ජනසටන… [සජීවි විකාශය]

August 1st, 2016

lanka C news

 ඒකාබද්ද විපක්‍ෂය විසින් සංවිධානය කරන ලද ජනසටන පාද යාත‍්‍රාව අවසන් කරමින් ජනරැළිය පැවැත්වීම සඳහා ලිප්ටන් වටරවුම දෙසට ගමන් කරමින් තිබේ.

පෙලපාලිය මරදානෙන් හැරී ගමන් කරන අතර හයිඞ් පිටියද ඇත්තේ මෙම මාර්ගයේය.

ජනසටන… [සජීවි විකාශය]

දැනට පැයකට පමණ පෙර ආණ්ඩුව විසින් කැම්බල් පිටිය ලබා දුන්නද සංවිධයකයෝ එය ප‍්‍රතික්‍ෂෙප කර ඇත.

රැළියේ සජීව විකාශණය බලාපොරොත්තු වන්න.

එතෙක් පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රි නිමල් රාජපක්‍ෂ මහතාගේ ෆේස්බුක් ගිණුම ඔස්සේ සිදු කරනු ලබන සජීව විකාශණය බලන්න මෙතනින්

41,720 Viewers

අජූතයි පූජිත කුජීතයි.. පොලිස්පති මරදානෙ චොප්පෙ වගේ..

August 1st, 2016

lanka C news

ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රිවරුන්ට ලබා දී ඇති ප්‍රභූ ආරක්‍ෂක නිලධාරීන් පාද යාත්‍රාවේ අවසන් දින ඉතාමත් සූක්‍ෂම ලෙස ඉවත්කරවා ඔවුන්ගේ ජීවිත අවදානමට ඇද දැමීමේ මෙහෙයුමක පොලිස්පති පූජිත ජයසුන්දර මහතා නිරතව සිටන බව ජාතික නිදහස් පෙරමුණේ නායක, ‘ජන සටන පාද යාත්‍රා ජාතික මෙහෙයුම් කමිටු සාමාජික විමල් වීරවංශ මහතා හෙළිදරව් කරයි.

ඊයේ (31) රාත්‍රී ‘ජන සටන පාද යාත්‍රාවේ සිව්වන දින’ කටයුතු අවසන් කරමින් පැවැති ජන රැලිය අමතමින් විමල් වීරවංශ මහතා මේ බව අනාවරණය කළේය.

එහිදී වැඩිදුරටත් අදහස් දැක්වූ ඒ මහතා මෙසේද පැවසීය.

“සරත් ෆොන්සේකා මහත්තයා පසුගිය දිනවල තමන් තන්වේලට කන කෑම කිරිබත්ගොඩ එල්ලලා තිබුණා. මේ දවස්වල ෆොන්සේකා ඉන්නේ බඩගින්නේ. එයා මේ කෑම කන්න පටන් ගත්තේ එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය සමඟ එකට දීග කන්න පටන් ගත්තට පසුවයි. අපි කියනවා ‘ඔයාම ඒ කෑම කන්න කියලා.

අජූතයි පූජිත කුජීතයි.. පොලිස්පති මරදානෙ චොප්පෙ වගේ..

‘අජූතයි පූජිත අජූතයි’

උදේට කාපු කෑම වේල පමණක් බඬේ තියාගෙන දවල්ටවත් කෑම කන්න නතර නොවී දින 04ක් පුරා මේ වන විට මේ ‘ජන සටන පාද යාත්‍රාව’ මේ රටට අදාරය කරන මිනිස්සු පෙරට ගෙන ආවා. මේ පාද යාත්‍රාව නතර කරන්න මේ යහපාලන ආණ්ඩුව නොකළ දෙයක් නැහැ. දිගින් දිගටම අධිකරණ නියෝග අරගෙන පාද යාත්‍රාව නතර කරන්න ‘සිරිකොත පොලීසිය’ කටයුතු කළා. ශ්‍රී ලංකා පොලීසිය අද පූජිත පොලිස්පතිවරයා විසින් සිරිකොත පොලීසියක් බවට පත්කර තිබෙනවා. ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂයේ මන්ත්‍රීවරුන්ගේ ආරක්‍ෂාවට ඉන්න ප්‍රභූ ආරක්‍ෂක පොලිස් නිලධාරීන් පමණක් හෙට (පාද යාත්‍රාව අවසන් දිනයේ) උදේ 9:00ට කොළඹ පිහිටි ඔවුන්ගේ මූලස්ථානයට ‘විශේෂ සාකච්ඡාවක්’ සඳහා කැඳවා තිබෙනවා. ‘අජූතයි’ පූජිත පොලිස්පතිතුමනි අජූතයි’ කියලයි අපට කියන්නේ වෙන්නේ. පාද යාත්‍රාව අවසන් දිනයේ ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂයේ මන්ත්‍රීවරුන්ගේ ආරක්‍ෂාව ඉවත් කරලා ඔවුන්ගේ ජීවිත අවදානමට හෙළන්න නේද මේ මෙහෙයුම දියත් කරන්නේ? කියලා අපි පොලිස්පතිවරයාගෙන් දැඩිව ප්‍රශ්නකර සිටිනවා. අද ශ්‍රී ලංකාවට ලැබී තිබෙන්නේ ‘මරදානේ චොප්පෙ’ වැනි පොලිස්පතිවරයෙක්. මෙයා අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහටම ගැලපෙන බඩුවක්. අපි බොහොම කරුණාවෙන් මේ පොලිස්පතිවරයාට කියනවා ‘මේ රටේ ඉදිරියේ සිදු වන්නේ කුමක්ද කියා තීරණය කරන්නේ මේ රටේ පොදු ජනතාව. ඒ නිසා මේ ආකාරයට කටයුතු කරන්න සූදානම් වෙන්න එපාෟ’ කියලා.

‘කෙටිම කලකින් ජනතාවට එපා වූ ආණ්ඩුව’

අද දිනයේ පාර දෙපස සිට පාද යාත්‍රාවට ජවය සැපයූ ජනතාවට අමතරව පාද යාත්‍රාව තුළ 30,000කට අධික ජනතාවක් ගමන් කරනු ලැබුවා. මේ දින හතර තුළ පාද යාත්‍රාව තුළ ගමන් ගත් සහ මඟ දෙපස සිට එයට තම සුබ පැතුම් එක් කළ, කෑම බීම සපයපු ජනතාව ලක්‍ෂ 10කට වැඩියි. අපි කල්පනාකර බැලිය යුතුයි, ‘මේ තරම් ජන ගඟක් එකතු වෙලා ඉන්නේ ඇයි?’ කියලා. එහෙම එකතු වුණේ මේ රටේ ජනතාවට කෙටිම කාලයකින් එපා වූ ආණ්ඩුව මේ යහපාලන ආණ්ඩුව හින්දයි.

මේ ආණ්ඩුව බලයට ඇවිත් කෙටි කලකින් පොහොර සහනාධාරය, පාසල් නිල ඇඳුම කප්පාදු කළා. ජනතාව මත අධික බදු බරක් පැටවූවා. රජයේ සේවයට අලුතින් බැඳෙන දරුවාගේ විශ්‍රාම වැටප් අයිතිය කප්පාදු කළා. රණවිරුවන් දඩයම් කිරීමට විශේෂ යුද අපරාධ අධිකරණයක් පිහිටුවීමට යනවා. මේ රටේ සේවා ආර්ථිකය සම්පූර්ණයෙන්ම ඉන්දියාවට විවෘතකර දෙන ‘එට්කා ගිවිසුම’අත්සන් කිරීමට සූදානම් වෙනවා. අද බුද්ධි අංශ නිලධාරීන් සිරගත කරලා ඔවුන්ගෙන් පලිගන්නවා. රාජපක්‍ෂවරුන් ඇතුළු ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂයේ නායකයන්ගෙන පලිගන්නවා. මේ රටේ ජනතාවට නිදහසේ හුස්ම ගන්න පුළුවන් මහින්ද රාජපක්‍ෂ නැමති නායකයකු මේ රටේ ජනාධිපති ධුරයට පත් වුණු හින්දා. ඒ නිසයි මේ රටේ ඒකීයභාවය රැකුණේ. යුද්ධය පැවැති කාලයේ මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිධුරයේ සිටියානම් කොටි විසින් අපේ හමුදාවට පරද්දලා තිබේවි. එතකොට ඔහු කියාවි ‘මම දැනගෙන හිටියේ නැහැ හිටන්’ කියලා. එහෙම ‘හිටන් කෙනෙකුට’ මේ රට පාලනය කරන්න බැහැ. රාජ්‍යයේ වගකීම අතට ගත්තු පාලකයකු මේ රටට ඕනේ. මේ වගේ ‘ලංසි පැපොල් ගෙඩි දෙකකට’ ‘එළ හරකකු සහ මී හරකකුට’ මේ රට කන්න දෙන්න බැහැ. පාර්ලිමේන්තුවේ වරප්‍රසාද, වරදාන දිලා හදා ගත්තු තුනෙන් දෙකේ බලය හොල්ලන මහජනතාවගේ තුනෙන් දෙකේ බලය තමයි අද මේ විදියට මහ පාරේ ගමන් කරන්නේ.

‘මඩ ගහලා මඬේම එරිලා මිය යන ආණ්ඩුවක්’

අද තියෙන්නේ නල්ලමලේ යහපාලනයක්. ‘පාද යාත්‍රාවට මඩ ගහන්න කියලා මාධ්‍යවලට බලපෑම් කරනවා. විද්්‍යුත් මාධ්‍යවලට, ‘මේ පාදයාත්‍රාව පැයෙන් පැය වාර්තා කිරීම නතර කරන්න’ කියලා තර්ජනය කරනවා. අපි කියනවා ‘මඩ ගහන්න. මඩ ගහන්න’ කියලා. වැඩිකල් යන්න කලින් අපි මේ ආණ්ඩුව ‘මඬේම ගිලිලා මියයන ආණ්ඩුවක් බවට පත් කරනවා. අපි ඉදිරියේදී මේ මහ පොළොවේ තුනෙන් දෙක බලයෙන් පාර්ලිමේන්තුවේ හොරට නිදා ගත්තු තුනෙන් දෙකේ බලය හෙල්ලනවා.

අපේ මුතුන්මිත්තන් ලේ හලලා රැකගත්තු මේ පොළව විනාශ කරන්න මේ ‘හුටන්-හිටන්’ පාලනයට ඉඩදී නිහඬව ඉන්න අපි කාටත් බැහැ. මේ අෘණ්ඩුවේ ඔඩොක්කුවේ ඉන්න රතු අලි පැටියත් අද මේ පාදයාත්‍රාවට විරුද්ධව කෑගහනවා. එදා එන්.ජී.ඕ කාරයෝ ජවිපෙට කීවා ‘ජාතිවාදියෝ’ කියලා ‘අද ජවිපෙ අපට කියනවා ‘ජාතිවාදියෝ’ කියලා. අපි අහනවා ංබෙදුම්වාදයට එරෙහිවීම ජාතිවාදයද? කියලා. ජාතික සමගිය වෙනුවෙන් ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂය සැම විටම පෙනී සිටිනවා සහජීවනය කියන්නේ එක් ජාතිවාදයකට එරෙහිව අනෙකුත් ජාතිවාදයන් වඩවාලන එක නොවෙයි. අපි විරුද්ධ ඒ ප්‍රතිපත්තියට. එහෙම වුණාම ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂයට ජාතිවාදී ලේබල් අලවන්න බැහැ.

‘ජන සටන ඇරඹිලා තිබෙන්නේ’

දැන් ජන සටන ඇරඕලා තිබෙන්නේ හෙට(01) අපි ජන සටන පාද යාත්‍රාව කිරිබත්ගොඩින් උදේ 9:00ට අරඔනවා. හෙට අපි කොළඹට යනවා. ලක්‍ෂ ගණන් ජනතාව කොළඹ වීදි දිගේ සැරිසරන දිනය හෙටයි. වික්‍රමසිංහ බයවෙලා ඉන්දුනීසියාවට පැන ගිහිල්ල. මම හිතන්නේ සිරිසේන මහත්තයාට යන්න රටක් නැහැ වගෙයි.

අද(31) හොරගොල්ලේ බණ්ඩාරනායක සමාධියට පුෂ්පෝපහාර දැක්වීමට අපේ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂයේ මන්ත්‍රීතුමන්ලා සූදානම් වුණා. ඒ සද්කාරයට අපේ ‘හොරගොල්ලේ අක්කා’ විරුද්ධ වුණා. පොලීසිය සහ විශේෂ කාර්ය බලකාය යොදා ගනිමින් බණ්ඩාරනායක සමාධියට ඇතුළුවීම තහනම් කළා. තම පක්‍ෂයේ නාර්මාතෘවරයාට පුෂ්පෝපහාර දැක්වීමට ඒ මන්ත්‍රිතුමන්ලාට තිබූ අයිතිය අහිමි කළා. මේ සියල්ලෙන් පෙනී යන්නේ සතුරා බිය වී ඇති තරමයි. සතුරා බිය වි ඇති තරමින් පෙනී යන්නේ මේ ආණ්ඩුව ගෙදර යවන එක මහ කජ්ජක් නොවන බවයි.

අනුරුද්ධ බණ්ඩාර රණවාරණ
මාධ්‍ය ලේකම්,
ජාතික නිදහස් පෙරමුණ

46,184 Viewers

A Happy Ending to Diabetes

August 1st, 2016

By Dr. Tilak S. Fernando

As an extension to my ‘Feedback on Uropathy and Gau Mutra’ article which appeared in Ceylon Today newspaper on 13 April, just three months after a diabetic patient from Kalutara was referred to Dr. Mass R. Usuf, President of the National Association of Homoeopaths and Affiliates and Sri Lanka’s former co-ordinator for Natural Healthcare Worldwide (Switzerland), both patient and the doctor are quite happy with the    unbelievable progress up to date.

The patient has been suffering from a ‘phagedenic ulcer’ (a rapidly spreading ulcer associated with the formation of extensive sloughing) on his right leg above the ankles. For many years he could not walk without help and suffered immensely from the stubborn lesion that insidiously kept spreading and tormented him with pain and pus. It simply defied treatment.

infectedLeg
April 2016

For a long time, he had sought Western medical treatment and spent a considerable amount of money with no signs of cure. The surgeon who had treated the patient ultimately suggested a skin graft and that too quite hesitantly. At that stage the patient could not walk at all and expansive necrosis had set in (death of cells due to impaired blood circulation). The necrotic boundary was extending rapidly and spreading towards the medial malleolus area (inner side of the ankle bone), which, if penetrated fully, would in all probability have ended up in amputation of the leg the surgeon had apprised him. This petrified the patient after having spent a considerable amount of money on the best of mainstream private healthcare for 30 long years.

July 2016

In a dilemma

The patient was in a dilemma as what to do next. The writer, who was known to both Dr. Usuf and the patient, suggested that he should seek a second opinion from Dr. Usuf. Consequently Dr. Usuf advised the patient that ‘a skin graft would end in failure’ as both the macro and micro blood circulation were retarded – there was no way it could feed the new skin.’ The patient at that stage decided to give alternative medicine a try. The result being the patient is a happy man today after going through such a trauma for three decades and being able to walk.

When the patient was brought to Dr. Usuf on 19 February 2016, he could not walk at all. The ulcer had withstood debridement (extrication of damaged tissue from a wound) and treatment for the last 30 years.

Dr. Usuf was convinced that the ulcer was not healing due to retarded blood circulation owing to extensive varicosity (enlarged and twisted veins trapping blood). The presence of various kinds of bacteria too had made the disease resistant to treatment.

He further observed that the lesion was not amenable to treatment due to lack of oxygenated blood reaching the lesion for healthy tissue granulation (growth of new connective tissue / capillaries in a healing process) and anti bacterial effect to take place. Debridement was not the answer.

Dr. Usuf treated the patient who suffered from diabetes for the past 20 years with aggressive acupuncture techniques to promote capillary circulation. He was asked to apply urine (not his own as he was a diabetic) over the lesion twice a day. This was to neutralise the bacteria and to keep the lesion in an aseptic state and to promote granulation.

Urine therapy

Along with urine therapy a homoeopathic preparation was given to the patient to promote blood circulation at the micro and macro levels and to address the varicosity, which was retarding blood circulation.   involved puncturing of three major Acu-points: one to promote blood circulation, another to restore myofascial integrity (muscle/connective tissue) and the third one to check odema.

On the third month onwards topical application of homoeopathic ointment was added to the routine antibacterial process (urine therapy) to aid healing and to increase oxygen within tissues and to act as an anti-exudate. The lesion started healing dramatically so much so that after four months of treatment healthy tissues started forming up to 80 per cent of the lesion and as of today almost 98 per cent of the lesion has healed (see pictures).

Dr. Usuf’s diagnosis of cases is based on the verities of alternative medicine while modern day investigative medicine is used as an adjuvant. Treatment is based on a variety of therapeutic modes. As an aside, Dr. Usuf cures dengue/Chikungunya and all types of viral diseases with another miracle homoeopathic drug, which restores normalcy within 36 hours of administration.

Dogmatic theories

Despite dogmatic theories and beliefs of epidemiology experts in Sri Lanka and the government’s failure to control or eradicate dengue so far, Dr. Usuf says he has the anti-dengue homoeopathic drug, which acts as a prophylactic (preventive) so that one need not suffer from dengue or even die from it.

Similar to what he has proven with amazing results of curing more than three diabetic patients (to the writer’s personal knowledge), who were suffering from phagedenic ulcers where Western surgeons had finally given up leaving the patients high and dry with no alternatives but with possible amputations as the only cure, many who suffered from dengue fever, some patients while in ICU units of hospitals, with a rapid decrease in their blood count, Dr. Usuf’s homeopathic drug has helped such patients to boost up their blood count and helped them to leave hospital wards within 36 hours of administration of the homeopathic drug– another miraculous cure.

He further observed that the lesion was not amenable to treatment due to lack of oxygenated blood reaching the lesion for healthy tissue granulation (growth of new connective tissue / capillaries in a healing process) and anti bacterial effect to take place. Debridement was not the answer.

Dr. Usuf treated the patient who suffered from diabetes for the past 20 years with aggressive acupuncture techniques to promote capillary circulation. He was asked to apply urine (not his own as he was a diabetic) over the lesion twice a day. This was to neutralise the bacteria and to keep the lesion in an aseptic state and to promote granulation.

Urine therapy

 Along with urine therapy a homoeopathic preparation was given to the patient to promote blood circulation at the micro and macro levels and to address the varicosity, which was retarding blood circulation. Acupuncture involved puncturing of three major Acu-points: one to promote blood circulation, another to restore myofascial integrity (muscle/connective tissue) and the third one to check odema.

On the third month onwards-topical application of homoeopathic ointment was added to the routine antibacterial process (urine therapy) to aid healing and to increase oxygen within tissues and to act as an anti-exudate. The lesion started healing dramatically so much so that after four months of treatment healthy tissues started forming up to 80 per cent of the lesion and as of today almost 98 per cent of the lesion has healed (see pictures).

Dr. Usuf’s diagnosis of cases is based on the verities of alternative medicine while modern day investigative medicine is used as an adjuvant. Treatment is based on a variety of therapeutic modes. As an aside, Dr. Usuf cures Dengue/Chikungunya and all types of viral diseases with another miracle homoeopathic drug, which restores normalcy within 36 hours of administration.

Dogmatic theories

Despite dogmatic theories and beliefs of epidemiology experts in Sri Lanka and the government’s failure to control or eradicate dengue so far, Dr. Usuf says he has the anti-dengue homoeopathic drug, which acts as a prophylactic (preventive) so that one need not suffer from dengue or even die from it.

Similar to what he has proven with amazing results of curing more than three diabetic patients (to the writer’s personal knowledge), who were suffering from phagedenic ulcers where Western surgeons had finally given up leaving the patients high and dry with no alternatives but with possible amputations as the only cure, many who suffered from dengue fever, some patients while in ICU units of hospitals, with a rapid decrease in their blood count, Dr. Usuf’s homeopathic drug has helped such patients to boost up their blood count and helped them to leave hospital wards within 36 hours of administration of the homeopathic drug– another miraculous cure!

Dr. Mass. R. Usuf could be contacted on alt_med@yahoo.com

tilakfernando@gmail.com

 

India feeds thousands of Gulf Workers in “crisis”-News item ..

August 1st, 2016

SARATH OBEYSEKERA

Does anyone remember how India dropped bags of Dahl in North during war times India can surely drop few tons of Dahl and rice on to  Gulf desert ?

After we sign Etca we may have many  Indians who may starve in time to come the way things are going Then India can also drop few tons of Dahl again Duty and vat free I was supporting Etca sometime back but now I feel that our local talent can surely do what Indians plan to do We need to get rid of the bane “DEMOCRAZY”

India feeds thousands of Gulf workers ‘in crisis’

August 1st, 2016

Courtesy Middle East eye

At least 10,000 Indian workers in Saudi Arabia have gone without food for several days after being laid off and not being paid their salaries.

New Delhi was working on Sunday to feed more than 10,000 Indian labourers stranded in the Gulf with no wages after losing their jobs, in what Foreign Minister Sushma Swaraj called a “food crisis”.

In a series of tweets, Swaraj said the migrant workers were facing “extreme hardship” and that two junior foreign ministers will be sent to Saudi Arabia and Kuwait to take up the issue with authorities.

“Large number of Indians have lost their jobs in Saudi Arabia and Kuwait. The employers have not paid wages [and] closed down their factories,” Swaraj said late on Saturday.

“As a result our brothers and sisters in Saudi Arabia and Kuwait are facing extreme hardship. While the situation in Kuwait is manageable, matters are much worse in Saudi Arabia.

“The number of Indian workers facing [a] food crisis in Saudi Arabia is over ten thousand.”

Indians are among millions of poor Asians working in the Gulf states, where human rights groups say many suffer exploitation and abuses including non-payment of wages, with no channels for redress.

Indian media on Sunday said the workers were “starving” in camps with no way of returning home, as Gulf countries face a drop in oil revenues from falling prices, prompting a downturn in construction and layoffs.

The Indian consulate in Jeddah posted a series of pictures on Twitter showing its nationals queuing up for food packets, eggs, spices and salt provided by its officials.

Swaraj was responding late on Saturday to a series of tweets from people saying Indians had gone without food for three to four days in the camps where they were living.

Foreign ministry spokesman Vikas Swarup told AFP that a decision on bringing the workers home would be taken only after a junior minister visits Saudi Arabia.

Nearly three million Indians live and work in Saudi Arabia, according to the foreign ministry, constituting one of the largest populations of Indian passport holders outside of India.

In November 2014, Gulf and Asian labour ministers agreed on a series of initiatives aimed at boosting protection and improving conditions of employment for foreign workers in the Gulf.

Time for Pan Asianism: Rise of Asians for Asia & Asia for Asians

July 31st, 2016

Shenali D Waduge

We need to come to terms with reality that the Western model of world governance has failed, the West has messed up its own countries and the world. The Western adventure is coming to a close. The curtain is coming down on West’s experiments of greed and oppression. Time is on the side of Asia. It is now Asia’s turn to take over and not commit the same mistakes and follies that brought about the decline of the West. China, Japan, Russia and hopefully India will take that leadership of Pan-Asianism and Asians will rise to build an Asia for Asians.

A declining West is not suited to preach to the rest of the world and the rest of the world now need to refuse to take ‘orders’. All of the West’s inroads to non-Western nations have not been with goodwill. The West has not been interested in our welfare though media hype is paid to project so. They have paid local lackeys who have preferred the accolade as proud 2nd class citizens and faithful servant to Western ideals. The West has used NGOs as fronts playing the same role of missionaries under European colonial rule. Hungary’s Prime Minister rightly said ‘we are not dealing with civil society members but paid political activists who are trying to help foreign interests’. Even the UN has become a puppet in the hands of powerful nations.

