Simple cooking changes make healthier rice

March 24th, 2015

Emma Stoye Courtesy Chemistry World

Researchers in Sri Lanka have found that making simple changes to the way rice is cooked can lower its calorie content, by converting some of the starch to a non-digestible form.

Resistant starch (RS) behaves more like dietary fibre than carbohydrate, as it is not broken down into simple sugars in the small intestine. There are several health benefits associated with RS, according to Sudhair James from the College of Chemical Sciences in Sri Lanka. ‘It improves the glycaemic response, can speed up lipid metabolism and improve immune function,’ he told delegates at the 249th ACS National Meeting & Exposition in Denver, US.

James and his colleagues think that increasing the RS content of starchy foods such as rice – a dietary staple for over half the world’s population – could help tackle obesity and other diet-related health problems.

They analysed RS content of 38 different rice varieties, and found that there was quite a bit of natural variation. In general traditional varieties had higher RS content than ‘improved’ varieties, which have been developed to be more nutritious or easier to cultivate. Next, the researchers investigated how altering the cooking process can affect the RS content, using the variety with the lowest RS concentration, BG 305, which contains around 0.3% RS.

Using the traditional Sri Lankan cooking process as a starting point – 40 minutes of simmering followed by oven drying for 2.5 hours – the researchers tested the effects of three other processing steps: adding coconut oil to the boiling water, refrigerating the rice for 12 hours before oven drying, and heating it up in a microwave after oven drying.

In theory, James explains, two of these steps should increase the proportions of different forms of RS. Adding oil to the water creates ‘type 5’ RS. ‘The oil complexes with the amylose to form amylose-lipid complexes…this prevents the starch granules being attacked by enzymes,’ says James. Chilling the rice after boiling increases ‘retrograded starch’ or ‘Type 3’ RS when hydrogen bonds re-form within the starch, making some components less soluble.

The team found that both these processes led to an increase in RS which reheating the rice after oven drying did not appear to reverse. In fact, the greatest effect – a 15-fold increase in RS – was seen when all three treatments were used together. This translates to a calorie reduction of 10-12% in this particular variety, which James says could be ‘perhaps as high as 50 or 60%’ if the treatments were applied other varieties.

But Denise Robertson from the University of Surrey, UK, who has carried out similar studies investigating the resistant starch content of pasta, warns against making assumptions about the long term health effects. ‘The metabolic response to food isn’t always predictable to what you get from an in vitro analysis,’ she says. ‘We as humans are remarkable at protecting our food intake and will compensate.’ Robertson also points out that global cooking practices are variable – while some cultures may boil rice for a long time and then dry it, as in this study, many only cook it for 10-15 minutes, which might lead to a more modest result.

James acknowledges there is a lack of data on whether there are measurable benefits of increasing resistant starch intake, and says that clinical trials with obese patients are currently ongoing.

 

Jaffna HSZ reduced further

March 24th, 2015

by Shamindra Ferdinando Courtesy Island

High Security Zones (HSZs) had been an integral part of the Sri Lankan Army (SLA) defences in the Northern and Eastern Provinces. The SLA had no option but to gradually expanded HSZs in the war-torn provinces, particularly in the Jaffna peninsula, to meet the growing threat posed by the Liberation Tigers of Tamil Eelam. The gradual expansion of HSZs deprived a sizable Tamil speaking population of their rights.

The Navy and Air Force, too, maintained HSZs, depending on their requirements. The military transformed the Palaly-Kankesanthurai security sectors, to one vast defence complex, in accordance with its overall plan to defend the peninsula against the LTTE build-up across the Jaffna lagoon. For want of an overland route to Jaffna peninsula, troops deployed there, and Jaffna islands, had to depend on supplies through the KKS harbour, as well as the Palaly airfield.

article_image

One-time Defence Secretary, Austin Fernando discussed the issue of HSZs, during the Norwegian arranged Ceasefire Agreement (CFA). The CFA came into operation, in February 2003. (Fernando received the appointment as the Governor of the Eastern Province in the wake of Maithripala Sirisena assuming the presidency. Fernando succeeded retired Rear Admiral Mohan Wijewickrema)

Fernando took up the issue, in an article titled ‘The Peace Process and Security Issues’, in Dr. Kumar Rupesinghe’s ‘Negotiating Peace in Sri Lanka: Efforts, Failures and Lessons’, launched in February, 2006.

Having explained the LTTE’s efforts to use men, women and children, to cause chaos in HSZs, particularly in the Jaffna peninsula, Austin Fernando asserted the LTTE wanted access to areas dominated by the SLA. The LTTE project was meant to gain access to HSZs on the pretext of paving the way for public presence in areas hitherto denied to them. The military strongly opposed the move.

According to Fernando, the LTTE, too, maintained HSZs in several areas, including Kilinochchi, Mullaitivu and Puthukudirippu in the Vanni and Vakarai, Taravai and Karadiyanaru in the Batticaloa district. In spite of demanding access for Tamil civilians to HSZs, maintained by the SLA, the LTTE never gave them freedom in their HSZs, Fernando declared.

However, the then UNP led United National Front (UNF) government, the then five-party Tamil National alliance (TNA) or civil society organizations, never publicly raised the issue of Velupillai Prabhakaran’s HSZs. The Colombo based diplomatic community, too, never realized the need to take it up with Prabhakaran, though interested parties repeatedly urged the government to do away with HSZs. Those who had been demanding clearing of HSZs conveniently forgot they formed part of the overall defence of vital installations.

Gradual release of HSZs begins

The release of HSZ wouldn’t have been realistic, without the LTTE’s defeat. The freeing of long-held land, even in the Jaffna peninsula, couldn’t take place even after the SLA brought the entire peninsula under its control, in early 1996. The SLA always feared that its Jaffna bases would be vulnerable to an assault across the Kilali-Muhamalai-Nagarkovil frontline and therefore Jaffna HSZs couldn’t be done away with until the Vanni was brought its control. The SLA accomplished that task, in May, 2009.

But the release of HSZ didn’t begin until late October, 2010.

Before the release of 425 acres of land, in Vasavilan, east in the Jaffna peninsula, on Monday (March 23), with the participation of President Maithripala Sirisena, Prime Minister Ranil Wickremesinghe, as well as former President Chandrika Bandaranaike Kumaratunga, the army has freed 26,865 out of 34,561 acres of land held by five security forces commands in the Northern and Eastern Provinces since the conclusion of the war, in May, 2009, up to Dec. 2013. The Sirisena-Wickremesinghe administration has promised to release 1,000 acres, during 2015.

Land has been released in stages with the people living in areas, covered by the Security Forces headquarters, Jaffna, being the main beneficiary.

According to Defence Ministry records, of 33,156 acres held by the Jaffna command, 26,729 acres had been released as at Dec. 2013.

Security forces commands in Vanni (69 acres), Kilinochchi (632 acres), Mullaitivu (572 acres) and East (132 acres) had held a total of 1,405 acres of land, at the end of the war, whereas the Jaffna command alone occupied a staggering 33,156 acres.

Twelve acres of private land in Vanni, 71 acres in Kilinochchi, 15 acres in Mullaitivu and 38 acres in the East had been released on a staggered basis, as at Dec 2013.

The Maithripala-Wickremesinghe administration recently declared that 1,000 acres of land, currently held by the Jaffna command, would be freed during this year. As at Dec, 2013, the Jaffna command held 6,427 acres of land. The area freed on Monday formed part of the 1,000 identified for release.

The Palaly-Kankesanthurai sector had been gradually expanded over the years to meet the threat posed by the LTTE. In the absence of the overland main supply route, five Divisions, deployed in the Jaffna peninsula, at the height of the war, in addition to the navy, air force and police, relied on sea and air supply lines. All civilian supplies, too, had to be moved by sea and the Jaffna district deployment remained the largest single commitment, until the end of the conflict.

With troops gradually giving up private land, there had been significant changes in the deployment pattern of battalions, assigned to Jaffna, Vanni, Kilinochchi and Mullaitivu commands. At the conclusion of the war, in May, 2009, there had been 152 battalions assigned for those commands. That deployment was meant to face a possible low intensity hit-and-run terror campaign. However, as the situation steadily improved, army headquarters reduced the northern deployment by 48 battalions, with more than half the battalions assigned for the Mullaitivu command, redeployed.

The LTTE, too, held substantial land, particularly in the Vanni east, during the conflict, though no one requested the LTTE to give up such land.

Prabhakaran resorted to HSZs to protect his vital installations in the Vanni. The LTTE’s underground complexes, three airfields, east of the Kandy-Jaffna A9, road as well as artillery and mortar bases, had been covered by HSZs. The LTTE operated HSZs, east of the A9, until troops gradually evicted terrorists in series battles, consequent to the liberation of Kilinochchi, during the first week of January 2009. The army smashed through all HSZs, by May, 2009.

Had the LTTE somehow survived, with the intervention of the Western powers, the military wouldn’t have been able to give up HSZs. Those who had been demanding the return of HSZ never backed the military campaign against the LTTE. They never acknowledged that normalcy couldn’t be restored in the northern and eastern provinces, as long as the LTTE retained its conventional military power.

2002-2003 controversy over Jaffna HSZ

In accordance with the CFA, arranged by the Norwegian government, the then Wickremesinghe government made an attempt to at least partially do away with HSZs. The government felt that HSZs could be removed without jeopardizing military bases in the Northern peninsula. The project went awry due to the then Jaffna Security Forces commander, Maj. Gen. Sarath Fonseka, publicly opposing the plan. The nation should be grateful to Fonseka for standing up against the government plan to do away with HSZs.

The government sought the advice of one-time Indian Army Chief of Staff, Lt. Gen. Satish Nambiar, to advice the Sri Lankan military, on security matters, as regards the Jaffna HSZs, during the 2002-2003 period. Subsequently, Sri Lanka obtained advice from retired Vice Chief-of-Naval-Staff, Vice Admiral P. J. Jacob.

Sri Lanka initially engaged Nambiar, who commanded the UN troops, in what was previously Yugoslavia, to review the Jaffna HSZs. His report on HSZs was released in mid 4 January, 2003. It was his second report on the HSZs as the LTTE rejected his first report which basically endorsed the views of the Jaffna Security Forces Commander, Major General Sarath Fonseka.

Jacob was subsequently engaged by the government to obtain an independent assessment on SLMM head, Major General Triggve Tellefsen’s proposals after the navy top brass rejected them on the basis that they would give official status to the Sea Tigers.

Fonseka declared a set of tough per-conditions for the military to give up Jaffna HSZs. The war veteran emphasized that giving up of HSZs should be directly linked to a series of measures to prevent the LTTE from taking advantage of the situation. Fonseka earned the wrath of the then government, as well as all those who had been backing the Norwegian initiative, regardless of its security consequences. Had the then government had its way, the LTTE could have destabilized the Palaly-Kankesanthurai sector. Large scale destabilization/sabotage operations could have undermined both air and sea supply routes, and that would have affected the government position in the entire peninsula. Had that happened, Jaffna would have been vulnerable for a massive assault and the ground situation, altered to such an extent, that the LTTE would taken the upper hand in the Jaffna peninsula.

Fonseka went to the extent of releasing his controversial proposals as regards the Jaffna HSZs in a bid to pressure the UNP leadership to drop its plan. Fonseka imposed tough conditions to prevent the LTTE from taking advantage of proposed resettlement of civilians in areas demarcated as HSZs. The Sinha Regiment veteran also involved the Norwegian-led Sri Lanka Monitoring Mission (SLMM) in proposed counter measures. Fonseka proposed additional powers and fresh mandate to the SLMM to pave the way for the five-nation grouping to play a pivotal role in an effective de-escalation plan.

Fonseka highlighted the danger in doing away with Jaffna HSZs without taking adequate precautions. Fonseka’s stand should be examined in the backdrop of extremely poor ground situation in the Northern Province at that time. Having suffered a humiliating defeat, at Elephant Pass, in April, 2000, the army held a forward defence line, extending of Kilali on one side to Nargarkovil on the Vadamaratchchy east coast via Eluththumaduval and Muhamalai. The LTTE retained strong forces capable of breaching defended positions. In that background, doing away with HSZs, in the Jaffna peninsula, to facilitate the Norwegian led peace process, could have caused catastrophe unless counter measures were taken, in accordance with Fonseka’s plan. Perhaps, no other army officer, at that time, had the guts to publicly oppose controversial plan to do away with HSZs much to the embarrassment of the then political leadership.

Key points identified by Fonseka

* Withdrawal of LTTE weapons as well as decommissioning of artillery pieces and long range mortars, positioned against military in the Jaffna peninsula. This was to be done with the assistance of the SLMM.

*Measures to prevent resettlement of LTTE cadres, their families and sympathizers close to military camps.

*Possibility of the LTTE having military hardware, including missiles within areas categorized as HSZs.

*Threat posed by suicide cadres operating in HSZs.

*Use of information provided by civilians in HSZs to direct accurate artillery and mortar fire at specific targets.

*Under any circumstances, LTTE will not be allowed to engage in politics (Under the CFA, the LTTE was allowed to enter government-held areas in both Northern and Eastern districts to engage in political activity. The LTTE used that opportunity to organist hit squads to eliminate those individuals whom it considered a threat to the organization).

*Strict controls on movement of those allowed to return to HSZs with certain areas declared out of bounds for returnees, under any circumstances.

*Regular checks on people, at both entry and exit points, at HSZs.

*The need to retain buffer zones within the HSZs to meet any eventuality.

=Prohibition of resettlement of civilians at places that could be used to threaten ship movements, to and from Kankesanthurai, and aircraft operating to and from the Palaly air base.

*Under cover LTTE units exploiting the presence of civilians to mount attacks on the military.

The Army made huge battlefield sacrifices to eradicate the LTTE conventional fighting power. At the height of the war, as many as a million people had to leave their dwellings, in addition to those who had been forced out of HSZs.

Post-war satellite survey

Sri Lanka’s primary High Security Zone (HSZ) in the Northern Peninsula has been surveyed by satellite consequent to a request by a UK-based NGO, namely the Sri Lanka Campaign for Peace and Justice.

The Geo-spatial Technologies and Human Rights Project of the American Association for the Advancement of Science has obtained/studied high resolution satellite images of the Palaly-Kankesanturai zone.

The UK NGO is based at Grayston House, Charles Square, London.

The project has examined the developments that had taken place in the area since the conclusion of the conflict in May 2009.

The strategic Palaly air base and Kankesanturai harbour are located within the studied zone.

The Indian army, too, maintained HSZs during its deployment here (July 1987-March 1990).

Among the advisory council members of the UK, based NGO, are Norwegian producer of ‘My daughter the Terrorist’ (which dealt with female LTTE suicide cadres preparing for missions) Beate Arnestad, Nirmanusan Balasundaram, who fled Sri Lanka during the war and was on the payroll of the Berghof Foundation for Conflict Studies in Sri Lanka, Prof. Adele Barker, who has been critical of Sri Lanka’s victory over the LTTE, one-time Deputy Australian High Commissioner in Colombo, Bruce Haigh, former Sri Lankan journalist, J. S. Tissainayagam, and member of the UNGS Panel of Experts’ Yasmin Sooka. South African – born Sooka joined two of her colleagues in recommending war crimes investigation targeting Sri Lanka.

The US institution has also obtained satellite images of the Vanni east front, where the Sri Lankan Army fought a series of battles, during May, 2009. The study had been carried out on the request of the Amnesty International and the Human Rights Watch (HRW) made on May 10, 2009. The study had focused on satellite images, obtained during the early part of 2009 of the Civilian Safety Zone (CSZ).

The Sri Lankan military pointed out that the study revealed 1,346 burials in three separate locations within the CSZ, though some of them were of those who died fighting for the LTTE. A senior official told The Island that the examination of satellite images, obtained during the early part of 2009, would help refute unsubstantiated allegations made by a section of the international community.

The military said that since the conclusion of the conflict, in May, 2009, the government had gradually reduced the strength of the Army deployment in the Jaffna peninsula. At the height of the conflict, the government maintained four Divisions, including 53 and 55 (fighting formations) in the peninsula, though they were relocated after the conclusion of the war.

To be continued on April 1

 

යහපාලනය සුන්නත්දූලි වී ඇත

March 24th, 2015

-වෛද්‍ය කේ. සුරන්ප්‍රිය. යුතුකම සංවාද කවය

යහපාලනය සුන්නත්දූලි වී ඇත. ගිය නුවණ ඇතුන් ලවා වත් ඇද්ද විය නොහැකිය යන්න වඩාත් ප්‍රකට වූ දේශපාලන උදාහරණයක් මෑත ඉතිහාසයේ නොතිබුනු තරම්ය. දිනෙන් දින වඩ වඩාත් වගකීම් විරහිත ජුගුබ්සාජනක සිදුවීම් සිදුවෙමින් තිබේ. මෙවැනි වෙනසකට ජනතාව සිය චන්දය කෙසේ භාවිතා කළේ ද යන්න දැන් ඔවුන් තුළම මතුවී ඇති ප්‍රශ්නයයි. මෙවැනි පාලනයකින් කිසිසේත් රටට හිතකර දේශපාලන වටපිටාවක් නිර්මාණය නොවන බවට වෙන කවරදාකටත් වඩා ජනතාව විසින් වටහා ගෙන ඇත. රටේ සිදුකල මහා දේශපාලන කුමන්ත්‍රනය නිසා සිදුවුනු වඩාත් සාධනීය වෙනස නම් මෙමවටහා ගැනීම බව දැන් දැන් රට තොට සිදුවන කතා බහින් පැහැදිලි වේ. වෙනසක් ප්‍රාර්ථනය කළ අය දැන් දැන් පශ්චත්තාපයෙන් යුතුව මෙනෙහි කරනුයේ, තමන් විසින් ස්ථාවරව තිබූ රටක් අස්ථාවර කිරීමට දායක වූ බවත්, මේ බල ලෝභී කණ්ඩායම් හුදෙක් තම පැවැත්ම සඳහාම පමණක් හැසිරෙන සුපුරුදු දේශපාලන ක්‍රීඩාවෙහිම නිරත වනපවිටුන් බවය.හෙළ උරුමයත්, ජවිපෙත් දැන් ජනතාව ඉදිරියේ නිරුත්තර වී ඇතිවා පමණක් නොව, ඔවුන් රාජපක්ෂ පාලනය තුළදී මෙන්ම වත්මන් පාලන කාලයේදීද ජනතාව බලාපොරොත්තු වන මැදිහත්වීමක් සිදුකළ නොහැකි බෙලහීන පාර්ශවකරුවන් පමණක් බව මනාව පෙන්වා දී ඇත.

නිමල් සිරිපාල ඇතුඑ ශ්‍රීලනිපමන්ත්‍රී වරුන් දැන් මහ බැංකු අධිපතිවරයා ඉවත් කරව් යනුවෙන් පෙළපාලි යන්නේත්, හෙළ උරුමය විරෝධතා පෙළපාලි යන්නේත්,ඡවිපෙ පොරොන්දු ඉටු කරව් යනුවෙන් රැස්වීම් තබන්නේත් කුමකට ද? රටට ප්‍රකාශ කළ යහපාලනය මිත්‍යාවක් බවත් සිදු වන්නේ ජනතාව ප්‍රාර්ථනය කළ වෙනස නොවන බවත් දැන් ඉතා පැහැදිලිය. ශ්‍රීලනිපය තම පක්ෂ නායකයා වෙත සහහෙළ උරුමය සහ ජවිපෙ තමන් විසින් සහයෝගය දී පත්කර ගත් ජනාධිපතිවරයා වෙත මෙම කරුණු ඉදිරිපත් කොට පහසුවෙන්ම නිරාකරණය කරගත හැකිව තිබියදී පෙළපාලි සහ රැස්වීම් තැබීමට ඔවුනට සිදුවී ඇත්තේ ඇයි? මේ ක්‍රියාවලීන්ගෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ ජනාධිපතිවරයා ඔවුන් සමග එකට තීරණ ගන්නේ නැතිවා පමණක් නොව වෙනත් බලගතු බලවේගයක් විසින් අඩපණ කර ඇති බව නොවේ ද?එම බලවේගයන්ගේ මෙම හැසිරීම ඔවුනට ඝෟජු බලයක්පවා නොලැබී ඇති වටපිටාවකදී බව සැලකීමේදී සැබෑ බලයක් ලැබුනහොත් සිදුවිය හැකි අත්තනෝමතික පාලනය ගැන ඉතා පැහැදිලි තක්සේරුවකට පැමිණීමට රටේ ජනතාව දැනුවත් කළ යුතුය.

විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යයින් සහ අනෙකුත් උසස් අධ්‍යාපන ආයතනවල ශිෂ්‍යයින් විසින් පසුගිය කාලයේදී සිදුකරණ ලද අතොරක් නැති උද්ඝෝෂණ සහ විරෝධතා දැන් සහමුලින්ම නැවතී ඇත. ඒ ඔවුන් ඉල්ලා සිටි සියඵ ඉල්ලීම් ඔවුනට ලැබී ඇති නිසා ද? එසේත් නොමැති නම් එම ඉල්ලීම් කිසිසේත් අව්‍යාජ නොවන,පිටුපසින් සිටිමින් ඔවුන්ව මෙහෙයවන ලද බලවේගයන්ගේ මුඛ්‍ය පරමාර්ථය වූ පැවති රජය පලවා හැරීම සඳහා සිසුන් යොදා ගැනීම පිණිස ඉදිරිපත් වූ තාවකාලික මෙහෙයුමක්ද යන්න, තම පළමු චන්දය භාවිතා කරණ ලද මේ උගත් තරුණ තරුණියන් විසින් සොයා බැලිය යුතුය. තමනටද හොරා වෙනෙකෙකු විසින්තමන්ව මෙහෙයවා ගනු ලැබ ඇතැයි යන්න වටහා ගැනීම තරුණ හදවත් වලට වේදනාකාරී වනවාට සැක නැත. රටක අනාගතයත්, සිය අනාගතයත් යන දෙකම තීරණය කෙරෙන චන්දය වැනි වැදගත් අවස්ථාවකදී ඉතා නිදහස් මනසකින් නිවැරදි නිගමනයට පැමිණිය යුතු අතර, ආවේගශීලීව තීරණ නොගත යුතුය.

ඉදිරි මැතිවරණයේ දී සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා සිය සහයෝගය ශ්‍රීලනිප සහ එජාප යන පක්ෂ දෙකටම ලබා දීමට තීරණය කර ඇතැයි ඔහු විසින් සිදු කරණ ලද බොළඳ වගකීම් විරහිත ප්‍රකාශය සම්බන්දයෙන් ශ්‍රීලනිප ඉදිරි පෙළ මවිත වී ඇතිවාටත් වඩා ඉතා අසරණ වී ඇතිවාට සැක නැත. කිසිම ශ්‍රීලනිප සාමාජිකයෙකුට පිළිගත හැකි තත්වයක් නොවූවත් ශ්‍රීලනිප නායකත්වය අද ඇද වැටී ඇති තත්වය දෙස බැලීමේදීඔහුගෙන් මීට වඩා වැඩි පෞරුෂයක් බලාපොරොත්තු වීම විහිලුවකි. මෙය මේ කුමන්ත්‍රනය විශ්ලේෂණය කළ ජාති හිතෛශීන් විසින් බොහෝ කලින්ම නිවැරදිව පෙන්වා දෙන ලදී. ශ්‍රීලනිප ඉදිරි පෙළ, මේ යථාර්තය පැහැදිලිව වටහා නොගත හොත් ශ්‍රීලනිප ඉදිරි දේශපාලන අනාගතය ඉතා අඳුරු වනු නොඅනුමානය. ඔවුන් මේ ප්‍රකාශය සම්බන්ධයෙන් ඉතා ඉක්මනින් ප්‍රශ්න කළ යුතුව ඇත. ඔවුහු ශ්‍රීලනිප බහුතර පසු පෙළ හා එක්ව සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා ට පක්ෂ නායකත්වයෙන් ඉල්ලා අස් වීමට බල කල යුතුය. නිර්භය නිවැරදි තීරණ ගැනීම ප්‍රමාද නොකල යුතුය. මෙය ශ්‍රීලනිප යට ලැබුනු කදිම අවස්ථාවක් ලෙස සුභවාදීව හසුරුවා ගත යුතුය.

තම නායකයාගේ චින්තනය සහ පෞරුෂය පිළිබඳව හොඳ තක්සේරුවක් ඇති කර ගත හැකි අවස්ථාවක්, තම එංගලන්ත සංචාරය අරභයා ඔහු විසින් සිය පාක්ෂිකයින් ඉදිරියේ පලකළ අදහස් වලින් උදා කර දුන්නේය. සිරිසේන ජනාධිපතිවරයාට සිය ජීවිත කාලයේදී ලැබිය හැකි ඉහලම වාසනාවන් වන, එංගලන්ත රැජින සමඟ පැය භාගයක් මුන ගැසී කථා කිරීමට ලැබීම, රැජින අත් වැසුම් නොමැතිව සාකච්චාවට එක් වීම සහ එංගලන්ත අගමැතිවරයා කාරයේ දොර අසලටම පැමිණීම යනාදිය සාක්ෂාත් කර ගැනීමට ඉඩ ලැබී ඇත. කෙතරම් වාසනාවන්ත පුද්ගලයෙක් ද?ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට ජනාධිපතිවරයා සහ අගමැතිවරයා විසින් අනවශ්‍ය මොහොතක දී, කණ්ඩායම අමතමින් එල්ල කළ පීඩනය ද, යම් තරමකින් හෝ පසු දිනම ඔවුන් ගේ ආපසු ඒමට හේතු නොවිනැයි කිව නොහැකිය. එවැනි කණ්ඩායම් ඇමතීමක් අර්ධ අවසාන පූර්ව වටයේදී නොව ලෝක කුසලානය ලබා ගත් අවස්ථාවකදී සිදු කළේ නම් තේරුම් ගත හැකිය. මෙවැනි බොළඳ නායකයින්ගෙන් රටට හිතැති, එඩිතර තීරණ කිසි ලෙසකින් හෝ බලාපොරොත්තු නොවිය යුතුය.

දැන් රට තුල සිදු වන්නේ විකාරරූපී දේශපාලනරංගනයක් බවත්, ජවිපෙ සහ හෙළ උරුමය එහි නිරූපනය කරනුයේ නොවැදගත් අතාත්වික භූමිකාවක් බවත් දැන් පැහැදිලිය. විජයදාස රාජපක්ෂ සහ විකි ලීක්ස් හරහා එළිදරව් වුනු ජවිපෙ අපකීර්තිමත් මූල්‍ය ගනු දෙනුත් සමග, ඔවුන්ගේ භාවිතාවද අනෙක් කවර හෝ පක්ෂයකට වඩා නොවෙනස් බව රටට ඒත්තු යාම නිසා ඔවුහු බරපතල පිරිහීමකට ලක්ව තිබේ. ඔවුන් සහ විදේශීය කුමන්ත්‍රනකරුවන් වසින් රට ඇද දැමූ අස්ථාවර භාවයෙන් ගොඩ ගැනීමට කිසියම් සාධනීය මෙහෙයක් මෙම පක්ෂ දෙක විසින් ඉටු කරණු ඇතැයි දැන් කිසිවකුන් හෝ පිළිගන්නේ නැත.ඉතිහාසයේ ඔවුනට හිමිව තිබූ පිළිගැනීම දැන් බරපතල සෝදාපාඵවකට ලක්වී හමාරය. ඔවුහු දැන් ජනතාවගේ වෛරයට පාත්‍රවෙමින් සිටිති.

