ප්රභාකරන්ගේ බාප්පලා 4

March 30th, 2016

නලින් ද සිල්වා

මෙය 1995 දී පළ වූ ප්රයභාකරන් ඔහුගේ සීයලා, බාප්පලා හා මස්සිනාලා පොත් පිංචෙනි. නන්දිකඩාල් ජයග්ර හණය එයට ම පමණක් සීමා වී දෙමළ ජාතිවාදය පැරදවීමට ක්රි,යා නොකෙරුණේ ප්රාභාකරන් ත්රනස්තවාදියකු ලෙස පමණක් සැලකීම හේතුකොට ගෙන ය. ප්රාභාකරන් යනු දෙමළ ජාතිවාදයේ විකාශයක් බව තේරුම් නොගත් සිංහලයෝ නන්දිකඩාල් ජයග්රීහණයෙන් පසුව නැවතත් ප්රකභාකරන්ගේ මස්සිනාලාට හිස එසවීමට ඉඩ දුන්හ.  මෙය දේශපාලනඥයන්ගේ ප්රනශ්නයක් පමණක් නො වේ. සිංහලයන්ට ප්රවාද නැති වීම එහි දී බලපාන ප්ර්ධාන කරුණකි.
 
මෙහි ඇති කරුණු ගැන පමණක් අවධානය යොමු නොකළ යුතු ය. අපට අවශ්ය  වන්නේ ප්ර්භාකරන් යනු හුදු ත්රිස්තවාදියකු නොවූ බව අවධාරණය කිරීම ය. ප්රොභාකරන් අවුරුදු දෙසියකට ආසන්න කාලයක් මුළුල්ලේ විකාශය වූ දෙමළ ජාතිවාදී දේශපාලනයේ තවත් පුරුකක් පමණක් විය. ඔහුගේ පරාජයෙන් මේ සමස්ත දේශපාලනය ම පරාජය වූ බව තේරුම් ගැනීමට තවමත් සිංහලයන්ට නොහැකි වී ඇත. එබැවින් ම ප්රපභාකරන්ගේ මස්සිනාලාට එංගලන්තයේ හා ඉන්දියාවේ ආධාරයෙන් හිස එසවීමට හැකි වී තිබේ. 
 
x පෙඩරල් පක්ෂයේ සාමකාමී විරෝධතා රාජ්යත තන්තර ආධය යොදා මර්දනය කළා නේ ද ?
 
පෙඩරල් පක්ෂය නමින් හැඳින්වෙන්නේ ලංකා දෙමළ රාජ්යන පක්ෂය හෙවත් ඉලංකෙයි තමිල් අරසු කච්චි යන්නයි. ඒ පක්ෂය සිංහල භාෂා පනතට එරෙහි ව යම් යම් උද්සෝෂණය කළා. ඔවුන් වරක් සත්යකගරලේ හ කළා. මෙම ව්යාඒපාර සාමකාමී ව ගෙන ගියා යැයි කීම බොරුවක්, මේවා ගාන්ධිතුමා අනුගමනය කරන බව කියමින් එතුමා ගේ ව්යා්පාරයට සම්පූර්ණයෙන් ම පටහැනි ව කළ කරිුවකයාවනුයි. 
 
මෙම ඊනියා සාමකාමී සත්යයගරාරයහවලින් බලාපොරොත්තු වූයේ නීතිය කඩා දෙමළ ජනතාව ගේ හැඟීම් අවුස්සා ඔවුන් පරී සකෝප කෙරීමයි. මෙම ව්යා්පාර පිටුපස ජාත්යතන්තර බලවේග හා විජාතික බලවේග සිටියා. චෙල්වනායගම් මහතා හින්දු නොවේ. මේ වන විට කරින් ස්තියානි කතෝලික පර‍ ගධාන පූජකවරුන් හා පරියාභූවරුන් මේ ව්යාවපාරය පිටුපස සිටියා. ඔවුන්ට වුවමනා වූයේ සිංහල – බෞද්ධ ජාතිකත්වය නසා දැමීමයි. 
 
දෙමළ රාජ්ය් පක්ෂයේ නායකයන් සිවිල් නීති කැඩුවේ ගාන්ධිතුමා අනුගමනය කරමින් නොවෙයි. ගාන්ධිතුමා සිවිල් නීති කැඩුවේ එම නීති කැඞීම නීතිය ඉදිරියේ වරදක් බව පිළිගනිමින්. එතුමා එලෙස නීති කැඞීමෙන් පසු උසාවියට ගොස් නීතිඥයන් ඇති ව හෝ නැති ව හෝ තමන් නිවැරදිකරු යැයි කීමට උත්සාහ කළේ නැහැ. එතුමා වරදට හිරේ යෑමට දඩ ගෙවීමට ආදී වශයෙන් දඩුවම් විඳීමට සූදානමින් සිටියා. නීතිය කැඩුවේ අධ්යා.ත්මික අවියක් ලෙසයි. එය ජනතාව පර් වකෝප කෙරීමට යොදා ගත්තේ නැහැ. එහෙත් දෙමළ රාජ්යේ පක්ෂයේ නායකයන් සිවිල් නීති කැඩුවේ නීතියෙනුත් බේරී නීතිඥයන් ගේ මාර්ගයෙන් උසාවි ගොස් දඩුවම් නොලබා හුදෙක් ජනතාව පර සිකෝප කිරීමටයි. ඔවුන් එය අධ්යාෙත්මික අවියක් ලෙස සලකන බවක් මතු පිටින් පරලබාකාශ කළත් අභ්යකන්තරයෙන් එයට විරුද්ධ කරිඅධ්යාමාර්ග අනුගමනය කළා. නීති කඩන්නා නීතියෙන් වරදකරු වීමට සූදානම් නොවීම තුළ ම අධ්යාළත්මික වංචාවක් තිබෙනවා. 
 
දෙමළ රාජ්යට පක්ෂය විරෝධතාවලට එරෙහි ව රාජ්යම තන්තරෙනවය යොදා ඇති බව ඇත්තක්. එහෙත් එය දෙමළ රාජ්යට පක්ෂය සම්බන්ධයෙන් පමණක් ගත් කරි තනයා මාර්ගයක් නොවෙයි. ආණ්ඩුව පැත්තෙන් බැලූ කල දෙමළ රාජ්යට පක්ෂය රාජ්ය් විරෝධී කරි් ගයාවක යෙදුණා. එවිට රජය තම රාජ්යණ තන්තර බැය යොදා නායකයන් අල්ලා නීතියෙන් වරදකරුවන් බවට පත් කෙරීමට උත්සාහ ගන්නවා. එය ආණ්ඩුවල සාමාන්යා පරඑවිතිපත්තියයි. හරි හෝ වැරදි හො වේවා ඒ පරපත්තිපත්තිය ආණ්ඩු විසින් වෙනත් ව්යාමපාර සම්බන්ධයෙන් ද අනුගමනය කර තිබෙනවා. 
 
x කෙසේ වෙතත් මේ මර්දනයන් තුළින් ජනතාව ආයුධ සන්නද්ධ අරගලයන්ට ගියා නොවේ ද ?
 
නැහැ. ඔය කියන මර්දනයක් එහි දී සිදුවුණේ නැහැ. ආණ්ඩුවේ මර්දනය වාමාංශිකයන්ට නම් එල්ල වී තිබෙනවා. එහෙත් දෙමළ නායකයන්ට එවැනි මර්දනයක් තිබුණේ නැහැ. දෙමළ තරුණයන් ආයුධ අතට ගත්තෙ ඔය කියන මර්දනයන් හේතු කොට ගෙන නොවෙයි. ඔවුන් ආයුධ අතට ගත්තේ තමන්ට කියා දුන් විකෘති ඉතිහාසය අනුව ගොස් දෙමළ රාජ්ය ය සිංහලයන් ගෙන් එක් අදියරකින් ම නිදහස් කර ගැනීමටයි. 
 
අනෙක් අතට දෙමළ තරුණයන් හිංසා කරිවෙ යාකාරකම් වලට පොළඹවනු ලැබූයේ දෙමළ නායකයන් විසිනුයි. පළමු දෙමළ තරුණ සංවිධානය වූ දෙමළ විමුක්ති සංවිධානය (ඔඛධ* පිහිටු වනු ලැබූයේ 1969 දියි. 1974 වන විට කොටි සංවිධානය ඇතුළුව ආයුධ ගත් තරුණ සංවිධාන රාශියක් බිහි වී තිබුණා. 1977 සිද්ධි සම්බන්ධයෙන් පත් කරන ලද සන්සෝනි කොමිසමේ වාර්තාවෙන් දෙමළ නායකයන් විසින් දෙමළ තරුණයන් උසිගන්වනු ලැබූ ආකාරය කියැවෙනවා. නාගනාදන් – අමිර්තලිංගම් මහත්වරුන් ගේ හා අමිර්තලිංගම් මහත්මිය ගේ කතා මේ අතර වැදගත් වෙනවා. දෙමළ රාජ්යළයක් දිනා ගැනීම සඳහා ලේ වගුරුවන බව නාගනාදන් මහතා කියා ඇත්තේ 1964 තරම් ඈත වකවානුවක දි යි. 
 
දෙමළ තරුණයන් ආයුධ අතට ගත්තේ මර්දනයක් හේතු කොටගෙන නෙවෙයි. ඔවුන් සිතූ ආකාරයට, ඔවුන්ට කියා දුන් ඉතිහාසය අනුව දෙමළ රාජ්යුය දිනා ගැනීමට දෙමළ නායකයන් කිසිවක් නොකළ බැවින් තරුණයන් ආයුධ අතට ගත්තා. ලේ ගැලීමක් ගැන නායකයන් කතා කළා. දෙමළ තරුණයන් එය කරි   යාත්මක කිරීමට ආයුධ අතට ගත්තා. දෙමළ තරුණයන් අතින් මුලින් ම මැරුම් කෑවේ දෙමළ නායකයන් වීමෙන් එය තවත් පැහැදිලි වෙනවා. ඔවුන් විසින් හමුදාවෙහි හා පොලීසියෙහි ද පළමුවෙන් ඝාතනය කරනු ලැබූයේ දෙමළ නිලධාරීන්. සිංහල නිලධාරීන් හා සිංහල වැසියන් ඝාතනය කෙරීම ඇරඹුණේ ඉන් පසු වයි. මෙයින් කියැවෙන්නේ දෙමළ තරුණයන් විසින් දෙමළ නායකයන් හා හමුදා හා පොලිස් නිලධාරීන් ද්රෝඉහීන් ලෙස හඳුන්වනු ලැබූ බවයි. එසේ ද්රෝයහීන් වූයේ ඔවුන් විසින් කිසිවක් නොකෙරෙනු නිසාත් දෙමළ රාජ්යකය දිනා ගැනීමට ඔවුන් බාධකයක් යැයි දෙමළ තරුණයන් සිතූ නිසාත් ය. මර්දනය නිසා ආයුධ අතට ගත්තේ නම් දෙමළ තරුණයන් විසින් පළමුවෙන් ඝාතනය කරනු ලැබිය යුත්තේ සිංහලයනුයි. 
 
මතු සම්බන්ධයි
 
මෙම ලිපිය මුහුණුූ පොතෙන් ද කියවිය හැකි ය
 
https://www.facebook.com/Nalin-de-Silva-188511888194878/
 
නලින් ද සිල්වා
2016 මාර්තු 30

පන්සලයි, සිංහල ගමයි ඉවත්කරගන්න කියා TNAඑක තර්ජණය කරනවා – ශ්‍රී ගුණරතන හිමි Sri Sambodhi Viharaya, Kokilava

March 30th, 2016

Mulative – Kokilai Sri Sambodhi viharaya has been constructed for last five years under many supports from all people of all religion in the Kokilai Village. different parties such as armed forces, Villagers, Devotes and other civil organizations also contributed to it. This is a land mark for memory of disable, lost or dead all the solders in the last thirty five years war period. this temple is supporting to fulfill all the civil and government Socioculturel and religious requirementwithout any discrimination.

Mulativ Viharaya
TNA people and Tamil Diaspora not from the kokilai area are trying to demolish this valuable monument and religious and peace center to regaining their so called Elam Dream. we need the support of all the people who admire peace and prosperity in the whole of Sri Lanka. weather it be south, North or West.

පන්සලයි, සිංහල ගමයි ඉවත්කරගන්න කියා TNAඑක තර්ජණය කරනවා – ශ්‍රී ගුණරතන හිමි

උපුටා ගැනීම – colombo today

 වත්මන් රජය බලය පත්වූ පසුව උතුරු පළාතේ සිංහල ජනතාවට සහ බෞද්ධ විහාරස්ථානවලට එරෙහිව ද්‍රවිඩ සන්ධානයේ තර්ජණ උත්සන්න වී ඇති බවත්, ද්‍රවිඩ සන්ධාන මන්ත්‍රීවරු සහ ඔවුන්ගේ සගයන් පැමිණ මුලතිව් කෝකිලායි ශ්‍රී සම්බෝධි විහාරස්ථානය සහ සිංහල ගම්මානය ඉවත් කරගන්නා ලෙස දිගින් දිගටම තර්ජණය කරමින් සිටින බවත් සම්බෝධි විහාරාධිපති තිස්සපුර ශ්‍රී ගුණරතන හිමියන් පවසනවා.

උන්වහන්සේ ඒ බව පැවසුවේ මාධ්‍යවේදීන් පිරිසක් සමග බොදු බල සේනා සංවිධානය මුලතිව් හා වන්නි දිස්ත්‍රික්කවල සිංහල ජනතාව මුහණපා ඇති තත්ත්වය පිළිබදව සොයා බැලීම සදහා එම ප්‍රදේශවල සංචාරය කරන අතරතුර මුලතිව්, කෝකිලායි ශ්‍රී සම්බෝධි විහාරයට අද (14) ගිය අවස්ථාවේදීයි.

2010 වසරේ වැඩ ආරම්භ කළ ශ්‍රී සම්බෝධි විහාරය ඉදි කෙරෙන්නේ යුද්ධයට පෙර කෝකිලායි සිංහල මහ විදුහල පැවති රජයට අයත් ඉඩමේය. රජයට අයත් එම ඉඩමට වෙනත් පුද්ග‍ලයෙක් අයිතිවාසිකම් කීම නිසා ගැටළුකාරී තත්ත්වයක් ඇතිවී ඇත. විහාරස්ථානය හමුදාවේ ශ්‍රමයෙන් ඉදිවෙමින් පැවති අතර එවකට ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ උපදෙස් මත එම ගැටළුව සමථයකට පත්කර ඇති අතර අදාළ පුද්ගලයාට වෙනත් ඉඩමක් ලබා දීමටද එකගවී තිබේ. ප්‍රදේශීය ලේකම්වරයා විසින් ඊට අදාල අනුමැතිය ලබාදී ඇත. නමුත් සියල්ල කණපිට පෙරළෙන්නේ ආණ්ඩු පෙරළියත් සමගය.

වෙනසේ රස්නය ඔලුවට ගත් ද්‍රවිඩ සන්ධානය උතුරු පළාතේ අණසක පතුරවද්දී ජාතිවාදයෙන් මත්වූ ද්‍රවිඩ සන්ධාන මන්ත්‍රී උතුරු පළාත් ඉඩම් ඇමති ටී.රවිකරන් විහාරස්ථානයට කඩාපැන විහාරයේ ඉදිකිරීම් නවත්වන ලෙස කිහිපවතාවක් තර්ජණය කර ඇත. ඔහුගේ බලපෑම හේතුවෙන් ඉදිකිරීම්වල නිරතව සිටි හමුදා සාමාජිකයන් ඉන් ඉවත්වගොස් ඇති අතර සියළු ඉදිකිරීම් මේවන විට නවතා දැමීමට සිදුව තිබෙන අතර විහාරස්ථානයේ ඉදිකිරීම් නතර කරන ලෙස ඉඩම් අමාත්‍යාංශයේ අතිරේක ලේකම් වරයා විසින් තහනම් නියෝගයක්ද නිකුත් කර ඇත.

එමෙන්ම මන්නාරම රදගුරු රායප්පු ජෝශප් පූජකවරයාගේ සහචරයෙකු වන මාධ්‍යවේදියෙකු යැයි හදුන්වාගන්නා ජූඩ් නමැත්තෙකුද දිගින් දිගටම බලපෑම් කරමින් සිටින අතර විහාරස්ථානය හා කෝකිලායි සිංහල ගම්මානය ඉවත් කරන බවට කිහිප වතාවක් පැමිණ තර්ජණය කර ඇත.

විහාරාධිපති තිස්සපුර ගුණරතන හිමියන් එහි ගිය මාධ්‍ය කණ්ඩායම සමග පවසා සිටියේ මෙලෙස දිගින් දිගටම එල්ලවන තර්ජණ හමුවේ විහාරස්ථානය මෙන්ම කෝකිලායි සිංහල ගම් වැසියන්ගේ ජීවිත පවා අවදානමකට ලක්ව තිබෙන බැවින් ජනපතිවරයා, අගමැතිවරයා සෘජුවම මැදිහත් වී මේ ගැටළුව විසදා දෙන ලෙස ඉල්ලා සිටින බවයි.

උපුටා ගැනීම – colombo today

 

ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ  ජීනිවා වන්දනාව.

March 30th, 2016

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි.

සතුරා බලවත්ය. යුගෝස්ලාවියාවේ හිටපු ජනාධිපති‌‌ මෙලඩාන් මෙලොසොවිච් තම රට වෙනුවෙන් සටන් කිරීම නිසා, අත්අඩංගුවට ගෙන, අත් අඩංගුවේ සිටියදී මරා දමා, පසුව නඩු අසා සියලු චෝදනා වලට ඔහු නිදෝස් කොට නිදහස් කලහ. ඒ අප මුහුණ දෙන සතුරාගේ ස්වරූපයයි.

තවද මහා බොරුවක් නිර්මාණය කර එය හේතුවක් වශයෙන් ඉදිරිපත් කර, ඉරාකය ආක්රමණය කර, ජනාධිපති සදාම් හුසේන් අත් අඩංගුවට ගෙන, නඩු අසා එල්ලා මරා දැමූවේද ඒ සතුරාමය.

ලිබියානු ජනාධිපති ගඩාෆිව පාරට ඇද දමා මරා දැමූ ඒ සතුරා විසින් අපේ රටේ හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව බලයෙන් පහකර, ඔහුව මරා දැමීමේ ඉලක්කය හඹා යමින් සිටී. මේ සතුරා සදාකාලිකවම අපේ සතුරා වන අතර, යම් හෙයකින් ඔහු මිතුරෙක් බවට පත්ව ඇත්නම් ඉන් පෙන්වා දෙන්නේ අප තුලවූ, අපේ සතුරාගේ සතුරාව  ඝාතනයව ඇති බවයි.
සතුරා අප මෙන් නොව බලවත්ය. ධනවත්ය, නැනවත්ය.බුද්ධිමත්ය. ඔහු ඉතා සංවිධානාත්මකය. අප බොහෝවිට සතුරා සමග හැප්පෙනවාට වඩා, හුරතල් වීමට පුරුදුව සිටීමු. සතුරාද අපව හුරතල් කරමින්ම හෙමින් ඔහුගේ සිලු උවමනාවන්ම ඉටුකරගැනීමට පුරුදුව සිටී. සතුරාට ප්රබල ජාත්යන්තර ජාලයක් ඇත.
1. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය.
2. මානව හිමිකම් කොමිසම
3. ලෝක සෞඛ්ය සංවිධානය
4. ජාත්යන්තර අධිකරණය.

5 අන්තර් පාර්ලිමේන්තු සංවිධානය

ආදී වශයෙන් සංවිධාන ගනනාවක්ම සතුරාගේ ආරක්ෂාව සදහා ගොඩනංවා ඇත. මේ සංවිධාන සියල්ලක්ම මනාව ඉටුකරමින් සිටින්නේ සතුරාගේ ඕනෑ එපාකම් වන අතර, ඒ තුලින් සතුරා විසින් මුලු ලෝකයම ඉතා පහසුවෙන් තම ඕනෑ එපා කම් සදහා යොදා ගැනීමේ මෙහෙයුමක් දියත්ව ඇත.

 

වර්තමානයේදී අප රටේ සතුරාට ඇති බලවත්ම අභියෝගය වන්නේ “ඒකාබදැධ විපක්ෂයයි” මහින්ද රාජපක්ෂව පලවා හැරිය සතුරා, මහින්ද හිතවාදී ඒකාබදධ විපක්ෂයක් පවතිනු දැකීමට තරම් මනසක් ඇත්තෙකු නම් නොවේ. මාර්තු මස 17 වෙනිදා රැස්වීමෙන් පසුව මෙරට ජනතාව, සිය බලය හා ගමන් කලයුතු දිසාව මනාව විදහා පෑහ. මෙම රැලිය දුටු මෙරට ජන සතුරෝද කම්පනයට පත් කල එම රැලිය. අපගේ සැබෑ සතුරාගේ උපාය උපක්රම වෙනස් කර ඇත. ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ ප්රකාශයට අනුව, අන්තර් පාර්ලිමේන්තු සංවිධානය විසින් ඒකාබද්ධ විපක්ෂය පිලිගෙන ඇත. තවද ඒකාබද්ධ විපක්ෂයට ජිනිවා වලදී සාකච්ඡාවට අවස්ථාවක්ද ලබාදී ඇත.

දැන් අප ගමන් කල සටන් මාවතේ අළුත් සගයෙක් මතුව  ඇත. ඒ “අන්තර් පාර්ලිමේන්තු සංවිධානය” යි.

දැන් අපට ගැටලු ගනනාවක් මතුව තිබේ.

  1. ඒකාබද්ධ විපක්ෂය තමන්ව පිලිගන්නා ලෙස ඉල්ලා මේ ජිනිවා වල පිහිටි අන්තර් පාර්ලිමේන්තු සංවිධානයට ලිපියක් යොමු කලාද?
  2. එසේ කලා නම් එහි අරමුණ කුමක්ද?අන්තර් පාර්ලිමේන්තු සංවිධානය විසින් ඒකාබද්ධ විපක්ෂය පිලිගෙන ඇත්තේ, ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ ඉල්ලීමකට අනුව නොවේ නම්; තමන් නොඉල්ලූ දෙයක් මේ අන්තර් පාර්ලිමේන්තු සංවිධානය විසින් ඔවුන්ගේ උවමනාව මත ලබා දෙනවාද යන්න සම්බන්ධව පැහැදිලි අවබෝධයක් මෙරට ජනතාවට අවශ්යව ඇත.

මේ වනවිට මේ රටේ පාලන බලය පවතින්නේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා අතය. මේ යහපාලනයට තව ගමන් කරන්නට ඉඩ දෙනවාද නැද්ද යන්න තීරණය කරන්නාද මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාය. මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට මේ රජය පෙරලා දැමීමට ඇත්තටම ගතවන්නේ උපරිම වශයෙන් මාසයක කාලයකි. මෙවන් තත්වයක් ඇති අවස්ථාවක මේ සතුරාගේ ආයතනයක් වෙත සාකච්ඡාවකට යනවාය යන්නෙහි අරුත වන්නේ, ඒ ආයතනයෙන් ඒකාබද්ධ විපක්ෂය, උපකාරයක් අපේක්ෂා කරනවා යන්නයි. මෙය තව අතකින් කියනවා නම් මේ වනවිට මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට ඉතා පහසුවෙන් කල හැකිව ඇති දේ, අන්තර් පාර්ලිමේන්තු සංවිධානයට බාර දෙනවා වැනි ක්රියාවලියකි. මෙය වහාම නවතාලිය යුතු තත්වයකි. අප අපේ ගැටලු විසදාගත යුතුය. අපට තනිවම කිරීම දුෂ්කර නම් අප අපගේ මිතුරෙකු වෙත යා යුතුය. ඒසේ යනවා නම් යා යුතු වන්නේ, රුසියාව, චීනය හා උතුරු කොරියාව වෙතය.. අපේ සතුරාගේ සැබෑ සතුරන් මොවුන්ය. අඩු තරමින් ඔය ජිනිවා යන තුන්දෙනා උතුරු කොරියාව වෙත ගොස් බිදුණු මිතු දම් යලි පිලි සකර කර ගත්තේ නම් සතුරා මීට වඩා මානසික ගරා වැටීමකට ලක්වෙනු ඇත.