To a great extent the clash between Islam and Catholicism and their historical imperial expansionist ideologies are to blame. It is their hunger to acquire and rule over others that has led to non-Abrahamic conversions and the creation of lackeys and sepoys following their ideologies for payment. Neither Christianity/Catholicism nor Islam can claim to have a moral voice by their very actions. This is where India has disappointed. Indians despite suffering tremendously under colonial rule are happy to serve as sepoys – many of their citizens are proud vassal envoys of the West. Much was expected from Modi, but his inferiorities stemming from his humble upbringing has made him abandon giving leadership to India in Asia and instead promote an India aligned to West. This is not only attributing to destroying India but will invariably become an Achilles heel to Asian nations as well. Chinese and Japanese have shown that western education is not needed to be & feel superior. Indians must learn to think the same.

West is on fire & in decline

It was German historian Oswald Spengler who 100 years ago predicted the decline of the West comparing each of the 8 civilizations to the 4 seasons with each lasting 250 years. Spengler viewed democracy as a weapon of moneyed interests using media to create an illusion and control people using tools like equality, feminism and socialism. He predicted that money will crumble under its own corruption with people ceasing to participate in elections.

shenali31071601

According to the Social Science Research Network America’s child poverty levels are worse than in Greece, Poland, Lithuania and Estonia. The median adult wealth in the US ($39,000) is 27th globally, putting it behind Cyprus, Taiwan, and Ireland. America ranks #12, behind Israel, Sweden and Australia in ‘life satisfaction’. 50 million Americans live in poverty. America’s per capita wealth, health and education measures are mediocre for a highly industrialized nation. 5.5 million jobs or over 32 percent of all manufacturing jobs since October 2000 were outsourced. Over 54,000 factories were shipped overseas beginning in 200. The federal government and its cartel of private bankers at the Federal Reserve have worked diligently to camouflage the fall of America by artificially inflating the stock market.

In the past 45 years, there have been more than 16,000 terror attacks in Western Europe, an average of more than 350 per year, according to the Global Terrorism Database, maintained by the National Consortium for the Study of Terrorism and Responses to Terrorism. What cannot be hidden is that the men that the West brainwashed to strike terror in other parts of the world, have now turned their guns on their masters. A fact the West will not admit. Neither will they admit that the waves of asylum and refugee seekers flooding into the West are also as a result of their nations being bombed by the West resulting in a mass exodus of people fleeing for their dear lives. Would the war mongers have not contemplated the mass migration of people before they set their hired ‘rebels’? If so are these sudden ‘attacks’ across Europe also linked to a bigger plan?

Is the West cutting each other’s throat? Is the exodus of asylum seekers funneled into Europe with intent to disintegrate Europe and create a demographic influx of Muslims? Why would America wish to destroy an ally or are these destructions a pathological ailment suffered by those pulling the strings? We know that the ordinary people of America, Europe and even Muslims have no idea what is going on.

American historian Eric Suess says that in order to weaken Russia, US is prepared to weaken Europe. Are these jihadists actually from the countries where people are fleeing from? Or is it a showdown of the historical clash of civilizations between the 2 Abrahamic religions? If so what is the cost of this historical angst or is it another means to redraw the world map aligned to the neocon project of removing sovereign states so that corporates take over where governments are now ruling?

Is this an attempt to create more artificial states?

The buzzword throughout Europe nowadays is ‘jihadist terror’. Little attention is paid to who actually created them, who are supplying the men and who are training and equipping them. The situation reminds of ‘While Europe Slept: How Radical Islam is Destroying the West from Within’ by Bruce Bawer who correctly drew attention to Europe facing a demographic and cultural threat from Muslim immigrants who resisted ‘integration’. He also correctly attributed the problem to ‘passivity’ and ‘appeasement’ policies comparing them to American policy of asserting the need for immigrants to adopt to American traditions. The issue definitely has arisen because of Europe’s political correction, showering immigrants with benefits and allowing them to create ghetto communities. After facilitating the problem there is little point in complaining about immigrants bringing ‘tribal customs’ that are inconsistent with Western understanding of human rights.

These are mistakes that Asia cannot repeat and repent. As Bawer rightly says it is Multiculturalism that has Marginalized communities – multiculturalism has not bridged communities, multiculturalism has only created further divisions. If as Bawer says multiculturalism has created the Balkanization of Europe divided into Muslims and Non-Muslims, this is Asia’s prerogative to avert by throwing multiculturalism into the dustbin before it does the same damage. If Bawer attributes Europe’s enemy to not Islam or even radical Islam but Europe’s self-destructive passivity, inclination to appease these are factors that Asia cannot afford to follow.

The West has erred in thinking that might is right. Superpower status displayed using military hardware has won it more enemies than fathomed. According to James Lucas writing to GlobalResearch the US is said to have killed 20million people in 37 victim countries since 1945.  It is the neocons that must take blame. Americans are not from Mars and Europeans are not from Venus (with apologies to Robert Kagan)

As the West declines the East rises.

shenali31071602

https://en.wikisource.org/wiki/Sun_Yat-sen%27s_speech_on_Pan-Asianism

A rising power should not adopt the decaying international systems that led to the decline of the West. A new political order must now be rolled out.

Dr. Sun Yat-sen the founding father of the Republic of China was the first to speak about Pan-Asianism and promoted 3 principles for People (country-centric nationalism, democracy, and the livelihood of the people).

If Asia is the cradle of civilization as Dr. Sun asserts with its philosophic, religious, logical and industrial civilization which are traced back to Asia, just as Japan abolished the Unequal Treaties, the nations of Asia must master courage and shake off European domination.

Asians must believe that European oppression can be shaken off. When Dr. Sun said in 1924 “the westerners consider themselves as the only ones possessed and worthy of true culture and civilization; other peoples with any culture or independent ideas are considered as Barbarians in revolt against civilization’ it echoes today’s malady.

His reference to European ‘cult of force’ (rule of Might) is what today pervades Middle East, much of Latin America and Africa, parts of Europe and very soon Asia.

As Asia rises, where Asia can replace rule of might is through the civilization of ‘benevolence, justice and morality’ bidding goodbye to the European materialistic civilization. As Dr. Sun says ‘orally the Orient is superior to the Occident (West)”.

He next asks ‘which civilization, the rule of Might or the rule of Right’ will prove to be beneficial to justice and humanity, to nations and countries’ and this is where Asia now needs true leadership, not only amongst its political leaders but among all citizens.

The most poignant part of Dr. Sun’s speech is illustrated thus

“between 500 and 2000 years ago, there was a period of a thousand years when China was supreme in the world. Her status in the world then was similar to that of Great Britain and America today. What was the situation of the weaker nations toward China then? They respected China as their superior and sent annual tribute to China by their own will, regarding it as an honor to be allowed to do so. They wanted, of their own free will, to be dependencies of China. Those countries which sent tribute to China were not only situated in Asia but in distant Europe as well. But in what way did China maintain her prestige among so many small and weaker nations. Did she send her army or navy, i.e. use Might, to compel them to send their contributions? Not at all. It was not her rule of Might that forced the weaker nations to send tribute to China. It was the influence of her rule of Right. Once they were influenced by the “Kingly Way” of China they continued to send tribute, not merely once or twice, but the practice was carried on from generation to generation. This influence is felt even at the present moment; there are still traces and evidences of it.”

If Asia is to follow the Rule of Right the people must be influenced by justice and virtue. The foundational role of compassionate Dharmic religions will play a crucial role. It is perhaps in foreseeing the philosophy with which Asia will prosper, the West has decided to counter this by using its influence over Islam to encourage Wahhabi Islamic incursions into sacred citadels of Dharmic religions. These are manifested in using Rohingyas to enable mosques around Buddhist Myanmar, the same is taking place in Sri Lanka, Thailand, Cambodia, Laos and even Bangladesh and Buddhagaya where a mosque has come up 60mtrs from the sacred Maha Bodhi temple.

As Dr. Sun advises Asia must learn science from Europe to help Asia’s industrial development and improve armaments not to oppress or destroy other countries and peoples as Europe does but purely in self-defense.

Asia needs to unite and create a united front against the Occidentals (West).

Asia’s population is 4.427 billion. Of Europe’s approximately 50 countries, Russia is the largest and most populous, spanning 39% of the continent and comprising 15% of its population – 741.2 million people (Russia  = 143.5 million) However on account of Russia being treated as a non-European nation, Asia wholeheartedly welcomes Russia to its fold.

Asia has much to attend to. Many in Asia are impoverished. Asians are debt-ridden by European loan systems. As Dr. Sun has rightly pondered ‘the question remains whether Japan will be the hawk of the Western civilization of the rule of Might, or the tower of strength of the Orient. This is the choice which lies before the people of Japan’ we may add the same question needs to be asked of India & its people as well.

The East must be magnanimous enough to not commit what the West has been guilty of. A more equitable and mutually friendly international system must prevail. The deceptive and unfair methods tying human rights issues to aid and grants fully aware that majority of human rights issues emerge from the covert and overt operations clandestinely instigated by the West through their local lackeys and other paid organizations must end. Example of trade pacts not to follow is the Trans Pacific Partnership clearly created to attack China’s new silk road/route initiative.

If the West now looks back in remorse they have only themselves to blame for creating trade blocs, people blocs, territory blocs – in short divisive politics that have been part and parcel of their historical divide and rule policies. The same karma is now haunting these nations.

China has set the Pan-Asianism ball rolling by creating the ‘Asia for Asians’ security forum. It is now time for fellow Asian nations and their people to be inspired that it is Asia’s century and for Asia’s century to rise and be noticed all Asians must rise to the challenge and play a role.

Let us show the world an Asian leadership model that is not destructive but compassionate, that is not selfish profit making but equitable & mutually beneficial and people who are not stressed out and drained but people able to lead a balanced life.

Shenali D Waduge

Rubbishing Rajapaksa

July 31st, 2016

By Rohana R. Wasala

One’s own self-worth is tied to the worth of the community to which one belongs, which is intimately connected to humanity in general. What happens in Darfur becomes an assault on my own community, and on me as an individual. That’s what the human family is all about.-Wole Soyinka (b. 1934), Nigerian dramatist and poet

To want to perpetuate our own bloodline is a natural biological characteristic that we share with other animals. Love of one’s own race is a normal thing. Racism results when this love drives one to harm other races on that basis. We are not guilty of that. It is a biological aberration to hate one’s own race. It is not sanity to try to rationalize racial self-hate.

‘Giving sanity a chance’ (by Tisaranee Gunasekara/July 24, 2016, Sunday Island) begins with a piece of perverted thinking that characterizes the whole essay: ‘Racism is not the birthright of any one race.’ No sane person will describe racism as anybody’s birthright. A birthright literally means a right that you have from your birth to the ownership of something valuable or some special privilege. It is something positive, something useful, something you can cherish. Which pervert community claims racism as a birthright? Of course, we readers are sane enough to understand that probably TG is using the term ‘birthright’ ironically. Based on the general tenor of her writings that reflects her habitual antipathy towards the majority community (to which she  seems to belong at least nominally) and particularly towards Mahinda Rajapaksa whom she always maliciously identifies with that racist insanity of her own imagination, we could say that her meaning is that the Sinhalese Buddhists of the south are inveterate racists, but that they get upset if a few Tamils of the north show the same communal characteristic; that is, in other words, the Sinhalese practice racism against other communities as if it is their exclusive right to do so! This is in the face of overwhelming evidence available, if she cares to look at it, to prove that the Sinhalese are today a beleaguered race in their own homeland; they are abject victims of racist discrimination, especially internationally, rather than a perpetrator of the same offence against others. What Tisaranee does is to first assert as gospel truth her jaundiced view of the majority Sinhalese, and the only national leader who represents the interests of the whole country without discrimination against any community based on his own ethnicity, and write articles filling them with misinformation culled from different sources that are usually inimical to our country.

I feel tempted to comment on this alleged ingrained racist madness of the Sinhalese and the actual madness in others aggravated by their uninformed belief in the supposed genuineness of that charge. To do so, let me repeat a line from Shakespeare: “Though this be madness, yet there is method in’t”, as the prudent and sagacious Polonius says in the play ‘King Lear’ about the king who, he believes or knows, is gone really mad; for he observes sound logic in what the king is saying, in his insanity, about his own old age. Of course, let’s not forget that this is a comedy scene in a tragic play.

I am quoting below the 7th major rock edict of Ashoka in full, as translated by Romila Thapar (b. 1931), the distinguished Indian historian specializing in her country’s ancient history, who was a professor at the Jawaharlal Nehru University, New Delhi, India. The source of this extract is Prof. Thapar’s “Ashoka and the Deccline of the Mauryans”, where her translations of the Ashoka edicts are given in an appendix. She says she has translated them freely for easy comprehension by the average reader. The full text of the Ashokan inscription is strikingly irrelevant to the subject broached by TG (irrelevant because, where’s the religious intolerance that she pretends our society to be afflicted with?). (I was prompted to do this by her selection of a stub of the same edict from a different translation to introduce her piece):

“The Beloved of the Gods, the king Piyadassi, wishes all sects may dwell in all places, for all seek self-control and purity of mind. But men have varying desires and varying passions. They will either practice all that is required or else only a part. But even he who is generous, yet has no self-control, purity of mind, gratitude and firm faith, is regarded as mean.” (By ‘sects’ here, we may assume, are meant forms of religious belief/religions. There is no religious intolerance among Sinhalese Buddhists to talk about, except that created in the imaginations of the NGO mercenaries to justify their survival in the business in Sri Lanka.)

The purported relevance of TG’s reference to the particular Ashokan edict to her essay is this: she wants to impress on the reader that the religious tolerance advocated in the rock inscription by the ancient monarch who had been inspired by Buddhism has gone by default among the Sinhalese Buddhists, who, she thinks, are led by an intolerant rabid religio-nationalist in the form of Mahinda Rajapaksa.

TG’s policy seems to be misrepresentation as a weapon against those she hates for some unknown reason. A hate-filled mind cannot heal a divided society (where the division is more imaginary than real and has been artificially induced by its enemies). Isn’t this a disservice to our beleaguered island nation? (I consider all the people of my country as the nation, but they are of different races, religions etc. The Sinhalese are the majority race, and they have a right to assert their racial identity in freedom like the other races have a right to assert theirs. In ancient times, ‘Sinhale’ embraced all the people who made it their home preserving their racial and cultural identities.)

At the very outset, TG writes: “The clash over a dance item in the Jaffna University was not a Tiger conspiracy or even a sign of Tiger resurgence, let alone the first salvo of another war”. Who could be sure that it was, or it was not, one or more of those three frightening possibilities, without sufficient evidence? The ‘clash over a dance’ interpretation of the incident, I am sorry to say, is an outright lie, based on the simian logic: “Hear no evil, see no evil, speak no evil”, which may be interpreted in the present context as “Turn a blind eye to the obvious truth that some Tamil university students assaulted a group of their mates because they were Sinhalese and still dared to perform a cultural item that marks their ethnicity”. TG’s casting about to absolve the Tamil students of blame or at least to lessen their guilt by implicating the Sinhalese students as well flies in the face of available evidence. The students who have experienced repeated discrimination at the university of Jaffna over the years have decided to talk about it only now.  To be in denial is an expedient policy for politicians to adopt, but, in the long run, it will only worsen the problem/s that gave rise to such a demonstration of racial hatred on the part of those young Tamils. (If TG has read the many analyses of the Jaffna University incident that appeared in the media after her article, she must now know that it was not a pure Sinhalese Tamil clash, and that the incident brought to light a positive trend that the authorities must seize as an opportunity for defeating separatism.)

Actually,  at first, there was no physical clash between Tamil and Sinhalese students over the Kandyan dance item. Some intolerant individuals among those who had first objected to it democratically though unreasonably, based on some ideology, started attacking the Sinhalese dance performers, as it appears in videos. The dance had probably been staged at all because the opinion of the senior Tamil student organizers who supported the Sinhalese cultural item being included in the welcome ceremony must have prevailed over a dissident view, prior to this incident; the dance item supporters must have been in the majority among the organizers, and the objectors a minority. If there was a clash, it was a clash of opinions between these two factions. But it later developed into a violent clash between Sinhalese and some Tamil university colleagues.

TG’s comparison of this incident to a recent obstruction of a play in the Wala (the open air amphitheatre) at the Peradeniya University campus is farfetched. I myself witnessed numerous instances of impromptu juvenile audience reactions to plays staged in the same venue a few decades back; her invocation of other similar episodes in universities elsewhere in the south is likewise gratuitous. Those incidents were not triggered by racism or religious fanaticism.

Right from the beginning, the Sinhalese Buddhist majority have been the real victims of racism. First the occupying British did everything they could do to harass and suppress them, because only they posed a threat to their ‘possession’ of the island. As they did elsewhere, the British enlisted the support of the unsuspecting minorities against the majority by privileging the former over the latter in education, in government service, in the professions, etc (the notorious ‘divide and rule’ strategy). This does not mean that every Tamil, Muslim or Burgher was privileged under the British, but only those who were useful to them, which included compliant members from the majority community as well. At independence, the Tamil leaders feared that they would lose the special advantages they enjoyed under the British when power passed from the foreign rulers to the native population where the Sinhalese were positioned to step into the shoes of the departing British. While the Sinhalese leaders fought for freedom from foreign rule for all Sri Lankans, the minority Tamil leaders (not all) were more concerned about preserving the status quo ante. That is why G.G. Ponnambalam proposed his preposterous 50-50 division of parliamentary seats between the Sinhalese and all the minorities put together, which even the British rejected with contempt.

D.S. Senanayake tried his utmost to reassure the Tamils that independent Ceylon (Sri Lanka) was for all Ceylonese equally, which however meant certain anomalies in governance that, though they unfairly advantaged some members of the minorities, were detrimental to the long oppressed majority Sinhalese, had to be eliminated. But this was not a case of robbing Peter to pay Paul; Sinhalese were in no way going to lord it over the minorities.  D.S. wanted his countrymen to think of themselves as Ceylonese, not as Sinhalese, Tamil, Muslim, Burgher, etc. Some Tamil politicians have managed to project a false image of the Sinhalese as racists. Whole generations have been gradually brainwashed to believe that the Sinhalese are oppressors. People still don’t know what rights or privileges Tamils are denied that the Sinhalese enjoy.

But there have always been Tamil politicians who work with Sinhalese and other community leaders as national leaders. Tamils, like Muslims, have always been represented in every government in responsible positions. Even the highest positions in the land are as open to them as to the Sinhalese and to others.

“(Mr. Rajapaksa lied. There was no incident of a Sinhala-Buddhist child being raped by a Tamil/Muslim/Christian, then or now.)” TG adds parenthetically, while referring to an interview with  President Rajapaksa broadcast on Al Jazeera TV in 2013. She says that the president lied in saying that a certain attack happened when a girl of 6 or 7 was molested: the implication was that enraged neighbours or relatives of the victim were probably involved, and that this escalated into a major incident. He was only responding to a question of the interviewer, and was obliquely referring to an isolated incident that might have triggered the later incidents. It was only a casual example of what can usually happen in our society or anywhere else. His meaning was that we have look into the background of the incidents/attacks etc, before drawing conclusions, and take remedial action. I revisited that interview on Al Jazeera, after reading TG’s article. The president was not lying about anything. Interviewer James Bays from Al Jazeera, like many typically arrogant, prejudiced Western media men and women, demonstrated that he wanted Rajapaksa to be exposed as a corrupt, authoritarian, intolerant third world tin-pot dictator. But it was a Rajapaksa who was rightly confident of his legitimate achievements after four years in office on his second term that emerged from the interview. He authoritatively dismissed as propaganda all the allegations that James Bays repeated before him  based on senile Navi Pillai’s extremely biased post-tour-of-Sri Lanka report, asking for his response.

TG asserts that the present rulers are only marginally better than Rajapaksa in ‘corruption, nepotism and venality’; she is asserting that the former two are not tainted with racism, while Rajapaksa is. She must be a more generous fair-minded person to see the truth. There is evidence for her to look at if she wants.

“Had the Rajapaksas been in power today, the army would have been sent to the University of Jaffna and a hysterical campaign against ‘LTTE resurgence’ launched islandwide with imprisonments and abductions galore”. What nonsense, TG?

“Under Rajapaksa rule, religio-cultural differences were turned into political problems and every little incident of racial/religious disharmony turned into an existential crisis. Issues were manufactured, when none existed. The best case in point is the anti-Halal campaign conducted by the BBS with toxic ferocity. The anti-Halal appeared from nowhere, occupied the centre stage and vanished, all in just three months.” Balderdash. Nothing like this happened under Rajapaksa. The exact opposite happened. We saw on TV news an exhausted Rajapaksa rushing straight to Aluthgama, without going home, to pacify the people there after a grueling 8-hour flight from Latin America. The halal issue was amicably settled through peaceful and clear sighted interaction between reasonable Muslim leaders and the monks without the interference of anti-national agent provocateurs who indulge in their sadistic schemes instead of pouring oil on troubled waters.

As D.B.S. Jeyaraj, a veteran journalist based in Canada, recently pointed out, it was after 2009 that the Jaffna University (created during Mrs Sirima Bandaranaike’s United Front Government in 1974) again began to admit students from all races and regions in the country. This was due to the process of reconciliation made possible by the defeat of terrorism under Mahinda. Last year, there were 1600-1700 Sinhalese students studying there (30% of the nearly 6590 students enrolled there). They got on very well with their fellow Tamil students. Of all the students now studying in the Science Faculty (where the welcoming ceremony fracas took place), Sinhalese students account for 52%. Some 1763 Sinhalese students are to be or have been accommodated in the university this year.

Had Rajapaksa been in power today, such a disruptive incident wouldn’t have happened in Jaffna. Interactions between the north and the south would be proceeding more smoothly. Restoration of normalcy started under Rajapaksa. The absence of his leadership is telling on the country today. TG, just look at the tens of thousands of ordinary people agitating against the oppressive policies of the government in the massive Pada Yatra under Rajapaksa’s aegis. Are they all insane?

Asia: Japan forced to sell its soul to the West

July 31st, 2016

Janaka Perera

The following piece is meant to throw more light on what Shenali D. Waduge’s wrote in her July 31st article titled ‘Time for Pan Asianism: Rise of Asians for Asia & Asia for Asians’.

Japan raised the slogan ‘Asia for Asians’ during World War II which ended when the Americans dropped atom bombs on Hiroshima and Nagasaki on August 6th and 9th 1945 killing over 120000 people.  (Tens of thousands more died later of radiation exposure).

What really pushed Japan into war?

Since Japan’s process of modernization to face the Western colonialist challenge, began in the mid 19th Century – pushing her out of isolation – her attitude towards Asia had been ambivalent. She wanted give leadership to Asians and yet simultaneously desired to become member of the European ‘club’ engaged in exploiting and colonizing Asia. Japan modeled herself on the European colonial empires (It was Britain that helped to build the Japanese Navy). Evidently the Japanese assumed that this was the best way of self-preservation and boosting her status in a Western-dominated world. The Meiji reformists copied European institutions and international practices to protect Japan from the fate of China which the white Imperialists had carved up.

Japan’s military victory over Russia in.1904-05 strengthened this perception. Some Western colonialists however saw in this an emergence of a ‘yellow peril.’ But an Asian nation inflicting a humiliating defeat on a European power for the first time in history greatly inspired South Asia’s nationalists in their struggle against Western imperialism. Pre-war Japan also proved to the world that her non-secular constitution centered on Emperor Worship was no obstacle to compete with the West.

In 1913 Sri Lanka’s Anagarika Dharmapala wrote an article on Japan’s Duty to the World in which he stated, “It is a political trick of the Europeans to keep harping about the yellow peril… It is the white peril that Asiatic races have to guard against.”

He was echoing the sentiments later expressed by Japanese politician Nagai Ryutaro (1905-1944) who identified Japan’s national mission as a crusade against “white imperialism” because he found the British and the Americans did not honor in practice the ideals they preached to others – a Western double standard seen to this day in Asia. Nagai saw ‘White Imperialism’ stifling the emergence of a world in which independent and self-governing nationalities could pursue their needs and aspirations.

Rightwing Japanese political theoreticians like Dr. Shumei Okawa saw the world dominated by ‘Anglo Saxons’ and predicted that an East-West war was inevitable. A Pali and Sanskrit scholar he was the author of History of Anglo-American Aggression in East Asia (1941) among other publications.

Japan’s Ambassador to Sri Lanka in the early 1980s Kazuo Chiba in an interview with the now-defunct newspaper Weekend (dated November 7, 1982) recalled a childhood experience of a visit in 1931 to what was then the British colony of Ceylon. He was one of a little group of six-year-olds on board a luxury liner that had docked at the Colombo Harbor to fill the fresh water tanks on board.