ඉදිරියේදී පැවැත්වෙන මැතිවරණය සඳහා රටට හිතැති සියඑ බලවේග ඒකරාශි කිරීම වහාම ආරම්භ කළ යුතුය. මෙහිදී විද්වත් වෳත්තිකයින්ට සුවිශේෂී කාර්යභාරයක් පැවරී ඇත. රටේ සිදුවූ කුමන්ත්‍රනය සාර්ථක කර ගැනීමට චන්දය භාවිතා කළ ජනතාවගේ අභිලාශයන්ද වටහා ගනිමින් වඩා පුඑල් වූත්, වඩා විශ්වාසනීය වූත් වඩා ක්‍රියාකාරී වූත් බලවේගයක් ගොඩ නැගිය යුතුය. වෙන කවරදාකටත් වඩා ජනතා හදවත් දිනා ගෙන ඇති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා වටා රොක්වන ජනතාව ශ්‍රීලනිප ය තුලම ගොනුකර ගැනීමට හැකි සෑම බලපෑමක්ම කළ යුතුය. එසේ නොහැකි වන්නේ නම් ශ්‍රීලනිප ය අමතක කොට රට වෙනුවෙන් එකමුතු කළ හැකි කවර හෝ තරාතිරමක සියඑ බල මුඵ ඒකරාශී කර ගැනීමට දෙවරක් සිතා බැලීමට කාලයක් ඉතුරු වීනොමැත. ශ්‍රීලනිප යේ ඉහල පෙලේ නායකයින් තුළ ඇති විචිකිච්චාවට පිළිතුරු දීමට සහ රට මුහුණ පා ඇති සැබෑ අවදානම ඔවුනට අවබෝධ කර දීමට දේශමාමකමහ සඟරුවණ සහ විද්වත් වෟත්තිකයින් ස්වේච්චාවෙන්ම පෙරට ආ යුතු මොහොත එළැඹී ඇත.

පසුගිය මැතිවරණ සියල්ලකදී ම පාහේ බොහෝ වෛද්‍යවරුන්, ඉංජිනේරුවන්, නීතීඥයින් සහ තවත් බොහෝ වෟත්තිකයින් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ගේ ජයග්‍රහනය පිණිස තම දායකත්වය ලබා දුන් බව සලකා බලන විට ඔවුන් හට මේ අතිශය තීරණාත්මක පැයේදී පැවරෙන වගකීම වෙන කවරදාකටත් වඩා වැඩිය. ඔවුන්ගේ මැදිහත් වීම දෙයාකාරයකින් වැදගත් වේ. පළමුව මහ ජනතාව අතර විශ්වාසය තහවුරු කර අපේක්ෂාව ඇති කරලීම පෙන්වා දිය හැකිය. දෙවනුව වඩාත්ම වැදගත් සාධකය වනු ඇත්තේ මහජන නියෝජිතයින් ලෙස අපේක්ෂකත්වය ලබා ගැනීම පිණිස වන තරඟයේ දී නිවැරදි පුද්ගලයින් තෝරා ගැනීම පිණිස සහාය වන ස්වාධීන මැදිහත්කරුවාගේ භූමිකාව නිරූපණය කිරීමය. ඔවුන් දැන් පෙරමුණක් ලෙස ඒකරාශී වී මෙම කාර්යයටසහභාගී විය යුතුය. ඔවුන්ව දිරිගැන්වීම පිණිස ශ්‍රීලනිප යේ ප්‍රබුද්ධ දේශපාලන කොටස් වෙත විශාල කාර්ය භාරයක් පැවරී ඇත.

-වෛද්‍ය කේ. සුරන්ප්‍රිය.
යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

සිරස මාධ්‍ය සදාචාරය

March 24th, 2015

නලින් ද සිල්වා 

මාධ්‍ය ආයතන යම් දේශපාලනයක නිරත වෙයි. මාධ්‍යවේදියෝ ද දේශපාලනයක නිරත වෙති. එහි වරදක් නැත. බටහිර උගතුන් කුමක් කීවත් එක් ක්‍ෂෙත්‍රයක් අනෙක් ක්‍ෂෙත්‍රයකින් සම්පූර්ණයෙන් වෙන්කළ හැකි නො වේ. මාධ්‍යවේදීහු බොහෝ විට විවිධ ආයතන දේශපාලනීකරණයට ලක් වැ ඇතැයි අපට කියති. එහෙත් ඔවුන් නොකියන කරුණ නම් මාධ්‍ය ආයතන හා මාධ්‍යවේදීන් ද දේශපාලනයට ලක්කෙරී ඇති බව ය. 

රාජ්‍ය ආයතන පමණක් නොව පෞද්ගලික ජනමාධ්‍ය ආයතන ද අවසාන වශයෙන් ගත්කල දේශපාලනීකරණයට ලක්කෙරී ඇත. ජනමාධ්‍යවේදය හා දේශපාලනය තරම් එකිනෙකට සමීප ක්‍ෂෙත්‍ර දෙකක් තවත් නැතැයි කිවහැකි ය. 

ඊනියා සමබරතාව ව්‍යාජයක් පමණකි. ඒ ඒ මාධ්‍ය ආයතනයට හිමි දර්ශනයක් වෙයි. ඒ යම්කිසි චින්තනයක් මත පදනම් වෙයි. මාධ්‍ය ආයතන ප්‍රවෘත්ති ද ඇතුළු වැඩසටහන් ප්‍රචාරණය කරන්නේ යම් සංස්කෘතියක ය. ඊනියා අපක්‍ෂපාත මාධ්‍ය ආයතන හෝ මාධ්‍යවේදීන් හෝ ලෝකයේ නැත. කාලය වෙබ් අඩවිය ද පක්‍ෂපාති ය. අපි අපට තේරුම් යන ආකාරයට, අප අරුත් ගන්වන ආකාරයකට සිංහල බෞද්ධ චින්තනයක පදනම් වෙමු. එමෙන් ම සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියකට සාපේක්‍ෂ වෙමු. 

ඕනෑම මාධ්‍යජාලයක් පළකරන්නේ ඔවුන්ට අනුව තෝරාගත් කරුණු ය. ප්‍රව්ෘත්ති ද එසේ ම ය. අද තොරතුරු සුනාමියකින් අපි වැසී සිටිමු. මාධ්‍ය ආයතන එයින් තමන්ට අවශ්‍ය කිහිපයක් පමණක් ප්‍රචාරය කරයි. සෑම කල්හි ම සෑම ආයතනයක ම පූවත් වාරණ ඇත. පුවත් තෝරාගැනීමෙහි දී යම් වාරණයක් සිදුවෙයි. යම් සිද්ධියක් වාර්තා කිරීමට යන ජනමාධ්‍යවේදියා තෝරාගන්නේ තමාගේව ඇසට ලක්වෙන කරුණ ය. එය ඔහුගේ මාධ්‍ය සංස්කෘතිය මත පදනම් වෙයි. අප රැස්වීම්වල දී මාධ්‍ය සාකච්ඡාවල දී කියන බොහෝ දේ ජනමාධ්‍යවේදියා සටහන් කර නො ගනියි. කැමරාවෙහි සටහන් වුව ද ඔහු අවසන් වශයෙන් තෝරාගන්නේ ඔහුට අවශ්‍ය දේ ය.   

ඉන්පසු ප්‍රවෘත්ති කතෘගේ වාරණය වෙයි. ප්‍රවෘත්ති සම්බන්ධයෙන් පමණක් නොව විශේෂාංග සම්බන්ධයෙන් ද තත්වය එසේ ම ය. ප්‍රවෘත්ති කතෘන්, විශේෂාංග කතෘන් ඇත්තේ යම්කිසි ආකාරයක වාරණයක් සඳහා ය. එහි දී මාධ්‍ය ආයතනයේ ප්‍රතිපත්තිය මෙන් ම මාධ්‍යවේදියාගේ පෞද්ගලික රුචි අරුචිකම් ද බලපායි. මාධ්‍යවේදීන් බොහෝ විට කියන කරුණක් නම් තමන් ප්‍රසිද්ධිය දෙන්නේ ඊනියා අළෙවිකළ (මාකට් කළ) හැකි ප්‍රවෘත්තිවලට හා විශේෂාංගවලට බව ය. එහි බාග ඇත්තක් ඇත.  තමන්ගේ හා ආයතනයේ රුචි අරුචිකම් එහි දී වඩාත් බලපායි. අද මාධ්‍ය ලෝකයේ හා ඊනියා විද්වත් ලෝකයේ භාවිතාවන වචනයක් යොදා ගන්නේ නම් ඊනියා පාඨක, ප්‍රේක්‍ෂක රුචිය දැනගැනීම සඳහා කරන ලද ඊනියා විද්‍යත්මක සමීක්‍ෂණ නැත. විද්‍යාත්මක සම්ක්‍ෂණ තබා සමීක්‍ෂණවත් නැත. සමස්ත ජනගහණයක් කිසි දිනෙක නියැදි ගහණයකින් විනිශ්චය කළ නො හැකි ය. ජනමාධ්‍යයේ වඩාත් වැදගත් වන්නේ ආයතනයේ චින්තනය හා සංස්කෘතිය ය. දෙවනුව ජනමාධ්‍යවේදියාගේ චින්තනය හා සංස්කෘතිය ය. 

සිරස ආයතනයට හිමි චින්තනයක් හා සංස්කෘතියක් වෙයි. එහි මාධ්‍යවේදීන් සියළු දෙනා ම ඒ චින්තනයෙහි හා සංස්කෘතියෙහි යැයි අපි නො කියමු. එහෙත් මාධ්‍යවේදීන්ට පැවැත්ම සඳහා යම් ප්‍රමාණයකට වුවත් ආයතනයේ සංස්කෘතියට හා චින්තනයට යටවීමට සිදුවෙයි. සිරස පොදුවේ ගත්කල මෙරට ජාතිකත්වයට විරුද්ධ ය. සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියට එරෙහි චින්තනයක හා සංස්කෘතියක වෙයි. පඬියකුට සිංහල බෞද්ධ චින්තනය හා සංස්කෘතිය කුමක් දැයි ප්‍රශ්නයක් වනු ඇත. මේ පඬියෝ බටහිර ග්‍රීක  යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි චින්තනයෙහි හා යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියෙහි දැනුම කටගාගත්තෝ වෙති. ඒ බොහෝ දෙනා බටහිර විද්‍යාව පට්ටපල් බොරු යැයි කී විට උරණ වෙති.   

පසුගිය මානුෂික මෙයෙහුම්වල දී සිරස අනුගමනය කළ ප්‍රතිපත්තිය අපි දනිමු. සිංහලත්වයට විරුද්ධ සිරස වැඩසටහන් ප්‍රචාරය කරන්නේ සිංහලත්වය අකා මකා දැමීමට ය. මම සිරස වැඩසටහන්වලට සහභාගි නො වෙමි. ඔවුන් ඉඳහිට මට ඒ සඳහා ආරාධනය කළ ද මම ඒ ප්‍රතික්‍ෂෙප කරමි. මහාරාජාලාගේ පමණක් නොව විජේවර්ධනලාගේ ජනමාධ්‍ය ආයතනවලින් ද මම වෙන් ව ජීවත්වෙමි. සිංහල විරෝධී ඊනියා විකල්ප ජනමාධ්‍ය ගැන කතාකිරීමට අවශ්‍ය නැත. 

සිරස මාධ්‍යවේදීන් පිරිසක් අද (2015 මාර්තු 24) දෙරණ ආයතනයට පැමිණ තම බලය ප්‍රදර්ශනය කර ඇත. දෙරණින් සිරසට යම් අසාධාරණයක් වුවත් නැතත් එසේ වෙනත් ආයතනයකට කඩා වැදීම වුවත් නීතිය අතට ගැනීමක් මිස අනෙකක් නො වේ. ඊනියා මාධ්‍ය නිදහස ගැන මගේ අබමල් රේණුවක විශ්වාසයක් නැත. ඒ කෙසේ වෙතත් මාධ්‍ය නිදහස යනු අනෙක් මාධ්‍ය ආයතනවලට කඩා වැදීම නො වේ. මම දෙරණ වෙනුවෙන් පෙනී නො සිටිමි. ඔවුහු මගේ අදහස්වලට නිසි ප්‍රචාරය ලබා නො දෙති. එහෙත් සිරස මාධ්‍යවේදීන් දෙරණට කඩා වැදීම හෙළා දැකීමට මට එය බාධාවක් නො වේ.  

නලින් ද සිල්වා 

2015 මාර්තු 24        

ආණ්ඩුව ඊනියා ජාතික ආණ්ඩු සංකල්පයකට මුවාවී ගොඩනගා ඇත්තේ හවුල් ආණ්ඩුවකි.

March 24th, 2015

මාධ්‍ය නිවේදනයයි මාධ්‍ය ඒකකය ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ

 ආණ්ඩුව ඊනියා ජාතික ආණ්ඩු සංකල්පයකට මුවාවී ගොඩනගා ඇත්තේ හවුල් ආණ්ඩුවකි. ඒ තුළ ඇමති මණ්ඩලය තවත් පුළුල් කර තිබේ. ඒ, පසුගිය ජනවාරි 08වැනි දින ජනවරම විසින් පරාජය කරන ලද ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ 27 දෙනෙකුට කැබිනට්, රාජ්‍ය හා නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය ධුර පිරිනමමිනි. මේ පිරිස අතර පසුගිය ආණ්ඩු සමයේ වංචා දූෂණවලට ලක්වූවන්ද සිටින තත්වයක් තුළ යහපාලනය සඳහා පත්වූයේයැයි කියනු ලබන ආණ්ඩුව, වංචා දූෂණ සම්බන්ධයෙන් තවදුරටත් පියවර ගනු ඇතැයි අපේක්ෂා කළ නොහැක.

 ඇති වූ නව දේශපාලන වර්ධනය දැඩි සැලකිල්ලට ලක්කළ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ මතු වී ඇති තත්වය ජාතික විධායක සභාවේදී ප‍්‍රශ්න කිරීමට බලාපොරොත්තු විය. කෙසේ වුවද ආණ්ඩුව විසින් අද (24) දිනයට නියමිත වූ විධායක සභා රැස්වීම හදිසියේ අවලංගු කර තිබේ. එබැවින් නව තත්වය සාකච්ඡා කිරීම සඳහා කඩිනමින් විධායක සභාව කැඳවිය යුතු බව ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ අවධාරණය කරයි.

 එසේම නව දේශපාලන වර්ධනයන්හි පෙළගැසීම සියුම්ව නිරීක්ෂණය කරන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ, තවදුරටත් ජාතික විධායක සභාවට මැදිහත් විය යුතුද නැත්ද යන්න පිළිබඳව මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනය පරාජයට පත්කිරීමට දායක වූ සිවිල් සංවිධාන සමග සාකච්ඡා කිරීමට අපේක්ෂා කරයි. එම සාකච්ඡාවලින් අනතුරුව ජාතික විධායක සභාවේ සභභාගිත්වය පිළිබඳ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ අවසන් තීරණය ගැනීමට නියමිතය.

 

මාධ්‍ය ඒකකය
ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ
2015.03.24

 

එදා හා මෙදා (තවදුරටත්)

March 24th, 2015

තිස්ස ගුණතිලක, සිඩ්නි නුවර සිට

1803 නේ වෑගොල්ලෙ සටන අපිට ජයගන්න හැකිවුනේ රජායි අදිකාරම්වරැයි එකම මතයක ඉදල ජනතාව සුදු ආක්‍රමනිකයිට එරෙහිව පෙලගස්සපු හින්ද. එහෙම එකමතයක හිටපු රජායි අදිකාරම්වරැයි විරසක කරන්න සුද්දට ගියේ අවුරැදු දහයයි. 1814 දී මේ අදිකාරම්වරැම රජාව සුද්දට පාවලා දෙන්නෙ තාන්නමාන්නවලට වහවැටිල. එදා සුද්දන්ව බලන කපොල්ලෙන් පහලට වැටෙන්න පහරදීපු සිංහලයොම තමයි ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජාව 1814 දි හැංගිලා හිටපු තැනින් එලියට ඇදල කන් ඉරල, ඇදුමේ ඉරල, පයින් පහරදිදී බිමදිගේ ඇදගෙන ගිහිල්ල සුද්දට බාරදෙන්නෙ.

 මේ ඔක්කොමකලේ අර සුද්දා දෙන්‍ඤං කියපු තාන්නමාන්නවලට වහවැටිල.

 ඉතින් අද වෙන්නෙත් ඒකම නේද?

 නූතන අදිකාරම්වරැ 45 කට ඇමතිකම් දීලා කියනවා නුබලා මේ තනතුරැවල රසබලලා, රට බේරාගත්ත වරදට, අපට කොටින්ගෙන් ජීවිතදානය ලබලදීපු වරදට අපේ රජාව ශ්‍රී වික්‍රම රජසිංහට කලාවගේ එහෙමත් නැතිනම් ලිබියාවෙ ගඩාපිට කලාවගේ තලාපෙලා දසවදදී හේග් වලට දක්කන්න සුද්දට බාරදීම තොපි සිංහලයින්ට බාරදීපල්ලා. දැන් මේ නව ඇමතිවරැ රාජකාරිය පැත්තක තියලා මේ පවරපු දේවකාරිය කරන්න පිඹූරැපත් අදිනව.

 අරාබි වසන්තය ලංකාවෙ තරම් ලස්සනට අරාබියෙදිවත් වුනේනැහැ. අපි ඒතරම්ම සත්කාරශීලි ජාතියක්.

 මේ ඇවිත් තියෙන්නෙ හිතහිතා විතරක් ඉන්න කාලයක් නෙමෙයි. සුඵවෙන් හෝ ක්‍රියාත්මක වියයුතු කාලයක්. ඒ හින්දා අපි හැමෝම තරමක් හෝ කෙලෙහිගුණයක් ඇති කියල හිතෙන අයත් එක්ක මේවාගැන කතාකරන්න කාලය ඇවිත්.

 ඔබට සුභ පැතුම්

 තිස්ස ගුණතිලක, සිඩ්නි නුවර සිට

ප්‍රාථමික ප්‍රශ්නය කුමක් ද?

March 24th, 2015

නලින් ද සිල්වා

පදනම් ආයතනයේ පැවති ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂ සංවිධායකවරුන්ගේ රැස්වීමේ දී මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා වැදගත් කතා කිහිපයක් ම කියා ඇත. එලිසබෙත් වින්ඩ්සර් හෙවත් එංගලන්තයේ හා යටත්විජිතවල රැජින මේස් නැතිව තමන්ට අතට අත දීම, ඩේවිඩ් කැමරන් තම මෝටර් රථය ළඟට ම පැමිණ අතට අත දීම වැදගත් නොවන්නේ යැයි කිව හැක්කේ කාට ද?

එහෙත් අපට වැදගත් වන්නේ සිංහලත්වයට විරුද්ධව කටයුතු කර ඇති ඉංගිරිසි රජ පවුලේ අයට හා ඉංගිරිසි අගමැතිවරුන්ට අතට අත දීම නො වේ. රාජ්‍ය තන්ත්‍රික වශයෙන් ඒ කළ යුතු ය. අපේ ප්‍රශ්නය එය නො වේ. මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා වෙනත් ප්‍රාථමික කතාවක් අර සංවිධායකවරුන්ට කියා ඇත. එය අතට අත දීමේ ප්‍රතිඵලයක් යැයි අපි නො කියමු. 

මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතාට අනුව මෙරට ඇතැම්හු ප්‍රාථමික ප්‍රශ්නයක් කරගහ ගෙන ක්‍රියා කරති. මේ රටේ ජීවත්වන්නේ සිංහලයන් පමණක් නො වේ යැයි ද, දෙමළ ජනයාගේ ප්‍රශ්නය සංකීර්ණ ප්‍රශ්නයක් යැයි ද, එයට නිසි පිළිතුරක් නොදී ප්‍රාථමික ප්‍රශ්නය සටන් පාඨ බවට පත්කර ගතහොත් තවත් යුද්ධයක් ඇති වීම වැළැක්විය නො හැකි යැයි ද මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා පදනම් ආයතනයේ දී කියා ඇතැයි වාර්තා වෙයි. 

සිංහලයන්ගේ ඡන්දයෙන් පමණක් ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයට මැතිවරණයකින් ජයගත නොහැකි බවත් බණ්ඩාරනායක මහතා 1951 දී ශී්‍ර ල නි ප ආරම්භ කිරීමේ දී පක්‍ෂයේ සමලේකම් වරුන් ලෙස සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් ජනයා නියෝජනය වන පරිදි තුන්දෙනකු පත්කළ බවත් මෛත්‍රිපාල සිරිසේන පදනම් ආයතනයේ දී පවසා ඇත. අද ඉන්දීය රෝ ඔත්තු සේවයේ ඒජන්තයන් සිටින පදනම් ආයතනයේ දී මෙවැනි අදහස් සිරිසේන මහතාගේ සිතට ඒම පුදුමයක් නො වේ. එහෙත් අපට ප්‍රශ්නයක් වෙයි.

මෙරට විසඳීමට ඇති ඊනියා ජනවාර්ගික ප්‍රශ්නය කුමක් දැයි මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා දන්නේ ද? එහි ප්‍රාථමික කතාව පැත්තකින් තබන්න. ප්‍රශ්නයක් විසඳීමට පෙර ප්‍රශ්නය කුමක් දැයි දැනගත යුතු ය. මෙරට දෙමළ ජනයාට දෙමළ වීම නිසා ම පමණක් ඇති ප්‍රශ්නය කුමක් ද? පළමුවෙන් ම මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා ඒ ප්‍රශ්නය කුමක් දැයි කියන්නේ ද? ඉන්පසු මෙරට දෙමළ ජනයා ජීවත්වන ප්‍රදේශ කවරේ දැයි කියන්නේ ද? අඩු තරමෙන් පසුගිය ජනාධිපතිවරණයේ දී තමන්ට ඡන්දය ලැබුණු පළාත්, දිස්ත්‍රික්ක, මැතිවරණ බල ප්‍රදේශ  ආදිය පදනම් ආයතනයේ පරිගණක යොදා ගෙන වුව විශ්ලේෂණය කිරීමෙන් මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතාට අවශ්‍ය දත්ත හා නිගමන ලබාගත හැකි ය. මෙරට දෙමළ ජනයහාගෙන් 50%කට වඩා ජීවත්වන්නේ උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත්වලින් පිටත බව කීම නිවැරදි ය.

මෙරට දෙමළ ජනයාට ඊනියා ප්‍රාථමික නොවන ප්‍රශ්නයක් ඇත්නම්, ඒ ප්‍රශ්නය උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත් එක්කර බලය බෙදා දීමෙන් විසඳන්නේ කෙසේ ද? එවිට ඒ පළාත්වලින් පිටත ජීවත්වන දෙමළ ජනයාගේ ඊනියා ප්‍රශ්නය විසඳෙන්නේ කෙසේ ද? ඒ නොවිසඳෙන්නේ නම් එවිට ඔවුන්ට ද ඇතැයි කියන ප්‍රශ්නය විසඳීමට මෝදි, කැමරන්, වින්ඩ්සර් ආදීන්ට හෝ මෙරට පඬියන්ට හෝ යෝජනා තිබේ ද? මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා ප්‍රාථමික ප්‍රශ්න ගැන නොවෙහෙසනවා විය හැකි ය. එහෙත් අපට නම් වැදගත් වන්නේ ප්‍රාථමික හෙවත් මූලික ප්‍රශ්න ය. 

අප රටේ ප්‍රශ්නය දෙමළ ජනයාට සිංහලයන් විසින් අසාධාරණයක් කරනු ලැබීම ද? එසේ නම් ඒ අසාධාරණය කුමක් ද? දෙමළ ජනයාට දෙමළ වීම නිසා ම පමණක් ඇති ප්‍රශ්නය කුමක් දැයි චැනල් ෆෝ ආයතනයවත් තවමත් කියා නැත. මෙරට සිටින පඬියන් එයට පිලිතුරක් දීමට ගන්නා උත්සාහය සාර්ථක වී නැත. මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා සිංහලයන් දෙමළ ජනයාට අසාධාරණයක් කර ඇතැයි සිතන්නේ නම් ඒ බව නොවළහා සිංහල ජනතාවට කිව යුතු ය. එසේ නොවේ නම් ඒ මහතා සිතන ප්‍රාථමික නොවන ප්‍රශ්නය කුමක් දැයි හෙළිදරවු කළ යුතු ය. එවිට අපට සිරිසේන මහතා සහ දෙමළ ජාතිවාදීන් අතර වෙනසක් ඇත්නම් ඒ කුමක් දැයි දැනගත හැකි වනු ඇත. 

දෙමළ ජාතිවාදයට කප්පන් දීමට සිංහල දේශපාලනඥයන් බලයෙන්, උපක්‍රමයෙන්, දැනුමෙන් (ඊනිය විද්‍යාත්මක දැනුමෙන්) ආදී වශයෙන් එකඟ කරවා ගැනීම ඉංගිරිසින්ගේ ප්‍රතිපත්තිය වී ඇත. ඉංගිරිසිහු 1833 සිට ම සිංහලත්වය නැසීම සඳහා දෙමළ ජාතිවාදය බෞතීස්ම කර යොදා ගනිති. දෙමළ ජාතිවාදය ක්‍රියාත්මක වන්නේ සිංහලත්වයට මෙරට හිමි තැන අහිමි කිරීමට ය. ඉංගිරිසි පාර්ලිමේන්තු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට ද පිටින් ගොස් පිහිටුවා ඇති ඊනියා ජාතික විධායක සභාවට මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා කියා ඇත්තේ ජාතික ගීය දෙමළෙන් ගැයීමට අවශ්‍ය චක්‍රලේඛ නිකුත් කරන බව ය. එය කරන්නේ කෙසේ ද? ඊනියා ජාතික විධායක සභාවට රටේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට විරුද්ධව ක්‍රියා කළ හැකි ද? ව්‍යවස්ථාවේ තුන්වැනි උපලේඛනයෙහි ජාතික ගීයේ වචන හා සංගීතය පැහැදිලි ව ම සඳහන් කර ඇත. 