මේ වන විට අපගේ මිතුරන් ඉදිරියේ ලෝකයේ මහා ධනවත් රාජ්යවූ ඇමරිකාවද, බ්රිතාන්යද ආධාර ඉල්ලා සිටින තත්වයක් අප දකිමු. චීනයට ණය වී ඇති මුදල් ඇමරිකාවට ගෙවීම පවා කරගත නොහැකිව, සිටින තත්වයකදී, චීන ජනාධිපතිවරයා මහා බ්රිතාන්යට පැමිණෙන විට, එලිසබත් මහා රැජින ගුවන් තොටුපලටම ගොස්, එතුමාව පිලිගන්නා තත්වයට පත්ව ඇති ලෝකයක අප නිවටව ජිනිවා දුව යා යුතු නම් නොවේ. අප රටේ පවතින මේ සැබෑ තත්වය පෙන්වා දිය යුත්තේ චීන රජයට හා රුසියන් රජයන්ටය. ඒ සදහා වහාම ක්රියාත්මක වන පරිදි ජාත්යන්තර සටන් මෙහෙයුම් කමිටුවක් ඒකා බද්ධ විපක්ෂය විසින් ආරම්භ කල යුතුය. නිවැරදි දිසාවට සටන මෙහෙය විය යුතුය. සටන් කලමනා කරණය මනාව සිදුකල යුතුය. ඒකාබද්ධ විපක්ෂය තුලද සතුරු ඒජන්තයින් පොකුරු ගැසී සිටින බවත් ඔවුන් මේ සටන ඔවුන්ට ඇවැසි ආකාරයට මෙහෙයවීමට වෙර දරණ බවත් මෙරට ජනතාව මනාව තේරුම් ගෙන ඇත. සටනට විරාම ඇවැසි නැත. සටන අඛණ්ඩව ගලා යා යුතුය.
1. ඒකාබද්ධ විපක්සයේ කොටසක් ජනතාව සමග බිම් මට්ටමින් සංවිධාන කටයුතු කල යුතුය.
2.තවත් කණ්ඩායමක් ඉහල විධායක තත්වයේ දේශපාලනය සිදු කල යුතු අතර
3. ජාත්යන්තර තලය ප්රබුදධයින් කණ්ඩායමක් විසින් හැසිර විය යුතුය.

තවද, අප සටන් කරන්නේ ප්රාදේශීය සභා මැතිවරණය ඉල්ලා නොවන බවත් රාජ්ය බලය ගැනීම අරමුණු කරගෙන බවත් ප්රකාශ කල යුතුය.

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි.

 

THE SLFP BETWEEN HYDE PARK AND MAY DAY

March 30th, 2016

By Dr. Dayan Yayatilleka Courtesy The Daily Mirror


There were things that Mahinda Rajapaksa did right, there were things he did wrong and there were things he didn’t do which he should have. Therefore, the electorate decided that it needed a post-Rajapaksa Sri Lanka, building upon the best of Rajapaksa.

However, one cannot move to a situation that is better than the Rajapaksa decade, under the leadership and direction of those whose track records were worse than or much less successful than his.

What we have today are anti-Rajapaksa politics in Government and state — the attempted negation of MR rather than an improvement on him based on consolidating and carrying forward what is best in
his legacy.

My own view is that we currently have a leadership in which only one element or personality is post-Mahinda Rajapaksa, while the others are pre-Rajapaksa.

Of the present ruling troika — President Sirisena, Prime Minister Wickremesinghe, and ex-President Chandrika Kumaratunga — two are leading symbols of failed pre-Rajapaksa policies and therefore cannot represent post-Rajapaksa politics. President Sirisena is the sole exception.

However, President Sirisena is in the same situation that President Rajapaksa found himself in. As President both personalities were and are able to grasp what’s going wrong and what might be done to correct it, while both viewed/view themselves as unable to do so because they were/are hamstrung by their chosen or inherited Establishments, allies and circumstances. Neither felt/feels able to change those situations and power constellations in the right direction at the right time.

One paid the political price and fell from power and the other may do so too. Neither outcome will prove positive for this country.

President Sirisena may or may not have figured that Ranil, Mangala and Chandrika are dragging him down, using him as a human shield and a diversion. He could be turned into a convenient punching bag as the crisis deepened.

He needs the UNP, but this UNP is leading the country into a serious economic crisis and the application of free market fundamentalism which will make the place unstable and possibly ungovernable. What President Sirisena needs is a differently configured UNP; a UNP on a different trajectory which brings the party’s customary competences, its modernizing, managerial and entrepreneurial skills, to the table.

President Sirisena also needs the SLFP, the party he leads. Instead of dragging the UNP to the centre, he allowed the SLFP to be dragged to the Right, UNP-wards, away from its traditional patriotic base.

Even if President Sirisena had kept the UNP on a tight leash, Mahinda Rajapaksa’s historic contribution (like Mao’s or Fidel’s) is ineradicable and there is no SLFP without adequate space for MR and the Rajapaksa legacy.

MR commands the loyalty of the bulk of the SLFP troops on the ground. President Sirisena has to recognize that reality. He has to factor in a growing or irreducible MR, who may be unable to win an election at the moment, but can surely take most of the SLFP away from President Sirisena.

If President Sirisena can’t realistically have the SLFP to himself, he still needs the party on his side and by his side to balance the UNP. For this to be possible he has to share power in the SLFP by turning the party into a “confederation” of his and MR’s camps.

The President has to decide whom he is going to share the SLFP with: MR or Lankan Lady Gaga. There is no three-way split that is possible: CBK has seen to that. If the President decides to maintain the status quo, i.e. to share the SLFP with CBK rather than with MR, he will find by May 1, that there is hardly any SLFP left for him to share with CBK and that sharing with CBK means he is really sharing the SLFP with Ranil Wickremesinghe.

Between MS and MR it is not necessarily a zero-sum game, but it is decidedly a zero-sum game between MR and CBK. Why should MS be caught in that crossfire?

CBK brings absolutely nothing to the table except “most favoured daughter” status in India, the West, the Tamil Diaspora, and Colombo’s NGO set. Her post-facto paranoia, pathological anti-Mahindaism and ineffable garrulity blacken one of the proudest periods of SLFP history as a governing party. CBK’s is a para-UNP, anti-nationalist discourse alien to the SLFP. Profoundly unhelpful within the nationalist SLFP vote base and sabotages the party electorally.

The reality is that neither President Sirisena nor ex-President Rajapaksa can politically eliminate one another. President Sirisena can be dislodged from power but that would take the abolition of the executive presidency. Due to the aggressiveness of Ranil Wickremesinghe and his policies, the joint opposition will be disinclined to support the transfer of executive power from Maithripala Sirisena to Ranil Wickremesinghe, UNP Chief Ministers and CV Wigneswaran.

Mahinda Rajapaksa cannot be eliminated from the country’s politics because he cannot be eliminated from the hearts and the historical narrative of the Sinhala people. He cannot be marginalized either in the SLFP or in national politics. He is the de facto Leader of the Opposition, with Dinesh Gunawardene as the parliamentary leader of the joint opposition.

MR cannot be eliminated from his legitimate place in the SLFP unless he and his supporters are kicked out and if so he will take much of the SLFP with him. Ms. Bandaranaike lost the Presidential elections of 1988 and Mr. Premadasa won, largely because of the votes polled by SLMP leader Ossie Abeygoonesekara. Surely a candidate/slate fielded by Mahinda Rajapaksa at any election would score far more than Ossie Abeygoonesekara’s SLMP did!

An MR breakaway project won’t be a ‘third force’ unlike the SLMP, DUNF or JVP. It will be the main alternative to the UNP.  Indeed, insofar as the SLFP remains in coalition with Ranil’s UNP, an MR breakaway formation will be the only opposition, the sole alternative, to the UNP Government — just as the joint opposition is today.

President Sirisena is being tricked into believing that the main threat to him comes from within the SLFP and that this danger is the erosion of his popularity and control within the party. This is a conjuror’s trick that obscures what his really happening and what constitutes the main threat to him; not so much the slippage of power within the SLFP but the erosion or lack of power and influence within the Government and State and over policy.

President Sirisena is not losing his power and influence to Mahinda Rajapaksa. He is losing it to Ranil Wickremesinghe, Mangala Samaraweera and Chandrika Kumaratunga and therefore he is losing out within the party to Mahinda Rajapaksa. He is losing space at the apex of the state and his party is not even the official Opposition. Consequently he is losing space within the party and on the ground. While his legitimacy as President of the country is unquestionable, President Sirisena’s legitimacy within his party– as SLFP leader– is called into question by the alliance with the UNP and the profile and policy direction of that UNP.

All of this is utterly ironic because President Sirisena still has a significant card left to play. He still enjoys the executive powers bestowed by President JR Jayewardene. President Maithripala Sirisena retains a capacity to change the game by constructing a broad centre-left space of the UNP moderates, his own liberal-reformist and MR’s populist tendencies of a “federated” or “confederated” SLFP (including the joint opposition). He can then regain the support of China (and Russia) and balance far better between China, India and the US.

If he fails to exercise that option he will lose space and power to the UNP-TNA-CBK bloc within the state and government and to MR and the JO outside them, including within the party he officially leads.

– See more at: http://www.dailymirror.lk/107588/THE-SLFP-BETWEEN-HYDE-PARK-AND-MAY-DAY#sthash.IEo4SURL.dpuf

Job done: Russia saved Syria from US regime change… now it’s over to diplomacy

March 30th, 2016

Courtesy RT

Finian Cunningham
Finian Cunningham (born 1963) has written extensively on international affairs, with articles published in several languages. Originally from Belfast, Northern Ireland, he is a Master’s graduate in Agricultural Chemistry and worked as a scientific editor for the Royal Society of Chemistry, Cambridge, England, before pursuing a career in newspaper journalism. For over 20 years he worked as an editor and writer in major news media organizations, including The Mirror, Irish Times and Independent. Now a freelance journalist based in East Africa, his columns appear on RT, Sputnik, Strategic Culture Foundation and Press TV.
School children play with a ball in a playground in Ras al-Ain city, Syria. © Rodi Said
Five years of war, five months of Russian military intervention, and now peace talks are underway. It’s as simple as that.

However, rather than acknowledging a successful Russian mission, Western media outlets immediately began speculating that President Putin’s surprise announcement to withdraw Russian forces from Syria indicates a “rift” between Moscow and Damascus.

This is just more of the same Western media weapon of mass distraction that has obscured the real nature of the five-year war.

The sovereignty of Syria is the central principle officially underpinning peace talks that resumed in Geneva this week. Without Russia’s military intervention, Syria would not have the chance to pursue a political settlement on a such solid footing.

By contrast, after nearly two years of US-led military intervention allegedly to “defeat terrorism”, the Syrian state was on the brink of collapse from a largely foreign-backed terrorist assault. Until, that is, Russia intervened at the end of September last year.

The touchstone is that Russia from the outset was motivated by supporting the Syrian nation and supplanting the terror threat. While the US and its allies were ultimately the source of the threat.

Western media in hock to their governments’ political line still strain the implausible narrative of a “popular uprising” in Syria that somehow descended into a “global proxy war”.

But to the rest of the world, US-led illegal regime-change is the obvious, and damning, story. This should be the focus, not speculation about Putin’s alleged ulterior motives to withdraw militarily now from Syria.

US Secretary of State John Kerry speaking in Paris last weekend alongside European counterparts appeared to highlight Syria as a priority for peace efforts.

It is rather galling that Kerry should lecture Russia about making “clear choices” in Syria or elsewhere, when the only plausible explanation for the violence in the Arab country can be traced to the criminal interference of Washington and its partners, in flagrant violation of international law and thereby unleashing mayhem that destroyed millions of lives.

As opposition parties gather for tentative talks in Geneva, the New York Times informed its readers that it coincides with the “fifth anniversary of the beginning of the uprising against President Bashar al-Assad, which morphed into civil war and then a regional and global proxy war.”

This is a typical sample of Western distortion on Syria that persists in contradiction to the abundant evidence. That Western narrative is based on the dubious premise that the violence was instigated after the Syrian state crushed a genuine pro-democracy uprising. Secondly, the narrative blandly portrays that the conflict then escalated into a proxy war between foreign governments, as if the latter scenario is unrelated to the initial “uprising”.

However, thanks to alternative news media in the West and also internationally, such as channels like RT and Press TV, there is a substantial body of information that challenges the Western mainstream narrative. Not only challenges, but exposes it as willful deception.

For a start, substantive reports in the alternative media convincingly show that the initial, small-scale protests in Syria during March 2011 were infiltrated by armed provocateurs who fired on civilians and state security forces alike in order to incite large-scale violence. One of the best investigations on these crucial events was carried out by Sharmine Narwani for RT.

Secondly, we must bear in mind the well-documented long-term objective of regime change against the government of Syria authored by Washington, London and Paris. We know, for instance, from the disclosure in 2007 by US General Wesley Clark, the former NATO supreme commander, that Syria was in the Pentagon’s crosshairs for regime change as far back as 2001, along with Afghanistan, Iraq and Libya, among others.

Another important reference to this criminal agenda is the testimony of former French foreign minister Roland Dumas who revealed in 2013 that he was approached by British officials two years before the Syrian conflict erupted with a covert plan to topple the Assad government.

We also know from the revelations of former US intelligence chief Lt General Michael Flynn that the administration of President Barack Obama deliberately fomented the infiltration of “jihadist” terror groups as far back as 2012 with the calculation that these mercenaries would destabilize the Damascus government.

That’s why it is stomach-turning when John Kerry tells media in Paris at the weekend about how the “evil of Daesh [ISIS]” must be defeated.

Tellingly, from the outset of the conflict, Washington and its Western allies lost no time to make strident demands that President Assad “had to go”. These demands have become toned down of late as Washington endeavors to supposedly participate in the Geneva peace process. Nevertheless, the blatant objective of the Western governments remains, for the Damascus authorities to eventually step down after a “political process” – or, in other words, for “regime change”.

The other telling factor is the involvement of various regional despotic states in the Western chorus calling for Assad to stand down. Seriously: the regimes of Turkey’s Recep Tayyip Erdogan and the autocratic head-choppers in Saudi Arabia and Qatar on the side of a “pro-democracy uprising”?

The fact that these Western-backed regimes have poured billions of dollars into recruiting, training and weaponizing mercenaries from dozens of countries – including supplying chemical weapons – speaks of the reality of foreign-orchestrated regime change as the key determinant in the Syrian war.

Damningly, former UN envoy Lakhdar Brahimi revealed in an interview at the weekend that the conflict in Syria could have been halted in 2012 – just over a year from its inception. Brahimi praised Russia for having “a much more realistic analysis of the situation” and that “everyone should have listened to the Russians a little bit more.” Moscow has consistently said that the political future of Syria must be decided by the people of Syria and that no external preconditions, such as Assad standing down, can be imposed by Western powers or their regional proxies. The current Geneva talks underscore this principle.

Last Friday, John Kerry flew to Saudi Arabia seemingly to urge an end to conflict in Syria. Notably, the Saudi-backed Syrian opposition, the High Negotiations Committee, suddenly reversed its rejection of the Geneva dialogue and said that it would be attending talks this week after all. The HNC comprises Al Qaeda-linked terror groups, Jaish al-Islam and Arhrar al-Shams. However, the HNC stipulated that any negotiations must be predicated on Assad’s removal.

Syria’s war, death toll and destruction are patently a result of a US-led bid for regime change in that country. The background intrigue, the explosive escalation of violence over the past five years and the belated political attempts to prosecute regime change by alternative means are all clear evidence of a criminal foreign assault on Syria.

Russia’s military intervention on behalf of the Syrian authorities, as designated by international law, has exposed the true nature of the conflict. The danger of US-backed covert war on Syria has been removed, and now it is over to diplomacy to resolve the peace. That is a stunning achievement.

The statements, views and opinions expressed in this column are solely those of the author and do not necessarily represent those of RT.

CIA-backed rebels fight Pentagon-backed rebels in Syria

March 30th, 2016

By Rick Moran Courtesy www.americanthinker.com

Clashes between militias trained by the CIA and the Pentagon are intensifying as bitter fighting has broken out near Aleppo and the Turkish border.

Chicago Tribune:

The fighting has intensified over the past two months, as CIA-armed units and Pentagon-armed ones have repeatedly shot at each other as they have maneuvered through contested territory on the northern outskirts of Aleppo, U.S. officials and rebel leaders have confirmed.

In mid-February, a CIA-armed militia called Fursan al Haq, or Knights of Righteousness, was run out of the town of Marea, about 20 miles north of Aleppo, by Pentagon-backed Syrian Democratic Forces moving in from Kurdish-controlled areas to the east.

“Any faction that attacks us, regardless from where it gets its support, we will fight it,” said Maj. Fares Bayoush, a leader of Fursan al Haq.

Rebel fighters described similar clashes in the town of Azaz, a key transit point for fighters and supplies between Aleppo and the Turkish border, and March 3 in the Aleppo neighborhood of Sheikh Maqsud.

The attacks come amid continued heavy fighting in Syria and illustrate the difficulty facing U.S. efforts to coordinate among dozens of armed groups that are trying to overthrow the government of President Bashar Assad, fight the Islamic State militant group and battle one another all at the same time.

“It is an enormous challenge,” said Rep.Adam Schiff of California, the top Democrat on the House Intelligence Committee, who described the clashes between U.S.-supported groups as “a fairly new phenomenon.”

“It is part of the three-dimensional chess that is the Syrian battlefield,” he said.

The area in northern Syria around Aleppo, the country’s second-largest city, features not only a war between the Assad government and its opponents, but also periodic battles against Islamic State militants, who control much of eastern Syria and also some territory to the northwest of the city, and long-standing tensions among the ethnic groups that inhabit the area, Arabs, Kurds and Turkmen.

If anything demonstrates the incompetence, futility, and danger of the president’s policiy in Syria, it’s this almost comic clash between fighters trained by two separate wings of our national security apparatus.

Did it really have to be like this? In late 2011, the main organized force fighting President Assad was the Free Syrian Army. At that time,. FSA was made up of deserters from Assad’s army and were almost entirely secular in nature. No Islamist militias. No Gulf states support for extremists. No ISIS. No Hezb’allah or the Russians assisting Assad.

It was a critical point. Should the US arm and train the Free Syrian Army? I acknowledge there were serious arguments on both sides of the question. The president feared that supporting the overthrow of Assad would commit the US to a course of action that may eventually have required ground troops. Even back then many people realized that if America were to commit ground troops to Syria, it would force Russia to intervene.

But Assad’s army was falling apart. Thousands were deserting or refusing to fire on civilians. This little history lesson is necessary because we forget there were alternative paths that Hillary Clinton and President Obama didn’t take. A strong show of support for the FSA supplied with heavy American arms might have brought the civil war to a relatively quick end without the fractured, quarrelling  opposition and extremist militias wreaking havoc on anyone who disagrees with them.

But Clinton-Obama played it safe and now we are presented with a Gordian Knot that appears hopelessly tangled. Each strand that is unravelled leads to another strand tightening.

None of the many sides in this conflict appear ready to stop fighting. Perhaps that will only happen when they run out of people to kill or they run out of modern weapons and are forced to fight with sticks and stones.

I don’t envy the next president who has to manage the slaughter to keep it from spilling over Syria’s borders and further embroil the region in conflict.

 

Surprise Syrian showdown: ‘Pentagon-backed rebels fighting CIA-backed rebels’

March 30th, 2016

Courtesy RT

American soldiers never used to shoot at our CIA agents, and vice-versa, but that’s what’s reportedly happening in the northern part of Syria, former CIA officer Ray McGovern told RT from Washington, DC.

In February, the CIA-armed group ‘Fursan al Haq’, or Knights of Righteousness, were apparently forced out of their positions by the so-called ‘Syrian Democratic Forces’, backed by the Pentagon.

The report – put out by a US Veterans group – comes as President Obama this month authorized a new Pentagon plan to train and arm Syrian anti-government fighters.

RT: How much control do the US military and intelligence have over the groups they are funding on the ground?

Ray McGovern: Well, let’s start with the good news. The good news is that because of Russian intervention and President Obama’s sensible reaction to it, namely, no longer pressing for priority for removing Assad and also allowing Iranians to participate in negotiations, the ceasefire – or what we call the ‘cessation of hostilities’ – is holding. Now, the embarrassing part of all is that when President Putin and President Obama told their respective foreign ministers to de-conflict things, make sure their planes don’t run into each other, that has moved forward to the point with this active military cooperation in Syria.

Now, unfortunately the same is not true of the various factions within the US government: the CIA, on the one hand, and the Department of Defense, on the other. They don’t seem able to de-conflict their strategies. And the bottom line here of course is there’s no one in control. Susan Rice, National Security Adviser, she is going to tell the Special Operation folks and the Air Force and the CIA what to do? It is almost laughable, if it weren’t so serious… We have different objectives. First of all, the moderate rebels were going to remove Assad and then they got instructions: ‘No, no, don’t remove Assad. We are going to go after ISIS.’ No one knows what to think. And besides that the Pentagon has been thoroughly embarrassed by investing half a billion dollars into fielding four or five people still in the fight. So, the solution is to work with the Russians, to make sure that they de-conflict not only Russian and US objectives and actions, but that the Russians might even help us to de-conflict the obvious shooting that is going on between CIA-supported rebels and Department of Defense-supported rebels. It is really quite an embarrassment…

RT: Could this be part of the rivalry within the enormous US war machine with both departments, the CIA and Pentagon, wanting to defeat each other?

RG: Yes, it could. These things happen. If there is no strong leadership from the top, and I mean the White House here, that’s why I referred to Susan Rice, the National Security Adviser. If she is having the same problems with the Secretary of Defense Ashton Carter as her predecessor Condoleezza Rice had with Donald Rumsfeld then the National Security Adviser is not doing her job. And the President is aloof. And so you get the Department of Defense and the CIA both running their little operations and, quite frankly, I doubt whether the CIA is telling the Pentagon all the things that it is doing in Syria. It is a secret, after all.

RT: How do both the CIA and the Pentagon choose the groups to support?

RG: It has been sort of a helter-skelter choosing process, reminiscent of the people we chose to go into Iraq and set up a government more amenable to our influence. The moderate rebels that we are allegedly supporting – you know it is really bizarre because the President of the US two years ago said: ‘There are no moderate rebels. This is a fantasy’. Well, if it is a fantasy and there are no moderate rebels, whom are we supporting there with millions and millions of dollars? These things have a momentum of their own. And once you have a covert action program with 500 million dollars like the Defense had, you’ve got all this money and people say: ‘Let’s find some moderate rebels because we have all this money.’

So it is really a totally inept performance with no central control on the part of the White House, and so you would expect this kind of now it has reached ludicrous proportions. Our soldiers never used to shoot at our CIA agents, and vice-versa, and that’s what’s going on apparently in the northern part of Syria.

The statements, views and opinions expressed in this column are solely those of the author and do not necessarily represent those of RT.

Vellahlas first crushed Tamil rivals for jobs and power

March 29th, 2016

H. L. D. Mahindapala

The status and power of the Vellahlas took a dramatic turn with the coming of the Dutch. The Vellahlas were elevated officially by a foreign power to the top of the caste hierarchy when the Dutch recognised them as the ruling caste of Jaffna. This status was officially confirmed in the Tesawalamai (1707) —  the legal Bible of the Tamils of Jaffna drafted initially by the Dutch colonialists as guide for good governance. The Dutch were the first to codify the laws and customs of Jaffna and when they drafted the Tesawalamai (desa = land + walamai = customs and laws) it was  handed to the twelve Vellahla Mudliyars who, after examining it,  endorsed it as the valid laws and customs of the land. Tesawalamai not only reinforced the rigid Saivite caste system enthroning the Vellahlas at the top but also endorsed slavery in Jaffna. As laid down in the Tesawalamai those born into the Koviar, Pallar, Chandar and Nallavar castes were condemned as slaves from birth and the Vellahlas were their masters with powers of life and, sometimes  (unofficially), death, over them.

With the power of being recognised legally as the ruling caste by the colonial masters,  the Vellahlas did not hesitate to act ruthlessly and unrelentingly to maintain their supremacy.  The Vellahlas fought the oppressed non-Vellahla Tamils of Jaffna tooth and nail, from the womb to the tomb, to prevent any challenges to their power and prestige. The primary political objective of the Vellahlas was to keep the low-castes apart as untouchables who would pollute their purity if the latter were treated as their equals, Living above the rest to maintain their purity was their mark of superiority as defined in Saivism. Though battles to preserve casteist purity were  fought ceaselessly as a sacred principle of their religion, Vellahlaism was, in essence, a violent political force operating from feudal times to maintain their supremacy at any cost.  They fought the oppressed Tamils in every domain to keep them down as a species unfit for human contact or relationships, except as slaves, or inferior subjects. Whenever religious and secular laws of the Vellahlas were threatened they never failed to suppress the oppressed non-Vellahlas under their fascist jackboots.  Vellahla thugs were the unofficial police force that maintained Vellahla law and order in  the peninsula.