All the children were Europeans except Kazuo. But his nationality did not make any difference. He like the rest of the boys was equally mischievous. Thus it was the same gusto that little Kazuo hurled abuse at the Sri Lankan stevedores who were unloading the ship. Every time they passed through the steel gates the little boys would shut them out and inconvenience them. It was just innocent fun. And then little Kazuo looked into the face of the perspiring stevedore and stopped short in his game.

In that silent moment when his eyes met the unperturbed ones of the stevedore he identified himself with the tired man. It was a strange revelation for a young child – but Kazuo felt oneness with the man. A feeling he had never experienced before.

“This man and I are one. We are both Asian.” The thought flashed through his mind. Immediately he abandoned his game of abuse and even called his friends off it. The white boys were dumbfounded and directed their abuse at him. They would not understand his change of attitude.

But for Kazuo Chiba the incident was the dawning of a whole new awareness, a quality that helped him through World War II to his career in the diplomatic service which brought him back to Sri Lanka. Strangely it was his first ambassadorship in an Asian country.

“The feeling of being Asian rather than just Japanese, influenced my feelings and feelings of a lot of others during the war,” he told the Weekend.

But the blunder Japan made was that her ideal of liberating Asia from Western colonialism went in two diametrically opposite directions according to Matsumoto Sannosuke (The Journal of Asian Studies Vol. XXXI, Number 1, November 1971) In one direction was support for the struggle of the oppressed ‘coloured’ people against a predatory ‘white imperialism.’

The other was Japan’s imperialistic move to annex her Asian neighbors (Korea) and militarily intervene in countries like China in order to maintain and expand her own sphere of influence (the so-called Greater East Asia Co-prosperity Sphere) – causing untold misery in the process, The idea of Japanese cultural superiority over other Asian races further complicated the situation.

Whatever the true aims of this contradictory policy may have been it had a profound impact on the anti-colonial colonial struggles of South and South-East Asia. Japan’s success in humbling the United States, Britain and the Netherlands in the early days of war in the Pacific dealt a mortal blow to Western prestige and its colonial control of Asia. According to Major General Mohan Singh of the Japanese-backed Indian National Army, “The British had not given even an empty promise to grant us complete freedom after the war.” (The Readers Digest Illustrated History of World War II)

Regardless of Japan’s motives it was undoubtedly her entry into the war that pushed Britain and Netherlands to grant independence to their Asian colonies, sooner than they ever dreamt of. Nowhere did Imperial Japan play a more significant role in freedom struggles than in Dutch East Indies (Indonesia). A permanent display at Museum Proklamasi in Central Jakarta, the historical site of Indonesia’s proclamation of independence from Dutch colonial rule, details the role Japanese troops played in the events leading up the events of August 17, 1945 heralding the diplomatic and armed resistance of the Indonesian National Revolution leading to the country’s independence in 1949.

These notwithstanding many Asians in Japanese occupied territories undoubtedly suffered much during the war. The resulting mutual suspicion and hatred will take a long time to disappear, especially in China and Korea. It has left no alternative for post-war Japanese governments but to tender apologies and make emends. But the million dollar question is what moral right has the West to pressure Japan on such matters?

Starting with the so-called Age of Discovery, European adventurism saw the Spanish, Portuguese, British, French and Dutch turn Asian lands once the centre of civilization, turn into colonies. These countries were plundered, the natives massacred and their cultures destroyed or distorted. How many of these former colonial masters have really compensated their victims or at least apologized to them?

Over a decade ago there were strong protests against Japan trying to rewrite history books in an attempt to gloss over atrocities her troops committed in China and Korea. But have any of the former European colonial powers included in their school text books the crimes they committed in Asia, Africa and Latin America?

Concerning World War II it did not exactly prove that the Western Allies were on very high moral ground than their Axis opponents. At the Allied War Crimes Tribunal in Tokyo, which tried wartime Japanese military and civilian leaders, one of the judges, Justice Radhabinod Pal of British India, argued that the exclusion from the list of crimes of Western colonialism, U.S. the atom bombing of Hiroshima and Nagasaki and judges from the vanquished nations on the bench, signified the “failure of the Tribunal to provide anything other than the opportunity for the victors to retaliate.”

In the post-war years the West has not behaved any better in Vietnam, Cambodia, Iraq and Afghanistan although their favourite pastime is pontificating on human rights in their former colonies, semi-colonies and countries that pose a political and economic challenge to them.

Says former Tokyo Governor Shintaro Ishihara:

“Many Westerners act as if human rights are their moral ace in the hole, until their abysmal record in Asia is cited, and their position collapses like a house of cards. Pointing out their hypocrisy does not deter the Americans, however. They blunder on, badgering Asian governments…” (Voice of Asia Two Leaders Discuss the Coming Century quoted in Asiaweek, September 8, 1995).

Japan’s de-politicization under American control and her almost exclusive focus on economics and commerce in the post-World War II years have stirred many debates. In the mid 1990s leading members of the Japanese literati including novelist Kenzaburo Oe told an international literary conference held San Francisco that Japan’s post -war mistake was to sell its soul to the West along with her cars and computers.

In his book Blueprint for a New Japan, former Japanese Opposition Leader Ichiro Ozawa warns that Japan going the way of ancient Carthage and relying on its wealth alone will not save her from catastrophe.

To quote Ishihara again:

“Fifty years of subservience to the interests of the United States have deprived the Japanese of a national purpose and engendered a paralyzing identity crisis.”

Conservative Japanese Author Kobayashi Yoshinori sees modern Japan corrupted by selfish individuals and rampant consumerism – a Japan no longer is worth dying for. In contrast to today’s apathetic relativists and nihilists, war-time Japanese – according to him – felt and accepted a strong connection with their birth-place, family, history and community. He says today’s Japanese ignore and even reject such connections, floating around without any solid sense of belonging.

The more Japan identifies herself with Asian sentiments without racial overtones the better for the world. If economic overtures between Japan, China, South-East Asia and SAARC countries lay the groundwork for closer cooperation so much the better for a new Asian power bloc – a true Asian Co-prosperity Sphere – in the 21st Century which is widely accepted as the Asian Century.

පාද යාත්‍රාවේ 4 වන දිනයේදී කිරිබත්ගොඩට ගැලූ මහ ජන ගංගාව (VIDEO)

July 31st, 2016

 www.mahinda.info

කොළඹ බලා ගමන් කරමින් තිබෙන ජනසටන පාද යාත‍්‍රාව හොරගොල්ලේ පිහිටි බණ්ඩාරනායක සමාධිය අසලින් ගමන් ගනිද්දී සටන් පාථ කීම නවතා හිස් වැසුම් ගලවා කොඩි පහත් කරගෙන ගමන් ගත්හ. පෙළපාලියේ ගමන් ගත් අති විශාල ජනතාව සියල්ලන් මෙසේ සමාධියට ආචාර කළහ. සමාධිය අද වසා දමා පොලිස් බලඇණියක ආරක්‍ෂාව යොදවා තිබිණ.

සමාධියට පෙළපාලියෙන් ගල් ගසනු ඇතැයි හිටපු ජනපතිනි චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග මහත්මිය විසින් කල ඉල්ලීමක් අනුව මෙසේ පොලීසිය යොදා ඇත. තම පියාගේ සොහොනට ගල් වදින්නට ප්‍රාර්ථනා කළ චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග මහත්මියගේ අපේක්ෂාව බොඳ වීම ගැන ඇයට අපගේ සංවේගය පළ කරමු. බණ්ඩාරනායක සමාධියට ගල් ගසන තුරු බලා සිටි සියළු ශ්‍රිලනිප විරෝධීන්ගේ අපේක්‍ෂා භංග කරමින් ගල් වෙනුවට ඊට මල්පිදූ සැබෑ ශ්‍රිලනිප බලවේගයට අපගේ උපහාරය.

පෙළපාලිය කිරිබත්ගොඩට ළඟා වී ජනහමුව පැවතෙද්දී කිරිබත්ගොඩ නගරයේ විටින් විට විදුලිය විසන්ධි විය. මින් පෙර නෙලුම්දෙණිය හා නිට්ටඹුවේදීද මේසේ විදුලිය විසන්ධි වූ අතර මාවනැල්ල නගරයට ඇතුළු වීමට නොහැකි වූයේ උසාවි නියෝගයක් නිසාය.

පහත දැක්වෙන්නේ කිරිබත්ගොඩට පැමිණෙන පාද යාත්‍රාවේ පින්තූර යි.

හෙට අවසන් දිනට පෙළපාලිය කිරිබත්ගොඩ සිට කොළඹට ගමන් ආරම්භ කරයි. වෙන් කරන ලද හයිඞ් පිටිය පුරා වළවල් කපා පස් කඳු ගොඩගසා ඇත. එහෙත් කොළඹට ගලන මහා ජන සන්නිපාතය වලක්වාගන්නටට ආණ්ඩුවට කෙලෙසකවත් නොහැකි වනු ඇත.

අනිත් අයටත් බලන්නට SHARE කරන්න.

වවුනියාව කොක්එලිය ගම්මානයේ සිංහලයන් පන්නා දමයි – උතුරෙන් පිටවෙන්නැයි හිටපු මහ කොටියෙකුගෙන් තර්ජණ !

July 31st, 2016

කුමාර රත්නායක උපුටාගැණීම Colombotoday.com

වව්නියාව A9 මාර්ගයේ පිහිටා ඇති උතුරු පළාතට අයත්වන කොක්එළිය සිංහල ගම්මානයේ ජිවත්වන සිංහලයන් වහාම පිටව යන ලෙස LTTE පිස්තෝල කල්ලි නායකයකුව සිටි සින්නවන් නැමැත්තෙක් යලිත් වතාවක් පසුගිය දින කිහිපයේදීම පැමිණ තර්ජනය කර තිබෙනවා.

දෙමළ ඊළාම් ත්‍රස්තවාදී යුද්දයට පෙර පවුල් 500 ක් පමණ වාසය කෙරූ කොක්එළිය ගම්මානයේ සිංහලයන් එකල මෙම ප්‍රදේශයෙන් පලවා හරිනලද අතර, අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ විවිධ ස්ථානවල තාවකාලික රැදී සිටි ඔවුන් 2002 සාම ගිවිසුමෙන් පසුව යලිත් තම ගම්බිම් වෙත පැමිණියා. සාම ගිවිසුමෙන් අනතුරුව ඇතිවූ ත්‍රස්තවාදය මුලිනුපුටා දැමීමේ මානුෂිය මෙහෙයුම පැවතී සමයේදී යලිත් ගම්බිම් හැරයාමට කොක්එලිය සිංහලයන්ට සිදුවුණු අතර, යළිත් වතාවක් සිංහල පවුල් 170ක් පමණ 2013 වසරේදී තම මුල් ගම්බිම්වල පදිංචි කිරීමට එකල පැවතී රජයේ අනුග්‍රහයෙන් සිදු කෙරුණා.

යහපාලන ආණ්ඩුව බලයට පත්වීමත් සමගම මෙම ප්‍රදේශයේ අක්කර 200ක් පමණ හෙළිකර දෙමල පවුල් 240ක් පදිංචි කිරීමටත් සිංහලයන් සතු ඉඩම් තර්ජනය කර ඉතා අඩු මුදලකට මිලට ගැනීමටත් දෙමල ජාතික සංවිධානය විසින් කටයුතු කරනු ලැබුවා. සිංහල ජනතාවගේ ඉඩම් අත්පත් කරගෙන අනවසර ලෙස සිදු කෙරුණු මෙම ඉදිකිරීම් සදහා මේ වනවිට විදුලිය, ජලය මාර්ග ආදී පහසුකම් ලබාදීමට රජය සහ දෙමළ ජාතික සංවිධානය කටයුතු කර ඇති අතර එහි මුල් ඉඩම් හිමියන්ගේ අයිතිය අවලංගුකර නව පදිංචිකරුවන්ට අලුතෙන් ඉඩම් අයිතිය ලබාදීමට මේ වනවිට කටයුතු කෙරෙමින් පවතිනවා.

වවුනියාව කොක්එළිය සිංහල ගම්මානයේ ජීවත්වන අවසාන සිංහල පවුල් 37ත් දෙමළ සන්ධානය ඇතුළු හිටපු LTTE සාමාජිකයින්ගේ තර්ජන ගර්ජන හමුවේ ප්‍රදේශය අතහැර යාමට සුදානම් වෙද්දී ඊනියා සංහිදියා බලධාරීන් මුනිවත රැකීම කණගාටුදායක තත්වයකි.

කුමාර රත්නායක

Read More: 

AHRC – YOUR HYPOCRISY STINKS!

July 31st, 2016

Simon Gomez

The Asian Human Rights Commission (AHRC), a self-appointed non-governmental organization, heavily criticized the former president Mahinda Rajapaksa’s recent statement on the Office of the Missing Persons (OMP) established by the current government to investigate the enforced disappearances during the war.  Here is an excerpt:

“It is one of the basic norms of a civilized society that crimes must be investigated, irrespective of whoever the suspects are. A civilized legal system could exist only on the acceptance of this fundamental norm that all crimes should be prosecuted. Prosecution of a crime is an imperative duty of the state. No state can make any exception to this rule except at the cost of undermining its own authority,” the human rights organization said.

http://www.srilankanewslive.com/news/security/item/8786-asian-human-rights-commission-blasts-former-president-s-statement-on-office-of-the-missing-persons

Now compare this with the recent Jaffna University’s assault of Sinhalese students by Tamil students and what the Tamil political leaders said:

In a joint letter, Vigneswaran and Thavarajah said that the incidents in question should not be viewed from a purely criminal law standpoint.   “We must first try to understand the underlying causes that led to their violent behavior. Thereafter, we must determine ways and means of dealing with such underlying causes and implement them.  This would ensure that such incidents will not be repeated,” they said.
http://www.adaderana.lk/news/36153/appoint-commission-to-probe-jaffna-clash-vigneswaran-thavarajah

AHRC, very strangely we have not seen a statement from you about this pathetic (and violent) attack on hapless Sinhalese student in Jaffna, students who were out to exercise their basic human right to have an all-inclusive type of cultural event in that state funded university, instead of just a ‘Tamil-culture-only’ of an event as some racist (and undeniably violent) Tamil students demanded?

Therefore, AHRC how about you at least now condemning this recent Tamil students’ racist-violence in Jaffna University and telling these two evidently  ‘misguided’ (per your standards also that is) Tamil politicos that they are wrong, that you hold the firm view that:

It is one of the basic norms of a civilized society that crimes must be investigated, irrespective of whoever the suspects are. A civilized legal system could exist only on the acceptance of this fundamental norm that all crimes should be prosecuted. Prosecution of a crime is an imperative duty of the state. No state can make any exception to this rule except at the cost of undermining its own authority.”

Would you do that AHRC?  Somehow I think not.  Why?  Because your anti-Buddhist Sinhalese bias has been all too evident over the past 20-odd years and we have seen it manifest in its most ugliest and hypocritical form especially during those times when the murderous LTTE terrorists would get an all too deserving decisive ‘punishment’ from the Sri Lankan forces.
What shame this is!

Simon Gomez

රනිල් කේලමාගේ ගජබින්න රටක් අනතුරේ හෙළයි

July 31st, 2016

මතුගම සෙනෙවිරුවන්         

 ලංකා රාජ්‍යයේ දේශපාලනය අද ඉතාමත් බැරෑරුම් තත්ත්වකට පත්ව ඇත. සිංහල දේශපාලකයන් සියල්ල දෙමළ ජනතාවගේ අත පල්ලනේ වැටීමත් ඔවුන්ගේ දෙමළ නිජ භූමිය පිළිගැනීමත් නිසා ඉන්දීය පදයට නැටවෙන රූකඩ බවට පත් වී තිබේ. මාරුවෙන් මාරුවට බලය ලබා ගනිමින් දෙමළ අභිලාෂයන් සංතර්පණය කරදීම ලංකා දේශපාලනයේ පිළිවෙත වට පත්ව ඇත. 1951 වර්ෂයේ දී අපගේ රාජකීය කොඩියට පටි දෙකක් ගසා බෙදුම්වාදය ආරම්භ කළ බව කවුරුත් අමතක කර තිබේ. දිගින් දිගටම සිදු වූ මේ බෙදීම් හමුවේ සිංහල අධිකාරිය අහිමි කිරීමේ කුමන්ත්‍රණය යථාර්තයක් බවට පත් කරමින් ඇත. ඊට එක් හේතුවක් වන්නේ නව යටත් විජිත වාදය විසින් ලංකාව සිය අභිමතාර්ථ සාධනයයෙහි යොදා ගැනීමයි. ඉන්දීය සාගරයේ වැදගත් සථානයක් වන ලංකාව තුළ ඇමරිකන් ගැති පාලනයක් තිබීම ඔවුන්ට වාසි සහගතය.ඉන්දියාව සිය බල ව්‍යාප්තිය තවදුරටත් ශක්තිමත් කරගැනීමට ලංකාවේ සවාධීනත්වයට ඉඩ තබන්නේ නැත. ඊට එක් හේතුවක් වන්නේ ලංකාවේ සියළුම රාජ්‍ය නායකයන් මතවාදීව ඔවුන් ඉදිරියේ දණ නැමීමයි.

        මහින්ද රාජපක්ෂ රජය ජන කැමැත්තෙන් පෙරළා රනිල් වික්‍රමසිංහ බලයට පත් වන්නේ මෛත්‍රී රූකඩය ඉදිරියේ තබමිනි. රනිල් වික්‍රමසිංහ කවදත් බෙදුම්වාදයට පක්ෂය. ඊට හේතුව ඔහුගේ සන්තානයේ ඇති බටහිර ගැති බවයි. තමන්ගේ සවාමීවරුන් වන ඉංග්‍රීසීන්  ඉදිරියේ ඉංග්‍රිසි කාරයෙකු ලෙසට පෙනී සිටිමින් ලංකාව ඔවුන්ගේ වෙළදපළක් බවට පත් කිරීම සඳහාද දෙවනුව තම බල පරාසය ආරක්ෂා කර ගැනීමට ඉන්දීය වුවමනාවන් සඳහා  පෙනී සිටීමද දැක්විය හැකිය.කොටි ත්‍රස්තවාදය ඉදිරියේ දණින් වැටුණු රනිල් වික්‍රමසිංහ නොර්වේ සාම නියෝජියන් ගේ ඉල්ලීම පිට අභ්‍යන්තර ස්වයං පාලනයක් සඳහා ප්‍රභකරන් සමග සාම ගිවිසුමක්ද අත්සන් කලේය. නමුත් වැඩි කලක් යන්නට මත්තෙන් රනිල් වික්‍රමසිංහ රජය බිඳවැටුණෙන් මහින්ද රාජපක්ෂ රජය විසින් කොටි ත්‍රස්තවාදය අවසන් වශයෙන්ම පරාජය කරනු ලැබිණි. මේ යුද්ධය ආරම්භ වූ කාලවකවානුවේදී රනිල් වික්‍රමසිංහයන්  එවකට සිටි ඇමරිකන තානාපති රොබට් ඕ  බ්ලෙක් සහ තවත් තානාපතිවරුන් හමුවේ රටට එරෙහි ප්‍රකාශ රාශියක්ම කර ඇත. මේවා රහස් වාර්තා ලෙසට කේබල් මගින් ඇමරිකානු රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවට පිටත් කර ඇත. රනිල් වික්‍රමසිංහ යුද්ධය ගැන කියූ කේලමක් ඒ ආකාරයෙන්ම විකිලීස් වෙබ් අඩවියේ ඇතුලත් කර තිබේ. මෙම ප්‍රකාශනයෙන් කියවෙන්නේ යුද්ධමය විසඳුමක් ඉදිරිපත් වුවහොත්  40000 ක් පමණ අතිරේක වශයෙන් මිය යා හැකි බවයි.wickremesinghe predicted that the government would pursue a military solution in the north. He estimated that fighting could cause as many as 40,000 additional deaths and large numbers of new internally displaced persons.( 2008-01-14 ) මේ කේලම උපයෝගී කොට ගෙන ශ්‍රීලංකාවට එරෙහි යුධ අපරාධ ගොනු කර ඇති අතර රට බේරා ගත් රණ විරුවන් සිරගත කරමින් ඇත.ඉදිරියේදී විදෙස් විනිසුරුවන් ඉදිරියේ අපගේ රණවිරුවන්ගේ ඉරණම විසඳෙන්නේද රනිල් වික්‍රමසිංහයන්ගේ පාවා දීම හේතුවෙනි.

      මෙම වාර්තාවට අමතරව රනිල් වික්‍රමසිංහ වරින් වර විදේශ තානාපති නිළධාරීන් අභිමුවෙහිදී රටට එරෙහිව කළ ප්‍රකාශ රාශියක් මේ වෙබ් අඩවි වල සටහන්ව තිබේ. ඉන් එකක් නම් ව්‍යවස්ථාදායක සභාවක් පිහිටුවා 13 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්පූර්ණයෙන්ම ක්‍රියාත්මක කරලීමට එක්සත් ජාතික පක්ෂය සහාය දෙන බවයි. මේ ප්‍රකාශන නිකුත් වන්නේ 2007 -2008 වසර ඇතුළතදීය. රටට සිංහල ජනතාවට එරෙහි ක්‍රමන්ත්‍රණය දියත් කිරීමට කෙතරම් කාලයක සිට ඔහුවලිකෑවේද යන්න මෙයින් තේරුම් ගත හැකිය.වර්තමානය වන විට ඔහු බලයට පත් වී තමන් විසින් ඇමරිකානු බලධාරීන් ඉදිරියේ පොරෙන්දු වූ සියළුම දේ ක්‍රියාත්මක කරලීම ආරම්භ කර ඇත. අතුරුදහන් වූවන් සඳහා කාර්යාලයක් පිහිටුවීම සත්‍ය සෙවීමේ කොමිසමක් පිහිටුවීම සහන සම්පාදන ක්‍රියාවලියක් ආරම්භ කිරීම සහ විදෙස් විනිසුරුවන් යටතේ අධිකරණයක් පිහිටුවීම යන කාරණා වලට 2015 වසරේදී රනිල් ආණ්ඩුව පොරොන්දුව ඇති බව සංහිඳියා කාර්යසාධක බලකාය විසින් නිකුත් කර ඇති පත්‍රිකා වල සඳහන් වෙයි.පාක්‍යසෝති සරවන මුත්තු ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් ඇති විකල්ප ප්‍රතිපත්ති කේන්ද්‍රය මගින් අච්චු ගස්සන සාම විමර්ශී නම් සඟරාවේ ද මේ බව පැහැදිලිව සටහන් වේ.මේ පොරොන්දු හොඳින් හෝ නරකින් ඉටු කිරීම රනිල් වික්‍රමසිංහයන්ගේ සාහසික බලාපොරොත්තුවයි.ඒකාබද්ධ විපක්ෂය විසින් සංවිධානය කර ඇති පාද යාත්‍රාව නිසා රජය පෙරලේයැයි බියෙන් පසුවන නමුත් රට බෙදීමේ ක්‍රියාවලිය වන සංහිඳියා යාන්ත්‍රණය වේගවත්ව ඉදරියට යයි. සැමටම වඩා බියකරු ක්‍රියාන්විතය වන්නේ ආරක්ෂක අංශ අඩපණ කිරීමයි. ඒ සඳහා නව පණතක් ගෙන ඒමට රජය බලාපොරොත්තු වේ.ඉදිරියේදී ලංකා රාජ්‍ය හමුදාවේ කිසිම විරෝධයක් නොමැතිව රට ගිල ගැනීම ට අවශ්‍ය පසුබිම ඉන් තහවුරු වෙයි. මේ ද්‍රෝහී නායකයා නූතන දොන් ජුවන් ලෙසට නැවතත් ඉතිහාසයට එක්වනවා නොඅනුමානය.