රටක ජාතික ගීය එක්කෝ රටේ බහුතරයක් කතාකරන භාෂාවෙන් විය යුතු ය. එසේත් නැත්නම් යටත්විජිතවාදයෙන් නිදහස ලැබූ රටක නම්   නිදහස වෙනුවෙන් අනුපමේය සේවයක් කළ ජනවර්ගයේ භාෂාවෙන් විය යුතු ය. ඉන්දියාවේ ජාතික ගීය බෙංගාලි බසින් ගැයෙන්නේ ඉන්දීය නිදහස් සටනට බෙංගාලි ජනවර්ගය විසින් කෙරුණු සේවය අගය කෙරෙමිනි. ලංකාවේ බහුතරය සිංහල පමණක් නොව පෘතුගීසීන්ගේ කාලයේ සිටම නිදහස වෙනුවෙන් සටන් කර ඇත්තේ ද සිංහලයන් ය. විශේෂයෙන් ම 1815න් පසුව ඉංගිරිසින්ට විරුද්ධව නිදහස වෙනුවෙන් සටන් කර ඇත්තේ සිංහලයන් පමණකි. මෙරට ඩේවිඩ් කැමරන්ලාගේ එලිසබෙත් වින්ඩ්සර්ලාගේ මුතුන් මිත්තන් විසින් හෙළනු ලැබ ඇත්තේ සිංහලයන්ගේ ලේ ය. මේස් දැම්මත් නොදැම්මත් ඔවුන්ට ඇත්තේ ලේ තැවරුණ දෑත්  ය.   

නිිදහස් සටන වෙනුවෙන් දෙමළ ජනයා කර ඇත්තේ කුමක් ද? එදත් අදත් දෙමළ වෙල්ලාල ප්‍රභූන් කර ඇත්තේ සිංහල ජාතිකත්වයට එරෙහිව සිංහල සංස්කෘතියට මෙරට හිමි තැන අහිමි කිරීම සඳහා ඉංගිරිසින්ට සේවය කිරීම ය. එවැන්නන්ගේ බසකින් ජාතික ගීය ගැයීම කැප්පෙටිපොළ නිළමගේ සිට මහින්ද රාජපක්‍ෂ දක්වා රටේ ස්වෛරීභාවය වෙනුවෙන් කටයුතු කළ නායකයන්ටත් එයටත් වඩා නිදහස වෙනුවෙන් ලේ හෙළුෑ රණවිරුවන්ටත් නිගා කිරීමකි. 

දෙමළ ජාතිවාදයට කප්පන් නුදුන්නහොත් නැවතත් යුද්ධයක් ඇති වන බව කියන්නේ කවු ද? ඕනෑම ගොනකුට යුද්ධ කළ හැකි යැයි කී ඇමතිවරුන් ද? නැත්නම් ඔත්තු සේවා ඒජන්තයන් ද? එසේත් නැත්නම් ඩේවිඩ් කැමරන් ද? එයින් ගම්‍ය වන්නේ ප්‍රභාකරන් ආයුධ අතට ගැනීම යුක්ති යුක්ත බව ද? ප්‍රභාකරන් ආයුධ අතට ගත්තේ යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතිය වෙනුවෙන් සිංහල ජාතිකත්වයට එරෙහි ව ය. එය පිටුපස ඉන්දීය රජය, රෝ ඔත්තු සේවය, එංගලන්ත රජය, ඔවුන්ගේ එම් අයි 6 ඔත්තු සේවය, සහ වෙනත් බටහිර රටවල් විය. අපට ප්‍රභාකරන් පරාජය කිරීමට හැකි වූයේ ඒ සියල්ලන්ට ම විරුද්ධව කටයුතු කිරීමෙනි. එසේ කිරීම නිසා ම ඔවුහු සියල්ලෝ ම එකතු වී මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා පැරදවූහ. අපට දැන් කළ යුතුව ඇත්තේ දෙමළ ජාතිවාදය හා ඒ සමග දෙමළ බෙදුම්වාදය පැරදවීම ය. 

අද විධායක බලතල අහෝසි කිරීමට හෝ කප්පාදු කිරීමට හෝ කතා කරන්නෝ දෙමළ ජාතිවාදීහු ය. ඔවුන් එය කරන්නේ ද ඊනියා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක නාමයෙනි. ඔවුන්ට අවශ්‍ය විධායක බලතල අගමැතිට ලබා දී සිංහලත්වයට පහර දීම ය. මේ ඒ සඳහා අවස්ථාව හෝ සුදුසු කාලය හෝ නො වේ. දෙමළ ජාතිවාදය පරාජය කරන තුරු විධායක ජනාධිපති ක්‍රමයක් අවශ්‍ය වෙයි.  විශේෂයෙන් ම නී්‍යානුකූල ව පත් නොවූ අගමැතිවරයකුට විධායක බලතල නොපැවරිය යුතු ය.

නලින් ද සිල්වා        

2015 මාර්තු 22

Minister Mangala Samaraweera: wanting to lift ‘terrorist ban’ from Eelam activists abroad

March 24th, 2015

Asoka Weerasinghe Kings Grove Crescent . Gloucester . Ontario . K1J 6G1 . Canada

23 March 2015

Hon. Mangala Samaraweera, MP

Minister of Foreign Affairs

Ministry of Foreign Affairs Sri Lanka

Colombo 1

Sri Lanka.

 

Dear Minister:

It was exasperating to read the news in Adaderana of 19th March which said: Sri Lanka’s new government has announced plans to remove 16 groups and hundreds of Tamils from a list of foreign terrorists” as part of reconciliation with the largest ethnic minority.

The country’s foreign minister Mangala Samaraweera, said the previous administration of hardline president Mahinda Rajapakse, had linked overseas Tamil outfits to the rebel Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) which was crushed by his forces by May 2009.

They banned several Sri Lankan Tamil diaspora…for their alleged links to the LTTE,” Mr. Samaraweera told parliament.

This was done to build up the hysteria about the LTTE regrouping.”  A further 424 individuals, some of whom had been dead for years, had also been listed as terrorists and banned.”

 Minister, I told myself, under my breath, This guy must be a joker!”

I know that your mission is to throw everything at  former President Mahinda Rajapaksa’s administration….everything including the kitchen sink after sniffing at the dirt that they had created by their  own insane stupidity like stuffing the foreign Missions with their families and cronies leaving the ‘diplomacy’ trained personnel at the Foreign Ministry sitting at their desks twiddling their thumbs.

But let me make one request of you, when you go galloping  through  the continents undoing the banned Tamil Tiger sympathizing groups and individuals who still want their mono-ethnic, racist, separate Tamil state, Eelam, and arrive at the shores of Canada, hold your horse back until you are well advised by organizations and individuals who have studied and battled these Tamil Diaspora groups and individuals who funded the Tamil Tiger war in Sri Lanka and still collecting funds, and lobbied the Canadian government to stick poison-pins on Sri Lanka’s body politic, to cripple her.  One such incident was when Prime Minister Stephen Harper had a hissy fit and boycotted the Commonwealth Summit in Colombo to embarrass Sri Lanka for the want of the Tamil vote at the next federal election.

I ask you, with your enthusiasm to tell the world, Don’t you see, we the My3palanaya Good Governance goody-two shoes Politicians are prepared to sacrifice the innocent civilians of the majority  Sinhalese ethnic group for our intention to reconcile with the Tamil minority who are claiming one-third of the island’s real-estate bordered by 66 per cent of the coast line” you might screw Sri Lanka and its peoples for good, unless you are not  being careful and judicious.

My request to you minister, with the lack of a dedicated and trained Intelligence Officer at your Mission in Ottawa, don’t do anything stupid until you consult the Canadian Intelligence, the RCMP, the Mackenzie Institute, Dr. Rohan Gunaratne, in Singapore; the former Presidents of the Sri Lanka United National Organization (SLUNA) of Toronto, Ms. Ira de Silva, Mr. Mahinda Gunasekera and Present President Mr. Pratap Perera.   Also  Mr. Asoka Yapa, Chairperson of Project Peace for a United Sri Lanka who are aware of the individuals and organizations that you are hoping to provide and amnesty with.  I vouch for you that these individuals know it all and the Who’s Who of Eelam activists.   And permit me to remind you that the Sri Lankan-Canadians that I have mentioned were the second tier army who took on the challenge against the Canadian Eelamists to safeguard the good name and integrity of their Motherland since July 1983.    At least you owe them a hearing as they stood tall for Sri Lanka under threats to their lives and intimidation, from the Canadian-Eelamists.  All for the sake of wanting a prosperous united Sri Lanka in an undivided Sri Lanka, the Motherland that nurtured them when they were young.

It would have been easy for all of them to turn their backs on Sri Lanka, but they didn’t.  And that itself needs recognition for a hearing for their advice.

I believe it will do you good to access from your Foreign Intelligence Directorate the Report of January 19, 2006 titled ‘Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) Operations in Canada’ before you make any of your intended actions.  In the decision of ignoring my request, you will hear my voice say loud and clearly, ‘May God Save Sri Lanka from these Yahoopalanaya groupies.’

Pointing the finger at President Rajapaksa’s Administration  you had stated that This was done to build up the hysteria about the LTTE regrouping, and I dismiss this statement as vindictive poppycock, as President Mahinda Rajapaksa was right and you are wrong.  This is purely because I know the Canadian Eelamists better than what you think you do.  It is that simple, and President Rajapaksa had the security of his people and his island nation at heart, or else the incident on the sands of the Nandikadal lagoon on 19 May, 2009, would never have happened. He refused to compromise the security of the land and his peoples, and that included you and your family, Minister.

Reconciliation with the minority Tamil community is a healthy concept which I endorse, but for Pete’s sake Minister, don’t you realize that reconciliation is two-way street?  Enough is enough.  You just cannot clap with one hand.  Try it!  Nor can you dance the Tango alone without a partner for your steps to be in sync with the music.  And it is time for the Tamil community to also learn to pronounce the word S-0-R-R-Y,” and not expecting the Sinhalese community to say it to them all the time.   That a load of cods-wallop, Minister!  Let’s get this right once and for all.

What you do with the Tamil ‘privileged’ minority to appease them is really your business as being part of the anti-Mahinda Rajapaksa administration, but believe me with one death of an infant, a child, a pregnant mother  or an adult from the Sinhalese ‘wronged’ majority community by a Tamil-Eelamist  or a regrouped Tamil separatist group  for the want of their Eelam, with a bomb detonated at a street corner or under a bus,  to blow them up  to smithereens, you bet, I will be the first expatriate  Sinhalese-Canadian who would say to you and the rest of the My3-yahoopalanaya crowd, Pox on all of you!

  So please be judicious when you undo what former President Rajapaksa has done to safeguard the citizens of Sri Lanka and its sovereign territory from foreign based Eelamists.

May Sri Lanka Live United For Ever!

Sincerely,

Asoka Weerasinghe

 

National Government: What for?

March 24th, 2015

By Sumanasiri Liyanage  Courtesy Island

article_image

New Ministers, State Ministers and Deputy Minister were sworn in making the size of the cabinet of ministers to 44. If you add the number of state ministers and deputy ministers the total number may be closer to the number of ministers in the MR regime. As The Island reported,”The number of Cabinet, State and Deputy Ministers rose to 77 yesterday as 26 SLFPers were sworn in before President Maithripala Sirisena at the Presidential Secretariat.” In this sense and in many others, Maithripala-Ranil (that I call MR II) regime has no much difference from Mahinda Rajapaksa (MR I) regime. Even in the climax of war, Sri Lanka did not have a national government, not even during the tsunami catastrophe. So one may justifiably ask: Why now? What for? Prior to answer these questions, it is imperative to raise two points.

First, if we reflect on some of the views expressed by people who wholeheartedly supported Maithripala Sirisena candidacy on January 8, one thing is clear. All of them have already disappointed over the performance of the regime. The MR II regime has already shown political impotency, economic sterility and administrative incapacity so that it is highly unlikely to materialise what had been promised by Maithripala Sirisena during the election campaign. Although some prominent citizen oriented civil society practitioners hoped and expected that MR II regime would be essentially different from the MR I regime, in the context what has been happening now it is clear that more affinities than differences exist between the two. This convergence is clearly depicted by the formation of the so-called national government that is in fact a coalition between the UNP and the SLFP.

Secondly, it is necessary to understand the nature of the MR I regime and its technologies and modalities of governance. Let me focus only on critical characteristics. Mahinda Rajapaksa preferred unipolar governance in a seemingly bipolar or multipolar political context. He did not want to crush the Opposition; he in fact said that he stood for a strong opposition. Nonetheless, he used both the carrot and stick in order to weaken the opposition by inviting opposition members to the Cabinet. He had occasional coffee with the Leader of the Opposition. The presence of formal bipolarity was not an issue for him. This technology of governance worked quite well with neo-liberal economic policies put into practice in a country in which democratic elections are a feature with of great importance.

Three promises that made Maithripala Sirisena candidacy attractive to a wide spectrum of peoples are: (1) relief from economic hardships (2) democracy and democratization and (3) good governance. However, it is necessary to keep in mind that these were understood by different segments of society in differently. The way in which democracy and democratization was understood by the Internally displaced people in the North differed significantly from the way it was understood and interpreted by Colombo civil society. In spite of preparing 100 days or 180 days calendars, these three pledges cannot be implemented fully within the neo-liberal economic framework.

However, MR II like MR I has no option. The class configuration of the MR II regime may not be able to develop an alternative economic framework. Once again, it has resorted to obtaining loans from the private sector as well as from the international financial organizations. IMF has already warned that it will not lend money to this regime until and unless it shows ‘fiscal discipline’.

The formation of the so-called national government demonstrates how and in what way MR II regime has proposed its governance strategy. MR I weakened the opposition while MR II brought in both the government and the opposition under one rubric of the government, the President and the Prime Minister (Subha and Yasa as I mentioned in my previous article). So, it was very logical to amend the draft bill of 19th Amendment specifically mentioning that the President would appoint both the PM and the Leader of the Opposition. As the Minister Rajith Senaratna informs us the two parties would contest next election separately but to form once again a ‘united’ government reshuffling the members of the Parliament into government and Opposition. Hence, MR II is planning to strengthen the unipolarity that was one of the features of the MR I regime.

Can the so-called national government ensure democracy, good governance and relief for poor classes? In my opinion, the JVP Parliamentarian, Sunil Hadunneththi was absolutely right when he said it was an attempt to hide some of the malpractices and corruption of the politicians of the previous government and to prepare the condition for UNPers to engage in the same practices. The cabinet system of government is preferred to the presidential system of government primarily because the later brings in multipolarity into the system of governance. Democracy also needs independent MPs who do not belong to group politics. These two conditions were erased when the Second Republican Constitution of 1978 was enacted. JR had absolute majority in the Parliament while his successors had to maintain the majority in the Parliament by throwing carrots in the form of ministerial posts. It began with President R Premadasa. Maithripala Sirisena is adopting a different method by bringing in both the government and the opposition under him using not only the Constitution but also the Constitution of the SLFP. Hence, the national government is a naked attempt at redesigning neo-liberalist rule.

The writer is the co-coordinator of the Marx School.

e-mail: sumane_l@yahoo.com

ශ්‍රී ල නි ප කොයිබට ද

March 23rd, 2015

නලින් ද සිල්වා

ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ කිහිප දෙනකු ඇමති ධුර භාර ගැනීමෙන් පසුව ද නිමල් සිරිපාල විපක්‍ෂ නායක ලෙස කටයුතු කරයි. රාජිත හා එම් කේ ඩී එස් ගුණවර්ධන ඇමතිධුර දරද්දී ද නිමල් සිරිපාල විරුද්ධ පක්‍ෂයේ නායකත්වය දැරී ය. එහෙත් දැන් වෙනසක් සිදු වී ඇත. ඇමතිකම් දරණ ශ්‍රී ල නි ප මන්ත්‍රීන්ගේ සංඛ්‍යාව වැඩි වී ඇත. ඒ සමග ම පර්ලිමේන්තුවේ ගුණාත්මක වෙනසක් සිදු වී ඇත. 

අද ඇත්තේ ජාතික ආණ්ඩුවක් යැයි ඇතැම්හු කියති. එය මුළුමනින් ම වැරදි ය. වැඩිම වුවහොත් ඇත්තේ විජාතික ආණ්ඩුවකි. එ ජා ප සහ තවත් පක්‍ෂ ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ කොටසක් සමග එක් වී ආණ්ඩුවක් පිහිටුවා ඇත. එය සභාග ආණ්ඩුවක්වත් නො වේ. සභාග ආණ්ඩුවක් යනු පක්‍ෂ දෙකක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ එක් වී පිහිටුවන ආණ්ඩුවකි. එහෙත් මේ ආණ්ඩුව එ ජා ප තව පක්‍ෂ කිහිපයක් හා ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ කොටසක් (පක්‍ෂයේ සියළු මන්ත්‍රීන් නො වේ) එක් වී පිහිටුවන ලද ආණ්ඩුවකි. පක්‍ෂ කෑලි එකතු වී ජාතික ආණ්ඩුවක් තබා සභාග ආණ්ඩුවක්වත් පිහිටුවිය නො හැකි ය.

අද ප්‍රශ්නය වී ඇත්තේ විපක්‍ෂයේ දේශපාලන පක්‍ෂ කවරේ ද? ආණ්ඩු පක්‍ෂයේ දේශපාලන පක්‍ෂ කවරේ ද යන්න ය. ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය ආණ්ඩුවේ ද නැත්නම් විපක්‍ෂයේ ද? එයට ඒකාන්ත පිළිතුරක් අවශ්‍ය වෙයි. එයට පිළිතුර චතුස්කෝටිකයෙන් බලාපොරොත්තු විය නෙ හැකි ය. එහෙත් ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයට ඒ සරල ප්‍රශ්නයට පිළිතුරක් දිය නො හැකි ය.

එයින් පිළිබිඹු වන්නේ ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයෙහි අර්බුදය ය. ලෝකයේ පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයෙහි මෙවැනි තවත් පක්‍ෂයක් තිබිණි දැයි නො දනිමි. ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයට මේ ප්‍රශ්නයට විසඳුමක් සොයා ගැනීමට නොහැකි නම් කතානායකවරයාවත් මැදිහත් වී එය විසඳිය යුතු ය. විපක්‍ෂ නායකකම සුදුසු පුද්ගලයකුට දිය යුතු ය. 

ඒ සඳහා පළමුව විපක්‍ෂය හා ආණ්ඩු පක්‍ෂය නිවැරදිව අනන්‍ය ව හඳුනාගැනීමට හැකි විය යුතු ය. අද ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය දෙකඩ කෙරී ඇත. එසේ දෙකඩ කළේ මෛත්‍රිපාල සිරිසේන, නිමල් සිරිපාල ඇතුළු පිරිස ය. ඔවුන්ට අද ඒ බව පිළිගැනීමට නොහැකි වී ඇත. 

මෙය ජනතාවගේ අයිතිවාසිකමක් පැහැර හැරීමකි. ජනතාවට පාර්ලිමේන්තුවේ ආණ්ඩු පක්‍ෂය හා විපක්‍ෂය හඳුනාගැනීමට හැකි විය යුතු ය. එහෙත් ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය එයට ඉඩ නො දෙයි. ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය ජනතාවට ද්‍රෝහි වන්නේ එහි නිවට නායකයන් විසින් කරන ලද ක්‍රියා ඔවුන්ට ම දිරවා ගත නො හැකි බැවිනි. 

නලින් ද සිල්වා

2015 මාර්තු 23 

කහ කුරුල්ලා

March 23rd, 2015

වෛද් රුවන් එම් ජයතුංග

කහ කුරුල්ලා තම රංචුව අනුකරණය කරමින් උසැති තට්ටු නිවාසයේ වහලය මතවූ විශාල හරස් කණුව උඩ වැසුවේ අසීරුවෙනි. සිය ගණනක් වූ කුරුල්ලන් විශාල දැවමය හරස් කණුවේද, කොන්ක්‍රීට් වහලය මතද වැසුවේ, හිස් බස් රථයකට කඩා වැදී, එහි වූ ආසන මත තරගකාරීව වාඩිවන මගීන් මෙනි. 

 කහ කුරුල්ලා මළානික වූ දෑසින් තම රංචුව දෙස බැලීය. සෑම කුරුල්ලෙකුම පාහේ තම තමන්ගේ කිචි බිචි කතා බහ වල නිරතව සිටියහ. ඇතමෙක් වහලය මත සිටි කෘමීන් අහුලා ගිල දැමූහ. සමහරු තම හොටෙන් පැර‚ පියාපත් උගුල්ලා දැමූහ. එහෙත් කහ කුරුල්ලා පමණක් නිසලව සිටියේ උගේ උදරයෙන් එන වේදනාව නිසාවෙනි. 

 සෑම කුරුල්ලෙකුම වාගේ තමා අවට දක්නට ලැබුණු කෘමීන්ට ගැලවී යාමට ඉඩ දුන්නේ නැති තරම්ය. කළු පැහැති කෘමීන් බහුලව සිටි වහලය ඔවුන්ට භෝජනාගාරයක් වූවාට සැක නැත. උදරයෙන් නැගෙන වේදනාව හා ශාරීරික අප්‍රාණිකත්වය නිසා කහකුරුල්ලා පමණක් තම කුරුළු පාද අතර සැරි සරන කළු මහත කෘමියාට නිදහසේ සැරිසැරීමට ඉඩ දුන්නේය. කෘමියා කහ කුරුල්ලාගේ ඇත් දළ පැහැති නියපොත්ත අසල දැවටී සිටි තම සගයන්ට අත් වන ඉරණම නුදුටුවා මෙනි. එහෙත් කෘමියාගේ අයිතිවාසිකම උදුරා ගනිමින් කහ කුරුල්ලා අසල සිටි වෙනත් තරුණ කුරුල්ලෙක් කෘමියා තම හොටෙන් ග්‍රහණය කර ගත්තේය. එසේ කළේ කහ කුරුල්ලාගේ පාද තම ගෙලෙන් තල්ලු කරන ගමන් ය. 

 කහ කුරුල්ලා වට පිට බැලුවේ පුරුද්දට මෙනි. මෙම ස්ථානය පක්ෂීන්ට ආරක්ෂක ස්ථානයකි. උකුස්සන් හෝ රාජාලින් දක්නට නොලැබෙන මෙම ප්‍රදේශයේ වඩාත්ම සුරක්ෂිත ස්ථානය වූයේ අඩි සිය ගණනක් උස් වූ මෙම ගොඩනැගිල්ලයි. කොන්ක්‍රීට්, යකඩ හා ලී වලින් තනා ඇති වහලය මත කුරුළු අසූචි තට්ටුගණන් එක්කාසු වී තිබීමෙන් ප්‍රකාශ කළේ මෙම ස්ථානය කුරුල්ලන්ටම උරුම වූ තැනක් ලෙසටය. කුරුළු අසූචි මත පෝෂණය වූ කෘමීන් කුරුල්ලන්ටම බිලි වූයේ ආහාර බිල ගෙවීමක් ලෙසය. මෙම අසූචි තට්ටුව ස්වාභාවිකව පිරිසිදු කරන ලද්දේ ශීත සෘතුව සමග එන සුදු පැහැති හිම විසිනි. ශීත කාලය අවසන් වීමත් සමඟම වහළය යළි කුරුළු අසූචි වලින් පිරී යයි. 

 ඉඳහිට වහළය මත කුඩා මීයෝ දිවූහ. කුරුල්ලන් උන්ට බිය නොවූ නමුදු බිත්තර දමන කිරිල්ලියන්ගේ බිත්තර බිඳ කෑම නිසා මීයන් සතුරු කොටසක් ලෙස සලකන ලදී. ගොඩනැගිලි වලින් හා දුමෙන් පිරී ගිය මෙම ප්‍රදේශයේ උකුසු අනතුරක් නොවූවද ඉතා ඈත කොල පැහැති වනාන්තර ප්‍රදේශයේ අහස් කුස තුළ රවුමට පියාඹන උකුස්සන් ඉඳහිට දැක ගැනීමට හැකිය. උකුස්සන් වඩාත්ම කුරුමානම් ඇල්ලුවේ වනාන්තරයේ ගස්මත සිටි පක්ෂීන්ට හා බිම දිව යන කුඩා හාවුන්ට හා මීයන්ට නිසා තට්ටු නිවාසයේ වහළය මත සිටි කුරුල්ලන්ට උකුස්සන්ගෙන් හිරිහැරයක් නොවූ තරම්ය. 

 කහ කුරුල්ලා මඳක් ඈතින් පෙඳි ඉවත් කරමින් සිටි කිරිල්ලිය දෙස බැලුවේය. ඇය සිය හොටෙන් ඇගේ අලංකාර පිහාටු පීරුවාය. ඇගේ රූප ස්වභාව දෙස කහ කුරුල්ලා ආසාවෙන් බලා සිටියේය. උගේ උදර වේදනාව මඳකට අමතක වූවා මෙන් විය. 

 උතුරු දෙසින් හැමූ සුළඟින් වෙනදා මෙන් නොව ශීතලක් හා ලුණු සහිත තෙතමනයක් දැනුණි. 

 ශීතකාලය ඉක්මනට එන හැඩයි” කහකුරුල්ලා තමා අසල සිටි මහළු කුරුල්ලෙකුට කීවේය. මහළු කුරුල්ලා කහකුරුල්ලා දෙස බැලුවේ කාළගුණ විද්යාඥයකු මෙනි. “මට හිතෙනවා නැගෙනහිරට පියෑඹීමට කාලය හරි කියලා ” මහළු කුරුල්ලා කහ කුරුල්ලාට කිවේය. කහ කුරුල්ලාගෙන් කිසිම පිළිතුරක් නොලැබුණ බැවින් මහළු කුරුල්ලා කහ කුරුල්ලාගේ හොට හා දෙනෙත් දෙස සෝදිසියෙන් බැලුවේය

 මොකද, උඹ අසනීපයෙන් වගේ” මහළු කුරුල්ලා ඇසීය. “නෑ, මගේ බඩේ අජීරණයක්. දැන් දවස් දෙක තුනකට උඩදි මම පැණි රස තලපයක් කෑවා. ඒක බඩේ ඇලවිලා වගේ. පිටවෙන්නේ නෑ. බඩ රිදෙනවා.” කහ කුරුල්ලා උත්තර දුන්නේ නොරිස්සුම් හඬකිනි

 මෝඩයා, උඹ කෑවේ සමහර ජනෙල් පඩි උඩ අලවලා තියෙන රෝස පාට පොහොට්ටු වගේ තලප කෑල්ලක්ද?”

 මහළු කුරුල්ලා ඇසුවේ සමච්චල් හඬකිනි. සමච්චල් සහගත හඬ නිසා කහ කුරුල්ලාට තරහ ආවේය. මගේ බඩ පිපිලා , උඹ මට හිනා වෙනවා, උඹට මගේ බඩේ තියෙන රුදාව තේරෙනවා නම් උඹ ඔය හෑලි කථා කියන්නේ නෑ නාකියෝ කහ කුරුල්ලා කීවේ අමිත්‍ර හඬකිනි. 

 මෙවර මහළු කුරුල්ලා ගාම්භීර හඬකින් කථා කළේය. පෙර තිබූ සරදම් ස්වභාවය ඌ යටපත් කර ගත්තේය. උඹ කාලා තියෙන්නේ මනු සත්ව පැටව් නිතර හපන තලප කෑල්ලක්. සමහර පැටව් අපේ කුරුළු පැටවු වගේ නොමනා වැඩ කරනවා. උන් බිත්ති වල, ජනෙල්පඩි වල හපපු තලප කෑලි අලවනවා. ඒවා හරිම සුවදයි. කන්නටමයි හිතෙන්නේ. ඒවා කාලා අපේ කුරුල්ලන් ලෙඩ වෙනවා.”