To the oppressed non-Vellahlas, Jaffna was the black hole of inhuman casteism which deprived them of their  dignity, self-respect and basic rights like walking in day time. The turumbas, for instance, were allowed to walk only in the nights, just in case their sighting should pollute the purity of the Vellahlas eyes. In their nocturnal peregrinations the turumbas were forced to cry out loud saying : “The turumbas are coming!” as a warning to the Vellahlas to keep them out of sight. Casteist Jaffna was bizarre as a Kafkesque nightmare.

In the post-Tesawalamai period, Vellahlaism turned out to be more than a ritualistic caste. It turned into an iron-fisted fascist force which reduced the oppressed non-Vellahlas to a subhuman species. When the draft of the Tesawalamai was presented to the twelve Vellahla Mudliyars for their comments they endorsed everything and argued only for the tightening of the laws to give more powers to the Vellahla masters over their Tamil slaves. Under the Dutch, Vellahlaism emerged as an overwhelming political force with power to control key existential aspects of Tamil society. Saivism and Tesawalamai worked together from the religious and secular ends to keep the low-castes caged tightly inside a socio-political straight jacket from which the low-castes had no escape.  On the one hand, Saivism had anointed the Vellahlas as the highest in the caste hierarchy under the laws of God. And, on the other, Tesawalamai confirmed them as the highest authority under the laws of man.  The low-castes could not appeal either to God or to man for their salvation.

Armed with the authority of the religious and secular laws, the Vellahla commanded the highest prestige and power in Tamil society.  Keeping the non-Vellahla Tamils subjugated to the superior will of the Vellahlas has been the primary objective of Vellahla-driven Northern political agenda. The Vellahlas fought the outcasts to keep them out of (a) their pure water in wells – they even dropped faeces into the wells of the low-castes, (b) their schools which were burnt if the low-castes were admitted, (c) their churches where there were separate pews for the low-castes, (d) seats in public places, (e) their Hindu kovils, and, last but not the least, (f) even burial grounds. In some instances, the low-caste Tamils were punished by the Vellahla thugs for wearing banned clothes or jewellery – symbols that announced the supremacy of the Vellahlas,

Tesawalamai legalised the abject misery of the Tamil slaves and the oppressed Tamil castes. Slavery was banned under Regulation 20 of 1844, Abolition of Slavery Ordinance. However, Dr. H. W. Tambiah, revealed that “(T)hough slavery was abolished  legally many of the depressed classes remained as de facto slaves of their masters for economic reasons.” (p.85 – The Laws and Customs  of the Tamils of Jaffna, published by Women’s Education and Research Centre.) The hawk-eyed Vellahlas were ever vigilant and fought in religious, social, political and legal fronts to retain their Vellahla power, privileges and prestige. Dr. Tambiah cites a legal battle waged by the Vellahlas to prevent the low-castes from burying their dead according to Hindu rites, namely, the beating of tom-toms, which the Vellahlas claimed to be their exclusive right. Vellahla thugs attacked the funeral procession. They were found guilty of unlawful assembly. They appealed and the Vellahla claim to use force in defence of their traditional rights was defended by no less a dignitary than Sir. Ponnambalam Ramanathan.

Commenting on this criminal and civil case Dr. Tambiah wrote : “In Queen vs. Ambalavanar, a man of one caste wish to bury his wife according to certain ceremonies which the neighbours of a difference caste thought were only applicable to them. The neighbours assembled together so as to form an unlawful assembly. They were convicted of the charges of unlawful assembly, and they appealed. The late Sir. Ponnambalam Ramanathan contended in appeal that the accused had the right to act in the way they did, in view of section 8 of Regulation No. 18 of 1806. It was not brought  to the notice of the Court that this Regulation had been repealed by Regulation 20 of 1844.”

In a stinging judgment His Lordship Burnside, CJ., said : “In the present, it might be sufficient to ask what does this mean? Does it really mean that by the laws of this country one of Her Majesty’s subjects  could be prevented from  honouring the dead in a particular way; because some other persons or a body of people said they had the exclusive privilege of of doing so? But suppose it is conceded that it is the law, and that the Supreme Court should be moved for a writ of injunction to prevent a woman from  being carried to the grave to the sound of tom-tom, does it follow that body of men may assemble themselves together, and by show of force and the terror of the other subjects of the Queen enforce their own own edict to that effect against the  party who favoured the tom-tom. I apprehend not. I make bold to hold that the Malabar inhabitants of the Province of Jaffnapatam…. cannot take the law into this own hands, and seen to administer it after the fashion of Judge Lynch.” (Ibid – pp 85-86).

The oppressive and cruel politics of the Vellahlas cast a dark shadow across the whole of the peninsula throughout the feudal, colonial and even during the post-colonial period until the rise of Velupillai Prabhakaran. Their over-determining role that spilled over from the neck of Jaffna into the rest of the south in the post-independent period cannot be ignored. Dr. Tambiah summed it up when he wrote that “the student of the social sciences will not understand the structure of Tamil Society unless he has studied the law of slavery and the caste system prevailing in Jaffna. Even a student of law will not understand the legal institutions and the law applicable to the Tamils in its proper setting unless there is a discussion  of this subject.” (Ibid – p. 74).

Our half-baked social scientists, most  of whom were one-eyed Jacks and Janes, picked on stray anti-Tamil comments – comments only, mark you, — of Anagarika Dharmapala and A. E. Goonesinha, the first labour leader, to point an accusing finger at the Sinhala-Buddhist south for the north-south conflict without giving equal weightage to the more vicious and corrosive internal dynamics of peninsular politics which not only systematically oppressed the non-Vellahla Tamils on a mass scale  for centuries but also exacerbated the north-south relations by dragging fascist casteism into extreme racism.  Blaming the Sinhala-Buddhist south was a deliberate ploy to divert attention from the crimes committed by the Vellahla leadership against the Tamils. Any attempt to focus on the Vellahla crimes would take away the sting from their accusations of “discrimination” by “the Sinhala governments”. Their usual litany of complaints blaming “the Sinhala governments” gave the licence for the Vellahla  leadership to get away with discriminating, persecuting and killing their own people on a mass scale with impunity.

Anyway, assuming that there is some substance in finger-pointing at the Sinhala-Buddhists, consider how it compares with cruel crimes committed against the Tamils by the Vellahla leadership. Historical records prove that the mass scale crimes against the Tamils were committed by the Tamil leadership during feudal, colonial and post-colonial times, and not by the Sinhalese. The oppression, persecution and killing of Tamils stand out as crimes against humanity committed exclusively by the Vellahla supremacists to protect and preserve their power and privileges. In the post-colonial period it was the Vellahla proxy, Velupillai Prabhakaran, that killed more Tamils than all the others put together, according to  S. C. Chandrahasan, son of S. J. V. Chelvanayakam, and V. Anandasangaree, leader of Tamil United Liberation Front. The issue of discrimination by “the Sinhala governments”, and even sporadic mob violence against the Tamils, bears no comparison to what the oppressed Tamils have endured during the better part of their history by the Tamil leadership. It should also be emphasised that the Sinhalese had never oppressed the Tamils, or any other community, like the way the Tamils were persecuted, oppressed and even killed by the Vellahla leadership and their proxy, Prabhakaran. The caste discrimination imposed by the Vellahlas on their own people denied the Tamils of their basic human rights – something which the Sinhalese never did. Nor does any social scientist have any evidence to prove that the Sinhalese have committed crimes against the Tamils people on the scale of Vellahlas, or their proxy Velupillai Prabhakaran.

All the accusations against the Sinhalese were confined to the post-Donoughmore period which began in 1930. But our social scientists deliberately refused to look over the cadjan curtain into the systemic discrimination and cruel oppression built into “the Tamil Society” from feudal times, or even from the time Tesawalamai was officially codified in 1707. On any historical or social scale no one has surpassed the colossal oppression and misery imposed on the Tamil people by their Vellahla leadership. What the Tamils have done to the Tamils throughout their history has made Jaffna the hell-hole of Pol Potist tyranny. Ironically, in a total distortion of historical realities, it is the Sinhalese who are accused of discriminating against the Tamils – an issue that will be dealt with later.

This one-eyed view of post-independent history has contributed in large measure for the distortion and the exacerbation of the north-south relations. As stated by Dr. Tambiah national politics cannot be understood without a clear grasp of “the structure of Tamil Society”. But the discourse on this subject so far has not taken into consideration “the proper setting of the Tamils”, or the internal dynamics of peninsular politics, that incrementally pushed the Tamil agenda to mono-ethnic extremism. By and large, the references to the role of the Tamils have been superficial or negligible in comparison to the overwhelming mass of literature that had poured out of the pro-Tamil lobby to demonise the Sinhala-Buddhists. The finger-pointing would have had some  justification if the Sinhalese had committed within the last 60-odd years of its rule even a fraction of what the Vellahla leadership had committed against the oppressed Tamils from feudal and colonial times. Comparing feudal and colonial centuries of Vellahla oppression  of Tamils to 60-odd years of what they call “the Sinhala governments” is like comparing the mini-dagobas of Kantadorai in Jaffna to Jetawanaramaya – the third tallest structure of the ancient world next to the Pyramids of Giza.

To understand the overpowering  political role of the Vellahlas in regional and national politics it is necessary to go to the Dutch records. Their records give a stunning insight into the Vellahla politics, their aggressive tendencies to crush their rivals, with violence, if necessary, and their craving to grab power and privileges at any cost. The Vellahlas, ensconced in seats of power from the time of Dutch occupation, were not willing to co-exist with the other Tamil castes or communities,  if and when they felt threatened. Both as a caste or as a class they pursued their politics aggressively.  Historian S. Arasaratnam wrote :  “The Vellahlas never gave up heir ascendancy has been carried  into the modern democratic system by their numerical preponderance.

“The Vellahlas were thus the key caste in the Tamil social system. They dominated the villages and ran its affairs. The  numerous other castes served the Vellahlas “ ( p. 110 – Ceylon, Prentice- Hall Inc. 1964).

The rise of the Vellahlas as the most dynamic and over-determining force in Sri Lankan politics has neither been studied nor emphasised by our social scientists. This is a force that has not been factored into historical or political analyses. This  has been the hidden factor in national politics. The Vellahlas have been the primary political force that overtook all other political forces, including the Marxists, and captured the centre stage of national politics  Volumes have been produced without any reference to this critical factor that determined the course of post-independent history. The Vellahlas emerged as a dominant, if not the dominant, political force in the post-independent period. Like in India, caste politics played a key role in the Sri Lankan political landscape. But no other caste rose to power, subjugating all other castes, to dominate regional and national politics as the Vellahlas. This is the unique characteristic of the Vellahlas who fought only for the Vellahlas. Though they lived among the Tamils they prevailed as a separate political entity from the Tamils at the grassroots. They lived like the yolk and the white in the egg – two separate entities inside one shell. Any discourse on Sri Lankan politics without the Vellahlas is like talking about Hamlet without the Prince. In Gramscian / Machiavellian terms they can be classified as a demonic “Modern Prince” riding high on the ideology of mono-ethnic extremism.

To understand the Vellahlas  it is necessary to go back to the Dutch period when they rose as an inveterate and aggressive political force. What is not discussed in the known literature is the first aggressive attack launched by the Vellahlas to crush their rival caste, Madapallis, competing with them for a job in the Dutch administration. In hindsight it can be viewed as a landmark event – a precursor to the aggressive politics of the post-independent period. The revolt of the Vellahlas against the Dutch was to crush their rival caste, the Madapallis, who were seen as a threat to the privileged position they held in the Dutch administration.

Occupying channels of direct access to the colonial masters was essential for  them to consolidate and promote Vellahla interests. Their attempt to grab power defeating  the rival caste is recorded faithfully, in graphic details, by Commandeur of Jaffna, Hendri Zwaardecoon. It is the Dutch who first recognised and recorded the Machiavellian tactics of the Vellahlas  to eliminate their rivals. His report describes and explains the Vellahla obsession with power and the drive to grab jobs and all state advantages for themselves. The politics of the time was dominated by caste rivalry to obtain jobs  in the Dutch administration. Handling caste rivalry presented a knotty problem for the Dutch rulers. For instance, the Dutch Governor Van Rhee wrote in his Memoirs : “ I think it is necessary to state that a bitter and irreconcilable hatred exists between the people of Ballala and of the Madapalli castes. It has therefore, always been  the rule in Jaffnapatanam  not to elevate one above the  other. For  this reasons the two Canecappals, or writers of the Commandeur, are taken from two castes so that one may be a Ballala and the other a Madapalli.” (Memoirs of Van Rhee – p. 12).

This caste rivalry should be kept in mind in reading the following report of Commandeur Zwaardecoon which speaks volumes about the Vellahlas and their aggressive casteist politics:

“The tax collectors and Majoraals (minor village officials) are native officers appointed by the Company to demand and collect the poll tax, land rent, tithes, and the Officie and Adigary rates…..In the year 1690 a change was made in the appointment of  the Collectors and Majoraals. Up to that time all these and many Cannecappuls, Arachchies, and collectors belonged to  one caste, viz, that of  the Bellales, being farmers or peasants. The principal of these being  to the family of Don Philip Sangerepulle, from Cannengray, a native of evil repute; so much so, that His Excellency the Extraordinary Councillor of India, Laurens Pyl, who was at the time governor of Ceylon, issued an order on June 16, 1687, by which  Commandeur Cornelis van der Duyn and his Council were instructed to have the said Don Philip and several of his followers and accomplices put in chains and sent to Colombo. He succeeded, however, in concealing himself and eventually fled to Nagapatam, where he managed to influence the merchant Babba Porboe to such an extent that through his aid he obtained during the years 1689 and 1690 all the advantages he desired for his caste and for his followers. This went so far as the appointment of even schoolboys as Majoraals and Cayaals from the time they left school. His late Excellency van Mydregt, who had great confidence in the said Babba, was somewhat  misled by him, but was informed of the fact by certain private letters from the late Commandeur Blom during  His Excellency’s residence at Tutucorin. His Excellency then authorized Mr. Blom on July 4, 1690, to at once make such changes as would be necessary, under the pretext that some of the Majoraals were not  provided yet with proper acts of appointment issued by His Excellency. This may also be seen in the answer to some points brought before His Excellency by Mr. Blom on October 20. These replies bear date November 29 following. Finding, however, on my arrival from Batavia, that these appointment were still reserved for the Bellales, through the influences of a certain Moddely Tamby, who had formerly been a betel carrier to Sangerepulle, later on a private servant of Babba Porboe, and last of all Cannecappul to the Commandeur, and another Cannecappul, also of the Bellas caste and a first cousin of the said Sangerepulle, of the name of Don Joan Mandala Nayaga Mudliyar, I brought this difficulty before my Governor His Excellency the Extraordinary Councillor of India, Thomas van Rhee, on my visit to Colombo in the beginning of 1698. He verbally authorized me to make the necessary changes, that so many thousands of people should no longer suffer by the oppression of the Bellales, who are very proud and despise all other castes, and who had become so powerful that they were able not  only to worry and harass the poor people, but also prevent them from submitting  their complaints to the authorities.

Already in the years 1673 and 1675 orders had been given that the Collectors should be transferred every three years; because by their holding office  for many years in the same Province they obtained a certain amount of influence and authority  over the inhabitants, which would have enabled them to take advantage of  them; and it has always been a rule here not to restrict the appointments to these office to the Bellales. but to employ the Madapallys and other castes as well to serve as a counteracting  influence; because by this means the inhabitants were kept  in peace and through the jealousy of various castes the ruler was always in a position to know what was going on in the country. All these reasons induced His Excellency Thomas van Rhee to give me leave to bring about the necessary changes which have not been introduced. I appointed the Collector of Waddemoraatje as my Cannecappul in the place of Moddely Tambi, whose place I filled with the new Collector of Maddapally caste, while also a new new Collector was appointed for Timmoraatsche in the  place of Don Joan Mandala Nayaga, whom the late Mr. Blom had discharged from his  office as Cannecapull of the Gate; because now two Bellales are allowed to hold office in one place. He agreed with me on this point, as may be seen from his report of August 20, 1692. I have further transferred two Collectors in the large Province of Wallegamo, so as to gradually being bout the desired change in the interest of the Company and that of the other castes; but I heard that  this small change created so much disturbance and canvassing that I had to leave the matter alone. The Bellales, seeing that they would be shut out from these profitable offices and that they would lose influence they possessed so far, and being the largest in number and the wealthiest of the people, moved heaven and earth to put a stop the carrying into effect of this plan so prejudicial to their interests. With this view they also the Wannia Don Phillip Nellampane and Don Gaspar Ilengenarene Mudloiyar in their conspiracies. The latter two, also Bellales, well aware that they own many elephants to the Company, as stated at the beginning of  this Memoir, and knowing that their turn would  also come, organized the riots in which the said Moddely Tambi was the principal instrument. He was the man who first appeared as a rebel, he had been injured by a long imprisonment and that this induced him to take revenge, these same two Wannias having  been then the first accusers who came to e complaining against this man in the latter part of 1694. Perhaps later on they considered the great assistance they received from his during the time of Babba Porboe in obtaining the various privileges and favours. They also probably understood that it was my intention to diminish the influence of the Bellala caste, and were thus induced to take this course to promote the welfare of their caste. I think that it was also out of their conspiracies that the riots arose from which the Commandement suffered during my absence in the months of May, June and July. I cannot account for them  in any way, as I have stated previously when treating of the Wanni. I am obliged to repeat this here, in order that Your Honours may be on your guard and watch the movements, alliances, and association of the Bellales and the Majoraals of  the Wanni.; because although I may have persisted in bringing about the desired changes, I preferred to leave the matter alone, seeing how much annoyance this first attempt caused me, and  how the obsequious subjects of this Commandement are not only given audience in Colombo, but are also upheld against their local ruler, whose explanation is not only not asked for, but who even prevented from defending the interests of Company at the place he had a right to do….” (Memoirs of Zwaardecoon – pp. 24 – 26.)

Does this battle for government jobs by the Vellahlas ring a bell? Was not the racist political platform of Ponnambalam and Chelvanayakam based on the allegations of Tamil government servants losing  jobs under “the Sinhala governments”? Isn’t Moddely Tambi the forefather of Ponnambalam and Chelvanayakam?

Watch this space in the Lanka Web for the next revealing episode in the hidden history of Jaffna,

Who gave orders to destroy the Wattala-Kalu Ela Jogging Track in Gampaha District?

March 29th, 2016

Shenali D Waduge

 A few days ago the Wattala Jogging Track was destroyed by orders of the Yahapalana Government. This track was created at an expense of 6.5million of taxpayer’s money by the previous government. Whatever differences political parties and politicians have with each other the comforts made available to the people using tax payers money and loans for which interest will again be paid by the tax payers cannot be destroyed because of vengeance, jealousy or due to corrupt deals. The yahapalana government has some explaining to do to the people of Wattala and to the general public. After destroying the track and as a result of public outrage the yahapalana government is now saying they are going to rebuild it. Who is going to be paying for this double wastage?

https://web.facebook.com/557968720903579/videos/1175036842530094/?fref=nf /

https://www.youtube.com/watch?v=qqAvFGkys-I

 

People have become too busy, too stressed out and becoming too fat. So when the decision to create walkaways was initially introduced like all new ventures it was looked down upon. But soon people began to start using these pathways to exercise and found it not only relaxing but the physical exercise was improving their health. Urban and sub-urban Sri Lankans with poor diets, bad eating habits and work stress and personal problems were becoming sick. Jogging became an outlet to release extra pounds and relax.

 

The Wattala jogging track was from Malbole bridge Wattala towards the expressway along the two sides of Kalu Ela (3km)

shenali290316shenali2903162Inline image 1

 

Inline image 2

 

 

ගස්ලබු කොලෙන් ඩෙංගු රෝගය සුව කිරීම ගැන නැවතත්  වගකීම් රහිත ප්‍රචාරයක්!

March 29th, 2016

බෝධි ධනපාල, කිබෙක්, කැනඩාව

අලුතෙන් යම් බෙහෙතක් සොයා ගැනීමේදී ලෙඩුන්ගේ යහපත සලකන, වග කීමක් ඇති වෛද්‍යවරු තමන්ට භාර වී ඇති ලෙඩුන් අත්හදා බැලීම් වලට ලක්  කිරීම වැනි අවදානම් තත්වයන්ට යට කරන්නේ නැත. ඕනෑම ලෙඩෙක් වෛද්‍යවරයෙකුට භාර වෙන්නේ තමාට ලැබෙන්නේ ප්‍රත්‍යක්ෂ ප්‍රතිකාර මිස තවම අත් හදා බැලීමක් ලෙස තිබෙන උදු හිතලුවන් මත රැඳී තිබෙන “බෙහෙතක්” ලබා ගැනීමට නොවේ. එවැනි අත්හදා බැලීම් වලට ලෙඩුන් භාජනය කිරීම නීතියෙන් ද තහනම්ය.  පරම්පාරික ක්‍රමයට වැඩ කරන වෙදවරු ප්‍රත්‍යක්ෂ බෙහෙත් මිස වෙන යමක් ලෙඩුන් ට දෙන්නේ නැත.

එහෙත්, ධර්මසිරි සෙනෙවිරත්න නැමැති ලේඛකයෙක් කියන (Lankaweb, March 25) අන්දමට, එවැනි නීති විරෝධී ක්‍රියාවන් ලංකාවේ දැන සිදුවන බව පෙනේ. ඩෙංගු රෝගයට යට වී බැටකන රෝගීන්ගේ ජීවිත හුදු ඉත්තන් ලෙස සලකමින් නපුරු සූදුවක් කෙලින සමහර “වෙදුන්” දැනුත් එන්නා බව එයින් පෙනේ.

බෙහෙතක් සඳහා “පේටන්ට්” බල පත්‍රයක් ලබා ගත් විට ඉන් පසු එම බෙහෙත රෝගීන්ට දීමට කිසිම අවසරයක් නොමැත. එම පේටන්ට් එක යටතේ පළමුවෙන්ම මිනිසුන්ට නොව, වෙන සතුන්ට එම බෙහෙත යොදා එය නිරුපද්‍රව රෝගය මඬින බව ඔප්පු කල යුතුය. පාලි වංශ කථා අනුව බුද්ධදාස රජු වෛද්යවරයෙක් වූවා පමණක් නොව සතුන්ටද සත් කාර කිරීමට දත් බව ප්‍රකාශ වේ. එහෙයින් බෙහෙත් වර්ග මුලින් සතුන්ට යොදා ඒවා යහපත් යැයි තීරණය කිරීමේ වගකීම් සහිත ක්‍රමය එකලත් තුබුනේ යැයි සැලකිය හැකිය 

එවිට, එම ප්‍රතිඵල වල සාර්ථකත්වය අනුව මනුෂ්‍ය රෝගීන්ට ද ප්‍රතිකාර කිරීමට අවසරයක් රජයෙන්  ලබා ගත යුතුය. එම පරීෂණය කිරීමේදී එකාකාර රෝග තත්වයෙන් පසුවෙන්නේ යැයි සැලකිය හැකි රෝගීන් දෙකොටසක් ගත යුතුය. මෙම  දෙකොටස A සහ B යැයි හඳුන් වමු. එම A කොටසට ප්‍රතිකාරය ඇතුලු කරණ ලද ගුලියක් දෙමු. දෙවෙනි B කොටසට  ප්‍රතිකාරය ඇතුල් නොකල, එහෙත් පෙනුමෙන් එකාකාර වූ ගුලියක් දෙමු. A කොටසෙහි හෝ B කොටසෙහි ඉන්නා කිසිම ලෙඩෙක් තමාට ලැබුනේ සැබෑ ගුලියද, නොහොත් ව්‍යාජ ගුලිය ද යන්න නොදනී. අන්තිමේදී, A කොටසේ කී දෙනෙක් සුව වේද, B කොටසෙහි කී දෙනෙක් සුව වේද යන්න අනුව බෙහෙතෙන් රෝගය සුව කරන්නේ ද, නැද්ද යන්න තීරණය කල හැකිය. එපමණක් නොව, රෝගය සුව කරන අතර, බෙහෙත නිසා වෙන අමතර අමාරුවක් හෝ දෝෂයක් ඇති නොවුනු බවද ඒත්තු විය යුතුය. එවැනි පරීක්ෂණ ශ්‍රේණියක් පවත්වා බෙහෙතේ ප්‍රත්‍යක්ෂ තාව සහ නිරුපද්‍රිත බව ඔප්පු වූ විට එම බෙහෙත දේශීය සහ “බටහිර” ක්‍රමයේ රෝහල් වල පාවිච්චියට ගැනීමට රජයෙන් අවසර ලැබේ.