 

http://seneviruwan.blogspot.com

මතුගම සෙනෙවිරුවන්  

පාද යාත්‍රාව සමාධිය අසලින් යද්දී නාමල් චන්ද්‍රිකාට පිළිතුරු දෙයි (VIDEO)

July 31st, 2016

නෙත්

ජන සටන පාද යාත්‍රාව හොරගොල්ලේ බණ්ඩාරනායක සමාධිය අසලින් අද (31) පෙරවරුවේ ගමන් ගත්තා.  නිට්ටඹුවෙන් පෙරවරු 10.10 ට පමණ ඇරඹි පාද යාත්‍රාව හොරගොල්ල බණ්ඩාරනායක සමාධිය අසළින් ගමන් කරද්දී නාමල් රාජපක්ෂ හිටපු ජනාධිපතිනී චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායකගේ චෝදනාවලට ද පිළිතුරු දුන්නා.

කෙසේවෙතත් මෙම ස්ථානය අසළින් පාද යාත්‍රාව ගමන් කරද්දී සටන් පාඨ නවතා කොඩි පහත් කර නිහඬව ගමන් කිරීමටද පිරිස කටයුතු කර තිබුණා.

ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ නිර්මාතෘවරයෙකු වන එස්.ඩබ්ලිව්.ආර්.ඩී බණ්ඩාරනායක සමාධියට ගල් ගසයි යනුවෙන් චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක සිතීම වැරදි සහගත බවද නාමල් රාජපක්ෂ මෙහිදී පැවසුවා.

(එම වීඩියෝව පහතින් දැක්වෙයි)

SHARE

Facebook
Twitter

 

පාද යාත‍්‍රාවට ගහන්න ඕන වුනොත් ගහනවමයි.. මරන්නේ නෑ.. – පොලිස්පති

July 31st, 2016

lanka C news

ජන සටන පාද යාත‍්‍රාවේදී සිවිල් ගුවන් සේවා අධිකාරියේ වාහන දෙකක් භාවිතා කලේ යයි ලැබණු තොරතුරක් සම්බන්දයෙන් පොලිස්පති පූජිත ජයසුන්දර මහතා ගාල්ලේ පැවති උත්සව සභාවක් අමතමින් මෙසේ සඳහන් කලේය.

A mockery of good governance!

July 31st, 2016

By I. P. C. Mendis Courtesy The Island


The yahapalana administration, which sought to restore independence of the judiciary and the public service, having castigated the previous regime seems to have evolved a formula to ensure that while ostensibly it seeks to display a ‘hands-off’ stance in respect of these institutions, it has employed an ingenious method to undermine them through various committees, press briefings and platform antics.

The sub-judice Principle

Time was that when an issue was sub judice, it was not discussed even in Parliament and any attempt to do so would invite a howl of protests. An instance of this ethic being deliberately violated in Parliament was when President Premadasa, as Prime Minister of the then JRJ (UNP) government, disregarded the sub judice principle despite objections and bulldozed his way through to deprive Sirimavo Bandaranaike of her civic rights, on the premise that Parliament was supreme; a position which is directly opposed to the Westminster culture,

article_image

The present Prime Minister Ranil Wickremesinghe was the Deputy Minister of Foreign Affairs at the time. The ‘misconstruction’ seems to have now spread into the political and public domain where judgments are analysed, debated and even sometimes criticised at press briefings and other places openly or in subtle form, which in the days gone by, many would have thought twice about in the context of a possible contempt charge.

There are not many civic minded citizens who would move Court to impose contempt charges; S.B. Dissanayake’s case was a flash in the pan. It is certainly time for the Courts to be given the power to initiate action if there is no provision at present. It will be an impetus for strengthening the independence of the judiciary. The trend tends to weaken the judicial system and public confidence in it. It is a travesty of justice to appoint committees, ostensibly to examine some ancillary aspects of a judgment, paving the way with masked innocence to review, albeit impliedly, issues which could mischievously cast doubts on a judgment at issue. If suspicion is gaining ground that committees (composed of pro-government members) are generally expected to whitewash those in the dock, the government has itself to blame.

Coal Power Tender

The coal power tender is one such instance. One can see how some ministers strain their muscle and sinew at press briefings pouring out loads of figures, statistics and arguments, which are incapable of being challenged instantly by viewers or audiences. Their modus operandi is to create doubts. The recorded loss to government on the tender is being challenged when the proper forum would have been the Supreme Court, when it was hearing the case. The gravity surrounding the issue has been emphasised in the few words which convey that the SC is shocked! What more? Minister Ranawake seeks to stretch any probe back to 2009. Indeed, confusion has its advantages. The three (or four) ministers who are said to have some involvement in the relevant cabinet papers seem to indulge in the age-old parlour game––”Who Sir, You Sir, Not I Sir, Who then Sir”––hoping and praying that some committee will shout, ‘Rajapaksa’!

Demonstrations & Press Interviews

Demonstrations and press interviews of suspects, (including those remanded), within court premises and their immediate vicinity are a common sight now. This practice portends the exertion of some pressure on the judiciary via public opinion being moulded one way or the other. The Bar Association of Sri Lanka, which should ensure discipline and decorum, is silent as it is itself guilty of violating the code by giving leadership for many of its members to demonstrate against ex CJ Mohan Peiris – an instance where the respected ‘black-coated gentry’ descended to the level of the rabble! If the impeachment of CJ Shiranee Bandaranayake is to be strongly condemned despite the process being to all appearances constitutional, the outrageous way ex-CJ Mohan Peiris is witout any word in the lexicon to describe it.  The government which pledged good governance is not without legal/constitutional instruments to achieve its goals rightly or wrongly. It has opened a can of worms in its declaration (sans judicial process) that Justice Peiris had not properly been appointed. It has laid bare the obvious inference that all judgments and appointments by him through the Judicial Service Commission are in fact invalid? It follows that decisions made by the “questionable appointees” could also be irregular. Any victims must, therefore, have the remedy of having the relevant judgments or decisions invalidated with compensation.

The Auditor-General’s Dilemma

The authority and independence of the Auditor-General is reportedly being indirectly brought to ridicule by certain government institutions and departments by non-cooperation, and sometimes refusal to respond to his queries. The reported Central Bank stance on the Bond issue which necessitated the intervention of COPE is one such instance. The AG holds a constitutional position and such conduct needs to be considered as an act of indiscipline, sabotage and a ‘snub’ at the constitutional safeguards afforded to his independence.

The concept of democracy is also brought to ridicule if the majority in Parliament is used wantonly without good reason if only to convince the people that an officer who enjoys safeguards enshrined in the constitution is being penalised sans proved culpability. A bad precedent created again by the 1977 UNP government was the impeachment motion (moved by Cyril Mathew) which was passed against the then Acting Auditor-General (Siriwardene) who was purportedly believed to have been ‘inconvenient’ to the Mahaveli Ministry. As if in proof of history repeating itself, we now have the ugly spectacle of the present AG being subtly pressured into visiting the Finance Ministry for discussions on his comments relating to exceeding borrowing limits and steps being reportedly taken to have a Select Committee also examine his findings on the Treasury Bond issue. The AG has sent a report marked “Confidential” which it appears has not been circulated among MPs taking cover under this marking. Such and approach is incapable of reconciliation considering that Supreme Court opinions are also so marked, yet read and tabled in Parliament.

The AG’s comment on this issue has been canvassed belatedy by the Finance Ministry which really should have been done, if at all, when the AG’s draft report was sent to it for observations as is usually the practice.

The government cannot afford to pay lip-service to the concept of good governance and very brazenly violate it through dubious, questionable or subtle methods which erode the confidence of the people (even its own supporters), and far more the civil society outfits, which strained every muscle and sinew purportedly to install ‘good overnance’.

The Sword of Damocles

Indeed, it takes a lot of extra gut for the AG to stand his ground vis-a-vis a seemingly hostile government, which, while posing as a champion of democracy, justice, fairplay and the assured ‘Change’ in its peak, professes the right to information, independence to the judiciary/public service,media freedom etc., does use everything in its power to signal its own intentions to jeopardise independent judgments.

යහපාලනය, සංවර්ධනය හා ජනතාව

July 31st, 2016

ආචාර්ය චන්දන ජයලත්

යහපාලන මූලධර්ම මත ඉදිකිරීම් නියාමනය යන මැයෙන්් ඉංග‍්‍රීසියෙන් රචිත පොතක් ලඟදීම එළිදැක්වීමට නියමිත ඇති අතර එහි කතුවරයා වන මා සමග පොත නිකුත්වීමටත් පෙර හුදෙක් පොතට දී ඇති මාතෘකාව පමණක්ම පදනම් කොට ගෙන යම් යම් මත පළකිරීමටත් සමහරු නලියන්නටත් පටන් ගෙන ඇත. එය අස්වාභාවික දෙයක් නොවන බව මම දනිමි. ප‍්‍රශ්ණයට සාධාරණයක් කිරීම් වස් මා කෙටි උත්සාහයක් ගනිමි.

යහපාලන සංකල්පය සංවර්ධනය ක‍්‍රියාවලිය තුළ ගලපා ගන්නේ කොයි ආකාරයෙන්ද යන්න දැන ගැනීම කොයි කාටත් එකසේ වැදගත් බව මගේ හැඟීමයි. ව්‍යාපෘති මෙහෙය වෙන්නේ කාලය, මූදල හා ප‍්‍රමිතිය කියන මේ සීමා ත‍්‍රිත්වය තුළයි. කාලය ඉකුත්වීම, මුදල් නාස්තිය හා ප‍්‍රමිතිය පිරිහීම තුළ මහජන ව්‍යාපෘතිවල ඉලක්ක මුදුන් පමුණුවා ගන්නට බැරිවීම නොවැලැක්විය හැකියි. යහපාලනයේ කියැවෙන විනිවිදබව, මූල්‍ය විනය, කාර්යක්‍ෂමතාව හා ඵලදායීතාව හරහා කාලය, මුදල හා ප‍්‍රමිතිය සම්බන්ධයෙන් මනා සංයමයක් හා වගවීමක් ඇතිකර ගත හැකියි. මූලිකවම, මහජන ව්‍යාපෘතීන් හි සාර්ථකත්වයට ජනතා සහභාගීත්වය අත්‍යවශ්‍ය සාධකයක් බව පිළිගනීි. එනයින් දුෂණය අවම කරගැනීමට හැකිවෙනවා වගේම වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම මහජන මුදල් වියදම් කෙරෙන ව්‍යාපෘති තමන් වෙනුවෙන් ය යන හැ`ගීම ජනතාව තුළ ඇතිවීම අපේක්‍ෂිතයි. ජනමතය උරඟා බැලීමෙන් හා තීන්දු තීරණ ගැනීමේ ක‍්‍රියාවලියට ජනතාව හවුල්කර ගැනීමෙන් වඩාත් සුභවාදී ප‍්‍රතිඵල අත්කර කරගත හැකි බවට ජාත්‍යන්තරයේ ඕනෑ තරම් උදාහරණ ද තිබේ.

තවද ඕනෑම ව්‍යාපෘතියක අවසන් මිල ගණනය හා වටිනාකම් සාපේක්‍ෂව සැසඳීමට නම් එක හා සමාන තාක්‍ෂණික, වාණිජමය හා කොන්ත‍්‍රාත් පදනමක් මත පිහිටා එය කළ යුතුය. එසේම ගිවිසුම්වලට එළැඹුණු මිල ගණන් පවා දෝෂ සහිත විය හැකිය. මූලික ඇස්තමේන්තුව වැරදිනම් ඉන් ඔබ්බට සැසඳීමත් වැරදි සහගතයි. සිදුවූවා යැයි කියන තාක්‍ෂණික වංචාවන් පිළිබඳව මනා විශ්ලේෂණයක් හා විගණනයක් කළ හැක්කේ එම විෂය විද්‍යාත්මකව හැදෑරූ පිරිසකට පමණයි. එවැනි ප‍්‍රවේශයක් තුළ පිහිටා වංචා සිදුවූවා යැයි කියන්නේ නම් ඒවා සිදුවී ඇති ආකාරය ජනතාව හමුවේ තිබීමට යහපාලන රජයක් බැඳී සිටින වග මා කිව යුතුමයි. එය හුදෙක් කිසිම ප‍්‍රමාණ සමීක්‍ෂණ විද්‍යාත්මක අවබෝධයක් නැති දේශපාලනඥයින් දෙදෙනෙක් අතර සිදුවන වචන හරඹයකට වඩා එහා ගිය තත්වයක් බවද පෙන්වා දිය යුතුය.

යහපාලන මූලධර්ම මත ඉදිකිරීම් නියාමනය වන්නේ නම් එය තිරසාර සංවර්ධනය කරා යන ගමනකි. ඒ සඳහා සාක්ෂාත් කරගත යුතු කරුණු මොනවාද? තිරසාර සංවර්ධනය සංකල්පය අරභයා නැගෙන තර්කයක් වන්නේ කාර්යක්‍ෂම ආර්ථික ක‍්‍රියාදාමයක් එසේ නොවන ආර්ථික ක‍්‍රියාදාමයකට වඩා විරස්ථායි සමාජ සුභසාධනයක් ඇතිකරන බව පෙන්වා දිය යුතු බවයි. මෙහිදී ඉඩම් අත්පත් කර ගැනීමේ දැනට පවතින වන්දි ගෙවීමේ ක‍්‍රමවේදය හා නීතිමය ප‍්‍රතිපාදන කොතෙක් දුරට ඉක්මන් හා සාධාරණ වන්දියක් ලබා ගැනීමට ඉවහල්වේද යන්න කිරා මැන බැලීම ඉතා වැදගත්ය. උදාහරණයකට මේ වනවිට කොළඹ නුවර අධිවේගී මාර්ගයට අදාලව මීරිගම ඉදිපරපේ වෙල්යායක පස් පිරවීමක් සිදුකර ගෙන යන අතර කොන්තා‍්‍රත්කරුවෙකු සිය කැමැත්තෙන් තමාගේ මුදලින් පස් පුරවන බවට රාවයකුත් පැතිර යයි. මෙය සැබෑවක් නම් එය වැරදි පූර්වාදර්ශයක් වන අතර යහපාලන ප‍්‍රතිපත්ති අමුඅමුවේ උල්ළංඝණය කිරීමකි. බොරුවක් නම් කවුරුන් හෝ විසින් සිදුකරනු ලබන ජනතා ද්‍රෝහිකමකි. ජනතා උද්ඝෝෂණ හමුවේ ඇතැම් ස්ථානවල පස් පිරවීම් නවත්වා ඇති බවට ද ආරංචිය. මෙම අධිවේගය නිසාවෙන් පළල් කිරීමට නියමිතව ඇති මීරිගම දිවුලපිටිය ප‍්‍රධාන බස් මාර්ගයට මුහුණලා ඇති රු. ලක්‍ෂ 2ක් වත් වටිනා ඉඩම් පර්චසය රු.15,000 ක් වැනි ඉතාමත්ම සුළු මුදලක් නිර්ණය කිරීම තුල ජනතා විරෝධයක් ද ඇතිවෙමින් පවතී. ඉඩම් අත්පත් කරගැනීමේ පනතේ වගන්ති කීපයක් සඳහන් කරමින් මේ වනවිට කිසිදු වන්දි මුදලක් නිර්ණය කර නැති ඉඩම් හා ගෙවල පදිංචිකරුවන්ට ලිඛිතව නියෝග කරමින් ලිපි පවා ලබා දී ඇත. එම ලිපිවල සඳහන් වන්නේ ඕනෑම අවෂ්ථාවක එන නිලධාරීන්ට කැණීම් කටයුතු කිරීමට අවස්ථාව ලබා දිය යුතු බවයි. වන්දි ගෙවීමේදී ගතයුතු විද්‍යාත්මක ප‍්‍රවේශය, යහපාලන රාමුවක් තුල නිලධාරීන් හැසිරිය යුතු ආකාරය මෙන්ම කතා කළ යුතු තවත් බොහෝ දේ් මාගේ පොතෙහි අන්තර්ගතය. මාගේ එකම හා ප‍්‍රබල තර්කය වන්නේ සංවර්ධනය තිරසාර වන්නට නම් සමස්ථ කාරණය ජනතාව සමග යන කාරණයක් බවට පත්විය යුතු බවයි.

ඉඳිකිරීම්වලදී පරිසරයට වැඩි අගයක් තැබීම උතුම් පරාර්ථකාමී හා මානවවාදී ගුණයකි. පරිසර ආර්ථික විද්‍යාවේ එන මූලිකතම තර්කය වන්නේ අද යමෙක් ජීවත්ව සිටියදී විදින පාරිසරික බුක්තිය විසින් අනාගත පරම්පරාවට අහිතක් නොහෙලිය යුතු බවයි. යම් අහිතක් නොවැලැක්විය හැකි නම් එය හැකි තරම් දුරට බදුක‍්‍රම හා වෙනත් ක‍්‍රමවේදයන් ඔස්සේ අන්තරීකරණයට භාජනය කළ යුතුයි. ජන උරුමයට අත තැබීම වළක්වාලිය යුතුයි. දැනට ඉදිවෙමින් පවතින හා යෝජිත මහාමාර්ග ව්‍යාපෘතීන්ට යට වන ජන උරුමය සැටලයිට් තාක්‍ෂණයට ගෝචර නොවේ. ඉදිකිරීම් නියාමනය තුළ සක්‍යතා අධ්‍යයනයට මුල් තැන ගත්තද ‘කට් ඇන්ඞ් පේස්ට්’ අධ්‍යයන වාර්තා මගින් හෙළි නොවන මේ සුවිසල් මානව කතාන්තරය සුළු පටු නොවේ. සතා සිව්පාවා, ගහ කොළ, පිරිසිදු වාතය, ජලය හා සරු බිම්, මනරම් දර්ශන මෙන්ම කෝට් සංඛ්‍යාත ජනතාවත් හුස්ම ඉහළ පහළ ගත් එම උරුමය පසාරු කරගෙන ඉදිවන මහා මාර්ගවල අවසානයේ ගමන් ගන්නේ බ්‍රොයිලර් චිකන් වලින් සැදුන රොබෝවරු නම් සංවර්ධනයේ ඇති ඵල කුමක්ද? අඩු තරමේ පූර්ණ මහජන මත විමසුමකටවත් මග එලි පෙහෙළි නැති ඉදිකිරීම් නියාමනය ගැන කවර කතාද?

ව්‍යාපෘතිවලින් අවතැන්වන අයවලූන්ට සාධාරණ වන්දියක් ලබාදීම සඳහා ජාත්‍යන්තරව යොදා ගනු ලබන නිර්ණායක බොහෝය. වන්දි ගෙවීම නමැති කාරණය සම්බන්ධයෙන් ජන සමාජය තුල දෙගිඩියාවක් පවතීම යහපාලන රජයකට හිතකර නොවනු ඇත. නිශ්චිත නිර්ණායකයක් තවමත් ජනතාව හමුවේ හදුන්වා දී නොතිබීම ඊට හේතුවයි. ස්වේච්ඡුා නොවන සියලූ අවතැන්වීම් වෙනුවෙන් ජාත්‍යන්තරව පිළිගත් ප‍්‍රබල මූලධර්මයක් වන්නේ එසේ ව්‍යාපෘතියක් නොතිබුණ විට තිබූ ජීවන මට්ටමට අ`ගලක් හෝ ඉදිරියෙන් තැබීමට හැකි සාධාරණ වන්දියක් ගෙවීමයි. දෙවන මූලධර්මය වන්නේ ඇතිවිය හැකි මානසික ආතතියට මූල්‍යමය වශයෙන් යම් අගයක් එකතු කර ගෙවීමයි. තෙවත මූලධර්මය වන්නේ වානිජ වටිනාකමක් ඇති සියලූ බව බෝගවල අහිමිවන අස්වැන්න වෙනුවෙන් පාරිතෝෂිකයක් ලබාදීමයි. මූලික වශයෙන් ඉඩම් තක්සේරු කිරීමේ දී සලකා බැලෙන්නේ වෙලඳපොල වටිනාකම වුවද අධිවේගය හේතුවෙන්ම අවට ඉඩම්වල මිල කෘතිම ලෙස ඉහළ යාමක් සිදුවෙන හෙයින් සාමාන්‍ය තත්වයක් යටතේ, එනම් අධිවේගයක් නොමැති වකවානුවේදී පැවති මිලකට ඉඩම් තක්සේරු කිරීම බලවත් කම්පනයක් ගෙන දෙන කාරණාවක් බව සක් සුදක් සේ පැහැදිලිය. මන්ද, එම මිලට ඉඩම් මිලදී ගත නොහැකි නිසාය. එබැවින් කළ යුතුව ඇත්තේ පවතින මිලට අමතරව අනාගතයේ යම් නිශ්චිත කාල පරාසයක් තුල පිහිටා ඉලක්ක අගයක් ලබා ගැනීමයි. මෙහිදී වඩාත් තාර්කික හා මානවවාදී ගණුදෙණුවකට යාමට නම් ඉඩම් දර්ශකයක වැදගත්කම මතු වෙනු ඇත. රොබට් සෝලෝ විසින් පෙන්වා දෙනු ලැබූ තිරසාර සංවර්ධනය එයයි. ජොන් රවුස්ල් නම් වූ දාර්ශනිකයා විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලැබූ සමාජ සාධාරණත්වය පිළිබඳ විග‍්‍රහයත් එයමයි.

තවද මෙම පොතෙහි ජාතික වශයෙන් වැදගත් එහෙත් එතරම් ප‍්‍රමාණවත් විචාරයකට බඳුන් වී නැති පැතිකඩක් සාකච්ජාවනුඇත. එනම් ඉදිකිරීම් කර්මාන්ත සංවර්ධන පනත වගේම එම අධිකාරිය පිළිබඳවයි. ඉදිකිරීම් ෙක්‍ෂ්ත‍්‍රයේ ප‍්‍රවර්ධනය, සුභසිද්ධිය, නියාමනය හා රාජ්‍ය මැදිහත්වීම පනතකින් සම්මත කරගත් නිශ්චිත බලාධිකාරයක් ස්ථාපිතවීම සතුටට කරුණකි. පනතින් උපදේශන සභාවක්, සංවර්ධන අධිකාරියක් හා සංවර්ධන අරමුදලක් පිහිටුවනු ඇත. ජාතික ඉදිකිරීම් ප‍්‍රථිපත්තියක් සකස් කිරීම එකී උපදේශන සභාවට පැවරී ඇති ප‍්‍රධාන වගකීමයි. පනතට අනුව යෝජිත උපදේශන සභාව ඉදිකිරීම් ක්‍ෂේත‍්‍රයේ හවුල්කරුවන්්ට අනාගතයට යා දෙන උපක‍්‍රමික දිශාව හදුන්වා දිය යුතුයි. එය ක‍්‍රියාත්මක කිරීමේ යාන්ත‍්‍රනය සකස් කිරීමත් මොවුනට භාරවෙයි. පනතේ මා දකින මූලිකම ලක්‍ෂණය ලියාපදිංචිය සඳහා ඉදිකිරීම් සැපයුම් ජාලය මුළුමනින්ම ආවරණය කර තිබීමයි. ඉන් ලැබෙන සුවිශාල මුදල් සම්භාරයකින් අරමුදලක් පිහිටුවා ගැනීමයි. ජම්බෝ උපදේශන සභාවක් හා අධිකාරී කළමනාකරන මණ්ඩලයක් ඇතිවීමයි. එහෙත් පනත හරහා දේශීය ඉදිකිරීම් ආකෘතිය පිළිබඳව කිසි ඉඟියක් ලබා දී නැති අතර එහි නිශ්චිත හැඩ තලයක් දැකිමට නොහැකියි. එසේ වූයේ එහි තුළ පුන පුනා කියැවෙන අධිකාරී බලය නිසා විය යුතුයි. අපටම ආවේණික දේශීය ආකෘතියක් තුළ වඩාත් උසස් ඉදිකිරීම් සංස්කෘතියක් සඳහා යන ගමන බෙහෙවින්ම අභියෝගාත්මකයි. ඒත් එය කළ හැකි දෙයක්. අවශ්‍ය වන්නේ නිවැරදිවූත් සාකල්‍යමයවූත් ප‍්‍රවේශයකි.