 ඇත්තෙන්ම සිදු වූයේ එයයි. මීට දින කීපයකට පෙර දී කහ කුරුල්ලා දහ අටවන මහලේ නිවෙසක ජනෙල් පඩියේ අලවා තිබූ රෝස පැහැති චුවින්ගම් කැබැල්ලක් හොටෙන් කඩා ගෙන කෑවේය. එහි සුවද හා රස ඌව කුල්මත් කළ ද, බඩට ගිය තලපය ඇබයක් ගැසුවා මෙන් ආහාර මාර්ගය සිර කළේය. කුරුල්ලාගේ බඩ පිපුණු අතර අසූචි පිට වීමද නැවතිනි. කිසිම ආහාරයක් ගැනීමට කුරුල්ලාට ප්‍රිය නොවීය. 

 උඹ හරි නාකියෝ, ඒක තමයි උනේ. මට දැන් වතුර ටිකක්වත් හොටෙන් ගන්න බැහැ. කෑම නැතිව දැන් වරු දෙක තුනක් වෙනවා.” කහ කුරුල්ලා මහළු කුරුල්ලාට කීවේ බොල් හඬකිනි. මහළු කුරුල්ලා කහ කුරුල්ලාගේ මලානික වූ දෑස දෙස බැලීය

 ගොයියෝ මෙදා පොටේ උඹ කම්මුතුයි. හෙට අනිද්දා ශීත කාලය එනවා. උඹ කෙහොමද රංචුව එක්ක නැගෙනහිරට පියාඹන්නේ. ඔට්ටුයි උඹට අර ඈත පෙනෙන තිරිඟු කුඹුරුයාය ළඟටවත් පියාඹන්න බැහැ. පියාඹන ගමන් උඹ දුර්වල වෙලා බිමට ඇද වැටෙයි. පහළ ඉන්න පූසෙක් හරි, බල්ලෙක් හරි උඹව පිහාටු පිටින්ම තළුමර මර කයි.” 

 කහ කුරුල්ලාට මරණ බිය දැනුනි. ඌ ලී කණුව මැදට පැමිණියේ ක්ලාන්තව අඩි සිය ගණනක් පහළට ඇද වැටේය යන බියෙනි. පහත මායිමේ ගමන් කරන වාහන ඌ දුටුවේ ඒ මේ අත ඇදී යන කෘමීන් පේළියක් මෙනි. 

 මාමේ මම සීත කාලයේ රංචුව එක්ක පියාඹන්නේ නැතුව මේ වහළය උඩම ඉන්නවා.” කහ කුරුල්ලා කීවේ ස්ථීර හඬකිනි

 උඹ කොහොම වහළය උඩ ඉන්නද?” මහළු කුරුල්ලා පණ්ඩිතයෙකු මෙන් හොට ඇද කොට කථා කළේය

 තව දවස් දෙක තුනකින් සීත හුලං හමනවා. ඊට පස්සේ හිම වැටෙනවා. මුළු වහලයම හිම තට්ටු වලින් වැසී යනවා. කෘමීන් ලී අස්සට යාවි. උඹට හිම උඩ පෙන්ගුයින් කුරුල්ලෙකු වගේ බකල ගහ ගහ ඇවිදින්න වේවි. ඒත් වැඩි දවසක් උඹට ඇවිදින්න වෙන්නේ නැහැ. ගොයියෝ උඹේ දෙපා ගල්වෙලා උඹ හිම උඩ ඇද වැටෙයි. මල්පියලි වගේ ඇද හැලෙන හිම වලට උඹේ මළකුණ යටවෙලා ගලක් වගේ තද වෙයි. හිම දියවෙලා ගිහිල්ලා උණුසුම් කාලය ආවාට පස්සෙයි උඹේ මළකුණ කුනුවෙලා පණුවෝ ගහන්නේ.”

 කහ කුරුල්ලාට දැනුනේ විශාල බියකි. තම සිරුර පණුවන් කන්නාක් මෙන් ඌට දැනුනි. මහළු කුරුල්ලා නොනවත්වාම කථා කලේය. 

 සීත කාලය එනකොට අපි මෙහෙන් පිට වෙලා ක්ෂිතිජය පැත්තට පියාඹන්න ඕනෑ. රෑ දහවල් නැතිව සුමාන ගණනක් පියාඹලා තමයි අපි උණුසුම් කන්දට යන්නේ. හිම කාලෙට මෙහේ ගේ කුරුල්ලෙක්වත් දකින්න නැහැ. මම කොල්ලා කාලයේ දැකලා තියෙනවා සීත නිසා අහසේ පියාඹන කුරුල්ලන් ගල්වෙලා බිමට වැටෙන හැටි.”

 මහළු කුරුල්ලා නොකඩවාම කථා කළේ රැස්වීමක් අමතන්නාක් මෙනි. අවට සිටි කුරුල්ලෝ ද ඌට සවන් දුන්හ. පෙඳී සෙමෙන් සෙමෙන් කහ කුරුල්ලා අසලට පැමිණියාය. ඇය අනුකම්පා සහිත දෙනෙත් වලින් ඔහු දෙස බැලුවාය. 

 ඔයා අසනීපෙන්ද?”

 කහ කුරුල්ලා නිහඬව හිස සැලීය. 

 මට බඩේ අමාරුවක්. බඩේ තලපයක් හිර වෙලා.”

 කහ කුරුල්ලාට පසුගිය සමයේ උණුසුම් කන්ද බලා ගිය චාරිකාව සිහිපත් විය. සිය ගණනක් වූ කුරුල්ලන් අතරට මැදිව කහ කුරුල්ලා පියාසර කළේ ප්‍රීති නාද නගමිනි. නිතරම පෙඳී අසලින් පියෑඹීමට කහ කුරුල්ලා වගබලා ගත්තේය. ඇය පියෑඹුවේ පා වෙන්නාක් මෙන්ය. කුරුළු රංචුව ක්ෂිතිජය බලා පියෑඹුයේ මහ සාගරය පතුලේ සිට ඉහළට එන හිරු අල්ලා ගැනීමට මෙන්ය. ඉදිරියෙන්ම පියෑඹුයේ රංචුවේ නායකයා වූ රතු වල්ගකාරයාය. රතු වල්ගකාරයා නිතර කිපෙන සුළු, ඕනෑම පක්ෂියෙකුට හොටෙන් පහර දීමට සූදානම් වූ ශක්තිමත් කුරුල්ලෙකි. තමා පසු කොට පියෑඹීමට ඌ කිසිම කුරුල්ලෙකුට ඉඩ දුන්නේ නැත. අමතක වීමෙන් රතු වල්ගකාරයා පසුකර පියෑඹීමට යෑම නිසා කහ කුරුල්ලා වරක් නායකයාගේ හොටෙන් පහරක් කෑවේය. ඉන් පසු කහ කුරුල්ලා පියෑඹුයේ රංචුව මැදට වන්නටය. එහෙත් නිතරම උගේ නෙත් පෙඳී දෙස යොමු වී තිබුණි. 

 කහ කුරුල්ලාට පෙඳී සමඟ කථා කිරීමට ඉඩ ලැබුණේ උණුසුම් කන්දේ දී ය. ඇය ඉදුණු පළතුරක රස බලමින් සිටියාය. කහ කුරුල්ලා ඇය සිටි අත්ත උඩට පියෑඹුයේ ගැහෙන හදවතිනි. ඇය සිටි අත්තට බර දුන් කහ කුරුල්ලා පෙඳී ට ඉඟි බිඟි පෑවේය. ඇය විලියෙන් බිම බලා ගත්තාය. 

 කහ කුරුල්ලා සෙමෙන් සෙමෙන් පෙඳී අසලට ආවේය. මාත් කෑල්ලක් කන්නද?” කහ කුරුල්ලා පෙඳීගෙන් ඇසුවේ විනීත ලෙසිනි. 

කන්න” ඇය මඳක් පසෙකට වූවාය

 ඉඳුණු පළතුරට හොටෙන් අනිමින් ඔහු ඇය සමඟ කථා කළේය. සති ගණනක දීර්ඝ පියෑඹීම නිසා කුරුළු රංචුව සිටියේ අධික වෙහෙසෙන් හා දැඩි කුසගින්නකිනි. උණුසුම් කන්දේ ගස් උඩ වසා සිටිමින් ඔවුහු ගිමන් නිවූහ. 

 කොණ්ඩය අවුල්වූ තවත් තරුණ කුරුල්ලෙක් පෙඳී අසලට ආවේය. ඌ කහකුරුල්ලා කෙරෙහි තැකීමක් නොකොට පෙඳීගේ ගෙල තම හොටෙන් පිරිමැදීය. පෙඳී ඔහුගෙන් ඉවත් වූයේ අමනාපයෙනි. කහ කුරුල්ලාට තරහ ආවේය. 

 උඹට පේන්නේ නැද්ද මොට්ටයෝ අපි මෙතන කථා කර කර සිටින වග?”කහ කුරුල්ලා කේන්තියෙන් කීවේය

 කොණ්ඩය අවුල් වූ කුරුල්ලා කහ කුරුල්ලා දෙස බැලුවේ අභියෝගාත්මක දෙනෙතිනි. 

 කොහොමද, කහ ගුලිය, උඹ නායකයාගෙන් කෑවා නේද බඩපුරා, අයාලේ පියාඹන්න ගිහිල්ලා.”

 කහ කුරුල්ලාට ලැජ්ජාවක් ඇති විය. රතු වල්ගකාරයා පසු කොට පියෑඹීමට තැත් කිරීම නිසා තමාට උගේ හොටෙන් පහරක් වැදුණු බව පෙඳී ඉදිරියේ කීම නිසා, කොණ්ඩ අවුල්කාරයා කෙරෙහි ඇති වූයේ තද කෝපයකි, 

 උඹ මෙතනින් යනවද? නැත්නම් මම යවන්නද?” කහ කුරුල්ලා කෑගැසීය

 මේක උඹේ ගහක් කියල මම දැනගන හිටියෙ නැහැනේ කහ ගුල්ලෝ” අවුල් කොණ්ඩයා බෙරිහන් දුන්නේය

 මම උඹට අන්තිම පාර කියන්නේ.” කහ කුරුල්ලා කීවේය

 අපි මෙතනින් යමු.” පෙඳී කහ කුරුල්ලාට කිවාය.

 මොකද, උඹ උකුසු පාට් දාන්නද?” කහ කුරුල්ලා කොන්ඩ අවුලාගෙන් ඇසීය.

 ඇයි දාන්න බැරිද?” කොණ්ඩ අවුලා කෑගැසීය. කොණ්ඩ අවුලා මෙසේ නොකීවා නම් හොඳය. කෝප වූ කහ කුරුල්ලා තම ගෙලෙහි වූ පිහාටු පුම්බා කොණ්ඩ අවුලාට කෙටුවේය. පහරේ වේගය නිසා කොණ්ඩ අවුලා අඩි දහයක් පමණ පහතට ඇද වැටිණි. එහෙත් පොළොවට පතිත වීමට මත්තෙන් පියාපත් ගසා පඳුරක් මතට පැන ගත්තේය. පඳුර මත ලැග සිටිමින්, කහ කුරුල්ලාගේ හොටේ පහරින් තුවාල වූ තම හිස පඳුරේ වූ පිණිමත ඇතිල්ලීය.

 අපි මෙතැනින් යමු.”පෙඳී යළිත් වරක් කහ කුරුල්ලාගෙන් ඇයැද සිටියාය.

 හොඳයි යමු.” කියමින් කහ කුරුල්ලා පෙඳී සමග විශාල ගසකට පියෑඹූවේය. කහ කුරුල්ලා උණුසුම් කන්දේ ගතකළ කාලය පුරාම පෙඳී අසළ දැවටෙමින් සිටියේය. ඔවුන්ට කරදර කිරීමට කොණ්ඩ අවුලා යළි නොපැමිණියේය. කහ කුරුල්ලා කොණ්ඩ අවුලාට තුවාල කළ බව දැනගත් අනෙකුත් තරුණ කුරුල්ලෝ කහකුරුල්ලා සහ පෙඳී අතර ඇති සම්බන්ධයට බාධා නොකළෝය.

 වැසි සමය එළඹීමත් සමග උණුසුම් කන්දෙන් යායුතු කාලය පැමිණ ඇති බව නායක කුරුල්ලා තීරණය කළේය. උණුසුම් කන්දේ ගත කළ අවසන් දිනයේ දී කහ කුරුල්ලා පෙඳීගේ දෙනෙත දෙස බලා කථා කළේය.

 අපි කූඩු වෙමුද?”

 ඇය එක්වරම උත්තර නොදුන්නාය. “පෙඳී මම කැමතියි ඔයත් එක්ක කූඩුවක් තනන්න.” මෙසේ කියන ගමන් කහ කුරුල්ලා තම හොටයෙන් පෙඳීගේ හොටය පිරිමැදීය. පෙඳී හිස ඔසවා කහ කුරුල්ලා දෙස බැලූවාය.

 ලබන වාරයේ උණුසුම් කන්දට ආවාම බලමු.” පෙඳී රකාශ කළාය.

 උද්දාමයට පත් වූ කහ කුරුල්ලා පී‍්‍රති නාද නඟමින් උණුසුම් කන්ද වටා පියෑඹීය. ඌ දෙවැනි රවුම නිම කරන විට කුරුලූ රංචුව යළි ගමන් ආරම්භ කිරීමට සූදානමින් සිටියහ.

 පෙඳී සහ කහ කුරුල්ලා කුරුලු රංචුව මැදට පැමිණ පියෑඹීහ. හිසේ තුවාලය සුව වූ නමුදු හදවතේ වේදනාව තවමත් සුව නොවූ බව කොණ්ඩ අවුලාට තදින්ම දැනෙමින් තිබිණි. ඌ කහ කරුල්ලාට සහ පෙඳීට බොහෝ ඈතින් පියාසර කළ නමුදු කහ කුරුල්ලා දෙස වෛරයෙන්ද, පෙඳී දෙස ආශාවෙන්ද බැලූවේය.

 උණුසුම් කන්දේදී උපත ලැබූ, තවමත් නොමේරු පියාපත් ඇති ළමා වයසේ සිටි කුරුල්ලෝ තම මව්පිය දෙදෙනා මග ඇරේදෝ හෝ බිය හා සංකාවෙන් යුතුව පියෑඹූහ. කුරුලු රංචුව සමග ශරි හරියට පියෑඹීමට නොහැකිවූ මහලු කුරුල්ලෝ අතර මගදී බිම ඇද වැටුණාහ. සමහරු වෙහෙස නිසා මගහැරිණි. කිසිවෙකු ගැන තැකීමක් නොකළ රතුවල්ගකාර කරුල්ලා කිරිල්ලියන් පිරිවරාගෙන ඉදිරියෙන්ම පියඹා ගියේය.

 ඛහ කුරුල්ලාට තමාගේ පියෑඹීම පිළිබඳ ප‍්‍රථම අත්දැකීම සිහිපත්විය. එදා කුඩා කුරුල්ලෙක්ව සිටි කහ කුරුලු පැටියා මවගේ විධානය අනුව අත්තෙන් අත්තට පියෑඹීය. තමා ඇද වැටේය යන බිය උගේ සිත තුළ තිබුණි. එහෙත් අහසේ පියාඹන විට බඩවතේ වදින සිහිල් සුළඟ නිසා බිය අඩුවිය. අහස් කුස ජයගැනීම නිසා උද්දාමයෙන් යුතුව ඌ මවටත් වඩා වේගයෙන් පියාඹන්නට පටන්ගත්තේය. මව ඔහු පැසසුවාය. පියා කහ කුරුල්ලා දෙස බැලූවේ උගේ හපන්කම අගයන්නාක් මෙනි. දෙපා කොරව උපන් සොහොයුරා පමණක් තනිවිය. කූඩුවේ තනිව සිටින සොහොයුරාට මව වරින් වර හොටෙන් කැම ගෙනවිත් කැවුවාය. එක් දිනෙක උදෑසන බලන විට කොර සොහොයුරා කූඩුවෙන් බිමට වැටී ගස අසල පාමුල සිටියේය. උගේ සිරුර පුරා කුහුඹියන් පිරී සිටි බව දුටු මව ශෝකයෙන් කෑ මොර දුන්නාය. පියා පුතුගේ දේහය දෙස බලා සිටියේ ය.

 තව දුරටත් කූඩුවේ වාසය කිරීම කහ කුරුල්ලාට එපා විය. ඌ නිදහස සොයා කූඩුවෙන් පිටවී ගියේය. ඉන් පසු ඌ සිය මව හා පියා දුටුවේ කළාතුරකිනි. ඌට මව අවසන් වරට මුණ ගැසුණේ පසු ගිය සීත සමයේදීය. ඇය මහලුව අබළ දුබළව සිටියාය. කහ කුරුල්ලා හොටෙන් ගෙන ගිය දළඹුවා ඇය කෑවේ සෙමින්ය. පියා වෙනත් කිරිල්ලියක් සමඟ කූඩු වූ බව ඇය කීවාය. ඉන් පසු කහ කුරුල්ලා යළි තම පියා ගැන විමසුවේ නැත.

 මම උණුසුම් කාලය එනතුරු ඉන්න එකක් නැහැ.” මව කීවාය. ඇත්තෙන්ම ඇයට සීත කාලය මග හැරීම සඳහා නැගෙනහිරට රංචුව සමඟ පියෑඹීමට නොහැකි වූවාය. අබල දුබලව ගිය ඇය හිමෙන් වැසී ගිය කොළ රහිත විශාල ගසක් මත සිටියාය. කුසගින්න හා ශක්තිය හීන වූ ඇය බිම ඇද වැටුණාය. රතු පැහැති බූසි වලිගයක් සහිත නරියෙක් විසින් ඇය ගොදුරු කරගන්නා ලදී.

 සීත කාලය අවසන් වූ පසු පැමිණි පුතා ඊට පසු තම මව දුටුවේ නැත. මේ නිසා යම් ශෝකයක් උගේ ළයේ ඇවිලෙමින් තිබිණි. එහෙත් එම ශෝකය තුනීවූයේ පෙඳීගේ හමුවීමත් සමගය.

 කහ කුරුල්ලා තම රංචුව සමඟ දිරිය වඩවමින් පියෑඹීය. ඔවුහු ඉදහිට අතරමඟ නැවතී ගිමන් හැරියහ. ඒ අතරතුර ආහාරද අනුභව කළහ. පෙඳී හා කහ කුරුල්ලා නිතරම සිටියේ එකටය. එම නිසා රංචුවේ ඇතැම් කුරුල්ලෝ ඔවුන්ට විහිළු කළහ.

 යළි ඔවුහු සුපුරුදු ප‍්‍රදේශයට පැමිණියේය. ඒ වන විට හිම දියවී සීත කාලය නිම වෙමින් තිබිණි. සුළගේ උණුසුම නිසා කුරුලු රංචුව පියාසර කළේ සෙමින්ය. අන්තිමේදී ඔවුන් පියාසර කරමින් පැමිණියේ වසර ගණනාවක් පුරා ඔවුන් අත්පත් කරගෙන තිබුණු, දිවි ගෙවු, උස් වූද, විශාල වූද, තට්ටු නිවාසයේ වහළය මතටය. යලිත් සීතකාලය පැමිණෙන තුරු ඔවුන් මෙම කොන්කී‍්‍රට් වහළය මත කොන්කී‍්‍රට් වනාන්තරයේ දිවි ගෙවනු ඇත.

 කහ කුරුල්ලා කවදත් නගරය පි‍්‍රය කළේ නැත. දිවා රෑ ඇති ශබ්ද, දුම, තද හිරු රැස් පහත සිට කෑදර දෙනෙතින් බලා සිටින පූසන්, ඔහුට අපි‍්‍රය විය. ඉඳ හිට ගල් කැබලි දමා ගසා අනෙකුත් සතුන් එළවන මනු සතුන්ද කහ කුරුල්ලා අපි‍්‍රය කළේය, කහ කුරුල්ලා කවදත් උණුසුම් කන්දට ඇළුම් කළේය. ලබන වාරයේ පෙඳී සමග උණුසුම් කන්දේ අලුත් කූඩුවක් තැනීමට ඌ පුල පුලා බලා සිටියේය.

 කහ කුරුල්ලාගේ පැතුම පුස්සක් වන බව දැන් ඌට වැටහෙයි. ආගන්තුක තලපය බඩේ ඇලවී ඇත. එය වැමෑරීමට හෝ වර්චස් පිඩක් මෙන් පිටකිරීමට හෝ නොහැකිය. කහ කුරුල්ලාට ජීවිත ආශාව තදින්ම දැනුනි. මාමේ, මම දැන් මොකද කරන්නේ යනුවෙන් මහලු කුරුල්ලාගෙන් ඇසුවේ යම්කිසි උපදෙසක් බලාපොරොත්තුවෙමින්ය. මොනවා කරන්නද පුතේ, උඹ කම්මුතුයි මහලු කුරුල්ලා කිවේ ස්ථීර හඬකිනි.

 නෑ එහෙම වෙන්නේ නෑ” මහලු කුරුල්ලා තල්ලූකරමින් පෙඳී එසේ කියමින් ඉදිරියට ආවාය. “ඔයා වතුර ටිකක් ගිලින්න, එතකොට ඕක පිටවෙයිකහකුරුල්ලාට පෙඳීගේ වචනය ශක්තියක් විය. වහලය මත රැඳී තිබෙන වතුර දුබල ලෙසින් හොටෙන් ගෙන ගිල්ලේය. එවිට උදර වේදනාව වඩා දැනිනි.

 ඉලන්දාරියා,” මහලු කුරුල්ලා කහ කුරුල්ලා ඇමතීය. “උඹ දැන් වරු ගණනක් කාල නැහැ. තව ටික දවසකින් රංචුව උණුසුම් කන්දට පියාඹනවා. උඹට රංචුව එක්ක යන්න ශක්තියක් නැහැ. අතරමඟ පරඬැලක් වගේ බිම ඇද වැටේවි.”

 කහ කුරුල්ලා හිතට ශක්තිය ගත්තේය. ඒක එහෙම වෙන්නේ නෑ නාකියෝ, මම කොහොම හරි රංචුව එක්ක පියාඹනවා.” කහ කුරුල්ලා කීය.

 හොඳයි, උඹට පියාඹන්න ශක්තිය තියෙනවා කියලා මට පෙන්නාපන්.”මහලු කුරුල්ලා කහ කුරුල්ලාට අභියෝග කළේය. තවද මහලු කුරුල්ලා කහ කුරුල්ලාට මෙසේ කීවේය.

 උඹට අර වළාකුළු අතරින් ඈත පෙනෙන යකඩ ගහ පේනවා නේද? අර මුදුනේ රතු දිස්නේ දෙන මලක් තියෙන්නේ. උඹ එතෙන්ට පියඹපං. යළි එතන ඉඳලා මෙතනට වරෙන්. මෙහෙම වාර සීයක් ඒක කරන්න පුළුවන් උනොත් උඹට උණුසුම් කන්දට යන්න ශක්තිය තියෙන බව මම පිළිගන්නවා.”

 කහ කුරුල්ලා මහළු කුරුල්ලා දෙස බැලුවේ මෙම අභියෝගය බාර ගන්නවාද නොගන්නවාද යන සැකයෙනි. උණුසුම් කන්දේ පෙඳී අලුතෙන් තැනීමට යන කූඩුව ඌ තුළ ඇති කළේ ගැඹුරු බලාපොරොත්තුවකි. කහ කුරුල්ලා ඉලක්කය දෙස බැලීය. ඈත වළා අතරින් සීඩර් ගසක් මෙන් කළු යකඩ ගසක් පෙනේ. එහි අග්ගිස්සේ රතු පැහැති දිලිසෙන බෝලයකි. “සිය වාරයක් ඔහු තොල්මැතිරීය. ඔව්, සිය වාරයක් මහළු කුරුල්ලා කඩිනමින් කෘමියකු ගිල දැමීය. ගමරාළ කෙනෙකු මෙන් බිම පහුරු ගෑ ඌ කහ කුරුල්ලාට දැණමුතුකම් දුන්නේය. 

 උඹ යකඩ ගහ පැත්තට පියාඹපන්, හැබැයි බැරි වෙලාවත් උතුරු පැත්තට යන්න එපා. එහේ නිතර ගින්දර විහිදුවන යකඩ කුරුල්ලෙක් පියාඹනවා. යකඩ කුරුල්ලෙකුගේ ඇඟේ වැදුනොත් උඹ කීතු කීතු වෙනවා. නිසා නිතරම අර රතු මල දිහා බලාගෙන පියාඹපං. වාර සීයක් කළොත් උඹට උණුසුම් කන්දට යන්න පුළුවන්.”

 කහ කුරුල්ලා හිතට ශක්තිය ගත්තේය. පෙඳීගේ දෑස දෙස බැලූ කහ කුරුල්ලා උදරයෙන් එන වේදනාව යටපත් කරගෙන ඈත ඉලක්කය කරා පියාඹීය. තටු ගසන විට උදර වේදනාව වඩ වඩා දැනේ, වෙහෙස හා ආහාර අහේනිය නිසා උගේ ශක්තිය ක්ෂය වී තිබි‚. එහෙත් පෙඳී කෙරෙහි ඇති ආදරය ඌට ගෙන ආවේ ශක්තියකි. රතු ගෝලය ඉලක්ක කරගත් නිසා කහ කුරුල්ලා අපහසුවෙන් වුවද පියෑඹුවේය. 

 පැය බාගයක් පමණ පියෑඹීමෙන් පසු යකඩ ගස දෙසට ළංවීමට ඌට හැකි විය. දැන් යකඩ ගස දැවැන්ත ලෙස පෙනේ. එය ඉතා උසය. පත්‍ර නොමැති නමුදු අතු පිරී තිබේ. ගස උඩ රතු පැහැති බෝලය නිවි නිවී පත්තු වෙයි. එය හරියට යෝද උකුසු ඇසක් මෙන් විය. යකඩ ගසේ හරස් අත්තක වැසූ කහ කුරුල්ලා ගිමන් හැරියේය. කටේ කෙළ සිඳී ඇත. උදරය වේදනාව ගෙන දෙයි. තව අනූනව වාරයක් මෙම අභ්‍යාසය කිරීමට ඌට සිදුවී ඇත. කහකුරුල්ලා පෙඳී සිටින ඈත ගොඩනැගිල්ල දෙස බැලීය. එය දැන් තෝරා බේරා ගැනීමට පවා අමාරුය. බිම්මල් සමූහයක් ලෙස ගොඩනැගිලි දිස් වේ. 

 යළිත් සිතට ධෛර්යය ගත් කහකුරුල්ලා තම කුරුළු රංචුව සිටින දිශාවට පියෑඹීය. තරමක් දුර පියෑඹීමෙන් පසු උදර වේදනාව උග්‍ර විය. තවදුරටත් තටු ගැසීමට පවා ඌට ශක්තියක් නොවීය. තමා පහළට ඇද වැටෙන බවක් ඌට දැනින. පහළ විශාල ජලාශයක්. ඊට ඇද වැටුනොත් නම් මරණය නියතයි. කහ කුරුල්ලා උතුරු දිශාව බලා තටු ගැසීය. ජලාශය නිසා උතුරු දිශාවේ වූ අන්තරාව ඌට අමතක විය. වෙහෙස හා වේදනාව නිසා අප්‍රාණිකව ජලාශයට ඇද නොවැටී ඉන් වෙන් වූ පක්ෂියා උතුරු දිශාව දෙසට පියාසර කරමින් සිටියේය. 