ඉහත කී අන්දමට, වගකීමක් සහිතව ගස්ලබු කොල වලින් ඩෙංගු රෝගයට බෙහෙතක් සොයා ගත් බවක් අපට ආරංචි වී නැත. එහෙයින් කෝකටත් තෛල කාරයන් වැනි නියම අවසර නොලැබූ, ප්‍රත්‍යක්ෂ නොවූ හිතලු පමණක් වන “පිලියම්” ගැන දුසමාන ආරංචියක් ධර්මසිරි මහතා නැවතත් කරලියට ගෙන ඇත්තේ වග කීම කින් තොරව යැයි මම කණගාටුවෙන කියා සිටිමි .

    සිංහල වෙදකම ගැන මම හොඳින් දන්නෙමි. එහි හොඳ දේවල් සහ නරක දේවල් ද ඇත. මගේ මාමා කෙනෙකු සහ බාප්පා කෙනෙක් තරමක් දුරට ගමේ බෙහෙත් කලේය. නොමුත් මගේ බාප්පා එකල ලංකාවේ තුබූ “වින්සන්ට් ගේ ඒ පී සී” නැමති බටහිර පෙත්තක් කුඩු කොට ඔහුගේ ගුලි වලට එකතු කල බව මම දනිමි. “එහෙම තමයි දරුවො, හරියන  කොයි දෙයක් උනත් යොදා ගන්න ඕනෑ” යයි බප්පා මට කිව්වේය. ගුලියේ තුබුනේ අරත්ත මුල්,, තිප්පිලි, මුද්දරප්පලම්, එලංගිතෙල් සහ නෙල්ලි මිශ්‍රණයකි.  ඔහු ගේ නොදැනීම නිසා වග කීමකින් තොරව ඔහු කටයුතු කල බව මම තේරුම් ගත්තේ සරසවියට ගොස් රසායන විද්‍යාව හදාරන්නට පටන් ගත් විටය.

ධර්මසිරි මහතා මෙසේ ලියයි:
       “…  ධනපාල වැනි බටහිර ගැත්තෙක් නොදන්නවා විය නොහැක .වෙදහාමිනෙට
        බටහිර වය්ද්‍යා වරු රෝහල් වල  ඉඩක් දුන්නේ නැත  එහෙත් දොස්තරට ඉඩ දුන්නේය .”

වෙද හාමිනේත්” පිලිගත් ක්‍රමයට “පේටන්ට්” බලපත්‍ර  ඉල්ලීමක් රජයේ බලධාරී මණ්ඩ්ලයට ඉදිරි පත් කලා නම් ඇයටද එය ලබන්නට තුබුනි. ඉඩම අයිති වූවත් ඔප්පුවක් ලියවා ගැනීමට වත් නොදන්නේ නම් ධරම්සිරි මහතා වත් මැදහත් වී උදව් කරන්වා වෙනුවට පත්තර වලට ලියුම් ලියමින් “බට හිර” දොස්තරුන් ට සහ අයින්ස්ටයින් ට බැනීමෙන් පලක් නැත.
 
ධර්මසිරි මහතා මෙසේ ලියයි:
        “බොහෝ   දොස්තරලා ට  අවශ්‍ය තමන් වැජබෙන්නට  ය . ඔවුන් හැම විටම  සින්හල
        වේද කමට ගරහති . …අයින්ස්ටයින් , නිව්ටන් වැනි විද්‍යාඥයින්ගෙන්   ගෙන් බේරුන
        හැකි බේරෙන්න බැරි විද්‍යාඥ යන්යය් කියා ගන්නා    වට පඩ යන්ගෙනි.”

ධර්මසිරි මහතාද නලින්ද සිල්වා මහතා ගේ දුර්මත විචාර බුද්ධියක් තොරව බදාගෙන නිව්ටන් සහ අයින්ස්ටයින් “වට පඩයන්” කියන බවක් හඟවයි. ආචාර්ය සිල්වා මහතා “බටහිර” විද්‍යාව සහ “බටහිර” වෙදකම ගරහන නමුත්, පසුගිය දා අසනීප වූ විට බටහිර රෝහලකට ඇතුල් වී හෘදයාබාධයට බටහිර ප්‍රතිකර්ම ගත්තේය!

කියන්නේ එකක්, කරන්නේ තවත් එකක්!

“Missing Dead” found alive: Is Ekneligoda’s story another Kathiravel Thayaparaja who is very much alive

March 29th, 2016

Shenali D Waduge

One Kathiravel Thayapararaja was said to have been tortured and killed by the Sri Lankan Security forces on 13th September 2009. The first to publicize the ‘death’ was a pro-LTTE website ‘Vanni Tech Director Thayaparan was killed by Sinhala Nazis’(24 September 2009), then on 13th December 2009 University Teachers for Human Rights – Jaffna (UTHR-J) went a step further to say that Thayapararaja was arrested in Sept 2009, tortured at a security camp in Avissawella, shot on 13th Sept 2009 and died in Kalubowila hospital on 15th September 2009. Then in February 2010 Australian Government Refugee Review Tribunal said Thayapararaja was abducted in September 2009, tortured and killed by state agents. Thayapararaja became a name used to ridicule the Armed Forces and Intelligence until the ‘dead’ man was arrested by the Indian police on 5 May 2014. The same media hype surrounds the ‘missing dead’ Ekneligoda and we can only wonder whether the outcome is likely to be the same. However, the security forces were never exonerated. They are yet to receive a public apology or compensation for the torment they had to suffer being accused of killing a person, with reports galore being sent round the world until Thayapararaja was arrested in India and the world came to know he was neither ‘missing’ or ‘dead’ but had been in ‘hiding’ all along. Are we seeing a repetition?

Kathiravel Thayapararaja & Uthayakala

  • 5 May 2014 – Thayapararaja and 10 others travelling in 2 boats were arrested by Indian police in Dhanushkodi, Tamil Nadu claiming to be ‘refugees’. Each family had paid Rs.1.2m to enter India. One of these ‘refugees’ comprised a LTTE member (K. Sudhakaran) Uthayakala was supposed to be married to an LTTE cadre arrested in India. She is said to have been having an extramarital relationship with Thayapararaja and was his student while he was Director of Vanni Tech. Together both are alleged to have duped people promising them safe passage and employment in UK. They did neither except run off with people’s money. Both are alleged to have links with 2 NGOs run from UK with links to LTTE.
  • 13 Sept 2009 – Thayapararaja said to have been tortured and killed by Sri Lankan security. Accusation made by University Teachers for Human Rights-Jaffna in Special Report No, 34. http://www.uthr.org/SpecialReports/Special%20rep34/Uthr-sp.rp34part6.htm Quoting their report “he would have met Charles Anthony (Prabakaran’s son) now dead, and a few other LTTE figures at board meetings…………..he was arrested in September 2009 in Colombo tortured at a security camp in Avissawella, was shot and injured on 13th September while being taken to court under escort and died at Kalubowila hospital two days later…..” …further quoting the report “such actions introduce a needless element of insecurity into the life of every Tamil. The Government did not even acknowledge the incident, leave alone investigate it, nor did the Press report it”. [comment: When Thayapararaja never died or was never tortured or shot, no wonder the GOSL did not acknowledge the incident or investigate it, but the University for Teachers have yet to apologize for their report]
  • 24 Sept 2009 – Tamilnet article “Vanni Tech Director Thayapararaja killed by Sinhala Nazis” claiming Thayapararaja was “extra-judicially executed” by Sri Lanka intelligence services. He was employed at a US NGO. His wife and kids were under protection of a Church organization in Colombo http://www.tamilnet.com/art.html?catid=13&artid=30310

News headlines as a result of spreading lies

Thayapararajah reappeared from the ‘dead’, from being ‘extra-judicially executed’ from being ‘shot & injured’ while the entire period from 2009 to 2014 local and foreign media went to town claiming Sri Lanka security had tortured and killing him. His name is even on UN/UNHRC reports and quoted by these officials against the Sri Lankan government as well. After the man emerged from the dead, that too by accident having being caught by the Indian police, none of those who made false allegations so much as apologized or made corrections to their statements and reports. For 5 years these lies were spreading all over the world. We can also wonder if under the UNHRC ‘witness protection’ charade there are people who claimed Thayapararaja was abducted and they were witness. We will never know or at least we will have to wait 20 years to know!

If the Indian police had not caught Thayapararajah the whole world would have continued to believe the Sri Lankan security forces had killed him.

You can now wonder how many others have been made ‘missing’ or been ‘killed’ by international reports.

Ekneligoda was reported missing from 24 January 2010. In February 2016, Daily Mirror News Editor Sandun Jayasekera says “I have been serving as a journalist for 30 years now. As far as I know, this person being mentioned has never written any item of news or hosted a tv program or even attended a press conference. The question I have is how Prageeth Ekneligoda became a journalist”. No one has even challenged the Daily Mirror Editors’ statement to provide evidence that Ekneligoda was a journalist. So we have two issues at hand, is he a journalist and the open question of whether the case is another Thayapararajah story.

If Thayapararaja is one example we need to wonder whether ‘journalist’ Ekneligoda whom no one in the journalistic fraternity can vouch has written articles or appeared at any press conferences is in fact missing or has been made ‘missing’.

Shenali D Waduge

§  http://www.sinhalanet.net/why-is-no-one-responding-to-sandun-jayasekeras-claim-that-prageeth-ekneligoda-is-not-a-journalist

J R Jayawardena was a Colombo Chetty

March 29th, 2016

The Jayewardene family is initially of Chetty descent. The source is a Government Gazette itself issued on May 15, 1830, three months after the death of Don Adrian Jayawardena, a powerful progenitor of the Jayawardena family. The government not only publicised the death but went on to give a full account of the family history.

Here is a quote, ‘The Mudaliyar (Don Adrian Wijesinghe Jayawardena) descended from a respectable family of the Chetty and merchant caste. At the early period of the Dutch possession of the country his ancestors migrated from the Coromandal coast (of India) and settled down in Colombo.’

The account goes on to narrate how two or three generations later this family intermarried with a Sinhala family named Jayawardena living in Welgama off Hanwella. After this the Chetty members soon adopted not only the Sinhala names but the Sinhala customs and ways, substantiating the ‘myth of Race’ for which 10,000s are killed all over the world.

September 17 is the 96th birthday of late President
J.R. Jayewardene : 

Remembering the most dominant Lankan political figure

by Padma Edirisinghe

President J.R. Jayewardene was born in 1906 and passed away in 1996. The JRJ Centre has organised a seminar and exhibition of photographs, documents and books and other items aligned to his long life. The writer who is a co-organiser of this exhibition here reveals to the readers some obscure facts about the life of this great statesman as gleaned from these documents.

 

The Jayewardene family is initially of Chetty descent. The source is a Government Gazette itself issued on May 15, 1830, three months after the death of Don Adrian Jayawardena, a powerful progenitor of the Jayawardena family. The government not only publicised the death but went on to give a full account of the family history.

Here is a quote, ‘The Mudaliyar (Don Adrian Wijesinghe Jayawardena) descended from a respectable family of the Chetty and merchant caste. At the early period of the Dutch possession of the country his ancestors migrated from the Coromandal coast (of India) and settled down in Colombo.’

The account goes on to narrate how two or three generations later this family intermarried with a Sinhala family named Jayawardena living in Welgama off Hanwella. After this the Chetty members soon adopted not only the Sinhala names but the Sinhala customs and ways, substantiating the ‘myth of Race’ for which 10,000s are killed all over the world.


JR as an actorJR was a youth of versatile talents. He displayed his acting talents through plays as ‘The Wandering Jew’ and ‘The Tyrant,’ produced by the Ceylon Dramatic League of which he was the treasurer. Here he is in a scene from one of the plays in which he acted. These plays were staged at the Regal Theatre, Colombo, Empire Theatre, Colombo and Kandy.

This unusual eulogy of a citizen in the Government Gazette later made the Jayewardenas unpopular with the patriotic genre. The criticism also was made that the British praised Adrian jayawardena to the skies since he had helped in the capture of the king of Kandy which is almost baseless as already the king was in the hands of Ekneligoda and his retinue when the ancestors of the Bandaranaike and Jayawardena families accompanied the British contingent sent over. Actually these two had been very courteous to the King and Queens.

The Jayawardena family were initially Christians. As the Chetty religion is not Christianity their adoption of the Anglican religion would have been motivated by the lust for top posts in the State, a tendency shared by many of the top low country families as the Bandaranaike and Soysas. Adrian Jayawardena was made Mudaliyar of Chilaw by the British and by the act of appointment 1803 was made Mudaliyar of the Guides or Thombi Mudaliyar.

The similarity of the word Thombi (current Dutch Indian term for guide) to Thambi (Moor) made his enemies ascribe Moorish origins to him as was freely done during the Kelaniya elections of 1940 & 1947. Junius Richard Jayewardene himself was baptised as a Christian for his father, E.W. Jayewardane, great grand son of Adrian Jayawardena too was a Christian. Ten children were born to E.W. by his matrimonial alliance with Agnes Helen Wijewardena and subtly as E.W. was embroiled in his law profession and politics as ward member of New Bazaar, Agnes Helen converted all the children to Buddhism except one girl who remained a Christian. Agnes Helen came from a deeply fervent Buddhist family.

In fact her mother Helena Wijewardena of Sedawatte walawwa who was also the mother of D.R. Wijewardena (founder of Lake House) was the chief benefactress of Kelaniya temple who raised the temple from the rubble into which it was decimated by the Portuguese into the grand edifice it is today. JR in addition to his mother’s influence also became fascinated with Buddhism due to his extensive readings. Many are unaware that he has authored a number of books on Buddhism. Corbett Jayawardena, one of his brothers was ordained as a Buddhist monk by the name of Sedawatte Seelakkanda thera.

Brilliant student

JR was a brilliant student. He not only excelled in the varied fields as sports, drama, music, but was also the editor of the Royal College magazine and ended up as the Head Prefect. Earlier he attended Bishop’s College as a Primary school child.

From Royal he went over to University College and then to Law College. The legal profession was almost a family legacy.

JR baptised Junius Richard (Junius after a paternal uncle and Richard after the maternal uncle DR) apparently hated his two names. He began to call himself Ravee. But only he called himself that. Not even his mother called him so. His friend called him Dickie. In his youth he formed a Club with political motives.

It was called the Push Cannon Club and had only four members. In a fit of patriotism he later changed its name to ‘Priya sangamaya’. In all the documents issued by this Club he had signed his name as Ravee. He later mollified himself by naming his son (only child) Ravindra and called him Ravee.

At one phase of his life JR even exhibited Marxist tendencies. Perhaps this explains his helping to transport tarmacar strikes during the famous tram car strike. He had used his father’s car for this purpose. The reception he got from home that night can only be imagined.

JR was a great admirer of the Indian Swaraj Movement and adored Mahathma Gandhi. He was responsible for the ‘Very rash act of hanging’ Gandhi’s picture in the Law College library. The Ramgarh assembly of India that he attended proved a turning point in his career, making him emulate Indian freedom fighters.

It can be surmised that JR picked up his patriotism mostly from his mother, Agnes Helen. Though an old student of Musaeus College and quite fluent in English she had spoken in English only with foreigners. With her husband, children and others she always spoke in Sinhala.

The early death of his father threw the burden of shouldering the family responsibility on JR who was the eldest. One of his sisters too died at the age of six.

The family was almost doomed to face a troubled phase for E.W. had taken a huge loan to build the palatial Vaijayantha mansion (with a room for each of the ten children and a massive library) when he suddenly passed away. But JRJ’s Home parliament plan and the smart way he payed off the debt thus retrieving family fortunes is too known history.

In the Kelaniya Sate Council elections his uncle, D.R. Wijewardena took the side of his opponent, Mr. E.W. Perera due to a pact made earlier. Yet JR won the Kelaniya seat.

JR was almost a fanatic collector. He collected not only his school texts and exercise books, his prize books, his trophies but later all documents relating to his foreign travels as invitations received, newspaper clippings, and even bills paid. All these can be viewed at the exhibition.

The plea he made at the San Francisco Conference for a merciful attitude to Japan (on the aftermath of the second world war) quoting Buddha’s words ‘Hatred ceases not by hatred but by love’ earned him the eternal gratitude of Japan. A statue is said to be erected in japan in his honour while the Sri J’pura Hospital was a gift made in recognition of this service. He quoted the exact number of beds he needed, 2001.

JR’s diary

JR made a diary entry in his later life giving the directions as to how his funeral should be conducted. He requested that he be cremated on the banks of the Kelani river within the sight of the site of the Kelaniya dagoba which according to legend has been sanctified by Buddha’s presence. This diary entry too is on display at the exhibition. Till his death, his gracious wife Elena Bandara Rupasinghe Jayewardene stood by him, like his very shadow and went along with him thick and thin through all the vicissitudes of his long and multi faceted life.

He lived in four houses, the Grandpass Walawwa (built by Adrian Jayawardena on dowry property got from Kolombage Christofell Corea) Park House, Colombo 7, Vaijayantha Mandira and finally ‘Braemer’ Ward Place that he received as dowry. Weerakesari Press is housed in Grandpass Walawwa today.

JR could be dubbed the leading political figure of the 20th century. His political career spanned from 1940 to 1989 except for four years (1956-1960).

http://www.sundayobserver.lk/2002/09/15/fea22.html

Ananda thero predicts power change

March 29th, 2016

Ananda thero predicts power change

යුද ආතතියේ දෝංකාරය​

March 29th, 2016

වෛද් රුවන් එම් ජයතුංග

යුද හමුදා රෝහලේදී යුද ආතතියට ලක් වූ සොල්දාදුවන් නිලධාරීන් රැසක් සොයා ගැනීමටත් ඔවුනට ප්‍රතිකාර කිරීමටත් විශේෂඥ මනෝ වෛද්‍ය නීල් ප්‍රනාන්දුටත් මටත්  හැකි විය​. සමහර සොල්දාදුවන් සහ නිලධාරීන් ගේ රෝගී තත්වය ඉතා දීර්ඝ  කාලයක් පුරා වර්ධනයව තිබුනද ඔවුන්ව මනෝ ප්‍රතිකාර සඳහා යොමු කොට තිබුනේ නැත​. මට එක් උදාහරණයක් මතක් වේ. 

ගැමුණු හේවා බලකායේ සෙබලෙකු 1997 වසරේදී මන්නාරමේදී සේවය කරමින් සිටියේය​. ඔහු වරක් අනෙකුත් සෙබලුන් සමග බසයකින් ගමන් කරමින් සිටියදී එම බසය බිම්  බෝම්බයකට අසු විය​. ඔහු එම අවස්ථාවේදී සුළු තුවාල ලැබුවද බිම් බෝම්බය නිසා මිය ගිය මිතුරන් ගේ සිරුරු දැකීමෙන් කම්පනයට පත් විය​. එහෙත් එම අවස්ථාවේදීවත් පසුව   හෝ මෙම  බිහිසුණු සිදුවීම නිසා ඔහුට උපදේශන හෝ මනෝ ප්‍රතිකාර නොලැබුනේය​. මෙම සිදුවීම නිසා සසලවූ මනසින් ඔහු දිගටම ක්‍රියාන්විත සේවයේ නිරත විය​. 

udaattatiyaමුලතිව් කඳවුරට එල්ල වූ ප්‍රහාරයෙන් පසු තුවාල ලත් සෙබලුන් ගෙන ඒම 

මාස පහක් පමණ යන විට ඔහු කෙරෙන් පශ්චාත් ව්‍යසන  ක්ලමථ අක්‍රමථාවයේ (PTSD) ලක්‍ෂණ මතු විය​. එහෙත් ඔහුට කිසිදු ප්‍රතිකාරයක් නොලැබුණි. ඔහුට මනෝ විද්‍යාත්මක රෝගී ලක්‍ෂණ වලට අමතරව තද හිසරදය , හන්දි රුදාව ඇති විය​. මේ නිසා ඔහුට සැහැල්ලු රාජකාරී යැයි කියමින් මිය ගිය සොල්දාදුවන් ගේ අවමංගල උත්සව වලට සහභාගි වීමට නියම කෙරුණි. මින් ඔහුගේ පශ්චාත් වියන ක්ලමථ අක්‍රමථාවයේ ලක්‍ෂණ තව දුරටත් උත්සන්න විය​. මේ නිසා ඔහු යුද හමුදාවෙන් පැන ගියේය​. එහෙත් ඔහුට සිවිල් රැකියාවක් සොයා ගැනීමට අපහසු විය​. යළිත් ඔහු හමුදාවට භාර විය​. 

පශ්චාත් ව්‍යසන  ක්ලමථ අක්‍රමථාවයේ ලක්‍ෂණ යටපත් කිරීම සඳහා ඔහු මේ කාලයේ තදින් මත් පැන් පානය කලේය​. රාත්‍රී නින්ද අඩු වීම , රාත්‍රී නින්දේ බියවීම අවම කරනු වස් ඔහු මත් පැන් බී නිදාගත්තේය​. මේ නිසා ඔහුගේ කායික මානසික රෝගී තත්වය තවත් උත්සන්න විය​. ඔහු කිහිප වතාවක් බංකරයේදී වෙඩි තබා ගැනීමට ගිය මුත් මිතුරන් විසින් එය වලකන ලද්දේය​. අවසානයේදී 2004 වසරේදී සුනාමි වියසනයේ දී මාතර රෝහලේ ගොඩ ගසා තිබූ මෘත ශරීර දැකීමෙන් ඔහුගේ රෝගී තත්වය දැඩි ලෙස උත්සන්න වූ අතර අවසානයේදී ඔහුව යුද හමුදා රෝහලේ මනෝ විද්‍යා ප්‍රතිකාර ඒකකයට යොමු කරන ලදි. එහිදී ඔහු තුල තිබූ සංකූලතා සහිත පශ්චාත් ව්‍යසන  ක්ලමථ අක්‍රමථාව (Complex PTSD) අප හඳුනා ගත්තෙමු. 1997 දී පශ්චාත් ව්‍යසන  ක්ලමථ අක්‍රමථාව මතු වූ ඔහුට නිසි ප්‍රතිකාර ලැබුනේ 2004 දීය​. මේ කාල සීමාව පුරා ඔහුත් ඔහුගේ දරු පවුලත් ජීවත් වූයේ අපායකය​. එසේම ඔහුගෙන් එලදායී සේවයක් ද හමුදාවට ලැබී තිබුනේ නැත​. මේ පශ්චාත් ව්‍යසන  ක්ලමථ අක්‍රමථාව වැළඳුනු එක් සොල්දාදුවෙකුගේ කතා පුවතය​. මෙවැනි තත්වයන් රැසක් අප සොල්දාදුවන් අතරින් නිරීක්‍ෂන කලෙමු. 

පශ්චාත් ව්‍යසන  ක්ලමථ අක්‍රමථාව නිසා සොල්දාදුවන් තුල බිය, තිගැස්ම , අනිසි කෝපය , නුරුස්නා බව ,විශාදය ඇතිවේ. එසේම ක්‍රියාන්විත මඟ හැරීමට ඔවුනට අවශ්‍ය කෙරේ. මෙවැනි කොටස් වලට මනෝ ප්‍රතිකාර ලබා දී යළි ප්‍රකෘති කිරීම වෙනුවට ලැබී තිබුනේ දඞුවම් වෙති. මේ නිසා පශ්චාත් ව්‍යසන  ක්ලමථ අක්‍රමථාවයට ලක් වූ සොල්දාදුවන් රැසක් හමුදාවෙන් පළා ගොස් විවිධ ප්‍රචණ්ඩ කිර්‍යා වල යෙදුනහ​. එසේම තවත් කොටසක් බංකර වලදී වෙඩි තබාගෙන දිවි තොර කර ගත්හ​. ඊලාම් යුද්දය පුරා සොල්දාදුවෝ රැසක් බංකර වලදී දිවි නසාගෙන තිබේ. මොවුන් ගේ ක්ලමථ ලක්‍ෂණ මුල් කාලයේදී හඳුනාගෙන උපදේශනය ලබා දුන්නේ නම් මේ ජීවිත බේරා ගැනීමට හැකිව තිබුණි. 