යහපාලනයත් සංවර්ධනයත් එකිනෙකට වෙන් කළ නොහැකි හූයක් ලෙස බැඳී පවතින බව දන්නෙ ඉතා සුඵ පිරිසක් වීමත්, යහපාලන ප‍්‍රථිපත්ති ජනතාවට දැනෙන පරිදි ප‍්‍රායෝගිකව බිම් මට්ටමින් ක‍්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා ඉවහල් කර ගත හැකි හොඳම මෙවලම සංවර්ධන ව්‍යාපෘති බවත්, තවමත් යහපාලනය වනාහි හුදු දේශපාලන ලේබලයකට ලඝු කොට සැලකීමත් යන කාරණා නිසාම මෙවැනි පොතක් ලියන්නට සිත්වුන බව මා කිව යුතුමය. එය මවිසින් ප‍්‍රගුණ කර ඇති යම් විද්‍යාවක් ඇත්නම් එහි පවතින අදේශපාලනික පදනම මත පිහිටා ලියා ඇති අතර එහි අන්තර්ගතය එක් දේශපාලන කණ්ඩායමකගේ අස්වැසිල්ලකට හේතුවනු ඇතැයි මම විශ්වාස නොකරමි. මන්ද, පොත් කියවා යමක් තේරුම් ගෙන ජනතාව පැත්තේ සිටිමින් සංයමයෙන් යුතුව තීන්දු තීරණ ගන්නා දේශපාලනඥයින් හෝ යහපාලන ප‍්‍රථිපත්ති පිලිබඳව පැහැදිලි නිරවුල් අවබෝධයක් ඇති නිලධාරී මහත්වරු ලංකාවේ නොමැති බැවිනි. මා කළේ එක දෙයයි. යහපාලන මූලධර්ම මත ඉදිකිරීම් නියාමනය කළයුත්තේ කෙසේද යන වග මිස එය කෙරෙනවා ද නැද්ද යන වග නොවේ. පාඨකයින්ගේ වපසරියට ගොඩ නොවීමට මම වග බලා ගතිමි.

FR ,AR AND TREASURY –Stumbling blocks  in  development ….

July 31st, 2016

Dr Sarath Obeysekera

 I assume that FR stand for Financial Regulations and AR stands for Administration Regulations which are chapters in the “Bible “of Bureaucracy in Sri Lankan Administrative   Service .

Have ever heard of any Head of a Corporation or a Department charged with breaking FR and FR and send to prison ?  Even if there were violation or no compliance with FR and AR, they may have been charged for misappropriation of state funds or corruption.

It is the responsibility of the Permanent Secretary  ( sadly we do not have them in Sri Lanka as J R changed the constitution so that President can appoint  “not so Permanent “ Secretaries .) to ensure that FR and FR are complied with .

Now among all the Secretaries we also have a “ super” secretary called President’s Secretary  and Secretary to Treasury who implement orders given by the president. As per the recent amendment  to the constitution ,I am not sure where Secretary to the Prime Minister comes in .

Government should prepare and Organization chart to show who should report and oblige to whom ?

Now main topic about stumbling blocks to the progress in the country .Treasury is often represented n Statutory Boards, Corporations and GOBU’s  .One of the treasury officer is nominated by the Secretary to the Treasury to the state body as per the regulation, who may not have any clue about the mandate of the organization. They come to the board meetings and look for any possible violation which may be happening in the future after studying the board papers .If they find a slightest violation they object and board paper may not go through .

( if the Chairman of the board persists boar paper may still go thru despite objection )

Chairman of the Corporation or the Board may be a very progressive thinking individual who would like to get some action initiated as asap possible, and try to get the approval of the Board of Directors as quickly as possible.

Representative of   the Treasury quite often blocks it !

In the event of a chairman is either sacked or resigns, government hurriedly appoints  a representative from the Treasury as acting  Chairman .

And then nothing will move until a permanent chairman come sin

There was an instance recently when a Chairman of a bankrupt Corporation wanted a board approval to obtain funds from a private sector to pay salaries, Treasury Representative blocked it and the Unions went up in arms .

Suggestion is that all Treasury Representatives are sent to Harvard or to the Institute in Singapore to learn how to bypass rules and yet do the job using a loop hole  .

Otherwise the country will never go forward

http://www.kdu.ac.lk/bursar_office/images/downloads/Financial-Regulation-English.pdf

Dr Sarath Obeysekera

තමිල්නාඩුවේ තිරුවල්ලුවාර් කවියාගේ  ප්‍රතිමා 16ක්‌ රටපුරා

July 31st, 2016

කීර්ති වර්ණකුලසූරිය උපුටා ගැන්ම දිවයින

ඉන්දියාවේ කර්නාටක ප්‍රාන්තය එරට තිරුවල්ලුවාර් කවියාගේ ප්‍රතිමාව ස්‌ථාපිත කිරීමට ඉඩ දුන්නේ කර්නාටකයේ කවියකු වූ සර්වජනගේ ප්‍රතිමාවක්‌ තමිල්නාඩුවේ චෙන්නායි නගරයේ ස්‌ථාපිත කිරීමට ඉඩදීම නිසාය.

එහෙත් තමිල්නාඩුවේ තිරුවල්ලුවාර් කවියාගේ ප්‍රතිමා 16 ක්‌ මෙරටට ගෙනවුත් රටපුරා ස්‌ථාපිත කිරීමට අධ්‍යාපන රාජ්‍ය ඇමැති වී රාධක්‍රිෂ්ණන් ක්‍රියාකරගෙන යයි.

තිරුවල්ලුවාර් කවියාගේ ප්‍රතිමා කොළඹ, මාතලේ, හැටන්, නාවලපිටිය, රක්‌වාන, කට්‌ටපරිච්චාන්, මඩකලපුව, අම්පාර, පුත්තලම, මන්නාරම, කිලිනොච්චිය, මුලතිව්, යාපනය යන නගරවල ස්‌ථාපිත කරන බව හෙතෙම ප්‍රකාශ කර තිබේ.

මෙහිදී නැගෙන ප්‍රශ්නය නම් තිරුවල්ලුවාර් කවියාගේ ප්‍රතිමා රටපුරා ස්‌ථාපිත කිරීමට ඔහුට අවසරය ලැබුනේද හා මෙරට බහුතරයේ අදහස්‌ විමසුවේද යන්නයි.

මේ අන්දමට මෙරට ශ්‍රේෂ්ඨ කවියකුගේ ප්‍රතිමාවක්‌ තමිල්නාඩුව පුරා ස්‌ථාපිත කිරීමට මහ ඇමැතිනි ජයලලිතා ඉඩදෙනු ඇතැයි කිවහැකිද?

තිරුක්‌කුරල් ග්‍රන්ථයේ නිර්මාතෘ තිරුවල්ලුවාර් කවියාගේ ප්‍රතිමා 16 ක්‌ මෙරටට නිදහස ලැබීමෙන් වසර 68 කට පසු රටපුරා ස්‌ථාපිත කිරීමේ පසුබිම කුමක්‌ද?

තිරුවල්ලුවාර් යනු මෙරට කවියකු නොවේ. එසේ නම් ඔහුගේ ප්‍රතිමා රටපුරා ස්‌ථාපිත කිරීම සාධාරණ යයි කීමට හේතුවක්‌ නැත.

තිරුවල්ලුවාර් කවියාගේ ප්‍රතිමා තමිල්නාඩුවේ කන්‍යාකුමාරි සිට ප්‍රදේශ රැසක ඉදිකර තිබේ.

මෙම ප්‍රතිමා 16 ක්‌ මෙරටට පරිත්‍යාග කිරීමට තීරණය කර ඇත්තේ තමිල්නාඩුවේ වී. ජී. පී. ආයතනය මෙහෙයවන සන්තෝෂම්ය.

මේ අන්දමට කේයස්‌, හක්‌ගල්ලේ පී. කේ. ඩී. සෙනවිරත්න වැනි ශ්‍රේෂ්ඨ කවීන්ගේ ප්‍රතිමාවක්‌ තමිල්නාඩුවේ ඉදිකිරීමට ඉඩදෙනු ඇතැයි කිසිසේත් සිතිය නොහැක.

මේ අතර තිරුවල්ලුවාර් කවියාගේ ප්‍රතිමා මෙරටට ගෙනඒමේදී ආනයන බදු ගෙවීමට ක්‍රියාකරන බවද රාජ්‍ය ඇමැතිවරයා පවසා ඇත. එලෙස ගෙවීම්කරන්නේ ජනතාවගේ මුදල් වලින්ද?

මේ අන්දමට දේශපාලනඥයන්ට ප්‍රතිමා ගෙනවිත් රටපුරා ස්‌ථාපිත කිරීමට ඉඩදිය යුතුද යන බරපතළ ප්‍රශ්නයක්‌ පැන නැගී ඇත.

මේ අතර මෙම තිරුවල්ලුවාර් කවියාගේ ප්‍රතිමා මෙරටට ගෙන එන ලෙස යෝජනා කර ඇත්තේ යාපනයේ කේ. සචිතානන්දන් නැමැත්තෙක්‌ බව හෙළි වී ඇත. ඔහු වී.ජී.පී. ආයතනයේ සන්තෝෂම් සමග සාකච්ඡා කර උතුරු නැඟෙනහිර සඳහා ප්‍රතිමා හතරක්‌ ඉල්ලා ඇත.

එහෙත් සන්තෝෂම් ප්‍රතිමා 16 ක්‌ ලබාදීමට එකඟ වී ඇත. ඒ අනුව සචිතානන්දන් විසින් රාජ්‍ය ඇමැති රාධාක්‍රිෂ්ණන්ගේ සහය පතා තිබේ. මේ පසුබිම මැද තමිල්නාඩුවේ සෑම කවියකුගේම ප්‍රතිමා රටපුරා ස්‌ථානගත කිරීමට ඉල්ලීමක්‌ කළහොත් රජය ඊට ඉඩ දෙන්නේද ? ශ්‍රී ලංකාව යනු තමිල්නාඩුවේ කොලනියක්‌ නොවන බව ද්‍රවිඩ දේශපාලකයන් අවධාරණය කළ යුතුය.

මහා වංශය පවා වෙනස්‌ කිරීමට උතුරු මහ ඇමැති විග්නේශ්වරන් උත්සාහ කරද්දී තිරුවල්ලුවාර් ප්‍රතිමා 16 ක්‌ රට පුරා ස්‌ථාපිත කිරීම ට යැම පුදුමයක්‌ නොවේ.

DIVAINA 30/07/2016     

China To Sri Lanka: We Want Our Money Not Your Empty Airport

July 31st, 2016

Courtesy Forbes

Sri Lanka has a debt problem. After more than a decade of taking out huge loans to build large-scale infrastructure — most of which hasn’t yet produced adequate returns — the country is now struggling to make payments, and is looking for another way out.

A potential exit strategy was to offer China debt for equity swaps, which Sri Lanka’s Prime Minister Ranil Wickremesinghe recently proposed to China’s Ambassador Yi Xianliang. China was offered varying degrees of control over some of Sri Lanka’s biggest infrastructure projects, including Mattala International Airport and portions of the Hambantota deep sea port, and Sri Lanka would receive some debt relief.

China’s response to this offer was publicized earlier today in Colombo’s Sunday Times: We’re not interested. The Chinese ambassador replied that “it was not possible according to China’s laws.”

However, China was clear that it extends its “fullest cooperation” and that such deals should be conducted via investors on proper commercial terms.

This point is key: while China’s government will not swap debt for equity they will help clear the road for Chinese companies to take over key projects in Sri Lanka. IZP, a Chinese informational technology company, has been put forward as a potential purchaser of Mattala International Airport, while COSCO is looking intoexpanding operations at the Hambantota deep sea port.

IMG_20160218_111424_DCE

Not a passenger in sight. It is still the morning and no more flights are to arrive or depart. Mattala International Airport may just be the world’s emptiest. Image: Wade Shepard.

The problem, both for Sri Lanka and for any would-be investor, is that many of the large projects in question are losing money fast, and may ultimately prove to be economically unsustainable — at least without a massive amount of additional investment, more infrastructure, and a miracle or two. With just two flights per day, Mattala International is more than likely the most underused international airport on the planet and the Hambantota port is also running at severe under-capacity, while the brand new and fully modern highways that run through this region are mostly devoid of vehicles.

However, not all hope is lost for these projects — yet. Although China declined a debt for equity swap, their participation in Sri Lanka’s infrastructure development is more than likely just getting started. Colombo Port City has been green-lighted once again and just last week China requested 15,000 acres of land in Hambantotafor the building of a massive, million worker special economic zone. The latter seems to run flush with the original Hambantota idea:

“If you’re going to have a bulk port you need to have industry around the bulk port to take advantage of it,” said Deshal de Mel, a senior economist at Hayleys Plc in Colombo. “That is where the whole idea comes from; that we’ll have industry coming in to kind of match up to the port. So the shipping port can still be made to work if they can get the right industries to invest in it.”

Be 200 percent certain,Ranil tells FCID & CID Investigations into Corruption cases

July 30th, 2016

by Zacki Jabbar Courtesy The Island

The government has asked the law enforcement authorities to be 200 percent certain when instituting legal proceedings with regard to allegations of corruption against those accused of plundering State resources.

Cabinet Spokesman and Health Minister Rajitha Senaratne told the ” Sunday Island ” on Friday that Prime Minister Ranil Wickremesinghe had advised the Financial Crimes Investigation Division and the Criminal Investigation Department to be 200 percent certain with regard to facts    before filing action against those who  had or were serving in government and the public service.

Wickremesinghe had also told the investigating authorities to be armed with at least two witnesses to avoid a difficult situation when one goes back on testimony, Senaratne added.

The Minister said that the previous Inspector General of Police had to keep going to the Attorney General for advice all the time because some cases had been filed without proper inquiries being conducted.

That led to justice being delayed and the slowness with which the Attorney General’s Department had worked aggravated the situation, he added.

Rejecting accusations by former President Mahinda Rajapaksa that the Sirisena – Wickremesinghe government was on a witch hunt ,Senaratne emphasized that they were only carrying out the mandate people had given them.

He said that the masses were questioning them on what had happened to the criminal allegations including corruption leveled against the Rajapaksas. “Every complaint is being probed in a proper and legal manner and legal action would be instituted where there is evidence,” he said.

යුද්ධ අරඹන්නෝ සහ විඳවන්නෝ

July 30th, 2016

තේජා ගොඩකන්දෙආරච්චි

පසුගිය සතියේ තම පක්ෂ සාමාජික කාඩ්පත් අලෙවි කිරීමට එක්වී සිටි රනිල් වික්රමසිංහ අගමැතිවරයා, යලිත් ඔහුගේ සුපුරුදුදුටුගැමුණුවිහිලුව පටන් ගත්තේය. රට හොඳින් ක්රියාත්මක වන විටකොහේද මේ දුටුගැමුණු කෙනෙක් ඇවිත් ඔක්කොම විනාස කලායි ඔහු පැවසුවේ උපහාසයෙන් හිනැහෙමිනි. මේ පවසන්නේ රාජපක්ෂ පාලන සමය ගැන බව කවුරුත් දනිති.

 

එනම් රනිල් වික්රමසිංහට අනුව සියලු විනාශයන්ට මුල්වී ඇත්තේ ත්රස්තවාදී යුද්ධය කෙලවර වීමය. සමගම ඔහුට එම යුද්ධය කෙතරම් විහිලුවක්ව ඇතිද යන්න ඉතාම පැහැදිලිය.

 

70 දශකයේදී හුදෙකලා පහරදීම් සහ ප්රචණ්ඩ ක්රියාවලින් ඇරඹී, මහා විනාශකාරී ප්රහාරයන් දක්වා ඇදී ගිය එම සිවිල් යුද්ධය පිලිබඳ වගකීම නිදහසින් පසු බිහි වූ රජයන්ට පමනක් නොව ඊට ප්රථම රට පාලනය කල බ්රිතාන් පාලකයන්ටද පැවරේ. ඉංග්රීසි භාෂාවෙන්, මිෂනාරී පාසල්වල උගත්, තමන් වෙත පක්ෂපාතිත්වය පෑ ජනතාවට වරප්රසාද ලබා දී, ශ්රී ලාංකික ජනතාව තුල ඇතිකල පන්ති පරතරය මේ සඳහා මහත් සේ බලපෑවේය. අප එදා පාසල් සිසුන් ලෙස සමාජ අධ්යයන පාඩමේදී ජාතික වීරවරයන් හැටියට ඩී. එස්. සේනානායක, . . ගුණසිංහ වැනි සිංහල නායකයන් මෙන්ම පොන්නම්බලම් රාමනාදන් සහ එම්. සී. සිද්දි ලෙබ්බේ වැනි ද්රවිඪ හා මුස්ලිම් නායකයන් ගැනද උගත්තෙමු. මේ සියලු නායකයන් අයත් පන්තියක් තිබිනි. ශ්රී ලංකාව බ්රිතාන් යටත් විජිතවාදයෙන් මුදවා ගැන්මට මේ සියල්ලෝම එක්ව ක්රියා කලහ. නමුත් ඉන් පසුව මෙසේ ජනවර්ගයන් බෙදී යාමට හේතු වූ කාරණාවන් මොනවාද? නිදහසින් පසුව ඉන්දියාවේ සිදු වූයේද මෙයයි. එනම් පොදු සතුරා වෙතින් නිදහස ලබාගත් පසු තම තමන්ට රජ කරන්නට අවශ් වපසරිය වෙන්කර ගැනීමයි. සඳහා ඔවුහු තම සැබෑ අරමුණ සඟවාගෙන, ජාතිය, ආගම වැනි කරුණු ඔස්සේජනතාවගේ හිස තුලට විෂබීජ ඇතුලු කලහ.

 

1956 දී බලයට පැමිනි බණ්ඩාරනායක රජයට, සිංහලය රජ බස කිරීම නිසා මේ ජාතිවාදී ප්රශ්ණයට මුල පිරුවාය යන චෝදනාව එල්ල වුවත්, ඔහුගේ ප්රතිපත්ති නිසා පුපුරා ගිය පන්ති භේදයේ ආතතීන් තුල අගමැතිවරයාට තම ජීවිතයෙන් වන්දි ගෙවන්නට සිදුවිය. නමුත් 1920 දශකයේදී ශ්රී ලංකාවට සර්වජන චන්ද බලය ලබා දෙන්නට බ්රිතාන් රජය සාකච්ඡා කරනවිට, ශ්රීමත් පොන්නම්බලම් රාමනාදන් ඇතුලු ප්රභූන් පිරිසක්, සිදු නොකරන ලෙස බ්රිතාන් රජුගෙන් ඉල්ලීමක් කිරීම සඳහා මහා බ්රිතාන්යයට ගොස් ඇත. ඊට හේතු වූයේ එකල චන්ද බලය හිමිව තිබුනේ වාර්ෂික ආදායම රු. 600/- අයට පමනක් වීමත්, මේ තුල ඉදිරියට ආවේ තම දියුණු ව්යාපාර මගින්, රජයේ ඉහල තනතුරු වලින් හෝ ඉඩකඩම් වලින් ආදායම් උපයන ඉහල පන්තිය නියෝජනය කරන සිංහල, ද්රවිඪ, මුස්ලිම් අය වීමත්ය. ඔවුන්ගේ  චන්දයෙන් පත් වූ මන්ත්රණ සභා නියෝජිතයන්ගෙන් බහුතරය සිංහලයෝ නොවූහ. සර්වජන චන්ද බලය තුල සිංහල නියෝජිත සංඛ්යාව ඉහල ගොස්, තුල සුලු ජාතීන්ට අසාධාරණයක් වනු ඇතැයි එදා මහා බ්රිතාන්යයට ගිය දූත පිරිසේ තර්කය වී ඇත.

 

මේ අනුව බලනකල ජාතිවාදයේ විශබීජ, එනම් එකිනෙකා ගැන අවිශ්වාසය පැතිර ඇත්තේ 1956 පෙර සිටමය. රට තුලට රෝම ලන්දේසි නීතිය හඳුන්වා දීමට ප්රථම, උඩරට නීතිය, තේසවලමේ නීතිය සහ මුස්ලිම් නීතිය ජන කොටස් භාවිතා කලහ. මේ නීති පද්ධතීන් තුල ඉඩම් අයිතිය ලබා ගැනීම හෝ පැවරීම මෙන්ම අවාහ විවාහ කටයුතු ජන වර්ග තුල සිදුවිනි. රෝම ලන්දේසි නීතිය හඳුන්වා දුන් පසුත් එම දේශීය නීති භාවිතා කිරීමට ඉඩදීම තුල විවිධ ජන කොටස් තුල තම අනන්යතාව ආරක්ෂා වීම පිලිබඳ සැලකිලිමත් වීමක් අපේක්ෂා කලත්, තුලම ශ්රී ලාංකිකයන් ජාතීන් වශයෙන් වෙන්වීමේ ප්රවනතාවක් පෙන්නුම් කර තිබේ. 1948 දී ඩී. එස්. සේනානායක රජය විසින් විවිධ කෘෂිකාර්මික ජනපද යෝජනා ක්රම හරහා සිංහලයන් රටේ විවිධ ප්රදේශවල පදිංචි කරනවාට දෙමල ජනතාව (සැබැවින්ම ජනතාව නොව දේශපාලකයන්ය) අකමැති වූයේ එහෙයිනි

 

ඉතා සීමිත අවස්ථා කිහිපයකදී හැරුනකොට උතුරු නැගෙනහිර හැර රටේ අනිකුත් ප්රදේශවල සියලු ජන වර්ගයන් සාමකාමීව දිගටම ජීවත් වූහ. එමෙන්ම එවැනි කෝලාහලයකදී එකිනෙකාට උදව් වූ පිරිසක් සියලු ජන වර්ගයන් තුල සිටියහ

 

පසුගිය දිනවල යාපනය විශ්ව විද්යාලය තුල සිදු වූ සිද්ධිය සම්බන්ධව උතුරු පලාත් මහ ඇමති දරන ස්ථාවරය ඔහුගේ ප්රකාශයන් තුල ඉතා පැහැදිලිය. සිංහල අනන්යතාව විදහා දක්වන අංගයන් උතුරු පලාතට රැගෙන ඒම හෝ පිටස්තර ජනතාව උතුරේ පදිංචි වනවාට, සරසවියට පිටස්තර සිසුන් අනුයුක්ත කිරීමට පවා ඔවුන් අකමැතිය

 

මේ දෙතුන් පාර්ශ්වයේම දේශපාලකයන්ගේ අභිලාෂයන් තුලින් සාමාන් ජනතාවගේ මොල වලට කවන්නට තතනන මෙම ජාතිවාදී විෂබීජය නිසා දශක තුනක් තිස්සේ මුලු රටේම ජනතාව දුක් වින්දාහ. මෙහිදී උතුරේ ජනතාව වැඩිපුර දුක් විඳි බව සමහරු පවසති. 1983 ජුලි මාසයේදී සිදු වූ විනාශකාරී අරගලයෙන් පසු මායිම් ගම්මාන ඇතුලු රටේ කොතැනකවත් කුමක් සිදු වුනත් යලි සිංහල ජනතාව අතින් එවන් වරදක් සිදු වුනේ නැත. නමුත් ඔවුන්ද ජීවත් වූයේ තමන්ට කවදා කොතැනකදී පැමිනේද නොදන්නා මරණය පිලිබඳ බියත් කර පින්නාගෙනය. රටේ තිබූ විරැකියාව තුල යුද හමුදා සෙබලුන් ලෙස බැඳුනේ දිලිඳු පවුල්වල දරුවන්ය. ‘ගම්බට්ටන්ලෙස එදා සමහරු උපහාසාත්මකව හැඳින්වූ ග්රාමාරක්ෂකයින් තෝරා ගත්තේ මායිම් ගම්මානවලින්මය. එල්ටීටීඊ හමුදා කඳවුරුවලට ප්රහාර එල්ලකර දහස් ගනන් සෙබලුන් මරා දමද්දී, අංග විකල කර දමද්දී ඒවායේ දීඝර්කාලීන අනිටු විපාක වින්දේ ඔවුන්ගේ මවුපියන්ය. සොයුරු සොයුරියන්ය. බිරින්දෑවරුන්ය. දරුවන්ය. මේ පිලිබඳ එදා කතා කලෝ කවුද? සම්භාව් චිත්රපටකරුවන් ඉඳ හිට කතා වුවත් තුලින් බොහෝවිට සිදු වූයේ බිරින්දෑවරුන්ගේ චරිත ඝාතනයයි. එයද යුද්ධයේ තවත් දුක්මුසු අතුරු ඵලයකි.