 තම දකුණු පාර්ශවයේ විශාල ශබ්දයක් හා දෙදරුමක් කහ කුරුල්ලාට දැනුණි. ඒ දෙස බැලූ කහ කුරුල්ලාගේ ගත සීතල වී ගියේය. යෝධ පක්ෂියෙකු ඌ වෙත එයි. එවැනි විශාල කුරුල්ලකු කහ කුරුල්ලා කවදාවත් දැක නැත. ඌ විශාල නාදයක් හා දුම් වලාවක් පිට කරමින් ඉදිරියටම පැමි‚යේය. යෝධ පක්ෂියාගේ පියාපත්වල ‘ නෙක්රාස් ‘ කුරුල්ලාගේ පසුපස කරකැවෙන පියාපත් මෙන් පිහාටු තිබුණේය. ඒවා කරකැවෙන විට මුලු ප්‍රදේශයම ගිගුම් දෙමින් තද සුළං කුණාටුවක් ඇති කළේය. 

 සුළං කුණාටුව නිසා කහ කුරුල්ලා යෝධ පක්ෂියාගේ කරකැවෙන පියාපත් කරා ඇදෙමින් සිටියේය. එම පියාපත් වල වැදුනේ නම් කහ කුරුල්ලා කීතු කීතු ඉරී යනු නියතය. ඌට මරණ බිය සහතික ලෙසම දැණුනේය. පෙඳී, කූඩුව සහ උණුසුම් කන්ද සිහි විය. මරණයෙන් ගැලවීමක් නොමැති බව වැටහුණු නිසාදෝ කහ කුරුල්ලා දැස් වසා ගත්තේය. වාසනාවකට මෙන් යකඩ කුරුල්ලා තමා පියාඹන දිසාව වෙනස් කළේය. අංශක 120 පමණ වම් පැත්තට හැරුණු යකඩ පක්ෂියා වඩා ඉහලට පියෑඹුවේය. එමනිසා සුළං කුණාටුවේ බලපෑම ඉවත් විය. කහකුරුල්ලා පහළට ඇද වැටෙන්නට විය. 

 කහ කුරුල්ලාට පොළව පෙනුනේ බොදවී ගිය දර්ශනයක් මෙන්ය. ගෙවල් සහ ගස් භ්‍රමණය වෙමින් වඩ වඩාත් විශාලව පෙනෙන්නට විය. බිමට පතිත නොවිමට ඌ පියාපත් බදන්නට වූ හෙයින් කහ කුරුල්ලා බිම ඇද වැටීමේ වේගය අඩුවී ඌ ගුවනේ පා වෙන්ට පටන් ගත්තේය. ඒ අතර වාරයේ වැසීම සඳහා සුදුසු ස්ථානයක් තම දුබල දෙනෙත් වලින් ග්‍රහණය කරගනිමින් කහ කුරුල්ලා පසුවිය. 

 කොළ සහිත ගසක් ආරක්ෂක ස්ථානයක් ලෙස ඉලක්ක කරගැනීමට නොහැකි වූ නිසා ඌ දෙමහල් නිවසක ඉහළ මාලයේ ජනෙල් පඩියක් මත වැසුවේය. එකෙණෙහිම ක්ලාන්ත ගතියක් දැනුන හෙයින් කහ කුරුල්ලා කවුළුව තුළින් පියාපත් ගසා පොත් රාක්කයක වැසුවේය. වෙහෙස, බිය, උදර වේදනාව නිසා උගේ දෑස් මලානික විය. කහ කුරුල්ලා හුස්ම ගත්තේ අසීරුවෙනි. 

 දෙනෙත් වසාගෙන පොත් රාක්කයේ පොතක් මත වසා සිටි කහ කුරුල්ලා තමා දෙසට එන විශාල ඡායාව නොදිටීය. එම චායාව මොහොතක් කහ කුරුල්ලා දෙස බලා සිටිමින් සිහින් හඬකින් කථා කරන්නට විය. 

 අම්මේ ඉක්මණට එන්න, කුරුල්ලෙක් පොත් රාක්කයේ වහලා.” 

 මිනිස් කටහඬක් ඇසුණු බැවින් කහ කුරුල්ලා අසීරුවෙන් වුවද තම දෙනෙත් විවර කළේය. කුරුල්ලා ඉදිරියේ මිනිස් ළමයෙකි. ඌට විශාල බියක් දැණුනි. පියාපත් විහිදුවා කවුළුවෙන් පිටතට පියෑඹීමට උත්සාහ කළ නමුදු, උගේ ශක්තිය සහමුලින්ම ක්ෂයවී තිබුණු බැවින් ඌට හැකිවූයේ පොත් රාක්කයේ එහාට මෙහාට දුබල ලෙස පැනීම පමණකි. 

 අම්මේ, කුරුල්ලාට පියාඹන්න බැහැ. ඌට තුවාල වෙලා වගේ

 එකෙනෙහිම තවත් මිනිස් සත්වයෙක් කුරුල්ලා ඉදිරියේ පෙනී සිටියේය. 

 ලස්සන කහ කුරුල්ලෙක් දුවේ, කොහොමද මූ කාමරයට ආවේ ?”

 කුඩා දැරිය ඇර තිබූ ජනේලය තම ළදරු ඇඟිල්ලෙන් පෙන්වූවාය. 

 අම්මේ, ලෙඩවෙලා වගේ, පව්

දැරිය කීවාය. 

  හොඳටම බය වෙලා. පියාඹන්න බැරුව ආපසු කවුළුවෙන් එළියට ගියොත් ඌව පූසෙක් හරි, කාක්කෙක් හරි කාල දායි, අපි ජනේලය වහමු.”මෙසේ කියා කාන්තාව ජනේලය වැසුවාය

 ඌව කලබල කරන්න එපා දුවේ. මම ඌට වතුරයි බාර්ලි ඇටයි ගේන්නම්

 මෙසේ කිවු කාන්තාව කාමරයේ දොර වසා පහත මාලයට ගියා ය. 

 දැරිය තම සිඟිති අතින් කුරුල්ලාගේ හොටය මෘදු ලෙස අත ගෑවාය. බියට පත් වූ කුරුල්ලා පසුපසට ගියේය. බියට පත් වී සිටි කුරුල්ලා දැරියගේ අතට කෙටුවේය. දුර්වලව සිටි පක්ෂියාගේ කෙටීම දැරියට දැණුනේ කිතිකැවීමක් බදු සංවේදනයකි. මේ අතර වාරයේ මව බාර්ලි ඇට ටිකක්, කෙසෙල් ගෙඩියක්, සහ කුඩා පියනකට දැමූ වතුර ටිකක්ද ගෙන ආවේය. 

 මාෂා අපි මේ කෑම සහ වතුර ලඟ තියලා පස්සට වෙලා ඉමු.” මව කීවේ කහ කුරුල්ලාගේ බිය පහව යනු සඳහාය. මනුසතුන් දෙදෙනා ඈතට ගියපසු කහකුරුල්ලා මදක් සන්සුන් විය. උගේ හොට අද්දර තිබූ බාර්ලි ඇට හොටෙන් ඈත් මෑත් කළ පියනේ වූ ජලය බිඳක් පානය කළේය. උදරයේ මතුව එන වේදනාව නිසා බාර්ලි ඇට හෝ කෙසෙල් ගෙඩිය දෙස බැලුවේවත් නැත

  අසනීප වෙලා වගේ දුව, මම කීවේ අපි යුරා මාමාට කියමු” මෙසේ කියමින් මව දියණියගේ හිස අත ගෑවාය

 එදින රාත්‍රියේ කහ කුරුල්ලා නිදා ගත්තේ ලොකු පොත් දෙකක් අතර තිබූ දෙබොක්කාවක් වැනි ආවරණයක් ඇතුළය. කුසගින්න නිසා ඌ බාර්ලි ඇට දෙක තුනක් ගිල දැමූ නමුත් උදරයේ එන වේදනාව ආහාර රුචිය අඩුකර දැම්මේය. පෙඳී ගැන සිතමින් සිටි කහකුරුල්ලා ක්ලාන්තව පොත් අතර වැදහොත්තේය. 

 කහ කුරුල්ලා උදේ අවදි වූයේ මයිල් පිරුණු විශාල මිනිස් හස්තයක් උගේ ගත වටා දැවටීමත් සමගය. බියෙන් වෙව්ලූ කහකුරුල්ලා නොකඩවා මිනිස් හස්තයට කෙටීය. කුරුල්ලාගේ කළබලය ගණනකට නොගත් මනුසත්වයා ගිනිකූරක් ගෙන උගේ හොට ඇරිය. 

 මුගේ බඩේ කෑම හිර වෙනවා. කෑම දිරවා ගන්න අමාරුයි, බඩත් ඉදිමිලා.”දුඹුරු පැහැති කබායක් ඇද සිටි මිනිසා කාන්තාව සහ දැරිය දෙස බලා පැවසීය.

 අනේ, යුරා මාමේ මැරෙයිද?” දැරිය දුක්මුසු සවරයෙන් ඇසුවාය.”කියන්න දන්නේ නැහැ.” මිනිසා ගොරෝසු හඩින් පිළිතුරු දී කුරුල්ලාගේ බඩවත පරීක්ෂා කළේය

 මුගේ බඩ හොඳටම ඉදිමිලා.” මිනිසා තම යෝධ ඇඟිලි වලින් කුරුල්ලාගේ බඩ සෙමෙන් තද කළේය. කහ කුරුල්ලාට දැනුණේ අධික වේදනාවකි. මිනිසා යළි කුරුල්ලා පොත් අතර තැබූවේය. සෙමින් සෙමින් පොත් අතර වූ දෙබොක්කාවට රිංගා ගත්තේය

 මිනිසා තමාගේ සාක්කුවට අත දමා සුදු පැහැති කුඩා පෙත්තක් අතට ගත්තේය. එය හතරට කඩා එක් කැබැල්ලක් මේස හැන්දකට දමා ඊට වතුර ස්වල්පයක් දමා දිය කළේය. ඉන් පසුව ගිණිකූරක අගිස්සට දිය කරන ලද බෙහෙත් ස්වල්පයක් ගත්තේය. ඉන්පසුව තම වම් අත දෙබොක්කාව තුළට දමා කුරුල්ලාව ග්‍රහණය කරගත් මිනිසා උගේ හොට ඇර ගිණිකූරු තුඩුවේ තිබුණ බෙහෙත් උගේ මුව තුළට දැමුවේය. ඉන් නොනැවතුණු ඔහු ගිණිකූරු තුඩ කුරුල්ලාගේ හොට ඇතුළට දමා බෙහෙත් උගුර දෙසට තල්ලු කළේය. 

 පක්ෂියා හුස්ම ගත්තේ අසීරුවෙනි. උගුරට තල්ලුකරන ලද බෙහෙත ආමාෂයට ගියේ දාහයක්ද ඇති කරවමිනි. මිනිසාගේ අතින් මිදුනු පක්ෂියා අසීරුවෙන් තම කෙට්ටු පාද වලින් බඩ ගාන්නක් මෙන් ශරිරය ඉදිරියට තල්ලුකරමින් යළි දෙබුක්කාව ඇතුළට ගියේය. 

 අනේ යුරා මාමේ, කුරුල්ලා ජීවත් වෙයිද?” දැරිය මිනිසාගේ කබායේ අතින් අල්ලාගෙන ඇසුවාය

 දෙයියෝ තමයි දන්නේ” මිනිසා මහත දෙවුර ගස්සමින් කිවේය

 මට පරක්කු වෙනවා, මම යනවා.” මෙසේ කියමින් මිනිසා පහත මාලයට ගියේය. කාන්තාවද මිනිසා පසුපසින් ගියාය. “මාෂා කුරුල්ලව අල්ලන්න එපා.” කාන්තාව තරප්පු පෙළ බසින ගමන් කීවාය

 ආගන්තුක ද්‍රව්‍ය ආමාෂයට යෑම නිසා කහ කුරුල්ලාට බඩ පෙරලෙන්නාක් මෙන් දැණුනේය. ඌ මලාක් මෙන් බිම වැතිරුණු අතර උදර වේදනාව උග්‍ර වන්නට විය. උදරයෙන් එන පීඩනය නිසා උදරය පැළී යනු ඇතැයි කුරුල්ලාට හැඟුනි. ඵකවරම කුරුල්ලාගේ අධෝමුඛයෙන් කළු පැහැති දියරයක් සමග සිරවී තිබූ වසුරු හා දින ගණනාවක් පුරා උගේ බඩවැල තුළ රැදී තිබුණු තලපයද පිටවී ගියේය. කුරුළු වසුරු වලින් පොත් තෙමී ගියේය. 

 වසුරු පහ වීමෙන් පසු කුරුල්ලාගේ උදර වේදනාව අඩු විය. ඌට දැන් දැනුනේ මහත් පහසුවකි. කහ කුරුල්ලා වතුර බිඳක් පානය කළේය. ඉන්පසුව බාර්ලි ඇට වලට කෙටුවේය. 

 දැරිය යලි කාමරයට එන විට කුරුල්ලා සිටියේ මදක් ප්‍රාණවත් භාවයකිනි. ඇය කුරුල්ලා දෙස බොහෝ වේලාවක් බලා සිටියාය. පසුදින උදෑසන වනවිට කුරුල්ලා කාමරය පුරා පියාඹමින් සිටියේය. දැරියට දැණුනේ අපමණ සතුටකි.අම්මේ කුරුල්ලාට යුරා මාමාගේ බෙහෙතට සනීප වෙලා ඇය මුර ගෑවාය. 

 දැරියගේ කෑගැසීම අසා පැමිණි මවට දැකගත හැකි වූයේ කාමරය තුළ තටු ගසමින් පියාඹන කුරුල්ලාය. ඒ සමඟම කුරුළු වසුරුවලින් පෙඟී ගිය පොත් ඇයගේ අවධානයට ලක් විය. 

 මදෑ, පුෂ්කින්ගේ පොත් තුනක කුරුළු වසුරු, තාත්තාට හොදටම තරහ යයි.”මෙසේ කියූ කාන්තාව අපවිත්රව තිබූ පොත් පවිත් කිරීම සඳහා පහත මාලයට ගෙන ගියාය

 කාමරය පුරා පියාසර කරමින් සිටි කුරුල්ලාට කුසගින්නක් දැනිනි. ඌ මේසය මත තිබූ බාර්ලි ඇට අනුභව කළේය. වෙනදා මෙන් උදර වේදනාවක් දැණුනේ නැත. එම නිසා ඌ කෙසෙල් ගෙඩිය කෑවේය. බාර්ලි ඇට කෑවේය. වතුර බීවේය. ඌ වතුර බීවේ හොටෙන් ශබ්දයක්ද පිට කරමින්ය. 

 කුරුල්ලා කෑම කන අයුරු දැරිය ඈතට වී බලා සිටියාය. ඇය අපමණ ප්‍රීතියට පත් වූවාය. සතුට වැඩි නිසා උද්දාමයට පත් වූ ඇය අත්පොලසන් දුන්නාය. එම හඬින් බියට පත් වූ කුරුල්ලා පොත් රාක්කයේ ඉහළ තට්ටුවටම පියඹා ගියේය. කුරුල්ලා බිය වූ බව දැනගත් දැරිය නිශ්ශබ්ද වූවාය. 

 එදින රාත්‍රියේ කහකුරුල්ලා නිදාගත්තේ පොත් රාක්කයේ ඉහළ තට්ටුවක තිබුණු කාල් මාක්ස්ගේ ‘ඩාස් කැපිටාල්’ කෘතිය උඩය. ‘ඩාස් කැපිටාල්’ පොත මත තනි අන්ඩෙන් හිටගත් කුරුල්ලා නිදහස් පාදයෙන් පොත පහුරු ගෑවේය. ඉන් පසු ඌ නිදි කිරන්නට පටන් ගත්තේය. 

 මව්පියන්ගේ නිදන කාමරයට ගිය දැරිය කුරුල්ලා සුවපත්වීම ගැන කථාකළේ සතුටිනි. පක්ෂියාට සනීප නිසා ඌ හෙට නිදහස් කළ යුතු බව මව හා පියා කී අතර දැරිය ඊට එකඟ වූයේ දුක්මුසු බැල්මකිනි. 

 පසුදින උදෑසන මව කාමරයේ ජනේලය සම්පූර්ණයෙන් ඇර, ඇතට වී කුරුල්ලා දෙස බලා සිටියාය. කාමරය පුරා පියාසර කළ කුරුල්ලා විවෘත කර තිබූ කවුළුව තුළින් නිල් පැහැති අහස දිටීය. එකෙහින්ම ඌට පෙඳීව මතක් විය. ඇසිපිය හෙලන මොහොතකදී කහකුරුල්ලා ජනෙල් පඩිය උඩට පියෑඹීය. ඉක්බිති අහස දෙස බැලූ ඌ එළියට පියඹා ගියේය. ජනේලය අසලට පැමිණි දැරිය ඈත අහසේ පියාඹායන කුරුල්ලා දෙස බලා අතවනා ඌට සමුදුන්නාය. 

 කුරුල්ලා දකුණු දෙසට පියඹා යලි වටයක් කැරකී තම කුරුඟ රංචුව ඉන්නා ඉසව්ව බලා පියඹා ගියේය. තෙතමනය සහිත සීත සුළං නිසා උගේ පියාපත් වෙවුලා ගියේය. 

 කහ කුරුල්ලා තම රංචුව වෙත පියඹා යන විට කුරුළු රංචුව ළඟ එන සීත කාලය මග හැරීම පිණිස උණුසුම් කන්ද බලා පියාසර කිරීමට සූදානම් වෙමින් සිටියහ. රතු වල්ගකාරයා, හොට කබරයා, බඹර පිහාට්ටා වැනි ජ්‍යෙෂ්ඨ නායකයෝ පියාසර කළ යුතු දිසාව, කාල සටහන් පිළිබඳව වාදකරමින් සිටියෝය. අවශේෂ කුරුල්ලන් පියෑඹීම සඳහා සංඥාව ලැබෙන තුරු බලා සිටියේ මැරතන් තරගයක ආරම්භක වෙඩිල්ල ඇසෙන තුරු බලා සිටින ක්‍රීඩක පිරිසක් ලෙසිනි. 

 කුරුල්ලන් අතරට පියඹාගිය කහ කුරුල්ලා පෙඳී සෙවීමට යුහුසුළු විය. දුක්මුසු විලාසයෙන් වහළයේ බාල්කයක් මත වසා සිටි පෙඳී දුටු කහ කුරුල්ලා අපමණ සතුටකින් යුතුව ඇය කරා පියඹා ගියේය. කහ කුරුල්ලා නිරෝගීව හා නිරුපද්‍රිතව ආපසු පැමිණි අයුරු දුටු පෙඳී තුටින් පිරුණ හදවතින් යුතුව මිහිරි නාද කළාය. 

 මම හිතුවේ ඔයා පියාසර කරද්දී බිම ඇද වැටුණා කියලා. මේ දවස් කිපය තුළ මම සිටියේ කොතරම් දුකකින්ද කියලා දන්නේ මම පමණයි.” කියා කහ කුරුල්ලාගේ හොටයට තම හොටය තැබුවාය

 රතුවල්ගකාර කුරුල්ලාගේ සංඥාව අනුව කුරුළු රංචුව උණුසුම් කන්ද දෙසට පියෑඹීම ඇරඹූහ. 

 කිචි බිචි ‘ නාද දස අත පැතිර ගියේය. මහත් වූ උද්යෝගයකින් යුතුව කුරුළු රංචුව පියඹා ගියෝය. කහ කුරුල්ලා පියෑඹුවේ පෙඳී සමගය. පියාඹන ගමන් කරණමක් ගැසුවේය. එය දුටු පෙඳී කහ කුරුල්ලා අනුගමනය කරමින් කරණමක් ගැසුවාය. හද පිරි සතුටින් ඉපිලී යන කුරුළු ජෝඩුව තම රංචුව සමග උණුසුම් කන්ද සොයා ක්ෂිතිජය දෙසටම පියාඹා ගියෝය.

 

වෛද් රුවන් එම් ජයතුංග

Lazar Kaganovich -Stalin’s Closest Confidant

March 23rd, 2015

Dr Ruwan M Jayatunge

 Lazar Moiseyevich Kaganovich  is one of the most prominent figures of the Communist Party of the Soviet Union and the Soviet state, a faithful disciple of Lenin, Stalin’s ally, a professional revolutionary. A member of the Presidium of the CPSU Central Committee, First Deputy Chairman of the USSR Council of Ministers. Member of the CPSU since 1911. Member of the Supreme Soviet of the USSR.”

(Great Soviet Encyclopedia, 1953)

Lazar Moiseyevich Kaganovich (1893 – 1991) was a doctrinaire Stalinist who joined the Bolshevik Party when he was 18 years old.  Although he was an illiterate person he demonstrated outstanding administrative as well as organizational skills and became Stalin’s Deputy. Kaganovich was a pragmatic man and he built the modern Moscow city with underground subways. He was a highly motivated energetic man. Kaganovich was seen as the archetypal manager of the Stalin era. Also he played a crucial sinister role in Stalin’s repression.

Lazar Kaganovich was born in Kubany, near Kiev, Ukraine, in 1893 into a poor Jewish family. His father Moses Hershkowitz Kaganovich was a cattle-dealer. Kaganovich had four brothers and one sister.

Having only primary education Kaganovich started his career as a shoemaker. But he was deeply involved in the Bolshevik wing of the Russian Social Democratic Workers’ Party In 1915; Kaganovich was arrested for revolutionary agitation. However he escaped from deportation and    illegally returned to Kiev and continued the revolutionary work. Unlike other Bolshevik leaders he never used pseudo- names or aliases. Lazar Kaganovich kept his own name throughout.

After the Bolshevik Revolution his status started to grow. In 1920 Kaganovich became the head of the Soviet government of Tashkent and he had the opportunity of working with Stalin. Kaganovich became Stalin’s closest confidant. He became a Stalin worshiper to such an extent even he denounced his own brother, Mikhail Kaganovich. Mikhail Kaganovich was charged with so called anti Soviet activities. Following Stalinist repression Mikhail Kaganovich committed suicide.

Who was Kaganovich and what role he played in the Soviet Union are appealing questions.  Lazar Kaganovich was described as an ambitious but cold person. He showed little devotion to his fellow compatriots but utmost loyalty to Stalin. He was a self-taught man. He shared Stalinist ideology. In addition his life and career was crucially shaped by his relationship with Stalin.

In 1935 the French writer Romain Rolland met Kaganovich and later Romain Rolland expressed his honest views about Kaganovich. Romain Rolland stated: He is cold, even when he smiles. Stalin’s wife Nadezhda Alliluyeva had a serious disgust towards Beria and Kaganovich. She saw them as evil creatures.

Dr Arfon Rees the author of Iron Lazar: A Political Biography of Lazar Kaganovich describes Kaganovich as thus.

Kaganovich was one of the proletarian, political activists who made his mark before 1917 as a trade unionist. In 1917 he was drawn into the Bolshevik Military Organization and was one of that legion of political leaders who made his career as a political commissar during the Civil War. He possessed great intellectual self-confidence. A formative stage in his career was his role in enforcing the Red Terror in Nizhnyi Novgorod and his role in establishing Soviet power in Voronezh and Tashkent (Rees,   2012).

Kaganovich helped Stalin to defeat his political rivals mainly Trotsky and he even opposed Nikolai Bukharin’s moderate policy that suggested peaceful integration of kulaks into socialism. Instead they (Stalin and Kaganovich) brought forced collectivization tormenting the land and terrorizing the peasants.

Kaganovich held numerous important positions in the Soviet government. From 1925 to 1928, Kaganovich was the First Secretary of the Communist Party of the Ukrainian SSR.  But he became unpopular among the Ukrainian officials and transferred to Moscow. In 1930 Kaganovich became a full member of the Politburo From 1930 – 1935 he worked in the Moscow Party Organization. In 1933 he became the key administrator of the Agricultural Department of the Central Committee and in 1935 people’s commissar of transport.

Lazar Kaganovich was a great builder but he ordered the destruction of Christian monuments and churches, including the great Cathedral of Christ the Savior. He later claimed that he wanted to modernize the city of Moscow like Berlin. In fact he went to Berlin incognito (before the WW 2) to observe the Berlin architecture and city transport system. Having this international exposure he modernized the city of Moscow.

 In 1921 Russian revolutionary and prominent Soviet diplomat Maxim Litvinov publicly stated that Food is a Weapon”. Joseph Stalin used food as a weapon. Stalin used this unconventional weapon against the people of Ukraine.

Many Soviet and foreign experts believe that Kaganovich was responsible for 1932–33 famine (Holodomor) in Ukraine.  He implemented the plans for collectivization which caused a devastating famine in which millions of people died.   Kaganovich advocated harsh repression of the Ukrainian farmers. He headed the 1932 grain procurement campaign that led farmers and their families to starve. Men women and children perished in the Ukrainian famine.

According to Alain Besancon, Professor of History (Sorbonne, France) 1932–33 famine was the well-organized executions that made the terror by starvation in Ukraine a genocide. The artificial famine was imposed on the Ukraine people during 1932 – 1933 took 7 to 10 millions of innocent lives (58th UN General Assembly on 7 November 2003). Hunger also covered the Russian Volga region and northern Kazakhstan.  Stalin had two motives while causing a catastrophic situation in Ukraine. One is to stifle Ukrainian nationalism and other is to get peasants under the forced collectivization. Stalin succeeded with a great human cost. Kaganovich played a sinister role and he fully supported the policies of Stalin.

In his book The God that Failed, the famous writer Arthur Koestler (who visited Ukraine in late summer of 1932 and fall 1933 and spent about three months in the city of Kharkiv) wrote devastating events related to the Holodomor. In addition the attorney Rafael Lemkin in his work The Soviet Genocide in Ukraine tried to present the fact of Holodomor to the Nuremberg trials as genocide of a totalitarian regime (Lemkin, 2009).

Adding up Kaganovich was involved in Stalinist purges during 1937-1939 periods. The Great Purge of 1937-38 was an attempt to eliminate Stalin’s real and imaginary enemies. Kaganovich gave his fullest support to Stalin. During this great terror in all, about 20 % of all army officers were executed including the Red Army Marshal Mikhail Tukhachevsky. By 1939 about 3 million people were killed and 9 million were sent to Gulags. Nearly 2 million died in the camps. Kaganovich took the extreme position.  In 1937 Kaganovich was sent to carry out purges of local Party organizations in Chelyabinsk, Yaroslavl, Ivanovo, and Smolensk regions. Kaganovich personally gave execution orders to eliminate 36,000 people.