විශේෂඥ මනෝ වෛද්‍ය නීල් ප්‍රනාන්දු  මහතා සහ මම යුද හමුදාව තුල පැතිරී යන පශ්චාත් ව්‍යසන  ක්ලමථ අක්‍රමථාව පිළිබඳව අධ්‍යනය කරන විට සමහර උසස් නිලධාරීන් මෙන්ම සමහර විශේෂඥ මනෝ වෛද්‍යවරු පවා අපට සිනාසුනහ​. එක් විශේෂඥ මනෝ වෛද්‍යවරයෙකු පැවසුවේ පශ්චාත් ව්‍යසන  ක්ලමථ අක්‍රමථාව ඇමරිකානු රෝගයත් බවත් ලංකාවේ පශ්චාත් වියන ක්ලමථ අක්‍රමථාව නොමැති බවත් ය​. එහෙත් අප මේ අවලාද නොතකා අපගේ අධ්‍යනය සහ රෝගී ප්‍රතිකාරය කරගෙන ගියෙමු. 

අප විසින් 2002 -2006 අතර කාලයේදී සොල්දාදුවන් සහ නිලධාරීන් 823 දෙනෙකු මනෝ විද්‍යාත්මක තුලනීක්‍ෂණයට ලක් කරන ලද අතර ඔවුන් අතරින් 56 දෙනෙකු පශ්චාත් ව්‍යසන  ක්ලමථ අක්‍රමථාවට ලක් වී ඇති බව සොයා ගතිමු. විශේෂඥ මනෝ වෛද්‍ය නීල් ප්‍රනාන්දු මහතාත් මමත් විසින් කරන ලද පශ්චාත් වියන ක්ලමථ අක්‍රමථා අධ්‍යනයට ලංකාවෙන් එතරම් ප්‍රතිචාරයක් නොලැබුනද ඇමරිකාව , එංගලන්තය , කැනඩාව​, ඕස්ටෙ‍්‍රලියාව , ඩෙන්මාර්කය යන රටවල මනෝ චිකිත්සකයෝ ඊට ධනාත්මක ප්‍රතිචාර දැක්වූහ​. බටහිර ලෝකයේ මනෝ විද්‍යා පරියේෂණ ලිපි සමහරක  මෙම අධ්‍යනය ගැන සඳහන් කොට තිබේ. මෙම අධ්‍යනයේදී ජෙනරාල් වෛද්‍ය සංජීව මුණසිංහ​, ජෙනරාල්  වෛද්‍ය ඩඩ්ලි පෙරේරා, වෛද්‍ය කර්නල් සුනිල් සෝමවීර ,මනෝ විද්‍යාඥ පද්මාල් ද සිල්වා , මනෝ වෛද්‍ය සරත් පඞුවාවල , මනෝ වෛද්‍ය මහසෙන් ද සිල්වා  යන මහතුන් විසින් දෙන ලද සහාය අප අගය කලෙමු. එසේම යුද හමුදා රෝහලේ විශේෂඥ කායික වෛද්‍ය එන් . කේ ආරියරත්න මිය , විශේෂඥ කායික වෛද්‍ය මොරීන් විජේවර්ධන  මිය , විශේෂඥ ශල්‍ය  වෛද්‍ය එස් එස් ජයරත්න , විශේෂඥ ශල්‍ය වෛද්‍ය තිස්ස විජේරත්න, විශේෂඥ වෛද්‍ය එම් මුතුමාල යන  විශේෂඥ වෛද්‍යවරු රෝගීන් අප වෙත යොමු කිරීමෙන් ද දිරිමත් කිරීමෙන් ද අපට සහාය වූහ​.

පශ්චාත් ව්‍යසන   ක්ලමථ අක්‍රමථාවට ලක් වූ නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙකුද අප හඳුනා ගත්තෙමු. මින් එක් නිලධාරියෙක් බලවේග යුද මෙහෙයුමේදී යුද ක්ලමථයකට ලක් විය . නමුත් ඔහු එය යටපත් කරමින් දිගින් දිගටම ක්‍රියාන්විතයේ යෙදුනේය​. ඉන් වසර කිහිපයකට පසුව මෙම රෝගී තත්වය ඔහුට දරා ගත නොහැකිව ඔහු අධි තීව්‍ර ක්ලමථ වික්‍රියාවකට (acute stress reaction)  ලක් වූයෙන් අප වෙත යොමු කරන ලදි. එහෙත් ඔහු තමන්ට යුද ආතතියේ ලක්‍ෂණ තිබේ යන්න පිළිගැනීමට අකමැති විය . එසේම සමහර රෝග ලක්‍ෂණ අපගෙන් සැඟවීය​.  අධි තීව්‍ර ක්ලමථ වික්‍රියාව හටගත් මොහොතේ ඔහු ජෙනරාල් ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුව දුටු බව ඔහුට කියවුනේය​. මෙය පශ්චාත් වියන ක්ලමථ අක්‍රමථා ප්‍රතිජ්වලනයක් (flashback) බව මම වටහා ගත්තෙමි. එහෙත් තම රෝගී තත්වය පිළිගැනීමට අකමැති වූ ඔහු අප විසින් නියම කල ප්‍රතිකාරද ප්‍රතික්ශේප කලේය​. ඉන් මාස හයකට පසුව යළිත්  පශ්චාත් වියන ක්ලමථ අක්‍රමථා අධි තීව්‍ර  වික්‍රියාවකට ලක් වූයෙන් ඔහුගේ අත් පා ගැට ගසා පලාලි වල සිට අපගේ ප්‍රතිකාර ඒකකයට එවන ලදි. 

යුද ආතතිය නිසා හටගත් පශ්චාත් ව්‍යසන ක්ලමථ අක්‍රමථාවය පමණක් නොව සංග්‍රාම විඩාව (Combat Stress) ​, යුද ආතතිය නිසා හටගත් විශාදිය(Depression)  , මනෝ කායික රෝගාබාධ (Somatoform Disorders)  , විඝටන රෝග (Dissociative Disorders)  , මනෝව්‍යාධික (psychotic illnesses)  රෝග ආදියෙන් පෙලුනු සොල්දාදුවන්ට අප ප්‍රතිකාර කලෙමු. මෙම රෝගී අධ්‍යනයන් ගැන මා විසින් ලියන ලද සංග්‍රාමයෙන් පසු (සරසවි ප්‍රකාශකයෝ) කෘතියේ දැක්වේ. එසේම දිවි නසා ගැනීමට යොමුව සිටි සොල්දාදුවන් රැසකගේ ජීවිත අප බේරාගතිමු. 

එසේම 2004 වසරේ සුනාමි ව්‍යසනය නිසා පශ්චාත් ව්‍යසන ක්ලමථ අක්‍රමථාවයට ගොදුරුවූ සොල්දාදුවන්ට අප සාර්ථකව ප්‍රතිකාර කලෙමු. ඊට එක් හේතුවක් නම් 2004 පමණ වන විට යුද හමුදා රෝහල් වල සේවය කල වෛද්‍යවරුන්ට පශ්චාත් ව්‍යසන ක්ලමථ අක්‍රමථාවය ගැන අවබෝධයක් තිබීමයි. එම නිසා පශ්චාත් ව්‍යසන ක්ලමථ අක්‍රමථා ලක්‍ෂණ පෙන්වූ සොල්දාදුවන් බොහෝ දෙනෙකු ප්‍රමාදයකින් තොරව අපගේ ඒකකයට එවන ලදි.  මේ සඳහා විශේෂඥ මනෝ වෛද්‍ය නීල් ප්‍රනාන්දුත් මමත් ලංකාවේ විවිධ හමුදා කඳවුරු වල මෙන්ම උතුරුකරයේ හමුදා කඳවුරුවලත් පශ්චාත් ව්‍යසන ක්ලමථ අක්‍රමථාවයට යුද ආතතිය ගැන කරන ලද දැනුවත් කිරීම් ඉවහල් වූ බව සිතමි. 

යුද හමුදාවේ සොල්දාදුවන් සහ නිලධාරීන් අතර තිබූ යුද ආතතියට ප්‍රතිකාර කිරීම නිසා අපට ලැබුණු තෑග්ග කුමක් ද කියා යමෙකු අසනු ඇත​. සිදු වූයේ අහේතුවකි. දිනෙන් දින ජනප්‍රිය වන මෙම ඒකකයේ සාර්ථකතාව නොඉවසූ ඉරිසියාව , කුහකකම සහ මෝඩකම ඉහට ගැසූ යුද හමුදා රෝහලේ එක්තරා අණ දෙන නිලධාරියෙකු විසින් මෙකී ප්‍රතිකාර ඒකකයට බොහෝ බාධා පමුණුවා අවසානයේදී එය වසා දමන ලදි. යුද හමුදාවෙන් යාන වාහන බඩියන් ඇතුළු සියළු සැප පහසුකම් ලබා ගන්නා නිලධාරියෙකු ක්‍ෂිතිමය යුද ආතතියට ලක්වූ ගම් වලින් පැමිණි දුප්පත් සොල්දාදුවන් ගේ ප්‍රතිකාර මධ්‍යස්ථානය වසා දමා කුරිරු සතුටක් ලබා ගත්තේ එසේය. නමුත් සායනික අත්දැකීම් බහුල අන්තර්ජාතික අවධානයට ලක්වූ විශේෂඥ මනෝ වෛද්‍ය නීල් ප්‍රනාන්දු වැන්නෙකුගේ සේවය යුද හමුදාවට අහිමි කිරීම සමස්ථ යුද හමුදාවටම කල ද්‍රෝහී කමක් බව මම කියමි. කෙසේ නමුත් අප විසින් ප්‍රතිකාර කොට සුවපත් කරන ලද සොල්දාදුවන් පිළිබඳ සිහිපත් වන විට විශාල සතුටක් දැනේ. එසේම පශ්චාත් ව්‍යසන ක්ලමථ අක්‍රමථාවය ගැන අප විසින් කරන ලද දැණුවත් කිරීම යුද හමුදාව තුල තිබේ. එසේම   වර්තමානයේදී බොහෝ නිලධාරීන්  තම ඒකක වල සොල්දාදුවන් විසින් පෙන්වන ක්ලමථ ලක්‍ෂණ කෙරෙහි පරීක්‍ෂාකාරීය​. එයද අප ලැබූ ජයග්‍රහණයකි. 

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග

අද කළ යුත්ත

March 29th, 2016

නලින් ද සිල්වා  

අප රටේ දෙමළ දේශපාලන බලය දෙමළ ජනතාවගේ ප්‍රතිශතයට හෝ දෙමළ මන්ත්‍රීවරුන්ගේ ප්‍රතිශතයට හෝ වඩා බෙහෙවින් වැඩි බව දැනගැනීමට දේශපාලනඥයකු වීමට අවශ්‍ය නො වේ. අෂ්රොෆ්ගෙන් පසුව මුස්ලිම් දේශපාලන බලය ද වර්ධනය වෙමින් පවතියි. පසුගිය ජනාධිපතිවරණයේ දී හා පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේ දී මුස්ලිම් ජනයා ද මුළුමනින් ම මෙන් මුස්ලිම් පක්‍ෂවලට ඡන්දය දුන්හ. දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනයා සුළු ප්‍රමාණයක් එක්සත් ජාතික පෙරමුණට ඡන්දය දුන් නමුත් සංධානයට ඡන්දය දුන් ප්‍රමාණය නොසළකා හැරිය යුතු ගණයේ එකක් විය. දෙමළ හා මුස්ලිම් දේශපාලනය ගැන සාකච්ඡා කිරීම අපි පසුවට කල් තබමු. මෙහි දී අපේ අවධානය යොමු වන්නේ සිංහල දේශපාලනයට ය. 
 
දෙමළ දේශපාලන බලය වැඩිවීමට ප්‍රධාන හේතුව සිංහලයන් සංඝයක් ලෙස කටයුතු නොකිරීමත්, ඒ හේතුව නිසා ම නොවුනත් සිංහල දේශපාලනඥයන් නිවට වීමත් ය. ඇතැමකු කියනු ඇත්තේ බණ්ඩාරනායක මහතා එයට වගකිව යුතු බව ය. අද සියළු ප්‍රශ්නවලට වරදකරුවා මහින්ද රාජපක්‍ෂ බවට පත්කරන ආකාරයට එකල ප්‍රශ්නවලට වරදකරුවා කෙරුණේ බණ්ඩාරනායක මහතා ය. බණ්ඩාරනායක මහතා ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය පිහිටුවීම නිසා සිංහල ඡන්ද බෙදුණු බව ඇතැමකු කියනු ඇත. එහෙත් බණ්ඩාරනායක මහතා ශ්‍රී ල නි ප නොපිහිටුවන්නට සිංහලයන් නියෝජනය කිරීමට කිසිම පක්‍ෂයක් නොතිබෙනු ඇත. එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය එදත් අදත් සිංහලයන් නියෝජනය නොකරයි. එයින් කියැවෙන්නේ ඒ පක්‍ෂයට සිංහලයන් ඡන්දය නොදෙන බව නො වේ. එහෙත් ඒ පක්‍ෂය නිර්මාණය කෙරුණේ ම ඊනියා ලාංකික ජාතිය නියෝජනය කිරීම සඳහා විවිධ පක්‍ෂ එකතු වීමෙනි. 
 
1932 දී පමණ බණ්ඩාරනායක මහතා සිංහල මහා සභාව පිහිටුවී ය. ඒ 1921 දී පොන්නම්බලම් අරුණාශලම් හින්දු මහා සභාව පිහිටුවා දශකයකටත් වැඩි කාලයක් ඉක්ම යෑමෙන් පසුව ය. කෙසේ වෙතත් බණ්ඩාරනායක මහතාට සිංහලයන් නියෝජනය කිරීම සඳහා සංවිධානයක් අවශ්‍ය බව පෙනී ගොස් තිබිණි. එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය පිහිටුවීමේ දී සිංහල මහා සභාව ද එයට එක්වූ නමුත් බණ්ඩාරනායක මහතා තම අනන්‍යතාව රැකගෙන සිටි බව පෙනී යයි. 1951 දී ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය පිහිටුවනු ලැබුයේ ලිබරල් පක්‍ෂයක් ලෙස නමුත් වැඩිකල් නොගොස් 1952 සිට පක්‍ෂය සිංහල ජාතිකත්වයේ පක්‍ෂය බවට ක්‍රමයෙන් පත්විණි. මෛත්‍රිපාල සිරිසේන පක්‍ෂය මරාදමන තෙක් ශ්‍රී ල නි ප සිංහල ජාතිකත්වයේ පක්‍ෂය වූයේ වික්ටර් අයිවන්, රෙජිනෝල්ඩ් කුරේ, රාජිත සේනාරත්න වැනි සිංහල විරෝධීන් චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ලවා පක්‍ෂය සෝබොන්කරණයට ලක්කරවීමේ ප්‍රයත්නය ද පරාජය කරමිනි. අද චන්ද්‍රිකා මහින්දට විරුද්ධව මෛත්‍රිපාලට සහාය දැක්වීම පුදුමයක් නො වේ. මහින්ද ජාතිකත්වය නියෝජනය කරන අතර චන්ද්‍රිකා සෝබෝන් සංස්කෘතිය නියෝජනය කරයි. මෛත්‍රිපාල යනු ආත්මාර්ථකාමී නිවට චරිතයක් පමණකි. ඔහු තම පෞද්ගලික ලාභාපේක්‍ෂා සඳහා බටහිරයන්ට හා ඉන්දියාවට අවශ්‍ය වූ පරිදි ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය මරා දැම්මේ ය. 
 
අද මහින්ද කළ යුත්තේ මරා දැමුණු ශ්‍රි ල නි පක්‍ෂයේ බලය ඇල්ලීමට ක්‍රියා කිරීම නොව සිංහල ජාතිකත්වය නියෝජනය කරන නව දේශපාලන පක්‍ෂයක් පිහිටුවීම ය. ආරම්භයේ දී එය සංවිධානයක්, සංසදයක්, පර්’ෂදයක් හෝ වෙනත් එවැන්නක් හෝ විය හැකි ය. අවශ්‍ය නම් එය සිංහල මහා සභාව හෝ වෙනත් සභාවක් හෝ ලෙස  නම් කළ හැකි ය. එහෙත් මහින්ද අප කියන දෙයට සවන් නො දෙයි. ඔහු සවන් දෙන්නේ සිංහල විරෝධී පැකේජ්කරුවන් වූ ජී එල් පීර්ස්, දයාන් ජයතිලක සහ ඔහුගේ කැබිනට් මණ්ඩලයේ සිටි වෙනත් එවැන්නන්ට හා ඔහුට තුන්සැරයක් ජනාධිපති වීමට නොහැකි බව කියමින් ඔහු හිරේ නොදැමීම ගැන කණාගාටුවන බව කී සරත් නන්ද සිල්වා වැන්නන්ට ය. මහින්ද මතක තබාගත යුත්තක් ඇත. ඔහුට ඡන්ද ලැබෙන්නේ ඉතා වැඩි වශයෙන් සිංහලයන්ගෙන් බව ය. මෙරට සිංහලයෝ ප්‍රතිශතය ලෙස ගත්කල 75%ක් වෙති. ඔවුන්ගෙන් 80%කට වඩා ඡන්ද ලබාගැනීමට මහින්දට හැකි ය. එහෙත් ඒ අර පුරෝහිතයන්ට අනුව කටයුතු කිරීමෙන් නො වේ. 
 
සිංහලයන් නියෝජනය කිරීම යනු දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනයාට විරුද්ධවීමක් නො වේ. අද දෙමළ ජනයා බටහිර, ඉන්දීය පමණක් නොව කුලවාදී වෙල්ලාලයන්ගෙන් ද ගලවාගත යුතු ය.  දෙමළ ඡන්ද ලබාගැනීමට ද ක්‍රමයක් ඇත. ඒ ඊනියා අඩුකුල දෙමළ ජනයාගෙනි. ඒ ගැන ද අපි පසුව කතා කරමු.  ඒ දෙමළ ඡන්දත් සමග මහින්දට තුනෙන් දෙකක බලයක් ලබාගැනීමට හැකිවනු ඇත. එවැනි බලයක් ගොනුකර ගත්විට බටහිර හා ඉන්දීය සැලසුම් පරාජය කිරීම අපහසු කටයුත්තක් නොවනු ඇත. 
 
මේ ලිපිය මුහුණු පොතෙන් ද කියවිය හැකි ය
 
 
නලින් ද සිල්වා   
 
2016 මාර්තු 29

ENCOUNTER WITH A GHOST

March 29th, 2016

By Dr. Tilak S. Fernando Courtesy Ceylon Today

Every Sunday morning Koralawella – Modara Road turned into a ‘fashion parade’ as Catholics put on their best attire and walked all the way to St. Michael’s church. Coorey was a devout Catholic and never missed Sunday Mass or any festivals of St. Michael’s Church. He committed a sin though after returning home from Church Mass on certain Sundays.

Coorey always looked forward to his sumptuous lunch on Sundays after working hard throughout the week as a stenographer. Stenographer was an American terms used in ‘Ceylon’ at the time for ‘short-hand typists’. The majority of such workers were men before the emergence of female Secretaries and Personal Assistants. Some men worked in offices as copy typists too and the ‘ superior’ lot was known as Stenographers.

ghosts picture60298

Coorey always donned the European suit to work. He walked to the Koralawella Railway Station to travel to Colombo by CGR locomotives. Being particular about getting his suit soiled, he always carried a men’s handkerchief to place on the wooden seat of the train, however, at the end of each journey hundreds of globules of burnt coal had flown in the air and deposited on his lap.

Sunday Special

Coorey on his return from the Church on Sundays got into a comfortable sarong and walked towards the chicken pen at the backyard and grabbed a young male chick (naamba). Then proceeded to a corner and placed the poor creature on the ground and trampled both its legs with one foot, gripped the bird’s neck from the head with one hand and severed the neck from the body with the other using a sharp knife. In a jiffy the separated body of the chicken kept on bouncing for some time. Afterwards he went to his armchair while his wife prepared chicken curry out of it! In the meanwhile his neighbour Silva came for a chat, drink and to have lunch with him.

Silva and Coorey were best of friends more than being neighbours. They always spent their spare time over a drink in the evenings and especially during Sunday lunchtime. There were no TVs then, so the bottle of ‘Pol Arrack’ served as their only entertainment. It was during such ‘drinking sessions’ that various experiences and stories emerged.

Face to Face with Devil

Although it was years after Coorey had come face to face with a ‘real devil’, one could see his countenance change while goose pimples on his body rising as he related the gruesome experience years later.

Coorey apparently had visited his long-term friend Mendis one night to compliment and greet the new addition to his friend’s family- a newborn baby at home with the help of a midwife. For Coorey it was a duty on his part more than an obligation to pay such a visit according the customs and traditions that prevailed at the time.

His friend Mendis lived within the reach of Moratuwa Town Centre, on a side road called Francisco Lane. As one turned into Francisco Lane, the Anglican Church occupied the vast area of the adjoining plot of land which ran parallel to Francisco Lane, passing the church building and its cemetery. Although there were one or two street lamps along Francisco Lane one had to walk a fair distance from the main tarred road, passing the cemetery area, to reach the residential patch.

Coorey could never refuse Mendis’s request to have a ‘couple of shots’ before dinner. Seemingly a couple of drinks turned into a full session even after dinner till late hours of the night. When both realized it was close upon mid-night Coorey panicked and bid good night to Mendis and wife and stepped out, on to Francisco Lane. Walking briskly along Francisco Lane, parallel to the cemetery, he hoped to reach the tarred road quickly. Taxis or cabs were never heard of those days, which meant he had to walk nearly one and a half miles to his home at dead of night alone.

Dutch Courage

While Coorey was in a jolly good mood being fully intoxicated with liquor, he was half way through, after passing the cemetery area, when he heard the footsteps of another person following him.

With Dutch courage he proceeded without looking back as he had heard people say never to look back in such situations! So, he continued his walk briskly while footsteps followed him. To cultivate courage and self-confidence he had to come out with the cream of Sinhala to rid of any possible devils, as he had also heard swearing in Sinhala has an exorcising effect on such Boothayas. When he came under a street lamppost on Francisco Lane he slightly turned his head to an angle when he could not believe his own eyes!

According to his description it was a pitch-black figure, similar to that of a human being, that followed him but keeping its distance. He described it as very much akin to the masks people hang on their walls with jutting out elongated curved teeth, popping out eyes with long hair. (Ri Ri Yaka). Needless to say he became sober instantly and started to perspire. Pulling out his Rosary to his hand and praying to his Lord he displayed his Dutch courage to the devil without showing any signs of fear or excitement until he safely landed on the main road.

It was an exceptional experience of a human being coming face to face with a devil. Many might not believe his story, but anyone who had seen his change of countenance and the goose pimples that stood on his body while he revealed the experience would only be convinced to what extent Coorey had been petrified having seen a ghost with naked eyes despite all the ‘spirit‘ he had out of a bottle.

It is common knowledge that such Boothays are present near bathing wells, cattle farms and especially at houses immediately after childbirth – which is known as getting caught to ‘killa’

tilakfernando@gmail.com

Does She Bring Bad Luck to the Nation and Those Around?

March 28th, 2016

Dilrook Kannangara

This was a hot topic from 1995 to 1999 discussed mainly in pro-UNP media. UNP coined ‘always breakdown’ to refer to the unfortunate calamities during that time. However, since 2010 the UNP has come to venerate her for political gain. As the nation is once again going through bad luck, calamities and misfortune, it is an opportune time to revisit the topic. This will not discuss personal relationship calamities (which are many) and only focus on publicly available matter.

Sri Lanka as a nation was utterly unfortunate from 1994 to 2005 due to the things that happened during this time. The 2004 tsunami is the worst natural disaster in history and it happened under her rule. According to official estimates close to 40,000 people perished. It caused the world’s worst train disaster when an estimated 800 passengers of the Samudra Devi (Ocean Goddess) died. In 2000 strategically important Elephant Pass army camp was overrun by Tamil terrorists, which remains this country’s worst military disaster in terms of army casualties and the loss of a strategic camp. Tamil terrorist attack on Mulaitivu camp in 1996 come a close second. Negative economic growth (or shrinkage) in 2001 was the worst this nation has gone through. Tamil terrorist attack on the airport (2001), Central Bank (1996) and oil refineries (1995) closely compete for the top three spots for the most devastating terror strikes on economic targets in South Asia. The 1998 attack on the Temple of the Tooth is the worst terrorist attack on a religious shrine. It all happened during the rule of Chandrika Bandaranaike Kumaratunga.