 

මේ මෑතකදී බැසිල් රාජපක්ෂ විසින් තම නිවසේ මෙහෙකාර වෘත්තිය සඳහා සාමාන් සෙබලුන් යොදාගත් බවද, ‘පුෂ්පාගේ සාරි කටුව ගසන්නට පවා සෙබලියන් සිටි බවද ජවිපෙ නායක අනුර කුමාර දිසානායක පැවසීය. ඔහු මේ තත්වය දැන ගත්තේ මෑතකදී වුවත් මෙය 90 දශකයේදී පවා සිදු වූ බව අපි දනිමු. වරක් අපගේ ඥාති සහෝදරයෙකුගේ ගම් පලාතේ දිලිඳු පවුලකින් සාමාන් සෙබලෙකු ලෙස හමුදාවට බැඳුනු තරුණයෙකු ඔහුට නුගේගොඩදී හමුවිය. 1996 දී . ‘චන්ද්රසිරි යාපනේ ගියා කියලනේ අම්මල කිව්වෙයනුවෙන් ඔහු විමසූ විට, ‘නෑ මහත්තය මම අහවල් බ්රිගේඩියර්ගෙ ගෙදර වැඩ කරන්නෙකියා එම තරුණයා පිලිතුරු දී ඇත. මේ ගැන මගේ ඥාතියා හාරා ඇවිස්සූ විට මේ ආකාරයෙන් වැඩ කරන බොහෝ සෙබලුන් කොළඹ හා අවට උසස් හමුදා නිළධාරීන්ගේ , දේශපාලකයන්ගේ නිවෙස්වලසිටින බව ඔහු පවසා තිබිනි. එමෙන්ම 2000 වසරේ දී පමන හෝමාගම ප්රදේශයේ අපේ නිවස අසල විසූ හමුදා මේජර්වරයෙකුගේ නිවස ඉතා ඉක්මනටත් ක්රමානුකූලවත් ඉදි කරනු දක්නට ලැබිනි. මා පිලිබඳව අසල්වැසියෙකුගෙන් විමසුවේ අප නිවසේ ඉදි කිරීම් සඳහා මේ පෙදරේරුවන්ගේ සහය ලබා ගැනීමේ අරමුණින්ය. මට ලැබුනු පිලිතුර නම් මේ ඉදි කිරීම් කරනුයේ හමුදා සෙබලුන් බවයි. එදා හමුදා කොල්ලන්ට ලැබුනුමොරාල්එකයි. එබැවින් මෙසේ චෝදනා කරන විට මේවා පටන් ගත්තේ කොයි කවුරු විසින්ද යන්න සොයා බැලීම වටී. වරද කවුරු කරත් වරදමය.

 

මේ තත්වයට මුහුණ දීමට ඉහල පන්තියේ පවුලකින් හමුදාවට බැඳුන අයෙකුට සිදු වීද? නැත. අද අප රණවිරුවන් කියා ගරු කලත්, හමුදාව තුලත් තැලී පොඩිවුනේ පොඩි මිනිසාමය.ඉතින් මේ යු්ධය තුල සිංහල මිනිසුන් අඩුවෙන් දුක් වින්දා යැයි කාට හෝ කිව හැකිද? ඔවුන් විඳෙව්වේ මානසිකවය

 

ඈත ගම් දනව්වලින් හමුදාවට සෙබලුන් බඳවාගත් අයුරු 1998 දී වරක් උඩවලව බඹරගල ගමේ වැසියෙකු විස්තර කලේ මෙසේය. “හමුදාවෙ ලොකු මහත්තුරු වගයක් ආවා. කොල්ලො රෑන මේ බෝක්කුව ලඟ කදේ දාන් හිටියෙ. ඇහුව උඹල 8 පාස්ද කියල. එව්වො කීව නෑ කියල. හරි උඹල හමුදාවට බැඳෙන්න කැමතිද ඇහුව කොල්ලො එක පයින් කැමති වුනා. ගමන මහත්තුරු ලොකු ඉස්කෝලෙ මහත්තය හම්බුවෙලා කිව්ව මුන් සේරටම 10 පන්තියෙන් පාසල හැර ගියා කියල අස්වීමෙ සහතික ඕන කියල. ඉතින් ලොකු ඉස්කෝලෙ මහත්තයත් දුන්න. උන් හමුදාවට ගියා.”  මේ තුල කියවෙන දිග කතාව අධ්යාපනය, පන්ති භේදය වැනි අංශයන්හි අඩු ලුහුඬුකම් ගැන ශෝකජනක ඉසව්වකට අපව ගෙනයයි. එසේ ගිය අය අතරින් බහුතරයක් ගෙදර ආවේ සීල් තැබූ පෙට්ටියකිනි. එදා කිසා ගෝතමී වත සේම මේ ගම්මානවලද ත්රස්තවාදයේ මොනයම්ම ක්රියාවක් නිසා  හෝ ජීවිතය අහිමි වූ කෙනෙකු නැති නිවසක් සොයා ගැන්ම අසීරු විය.

 

පහල මධ්යම පාන්තික හා දිලිඳු දෙමල ප්රජාවට සිදු වූයේද මෙයමය. එකල ප්රකටව තිබූ එල්ටීටීඊ යේ ළමා හමුදාව නොහොත්බේබි බ්රිගේඩ්එක මීට හොඳම නිදසුනයි. මොන යම් හෝ ද්රවිඪ සන්නද්ධ කණ්ඩායමක් විසින් දරුවකු උදුරාගෙන නොගිය නිවසක් ඇත්නම් අතලොස්සකි. කලයේ මා නැගෙනහිර පලාතේ රැකියාවේ වැඩවලට ගියවිට, ඉතාම අඩු වයසෙන් විවාහ වී දෙමව්පියන් බවට පත්ව සිටි තරුණ තරුණියෝ බොහෝ හමුවූහ. එම මව්පියන්ට තම දරුවන් බේරා ගන්නට තිබූ එකම ක්රමයයි. නමුත් මේ තත්වය තුල දරුවන්ගේ අධ්යාපනය කඩාකප්පල් විය.තවත් වරක් රනිල්ගේ අවබෝධතා ගිවිසුම සමයේ චෙංකලඩි පාරෙන් මඩකලපුව බලා යද්දී මගේ යෙහෙලියක වූ නන්දනීට ඇගේ හැඳිනුම්පත අමතකව තිබිනි. එදා එල්ටීටීඊ මුරපොලේ සිටි යන්තම් දැලි රැවුල වැවෙන වයසේ පසුවූ තරුණයාට, ද්රවිඪයන්ටත් ආගන්තුක නොවූ නමක් වනනන්දනීයන්න ලිවීමට සෑහෙන වෙලාවක් ගතවිය. ඔවුන් ලැබ තිබූ සාක්ෂරතාවයි. එය ඔවුනට අහිමි කලෝ කවරහුද? යමක් කමක් ඇති උදවිය පිටරටවලට පැන ගත්හ. අවසානයේ කොටු වුනේ කිසිවක් කර කියාගත නොහැකි අසරණයෝය. අවසානයේ ඔවුන්ට සිදු වුනේ එල්ටීටීඊ යේ මිනිස් පලිහ බවට පත්වීමටයි. එදා යුද්ධයේ අවසන් දින කිහිපය තුල මේ මිනිසුන් වෙඩි කෑමේ අවදානමට නිරාවරණව, පණ පරදුවට තබා කලපු ඔස්සේ දිව ඇවිත් හමුදා රැකවරණය පැතුවේ ඇයි? ඔවුන්ට සිංහල ජනතාව ගැන වෙෙරයක් තිබිනි නම් මියෙත්නම් මියෙම්වා කියා එල්ටීටීඊ සමග රැඳී ඉන්නට තිබිනි.

 

කෙසේ හෝ රනිල් වික්රමසිංහ උපහාසයෙන් පවසන මේ දුටුගැමුණු නිසා දරුණු ත්රස්තවාදය කෙලවර විය. රනිල්ලා කියන පරිිදි මේදුටුගැමුණුලා හොරකම් කලා නම්, ජනතාව ඔවුන්ට 2015 දී ජනවරමක් දුන්නේ එය නිවැරදි කිරීමටය. එසේ නැතිව විනෝද සමය රඟ දක්වන්නට නොවේ. මේ යුද්ධය රනිල්ට විහිලුවක් වූවාට ජනතාවට විහිලුවක් නොවේ.

 

නමුත් එදා ප්රභාකරන්ට බයේ වලිගය දෙපරන්ද අස්සේ ගසාගෙන සිටි ද්රවිඪ දේශපාලකයෝ අද ජනතාවගේ හිසට ජාතිවාදී අදහස් කවති. වරක් අධ්යාපනයේ දීප්තිමත් දස්කම් පෙන්වූ ජාතියක්, එල්ටීටීඊ යේ හිතුවක්කාර පියවරයන් ඔස්සේ බුද්ධිය මොටකර දැමූ හේතුව නිසාම තමන්ට අවශ් ලෙසට මෙහෙයවීමට ඔවුන් හැකිවී ඇත.

 

ජාතිවාදය අවුලුවන්නට උත්සාහ කරන ලොකු ලොක්කන්ගේ අදහස් ඔලුවට ගන්නට පෙර තම දෑස් හොඳින් පිසදා බැලුවහොත් මේ ප්රශ්ණ තුල තරවී හැදී වැඩෙන්නේ කවුරුන්ද යන්න ජනතාවට අවබෝධ කරගත හැකි වනු ඇත.තම නිවස මේසන් බස් කුලියක් නැතිව ඉදිකරගත් මේජර් වරයාගේ සිට යුද්ධය පටන්ගත් වකවානුවේ පටන්ම ආයුධ ජාවාරමෙන්, යුද බිමේ දිවි පරදුවට තබා සටන් වදින සෙබලාගේ ආහාර සලාකයෙන් පවා ගසා කෑ බල පුලුවන්කාරයින් මෙන්ම, අසරණ ද්රවිඪ ජනතාවගේ දරුවන් බලෙන් ඇදගෙන ගොස් අතට ආයුධයක්ද, කරට සයනයිඩ්ද දෙන අතරම තම දරුවන්ට විශේෂ ආරක්ෂාව සහිත මධ්යස්ථානවලදී විභාගවලට ලියවා පිටරට යවන්නට කටයුතු කල එල්ටීටීඊ නායකයන්ද, අද ජනතාවට බලපාන වෙනත් කිසිදු ප්රශ්ණයක් ගැන කතා නොකර ඔවුන්ට ඇති එකම ප්රශ්ණය වෙනම රාජ්යයක් දිනා ගැනීමය යන ඉලක්කයට තම ජනතාව මෙහෙයවන ගමන්ම රජයෙන් ලැබෙන සියලු වරප්රසාද භුක්ති විඳින ද්රවිඪ දේශපාලකයන්ද යන සියලු දෙනා එක වල්ලේ පොල් බව එවිට ඔවුන්ට වැටහෙනු නියතය.

 

මේ ප්රශ්ණයේ මුල අමතක වී අග පමනක් කතාකරමින්  කෑ ගසන වත්මන් රජයේ මැති ඇමතිලාද, ඔවුන්ගේ පදයට නටන අනිත් හෙංචයියලාද අතීතය මතකයට නගන්නටවත් බලනවා නම් හොඳය.

 

අර මෑත දේවල් අමතක වී, ඈත දේවල් මතකයට එන ඩිමෙන්ෂියා රෝගය ඔබ දනී. වත්මන් රජයට වැලඳී ඇත්තේ එහි ප්රතිවිරුද්ධ තත්වයයි. අද යාපනයේදී රනිල්අපි යුද්ධය ඉවර කලාකීවේත් එහි ලක්ෂණයක් ලෙස විය හැක.

 

මේ ලෙඩේට හරියට බෙහෙත් ගතහොත්, කාගෙ කාගේත් කිල්ලෝටවල ඇති හුණු දකින්නට හැකි පරිදි කාගෙත් ඇස් පෑදෙනු ඇත.

 

 

හෙල සුල මුල

July 30th, 2016

Anura Seneviratna

ඉපැරණි හෙල සුල මුල අද වැසිලා ඇත සින්හ හෙලෙ   න්     

හෙලදිව් දෙරනට ආවේ  කොහෙන්ද මේ පරදෙසුව       න්

අසල පිහිටි ඉන්දි දේසෙ කාලකන්නි වසන්ගතෙ          න්       

තවමත් හෙලබිම් අම්මා බැටකයි මේ පරයින්ගෙ          න්

 

සොබාවයේ බල මහිමෙන් ලොව බිහිවූ හෙලයාන       න්

මනු තාරක රාවන මහ  හෙල අපගේ විකුම් රජු           න්    

නමුත් අපට සිද්ධවුනේ  පිටින් පැන්න ජරා ගොඩෙ    න්      

කලවම්වූ සන්හතියක් නාමෙට පමණක් පෙනුමෙ      න්

 

සිංහෙල  සිංහලවීලා   තිරිහන්කම   උඩින්  තිය          න්  

මිනිසත්කම සොබාදහම ඉරු  බලයත්  පහත්  කර  න්  

දෙස රැස බස තුනුරුවනින් ඈත්වෙලා හෙල දහමි   න්  

තෙරුවනට මුවා  වෙලා  නිදහස  ගැන  හීන  මව      න්  

 

දෙස රැස පාගාගෙන ඇත  පදින්චිකරු  ජන වරිගි  න්    

අප  දෙස රැස කීමටවත්  ගොලුවී  ඇත  අපේ  ඔවු  න්  

රජ  සිහසුන  හිස්වී ඇත  වාඩිගන්ට  බයයි      ඔවු  න්  

පරදෙසුවන් ලහිලහියේ  සිහසුන වෙත  මං ගච්ච  න්

 

සිහෙලුන්    අතරින්   ඉන්නේ    කාලට  අඩු  ඇත්තන්   මෙ   න්

ගොඩක්   නොවේ  උතුම්   උනේ  හෙල   අබිමානය   නගමි   න්  

යම් ලෙසකින්  හෙල අම්මා ඩැහැගතහොත්  මොවුන් හොරු  න්  

හෙලදිව්  දෙරනම  දෙදරා  තුරුලට    යන්    සොබා     මවු  න් 

A New Book on Collective Trauma “-PTSD in the Soviet Union”

July 30th, 2016

Dr Gordon Atherley M.D. , PhD   LLD, Honoris Causa, from Canada’s Simon Fraser University.

Foreword: “PTSD in the Soviet Union” by Dr. Ruwan M Jayatunge M.D.

PTSD is short for ‘Post-Traumatic Stress Disorder’.

When someone experiences an event which is unexpected and emotionally shattering it may continue to have serious effects on them long after any physical or other danger has passed. Persons with this kind of experience may relive the events that caused them intense fear and horror through flashbacks and nightmares, and they may become emotionally frozen. When they remain in this state for more than a month, their condition receives the medical diagnosis of Post-Traumatic Stress Disorder.

Post-Traumatic Stress Disorder occurs in children as well as adults. It is a mental health disability that can become so severe that the individual finds leading a normal life difficult or perhaps even impossible. And especially so because it can have such serious consequences, which include suicide and addiction to dangerous substances.  Post-Traumatic Stress Disorder follows trauma such as serious physical injury especially when the resulting disability is permanent; witnessing people being hurt or killed; experiencing dangerous events; feeling horror, helplessness, or extreme fear; receiving little or no social or psychological support following the trauma; and dealing with extra stress after experiences such as loss of a loved one, pain and injury, or loss of a career, job or home.

PTDSinRussiaA

Post-Traumatic Stress Disorder creates serious challenges for military personnel injured in military service, and for other persons who in the course of their duties, activities and involvements are confronted by violence. Their challenges add to and complicate the challenges for their family caregivers and families.

Dr. Jayatunge graduated from Ukraine’s Vinnitsa National Medical University and then joined the Ministry of Health of the Government of Sri Lanka. In Sri Lanka he worked closely with war veterans and civilians affected by war. He studied in considerable depth the impact of war-related post-traumatic stress disorder. He became one of the pioneers in the study of its psychosocial effects in Sri Lanka. He has written several books and published several research articles that recount the war trauma and its consequences in Sri Lanka.  Yet despite the cumulated, experience-derived knowledge relating to Post-Traumatic Stress Disorder, doubts about its reality still persist.

Dr. Jayatunge points out that the Soviet Union, from its foundation with the 1922 October Revolution to its dissolution in 1991, faced internal and external socio-political calamities that generated immense stresses among its population. But, he observes, little is known in the outside world about the psychological trauma experienced by the Soviet People. Which is why his exploration of the grim history of Post-Traumatic Stress Disorder in the Soviet Union is an important contribution to scientific and medical knowledge and why his work also provides powerful support for recognizing the troubling reality of Post-Traumatic Stress Disorder.

Dr Gordon Atherley M.D. , PhD   LLD, Honoris Causa, from Canada’s Simon Fraser University.

විජේවීරගේ ඝාතනය ලොවට හෙළිකල ඉන්ද්‍රානන්ද කිසිදා නොකී කථාව

July 30th, 2016

ධර්මන් වික්‍රමරත්න විසිනි.

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ(ජවිපෙ) නිර්මාතෘ සහ නායක රෝහණ විජේවීර උලපනේ නිවසේදී 1989 නොවැම්බර් 12 වැනිදා පස්වරු 2ට පමණ අත්අඩංගුවට ගන්නා රජයේ ක්ෂණික විහිදුම් බලකාය(ආර්.ඩී.එෆ්) ඔහුව හැව්ලොක් ටවුන්හි පවත්වාගෙන ගිය  ඔෆ්ස් කම්බයින් මෙහෙයුම් මධ්‍යස්ථානයට ගෙන එන ලදී. ජවිපෙ 2වැනි කැරළි සමයේදී කැරළිකරුවන් රඳවා තබාගැනීමට නිලනොවන වධකාගාර 80ක් පමණ ශ්‍රී ලංකාවේ තිබූ අතර ඉන් දරුණුතම වධකාගාරය වන යටාරෝ වධකාගාරයද පිහිටා තිබුණේ මෙහිය. ආරක්ෂක රාජ්‍ය ඇමති රංජන් විජේරත්න සිටියේද එයට යාබද නිවසකය. දීර්ඝ සාකච්ඡාවකින් පසු විජේවීර ‘ඉවත් කිරීමට’ එහිදී තිිරණය වූ අතර 1989 නොවැම්බර් 13 අළුයම 1.35ට බොරැල්ල මොඩම් ෆාම් පාරේ ගොල්ෆ් පිටියේ අංක 6 දරණ වල අසළදී වෙඩිතබා ඝාතනයට ලක්කර බොරැල්ල කනත්තේදී එදිනම අළුයම 3.13ට ආදාහනය කරන ලදී.

Dharman Wickremaratne2ධර්මන් වික්‍රමරත්න විසිනි.

අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් පසු යටාරෝ වධකාගාරයේදී ප්‍රශ්න කරනු ලැබූ රෝහණ විජේවීරගේ ඡායාරූප ගනු ලැබුවේ නාරහේන්පිට යුධ හමුදා පොලිසියේ ලාන්ස් කෝප්‍රල් ඉන්ද්‍රානන්ද සිල්වාය. සිය අණදෙන නිලධාරි කර්නල් අයි.එස්. දසනායකගේ උපදෙස් මත විජේවිරගේ විවිධ පැතිවලින් ඉරියව් කිහිපයක්ද ඔහු කැමරාවට හසුකර ගන්නා ලදී. විජේවීරගේ විඩියෝ ප්‍රකාශය පටිගත කරන ලද්දේ යුධ හමුදා පොලිසියේ සිට ඒකාබද්ධ මෙහෙයුම් මූලස්ථානයට එකල අනුයුක්ත කොට සිටි ලාන්ස් කෝප්‍රල්වරුවන් වන වයි. යූ. ධර්මප්‍රිය සහ ඩබ්ලිව් ජී.ආර්. ධර්මසිරි විසිනි. මෙසේ ඡායාරූප ලබාගත් යුධ හමුදා පොලිසියේ ලාන්ස් කෝප්‍රල් ඉන්ද්‍රානන්ද ජවිපෙ සාමාජිකයෙකි. පසු කළෙක රෝහණ විජේවිර අත්අඩංගුවට ගැනීමේ සිට ඝාතනයවීම දක්වා ක්‍රියාවලිය සියසින් දුටු එය ලොවට හෙළිකල එකම පුද්ගලයාද ඔහුය.

යුධ සදාචාරය ඉවතලමින්, පිළිගත් සම්මත ශිෂ්‍ය සම්පන්න ආචාරධර්ම වලින් මුළුමනින්ම ඉවත්ව, කිසිදු අධිකරණ ක්‍රියාවලියකට ඉදිරිපත් නොකර ශ්‍රී ලංකාවේ රජය නිල වශයෙන් පිළිගත් දේශපාලන පක්ෂයක නායකයා පමණක් නොව ජනාධිපතිවරණ අපේක්ෂකයෙකුද වූ ජවිපෙ නායක රෝහණ විජේවිර අත්අඩංගුවට ගෙන පැය 12ක් ඇතුළත ඝාතනය කර පුළුස්සා දැමීම ලාන්ස් කෝප්‍රල් ඉන්ද්‍රානන්ද වහා වහා සිය පක්ෂය වන ජවිපෙට දැනුම්දුන්නේ අවසාන වරට විජේවීරගේ ගත් ඡායාරූපද සමගිනි.

dharman30071602රාහුබද්දේ කංකානමලාගේ ඉන්‍ද්‍රානන්ද නොහොත් ඉන්ද්‍රානන්ද සිල්වාගේ ජිවිතයේ විවිධ අවස්ථාවන් කිහිපයක්(ඉහළ වමේ සිට) පහේ ශිෂ්‍යත්වයට පෙනී සිටි 1976දී, පාසැලේ අධ්‍යාපනය ලබමින් සිටි 1983දී, හමුදා අත්අඩංගුවට ගැනීමට පෙර 1990දි, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් ඉන්ද්‍රානන්ද චෝදනාවලින් 1997 දෙසැම්බර් 16වැනිදා නිදහස් කිරීමෙන් පසු, උතුරු මැද පළාත් සභාවේ ජවිපෙ මන්ත්‍රීවරයෙකු වශයෙන් 2008 කටයුතු කරමින් සිටියදී සහ 2016දී නිවසේදී.

රාහුබද්දේ කංකානමලාගේ ඉන්ද්‍රානන්ද 1966 ජුලි 14වැනිදා උපන්නේ පොලොන්නරුවේ පලුගස්දමනේදීය. ජවිපෙට එක්වූ පසු ඉන්ද්‍රානන්දට දුන් නම සිල්වාය. මේ අනුව ඔහු ප්‍රචලිත වූයේ ඉන්ද්‍රානන්ද සිල්වා නමිනි. එමෙන්ම ජවිපෙ තුළ ඉන්ද්‍රානන්ද හැදින්වූ වෙනත් නම් අතර සුමිත්ද විය. ඉන්ද්‍රානන්දගේ දෙමාපියන් උපන්නේ ගාල්ලේ දොඩන්දූවේය. පියා වූයේ රාහුබද්දේ කංකානමලාගේ බෝටින් ද සිල්වාය. වෘත්තියෙන් ධීවර ව්‍යාපාරිකයෙකි. මව කලුපහනගේ සීලවතීය. බෝටීන් සහ සීලවතී යුවල පොලොන්නරුව පලුගස්දමනට පැමිණියේ නව ගොවි ජනපද ව්‍යාපාර යටතේ ඉඩම් ලබාදීමෙන් අනතුරුව 1953 පෙබරවාරි මාසයේදීය. එම දෙපලට දරුවන් 7කි. ඒ පිරිමි දරුවන් සිව්දෙනාවූ චන්ද්‍රදේව, ආරියවංශ, ඉන්ද්‍රානන්ද, සමන් අනුර සහ ගැහැණු දරුවන් තිදෙනාවූ චන්ද්‍රලතා, පද්මා, මාලනී වශයෙනි. ඔවුහු පසුකලෙක සුරාබදු නිලධාරි, ගුරු, උප දිසාපති, යුධ හමුදා කපිතාන්, යුධ හමුදා ලාන්ස් කෝප්‍රල් වැනි රජයේ විවිධ තනතුරු දැරූහ. පියාවූ බෝටීන් පොලොන්නරුව කදුරුවෙල නගරයේ වෙළෙඳ සංකීර්ණයේ මත්ස්‍ය අළෙවි සැලක්ද පවත්වාගෙන ගියේය.