From 1942 to 1945, Kaganovich served as a member of the State Defense Committee. He headed the military transportation and evacuation and settlement of industrial complexes in new places.  During the World War 2 Kaganovich evacuated Jews from the frontier areas.  In his memoirs he wrote:  “… The defeat of the fascist hordes near Moscow ripped Hitler’s plans” lightning war “and debunked the myth of the invincibility of the fascist army. Enemy offensive was halted; the Red Army launched a counteroffensive. While working in the war front he sustained a gunshot injury to his hand. Kaganovich was the only senior politburo member injured during the World War Two.

In December 1944 he was appointed deputy prime minister of the Soviet Union. Along with Stalin Lazar Kaganovich, Zhdanov, Molotov, Voroshilov, Mikoyan, Malenkov and Beria became the most influential party leaders of the Soviet Union. During this time period Kaganovich was at the height of his power as Stalin’s deputy and a full member of the Politburo.

Aging Stalin became more ill-tempered and paranoid. He believed in numerous conspiracies and planned the final blow against the Jewish Intelligentsia. The Doctors’ Plot was Stalin’s own creation to repress the Jewish Doctors in the Soviet Union. Some historians point out that Kaganovich made an unsuccessful attempt to save some of the prominent doctors who were arrested by the NKVD.

Following Stalin’s death in 1953, Kaganovich opposed Nikita Khrushchev’s proposal to admit errors committed by the Party under Stalin’s leadership. He formed an anti party group in 1957 with Georgy Malenkov, Vyacheslav Molotov, and Dmitry Shepilov and tried to remove Nikita Khrushchev. The coup was failed and Kaganovich was removed from his position as deputy prime minister. Nikita Khruschev accused Kaganovich in 1957 at a Soviet Party Congress of murdering 20 million Russians with Stalin. In return Kaganovich accused Khruschev of being a murderer too. “Your hands are blood-stained too,” he replied.

After the arrest and execution of Beria and death of his wife Kaganovich became psychologically fragile. He had no strength to fight Nikita Khruschev. Fearing a prison sentence, Kaganovich sent a letter to Khrushchev begging him for mercy. However after the XXII Congress of the CPSU, held in 1961, Kaganovich was expelled from the Communist Party.

After the retirement Kaganovich led a secluded life. He started writing his memoirs about the Bolshevik party, about Stalin etc. He left of more than 10 000 handwritten pages. In his memoirs Kaganovich strongly defended Stalin and his policies. He declared that Stalin was the locomotive of the revolution and built the Soviet Union.

The Western historians knew little about Kaganovich and obviously there was a trend to investigate Kaganovich‘s role in building of the Soviet Empire. The American writer Stuart Kahan claimed that he went to Moscow in 1981 and met Kaganovich who was related to him and had a ten-hour interview with him. Stuart stated that he had long conversations with Kaganovich in Hebrew. After this visit Stuart Kahan wrote a book titled: The Wolf of the Kremlin: The First Biography of L.M. Kaganovich, the Soviet Union’s Architect of Fear.

After publishing the book The Wolf of the Kremlin” experts indicated some gray areas in Stuart Kahan’s narration. Some doubted the authenticity of the Wolf of the Kremlin. Totaling the family of Kaganovich including Maya L. Kaganovich (Kaganovich’s daughter), Rachel J. Kaganovich (Kaganovich’s niece) and Leonid M. Kaganovich (Kaganovich’s nephew) specified that Lazar Kaganovich never met an American named Stuart Kahan and also Kaganovich could not speak Hebrew or English.

For thirty years he was a “figure of silence” living   in his home at Frunzenskaya Embankment in   Moscow district.  Lazar Kaganovich lived up to the beginning of perestroika witnessing the disintegration of the Soviet Union. He was plagued by the detrimental effects of Perestroika and the Western interferences on the Soviet Union. On July 25, 1991, just a few months before the fall of the USSR Lazar Moiseyevich Kaganovich died. He was 97.

Kaganovich was an enigma. He helped Stalin to create a vast empire. He built the modern Moscow with its magnificent metro. He constructed colossal railway lines all over the union. Kaganovich introduced the old age state pension system that helped millions of workers. Compared to Stalin he worked with a more stable mind.  However Kaganovich caused the deaths of millions in the Ukrainian Holodomor and sent thousands to their death during the Stalinist purges.

Professor Richard Edgar Pipes describes violence initiated by the Bolsheviks thus.

Marxism and Bolshevism … were products of an era in European intellectual life that was obsessed with violence. No-one embraced this philosophy more enthusiastically than the Bolsheviks: merciless” violence, violence that strove for the destruction of every actual and potential opponent, was … the only way of dealing with problems.”

The history judged Lazar Moiseyevich Kaganovich based on his deeds. On January 13, 2010, Kiev Appellate Court posthumously found Kaganovich guilty of genocide against Ukrainians during the catastrophic Holodomor famine.

Personal Communications

  • Professor Richard Edgar Pipes- Doctor of Historical Sciences and Baird Professor Emeritus of History, Harvard University
  • E. Arfon Rees-Reader in Soviet and Russian History, Centre for Russian and E. Eur. Stud. University of Birmingham

References

Courtois, S , et al. (1999). The Black Book of Communism: Crimes, Terror, Repression. Cambridge, MA: Harvard University Press.

Crankshaw, E.(1970). Khrushchev Remembers. Boston: Little, Brown.

Kahn, S. (1987). The Wolf of the Kremlin. New York: Morrow.

Koestler, A. (1950). The God That Failed.” New York: The Macmillan Company.

Lemkin, R (2009). “Soviet Genocide in the Ukraine (reprint of 1951 article)”. Holodomor: Reflections on the Great Famine of 1932-1933 in Soviet Ukraine. Kingston: Kashtan Press.

Rees, A.E. (2012). Iron Lazar A Political Biography of Lazar Kaganovich. Anthem Press.

Conquest, Robert. (1990). The Great Terror: A Reassessment. New York: Oxford University Press.

“මහබැංකු වංචාව ඇමැතිකම් දීලා වසාගන්න හදනවා” ගරු දිනේෂ් ගුණවර්ධන මැතිතුමා මාධ්‍ය 2015 03

March 23rd, 2015

Hon Dinesh Gunawardena Member of Parliament Leader of Mahajana Eksath Peramuna

මහ බැංකු ඉතිහාසේ විශාලතම වංචාව ඇමැතිකම් දීලා වසාගන්න උත්සහ කරනවා”

“සන්ධානයේ අවසරයක් නැතිව සමහරු UNPයත් එක්ක දීග ගිහින්”
“මහ බැංකු ඉතිහාසේ විශාලතම වංචාව ඇමැතිකම් දීලා වසාගන්න උත්සහ කරනවා”
“මහ බැංකු අධිපති ශ්‍රී ලංකා පුරවැසියෙක් නෙමේ”
“ආර්ථිකයේ සීඝ්‍ර කඩා වැටීමට මහ බැංකු වංචාව බලපානවා”
“ජනතා කැමැත්තට විරුද්ධව ගිහින් කුමන්ත්‍රණයට අහුවෙලා”
“පොරොන්දු වූ පිරිදි පළාත් පාලන කාලය දික්කරන්න”

https://www.youtube.com/watch?v=YXxB1T-g42E

ගරු දිනේෂ් ගුණවර්ධන මැතිතුමා
පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී
මහජන එක්සත් පෙරමුණ නායක

Hon Dinesh Gunawardena
Member of Parliament
Leader of Mahajana Eksath Peramuna

Whilst Fat-Cats Fight Over Cream, LTTE-ISIS Dingos Might Set-Foot Through Loop-Holes!

March 22nd, 2015

Prof. Hudson McLean

Startling disclosures: Two former VIPs have US$ 1 billion in Dubai bank.

http://www.sundaytimes.lk/150322/columns/startling-disclosures-two-former-vips-have-us-1-billion-in-dubai-bank-141106.html

Fine. Simple Solution. Deploy Stolen Assets Recovery Initiative (StAR)

——“The StAR is a partnership between the World Bank Group and the United Nations Office on Drugs and Crime (UNIDOC) that supports international efforts to end safe havens for corrupt funds. It works with developing countries and financial centres to prevent the laundering of the proceeds of corruption and to facilitate more systematic and timely return of stolen assets.”—— http://www.sundaytimes.lk/150322/columns/startling-disclosures-two-former-vips-have-us-1-billion-in-dubai-bank-141106.html

Furthermore, Parallel, SLG may raise a Court Order to retrieve UAE Bank disclosures.

On to the next…….Whilst the Top Fat Cats are playing their Power Games, who is keeping an eye on the National Security?

With ISIS moving rapidly in Afghanistan – Iraq – Syria – Libya, it is alleged that several hundred European Muslim converts are now entered into EU.

Parallel, The political unrest in Maldives is now being planned by ISIS to make their next move, most likely with LTTE, with the objective of targeting entry into Sri Lanka. If & when this occurs, which country will help Maldives to combat ISIS? ……India? …..Sri Lanka? ……Any other options

Some of my friends who follow LankaWeb, expressed their interest to know the newest Power Struggle between My3 & RW.

The Executive Presidential powers on Defense, Finance, over Parliament and forecast on desperate actions RW might get up to if a sudden terrorist movement erupts!

Right now the current government acts like a Headless Chicken as well as a Triple Headed Donkey!

Should LTTE-ISIS enters into the fray, it is very likely that the forth coming Parliamentary elections might be postponed indefinitely, since that will give RW the opportunity to extend his tenure.  This might open opportunity to Field Marshall Sarath Fonseka to move-in with a military option!

Dont laugh!

To address a few points-;

douglas Says:

March 22nd, 2015 at 5:03 amRe UPFRONT Payment:

Yes, it was demanded by Sri Lanka representative, who claimed that a UNP Parliamentarian fronted the political maneuverings with government decision makers, demanded the upfront-payment. This person is now appointed as Deputy Minister!

Independent Says:

March 22nd, 2015 at 5:25 amYou remember correctly!

Fran Diaz Says:

March 20th, 2015 at 6:39 am

With you Prof in all you state above, except for the State religion bit. Religion & State do not mix well.

Fran – As a Catholic myself, I have an open philosophy. Sri Lanka being a majority Buddhist country, and in my opinion, generally Buddhist followers have maintained peace, it is better to have harmony, with multi-Faith tolerance, than to have an American style No Creed.

Cerberus Says:

March 20th, 2015 at 8:07 amYou have made valid points.

Lorenzo Says:

March 20th, 2015 at 2:09 pmYou express doubts about both MS & MR ignoring the points listed.

In politics, U-turns are a way of life. MR has hopefully learnt a lesson.

However, regarding a possible or potential Coup-de-Etat, does Sri Lanka got any potential Leader, who will take care of the Till?

You dont mean the newly elevated Field Marshall (?) Sarath Fonseka might be a Candidate? ……. I reserve my comments.

Susantha Wijesinghe Says:

Deleted-

Apologies to Susantha Wijesinghe – ERRATUM
Prof. Hudson McLean

 So sorry Sir! My sincere apologies. In error I had Copy-Pasted your name into one of my own statements.

 I confirm that Susantha Wijesinghe NEVER said the following as quoted.

I am very careful on quoting or misquoting a Third Party Statement.

 However, Do Not Jump into Conclusions in Haste.

 

 Express Your Opinion – Read What Others Say!

The Independent Interactive Voice of Sri Lanka on the Internet.

Please visit -:  http://www.lankaweb.com/

මළත් මේ රට දාල යන්නේ නෑ.. මගේ ජීවිතය අනතුරේ.. ජීවිත ආරක්‍ෂාව පතා දේශපාලනයට එන්න වෙනවා..

March 22nd, 2015

– දේශය පුවත්පතිනි

මළත් මේ රට දාල යන්නේ නෑ.. මගේ ජීවිතය අනතුරේ.. ජීවිත ආරක්‍ෂාව පතා දේශපාලනයට එන්න වෙනවා..හිටපු ආරක්ෂක ලේකම්තුමනි මොකද්ද මේ ආන්දෝලනයකට තුඩු  දුන් ඇවන්ගාඞ් පාවෙන අවි  ගබඩාව?

ලංකාවේ පිහිටීම අනුව අප සිටින්නේ ජාත්‍යන්තර අධිආරක්ෂිත කලාපය ලෙස හදින්වූ මුහුදු සීමාවේ කෙළවර.  මුහුදු කොල්ලකරුවන්ගේ ප‍්‍රශ්නය දරුණු වීමත් සමග සෑම වාණිජ නැවකටම ආරක්ෂාව සපයන්න මුළු ලෝකයේම විවිධ රටවල්වල සිටින සමාගම් සක‍්‍රීය වුණා. මෙය ජාත්‍යන්තරව ඇති කරගත් සම්මුතියක්.  ලංකාවේ පිහිටීම අනුව ශ‍්‍රී ලංකාවේ ගාලූ වරාය මීට සුදුසුම ස්ථානයක් ලෙස ජාත්‍යන්තරය දුටුවා.  මේ සදහා විවිධ රටවල තානාපතිවරුන් හරහා ආරක්ෂක සමාගම් හරහා අපෙන් ඉල්ලා සිටියා මේ අවස්ථාව ලබා දෙන්න කියලා. මෙය එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ ඉල්ලීමක්. ජාත්‍යන්තරයට හා එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයට අපේ තියෙන වගකීම ඒ වගේම මුහුදු කොල්ලකරුවන් පාලනය කිරීම සදහා අපට තියෙන වගකීම ලෝක ආර්ථිකයට අපේ තියෙන වගකීම යන සෑම දෙයක්ම සලකා බලා අපි තීරණය කළා මේ පාවෙන අවි ගබඩාව ස්ථාපිත කරන්න ඉඩදෙන්න.  මෙය ජාත්‍යන්තර දැනුවත්ව නීත්‍යානුකූලව ස්ථාපිත කළ දෙයක්.  මේ තමයි පාවෙන අවි ගබඩාව ස්ථාපිත වීමට බලපෑ පදනම.  ගොඩබිම අවි ගබඩා රටේ ජාතික ආරක්ෂාවට ප‍්‍රශ්නයක් විය හැකි බව අප කල්පනා කළා. ඒ බව ජාත්‍යන්තර සමාගම් වලට දැන්වුවා.  ඒ දැනුම්දිමෙන් ඒ සමාගම් කලබල වුණා. ඒ සමාගම් වල නියෝජිතයන් තානාපතිවරුන් ඊටපසුව අපි හමුවීමට ආවා. ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම අනුව අපි අවසානයේ තීරණය කළා අපේ රට තුළ අවි ගබඩා නැතුව මුහුදු අවි ගබඩාවක් ස්ථාපිත කරන්න.  මෙන්න එහෙම තමයි පාවෙන අවි ගබඩාව නිර්මාණය වුණේ.

ඇවර්න්ගාර්ඞ් කියන්නේ පෞද්ගලික සමාගමක්.  ඇයි ඒක නාවික හමුදාවට බාර නොදී පෞද්ගලික සමාගමකට පැවරුවේ. එම සමාගම තෝරාගත් පදනම කුමක්ද?

මේක අලූත් දෙයක්. ඒ නිසා බඩුවක් ගන්නවා වගේ ටෙන්ඩර් කරලා කරන්න පුළුවන් වුණේ නෑ.  ඇවන්ගාඞ් ගාර්ඞ් කියන්නේ අවි ගබඩා පවත්වාගෙන යාම සදහා පලපුරුද්දක් ඇති ලංකාවේ එකම සමාගම. ඒ සමාගම  ඕමාන් හා ගල්ෆ් මුහුදේ  මේ වෙද්දිත් පාවෙන අවි ගබඩා දෙකක් ස්ථාපිත කරලා තියෙනවා.  මෙය නාවික හමුදාවටත් ප‍්‍රායෝගිකව  කළ නොහැකි කාර්යයක්. එහෙම වුණාම ඒ ආයුද නැති වුණාම වෙනත් ප‍්‍රශ්නයක් ඇති වුණාම අපි වගකියන්න  ඕනෑ. එවන් වගකීමක් අපිට ගන්න නොහැකි නිසයි මෙය පෞද්ගලික සමාගමකට පැවරුවේ.  ආරක්ෂක අමාත්‍යංශය තීරණයක් ගත්තා අපට මෙහි වගකීම බාරගන්න බෑ කියලා. ඒකයි මේක නාවික හමුදාවට භාරනොදුන්නේ.  නාවික හමුදාව පරීක්ෂා කිරීමේ කටයුතුත් රක්නාලංකා සමාගම මෙයට ආරක්ෂාවත් ලබාදුන්නා. ඇවන්ගාඞ් පාවෙන අවි ගබඩාව අපි නීතිමය පද්දතියකට යටත් කර ගත්තා.

පාවෙන අවි ගබඩාවේ අවි තුන්දහසක් තිබුණු බව කීවා. මෙතරම් අවි තොගයක් තබා ගැනීමට හැකිවීම නීත්‍යානුකූලද?

අවි 3000ක් නොවෙයි 5000ක් 10000ක් වෙන්න පුළුවන්. ඒක තීරණය වෙන්නේ එන අවි සංඛ්‍යාව අනුව.  තුන්දාහක් තිබුණා නම් ඒකෙන්ම තේරුම් ගන්න පුළුවන්නේ පාවෙන අවි ගබඩාවක තියෙන වැදගත්කම. මේවා හොර ආයුධ නොවෙයි.  ඒවා සමාගම්වලට අයිති ආයුධ.

ඇවන්ගාර්ඞ් පාවෙන අවි ගබඩාවට ලැබුණු විදේශ විනිමයට මොකද වුණේ?   

ඒවා ඒගොල්ලන්ගෙන් අහන්න  ඕනෑ. ඒක මගේ කාර්යයක් නොවේ.

එතකොට මේ ක‍්‍රියාන්විතයෙන් රජයට විදේශ විනිමය ලැබුණේ නැද්ද?

ලැබුණා.  ඒකගැන බලධාරියා වුණේ මම නොවේ. ඇවන්ගාර්ඞ් කියන්නේ කොම්පැණියක්. ඒ කොම්පැණිය මගේ යටතට එන්නේ නෑ. විදේශ විනිමය පාලනය කළේ මම නොවෙයි. ඒ ගනුදෙනු මට අදාළ නෑ.  නාවික හමුදාව මේකට යෙදවීමෙන් දිය යුතු මුදල් පමණයි මට අදාළ වුණේ.

නමුත් ඇවන්ගාර්ඞ් ගණුදෙනු සම්බන්ධයෙන් සී.අයි.ඞීය  වාර ගණනාවක් ඔබෙන් ප‍්‍රශ්ණ කළා. මේ සම්බන්ධයෙන් ගාල්ල මහේස්ත‍්‍රාත් අධිකරණයේ නඩුවක්  විභාග වන බව ඔබ දැන සිටියද?

නඩුවක් තිබෙන බව දන්නවා. ඒත් ඒ නඩුවේ මොනවද ඇහෙන්නේ මම දැනන් හිටියේ නෑ. මගෙන් රහස් පොලීසිය ප‍්‍රශ්න කළා විතරයි. ඒ ප‍්‍රශ්න කිරීමේදී මම ඔබ සමග පැවසුවාටත් වඩා සවිස්තරව පාවෙන අවි ගබඩාව ඇතිවීමේ පදනම විස්තර කර දුන්නා.

කොළඹ  ප‍්‍රධාන මහේස්ත‍්‍රාත්වරයා පැවසුවා ඇවන්ගාර්ඞ් සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් නඩුව විභාග කිරීමේ බලය තියෙන්නේ ගාල්ල මහේස්ත‍්‍රාත්වරයාට නොවෙයි. කොළඹ  ප‍්‍රධාන මහේස්ත‍්‍රාත්වරයාට කියලා.  මේ ගැන ඔබ මොකද කියන්නේ?

ඒ ගැන මම දන්නේ නෑ.  නීතිය සම්බන්ධයෙ ක‍්‍රියාත්මක දේවල් මම දන්නේ නෑ. මම හොයන්නෙත් නෑ.

කතානායක ලක්ෂමන් කිරිඇල්ල පාර්ලිමේන්තුවේදී ප‍්‍රකාශ කළා ඇවන්ගාර්ඞ් පාවෙන අවි ගබඩාව නීත්‍යානුකූලයි කියලා. එහෙනම් මොකද්ද ප‍්‍රශ්නෙ?

මම සදහන් කළ කාරණා උඩම තමයි එතුමා එය නීත්‍යානුකූල  බව ප‍්‍රකාශ කළේ.

පාර්ලිමේන්තුවේදීත් එවන් ප‍්‍රකාශයක් කර තිබියෙදීත් නීත්‍යානුකූල බව ඔප්පු කරන්න සාධක තියෙනවා නම් ඇයි මේ රජය පාවෙන අවි ගබඩාව වැරැද්දක් බවට චෝදනා කරන්නේ? ඒක ඔබ අදාළ පාර්ශවයෙන් විමසුවේ නැද්ද?

මගේ සාක්ෂිය මම පැහැදිලිව සීඅයිඞීයට දුන්නා. ඒගොල්ලන්ගේ වගකීම තමයි මේකේ හරි පැත්ත බලලා කටයුතු කිරීම.  මට තේරෙන්නේ නෑ මේක වරදක් බවට පත් කරන්න හේතුව මොකද්ද කියලා.

ඔබ පොලිස්පත්තුමාට මේ ගැන කිවුවේ නැද්ද?

කීවා. මම මේ ගැන දැනගත්තාම පොලිස්පතිතුමාට  කිවුවා.  මේක තවත් අතකින් මගේ මානව හිමිකම් උල්ලංඝණය කිරීමක්. එතුමා කිවුවා මම මේ ගැන දන්නේ නෑ කියලා. නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවෙන් අහුවත් එයාල මේ ගැන දන්නේ නෑ කිවුවා. ඉතින් සාමාන්‍ය රටවැසියන් හැටියට අපි මොකද කරන්නේ.  පස්සේ කතා කරන්නම් කියලා එයාලා ෆෝන් එක තිබ්බා.  පස්සේ කතා කළේ නෑ.

හොදයි ඊළගට ඔබ මොකද කරන්න යන්නේ?

මොකද්ද මේ රටේ නීතිය. මම මගේ නීතිඥ  මහත්වරුන්ට කිවුවා මේ ගැන උසාවියෙන් විමසන්න කියලා.  නීතිපතිවරයාගෙන් විමසන්න කියලා. මම කිසිම නීතියක් උල්ලංඝණය කරලා නෑ. මම මිනී මරලා නෑ.  කුඩු විකුණලා නෑ. ආරක්ෂක ලේකම්වරයා හැටියට මම කිසිම නීතිවිරෝධී දෙයක් කරලා නෑ.  පාවෙන අවි ගබඩාව කියන්නේ මම නීත්‍යානුකූලව ගත් යම් ප‍්‍රතිපත්තිමය තීරණයක්. කවුරු හරි හිතනවා නම් මේ ක‍්‍රමවේදය වැරදියි කියලා ඒක අලූත් කරන එක විතරයි කරන්න තියෙන්නේ. මෙතන මම කිසිම හොරකමක් අක‍්‍රමිකතාවක් කරලා නෑ.  ගනුදෙන්නු යට වෙන වෙන ඞීල් තිබුණේ නෑ.

ඔබ කියන්නේ ඔබේ දෑත් පිරිසිදුයි කියලා. එහෙනම් මොකද්ද මේ අර්බුදය?

මේ රටේ කුඩු කාරයෝ ඉන්නවා. මුදල් වංචා කරපු මිනිස්සු ඉන්නවා. කප්පන් ගත්ත මිනිස්සු ඉන්නවා. මේ අය කිසිම කරදරයක් නැතිව නිරුපද්‍රිතව ඉන්නවා. මම ආරක්ෂක ලේකම්වරයා හැටියට මේ රටට විශාල සේවයක් කළා  කියන එක හෘද සාක්ෂියක් ඇති මේ රටේ හැම මනුස්සයෙක්ම පිළිගන්නවා. මේ රටේ අවුරුදු 30ක් තිබුණ යුද්ධය මම ඉවර කළා. දැන් හැම එක්කෙනාම  කෑ ගැහුවට මම එනකන් ඉන්නේ නැතුව යුද්ද ඉවර කරන්න තිබුණනේ.  මට බය නැතුව කියන්න පුළුවන් මම හින්දා තමයි මේ යුද්දෙ නැවතුනේ.

කොහොමද යුද්ධය මෙහෙයවීමේ ගෞරවය ඔබ විතරක් ගන්න යන්නේ?

මම තමයි යුද්ධ කළේ කියලා පම්පෝරි ගහන අයට එහෙනම් මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව එන්න ඉස්සර යුද්ධෙ ඉවර කරන්න තිබුණනේ.  මහ ලොකුවට කයිවාරු ගහන අය හමුදාවේ ඉද්දිනේ අලිමංකඩ මුලතිව් වව්නියාව පූනරීන් වැටුනේ. යාපනය තව ඩිංගෙන් වැටෙනවා.  මම තමයි මේවා නවත්තලා ක‍්‍රමවේදයක් ඇති කරලා යුද්ධය දිනුවේ. ඒ අය ඒ කාලේ හමුදාවේ පොල් ගෑවද?  මොකටද එහෙනම් සාම ගිවිසූම් අත්සන් කරන්න දුන්නේ. ඇයි ත‍්‍රස්තවාදීන් එක්ක සාකච්ජාවලට ගියේ?  මම යුද්ධය දිනවලා දුන්නට පස්සේ ප්‍රොමෝෂන් ගන්න පුළුවන්. මම මේවා මෙච්චර කල් කතා කළේ නෑ. ඒත් දැන් මම ආරක්ෂක ලේකම් නොවෙයි නිසා මේවා කතා කරනවා. ඒ දවස්වල අපි හමුදාවට ක්‍රෙඩිට් එක දීලා හිටියා. ඔය ප්‍රොමෝෂන් දෙන්න  ඕනෑ ඒගොල්ලන්ට නොවෙයි.  මට. දැන් අපිට මඩ චෝදනා කරනවා.

අලූත් ආණ්ඩුව හොරුන්ව වංචනිකයන්ව කොටු කරන්න ගෙනයන වැඩපිළිවෙල ගැන ඔබට කුමන ආකල්පයක්ද තියෙන්නේ?

මම මේ රටේ කප්පන්කාරයෝ කුඩු කාරයෝ නැතිකළා. ඔය වෙලේසුදා අල්ලන්න මූලික ක‍්‍රියාදාමය කළේ මම. මම බලයේ ඉද්දි තමයි වෙලේසුදා ඇල්ලූවේ. ඒවා අහන්න පුළුවන් පාකිස්තානයෙන්. පාකිස්තානයත් එක්ක සාක්ච්ජා කළේ මම. හැම කුඩුකාරයෙක් ගැනම ඉන්දියාවට පාකිස්තානයට ඩුබායිවලට දැනුම්දීලයි තිබුණේ. වෙලේසුදා අල්ලලා ගේන්න විතරයි තිබුණේ. ජන්දය තිබුණ නිසයි ගෙනාවේ නැත්තේ.  පාකිස්තානය වෙලේසුදා ඇල්ලූ බවට දැන් වූ තොරතුරු තියෙනවා.  දැන් මේ අලූත් ආණ්ඩුව ක්‍රෙඩිට් දාගත්තට වෙලේසුදා අල්ලපු ඔපරේශන් එක කළේ අපි. මේක අපේ බුද්ධි අංශ කළ ක‍්‍රියාදාමයක්.  අද වෙලේසුදා වමාරන කුඩුකාරයෝ නිදැල්ලේ ඉන්නවා. කප්පන් ගත්ත අය ටීවී වලට ගිහින් මහ ලොකුවට කෑ ගහනවා. අපි කුඩු කරන්න යනවා.