Electricity shortages of 1996 and 2001 are the worst in history and the launch of GST in 1998 was the worst introduction of a tax on commodities of the common man. Within days of assuming office in 1994, two peaceful protesters were killed at the Export Processing Zone and by another few weeks dead bodies of slain youth started to appear from drains and lakes. Although it was blamed on the continuation of UNP tactics and a paramilitary force was blamed and removed from Colombo, the events were never investigated. Within weeks of her assuming office as Prime Minister in August 1994 the largest ship of the navy (‘Sagarawardana’) was sunk by Tamil terrorists. Within just two months, the bloodiest terrorist killing of politicians occurred in which a number of parliamentarians were killed. That incident remains the only time an Opposition Leader and a presidential hopeful was killed. From 1999 to 2000 all military gains since 1995 were lost to Tamil terrorists within months, which remains the worst ever military reversal of South Asia. Since 1995, a record number of military aircraft were lost killing scores. The most lucrative small industry at that time was making coffins.

It was not her fault when her father was killed when she was just 14 and her husband was taken away from her when she was 43. The architect of her infamous ‘political package’ was killed in 1999 and the man behind the Western Provincial Council administration of 1993 that propelled her to national politics – Moris Rajapaksa – died suddenly in 1995. Most pioneering men of the SLMP (Sri Lanka Mahajana Party) were gunned down in violence and Ossie Abeygunasekara was killed by Tamils in 1994. Her close aide CV Gunarathna was killed in 2000 while scores of her close political supporters were bombed in 1999 by Tamils at a fateful election rally. One of her closest aides, Lakshaman Kadirgamar was Foreign Minister when he was gunned down by Tamils in 2005. Iconic Muslim leader MHM Ashroff was a key minister of her Cabinet when he perished in a helicopter crash in 2000. The fate of Anura since coming under her wing can only be described as tragic. Of course she never meant anything bad for any of them and did everything she could to protect them.

After a decade, bad luck has a new address – Sri Lanka. Bad luck has returned to the Sri Lankan economy, politics and defence. A number of pioneering personnel of the 2015 regime change campaign with her are no more in active politics. Some dead, some on deathbed and others kicked out of parliament. The economy is in a much worse shape than in 2014 and disruptions to day-to-day affairs of the public have increased. Power cuts, water cuts, job cuts and frequent protests have returned. The stock market is on a downward slide just as it happened during her first term in office. The prime minister today is no more effective or healthy than the prime minister during her first term.

Vultures once again circle the island and if the economic predictors are anything to go by, misfortune has befallen Sri Lanka again in a big way. What must be emphasised is none of this has any bearing on the weeping widow. They just come to pass whenever she is associated with governance of this nation. In a country where astral beings determine most marriages, election dates and all religious days, people do talk of the association. Whatever that can save the nation from misfortune is a good thing.

නොපනත් කමට පනවන පනත්

March 28th, 2016

ධර්මසිරි සෙනෙවිරත්න

 ඔන්න ඉතින් යහපාලනේ චන්ද දායකයාගේ නිදහසට අන්තිම නයත් ගැහුවාඉතින් කාල වරෙල්ලකෝ .මිස්ටර් ක්ලීන්  ගේ සියලු අන්ක්ලීන්  වැඩ වහගන්න හොඳම ක්රමය  ”’තොරතුරු දැනගැනීමේ  පනත ””’ අනුමත කර ගනීමය් තමන් පත් කරගන්න  නියෝජි තයෝ මින් පස්සේ කරන වැඩ ගැන හාර අවුස්සා බැලීම චන්ද දායකයාට තහනම්මහබැංකුවේ හොරමගදිය වැනි දේ  අවිස්සුවොත් පනස්දාහක් දඩ  හෝ වසර දෙකක් හිරේ හෝ දෙකම .එට්කා ගිවිසුම වැනිදේ ගැන  මින් පස්සේ කටපියාගන ඉන්න වෙය්  රජය පිටරට එක්ක ගහන ගිවිසුම්  වල ඇතුලාන්තය සෙවීම මේ පනත අනුව වරදක් විය හැකිය . ශ්රීලනිපයේ පැරදුන    ඇමතිවරු වී සිටින නිසා ඔවුන්කරන වැඩ ගැන නම් ඔවුන් චන්ද දායකයාට වග කියන්න බැදී  නැහැ. උන් බේරිලා .සෝභිත හිමි  හිටියානාම් මේ නොපනත් පනත ගැන අහල පපුව පැලිලා මියදෙය් . මුළු රටම ඉන්දියාවට පාවල දුන්නත් එජාපයේ යට නම් ආයේ වගේ වගක් නැහැ .උන්ට ඕනේ මහින්දගේ හොර අල්ලන්න විතරය් ඇල්ලුවේ නැතත් අල්ලනවා වාගේ ඉන්න  ඕනේ  උන් හරි ආසය් මහින්දගේ ඒවා අල්ලන්න  . නරියා එළුබිජ්ජ  කටේ දාගන්න   වැටෙනකම් එළුවා පස්සෙන් යනවා වාගේඑජාප කාරයොත්   ඉව අල්ල අල්ලා මහින්ද පස්සේ යනවා …..මිස්ටර් ක්ලීන් කියනවා දැන් වැ ටෙය් දැන් වැ ටෙය් කියල මුනුත් ඉතින් තොලකට ලෙවකකා බලා ඉන්නවා . අනේ රටකට ගිය කලක්  ඉන්දියාවේ කෝටි ටි ගානක් තියන ලෙඩ රෝග  සේරම අරගෙන   ”’ එට්කාආවිට ලංකාව අවීචි මහා නරකාදියක් වෙනවාමය් තොන්ඩමන්ගේ මුල් එකා වන     කරුපය්යා සුද්දගේ කාලේ කුලීකුරක්කමට මෙහෙ ඇවිත් පස්සේ කන්කානියෙක් වෙලා සින්හලයන්ගේ මුදල් යටිමඩි ගහල වසර කීපයකින්ම ”  වැ වෙන්ඩ න්    ”වතු යායම මිලට ගත්තඑට්කා සමග එන උනුත් අපේ සේරම සුරගෙන යනවා සිකුරුමය් . 1941 දී තරම  ජේ ආර්  මන්ත්රණ සභාවට සන්දේශයක් ඉදිරිපත් කරමින් යෝජනා කලේ ලංකාව ඉන්දියාවේ ප්රාන්තයක් කල යුත්ය් කියල   . එජාපයට චන්දය දෙන    මයිත්රී රනිල් එකතුවට චන්දය දුන්  එකෙකුටවත්  ජේ ආර් ගේ  එම ද්රෝහී  අභිලාශය ගැන හන්ගීමක් වත් නැතුව ඇති දැන් රනිල් තම මාමාගේ පැතුම ඉටුකරන්නය් යන්නේ  මේ පෘතුගීසිකාර රනිල් එජාපයින්ට තාමත්  ”මහත්මයෙක් ”’ප්රභාකරනුත් ඒවගේම මහත්තයෙක් නේ .දෙන්නගෙම අත්වල ලේ  .වැසිකිලි කටක් තියෙන  නුතන ක්ලියෝපැට්රා ත් මුන්ට හේත්තුවෙලා රට බෙදන ගිවිසුමට ”” ග්රාමසේවක මුද්රාව””  යොදාගන්න හදනවා
දෙමල මිනිස්සු ”’සංඝයක් ”’  හැටියට වැඩ කරනවා සිංහලයන්ට සංඝයක්  තියා විලිසන්ගයක් වත්  නැහැ   නැත නම් මෙලහට උන් වීදි බැහැල රට බේරගන්න .තාමත් සමහරුන්ට ඕන පක්ෂේ බේරගන්න මිසක් රට බෙර ගන්න නෙමෙය්   ඔහොම ගියොත් ”’පක්ෂගාතේ ”’ හැදෙය් එතකොට හතර ගාතෙන් වැටිලා බුදියගෙනම ඉම්මු .     

පෙරදිගට ගමනක් – 7 -ධර්මද්වීපයේ ගෙදර බුදුන්

March 28th, 2016

වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති

අපි විමසමින් හිටියේ මේ රට බුද්ධභුමියක් වුනේ කොහොම ද කියන කාරණය. ඒ, අපේ ගෞතම බුදුහාමුදුරුවෝ මේ රටේ උපන්නා කියන අදහස මුල් කරගෙන නම් නෙවෙයි. මේ විමසීමට පදනම් වුනේ බුදුදහම පිළිගැනීමට සහ බුද්ධ ශාසනය පිහිටුවීමට බල පෑ සංස්කෘතික කාරණා. මෙයට පෙර ලිපි දෙකෙන් ම පෙන්වාදුන් විදිහට බුද්ධාගම ප්‍රධාන වශයෙන් ම මුල් ඇදගෙන තියෙන්නේ කහ මිනිස්සු – ඒ කියන්නේ, මොංගොලොයිඩ් මිනිස්සු; ඉන්න රටවල. ඒ මිනිස්සුන් ගේ බිමක් නො වී තිබිය දී පවා බුද්ධාගම පැළපදියම් වුනු එක ම බිම තමයි මේ රට. මේ කාරණය අවුරුද්දකට දෙකකට – එහෙම නැත්නම් අවුරුදු සීයකට දෙසීයකට සීමාවෙච්ච එකක් නෙවෙයි. අඩු ම ගණනේ අවුරුදු දෙදහස් දෙසියකට වැඩි කාලයක් තිස්සේ මේ රටේ බුද්ධාගම පැළපදියම් වෙලා තියෙනවා. මේ විදිහට මෙච්චර කාලයක් අඛණ්ඩ ව බුද්ධාගම සුරක්‍ෂිත කරගෙන, ඒ වෙනුවෙන් දිවිදෙන්න හදන ජාතියක් ලෝකයේ වෙන තැනක නෑ.

මෙන්න මේ සත්‍යයට පදනම් වුනු සංස්කෘතික කාරණා තමයි අපි විමසමින් හිටියේ. මෙයට පෙර ලිපිය අවසානයේ දී අපි කතා කළේ අම්මාට අපේ සංස්කෘතිය තුළ ලබා දී ඇති තැන ගැන. මේ කාරණය සංස්කෘතික ස්නායුවේදයේ හඳුනාගැනීම් එක්කත් සළකා බලන්න පුළුවන්. 2007 අවුරුද්දේ ස්නායුවේද විශේෂඥයෝ හතර දෙනකු එක්වෙලා කරපු පර්යේෂණයක දී තමන් සහ අනුන් ගැන හිතන විට අපේ මොළයේ ක්‍රියාකාරී වන ස්ථාන ගැන හොයලා බැලුවා. මේ පර්යේෂණයට යොදා ගත්තේ බටහිර අය සහ චීන ජාතිකයන්. සාමාන්‍යයෙන් අපි අප ගැන හිතන විට සහ පිටස්තර අය ගැන හිතන විට මොළයේ ස්ථාන දෙකක් තමයි ක්‍රියාකාරී වෙන්නේ. ඒ කාරණයේ දී බටහිර, චීන කියලා වෙනසක් නෑ. ඒත් මේ පර්යේෂකයෝ හරි අමුතු දෙයක් හොයාගත්තා. බටහිර අය අම්මා ගැන හිතන විට ක්‍රියාකාරි වෙන්නේ අර පිටස්තර අය ගැන හිතන විට ක්‍රියාකාරී වෙන තැනමයි. ඒත්, චීන ජාතිකයන් අම්මා ගැන හිතන කොට ක්‍රියාකාරී වෙන්නේ ඒ අය ගේ මොළයේ තමන් ගැන හිතන විට ක්‍රියාකරී වෙන ස්ථානය ම යි. ඒ කියන්නේ, බටහිර අයට අම්මා කියන්නේ අනුන් ගේ ගොඩට දාලා සළකන කෙනෙක්. චීන ජාතිකයන්ට අම්මා කියන්නේ තමන්ගෙන් වෙන්කරන්න බැරි කෙනෙක්.

මේ විදිහේ පර්යේෂණයක් අපේ අය සම්බන්ධයෙන් කරලා නෑ. ඒත් අපිට ඒ ගැන කිසියම් ආකාරයක උපකල්පනයක් කරන්න පුළුවන්. අපිට අපේ අම්මා කියන්නේ අපේ ජීවිතවලින් වෙන්කරන්න පුළුවන් කෙනෙක් නෙවෙයි.

බෝධිසත්වයාණන්වහන්සේ පස් මහ බැලුම් බලන අවස්ථාවේ දී මූලික සමාජ සංස්කෘතික කාරණා හතරට අමතර ව සළකා බැලූ අනෙක් එක ම කාරණය තමයි අම්මා. ඒ විතරක් නෙවෙයි. උන්වහන්සේ ගේ පාරමිතා පිරීම් මෑණියන් ගේ ප්‍රාර්ථනයකින් – “මගේ පුතා බුදුවේවා” කියන ප්‍රාර්ථනයෙන්; ආරම්භ වූ බවත් බෞද්ධ සාහිත්‍යයේ සඳහන්. බෝසත් චරිතය මව හා බැඳී තිබුණු ආකාරය අපේ අයට අමුතුවෙන් විස්තර කළ යුතු නෑ. ඒ කතා අපි කවුරුත් දන්නවා. මෙවැනි කතා බෞද්ධ සාහිත්‍යයෙන් අපේ සමාජයට ලැබෙනවාට අමතර ව අපේ සමාජය විසිනුත් බෞද්ධ සාහිත්‍යයට එක් කළා කියලා කියන්න පුළුවන්. මේ සඳහා ගෙන හැර දක්වන්න පුළුවන් හොඳ ම උදාහරණය තමයි වෙස්සන්තර ජාතක කාව්‍යය ය. තමන් ව ජූජක බමුණාට දන් දුන් පසු ජාලිය හා ක්‍රිෂ්ණජිනා දෙදෙනා ගේ මුවට නගා ඇති අදහස් ඉපැදී ඇත්තේ කොතැනින් ද? ඒ තරම් හැඟුම්බර ආකාරයට මවු ගුණය වැනූ වෙනත් තැනැක් බෞද්ධ සාහිත්‍යයෙන් හොයාගන්න බෑ. “වෙසෙතුරු පිය රජුනි ඔබට බාරයි අපෙ අම්මා” කියා ඇරඹෙන ඒ මව්ගුණ ගායනය අපේ සමාජයේ මුල් බැස පවත්නා අදහසක් ඉතා තීව්‍ර විදිහට ප්‍රකාශ කළ අවස්ථාවක් බවට සැකයක් නෑ.

සැට දහසක් රජුන් මැදේ ඉපිද සො‍ඳේ                                         අම්මා

රට දහසක් වල බැලුවත් නුඹසේ                                            නුදුයිම්මා

කට දහසක් ඇතුව කීවත් නුඹෙ ගුණ නැත                              නිම්මා

වට දහසක් ගව් හිමසේ ගියදෝ අපෙ                                         අම්මා

 

දුක් විඳ දසමස උසුලා වැදු දැඩි අ‍පෙ                                             අම්මා

අඳුන් තෙලින් නිති සරසා ඇති කළ දැයි                                      අම්මා

රස පලවැල නෙලා දිදී රක්ෂා කළ                                                 අම්මා

සතර අපාවල නො ඉපිද නිවන් දකින්                                         අම්මා

අද පවා අපේ කවිය – ගීතය අම්මා පිළිබඳ සංකල්පනාවලින් පිරිලා – පෝෂණය වෙලා. අපේ බොහෝමයක් ගායක ගායිකාවෝ අම්මා ගැන ගීතයක් ගායනාකිරීම තමන් ගේ සංගීත ජීවිතයේ අනිවාර්යය අවශ්‍යතාවක් බවට පත් කරගෙන ඉන්නවා. ඒ, ඒ අයට මේ සමාජයේ සංස්කෘතික ආභාෂය තුළින් නිරායාශයෙන් ම ලැබී ඇති දෙයක්. “පිය සෙනෙහසට කව් ගී ලියැවුනා මදී” කියන ආගන්තුක නිරීක්‍ෂණයේ පදනමත් ඒක. මේ නිරීක්‍ෂණය කරලා තියෙන්නෙත් කාන්තාවක් විසින්. ඒ විතරක් නෙවෙයි, අපේ අය පොතක් පළකරන කොට පවා බොහෝ විට ඒක පිරිනමන්නේ තමන් ගේ අම්මා ගේ නාමයට.

අම්මා මුල් කරගෙන නිපදවෙන කලා නිර්මාණයකින් ඒ “උතුම් වූ චරිතය” ඉහළින් ඔසවා තබයි කියලා අපේ අය බලාපොරොත්තු වෙනවා. අශෝක හඳගම ගේ “අක්‍ෂරය” චිත්‍රපටය සම්බන්ධයෙන් මේ රටේ මහා ගාලගෝට්ටියක් ඇතිවුනේ ඒ සංස්කෘතික අවශ්‍යතාවට පටහැනි දෙයක් ඒ චිත්‍රපටයෙන් සිදුවෙනවා කියලා මතයක් ඉදිරියට ආපු හින්දා. ඒක තමයි අපේ සමාජ පිළිවෙළේ – සංස්කෘතියේ; හැටි. ගෙදරින් පිටවෙලා, කසාදයක් කරගෙන, ළමයි ලොකු මහත්කරලා, උන් දීගදුන්නට පස්සෙත් අපිට අපේ අම්මාගෙන් ඈත්වෙන්න බෑ. අපේ “ජීවිතේ මල් – අම්මා ඉන්න කල්” කියලා හුඟක් අය කියන්නේ ඒ හින්දා. කවුරු හරි වැරැද්දක් කළා ම බැනුම් අහන්නෙත් ඒ වැරැද්ද කරපු කෙනා ගේ අම්මා. අම්මා මතක්කරලා බනින එක තමයි මිනිහෙක්ට කරන්න පුළුවන් ලොකු ම අවමානය. මේ විදිහට හැම පැත්තකින් ම අම්මා අපේ ජීවිතවලට සම්බන්ධ වෙලා ඉන්නේ.

තව කාරණයක් තියෙනවා. අපි දන් දෙන්නේ මහා සංඝයාවහන්සේට විතරක් නෙවෙයි. අපි කිරි අම්මලාටත් දන්දෙනවා. “ඇයි තාත්තලාට දන් දෙන්නේ නැත්තේ” කියලා කවුරුවත් අහන්නේ නෑ. ඒ විදිහට පිදුම් ලැබිය යුත්තේ කවුද කියලා තීරණය කරලා තියෙන්නේ අපේ සංස්කෘතිය විසින්. හැම කාන්තාවකට ම කිරි අම්මා කෙනෙක් වෙන්න බැරි බව ඇත්ත. අම්මලාට විතරයි කිරි අම්මලා වෙන්න පුළුවන්. හැබැයි ඒකෙන් කියැවෙන්නේ නෑ මේ රටේ – මේ සංස්කෘතිය ඇතුළේ; අම්මලා නොවන කාන්තාවන්ට පිළිගැනීමක් නෑ කියලා. මේ සංස්කෘතිය ඇතුළේ පවුලකට දුවකු ලැබෙනවා කියන්නේ අභාග්‍යමත් සිදුවීමක් නෙවෙයි. බොහෝ දෙනා කියන විදිහට පවුලකට හා හා පුරා දුවකු ලැබීම ඒ පවුලේ වාසනාවක්. ඒ හින්දා “ආර්ය” සංස්කෘතික ප්‍රවාහවලින් පෝෂණය වුනු සමාජවල වගේ මේ රටේ කාන්තාවන් ගේ හිඟයක් නෑ. අද මේ රටේ ජනගහනය බෙදිලා තියෙන්නේ පිරිමි සිය දෙනකුට කාන්තාවන් එකසිය හතක් කියන අනුපාතයට. මේක සංස්කෘතික පිළිගැනීමක් ඇතුළේ සිද්දවෙන දෙයක් කියලා අපි තේරුම්ගත යුතුයි. අපිට හාත්පසින් ම වෙනස් සංස්කෘතියක් තියෙන සවුදි අරාබිය වගේ රටක ගැහැණු – පිරිමි ජනගහන අනුපාතය තීරණය වෙලා තියෙන්නේ පිරිමි සිය දෙනකුට කාන්තාවන් අසූතුනක් කියන විදිහට.

අපේ අමා මෑණි සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේ ගේ ශ්‍රී සද්ධර්මය මේ රටේ මුල් ඇදගන්න මෙවැනි සංස්කෘතික කාරණා බලපෑවා කියලා හිතන්න බැරි ද? අශෝක අධිරාජ්‍යයා අයත් මෞර්ය වංශය බලයෙන් නෙරපා හැරලා බලයට ආපු සුංගා කියන බ්‍රාහ්මණ වංශයේ පාලන කාලය තුළ පවා බුද්ධ ශාසනයට වෙනුවෙන් කළ දන්දීම්, පිදීම් ගැන යම් යම් වාර්තා තියෙනවා. ඒත් අභිලේඛනවලින් පැහැදිළි වෙන විදිහට ඒ හැම පූජාවක් ම කරලා තියෙන්නේ ඒ රජවරුන් ගේ මෑණියන්වහන්සේලා, බිසෝවරුන් එහෙම නැති නම් දූවරුන් විසින්. මේ කාන්තාවන් මගධයේ, කෝසලයේ බෞද්ධ සම්ප්‍රදායයන් උරුම කරගත් අය ද? ඇත්තෙන් ම, අවසාන මෞර්ය අධිරාජ්‍යයා ඝාතනය කරලා බලයට ආපු පුෂ්‍යමිත්‍ර ගේ පරපුර මෞර්ය පාලනය තුළ බලවත් තනතුරු දරපු අය. ඔහු ගේ ගෝත්‍රය මොකක් ද කියන එක ගැන තියෙන අවුල විමසා බලන විට පවා පැහැදිළිවෙනවා ඔහු බ්‍රාහ්මණ හා මෞර්ය උරුමය බෙදා හදාගත් කෙනකු බව. මේ ගැන වැඩි විස්තර මෙතැනට අදාළ නෑ. කොහොම වුනත් අපි දන්නවා, විශාඛා මහ උපාසිකාවගෙන් ආරම්භ වෙන උපාසිකා දායකත්වය අදට පවා බුද්ධ ශාසනයේ චිරස්ථියට මහා පිටුවහලක් වෙලා තියෙනවා කියන කාරණය.

මේ රටේ සමාජ පිළිවෙල ඇතුළේ හැම දෙයක් ම මේ විදිහට වෙන්නේ නැති බව ඇත්ත. මේ දක්වා කියපු දේවල්වලට හාත්පසින් ම පටහැනි දේවලුත් මේ සමාජයේ සිද්ධවෙනවා. බුද්ධ ශාසනයේ චිරස්ථිතියට උරදෙන සිවුවනක් පිරිසෙන් භික්‍ෂුණි දායකත්වයට තිබුණු ඉඩකඩ දැන් බොහෝ දුරට අවහිර වෙලා. චීන ඉතිහාසයේ කියැවෙන විදිහට ඒ රටට භික්‍ෂුණි සම්ප්‍රදාය හඳුන්වා දීලා තියෙන්නේ ලංකාවෙන් වැඩම කළ භික්‍ෂුණින්වහන්සේලා දස නමක් විසින්. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 433 දී සිදුවුන බව කියන තිසාරා මහා භික්‍ෂුණිය ප්‍රමුඛ ඒ භික්‍ෂුණින්වහන්සේ දස නම ගේ ගමන චීනයේ පිළිගැනෙන්නේ අපේ සංඝමිත්තාගමනයට සමාන සිදුවීමක් විදිහට. ඒත් අද අපේ රටේ භික්‍ෂුණි ශාසනය සම්බන්ධයෙන් වැඩි උනන්දුවක් නෑ. උනන්දු වෙන අය පවා භික්‍ෂුණි ශාසනය නැවත ඇතිකරන්න හදන්නේ පවතින සමාජ පිළිවෙලත් එක්ක ගැටෙන විදිහට.