ඉන්ද්‍රානන්දගේ පියා බෝටීන් පොලොන්නරුව එජාප සංවිධානයේ 60 දශකයේ සිට මුල් පෙළේ ක්‍රියාකාරිකයෙකි. හැත්තෑව දශකය ආරම්භයේ එහි එජාප සංවිධායකවරයෙකු වූ එච්.ජී.පී නෙල්සන්ට සහාය දුන් බැවින් සමගි පෙරමුණ රජයේ පොලොන්නරුව ශ්‍රිලනිප මන්ත්‍රී ලීලාරත්න විජේසිංහ විසින් ඉන්ද්‍රානන්දගේ පවුලේ කිසිවෙකුට රජයේ රැකියාවකට ප්‍රවේශවීමේ ඉඩකඩ වලකනු ලැබීය. ලොකු අයියාවූ චන්ද්‍රදේවගේ රැකියා අවස්ථා 7ක් එසේ අහිමිවූයේ පියා එජාප ආධාරකරුවෙකු වීම නිසාය. පසුව චන්ද්‍රදේව 1977 මහා මැතිවරණය වන විට පලුගස්දමනේ එජාප ප්‍රබල ක්‍රියාකාරි මධ්‍යස්ථානය බවට එම නිවස පත්කර ගත්තේය.

dharman30071603ඉන්ද්‍රානන්ද උපන් සහ දැනටද ජීවත්වන පොලොන්නරුව පලුගස්දමන නිවස.

අසූවේ දශකයේ ආරම්භයේදී පොලොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කය තුළ ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයද ප්‍රචලිතව පැවතිණි. කොමියුනිස්ට් තරුණ සම්මේලනයේ මධ්‍යම කාරක සභිකයෙකු සහ පොලොන්නරුව දිස්ත්‍රික් ලේකම්වූ ගාමිණී මැදගෙදර පොලොන්නරුවේ කොමියුනිස්ට් තරුණ සමිති නායකයා විය. එම කොමියුනිස්ට් තරුණ සමිතියේ පසුව සභාපති වූයේ තමන්කඩුව ප්‍රාදේශීය සභාවේ 1991දී ශ්‍රිලනිප උප සභාපතිවරයාවූ කරුණාරත්න ගමගේය. පොලොන්නරුවේ ජේෂ්ඨ මාධ්‍යවේදියෙකුවූ කරුණාරත්න උතුරු මැද පළාතේ මුල් පෙළේ සමාජ ක්‍රියාකාරිකයෙකි. ඉන්ද්‍රානන්ද කලක් කොමියුනිස්ට් පොලොන්නරුව තරුණ සම්මේලනයේද සාමාජිකයෙකු විය. කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ඇති දුර්වලතා ඉන්ද්‍රානන්දට අවධාරණය කළේ සුනිල් දසනායකය. ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේදී ජවිපෙ විසින් ගාමිණි මැදගෙදර 1988 පෙබරවාරි 12වැනිදා මහ මගදී ඝාතනයට ලක්වන අතර ඒ වන විට ඔහු දක්ෂ ඉංග්‍රීසි ගුරුවරයෙකු සහ නීතිඥයෙකුද විය. ජවිපෙ පුද්ගල දේශපාලනයේ තෙවැනි ගොදුරවූ ගාමිණී මැදගෙදරගේ දේහයට අවසන් ගෞරවය දැක්විමට විජය කුමාරතුංගද පැමිණි අතර ඉන් සිව් දිනකට පසු විජයද ජවිපෙ අතින් ඝාතනයට ලක්විය.

dharman30071604ඉන්ද්‍රානන්දගේ පියාවූ දොඩන්දූව උපන් රාහුබද්දේ කංකානමලාගේ බෝටින් ද සිල්වා, මවවූ දොඩන්දූව උපන් කලුපහනගේ සීලවතී සහ ඉන්ද්‍රානන්ද 2001 සැප්තැම්බර් 5වැනිදා විවාහ දිනයේදී සිය බිරිඳවූ පොලොන්නරුව රෝහලේ හෙද නිලධාරිනී ට්‍රිසිලා නිල්මිණී කාරියවසම් සමගින්(වමේ සිට)

පොලොන්නරුව පලුගස්දමන මහා විද්‍යාලයේ අධ්‍යාපනය ලැබූ ඉන්ද්‍රානන්ද සමඟ ජවිපෙ සම්බන්ධතා ගොඩනැගෙන්නේ 1982 ජනවාරි අධ්‍යාපන ධවල පත්‍රිකාවට එරෙහි අරගලයේදීය. ඒවන විට ඔහුට වයස අවුරුදු 16කි. ජවිපෙට ඔහු එක්කර ගැනීම සඳහා කොක්ක ගසන්නේ සුනිල් දසනායක නොහොත් අරවින්දය. පරාක්‍රම සමුද්‍රයේ වැව් ඉවුරේ කැලෑබද ස්ථානයක ජවිපෙ පන්ති පැවැත්විණි. ඉන්ද්‍රානන්දට ජවිපෙ අධ්‍යාපන පන්ති සඳහා මඟපෙන්වන්නේ එවකට පොලොන්නරුව දිස්ත්‍රික් ලේකම්වූ රංජිත් පරාක්‍රමය. පොල්ගහවෙල පදිංචි රංජිත් පරාක්‍රම ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේදී කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ නායකයෙකු වශයෙන් වගකීම් ඉටුකරමින් සිටියදී 1988 අවසාන භාගයේ යතුරු පැදියක යමින් සිටියදී නුගේගොඩදී සිදුවූ සැකකටයුතු රිය අනතුරකින් මරණයට පත්විය. ජවිපෙ සන්නද්ධ අංශය මගින් ඔහුට ගෞරවයක් වශයෙන් දේශප්‍රේමී ජනතා ව්‍යාපාරයේ කොළඹ සන්නද්ධ බලකාය රංජිත් පරාක්‍රම බලකාය නමින් නම්කල අතර බොරැල්ලේ මැගසින් බන්ධනාගාරයට 1988 දෙසැම්බර් 12වැනිදා ප්‍රහාරයක් එල්ල කරමින් ජවිපෙ සැකකරුවන් 221 මුදාගැනීමේ වගකීම භාරගනුයේ රංජිත් පරාක්‍රම බලකාය මගිිනි.

පේරාදෙණිය සරසවි වෛද්‍ය පීඨයේ 2වැනි වසර සිසුවෙකුවූ තංගල්ලේ උපන් හේවබුලත්කන්දගේ පත්මසිරි අබේසේකර පේරාදණෙිය සරසවිය තුළදී පොලිස් වෙඩි පහරින් ඝාතනයට ලක්වන්නේ 1984 ජුනි 19වැනිදාය. එම ඝාතනයට එරෙහිව රටපුරා සරසවි සිසුන් පවත්වන ලද උද්ඝෝෂණයේදී පොලිස් වෙඩි පහරින් කොළඹ සරසවියේ ශ්‍රාස්ත්‍ර පීඨයේ සිසු රෝහණ රත්නායකද මරණයට පත්විය. මෙම සිසු ඝාතනයන්ට එරෙහිව සරසවි සිසු උද්ඝෝෂණයට රටපුරා පාසැල් බහුතරයක සිසු සිසුවියන්ද සහභාගි විය. මෙහිදී පොලොන්නරු දිස්ත්‍රික්කයේ මුල් පෙළේ උද්ඝෝෂණයට එක්වූ පාසැල් අතර පෙරමුණේ සිටියේ පලුගස්දමන මහා විද්‍යාලයයි. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ඉන්ද්‍රානන්ද, කොඩිතුවක්කු, ජයතිලක, කාන්ති, කමනි ඇතුළු 7 දෙනෙකුගේ පන්ති දෙසතියකට විදුහල්පති විසින් තහනම් කරනු ලැබීය. එහෙත් සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමයේ පොලොන්නරුව සංවිධායකවරයෙකුවූ සුනිල් දසනායකගේ සැලසුමක් අනුව පලුගස්දමන විදුහලේ සිසූහු සිය පාසැල් සිසුන්ගේ පන්ති තහනම ඉවත් කරන ලෙස ඉල්ලමින් අඛණ්ඩ පන්ති වර්ජනයක් යෙදීම හේතුවෙන් ඉන්ද්‍රානන්ද ඇතුළු 7දෙනාගේ පන්ති තහනම දෙදිනකින් ඉවත් විය.

dharman30071605පොලොන්නරුව පලුගස්දමන මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ උසස් පෙළ වාණිජ අංශයෙන් ඉගෙනුම ලබමින් සිටියදී ඉන්ද්‍රානන්ද සිය පාසැල් සමකාලීනයන් සමගින් 1986දී. ඉදිරිපෙළ වාඩිවී වමේ සිට අනුර පුෂ්පකුමාර, සරත් විජේසිංහ, චන්ද්‍රසේන. පසුපෙල සිටගෙන වමේ සිට ශ්‍යාමලී ඒකනායක, කාන්ති, අයිරාංගනී, පීරිස්, ඉන්ද්‍රානන්ද, ජගත් සහ නිශාන්ත.(ජවිපෙ කැරළිකරුවන් වශයෙන් සිටියදී ජගත් සහ නිශාන්ත 1989දී ඝාතනයට ලක්විය).

පලුගස්දමන මහා විද්‍යාලයේ ඉන්ද්‍රානන්දගේ පාසැල් සමකාලීනයන්වූ සිසුන් කිහිපදෙනෙක්ද ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේදී ඝාතනයට ලක්විය. එක් අයෙක් වූයේ පුලස්තිගම නිශාන්ත නාමල් පෙරේරාය. නිශාන්ත නාමල් පෙරේරා 1989 නොවැම්බර් 20 පොලොන්නරුවේදී අත්අඩංගුවට ගත් අතර පොලොන්නරුව සේවාගම ජනපදයේ පවත්වාගෙන ගිය කාලතුවක්කු හමුදාවේ අනුඛණ්ඩ කඳවුරේදී රඳවා තැබීමෙන් අනතුරුව ඝාතනයට පත්විය.පොලොන්නරුව ජවිපෙ සන්නද්ධ අංශයේ කලාපීය නායකයෙකුවූ අරලගංවිල පදිංචි සුනිල් දසනායක නොහොත් අරවින්ද 1989 සැප්තැම්බර් 19වැනිදා පොලොන්නරුව රෝහල අසළ කුමාරසිරි පතිරණ ගායකයාගේ පුවත්පත් අළෙවිසැලේදී ආරක්ෂක හමුදාව විසින් පැහැරගනු ලැබූ අතර පසුව හබරණදී ඝාතනයට ලක්විය. එයට කලින් සුනිල් දසනායක වරක් අත්අඩංගුවට පත්වී පොලොන්නරුව තරුණ බෞද්ධ සමිති ගොඩනැගිල්ලේ පිහිටා තිබූ ආරක්ෂක හමුදා වධ කඳවුරෙන් පළායැමට සමත්වූවෙකි. තවත් අයෙකුවූ පුලස්තිගම ජගත්ගේ සිරුර මරා පුළුස්සා දමා තිබියදී පුලස්තිගමදී හමුවිය.

පොලොන්නරුව පලුගස්දමන මහා විද්‍යාලයේ උසස් පෙළ වාණිජ අංශයෙන් විභාගයට පෙනී සිටීමෙන් පසු ඉන්ද්‍රානන්ද සිය මිත්‍රයෙකුවූ ජයතිලක සමඟ එක්වි හේන් වගාවකට යොමුවිය. යුධ හමුදා පොලිසියට බැදීමට ඇබෑර්තු ඇතිබවට පුවත්පත් දැන්වීමක් දැකීමෙන් පසු අයදුම්පතක්ද ඉදිරිපත් කළේය. ඔහු එම සම්මුඛ පරික්ෂණයෙන් සමත් විය.

dharman30071606ශ්‍රී ලංකා යුධ හමුදා පොලිසියට 1987 ජුලි 8වැනිදා බැදුණු ඉන්ද්‍රානන්ද මන්නාරම යුධ හමුදා කඳවුරකදී ජී3ඒ3 බර අවියක් අතැතිව(වමේ) සහ ලාන්ස් කෝප්‍රල් ඉන්ද්‍රානන්ද නාරහේන්පිට යුධ හමුදා පොලිස් මූලස්ථානයේ සේවය කරමින් සිටියදී(දකුණේ)

ඉන්ද්‍රානන්ද යුධ හමුදා පොලිසියට එක්වන්නේ 1987 ජුලි 8වැනිදාය. මාදුරුඔය යුධ හමුදා පුහුණු පාසැලේ මාස හතරක සහ නාරාහේන්පිට යුධ හමුදා පොලිසියේ මාස තුනක් වශයෙන් සත් මසක පුහුණුවෙන් පසු ඔහු යුධහමුදා පොලිස් මූලස්ථානයේ ඡායාරූප ශිල්පියෙකු ලෙස එක්විය. යුධ හමුදාවට සම්බන්ධ උත්සව, විසිර යෑමේ පෙළපාලි, යුධ හමුදාපතිගේ සංචාර, ආරක්ෂක ඇමතිවරයා සම්බන්ධවන උත්සව පමණක් නොව යුධ හමුදා ජේෂ්ඨ නිලධාරින්ගේ පවුලේ උත්සව වලටද සේවය ලබාදෙමින් ඔවුන් හා සමීප සම්බන්ධතා පවත්වාගැනීමට ඉන්ද්‍රානන්දට හැකිවිය. ඔෆ්ස් කම්බයින් මෙහෙයුම් මධ්‍යස්ථානයට, ඉසුරුපාය හමුදා කඳවුර, සුගතදාස ගෘහස්ථ ක්‍රීඩාංගනය, මත්තේගොඩ, ඔරුවල, කොළඹ තුරඟ තරඟ පිටිය, අතුරුගිරිය, කඩුවෙල ඇතුළු කිහිපයක හමුදා අනුඛණ්ඩ ස්වරූපයෙන් පවත්වාගෙන ගිය වධ කඳවුරුවල සිටි ජවිපෙ සැකකරුවන්ගේද ඡායාරූප ගනු ලැබුවේ ඔහු විසිනි.

කොළඹ යුධ හමුදා පොලිසියේ සේවයට පැමිණි ඉන්ද්‍රානන්ද සමඟ ජවිපෙ යළි සබදතා ගොඩනගා ගන්නේ 1988 අප්‍රේල් 15වැනිදාය. පොලොන්නරුව ජවිපෙ ක්‍රියාකාරිකයෙකුවූ සුනිල් දසනායක ජවිපෙට කල දැනුම්දීම අනුව කොළඹ ජවිපෙ සන්නද්ධ අංශයේ ක්‍රියාකාරිකයෙකු කොළඹදී ඉන්ද්‍රානන්ද සමඟ සබදතා ගොඩනගා ගනී. ඒ අනුව කොළඹ නාරහේන්පිට යුධ හමුදා පොලිසිය ඉදිරිපිට ඇති කිරිහල අසළදී සවස 5ට එක්තරා දිනකදී දකුණු අතේ පිට අල්ලේ ප්ලාස්ටරයක් අලවාගෙන ඉරණම පත්‍රය අතේ තබා සිටින ලෙසට උපදෙස් ලැබිණි. එසේ පැමිණියේ ජවිපෙ සන්නද්ධ නායක සමන් පියසිරිගේ නියෝජිතයෙකි. දෙදෙනා අතර වැඩිදුර සාකච්ඡාව බොරැල්ලේදී සිදුවිය.

dharman30071607කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ පොලොන්නරුව දිස්ත්‍රික් තරුණ සම්මේලනයේ කටයුතු වලට ඉන්ද්‍රානන්ද 1983/84 වසරේ එක්ව සිටියදී එහි පොලොන්නරුවේ 1983 සභාපතිව සිටි ගාමීණී මැදගෙදර සහ 1984 සභාපතිව සිටි කරුණාරත්න ගමගේ(ඉහළ වමේ සිට), ඉන්ද්‍රානන්දට 1982දී ජවිපෙ කොක්ක ගැසූ සුනිල් දසනායක නොහොත් අරවින්ද සහ පාසැල් වියේ සිටම ඉන්ද්‍රානන්ද සමඟ ජවිපෙ ක්‍රියාකාරිකයෙකුව සිටි පුලස්තිගම නිශාන්ත නාමල් පෙරේරා(පහල වමේ සිට) ජවිපෙ 2 කැරැල්ලේදී ගාමිණී මැදගෙදර ජවිපෙ මගින් ඝාතනයට ලක්වූ අතර සුනිල් සහ නිශාන්ත ඝාතනයට ලක්වූයේ ආරක්ෂක අංශ මගිනි.

ජවිපෙ සන්නද්ධ නායක සමන් පියසිරි ප්‍රනාන්දුගේ නියෝජිතයින් සමඟ ඉන්ද්‍රානන්ද අතර සාකච්ඡා ඉන් පසුව වාර ගණනාවක් පැවතියේ බොරැල්ල සුපර්මාර්කට්හි ඔරලෝසු කඩේ, කොටා පාරේ ප්‍රදීප් ස්ටෝස්, මරදානේ අභයසිංහාරාමය, දෙහිවල සරණංකර පාරේ මාතරගේ දොන් ආරියදාසගේ නිවස, මොරටුවේ විල්ලෝරාවත්තේ නිවස, පිළියන්දල හැඩිගම කුකුල් ගොවිපොල, නාරහේන්පිට මෝටර් රථ දෙපාර්තමේන්තුව, ග්‍රෑන්ඩ්පාස් ස්ටේඩියම්ගම ඇතුළු ස්ථාන කිහිපයකය. ඉන් සාකච්ඡා කිහිපයකටම සන්නද්ධ නායක සමන්ද සහභාගි විය. ඒ අනුව 1989 සහ විජේවීර ඝාතනයෙන් පසු  ජවිපෙ ක්‍රියාකාරකම් රැසක්ද සමන් පියසිරි විසින් සැලසුම් කොට සකස් කරන ලදී. ඉන් ගණනාවක්ම සාර්ථක විය.

එම සැලසුම් සකස් කිරීමේ සාකච්ඡා සඳහා ඉන්ද්‍රානන්ද සමගින් ජවිපෙ සන්නද්ධ අංශයේ ක්‍රියාකාරිකයින්වූ කොළඹ සරසවියේ ශ්‍රාස්ත්‍ර පීඨයේ උපාධිධාරියෙකුවූ ධම්මකිත්ති හිමි නොහොත් පසුව උපැවිදිවූ වරුණද, මොරටු සරසවියේ ඉංජිනේරු පීඨයේ 2වැනි වසරේ සිසුවෙකුවූ හම්බන්තොට ජයරත්න සිරිවර්ධන නොහොත් පීරිස්ද, මොරටුව ජාතික තාක්ෂණික ඩිප්ලෝමා පාඨමාලාවේ(එන්.ඩී.ටී) රංජිත්ද, ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර සරසවියේ ආර්ථික විද්‍යා උපාධිධාරි මාතර මන්තින්ද පිරිවෙනේ කලක් ගුරුවරයෙකුව සිටි මහරගම ධර්මශ්‍රී වර්ධනාරාමයේ තලල්ලේ නාගිත හිමි නොහොත් පසුව උපවැදිවූ ලක්ෂ්මන් ගජනායකද, දිවුලපිටියේ උපන් කීර්ති ගුණතිලක නොහොත් රොෂාන් නොහොත් දුෂාන්ත ඇතුළු කිහිපදෙනෙක් විටින් විට ඒවාට එක්විය.

ආරක්ෂක අංශ තොරතුරු පිටතට යෑම සම්බන්ධයෙන් සැකකළේ යුධ හමුදා පොලිසියේ කෝප්‍රල් රෝහණය. එයට කලින් දෙමළ බෙදුම්වාදීන්ට හමුදාවේ ඡායාරූප සහ තොරතුරු මුදලට ලබාදීම සම්බන්ධයෙන් ඔහුට චෝදනා එල්ල විණි. එහෙත්  ජවිපෙ සන්නද්ධ නායක  සමන් පියසිරි ප්‍රනාන්දුට දුන් සටහනක අත්අකුරු  සහ හමුදා කඳවුරක දළ සටහනක්ද ඉන්ද්‍රානන්ද අත්අඩංගුවට ගැනීමට හේතුවිය. සමන් පියසිරිට දුන් එම සටහන් ජවිපෙ සාමාජිකයෙකුවූ පන්නිපිටිය වීර මාවතේ පදිංචි කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුවේ ලිපිකරුවෙකුවන නවරත්න මුදියන්සේලාගේ මුතුබණ්ඩාගේ නිවසේ තිබී සොයාගෙන තිබිණි.

dharman30071608ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේ ඉල්මහ සමරුවකදී ජවිපෙ නිර්මාතෘ රෝහණ විජේවිරට උපහාරය පුදකරන අවස්ථාවක්.

වසර 1990 මාර්තු 14වැනිදා ආරක්ෂක අංශ විසින් අත්අඩංගුවට ගෙන යටාරෝ වධකාගාරයේ දින 18ක් රඳවා තැබූ ඉන්ද්‍රානන්ද ඝාතනය කිරීමේ උත්සාහයක් තිබුණද යුධ හමුදා පොලිසියේ අණදෙන නිලධාරියාගේ විරුද්ධත්වය හේතුවෙන් එය කල් යෑමක සිදුවිණි. උපක්‍රමශීලිව ඔහු රජයේ සාක්කිකරුවෙක් බවට පත්කර ගැනීමටද ප්‍රයත්න දැරීය. පසුව පනාගොඩ යුධ හමුදා සිර කඳවුරට මාරුකර යැවිණි. මාස ගණනාවක් යනතෙක් දෙමාපියන්ට පෙන්නුවේද නැත. තමන් පත්ව ඇති තත්ත්වය පිළිබඳව මානව හිමිකම් සංවිධානවලට රහසිගතව තොරතුරු යැවීමට ඉන්ද්‍රානන්ද සමත් විය. වසර එක හමාරක් ගෙවීගියද යුද්ධාධිකරණය හමුවේ නඩු නොපැවරීම නිසා නීතිඥ කල්යානන්ද තිරාණගමගේ නායකත්වයෙන් යුත් මානව හිමිකම් සහ සංවර්ධනය පිළිබඳව නීතිඥයින්ගේ සංවිධානය හරහා නඩු පැවරීමට කටයුතු කරන ලදී. එය දැනගත් යුධ හමුදා නීිති ශාඛාව සති දෙකක් ඇතුළත යුද්ධාධිකරණය වෙත ඉන්ද්‍රානන්ද ඉදිරිපත් කරන ලදී. පනාගොඩ යුධ හමුදා සිරකඳවුරේදී 1992 පෙබරවාරි 15වැනිදා අත්අඩංගුවේම සිටි සෙබළුන් පිරිසක් හරහා ඉන්ද්‍රානන්දට පහරදුන් අතර පසුව රෝහල්ද ගත කෙරිණි. අනතුරුව මැගසින් බන්ධනාගාරය වෙතද යොමු කරන ලදී.

මෙහිදී ඉන්ද්‍රානන්දට එරෙහි යුද්ධාධිකරණ චෝදනා වූයේ පනාගොඩ යුධ හමුදා මූලස්ථානය සහ යුධහමුදා පොලිස් මූලස්ථානයේ ඡායාරූප සහ දළ සැලසුම් ජවිපෙට ලබාදුන් බවකි. මේ පිළිබඳව ලාන්ස් කෝප්‍රල් ඉන්ද්‍රානන්ද ගෙන් පිටු 30ක දීර්ඝ පාපොච්ඡාරණයක් ඔහුට විරුද්ධව සාක්ෂි විභාගයේදී ඉදිරිපත් කරන ලදී. එම පාපොච්ඡාරණය ස්වෙච්ඡාවෙන් කරන ලද්දක් නොවන බව ‘වොයර් ඩයර්’ සාක්ෂි විභාගයේදී නිගමනය වී ඇති නමුදු එකී කරුණු ලාන්ස් කෝප්‍රල්වරයා සාක්ෂි විභාගයේදී ප්‍රකාශ කිරීම නිසා ඔහු වරදකරුබව ආරක්ෂක අංශ වෙතින් ප්‍රකාශ විණි.