ඇයි මේ ගැන කලින් විවෘතව නොකීවේ?

වෙලාවටයි කියන්න  ඕනෑ. කප්පන්කාරයෝ කුඩුකාරයෝ ගැන විධිමත් පරීක්ෂණ  පවත්වන්නේ නැතුව මේ රටට විදේශ විනිමය ලැබුණු මේ රටට විශාල රැකියා අවස්ථා ලැබුණු නිශ්චිත ක‍්‍රමවේදයකට ගෙන ගිය අවන්ගාර්ඞ් සම්බන්ධව කෑ ගහනවා.  බොරුවට මට මඩ ගහන්න කරන ක‍්‍රියාදාමයක් මේක.

මේවා හරියට  කැකිල්ලේ රජ්ජුරුවන්ගේ නඩු තීන්දුව වගේ.  සමහර දේශපාලනඥයන් තමයි කෑ ගහන්නේ අරයව අත්අඩංගුවට ගන්න පාස්පෝට් එක  ගන්න කියලා. පොලීසය උසාවිය නොවෙයි කරන්න  ඕනෑ වැඩ කරන්නේ.  දේශපලනඥයන්. ඒත් ඒවා කරන්න  ඕනෑ නීත්‍යානුකූලව. ඒකනේ යහපාලනේ කියන්නේ. නැත්නම් මොකද්ද යහපාලනේ.  සීඅයිඞීය තියෙද්දී නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව තියෙද්දී මේගොල්ලන්ට හිතුමතේට කරනවා නම් වැරදියි.  එයාලට  ඕනෑ  ඕනෑ අය හිරේට ගන්න එක යහපාලනයවත් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයවත් නොවෙයි.

රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවට සල්ලි ගසාකෑම් ගැන චෝදනා එල්ල වුණාx ඥාති සංග‍්‍රහය ඇත්තක් බව බැලූ බැල්මට පෙනුණා. මේ චෝදනාවලට ඔබදෙන උත්තරය මොකද්ද?

ඒවා තිබුණා නම් ඒවා ගැන සොයා බලන්න. ඒත් මම තිබුණු මගේ අමාත්‍යංශය ගැන  ඕනෑ කෙනෙකුට මට අභියෝග කරන්න පුළුවන්. මගේ අමාත්‍යංශය තරම් විනිවිද ස්වභාවයකින් නියම ආකාරයෙන් පවත්වාගෙන ගිය එකම අමාත්‍යංශයක්වත් නෑ කියලා. හැමදේම කළේ හේතුවක් ඇතුව.

මම දන්න විදියට රාජපක්ෂවරු වැඩිදෙනෙක් ජනතා ජන්දයෙන් පත්වී ආපු අය. වැරදි තියෙන්න පුළුවන්. ඒත් මම කියන්නේ ආරක්ෂක ලේකම් විදියට මම මගේ කාර්යයභාරය කළා. නාගරික සංවර්ධන අමාත්‍යංශයේ ලේකම් විදියට මම කවුරුත් නොකළ වැඩකොටසක් කළා. මම මහින්ද රාජපක්ෂගේ සහෝදරයා විදියට තනතුරු වලට පත් කරලා මට දීපු  වැඩකොටස පැහැර හැරියානම් මට බැන්නට කමක් නෑ.

නාගරික සංවර්ධන අධිකාරියේ ලේකම් ලෙස බලහත්කාරයෙන් ජනතාවගේ ඉඩම් පැහැර ගත් බවට ඔබට චෝදනා නැගුනා…

මම කාගේ මොන ඉඩමද පැහැර ගත්තේ?  රජයට අයිති ඉඩම්වල අනවසරයෙන් පදිංචි වුණාම අපි රජයක් හැටියට ඊට උත්තර දිය යුතු නැද්ද?  රජයට අයිති දේපලක් ආරක්ෂා කරන්න අපිට වගකීමක් නැද්ද?  මම කිසිම පැහැරගැනීමක් කරලා නෑ.  අපි නිකන් මිනිස්සු එලෙවුවේ පාරට දැම්මේ නෑ. තට්ටු නිවාස ඇතිකරලා මිනිස්සු පදිංචි කළා. මොකද්ද එකේ වැරැද්ද?

දෙමටගොඩ මිනිස්සු උද්ඝෝෂණය කළා හමුදාව ඇවිත් ඔවුන් බලෙන් පැන්නුවා කියලා…

නෑ. එහෙම කිසිම බලෙන් පැන්නීමක් කළේ නෑ. කළේ අනවසර පදිංචිකරුවන් ඉවත් කර ඔවුන් පදිංචි කිරීම පමණයි. මීට ඉස්සර ආණ්ඩුවත් මේ දේ කරන්න උත්සාහා කළා. ඒත් ඔවුන්ට එය කරන්න බැරු වුණා.

ඔබ කියලා තිබුණා අපි බයේ රටින් පැනලා යන උදවිය  නොවෙයි කියලා. ඔබේ ගුවන්ගමන් බලපත‍්‍ර තහනම ගැන මොකද්ද ගන්න නීතිමය පියවර?

මගේ පාස්පෝට් එක ගැන අම නීතිමය ඉයවර ගන්නවා. ඒක මම නිවේදනයකින් දැනුම්දීලා තියෙන්නේ. මුලින් තහනම අවලංගු කරන්න පියවර අරගෙන ඊළගට ගිහින් නීතිපතිතුමා හමුවෙනවා. ඊළගට මගේ මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම ගැන නඩුවක් දානවා.

ඔබට දැන් දී ඇති ආරක්ෂාව ප‍්‍රමාණවත්ද?

ඔව්. මට ආරක්ෂාවක් දී තිබෙනවා. මම ඉල්ලූ ප‍්‍රමාණයට මට ආරක්ෂාව දුන්නා. මම ඒ ගැන ස්තූතිවන්ත වෙනවා.

ආරක්ෂාව ප‍්‍රමාණවත් කිවුවට ඔබ සිටින මේ පරිසරය තුළ හිදැස් පවතින බව බැලූ බැල්මට පෙනෙනවා..

මීට වඩා ආරක්ෂාවක් ඉල්ලන්න මට පුළුවන්කමක් නැ. මේ තරමටවත් ආරක්ෂාව දීම වැදගත් වෙනවා.

ඔබ අත්අඩංගුවට ගන්න යනබව කියනවා. එහෙම  වුණොත් ඔබ මොකද කරන්නේ?

අත්අඩංගුවට ගත්තොත් ඊට පසු නීතිමය පියවර ගන්න වෙනවා. ඒ අසාධාරණ වැඩවලට  අවසානයේ ජනතාව  උත්තරයක් දෙයි.

ඒත් රජයට ජනමතය දැඩිව පාලනය කරන්න පුළුවන් නේද?

යහපාලනයක් ඇති කරන්නලූනේ නේද ආවෙ.  වෙනදා මෙහෙම දේවල් වෙද්දී ජාත්‍යන්තරය කෑ ගැහුවා. මානව හිමිකම් කට්ටිය කෑ ගැහුවා. එන්.ජී.ඕ. කෑ ගැහුවා.  අද  සාධාරණ සමාජයක් සදහා කතා කරපු අය කතා කරන්නෙත් නෑ. එයාලා කෑ ගහලා තියෙන්නේ එයාලගේ අරමුණු වෙනුවෙන්.

හිටපු ජනාධිපති  මහින්ද රාජපක්ෂ යුගයේදී කීවා ඔබට දේශපලනට එන්න අදහසක්  තියෙනවා කියලා. ඒ අදහස තාම තියෙනවද?

දේශපාලනට එන්න අදහස්ක් නම් නෑ. ඒත් මේ කරන දේවල් අනුව ඒ ගොල්ලෝ ඉබේම මාව දේශපාලනයට තල්ලූ කරන්න හදනවා. දැන් නීතියේ ආරක්ෂාවක් නෑ අපිට. දේශපාලනයට ආවොත්  ජනතාව මගේ ආරක්ෂකයා වෙයිනේ. අන්තිමට මට වෙන්නෙ ජනතාවගේ ආරක්ෂාව පතන්න. අවසානයේ වෙන්නේ මේ අය මාව දේශපාලනයට තල්ලූ කරන එක තමයි.

ඔබට ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ සාමාජිකත්වය තිබෙනවාද?

නෑ. කිසිම දේශපාලන පක්ෂයක සාමාජිකයෙක් නොවෙයි.

ඔබ දේශපාලනයට එනවා නම් එන්නේ ශ‍්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයෙන්ද නැත්නම් වෙනත් පක්ෂයකින්ද?

එහෙම තීරණයක් කරලා නෑ. හැබැයි මේ විදියට ගියොත් මොකකින් හරි එන්න වෙනවා. මම කීවේ මාව දේශපාලනයට තල්ලූ කරන්න  හදනවා කියලා විතරයි.

මහින්ද රාජපක්ෂ හිටපු ජනාධිපතිතුමා අගමැති කරන්න පිරිසක්  දරන ප‍්‍රයත්නය ගැන ඔබට මොකද හිතෙන්නේ?

ඒ ගැන මම දන්නේ නෑ. ඒ ගැන මහින්ද රාජපක්ෂ හිටපු ජනාධිපතිවරයාගෙන් අහන්න  ඕනෑ.

ජනවාරි 8 වෙනිදායින් පසුව ඔබට හිටපු ජනාධිපති මුණුගැහෙන්න ඇතිනේ. ඔහු මොනවද ඔබ සමග දේශපාලනය ගැන කතා කලේ?

වරක් දෙවරක් මුල් දවස්වල හම්බවුණා. ඇත්තටම ඊට පසු හම්බුණේ නෑ. හැබැයි මම දන්නවා එතුමාට ජනතාවගේ ලොකු ඉල්ලීමක් තිබෙන බව. මටත් මිනිස්සු හුගක් අය කතා කරනවාx  ඒ හැමෝම කියන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂ ආයේ එන්න  ඕනෑ කියලා.

හිටපු ජනපතිට නගන චෝදනා ගැන ඔබ මොකද්ද දෙන පිළිතුර?

මහින්ද රාජපක්ෂ හිටපු ජනාධිපතිතුමාට ලැබුණේ පැහැදිලි සිංහල ජන්ද.  වෙන වෙන හේතු  නිසා දෙමළ මුස්ලිම් ජන්ද ලැබුණේ නෑ.  නගරබදව ජන්ද අඩුවූ බව පැහැදිලියි. නමුත් ජන්ද නොදුන් සිංහල අයත් අකමැති ඇති ආයෙත් රට බෙදෙනවට.  ත‍්‍රස්තවාදය හිස ඔසවනවට.  කවුරු මොනවා කිවුවත් රටේ ස්වෛරී බව වෙනුවෙන් මහින්ද රාජපක්ෂ කරපු සේවය කවදාවත් කාටවත් අමතක වෙන එකක් නෑ.  මම කියන්නේ නෑ වැරදි නොතිබුණා කියලා. ඒ වැරදි හරගස්සගන්න  ඕනෑ.  හැබැයි වැරැද්දක් කළා නම් ඒ කරපු වැරදි වලට වඩා එතුමා කළ සේවය අතිමහත්.

දැනට බලයේ ඉන්න අය වුණත් තේරුම් ගන්න  ඕනෑ එතුමා රටට කල සේවය. දැන් ජනපති වුණත් එතුමා කළ සේවය බලයට න්න පෙර කාලයේ අගය කරලා තියෙනවා.  මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා මේ රටට කළ සේවය අමතක කරලා හොරෙක් වංචාකාරයෙක් වගේ නිග‍්‍රහ කරන එක සම්පූර්ණයෙන්ම වැරදියි.  ජනතාවත් ඒක ප‍්‍රතික්ෂේප කරනවා.  අද වෙද්දී එතුමාට විශාල ජනමතයක් හිමි වී තිබෙන්නේ. එතුමාට ජන්දය නොදුන් අය පවා අද පසුතැවීමෙන් කතා කරනවා.  වැරදි කළා නම් දඩුවම් කරන්න ඒත් දැන් කරන්නේ පළි ගැනීමක්.  වැරදි කරපු අය අළුත් ආණ්ඩුව ඇතුළේ නිදැල්ලේ. අපි පස්සේ එලව එලවා වද දෙනවා. මේකද මේ යහපාලනය?

මර්වින් සිල්වා හිටපු ඇමතිතුමා සුදුවෑන් සංස්කෘතිය ඇතිකිරීම ඇතුළු චෝදනා තුනක් ඔබට ඝෘජුවම එල්ල කළා.  මේ චෝදනා වලට ඔබදෙන උත්තරය කුමක්ද?

මම ඇතිකරපු සුදු වෑන් සංස්කෘතියක් නෑ. බුද්ධි අංශය හොරු අල්ලන්න මොනපාට වෑන් එකක් පාවිච්චි කළත් ඒකේ වරදක් නෑ. මර්වින් සිල්වා ඔය කෑ ගහන්නේ එයාගේ හොරු අල්ලපු නිසයි.

රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවට බොහොම හිතවත්ව සිටි මර්වින් සිල්වාට  රාජපක්ෂලාත් එක්ක ඇතිවුණ මේ විරසකයට හේතු මොනවද?

මට ඝෘජුවම මර්වින් සිල්වා චෝදනා කරන්නේ එයාගේ හොරවැඩ අල්ලපු නිසයි. එයාගේ කප්පන් ගැහිලි මං නැවැත්තුවා.  වරායේ කිසිම වෙන්දේසියක් කරන්න දුන්නේ නෑ. එයාගේ ගෝලයෝ ගිහින් තර්ජනය කළා.  මම ඒවා නැවැත්තුවා. රාජිත සේනාරත්න ඇමතිතුමා පෑලියගොඩ අලූත් මාළු මාර්කට් එක හදපු වෙලේ එතුමා ඇවිත් කිව්වා මර්වින් සිල්වා මේකේ කප්පන් ගන්නවා ගෝලයෝ  ලව්වා. මට මේක නවත්තන්න එස්.ටී.එෆ්. එක දෙන්න කියලා. මම එස්.ටී.එෆ්. එක දාලා ඒක නැවැත්තුවා. ඒක නිසා තමයි මර්වින් සිල්වා මාත් එක්ක තරහා.  එයාගේ පුතා නයිට් ක්ලබ් ගිහින් කරපු විනාශය අපි දන්නවා.  කවුද මර්වින් සිල්වා කියන්නේ කියලත් අපි දන්නවා.  පයිෆ් රෝඞ් එකේ මර්වින් සිල්වා කොහොමද එච්චර ලොකු ගෙයක් හදන්නේ?  කෑ ගහන අය ඇයි මේවා ගැන අහන්නේ නැත්තේ. බලන්න මාසෙකට එයාගේ වත්කම. ඇයි ඒක හොයන්නේ නැත්තේ. ෆයිල් ඔනේ නම් මං කියන්නම් ෆයිල් තියෙන තැන්. මම කියන්නම් ඒවා කාගේ කාගේ ෆයිල්ද කියලත්.

අද බලය නැති ඔබට  තර්ජන නැද්ද?

තර්ජන තියෙනවා එල්.ටී.ටී.යෙන්. ඒ වගේම තවත් අය ඉන්නවා මගේ ජීවිතේ නැතිකරන්න බලාගෙන.

ඔබට ඇමෙරිකාවේ හා ලංකාවේ ද්විත්ව පුරවැසිභාවය තිබෙනවාද?

ඔව්…

ලංකාව අත්හැර යන්න ඔබට අදහසක් තිබෙනවාද?

මට ඇමෙරිකාවේ පුරවැසිභාවය තිබෙනවා.  ඉස්සර මගේ අදහසක් තිබුණා ඇමෙරිකාවේ යන්න. ඒත් දැන් නැහැ. මම දැන් ඇමෙරිකාවේ  ගියොත් එල්.ටී.ටී.ඊ. කාරයෝ  මාව මරයි. එල්.ටී.ටී.ඊ. ය අපිව මරන්න උත්සාහා කරනවා.  නැතිනම් පිටරටදී අල්ලලා හිරේ දාන්න විදුලි පුටුවේ යවන්නත්  පුළුවන්. ඒක තමයි ඔවුන්ගේ බලාපොරොත්තුව. මම යුද්ධය මෙහෙයවූයේ මගේ රට හා ජනතාව වෙනුවෙන්. එහෙම කළේ ත‍්‍රස්තවාදයකට එරෙහිව. එහෙම කරපු මට අද මේ අය ලංකාවේ ඉන්න දෙන්නෙත් නෑ. ඒත් මං යුද්ධය නැති කළා. බේරගත්ත මගේ මව් රට දාලා යන්නෙ නෑ.

– දේශය පුවත්පතිනි

11,321 Viewers

JVP thinking big – Reply to the Island editorial comments

March 22nd, 2015

Jayantha Liyanage,  General Secretary, Sinhala Jathika Peramuna (SJP),

I refer to the editorial comments that appeared in the Island Newspaper dated 07.03.2015.

The editorial comments states But, thankfully, he stressed that the JVP no longer believed in armed struggles. People, especially those with young sons and daughters, must have been relieved to hear that the JVP would not use T-56s in its T-20 (or 2020) struggle. It is always good for democracy when an ultra radical outfit opts for a democratic struggle to achieve its objectives.”

That was exactly what people said when the JVP entered democratic politics and contested the Presidential election in 1982 in which the JVP’s architect and the leader himself was a candidate. Everybody thought that the JVP has given up violent means to achieve state power.

But the then public was mistaken badly and only just six years later when the political conditions were right to initiate another armed struggle to achieve power through a different form of terror different from 1971 method in which the JVP, then Che Guevara was an army in uniforms. During 1988 – 1989 period it was armed but without uniforms.

Therefore, the public has clear empirical knowledge that it did not renounced violent means i.e. the revolutionary methods to achieve power but marked time until the political conditions were right for another revolution.

JVP is a Marxist political party and according to its method to achieve power is only through armed struggle or uprising and none of the pioneers of communist revolutions in various countries, Lenin, Fidel Castro Mao followed or recommended power through parliamentary elections. Therefore, if one believes that the JVP has entered democratic means to capture state power then he or she is sadly mistaken.

To the JVP achieving state power through a parliamentary election would amount to a thief earning money from a job. To a thief, the real value of money comes through stealing because to him it is a challenge and then only that money has any value. It is in his in born nature to steal.

Similarly if the JVP achieve state power through a parliamentary election then it would not have its sentimental value like the sentiments that they have about their 1971 revolution, which they remember with such reverence. They will transform a parliamentary election win into a revolution at the last minute and create a one party state with proletariat dictatorship.

Therefore what we see JVP’s democratic means is only a big pretends and its aim to achieve state power through a revolution remains in its pristine form in their PETTAGAMA at its Pelawatte Party HQ.

The sad thing is that there are no politicians in any of the political parties who is willing to challenge the JVP for a debate and to expose their political objectives to the public and even more sad thing is that the popular TV channels do not willing to give any chance to anybody else other than those politicians from registered political parties to appear and to expose the real political nature of this ‘Yamapalla’ outfit now wearing a ‘sil reddha’.

Jayantha Liyanage,

General Secretary, Sinhala Jathika Peramuna (SJP),

Taming Technical Corruption is Beyond Politics

March 22nd, 2015

By Dr. Chandana Jayalath

Well planned, properly maintained, safe roads are critical for economic growth. The roads sector was the major target for development financing over the latter part of the previous regime. While road projects have had consistently positive development results, fraud, corruption, and collusion plagued the entire sector chaotically. From high ranking officials diverting funds, a known fact is that corruption takes place in contracting firms offering bribes for new jobs and technical officers approving bills on a commission. On one side, this is extortion where some ministers were heard of taking 10 to 15 percent of the awarded contract prices as bribes. Though the devastating impacts include increased project costs and technically poor products, we find no criminal prosecution, fines, or blacklisting so far in the pursuit of good governance. Coupled with the deliberate failure to act on corruption charges against the ministers and state officials and their cronies, a question arises as to why the general public should shoulder these pains any longer. While corruption is very difficult to trace mainly because the involved parties only deal with hard cash, it has become a ‘technical’ cancer not easily detectable when it is connected with the supply and demand side of the construction means, processes and procedures.

In project identification, corruption can occur where decision takers choose a project primarily for their own illicit profit. This may occur, for example, where an airport project is commissioned when it is not necessarily a national priority. Also, a power project could be approved while imposing tariffs far in excess of the population’s ability to pay back. In project financing, corruption can occur where project owner or funding agency corruptly secures a financing arrangement for the project, by way of bribery or fraud. For example, a bank may pay a bribe to a senior official of the project owner, possibly through an agent, in return for the bank being awarded the contract to finance the project at enhanced interest rates. A representative of the funder may be entitled to a performance bonus if a funding transaction is completed. In order to ensure that he receives bonus, he may conceal adverse project data which would have prevented the funder’s board from approving the contract. Further, the project owner may pay a bribe to the funder’s consulting engineer to issue an engineering report which conceals adverse site, social or environmental data in relation to the project. The funder may then make a decision on the viability of the project on the basis of false advice.

In planning and design, the project owner may bribe a local authority official in order to obtain planning permission. A government official may extort bribes as a condition of his approval of the project, for example, he may require cash payment, shares in the project owner, or the use of his own company to provide construction services or supplies to the project owner. On the other hand, a bidder may bribe the consulting engineer to specify a design which improperly favours that bidder over the others. For example, a certain technology which is only possessed by one of the bidders may be specified, even though other technologies may be preferable or cheaper. This would normally result in those bidders who do not possess the specified technology being kept off the pre-qualification list, or being rejected as non-compliant at tender stage. A tenderer may make a donation to the ruling political party, in return for which a party official ensures that the tenderer wins a contract, or obtains a preferential treatment.

Technical evaluations are processes that make it possible to evaluate the technical performance of any type of material, equipment, or product, and determine if they are suitable for their intended use.  The idea behind the technical evaluation is to make sure the item under scrutiny has a level of technical suitability that meets basic standards, and thus ensures that the item will perform within the expectations of the user. Quite often, there remains a broad overarching interpretation when it comes to technical matters that only a similarly situated professional can argue against.

During the execution, a bidder may have bribed the project owner’s representative to persuade him to award the contract to the bidder. These two parties may also have agreed that the cost of the bribe would not be included in the tender price, but would be fraudulently included in the cost claimed for a large variation during execution of the project. Deferring recovery of the cost of a bribe until after the appointment of the contractor can be an effective means of concealment, since there is normally no competitive tender for variations, and post-contract award variations attract much less scrutiny and publicity. A contractor may bribe the project owner’s representative to persuade him to issue an unnecessary variation which materially increases the contractor’s scope of work and which has an inflated price. A contractor may bribe the engineer to persuade him to issue an extension of time to the contractor, which is not properly due. A contractor may bribe the project owner’s quantity surveyor to persuade him to approve the interim bills. A contractor may bribe the project owner’s works inspector to persuade him to approve defective or non-existent work. Conversely, contractors may agree with contract administrators to account for off-site materials which are not properly designated and set aside for the project in question. They may also offer bribes to facilitate approval of claims for additional money, or time where such claims are not properly justified.

At the end, corruption is concealed to try to avoid detection and prosecution. For example, a bribe paid to have an inflated contract claim approved must remain secret otherwise the contract claim will be rejected. A bribe paid to secure planning permission must remain secret otherwise the planning approval will be set aside. The payment of a bribe may be made direct by the payer to the ultimate recipient who executed the dishonest act. However, it is common for a bribe to be paid through intermediaries, so as to make it more difficult to detect that a bribe has been paid. A company bidding for a contract which wishes to hide the payment of a bribe may appoint an agent who has contacts with a representative of the project owner or with the government of the country concerned. The company will enter into an agency agreement with the agent which purports to be an agreement for legitimate services. However, the scope of those services will often be false or exaggerated and the size of the payment due under the agreement will often be significantly in excess of the value of the legitimate services specified in the agreement. The payment may sometimes be expressed as a percentage of the contract price and the agent will normally receive the payment when the company is awarded the contract. The agent may then pass the whole or part of the payment to the representative of the project owner or government who has dishonestly ensured that the company would win the contract. The payment is often made in foreign currency into an offshore bank account.

Under circumstances, how corruption has been tamed in other countries offers us few key lessons in recent times. Oman brought in tougher powers to clamp down on corruption after it signed up to the UN Convention against Corruption. The Sultanate has seen a number of high-profile corruption trials in recent years– including one which saw the founder of the country’s biggest publicly-listed construction company, Galfar, sentenced to three years in jail. The first and foremost is therefore the establishment of rule of law. Justice should be seen to be done” is not a term in law which should be taken lightly. What it means is that, the public needs to see justice done or they will feel that the system is failing them. The whole validity of the justice system is based on the public’s consent to justice served. The second approach is the establishment of good governance. Uganda adopted a system of democratic decentralisation to improve the systems of governance. They considered that devolution best serves enshrined after the Constitution of the Republic of Uganda (1995) and the Local Governments Act, 1997. Nigerian engineers are currently preoccupied with finding ways to curb the growing corruption and excessive involvement of politicians in infrastructure projects.

The third approach is to foster an ethical culture.  Involvement of engineers, equally with other allied professionals, in corruption with politicians was causing more harm than the monetary values revealed in media. It could not be possible for politicians to steal government funds via projects without an engineer’s signature, which must always appear on such projects. If practitioners uphold, at all times, the dignity, standing and reputation of the profession, then it may well be difficult for the politicians to play dirty tricks with public money. In nutshell, professionals carry moral responsibilities to those held by the population in general and in society because professionals are supposed to be capable of making and acting on informed decisions in situations that the general public cannot. They are trained to produce certain outcomes which take moral precedence over other functions of society. Professionals must take the rod and guide politicians in the right strategic direction. Professional institutes therefore have a key role in regulating the conduct of members on the basis of peer judgment. Instituting due diligence in the supervision and execution and instigating clear sanctions for non-compliance and, most importantly, effective enforcement procedures are ethical obligations on the part of any professional.

Transparency International (TI) believes that corruption on construction projects can only be eliminated if all project participants co-operate in the implementation of effective anti-corruption actions which address both the supply and demand sides of corruption. These participants include governments, funders, project owners, contractors, consultants, and suppliers, and more importantly, the professional associations. Considering the number of project participants, it is important that broad reform approaches are taken to reduce the extent and impact of corruption. These include transparency, participation, and competition, reduced discretionary powers, improved financial management, post project review and extended auditing. Greater transparency can make a significant contribution to reducing corruption. Promoting greater transparency around the actions of officials creates disincentives for them to engage in corrupt transactions and also raises citizens’ awareness on the quality levels of the goods and services they should receive. Increasing the amount of information such as public accounts, budgets and annual reports available to the public can also reduce corruption to a considerable extent.