ක්‍රිස්තු වර්ෂ 993 දී විතර සිදුවුන චෝල ආක්‍රමණයෙන් පස්සේ මේ රටේ භික්‍ෂුණි ශාසනයට සිදුවුනේ මොකක් ද කියලා හොයාගන්න අමාරුයි. චෝල ආක්‍රමණය කියන්නේ අපේ සංස්කෘතියේ හැඩරුව සෑහෙන පමණකින් වෙනස් කළ ඓතිහාසික කාරණයක්. එයට පෙර චෝල රටින්, පාණ්ඩ්‍ය දේශයෙන් පැමිණි ආක්‍රමණවලින් අපේ සමාජයට ඒ තරම් බලපෑමක් සිදුවුනේ නෑ. අපේ මහා සමාජ සංස්කෘතික සම්ප්‍රදාය අනුරාධපුර යුගයේ සිට (හෝ එයට පෙර සිට හෝ) ගලාගෙන එන මහා ගංගාවක් විදිහට සැළකුවොත් ඒ මහා සංස්කෘතික ධාරාවට එක් වූ පළමු බාහිර සංස්කෘතික සැඩ ප්‍රවාහය තමයි චෝල බලපෑම. ඒ බලපෑම නිසා අපිට අනුරාධපුර අගනුවර පවා අහිමිවුනා. අවුරුදු අසූවක් ඇතුළත අපි නැවත නිදහස දිනාගත්තත්, විජයබාහු සහ පරාක්‍රමබාහු වගේ මහා රජවරු බිහිවුනත් ඒ ආක්‍රමණය විසින් අපේ සංස්කෘතියේ රසයට කළ බලපෑම ආපහු හරවන්න පුළුවන් වුනේ නෑ. මේ ගැන පසුව කතාකරන්න පුළුවන්.

හයවැනි පැරකුම්බා රාජ යුගය වන විට යම් පමණකින් අපේ ම වූ සමාජ පිළිවෙලක් නැවතත් ඇති කරගන්න අපි උත්සාහකරමින් හිටියා. ඒත් ඒ උත්සාහයට වැඩි අවසරයක් ලැබුණේ නෑ. නැවතත් මහා ආගන්තුක සංස්කෘතික ප්‍රවාහයක් මේ රටට ගලා එන්න පටන්ගත්තා. ඒ, පෘතුගීසින් ගේ ආගමනයත් එක්ක. ඒ ගැන අපි කවුරුත් දන්නවා. අද අපි අප ව හඳුනාගත යුත්තේ මේ තුන්-මුහුන් සංස්කෘතික මිශ්‍රණය තුළ. අපිට ම ආවේනික වූ මහා සංස්කෘතික ප්‍රවාහයට තවත් ප්‍රබල සංස්කෘතික ධාරා දෙකක් එකතුවෙලා. ඊට අමතර ව මෑතක දී ඇති කරපු “ඉන්දියාව කියන රටෙන්” ආනයනය කරපු – ඇත්තෙන් ම, තවමත් ආනයනය කරන; දිල්ලි සුල්තාන්, මූගල් ආභාෂය මත සැකැසී ඇති සංස්කෘතික පැළඳුම්වලිනුත් අපි සැරැසිලා. මේ සංස්කෘතික මිශ්‍රණය ගැන තවදුරටත් විස්තරාත්මක ව කතාකරන්න පුළුවන්.

මී ළඟ ලිපියෙන් ඒ ගැන යමක් කියන්නම්.

වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති෴

ජාතික ගීය ගැන තවදුරටත් 2

March 28th, 2016

නලින් ද සිල්වා

කාලෝ ෆොන්සේකා වැනි සිංහල බෞද්ධ විරෝධී උගතුනට ජාතික ගීය සිංහලෙන් පමණක් ගැයීම ඒ දෙමළ ජනයාගේ උගුරෙන් පහළට තල්ලු කිරීමකි. කාලෝ සිංහල බුද්ධාගමට විරුද්ධ වෙයි. ඔහු ඊනියා විද්‍යාත්මක බුද්ධාගමක් ගැන කතාකරයි. ඔහු තමා අනුගමනය කරන්නේ යැයි කියන ඊනියා විද්‍යාත්මක විධික්‍රමයට ද පටහැණීව ගොස් ගිනිපෑගීම ගැන පර්යේෂණ කර තමාට අවශ්‍ය නිගමනවලට එළඹිණි. ඔහු ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියේ ඇතැයි කියන මිථ්‍යා මතවලට එරෙහිව කරන ලද ඊනියා විද්‍යාත්මක පර්යේෂණයක් ගැන අප අසා නැත. කෙසේ වෙතත් ඔහු ජාතිය යනු කුමක් දැයි නො දනියි. ඔහු කලකට පෙර  ජාතිය යන්න ලේ මගින් නිර්ණය වන්නේ දැයි ඊනියා විද්‍යාත්මක ප්‍රශ්නයක් නැගී ය. ජාතිය යන්න ජීව විද්‍යාවට අනුව හඳුනාගැනීමට නොහැකි බව මෙරට ඇතැම් පඬියෝ නො දනිති. ජාතිය ගැන ද පසුව විස්තර කරන බව කලින් පවසා ඇත. බටහිර කිසිම විද්‍යාවක ජාතිය යන්න අර්ථ නො දැක්වෙයි. ඔවුන්ගේ දේශපාලන විද්‍යාවේ ඇත්තේ ජාතික රාජ්‍යය යන බංකොළොත් සංකල්පය පමණකි. ව්‍යාජ මානවහිතවාදීන්වූ මෙරට වඳ වී යන මාක්ස්වාදීනට ජාතිය යන්න සිංහල ජාතිවාදයකට එරෙහිව යොදා ගැනෙන අර්ථ නොදක්වන ලද සංකල්පයක් පමණකි. සිංහල බෞද්ධයනට මිනිස්කම ද ඉක්මවූ සත්ත්වයා යන සංකල්පය ඇත. එහෙත් ඔවුහු මිනිස්කමවත්, සිංහලකමවත් අමතක නො කරති. ඒ සියල්ල මිනිසුන්ගේ නිර්මාණ බවත් ඔවුන් නොදන්නවා නො වේ.

 ඇතැමුන් ඊනියා මානවවාදීන් වී සිංහල, දෙමළ, බර්ගර්, මැලේ ආදී ජනවර්ග ගැන සඳහන් කළ ද ඔවුන්ගෙන් ජාතික ගීය සම්බන්ධයෙන් ගත්කළ සුපිරිසිදු මානවවාදයක් විද්‍යමාන නො වේ. කිසිවකු විසින්වත් ජාතික ගීය බර්ගර්වරුන්ගේ බස යැයි කියැවෙන ඉංගිරිසි (ඉංගිරිසි ඔවුන්ගේ බස නො වේ. ඔවුන් පමණක් නොව ඇතැම් ඊනියා ප්‍රභූ සිංහලයන් ද විසිවැනි සියවසේ මුල කතාකර ඇත්තේ ඉංගිරිසි නොව පෘතුගීසි ය! අද ද පෘතුගිසි බස කතාකරන බර්ගර්වරු ඉතා සුළු පිරිසක් මඩකලපුවේ වෙති.) බසින් හෝ මැලේ බසින් හෝ පෘතුගීසි බසින් හෝ වැදි ජනතාවගේ බසින් හෝ ගායනා කළ යුතු යැයි ඉල්ලා නැත්තේ මානව හිතවාදය, මනුෂ්‍යත්වය ආදිය අමතක වී ඇති බැවින් දැයි නො දනිමි. ඒ භාෂා කතාකරන ජනයා ඇත්තේ සුළු ප්‍රමාණයක් යැයි කියා ජාතික ගීය ඔවුන්ගේ උගුරු දණ්ඩෙන් පහතට දැමිය හැකි යැයි මානව හිතවාදීහු කියත් ද? උගුරු දණ්ඩ ගැන ජීව විද්‍යාත්මක මතය කුමක් ද?     ඇතැමුනට අනුව මෙරට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ  දෙමළ පරිවර්තනයෙහි ජාතික ගීය දෙමළෙන් සඳහන්කර ඇති බැවින් ජාතික ගීය දෙමළෙන් ගැයීමේ වරදක් නැතිවා පමණක් නොව එසේ ගැයීම නිත්‍යානුකුල වෙයි. මෙහි නෛතික පදනමක් වේ ද? ජාතික ගිය ලෙස නමෝ නමෝ මාතා ගීිතය තොරාගනු ලැබුයේ 1951 දී ය. එයට පෙර අපට නිල ජාතික ගීයක්  නො වී ය. අප කලින් ද සඳහන් කර ඇති පරිදි ජාතික ගීය යන්න අපේ සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කෙරුණු බටහිර සංකල්පයකි. අප විරුද්ධවන්නේ අවශෝෂණයට නොව බටහිර දැනුම් ආධිපත්‍යයට හා බටහිර දැනුම අනුකරණය කිරීමට ය. බටහිර දැනුම සම්පූර්ණයෙන් ම ප්‍රතික්‍ෂෙප කළ යුතු බවක් අප කිසිදා කිසිතැනක කියා නැත. බටහිර දැනුම් ආධිපත්‍යය දේශපාලනය හා සම්බන්ධ වන අතර බටහිර විද්‍යාව ඊනියා විද්‍යාත්මක බවක් මත පදනම් වේ යැයි කියැවෙයි. බටහිර විද්‍යාවේ ඇත්තේ කතන්දර පමණක් බවත් ඒ පට්ටපල් බොරු බවත් අප විසින් පෙන්නුම් කෙරී ඇත. නමෝ නමෝ මාතා පසු කලෙක ශ්‍රී ලංකා මාතා බවට පත්විය. මේ ගීතය දෙමළ බසට පර්වර්තනය කෙරී ඇත. ඒ නල්ලතම්බි නම් මහතකු විසින් කෙරී ඇතැයි සඳහන් වෙයි. එමෙන් ම යාපනයේ ඇතැම් උත්සවවල දී ජාතික ගීය දෙමළ බසින්  ගායනා කර ඇතැයි වාර්තා වෙයි. එමෙන් ම දෙමළෙන් ලියැවී ඇති පාසල් පොත්වල ද ජාතික ගීයේ දෙමළ පරිවර්තනය සඳහන් වී ඇති බව පැවසෙයි. ඒ මදිවාට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ දෙමළ පරිවර්තනයෙහි ජාතික ගීය සටහන් වී ඇත්තේ දෙමළ බසිනි. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙහි ඉංගිරිසි පරිවර්තනයෙහි ජාතික ගීයේ ඉංගිරිසි පරිවර්තනයක් නැත්තේ ඇයි? එහි ඇත්තේ ඉංගිරිසි අකුරෙන් ලියන ලද ශ්‍රී ලංකා මාතා ගීය ය. බර්ගර්වරුන් විශාල ප්‍රමාණයක් මෙරට අත්හැර නොගියේ නම් ජාතික ගීය ඉංගිරිසියට ද පරිවර්තනය කිරීමට තිබිණි ද?
ජාතික ගීය යනු කුමක් දැයි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ සිංහල පිටපතෙහි හත්වැනි වගන්තියෙහි ද තුන්වැනි උපලේඛනයෙහි ද පැහැදිලි ව සඳහන් වෙයි. ඒ ශ්‍රී ලංකා මාතා ගීය ය. ව්‍යවස්ථාව දෙමළට හෝ ඉංගිරිසියට හෝ වෙනත් බසකට හෝ පරිවර්තනය  කිරීම යනුවෙන් අදහස් වන්නේ අන්තර්ගත ව්‍යවස්ථා (වගන්ති, ඡෙද) පමණක් පරිවර්තනය කිරීමකි. ජාතික ගීය දෙමළට හෝ වෙනත් බසකට හෝ පරිවර්තනය කළ නො හැකි ය. පරිවර්තනයෙන් පරිවර්තනයට ජාතික කොඩියත් වෙනස් විය හැකි ද? ඉතා පැහැදිලිව කිසිවකු විසින් හෝ ජාතික ගීයේ දෙමළ පරිවර්තනයක් ව්‍යවස්ථාවෙහි දෙමළ පරිවර්තනයෙහි සටහන් කිරීමෙන් රාජද්‍රෝහී වරදක් කර ඇත. එය මෙතෙක් කල් ව්‍යවස්ථාවෙහි දෙමළ පරිවර්තනයෙහි තිබීමට ඉඩ හැරීමෙන් පැවති සියළු ආණ්ඩු එවැනි ම වරදක් කර ඇත. 

අද කළ යුත්තේ ඊනියා සංහිඳියාවකට යැයි කියමින් ජාතික ගීය දෙමළ බසින් ගැයීම නොව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙහි දෙමළ පරිවර්තනයෙහි ද ජාතික ගීය ලෙස ශ්‍රී ලංකා මාතා ගීය දෙමළ අකුරෙන් සඳහන් කිරීම ය. ජාතික ගීය දෙමළ අකුරෙන් ලිවීම යනු එය දෙමළට පරිවර්තනය කිරීමක් නො වේ.  

කෙසේ වුවත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුව සිංහල හා දෙමළ පිටපත් අතර වෙනසක් වේ නම් එහි දී වලංගු වන්නේ සිංහල පිටපත ය. එබැවින් නීත්‍යානුකූල ව මෙරට ජාතික ගීය ශ්‍රී ලංකා මාතා මිස ශ්‍රී ලංකා තායි  (එය ඉලංකෙයි තායි යනුවෙන් පරිවර්තනය කිරීමට පරිවර්තකයාට අමතක වී ද?) නො වේ.  පසුගිය පෙබරවාරි 4 වෑනි දා උත්සවය අවසානයේ ගයා ඇති ජාතික ගීයක් නැත. ආණ්ඩුව ඒ ජාතික ගීය ලෙස සලකන්නේ නම් ආණ්ඩුව ද කරන්නේ රාජද්‍රෝහි වරදක් බවත් ආණ්ඩුව හා රාජ්‍යය යනු දෙකක් බවත් අවධාරණය කළ යුතු ය.

මේ ලිපිය මුහුණු පොතෙන් ද කියවිය හැකි ය

https://www.facebook.com/Nalin-de-Silva-188511888194878/


නලින් ද සිල්වා

2016 මාර්තු 28

රනිල්ගේ බටලන්දේ වැඩ කිඩ

March 28th, 2016

රනිල්ගේ බටලන්දේ වැඩ කිඩ

මෝල්ඩේවියාවේ සංචාරය​

March 28th, 2016

වෛද් රුවන් එම් ජයතුංග 

මෝල්ඩේවියාව හෙවත්  මෝල්ඩේා්වා ජනරජය යුරෝපයේ පිහිටි රටකි. පෙර කාලයේදී මෝල්ඩේවියාව සෝවියට් දේශයට අයත් වූ සමූහාණ්ඩුවක් වූ අතර සෝවියට් දේශය බිඳ වැටීමෙන් පසුව එය නිදහස් රටක් බවට පත් විය​. වර්තමානයේ යුරෝපයේ දුප්පත්ම රට ලෙස සැලකෙන්නේ මෝල්ඩේා්වා ජනරජයයි.

යූක්‍රයීනය සහ මෝල්ඩේවියාව අසල්වැසියන් වෙති. එහෙත් යූක්‍රයීනයේ මෝල්ඩේා්වා වැසියන් සැලකෙන්නේ මරියන් ලෙසටය​. අප තුම්පනේ මිනිසුන් ගැන කියන කතා වලට සමාන කතා මෝල්ඩේා්වා වැසියන් ගැන යූක්‍රයීන ජාතිකයන් කියති.

මෝල්ඩේා්වා ජාතිකයන් ගැන කියන ජනප්‍රිය කතාවක් යූක්‍රයීනයේ ඇත​. වරක් එක් මෝල්ඩේා්වා ජාතිකයෙක් රූපාවාහිනියක් ගැනීම සඳහා මොස්කව් හි සුපිරි වෙළඳ සැලකට ගියේය​. ඔහුගේ හිත ගිය රූපාවාහිනියක් පෙන්වා එහි මිල විමසීය​. වෙළඳ සැලේ සේවකයා අපි මෝල්ඩේා්වා ජාතිකයන්ට රූපාවාහිනී නොවිකුනමු යැයි කීය​. මේ හේතුවෙන් පසු දින ඔහු මෝල්ඩේා්වා ජාතික ඇඳුම වෙනුවට  රුසියානු  ජාතික ඇඳුම ඇඳ  වෙළඳ සැලට ගියේය​. පෙර දින දුටු රූපාවාහිනිය  පෙන්වා එහි මිල විමසීය​. වෙළඳ සැලේ සේවකයා යළිත් වරක් අපි මෝල්ඩේා්වා ජාතිකයන්ට රූපාවාහිනී නොවිකුනමු යැයි කීය.

moldovia

මින් ඉච්ඡාභංගත්වයට පත් වූ ඔහු පසු දින සහමුලින්ම වෙස් මාරු කරගෙන කටහඞද වෙනස් කර වෙළඳ සැලට ගියේය​. තම සිත් ගත් රූපාවාහිනිය  පෙන්වා එහි මිල විමසීය​. වෙළඳ සැලේ සේවකයා යළිත් වරක් අපි මෝල්ඩේා්වා ජාතිකයන්ට රූපාවාහිනී නොවිකුනමු යැයි කීය. වෙළඳ සැලේ සේවකයා කෙසේ තමන් මෝල්ඩේා්වා ජාතිකයෙකු ලෙස සොයා ගත්තේද කියා ඔහුට විශාල කුතුහලයක් ඇති විය​. ඔහු වෙළඳ සැල වසන තෙක් මහා මාර්ගයේ රැඳී සිට උක්ත වෙළඳ  සේවකයා සේවය හමාර කොට එලියට එත්ම ඔහුගේ අතින් අල්ලාගත්තේය​. නුඹ මම මෝල්ඩේා්වා ජාතිකයෙකු ලෙස හඳුනාගත්තේ කෙසේද කියා ඔහු වෙළඳ  සේවකයා ගෙන් ඇසීය​. වෙළඳ  සේවකයා පිළිතුරු දුන්නේය​; නුඹ ශීතකරණයක් පෙන්වා මේ රූපාවාහිනියේ මිල කීයද කියා ඇසුවේය​. රූපාවාහිනියේත් ශීතකරණයේත් වෙනස නොදන්නා මෝඩයෝ මෝල්ඩේා්වා ජාතිකයෝ ඇර වෙන කව්ද​?

යමෙකු මෝඩ වැඩක්  කල විට උඹ මෝල්දවාන් කෙනෙක් යැයි  කීම යූක්‍රයීන ජාතිකයන් අතර සිරිතකි. එසේම නුඹ  මෝල්දවාන් කෙනෙක් කීමෙන් යූක්‍රයීන ජාතිකයෙකු කුප්පනු හැකිය​.

මම හොඳින් දැන සිටි මෝල්ඩේා්වා ජාතිකයෙකුගෙන් මේ ගැන මම වරක් ඇසුවෙමි . මේ හක්ලී (යූක්‍රයීන ජාතිකයන්ට කියන සරදම් වචනයකි) එවුන් කියන මෝඩ කතා කියා ඔහු කීවේය​. එසේම මා දැන සිටි ඔල්ගා, සාශා සහ තවත් මෝල්ඩේා්වා ජාතිකයන් දීප්තිමත් පිරිසකි. එසේම වර්තමානයේ කැනඩාවේ පරියේශන වැඩසටහනක සේවය කරන මා හිතවත් නාදියාද මෝල්ඩේා්වා කාන්තාවකි. මම යූක්‍රයීනයේ ජීවත්ව සිටි අයෙකු බව දැනගත් විට නාදියා මඳ සිනා පෑවාය​. එයට හේතුව මම නොදනිමි. ඇතැම් විට මෝල්දාවියාව ගැන යූක්‍රයීනයේ කියන කතා මම  දන්නා බව පසක් වීම නිසා විය හැකිය​.

මට මොස්කව් වලදී හමු වූ  තරුණ මෝල්ඩේා්වා යුවලක් හරේ ක්‍රිෂ්ණා ආගමික වියාපාරයේ සාමාජිකයෝ වූහ​. ඒ කාලයේ බෝයි ජෝජ් ද හරේ ක්‍රිෂ්ණා ආගමික වියාපාරය වෙනුවෙන් හිසද බූ ගා මොස්කව් පැමිණ සිටි අතර මේ යුවල බෝයි ජෝජ් ගේ ප්‍රසංගයක්ද බැලීමට ගොස් තිබේ. ඔවුන් ගේ  වාසගම මට තවමත් මතකය​. එය ” බලිකා”  නම් විය​. ඔල්ගා බලිකා හිංදි භජන් ගීතද දැන සිටියාය​.

මෝල්ඩේවියාවේ සංචාරය මෝල්ඩේවියා දේශය ගැන මා තුල තිබූ කුකුස සහමුලින්ම දුරු කලේය​. මා මෝල්ඩේවියාවේ සංචාරය කල කාලයේ මෝල්ඩේවියාව සෝවියට් සමූහාණ්ඩුවට අයත්ව තිබුනේය​. මම එහි ගියේ ශීත සමයේ නිසා මෝල්ඩේවියා අගනගරය වූ කිශනෝව් නගරය අඳුරු ගතියකින් යුක්ත විය​. කිශනෝව් නගරය අසලින් යන බාක් නදියද මම දුටිමි. එසේම මම තිරාස්පල් නගරය හරහාද ගියෙමි.

තිරාස්පල් වලින් දුම්‍රියට නැගි මෝල්දෝවා ජාතිකයන් තිදෙනෙකු සොෆියා රතාරෝ ගේ සිංදු  කැසට් යන්ත්‍රයක ආධාරයෙන් මහ හඞින් වාදනය කරමින්  සිටියෝය​. එය අනෙකුත් මගීන්ට කරදරයක් වූවද මම ඔවුන් ගේ මේ ක්‍රියාව ගැන විමසිලිමත් වූයෙමි. ඔවුන් මා සමග කතා කල අතර මම වෛද්‍ය සිසුවෙකු කී විට ” අපොයි අපොයි ඔබට පොත් ගොඩාක් කියවන්න තියනවා නේද? කියා ඇසුවෝය​. එක් මෝල්දේවියානු ජාතිකයෙක් තමන්ට පොත් අරහං බව කීවේය​. ඔවුන් කම්කරුවෝ වූහ​. ඔවුන් සොෆියා රතාරෝ ප්‍රිය කලේ සොෆියා රතාරෝට මෝල්ඩේවියා සම්භවයක් තිබෙන නිසා විය හැකිය​.

මෝල්ඩේවියා ජාතිකයන් හොඳින් රුසියන් හෝ යූක්‍රයීන බස කතා කරති. එම නිසා භාෂා ගැටළුවක් නොවීය​. මෝල්ඩේවියාව වයින් නිශ්පාදනය සඳහා ලොව පරසිදු වේ. මෝල්ඩේවියාවේ නිශ්පාදනයක් වන බුකෙත් මෝල්දාවීයී යන වයින් වර්ගය එන්නෙ දැකුම්කළු බෝතලයකය​. එසේම එම වයින් ඉතා ප්‍රනීත රසයකින් යුක්තය​. තවද  බුකෙත් මෝල්දාවීයී වයින් මිලෙන් අධිකය​.

මෝල්ඩේවියාව හෙවත්  මෝල්ඩේා්වා ජනරජය ලස්සන රටකි. එහෙත් ආර්ථික ගැටළු නිසා  මෝල්ඩේා්වා ජනරජය බොහෝ පීඩා විඳියි.

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

Govt. now backs China too – Namal

March 28th, 2016

Govt. now backs China too – MP Namal Rajapaksa says.
අපි තරුණයි… අපි ක්‍රීඩකයෝ… අපි කැමතියි… රටේ සිදුවිය යුතු සංවර්ධනය ගැන නාමල් රාජපක්ෂ කියයි.

20 UNPers ready to join us – Pavithra

March 28th, 2016

එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ජනතා නියෝජිතයින් 20කට වැඩි පිරිසක් නැවත මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සමඟින් එකතුවීමට කැමැත්තෙන් සිටින බව හිටපු ඇමතිනී පවිත්‍රා වන්නිආරච්චි මහත්මිය පවසයි.

Sort out fertilizer subsidy issue, Mahinda urges

March 28th, 2016

Sort out fertilizer subsidy issue, Mahinda urges

Ravi speaks nonsense, says Vasu

March 28th, 2016

Ravi speaks nonsense, says Vasudeva Nanayakkara.
මුදල් ඇමති විසින් ප්‍රකාශ කරන මෝඩ කතා ලෝකය හිනස්සන ඒවා බව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී වාමාංශික පෙරමුණේ ප්‍රධාන ලේකම්, පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී වාසුදේව නානායක්කාර මහතා පවසයි.

WHITHER SRI LANKA vis-a-vis INDIA?

March 28th, 2016

By India-Watcher

The recent unheralded entry of the Indian High Commissioner into the raucous and increasingly heated political debate raging now in Sri Lanka about the benefits of the ETCA to our country, and also his simultaneous and uncalled for outburst in a public forum, replete with derogatory personal remarks against the respected former Foreign Minister, who has ably represented Sri Lanka over the last two decades, demands explanations as to its genesis, timing, need for it, as well his and India’s motivation; especially since it does not appear from the public record that our government deemed it appropriate to call for the High Commissioner’s explanation a la  President Premadasa in the Chilicot affaire, when we had a more united and self-confident regime which spoke with one strong voice and retaliated swiftly at the first whiff of British political interference.