ඒ අනුව  1990 මාර්තු 14වැනිදා සැකපිට අත්අඩංගුවට ගත් ලාන්ස් කෝප්‍රල් ඉන්ද්‍රානන්ද 1993 ජුනි මස යුද්ධාධිකරණය මගින් වසර 15ක සිර දඬුවමකට යටත් කෙරිණි. අනතුරුව ඉන්ද්‍රානන්ද විසින් අභියාචනාධිකරණයට නඩු අංක 863/93  යටතේ පෙත්සමක් ඉදිරිපත් කලද එය 1996 ජුනි 5වැනිදා නිෂ්ප්‍රභා වූයේ යුද්ධාධිකරණ තීරණය අනුමත කරමිනි. පසුව අභියාචනාධිකරණයේ එම තීරණයට එරෙහිව ශ්‍රේෂ්ධාධිකරණය හමුවේ ඉන්ද්‍රානන්ද විසින් ඇපෑලක් ඉදිරිපත් කල අතර ඒ අනුව යුද්ධාධිකරණයේ තීන්දුව අනුමත කරමින් අභියාචනාධිකරණයදී ඇති තීන්දුව නීතියට පටහැනියැයි කියමින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය මගින් ලාන්ස් කෝප්‍රල් ඉන්ද්‍රානන්ද 1997 දෙසැම්බර් 17වැනිදා නිදහස් කරන ලදී. එපමණක්ද නොව ඔහුට රුපියල් 15,000ක නඩු ගාස්තුවක් ගෙවන ලෙසද රජයට ශ්‍රේෂ්ධාධිකරණය නියෝග කළේය. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ එම තීරණය අනුව ඉන්ද්‍රානන්දට හිඟ වැටුප්ද ලැබිණි. ඒ අනුව ඉන්ද්‍රානන්දට වසර 7 මාස 9 දවස් 3ක කාලයක් සැකකරුවෙකු වශයෙන් බන්ධනාගාර සහ කඳවුරුවල ගතකිරීමට සිදුවිය.

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය එම තීන්දුව ඒකමතිකව ලබාදුන් අතර එහි විනිසුරුවරුන් වූයේ මාර්ක් ප්‍රනාන්දු, ආචාර්ය රංජිත් අමරසිංහ සහ එස්. ඩබ්ලිව්. වී වඩුගොඩපිටියය. වගඋත්තර කරුවන් වූයේ හමුදාපති සිසිල් වෛද්‍යරත්න, බ්‍රිගේඩියර් ඒ. එස් පීරිස්, කර්නල් ජේ.පී.ජී ජයවර්ධන, ලුතිනන් කර්නල් පී.ආර්. සිල්වා ඇතුළු කිහිපදෙනෙකි. ලාන්ස් කෝප්‍රල් ඉන්ද්‍රානන්ද දුන් බව කියන පිටතින් සොයාගත් ඡායාරූප යුධ හමුදා පොලිස් ඡායාරූපගාරයට අයත් ඒවා මිස ඒවා අභියාචක වන ඉන්ද්‍රානන්ද අතර සම්බන්ධයක් තහවුරු වී නැති බව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ මතය වී ඇත. තවද ඔහුගේ අත්අකුරු ලෙස දළ සැලසම් පිටපතේ සඳහන්වී ඇති අකුරු හදුනාගැනීමට නීත්‍යානුකූල අත්අකුරු විශේෂඥ වාර්තාවක් ලබාගෙන නැති බවද ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය එහිදී අවධාරණය කර තිබිණි.

සැකපිට අත්අඩංගුවට තබාගෙන වසර 9කට පසු නිදහස්වීමෙන් අනතුරුව ජවිපෙ දේශපාලනයට යළි පූර්ණකාලීනව එක්වූ ඉන්ද්‍රානන්ද පසුව උතුරු මැද පළාත් සභාවේ පොලොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කයේ ජවිපෙ පලාත් සභා මන්ත්‍රීවරයෙකු වශයෙන් 2001 සිට 2008 ජුනි දක්වා වසර 8ක් කටයුතු කළේය. වර්තමානයේ ඔහු පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ මධ්‍යම කාරක සභිකයෙකු වශයෙන් වාම දේශපාලනයේ පූර්ණකාලීනයෙකි.

ඉන්ද්‍රානන්ද 2001 සැප්තැම්බර් 5 වැනිදා අවාහ වූයේ පොලොන්නරුව රෝහලේ හෙද නිලධාරිනියකවූ ට්‍රිසිලා නිල්මිණී කාරියවසම් සමගිනි. බිරිඳ නිල්මිණීගේ දෙමාපියන්  ඇතුළු පවුලේ අයද නව ජනපදිකයින් වශයෙන් දකුණේ සිට පොලොන්නරුවේ පදිංචියට අය වෙති. ඉන්ද්‍රානන්ද සහ නිල්මිණී යුවලට දරුවන් දෙදෙනෙකි.

ඉන්ද්‍රානන්ද සිල්වා යනු සිය ජීවිතය පරදුවට තබා රෝහණ විජේවීරගේ දේශපාලන න්‍යාය ඉහළින් ඔසවා තැබූ මිනිසෙකි. ඒ නිසාම වයස අවුරුදු 23දී යුධ හමුදා පොලිසියේ ඔහු දැරූ ලාන්ස් කෝප්‍රල් තනතුරේ රැකියාවද ඔහුට අහිමිවූ අතර අනේකවිධ තිරස්චින වධබන්ධනවලට මුහුණදීමටද සිදුවිය. ඔහු වධකාගාර, බන්ධනාගාර ගතකිරීම් හරහා අවසානයේ යුද්ධාධිකරණයෙන් සිරදඬුවම්ද විදි මිනිසෙකි. එමෙන්ම මරණයේ බිහිසුණු අත්දැකීම් දැක දැක උඩුගම්බලා පිහිනූ මිනිසෙකි. රෝහණ විජේවීර ඝාතනයකර දවා අළුකරමින් ජවිපෙ දේශපාලනය මහා සැඩ පහරකට ලක්වූ 1990 නොවැම්බර් 13න් පසුවද පක්ෂය රැකගැනීම උදෙසා ඒ රුදුරු සැඩපහරට කිසිදු දෙගිඩියාවක් නොමැතිව පැනපු මිනිසෙකු බවද අවිවාදිතය.(ජවිපෙ 2වැනි කැරළි සමයවූ 1986 සිට 1990 දක්වා පළවන මෙම ලිපි මාලාව ලබාගැනීම පිළිබද විස්තර පහත ලිපිනයට ඔබගේ ලිපිනය යොමු කිරීමෙන් ලබාගත හැකිය. ධර්මන් වික්‍රමරත්න, තැපෙ 26, ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර. දුරකථනය: 011-5234384 විද්‍යුත් තැපෑල: ejournalists@gmail.com)The writer ධර්මන් වික්‍රමරත්න Dharman Wickremaretne is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com OR 011-5234384.

 

 

 

ඡායාරූප විස්තර

 

ජන සටන පාද යාත‍්‍රාව නිට්ටඹුවට

July 30th, 2016

උපුටාගැණීම නෙත්

ආණ්ඩුවට එරෙහි ජන සටන පාද යාත‍්‍රාව අද (30) නෙළුම්දෙණියේ සිට නිට්ටඹුව නගරය දක්වා පැමිණියා.

ඒකාබද්ධ විපක්ෂය සංවිධාන කරන ජන සටන පාද යාත‍්‍රාවේ තුන්වන දිනය අදයි. අද පස්වරු 1.00ට පමණ ඔවුන් වරකාපොළ නගරයට ළගා වුණා.

වරකාපොල නගරයේදී හිටපු අමාත්‍ය දිවංගත ධර්මසිරි සේනානායක මහතාගේ පිළිරුවට ඔවුන් පුෂ්පෝහාර දැක්වීමද සිදුකෙරුණා.

කජුගම ප්‍රදේශයේදී පාගමනින් පැමිණි මන්ත්‍රීවරුන්ට ප්‍රදේශවාසීන් පිරිසක් කජු මාලා දමමින් පිළිගත් බවයි නෙත් නිවුස් වාර්තාකරු පැවසුවේ.

පාගමන දැක බලා ගැනීමට ප්‍රදේශවාසීන් සහ රත්නපුරෙන් පැමිණි පිරිස් වරකාපොළ නගරය දෙපස රැදී සිටි බවයි නෙත් නිවුස් වාර්තාකරු වැඩිදුරටත් පැවසුවේ.

හෙට (31) නිට්ටඹුව සිට කිරිබත්ගොඩ දක්වා ඔවුන් පැමිණිමට නියමිතයි.

පාද යාත්‍රාව අතර තුර අඹේපුස්ස ශ්‍රී මහා මුත්තුමාරී අම්මන් කෝවිලෙන් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී නාමල් රාජපක්ෂ ආශිර්වාද ලබා ගත්තා.

පාද යාත‍්‍රාවේ අවසන් දිනය වන අගෝස්තු පළමු වනදා මන්තී‍්‍රවරුන් කිහිප දෙනෙකුට අධිකරණයේ පෙනී සිටින ලෙස නියෝග ලැබී තිබුණද එය පා ගමනට බාධාවක් නොවන බවයි ජන සටන පාද යාත්‍රාවට සහභාගී වූ පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍ර කුමාර වෙල්ගම පැවසුවේ.

ජන සටන පාද යාත්‍රාවේ වීඩීයෝව සහ ඡායාරූප පහතින් දැක්වේ


13669219_1100817689979968_29749539127780995_n13754463_1100817699979967_9102837626764711336_n13782102_1100817696646634_6540284056586088972_n13876697_1100818113313259_6183206557519696042_n

13876645_1779869145633134_6615983399778672946_n13903274_1779869148966467_7725429499880573841_n13903276_1779869142299801_4468557929021765641_n

13680594_1779863212300394_4184566172461728972_n13895035_1779863215633727_6644651445231482325_n

13669675_1779840422302673_338320638025756244_n13886433_1779840365636012_2954694141176853484_n13901427_1779840362302679_4410881606714563360_n

13680738_1101006399961097_821802780420795438_n

පාද යාත්‍රාවට ආයෙත් ‘වීථී ලාම්පු’ නිවෙයි (PHOTOS)

July 30th, 2016

උපුටාගැණීම නෙත්

අධිකරණයෙන් වාරණ නියෝග ලබාගෙන ජන සටන පාද යාත‍්‍රාව නතර කිරිමට උත්සාහ කළ ආණ්ඩුව දැන් වීථි ලාම්පු නිවා ඊට බාධා කිරිමට උත්සාහ කරන බව ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂය පවසනවා.

පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍ර නාමල් රාජපක්‍ෂ පැවසුවේ ඊයේ (30) දිනයේ පාද යාත්‍රාව නිට්ටඹුව නගරයෙන් අවසන් කිරීමේදී සම්පූර්ණ නිට්ටඹුව නගරයම අඳුරේ තැබීමට යහපාලන ආණ්ඩුව කටයුතු කර තිබූ බවයි. ඊට පෙර නෙළුම්දෙනියෙන් අවසන් කිරීමේදීද මෙම තත්ත්වයම පැවැති බවත් පැවසුවා.  කෙසේවෙතත් හෙට (31) දිනයේදී පාද යාත්‍රාව නිට්ටඹුවේ සිට කිරිබත්ගොඩ දක්වා පැමිණෙන බවද පැවසුවා.

ආණ්ඩුවේ ඇඟිලි ගැසීම් තිබුණද අධිකරණය ස්වාධීනව කටයුතු කරන බවද ඊට සිය ප‍්‍රණාමය පුද කරන බවද නාමල් රාජපක්‍ෂ පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍රවරයා මෙහිදී කියාසිටියා.

අද (31) ජන සටන පාද යත‍්‍රාවේ හතර වන දිනය වනවා.

13256124_1779941765625872_6510094887003188781_n13686696_1779941758959206_8035092179795381001_n

SINGAPOREAN CHINESE AND INDIAN COMPANIES ENTRUSTED TO DEVELOP THE COUNTRY GOVERNMENT IS THE AGENT ?

July 30th, 2016

Dr Sarath Obeysekera

I read news items and statements read by the leaders in many forums about Singapore,  India and China are entrusted to develop Tricomalee, Colombo Port City , Hanbantota etc.

Prime  intention of the government is to fulfil the election promise of providing one million employment  and what else ?

Increase our foreign earnings? Develop our human resources? Increase agricultural output?

We also seek Singaporean assistance to develop our Civil Service?

What we need is a revolutionary strategy to develop our indigenous skills and change the mind-set of the decision makers .

I just want to ask one simple question .

Are ae we going to change the local rules and regulations related to environment on the land and the sea currently handled by the bureaucrats in following Organizations ?

Central Environment Authority

Cost Conservation Department

Marine Pollution Authority

Megapolis

Southern Development Authority

Cenetral Development agency

Agency for Strategic Development and investment

Sri Lank Port Authority

Provincial Authorities

As an example ,  I am having problems with all almost all the above authorities to get off a project in a 100 perch land with 5 million rupee investment to provide employment to about 100 workers. For last one year

I had to go to CEA in Galle five times and CCD five times to get a letter, They cited following reasons

Today Director is not here to sign

Next day director is there but no Typist

Next day both are there but the subject clerk is sick

Next day all of then have nor come to work because roads are blocked by fishermen

Last day there is a power cut an Typist cannot print the latter !

When Hambantota ,Port City and Trinco gets the nod to be developed by companies from countries mentioned  above ,government may have to take them out of  the jurisdiction of Sri Lanka laws governed by the Parliament  .

Otherwise our NGO’s and individuals will go to courts ( who are mainly involved in remanding people ,releasing them ,issuing enjoying orders and even give legal opinions and decisions    against action initiated by the parliament.) and stall any project by the State .

This may be the reason why the Prime Minister hinted that Port City will be governed under a   separate jurisdiction?

We may have to have Federal State Concept or Canton system like in Switzerland to fast track all the development plans in Sri Lanka

No Harward training will help to solve above problems unless we change ourselves

Dr Sarath Obeysekera

Mr.POLITICIAN, Face The Mirror!

July 29th, 2016

By Dr. Tilak S Fernando Courtesy Ceylon Today

Politics and politicians have become a pet topic nowadays. Cambridge English Dictionary describes the word politics as ‘activities of a government, members of law making organization or people who try to influence the way a country is governed’. Urban Dictionary, however, defines it differently viz: “Politics derived from the words poly meaning ‘many’ and ‘tics’ meaning ‘blood-sucking parasites‘.

Currently a politician’s position has become like that of a professional in Sri Lanka. A politician becomes either acceptable or detested by the very people who elect him or her to Parliament depending on his or her ability to justify the ‘sugar-coated’ promises made at general elections; though popularity, honesty, sincerity and simplicity are regarded as the basic ingredients required for a politician to survive.

With the amalgamation of two main political parties in Sri Lanka (UNP & SLFP), and the emergence of the new concept of ‘Yahapalanaya‘, 19 months ago as the brainchild of the incumbent President Maithripala Sirisena, to work in unison as a single team for the benefit and progress of the nation; it seems is exhibiting hairline cracks widening into major fissures. In such a backdrop it is sad to observe the development of rather a chaotic situation among the Parliamentary groups displaying the worst type of selfish attitudes where bickering, backbiting, infighting and fragmentation is taking place, seemingly leading towards an anarchic situation among themselves, which only leaves the voter confused and perplexed.

Ancestry

 In the bygone era Sri Lankan Parliamentarians were thorough gentlemen of prominence who hailed from respectable families. They were sincere and committed and worked for the betterment of the nation with affection and dedication. After all, they too were human, and had their individual political ideologies, but when it came to national issues they forgot about their personal concerns or party politics and stood firm as a team of true patriotic sons of the country. Looking at the world at large, Britain is a good democratic example to emulate the solidarity of a nation. During the World War II and throughout their military battle with the Falkland Islands, during Lady Thatcher’s premiership, this was clearly evident.

A random sample of yesteryear politicians will show Dudley Senanayake’s name coming at the top of the list. He displayed unpretentious qualities as a parliamentarian. A gentleman who resigned from the post of Prime Minister of the country three times, yet the people re-elected him in every instance. At the end of his sojourn in this world his bank balance revealed only a few hundred rupees to his credit!

Dudley Senanayake used an ordinary man’s vehicle, a Triumph Herald, as his private car. He never had any security backups and escort vehicles, as opposed to what people in this country have seen in the immediate past where politicians (from Government Ministers down to the ordinary Members of Parliament and Provincial Councillors) are being driven in luxury Pajeros, intercoolers, Mercedes Benz, Volvos and other limousines usually driven by millionaires of other countries.

S.W.R.D. Bandaranaike left quite a lot of financial liabilities at the time of his assassination; having tried his best to fulfill his pledges to the people, while dabbling in politics. Dr. N. M. Perera, an intellectual, as well as a politician with his socialist ideology, did not wish to bow down to dishonest politics, which of course denied him the opportunity of seizing power. Wijeyananda Dahanayake came from an ordinary background but set a divine example to parliamentarians, of generations to come, by commuting from Galle to Colombo in a CGR (Ceylon Government Railway) 3rd Class compartment mingling with the commuters.

What was common among the bygone generation of Sri Lankan politicians was many of them entered politics from good family backgrounds, highly educated (most of them had attended foreign universities) with dedication, patriotism and fully committed to work for the people as well as the country. Most of them having hailed from wealthy families had no desire to earn that extra buck out of politics using their power and political might, as opposed to some of the present day breed who have been appointed as parliamentarians minus any such moral qualities of their ancestors.

On the brighter side though, one consolation today is the absence of hell’s angels and back- up vehicles, in front and at the back of VIPs travelling on roads, pushing all other road users to the drains to make way for their masters who assumed they were a special breed fallen from heaven. But still the greediness, self-indulgence and the conceit to ride in Mercedes Benz cars and SUVs seems to be the order of the day for parliamentarians of all hues, which will cost millions to the tax payer! The recent approval of duty free car permits to all parliamentarians, which caused a huge public outcry, and stopped though temporarily by the government.

Present day politics in Sri Lanka are diluted, adulterated and corrupted to the core! It has transformed into a thriving business as could be seen by the number of so called ‘ honourable’ men and their goons allegedly accused of various kinds of fraud and of pilfering public funds are seen frequently visiting the Financial Crimes Investigation Division (FCID). More than once, getting imprisoned and then being bailed out, yet again, after a few days re-visiting on repeat performances for various other allegations. All the while intricate, convoluted and long-winded inquiries are still progressing into obscure areas, according to government sources! This makes the impatient public frustrated and who tend to believe that the grinding wheels of the Yahapalanaya are becoming rusty, and if at all, turns at snail’s pace!

Sri Lanka has also managed to become a record holder in world politics, by becoming the only country where parliamentarians qualify for a retirement pension after clinging on to their ‘Member of Parliament’ tag for five years! What an amazing opportunity for them and for the whole world to become green with envy! This should be recorded in golden letters in the Guinness Book of Records as their pension rights come after drawing handsome salaries pumped up with perks and allowances of many a kind. Official residences, free electricity, which helps some of them to have air conditioning 24/7 even in their washrooms, tax free vehicles, free fuel, body guards and the lot, they enjoy, during their five year term, and end up still sucking blood out of the country’s coffers.

The reason for some of our modern politicians to become unpopular could be endorsed by the fact that very few of them have the good attributes of their political ancestors, be it as a representative of the people at Local Government, Provincial Council, or Parliament; a degree of vulgar affluence seems to affect them! This is the main reason why society is getting horror-struck with the present lot, as some of them have become rapists, thugs and thieves of public funds, who take the political might into their own hands and exhibit their raucous behaviour even during parliamentary sessions stooping to utter gutter levels of the worst kind.

If a public opinion is warranted on the present day politician in Sri Lanka, a friendly advice would be to say politely: ‘Dear Mr. Politician, when you wake up in the morning, please have a look at yourself in the mirror and ask yourself a simple question as to who you are? Wait for the mirror image replay which say to you: ‘ Remember my dear friend, you are no more than a small servant of the public; ahead of you today is a considerable responsibility, and that is to serve your nation’!

tilakfernando@gmail.com

Foreword: “PTSD in the Soviet Union” by Dr. Ruwan M Jayatunge M.D.

July 29th, 2016

Dr Gordon Atherley M.D. , PhD   LLD, Honoris Causa, from Canada’s Simon Fraser University.

PTSD is short for ‘Post-Traumatic Stress Disorder’.

When someone experiences an event which is unexpected and emotionally shattering it may continue to have serious effects on them long after any physical or other danger has passed. Persons with this kind of experience may relive the events that caused them intense fear and horror through flashbacks and nightmares, and they may become emotionally frozen. When they remain in this state for more than a month, their condition receives the medical diagnosis of Post-Traumatic Stress Disorder.

Post-Traumatic Stress Disorder occurs in children as well as adults. It is a mental health disability that can become so severe that the individual finds leading a normal life difficult or perhaps even impossible. And especially so because it can have such serious consequences, which include suicide and addiction to dangerous substances.

Post-Traumatic Stress Disorder follows trauma such as serious physical injury especially when the resulting disability is permanent; witnessing people being hurt or killed; experiencing dangerous events; feeling horror, helplessness, or extreme fear; receiving little or no social or psychological support following the trauma; and dealing with extra stress after experiences such as loss of a loved one, pain and injury, or loss of a career, job or home.

Post-Traumatic Stress Disorder creates serious challenges for military personnel injured in military service, and for other persons who in the course of their duties, activities and involvements are confronted by violence. Their challenges add to and complicate the challenges for their family caregivers and families.

Dr. Jayatunge graduated from Ukraine’s Vinnitsa National Medical University and then joined the Ministry of Health of the Government of Sri Lanka. In Sri Lanka he worked closely with war veterans and civilians affected by war. He studied in considerable depth the impact of war-related post-traumatic stress disorder. He became one of the pioneers in the study of its psychosocial effects in Sri Lanka. He has written several books and published several research articles that recount the war trauma and its consequences in Sri Lanka.

Yet despite the cumulated, experience-derived knowledge relating to Post-Traumatic Stress Disorder, doubts about its reality still persist.

Dr. Jayatunge points out that the Soviet Union, from its foundation with the 1922 October Revolution to its dissolution in 1991, faced internal and external socio-political calamities that generated immense stresses among its population. But, he observes, little is known in the outside world about the psychological trauma experienced by the Soviet People. Which is why his exploration of the grim history of Post-Traumatic Stress Disorder in the Soviet Union is an important contribution to scientific and medical knowledge and why his work also provides powerful support for recognizing the troubling reality of Post-Traumatic Stress Disorder.

IMF loan conditions will impact living standards – AED

July 29th, 2016

By Ruwan Laknath Jayakody Courtesy the Nation

The Alliance for Economic Democracy observed that the International Monetary Fund (IMF) loan of USD 1.5 billion obtained by the Government would result in the standards of living of the people being adversely impacted.

Convener of the Alliance, Amali Wedagedera said that it was primarily borrowings and also bad economic policies that had led to the current issue concerning the balance of payment, and therefore more borrowings would not help the country get out of the present crisis.

The IMF’s proposed medium-and long-term economic restructuring and reforms will only serve to aggravate the situation, she mentioned, adding that such policies will only serve to consolidate the neo-liberal regime.

Economics though practised as a very technocratic science is actually intrinsically linked to our daily lives, she pointed out.

Whatever development that has taken place is only superficial, therefore development must be people-centric, she remarked, adding that people especially groups such as fisher folk and farmers, who are excluded from the mainstream economic discourse, must be consulted on their needs, and greater accessibility for such groups to get involved in economic decision- making processes must be provided for and facilitated.

“Will the IMF loan and the agreement, its nature, the various conditions the IMF wants the Government to adopt, and the medium-and long- term impact on the economy, get the country out of the trap it is in or into the fire? The Government states that they have borrowed the said amount to help overcome the present crisis. It will only sink us further into the crisis and into a black hole,” Wedagedera emphasized.


Copyright © 2016 LankaWeb.com. All Rights Reserved. Powered by Wordpress