It was reported on 16 March that the Joint Opposition claimed that the High Commissioner had “clearly lost sight of his official mandate in Sri Lanka…and questioned whether his public utterances were at all consistent with the proper role of a diplomat and the basics of protocol…being seen as a partisan political actor involving himself in public political debate on contentious domestic issues”.

Also, a large number of respected university academics have recently  “registered their vehement protest against the High Commissioner for overstepping the limits of diplomatic propriety, and urged the Government to declare him persona non grata”. They denounced his conduct as preposterous. The issue arises whether India recently extending short-term bridging finance of over $1 billion to fill our near empty treasury has silenced the powers that be! However, for some inexplicable reason the whole incident seems to have missed official attention, but the regional significance of the event should not be discounted.

Since the current incident is fairly uncommon in the annals of our own or even global diplomatic history, it is both fitting and important to probe the context in which such deviant and undiplomatic conduct can be expected from a very senior High Commissioner who obviously knew the established rules of diplomatic conduct in the accredited country only too well. And in referring to the former Minister’s religious practices, the offensive intrusion into his personal life clearly descended beyond the pale!

First, India-watchers will remember that whenever in our recent history, the local milieu appeared divided or confused, India always took the low road and openly displayed its dominant position over this small island country. While there were many such instances during our armed conflict with terrorism, from the ”parippu” drop to openly consorting with the terrorists, the latest was the reported vetoing of Sri Lanka’s plans to purchase fighter planes from another neighbour, who was very helpful in our civil war effort. Did we then instantly concede our sovereignty to India? Also, SAARC becomes irrelevant when Indian interests collide with those of any other neighbouring country!

Second, history shows that in times of some confusion here, Indian diplomats emerge who wield the full weight of a nuclear-armed sub-continent of 1.5 billion people, no longer non-aligned in its foreign policy, but kow-towing to the West, mainly for security reasons. The mid-1980s come to mind and the prophetic “Sri Lanka is our backyard to do what we like” Dixit philosophy, which has just been demonstrated in full flight by another ‘Viceroy’ type, with at least the implicit authorization of New Delhi! Otherwise, this incident would not have happened.

Third, it is common knowledge that Indian diplomats (as well as their top bureaucrats) are finely trained and groomed for overseas assignments, that their ingrained discipline will not certainly allow this sort of conduct to occur vis-a-vis India’s closest neighbour or anywhere else, unless it is directed from or endorsed by their political superiors in New Delhi. Any similar unauthorized deviation from established policy would have been swiftly penalized – and that has also not happened.

Fourth, it is of course now confirmed history that India has even done much worse to completely derail Sri Lanka’s development in the past thirty some years. The Indian publication India Today itself carried graphic photos taken in India during the armed conflict with the LTTE terrorists, which documented and made abundantly clear the true story of financing, training, refuge and encouragement given by the then Prime Minister of India herself, ably supported by RAW (Indian Intelligence), to convert a rag-tag band of a few troublemakers into a fully-fledged terrorist fighting force which conquered our territory, assassinated the country’s leaders and laid havoc to the country and its people during a three decade civil war. Unfortunately, all this scheming also led to her own son’s untimely death, and changed the course of India’s history!

Only a few days ago, a perceptive contemporary analyst of the war scene referred in another newspaper to “India’s despicable role in sponsoring terrorism here”. He goes on to add that a very senior Indian diplomat then based here regularly consorted with the terrorist leader during the conflict, and turned around “in 2013 and called for an investigation into alleged atrocities committed by the Sri Lankan military during the final phase of the Vanni offensive….Having funded half a dozen terrorist groups, India finally established the TNA (now leading the Opposition!) to protect the then EPRLF provincial administration….India could never absolve itself of destabilizing a friendly country”.

Despite giving invaluable assistance to the terrorists and sustaining the terrorist war, without making amends, India then collaborated with the West, the so-called vaunted ‘international community’, which also lacks ‘clean hands’, in hauling up Sri Lanka before the UNHRC, where the civil war’s victor is being now charged with human rights violations! The charge is so limited in time that the IPKF’s own destructive anti-civilian campaign in Sri Lanka’s north is exempt from inquiry! It is appropriate to mention here that India has itself nursed a festering wound in Kashmir from it’s independence with numerous casualties, having reneged on an agreement to call a referendum; has been accused of tolerating the mass massacre of Muslim nationals in Gujarat early in this century, and of Naxalite terrorists for decades! Global morality dictates different norms for the elephant as compared with the mouse!

So, the historical context was clearly not a bed of roses for the two neighbours to lie in! The terrorists returned India’s favours by assassinating her elected Prime Minister Rajiv Gandhi! From about that time, bilateral  relations have waxed and waned depending on who was in power in the two capitals, but sporadic and planned Indian interference in Sri Lanka’s business has always been par for the course.

Every single open and public incursion related above impinges on Sri Lanka’s state sovereignty, and is very significant since they collectively set the stage for the most unequal relationship between a nuclear-armed sub-continent of over one billion people and a tiny island democracy, which has at times been compelled in the past to survive as an “independent” country only at India’s dispensation.

In conclusion, the High Commissioner’s recent speech, ongoing trade and economic negotiations, the suspected infiltration of illegal Indian residents, the large Indian business presence symbolized by IOC and now the ambulance service, and the Mody proposal for a tunnel-bridge between the two countries, already publicly supported by ADB, provokes this writer to venture a prediction after a prolonged association with India and these bilateral issues, that the very long-range perspective plan being relentlessly pursued in New Delhi, into which every single Indian move fits in, may one day come to pass, to indeed geographically unite these two neighboring countries first, as a prelude to a later permanent ‘arrangement’, (following the Sikkim and Bhutan precedents?) since there does not seem to be any open outrage or violent opposition in our country to India’s past and current moves in that direction. Throughout history, the strong have overwhelmed the weak, and we can only read the tea leaves, and wait for Sri Lanka to wake up before it is too late!

Pollsrrhoea, pollstipation, pollsphobia

March 28th, 2016

Island Editorial  Courtesy The Island

The Rajapaksa government held too many elections. Polls were staggered unnecessarily to exaggerate the cold streak of the then Opposition and boost the egos of the ruling politicians. Bada yanakan chanda (which roughly put into English means purging with elections) was a popular term then. One may create a new word, pollsrrhoea (by combinging ‘polls’ with diarrhoea) to denote that phenomenon. In the end, the Rajapaksa regime succumbed to pollsrrhoea.

One thought the new administration would adhere to the so-called polls schedule after last year’s regime change without either postponing or advancing elections for political reasons. But, what one experiences at present is the obverse of pollsrrhoea, which has, under the present administration, given way to pollstipation (a portmanteau word one may create by combining ‘polls’ and ‘constipation’).

The incumbent government is doing everything in its power to postpone the local government polls. It is troubled by what one may call pollspohobia or fear of polls; it is fully aware that an election at this juncture will threaten its fragile unity in that the polls campaigns of the UNP and the SLFP will have to be led by President Maithripala Sirisena and Prime Minister Ranil Wickremesinghe themselves come the next electoral contest. They will have to stop feeding each other kiribath and go on the offensive in a contest which is sure to leave the UNP and the SLFP red in tooth and claw.

The reason given by the government for postponing LG elections indefinitely is not convincing to say the least. It is purportedly waiting till the recommendations submitted by the National Delimitation Commission (NDC) are reviewed. Jayalath Dissanayake, who headed the NDC, has told this newspaper that there is absolutely no need for rescrutinising what his outfit did because last year both President Maithripala Sirisena and Speaker Karu Jayasuriya, who was Minister in charge of local government then, accepted the commission’s recommendations. Jayasuriya went to the extent of praising the NDC for a job well done, Dissanayake has said.

How come the NDC’s good work, endorsed by the Head of State and Jayasuriya, representing the UNP has, all of a sudden, become so bad as to require a thorough review, which seems to be a never ending process? It looks as if the people had to wait till the cows come home to elect their local government representatives!

Another reason why the UNP-SLFP administration is not ready for an electoral contest is its failure to fulfil many of its election promises; its internal problems are also bound to worsen and even spill over in case of an election. But, that is the government’s problem and not the country’s! Postponing elections as a remedy for any government’s political ills is as futile as ‘controlling dysentery with the help of a loincloth’ as they say in this country.

The last government dug its political grave by advancing an election recklessly. Its successor is apparently busy engineering its downfall by postponing an election on some flimsy pretext. Such expedient action is also fraught with the danger of causing a severe erosion of public faith in the National Elections Commission as well.

If the government actually believes in its own claim that the LG polls cannot be held under the proposed system due to the alleged flaws in the delimitation process, requiring rectification, then it had better explore the possibility of conducting the polls under the existing electoral system. The JVP is among the proponents of this school of thought. The government can rest assured that all political parties, represented in Parliament, will make common cause to clear legal impediments to LG polls being conducted under the existing proportional representation system if the need arises for new legislation.

The LG polls must be held without further delay. Let that be the bottom line.

Tamil racism and 13 A

March 28th, 2016

Izeth Hussain Courtesy The Island

I have come to share the view of the Sinhalese hard-liners that the Tamil ethnic problem cannot be solved through devolution. I now share their view that going beyond 13 A in its presently truncated form – that is by giving police and land powers – will only aggravate the ethnic problem, not solve it. There are two major reasons for this. One is that Tamil racism is worse, very much worse, than Sinhalese racism. That means that giving more devolution will only whet the Tamil appetite for more and more devolution until Eelam is established, or there is a confederal arrangement that amounts to a de facto Eelam. The second reason why I have come to share the view of the Sinhalese hard-liners is the new geopolitical configuration in which India is in rivalry with China.

I must make a couple of clarifications before proceeding further. I have stated only probabilities, not certainties in the above paragraph. Futurology is a hazardous exercise, and it usually proves to be mistaken, because of a human tendency to extrapolate the present into the future, to assume that present trends will continue without taking into account the possibility that a hitherto unregarded factor could secure unexpected outcomes. There was vast expertise in the West on communism and the Soviet system, but only two foresaw the dramatic collapse of that system between 1989 and 1991 – Daniel Patrick Moynihan and Emmanuel Todd. So, I won’t discount the possibility that good sense will prevail on both sides of the ethnic fence, that both will be able to check their racists, and mutual accommodativeness will lead to a final definitive solution of the ethnic problem on the basis of devolution. But I find that most improbable for the reasons given in the first paragraph.

The second clarification I want to make is that the improbability of a solution on the basis of devolution does not preclude the possibility of a solution on some other basis. I have in mind a solution on the basis of a fully functioning democracy as in the West. We have shown ourselves in the past capable of operating such a democracy and we seem to be approaching it again. Our Tamils in the West are not clamoring for devolution and are quite happy without it under a fully democratic dispensation. Why not here? The answer is that the Tamils regard themselves as not just another minority but a national minority, with their homeland and a right at least to internal self-determination: therefore a definitive solution can only be on the basis of devolution. I have shown in an earlier article that the so-called right to internal self-determination is nonsensical. However, the important point is that if a solution on the basis of devolution is too difficult or simply not feasible for the two reasons given in the first paragraph, we have no realistic alternative to trying out a democratic solution.

I will now go into the two reasons why a definitive solution on the basis of devolution seems to be extremely improbable, beginning with the India factor. It would not be exaggerated to say that the ethnic problem we have on our hands is in reality an Indian problem, not a Sri Lankan one. If India did not exist, if there were no Tamils in Tamil Nadu, we would not be having a Tamil ethnic problem, not one that commands so much international attention. The Tamils would simply be treated as a conquered minority, suffering consequences that could be mild or very terrible. That would not bother the international community overmuch because it consists of nation states that privilege ethnic majorities at the expense of ethnic minorities. The prevailing consensus in the international community therefore is that ethnic minorities must know their place and keep it, or be taught to keep it. So the travails of the SL Tamils would not figure in international consciousness, except to some extent if there were horrendous human rights violations.

It is Tamil Nadu of course that makes all the difference. Delhi cannot ignore the fall-out in Tamil Nadu of what happens to the Tamils in Sri Lanka. Her intervention on behalf of our Tamils is consequently not seen by the international community as interference but as legitimate in the pursuit of the Indian national interest. That is why the air drop was seen not as aggression but at the worst as a transgression of international law, and that is why there was no international disquiet over the Peace Accords and the coming of the IPKF troops – though our other neighbors were deeply disturbed by the possible negative consequences of what was going on. I share the international perception that India did not use the Tamil ethnic problem to try to bully or dominate us. I believe that India committed a monumental blunder in stopping the Vaddamarachchi operation in the naïve expectation that a political solution for the ethic problem could be found without much difficult. But there was no malign intent behind that blunder.

Until recently India’s behavior in relation to the Tamil ethnic problem has been guided by a fundamental principle that has applied to Indo-Sri Lanka relations since 1948 even though it may not have been stated explicitly in written form: Sri Lanka by itself can pose no threat to India but it can do so if it gets together with some other foreign power against India. After 1977 Sri Lanka was perceived by India as getting too close to the US in a manner that posed a threat – a serious threat – to the legitimate interests of India. That may have been a misperception but all the same it was a perception on the Indian side. That perception has to be understood in the context of the Soviet invasion of Afghanistan, with India seen as supporting it and the US opposing it. But Soviet expansionism was contained and reversed, Indo-US relations became cordial, and India which had been fomenting the ethnic problem wanted to solve it. That was the background for India getting together with the US over the Peace Accords. I hold that India had no imperialist objectives of a hegemonistic order towards Sri Lanka at all. The alleged Vice-regal posturing of High Commissioner Dixit was of no significance whatever.

But in recent times the fundamentals determining our relations with India in connection with the Tamil ethnic problem have changed completely because of the new geopolitical configuration of Sino-Indian rivalry in South Asia and the Indian Ocean. The factors of geography cannot be changed. The US can increase or lessen its presence in this region without jeopardizing its vital interests, but China cannot do that because of its vital commercial and other interests. It should therefore have an interest in securing a permanent presence in Sri Lanka. We have now to take into account the fact that Sino-Indian relations will have its ups and downs, and that they can become dangerously troubled. It has to be expected therefore that India would want – in pursuit of what it sees as its vital and entirely legitimate interests – a dominant or predominant position in Sri Lanka. If that entails too many difficulties, it could want at least an arrangement in which a solid segment of Sri Lanka – a North East inhabited mainly by Tamils – will be permanently on its side. A federal or even confederal solution of the ethnic problem would be best for that purpose. Was that the significance of the fact that during Prime Minister Modi’s visit he unexpectedly vaunted the attractions of federalism? Anyway, it seems to me that attempting a solution on the basis of further devolution could be hazardous. It would be prudent to go for a solution based on a fully functioning democracy. (To be continued).

izethhussain@gmail.com

Tamils are the worst racists ever says a Sri Lankan Muslim

March 27th, 2016

Shenali D Waduge

“I have come to share the view of the Sinhalese hard-liners that the Tamil ethnic problem cannot be solved through devolution…..I now share their view that going beyond 13A ….by giving police and land powers will only aggravate the ethnic problem not solve it” so says Izeth Hussain who has for years been writing about Sinhala racism. Why would Izeth Hussain who represents the views of the Muslim polity in Sri Lanka now change his former opinion? His conclusion comes after realizing that ‘Tamil racism is worse than Sinhalese racism” and realizing the extent of the threat India poses for the people of “presently sovereign” Sri Lanka. Finally, Izeth Hussein is bringing out the confederal notion that ITAK the main constituent party of the TNA is hiding in its constitution which Hussein realizes is more or less a stepping stone to Eelam which really means the annexation of Sri Lanka to India.

The Island of 25th March 2016 publishes Mr. Hussain’s article : http://www.island.lk/index.php?page_cat=article-details&page=article-details&code_title=142638

That Izeth Hussain has come to his senses realizing the present trend of things is welcome especially if the Muslims begin to realize that every time the West gets involved the Muslims end up cannon fodder unfortunately using their own men to kill each other. Middle East is in flames and innocent civilians and children are perishing but the world and its media will only mourn the Belgium victims. Millions of Muslims are either displaced, being driven to different nations for cheap labor on the pretext of humanitarian acceptance.

What Izeth Hussain and all others need to first establish is whether we had an ethnic problem or in reality it was a terrorist problem.

If Sri Lanka had only an ethnic problem why would 32 nations ban LTTE as a terrorist organization? This question never gets answered.

We cannot accept the much hyped notion of an ethnic problem primarily because there is nothing to showcase that legally, constitutionally and legislatively the minorities are denied what legally, constitutionally and legislatively is given to or enjoyed only by Sinhalese. There is no public or private example anyone can produce to showcase that Sinhalese are a privileged ethnic group or privileges are made available to ONLY Sinhalese and denied to Tamils and Muslims.

Of course, we must add that it was with the toil of the Sinhalese that the nation was built, architecture, ancient ruins, artefacts, reservoirs, tanks etc are all evidence of the civilization that was built by the Sinhalese. There is nothing to outmatch what the Sinhalese have done throughout the island nation. This historical fact cannot be denied, unacknowledged or stolen from the Sinhalese just because a set of Western worshipping liberals find it unpalatable to give credit where credit is due.

Mr. Hussain would agree that Sinhalese, Tamils and Muslims were all victims of terror. Sinhalese & Muslims have been omitted from being treated as victims by the international community & the UN, even the Sri Lankan Governments including the former. None of the grievances of the Sinhalese/Muslim IDPs have been looked into even when the East was liberated far before the North. The entire emphasis and global attention is only on Tamil IDPs when we seriously have to question how many of these IDPs are really Sri Lankan Tamils and not those from Tamil Nadu. LTTE did say 33% of its cadres were from Tamil Nadu.

Mr. Hussein would also agree that racist tendencies only arise when wrong actions, inactions and delayed actions take place. The Sinhalese have always reacted to actions when the other party does not desire to live in one country, under one national flag, singing one national anthem in the language of the majority as happens all over the world, in one unifying language that binds people and with one vision to protect one’s nations and defend it from foreign incursions and intrusions. History is witness that it has always been the Sinhalese to defend the nation against foreign invaders, the minorities had been deployed as sepoy army fighting on the side of the invaders. This was so during the 1818 and 1848 rebellions against the British.

Returning to Mr. Hussain’s article, he goes on to say ‘Tamils regard themselves as not just another minority but a national minority, with their homeland and a right at least to internal self-determination”. Mr. Hussain says the notion is ‘nonsensical’.

It is definitely ridiculous for the Tamils have no real claim with sufficient evidence to showcase they are indigenous to Sri Lanka to claim a homeland and self-determination. Sinhalese must now come out with the evidence to showcase that they were very much living throughout the island far before any Tamils migrated from Tamil Nadu. The Tamil language is not indigenous to Sri Lanka, it originates in Tamil Nadu. The Tamil culture, the Tamil customs, and even the Tamil race are not indigenous to Sri Lanka but finds origins in Tamil Nadu.

Nowhere in the world do you find an ethnic group called the Sinhalese, a language called the Sinhalese that developed in the island, cultures and traditions that are all indigenous. The Tamils find all roots returning to Tamil Nadu.

Nowhere in the world do you find 2 homelands because the moment Tamils are given self-determination the Tamil Nadu Tamils will demand the same because they have been demanding it far before the Tamils in Sri Lanka started the replica of that song. In knowing that the aim of the Tamils is self-determination Colombo would be insane to agree to any devolution that constitutes a confederal or federation set up because it only means the government is foolishly setting up what the Tamil politicos have been planning all along.

It is just as well that a Muslim member of society is briefing the public about why devolution is unsavoury in the climax of things. He is quite correct to identify the Indian factor. He is spot on when he says “it would not be exaggerated to say that the ethnic problem we have on our hands is in reality an Indian problem, not a Sri Lankan one’. Our problem becomes a problem because of the Tamil Nadu factor. Quite correct. Every time Tamil Nadu sneezes, Sri Lankan Tamils gets the cold and the Sri Lankan Government gets the injection. That’s how Tamils end up on the international media arena. The 76million Tamils in Tamil Nadu is the reason and not because 2.2million Tamils claim to be suffering. Remove 76milion Tamils from the equation the world would not even look at the Sri Lankan Tamils even if LTTE were bombing them to pieces. As Mr. Hussain points out the West totally ignored when India violated our sovereignty, flew over our airspace, dropped parippu, and arm-twisted the signing of the Indo-Lanka Accord in 1987 and even went to the extent of changing the constitution and bringing in the 13th amendment and not a hum came from the West. Funnily enough JR had changed the country’s entire foreign policy and shifted it to pro-West but not a single white nation came to JR’s assistance. Nephew Ranil must surely read the writings on the wall when ironically enough 30 years close to the anniversary of the Indo-Lanka Accord the Indians are now pushing for the ECTA which is a virtual Indian invasion of Sri Lanka, a rail and road link and a new constitution all of which Ranil is now totally clueless about how to control. He is likely to make far more detrimental blunders to the nation than what the uncle made allowing the arrival of the IPKF which Premadasa sent packing back three years after they arrived.

The West was never interested in giving liberty to Iraq, they just wanted to get rid of Saddam and take over Iraq. The West wasn’t interested in liberating Libyans from Gaddafi, they killed him so they could control the Middle East. Afghanistan and all other countries that the West uses R2P/military interventions have absolutely nothing to do with saving the people. They just manufacture a problem, use propaganda to get public backing and then remove the obstacles and take over the country. Minorities and their rights or rather lack of rights have become an excellent tool to achieve that objective.

Contrary to what Mr. Hussain says about India committing a monumental blunder in stopping the Vaddamarachchi operation thinking a political solution can be found to the ethnic problem, the fact remains India is well aware there is no ethnic problem. India is also aware that Prabakaran was India’s creation so were all other Tamil militant groups. They were very much in control of Prabakaran in 1987 though that scenario changed after LTTE was hijacked by the West/Church for their own agenda. India-created LTTE was only in its 5th/6th year of terror. India was not willing to put into water all the training and money gone into destabalizing Sri Lanka via militancy. That meant allowing the Sri Lankan Army to catch their hero was out of the question. That was how Prabakaran was whisked away to safety. The script changed towards 2009 because India by then wanted LTTE out of the way as they had used the time LTTE prevailed to ensure enough Indians legally and illegally had penetrated into the local polity and all that India had to do was to twist Sri Lanka’s government further politically and economically which it succeeded to do with the former government riding on the ‘our concern is for Tamil’ mantra.

The notion that Sri Lanka’s friends will pose a threat if they are not India’s friends is something that has been flogged enough. It becomes baffling to understand this logic when India’s closeness to the West makes any to wonder whether India is ignorantly walking into the same balkanization doctrine used to break up the former Soviet Union and Yugoslavia. India’s angst with China cannot be that much a threat that India would side with the very enemy that wishes to not only destroy China but India as well. If India reads how far the Church has penetrated into rural India, India would soon realize rather than later that China is not the real enemy of Indias. India in foolishly siding with the West to clip China and China-friendly nations is ignorantly making India vulnerable to the West’s future plans.

What India proposes to balance the status quo is to ride the West’s ‘Looking Asia’ agenda which picking up pieces to expand Indian hegemony as well. Securing at least north Sri Lanka for the present through a new constitution and then getting appeasing Sri Lankan governments to agree to ventures like ECTA, road and rail link to India, open access to Indians in Sri Lanka, building of homes by Indians for “Indians” are all a subtle means of casually taking over the entire country. The TNA have got whiff of their glim future and are now opposing the construction of the 65,000 homes by Indians. The MY3-Ranil government are yet to wake up to the reality of what the future will be like unless they are promised new homes overseas.

It is also noteworthy that Mr. Hussain has brought up the confederal name because a court case has challenged ITAK to confirm if their constitution is federal or confederal. There is a safety net in a federal set up in so far as the centre has power to annual a province and take it back, a confederal set up on the other hand does not afford that opportunity which is why the TNA and separatist promoters are using the words ‘united Sri Lanka’ there is no legal definition to ‘united’ Sri Lanka unlike ‘unitary’ and confederal set ups can always choose to separate and this is what India is promoting using ITAK/TNA so that they can always be one up against the Sri Lankan government and tip the scales in India’s favour.

This article by Mr. Hussain is to be continued so while the 2nd part is awaited hope the Muslims and Tamils who wish to live peacefully in the country they call Sri Lanka think seriously about the scenarios unfolding.

Shenali D Waduge


Copyright © 2016 LankaWeb.com. All Rights Reserved. Powered by Wordpress