 

Demystifying Field Martial

March 22nd, 2015

Dr. Chandana Jayalath

As a former Captain of the Sri Lankan Army, I am happy to make a note, add my concerns and share my knowhow on the issue of decorating General Sarath Fonseka in the rank of Field Martial. I hope, it will demystify a couple of arguments surrounding the media nowadays. First, did Fonseka defeat the LTTE all by himself, i.e. without the support of the Navy and the Air Force and therefore why other two forces commanders are not treated in the same way? Second, can a small Army like Sri Lanka have Field Martials? Third, what did General Fonseka do to receive such an honour after he came out of the Army? Forth, Can Field Martial be awarded in an Army having the strength of less than one million?

At the outset, Field Marshal is not a political appointment. It is conferred upon a General in not just appreciating of the duties or the overall military career. There are enough laurels to meet this objective.  Field Martial is exclusive and it has no quota in the strength- minimum number of soldiers to command. There is no universal stereo type formula to decide the placements for top rankings, even General. It depends on many factors; locational, strategical, offensive and so forth.

It is a conferment by the Head of State. It is conferred for the distinguished role of strategician, masterpiece and architect of a winning war.  Therefore, it is not a promotion.  Historically in many countries, extraordinary military achievement was required by a General in a wartime victory. As such, there can be only one military strategician at the end of any war where two other forces namely Navy and Air Force are providing support in their technological specialisms. Air Force primarily conducts aerial warfare whereas Navy is principally designated for naval battles. It does not in any way mean that the contribution of these two forces is less important to that of Army. Every one’s contribution more or less rendered overall victory and it must not be misunderstood that the said Forces were ill-treated. Their contribution is priceless. However, not to bewilder, that 30 years of war is none other than a hideous and horrific army war.

General Fonseka led the war against the LTTE and militarily defeated it. He deserved credit to his service. When Fonseka was stripped of his title, all promotions were immediately put on hold. If that freeze is being removed to benefit Fonseka, it is argued in certain quarters, then the promotion of others in the Navy and Air Force also should be considered. I find this argument is ill founded in military terms. However, those well versed in military affairs observe that rewarding a military person for services while in politics would set a very bad precedent. My key concern is none other than the active or passive political involvement while in the dress of Field Martial. Therefore, I suggest the General Fonseka must keep this in mind at all times.

Field Marshals hold their rank for life, and are considered to be serving officers until their death. A Field Marshal wears full uniform on all official occasions and runs an office in Army headquarters. He also has a dedicated secretariat of his own. Future will decide how it works or fails.

I found in some articles that India and China two of the largest armies of the world still does not have a Field Marshal. This is grossly a misnomer and a fabrication. India had two Field Martials namely,  Sam Manekshaw in 1973 and K. M. Cariappa in 1983.  Sam the Brave”, was an Indian military leader who was the first Indian Army officer to be promoted to the rank of Field Marshal. His distinguished military career spanned four decades and five wars, beginning with service in the British Indian Army in World War II.  Kipper Madappa Cariappa was the first Indian Commander-in-Chief of the Indian Army and led the Indian forces on the Western Front during the Indo-Pakistan War of 1947. His distinguished military career spanned almost three decades, at the highest point of which, he was appointed as the Commander-in-Chief of the Indian Military in 1949. I find there are 16 Field Martials in China.

Lest we forgot, Gen Sarath Fonseka, the front line commander from 1984 who during the phoney peace of 2002/5 refused to hand over the HSZs in Jaffna despite severe political and international pressure, stuck his neck out as Army Commander in 2006 and said that he would defeat the terrorists, classified as the most dangerous in the world, so that his successor would not have to fight them. He kept his promise but in doing so was very nearly killed by a suicide bomber, the only army commander who was so attacked. It is probable that if President Rajapakse had any other Army Commander that the terrorists would not have been defeated. I come to this conclusion on my own experience with many other senior rankers Army had at the most critical times. We should not forget that one time it was named as Corporals’ war where the entire fate of the nation was given to a Lance Corporal, the junior most ranker in the Army, at the front with 30 bullets and 2 grenades lying over forward defence locality. However, if Gen Fonseka had to serve under a different C in C it is just as unlikely that he would have succeeded in his mission. Both of them were indispensable to the unique winning combination.

I have seen the effects of war on people from bayonet, bullet, mine, shell, mortar, rocket and bombing including carpet bombing of cities. I have seen the survivors of bomb attacks in Colombo and suburbs, the orphans and the widows, throughout my best time of the life. War is horrible. But as for politics, it is far, far worse. However politics not only washed away General Fonseka’s decorations. This is the ugly side of the politics.

In addition to a two and a half year jail sentence, his military ranks were stripped off, his name taken away from the army registry and finally he lost his civic rights. Fonseka’s Democratic Party started off well, but his military-type attitude towards the co-members and the rank and file of the party has resulted in many members leaving the party, including Arjuna Ranatunga. This gives the message that ‘serious’ characters have no survival in local political waters which is turbulent most of the times.

During his career, General Fonseka was involved in the operations Balawegaya and Jayasikuru, which led to the capture of the Elephant Pass and Mankulam. The 6th Battalion of his Sri Lanka Sinha Regiment, which was under siege at Elephant Pass in 1991, repulsed the LTTE attack with reinforcements. He served as Deputy General Officer Commanding during Riviresa, the capture of Jaffna from the Tamil Tigers in December 1995. Later, troops commanded by Fonseka offered stiff resistance to Tamil Tigers in 2000 following the Fall of Elephant Pass, ultimately having to flee since they were unable to withstand the attack. I am not stating how Air Force were operating at that stage, as it will reveal ugly side of so called cooperation of the support armies. Fonseka was wounded in 1993 in the Yaldevi operation. In 1993, the Jaffna Fort was under siege by Tamil Tiger rebels. Then Colonel Fonseka led troops in the Midnight Express operation to relieve the besieged position. Several hundred soldiers were saved due to the operation.

His awards and decorations included the Gallantry Medals; Rana Wickrama Padakkama (RWP), Rana Sura Padakkama (RSP), distinguished service medals; Vishista Seva Vibhushanaya (VSV), Uttama Seva Padakkama (USP) and other notable medal campaign medals; Riviresa Campaign Services Medal, Purna Bhumi Padakkama, North and East Operations Medal, Desha Putra Sammanaya and several others. Under circumstances, it is appropriate to give him the ranking in recognition of his commitment to defeat the LTTE.

I find there are 14 Generals in the Army starting from General Deshamanya Sepala Attygalle to General Jagath Jayasuriya. Among them, General Fonseka is a clear delineation.  I wish, decorating General Sarath Fonseka with the rank of Field Martial should not be an issue for the civilians and politician, both.  It is purely a military matter. However, adulterating any good thing with politics is catastrophic. If the eye does not want to see, neither light nor glasses will help.

IS ARJUNA MAHENDRAN , CHIEF OF CENTRAL BANK OF SRI LANKA , A CITIZEN OF SINGAPORE?

March 22nd, 2015

Ranjith Soysa

Arjuna Mahendran was a citizen of Singapore when he was appointed as the Governor of Sri Lanka’s Central Bank.  Recently a
alleged mega fraud took place at the Sri Lanka’s Central Bank in regard to  issue of treasury bonds including  allegation of insider trading.
Adding insult to the injury it was revealed that the bond issue had a connection to Arjuna Mahendran’s nephew questioning whether he was privy to the confidential information regarding this mega fraud running into billions of rupees.

At present, Arjuna Mahendran is on leave while the investigations in the fraud has commenced.  Meantime, the Government sources have revealed that Arjuana
Mahendren has been granted dual citizenship in Sri Lanka. But, according to the Wikipedia , a Singapore citizen cannot be a citizen of another country while holding citizenship of Singapore. It is absolutely interesting to ascertain whether Arjuna Mahendren is still a Singapore citizen as matters pertaining to this individual are becoming curiouser and curiouser.

I can now recognise honest and dishonest people – Rajapaksa

March 22nd, 2015

Lets all of us pray this bunch of Yaha Palana Rogues are chased out soon and MR returns to power…

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=-7PUB1Z5y80

රනිල් ජාතිවාදියෙකි. මෛත්‍රිපාල බේරා ගනිමු.

March 22nd, 2015

ලසන්ත වික්‍රමසිංහ – 

තෙත බරිත රතු පළස

ලංකාවේ රූප පෙට්ටියේ අප දුටුවේ මෝඩි බෞද්ධ වන්දනා ගමනක් සඳහා ලංකාවට සැපත් වූ සෙයකි. වන්දනා ගමන අරතුර ඉඩ ප්‍රස්තාවක් ලැබෙන විට රාජතාන්ත්‍රික කටයුතුවල ද නියැලෙන බවකි. රැවන්මැලි සෑය ඉදිරිපිට මෝඩිට රතු පලසක් එළන ලදී.  මෙලොව කිසිම මනුෂ්‍යයකුට එවන් පළසක් මේ ස්වර්ණමාලී සෑ රදුන් දක්වා ගමන් කිරීමට එළා තැත. රුවන්මැලි සෑයේ සහ ගුවන්තොටුපලේ වෙනස නොදන්නා රජයේ ඉහළම උදවියගේ අමනකමකි ඒ. නමුත් ලංකාව යුද්ධයෙන් නොව ඡන්දයකින් යටත් කරගත් ඒ මිනිසාට රතු පළසක් මතින් රුවන්මැලි සෑ මහ රදුන් වෙත පියමැනීමට ඉඩක් ලැබුනේ නැත. සුළු මොහොතකට පෙර අහසේ කිසිදු වැහි වළාකුලක සේයාවක්වත් නොතිබිනි. එනිසාම වර්ෂාවකට කිසිදු සූදානමක්ද එහි නොවීය. නමුත් ඔහු පැමිණෙනවාත් සමඟම දැඩි මාරුතයක් මඟින් කැටුව ආ වැස්සකින් රතු පළස තෙත බරිත කරන ලදී. රතු පළසේ වඩින්නට ආ මෝඩි කුඩ ඔසවා ඇල්ලූ අන් අයගේ උපකාරය සමඟින් ඉතා අසීරුවෙන් රුවන්මැලි මහ සෑ රදුන් වෙත ළඟා විය.

තර්ජනයට අත්පොළසන් දෙන නිවටයෝ

ඔහු පාර්ලිමේන්තුව අමතා අපට තර්ජනය කළේය. අපගේ රටේ ව්‍යවස්ථාව මෙසේ විය යුතුයැයි අපගේම උත්තරීතර යැයි කියන පාර්ලිමේන්තුවටම පැමිණ පවසා ඔහු ගියේය. 13 කඩිනමින් ක්‍රියාත්මක කොට, 13 න් එහා යා යුතු යැයි ඔහු පවසා සිටියේය. අපේ ත්‍රිකුණාමලය වරාය දියුණු කරන හැටි අපගේ ජනතා නි‍යෝජිතයන්ට මෝඩි කියා දුනි. අපගේ ගරු ජනතා නියෝජිතයින් අත්පොළසන් දෙමින්  තර්ජය අසා සිටියහ. ඒ නිවට බඩජාරී රැළ වෙන කුමක් කරන්නද?

මෝඩි පාර්ලිමේන්තුව අමතන්නට සැරසෙද්දී විමල් වීරවංශ  සභා ගැබෙන් පිට විය. 13 ට මඟ පෑදූ ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට විරුද්ධ වෙමින් හැට දාහක් ජීවිත නැතිවෙන තරමේ මාරන්තික විරෝධයක් පෑ ජවිපෙ නියෝජනය කරන අනුර කුමාර සහ ඔහුගේ සහොදර සඟයන් රජිව් ගාන්ධිගේ අනුරප්‍රාප්තිකයා වූ මෝඩිට ඇහුම්කන් දීමට සභා ගැබෙහිම නැවතුනි. 13 ගෙනෙන විට ලේ සොළවන්නට දායක වුනු දෑත්වලින් 13න් එහාට යන්න කියන මිනිසාට නොමසුරු අත්පොළසන් නාදයකි. කාලය මැවු වෙනසක අරුමයකට එය ලඝු කළ හැකිද?

කලක් මෙරට ඒකීය බවේ සංකේතයට හැඳ සිටි සාම්පූර් විරෝධී චම්පිකලාද සිටියේ ඒ අතීතය අමතක වූවාක් මෙනි. දුමින්ද සිල්වාට අමතක වූයේ හිසට වෙඩි වැදීමෙනි. නමුත් අද අපේ ව්‍යවස්ථාදායක සභාවේ සිටිනා බොහෝ දෙනෙකුට නිකම්ම සිය අතීතය අමතක වි යන දරුණු මානසික රෝගයක් වැළදී ඇති සෙයක් නොපෙනේද? අපූරුම දේ ඒ අමතක වීම සිදුවනවාත් සමඟම තවත් අළුත් යමකට ඔවුන් වශී වීමයි. රටේ ස්වෛරීභාවය අමතක වූ මේ මානසික රෝගීන් දැන් වශී වී ඇත්තේ හොරු ඇල්ලීමටය.  එකෙකු බැරි නම් උගේ ගෑණිව හෝ හිරේ දැමීමටය. ඒ හැර අන් සියල්ල මේ ලෙඩ්ඩුන්ට අමතකය. මෙලෙස සිය ප්‍රතිපත්ති, ස්ථාවරයන් අමතක වන මන්ද බුද්ධිකයන් පිරිසකට බලය පවරන ජනතාවට තැලිය යුත්තේ බූවල්ලෙනි. තව නොබෝ දිනකින් හොරු ඇල්ලීමද ඔවුනට අමතක වනු ඇත.

මෝඩි පමණක් නොව අපට මෝඩිගේ මෙරට ඒජන්තයන් වන විනේශවරන්ලාත් හයිරම් පාට් දමයි. මහින්ද රාජපක්ෂ සමයේ මොවුන් ඉල්ලා සිටියේ කුමක්ද? 13 ක්‍රියාත්මක කරන ලෙසය. නමුත් වත්මන් සිරිසේන රෙජීමය යටතේ මොවුන් කියන්නේ කුමක්ද?  13 පලක් නැති බවයි. එය කිසි ලෙසකින්වත් අවසන් විසඳුමක් නොවන බවයි. තමනට අවැසි ප්‍රාන්ත ස්වයං පාලනයක් බවයි. මෙය එදා පටන් අද දක්වාම දෙමළ ජාතිවාදයේ ස්වභාවය වේ. බල ලෝභීන් සිය බලය තහවුරු කරගන්නට ජාතිවාදීනට දොලපදේනි පුදන්නට යෑමෙන් සිදු සිදුවන්නේ සංහිඳියාවක් ඇති වීම නොව, තිබෙන සංහිඳියාවත් නැති වී ඔවුන් උන්ගේ ඊළම වෙත යන පියගැට පෙළෙහි ඊළඟ බෙදුම්වාදී පියවර වෙත පියමැනීමයි. ඒ නිසා කළ යුත්තේ බෙදුම්වදයට හෝ ජාතිවාදයට සහය වීම නොව, ඊට එරෙහි වීමයි. නමුත් අද භූමියේ පවතින යථාර්තය ඉදුරාම ඛේදජනකය. ජනපති ඇතුළු රජය ඉන්දියානු සිර කරුවන් බවට පත් වී ඇත. ඒ බව දන්නා දෙමළ බෙදුම් වාදීන් සිය ඊළඟ පියවර වෙත හැකි වේගයෙන් පියමැනීමට උත්සුක වීම වළැක්විය නොහැකිය.

සමුල ඝාතන වෙනම රටකටයි

මෝඩි පැමිණීමට ටික දිනක පෙර උතුරු පලාත් සභාවේ ඉතා භයානක යෝජනාවක් සම්මත විය. ඒ සිංහලයන් විසින් දමිලයන් ඝාතනය කරන බවටය. ඔවුන් පවසන්නේ එක් වරක් දෙවරක් නොව නිදහසින් පසු දිගින් දිගටම සිංහලයන් විසින් දෙමලුන් ජාතිඝාතනය (genocide) කරන බවකි. කුමකටද මේ ජාතිඝාතන කතාව? කුමක්ද එහි ඇති නෛතික වැදගත්භාවය? ජාති ඝාතනය ඔප්පු කළ හැකි නම් එම ජනතාවට වෙනම රටක් ලබා දීමට එය සාධාරණ හේතුවක් වෙන්නේය. කැලම් මැක්‍රේගේ නවතම චිත්‍රපටය තුළ ඔහු පුන පුනා කියන්නේ ලංකා හමුදාව සිවිල් වැසියන් යුධ මුක්ත කලාපයට එළවා දමා ඔවුන් එහි කොටුකර සිවිල් වැසියන් ඝාතනය කිරීමේ අරමුණ ඇතිවම එම කලාපය තුළට ප්‍රහාර එල්ල කළ බවයි. එම කලාපය තුළ සාදා ගත් රෝහලට හිතා මතාම හමුදාව පහර දුන් බවයි. දෙපාර්ශවයටම රෝහළ තිබෙන ස්ථානය දැනුම් දීම සාමාන්‍යයෙන් සිදු වන්නකි. නමුත් කිහිප වතාවක් එසේ රෝහලට පහර දිම නිසා රෝහල යලි පිහිටවූ ස්ථානය හමුදාවට දැනුම් නොදෙන ලෙස එහි වෛද්‍යවරුන් ඉල්ලා සිටි බව මැක්‍රේ පවසයි. මැක්‍රේ කියන්නට උත්සාහ කරන දේ සහ විග්නේශ්වරන්ලා කියන දේ අතර මනා සබඳතාවක් පවතියි. ජාතිඝාතන සිදු වූ බව ඔප්පු කිරිමට වැරදිලා වෙඩි වැදුන බව කියා පලක් නැත. ඒ සදහා චේතනාවක් තිබිය යුතුය. මැක්‍රේ කියන්නේ හිතා මතා යුධ මුක්ත කලාපයට හමුදාව පහර දුන් බවකි. එහි කොටු වී සිටියේ උතුරේ සිවිල් සිවිල් වැසියන් සමූලයයි. යුධ මුක්ත කලාපය ඔහු killing field ලෙස නම් කරන්නේ එබැවිනි.

මහින්ද සමයේ මෙම යෝජනාව ගෙනෙන්නට තැත් කළ විට  ජාතිඝාතන (genocide) යන වචනය එහි ඇතුළත් කරනවාට විග්නේශ්වරන් එකඟ නොවීය. එය ඉතා බරපතල චෝදනාවක් බැවින් එය ගෙන ඒම නුසුදුසු බව ඔහුගේ මතය විය. මහින්ද සමයේ එසේ කළේ නම් උතුරු පලාත් සභාව විසුරුවීමට අවදානමක් ඇති බව දන්නා විග්නේශ්වරන් ඊට විරුද්ධ විය. බහුතරයක් දෙනා, ඒ ඔහු ඉතා සාධාරණ බුද්ධිමත් උගත් මිනිසෙකු නිසා යයි සිතීය. ඔහු බුද්ධිමත් බව සත්‍යයකි. මෝඩයෝ අපි වෙමු. මහින්ද එළවා දැමීමට පූර්ණ සහාය ලබා දී ඉන්දියාවේ යටත් විජිතයක් බවට පත් කරවන ලද නව රෙජීමයක් යටතේ එම බරපතල යෝජනාව ඔහු විසින්ම ගෙනෙන ලදී. තම රට තුළ සිටින ජාතිවාදීන් මෙලෙස හැසිරෙද්දී වත්මන් රජයේ නිවටයින් විසින් ජාතිවාදී චෝදනාවෙන් දමා ගසන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂ වටා ගොනු වන පිරිසට හා ඒ පිරිසට පමණි.

විග්නේශ්වරන්ලාගේ එම ක්‍රියාවෙන් අවමානයට පත් නොවූ සිරිසේන ජනාධිපති තුමා අභිමානයට පත් වී ඇත්තේ රැජින මේස් ගලවා තමාට අතට අත දීම පිලිබඳවයි.

ජාතිවාදියා යනු කවරේද?

නිර්වචනය කුමක් වුවත් සම්බන්ධන්ලා විග්නේෂ්වරන්ලා ප්‍රභාකරන්ලා සුමන්තිරම්ලා ජාතීවාදීන් වේ. එය එසේ නොවන්නේ යැයි යමකු පවසන්වා නම් පමණක් ඒ පිලිබඳ තව දුරටත් කතා කළ හැකිය. බෙදුම්වාදීන් සියල්ලන්ම ජාතිවාදීන්ගේ ලයිස්ත්තුවේ ඉහළින්ම සිටින බව නොරහසකි. ටයි කෝට් හැඳ අළුත්කඩේ සිටියත්, සුදු සරම හා බැනියම හැඳ දියවන්නාවේ සිටියත්, සයනයිඩ් කරල බෙල්ලේ එල්ලාගෙන වන්නි කැළේ සිටියත් එහි වෙනසක් නැත. මේ ජාතිවාදීනට නියමින් හා අනියමින් සහය වන්නන්ද ජාතිවාදීන් වේ. ඒ නයින්, බටහිරයන්ට තම හිතෙන්ම  යටත් වී සිටින බෙදුම්වාදීනට වෙනම භූමිබාගයක් වෙන් කර දුන් රනිල් වික්‍රමසිංහ ජාතිවාදියෙකි. ඉන්දියාව ඉදිරියේ අසරණව සිටින මෛත්‍රීපාලටද ජාතිවාදියෙකු වනවා හැරෙන්නටන් අන් විකල්පයක් දැන් නැත. එම අපරාධයෙන් සිරිසේන ජනාධිපතිතුමා ගලවා ඔහුව බේරා ගත හැක්කේ මෙරට ජනතාවට පමණි. ඒ මහින්ද වටා එක් වීමෙනි.

- ලසන්ත වික්‍රමසිංහ

ජාතික ආණ්ඩුව තක්කඩි දේශපාලන උප්පරවැට්ටියක්

March 22nd, 2015

ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය මහින්ද පතිරණ යුතුකම සංවාද කවය

යුද්දෙට නැති කඩුව කොස් කොටන්න දැයි කීවා සේ රටට අවශ්‍ය මොහොතේ (එනම් පැවති යුද්ධයේ දී) නොතිබූ ජාතික ආණ්ඩුවක් දැන් පිහිටුවන්නට යන බව විස්වාස කටයුතු මාර්ගයන්ගෙන් දැන්ගන්නට ලැබී තිබේ. මෙය තනිකර ම විදෙස් උපදෙස් මත සිදුවන ආත්මාර්ථකාමී දේශපාලන උප්පර වැට්ටියටකි. දේශපාලකයින්ගේ පුද්ගලික ඕනෑ එපාකම් පිරිමසා ගැනීම සඳහාත් මෙරට ජනතා කැමැත්තෙන් පත්වන පාර්ලීමේන්තු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට පයින් ගැසීම සඳහාත් කරන තක්කඩි ක්‍රියාවක් ලෙසයි පෙනී යන්නේ. මේ අතර, මෛත්‍රීපාල දින වූ ඇමරිකාව හා ඉන්දියාව ප්‍රමුඛ බලවේග තම ඉලක්කය පහසුවෙන් අතහරිනු කිසිසෙත් අපේක්‍ෂා කළ නොහැක. ඔවුන් මහින්ද නේන තැනකට ඕනෑම දෙයක් කරනු ඇත. ඔවුන්ට අවශ්‍ය චීනය ලංකාව කෙරෙහි කළකිරවා ඔවුන් මෙරටින් සපුරා අතුගා දැමීමටයි. දලයි ලාමාට ආරාධනා කිරීම පවා ඇතැම් භික්‍ෂුන් ලවා ඉන්දියාව කරමින් සිටින්නේ මෙම කූට අරමුණින් ය. සමස්තය ම වි‍දෙස් ක්‍රමන්ත්‍රණයකි. එය පරාජය කළ යුතු ය.

කලින් කල ලොව පුරා සෑම ජාතික ආණ්ඩුවක් ම පිහිටුවා ගෙන ඇත්තේ එක්කෝ මහා යුද්ධයකට මුහුණ දීම සඳහා එසේ නැතිනම් ආර්ථික ආදී හදිසි තත්වයටකට මුහුණ දීම සඳහා. ලංකාවේ ජාතික ආණ්ඩුවක් පිහිටු වීමට ආදාළ පරිසරයක් නිර්මාණය වුණේ 2002 සාම ගිවිසුම අසාර්ථක වී 4 වැනි ඊලාම් යුද්ධය ආරම්භ වීමෙන් පසුවයි. ඒත් ඒ තීරණාත්මක මොහොතේ ජාතික ආණ්ඩුවක් පිහිටුවා ගැනීමේ අවස්ථාව ශ්‍රි ලංකාවට අහිමි වුණා. දරුණු යුද්ධයකට මුහුණ දෙමින් සිටි ශ්‍රි ලංකා හමුදාව යුද්ධය අතර තුර දී ප්‍රධාන විපක්‍ෂයේ නොයෙක් අවලාදයන්ට මුහුණ දුන් අයුර දක්නට ලැබුණා.

මේ වන විට ජාතික ආණ්ඩුවකට යාමට එක්සත් ජාතික පක්‍ෂයේ හා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂයේ ඇතැම් කොටස් උත්සාහ කරන ඇත්ත ම හේතුව නම් පරාජයෙන් පසුවත් හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂගේ ජයප්‍රියත්වය එන්න එන්න ම වැඩිවීමයි. එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය මුලින් ජාතික ආණ්ඩුවකට යාමේ අවශ්‍යතාවය අවධාරනය කරමින් සිට යළිත් එය ප්‍රතික්‍ෂෙප කරමින් මහ මැතිවරණයට යාමේ අවශ්‍යතාවක් පෙන්වමින් සිටියා. එහෙත් ඇත්ත ම කාරණය නම් එජාපය සිටින්නේ තම මුල් මතයේ බවයි කිව යුත්තේ.

වරෙක මහ මැතිවරණය නියමිත පරිදි තබන බව එජාපය කියන්නේ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂ නායකයින් වෙත පීඩනයක් එල්ල කිරීමේ අටියෙන් බව කිව යුතු ය. නැගී එන මහින්ද පෙන්වා මෛත්‍රී හා සෙසු ශ්‍රිලනිප නායකයින් බියට පත්තොට ජාතික ආණ්ඩු සැලසුමක දී ශ්‍රිලනිපය ඉල්ලන ඇමති ධුර ප්‍රමාණය අඩුකර ගැනීම හා බලය සම්බන්ධ කේවල් කිරීමේ අයිතිය තමා වෙත තබා ගැනීම එජාපයේ උපක්‍රමය ලෙස සිතිය හැකි ය. මේ අතර, ශ්‍රි ලංකා නිදහස් පක්‍ෂයේ ඇතැම් නායකයින් සිටින්නේ අගමැති සිහිනවල ය. ඔවුන්ට අනුව, මහින්ද රාජපක්‍ෂගේ නැගී එන ජනප්‍රියත්වය තමන්ගේ සිහිනවලට බාධාවකි. ඒ අනුව, එජාපය නොව, මහින්ද රාජපක්‍ෂ ම ඇතැම් ශ්‍රිලනිප නායකයින්ගේ සතුරා බවට පත්ව තිබේ. මේ අතර, එජාපයට හා ශ්‍රිලනිපයට අමතර ව මෛත්‍රී සමග මහින්දගෙන් වෙන්ව ගිය ශ්‍රිලනිප හා හෙළ උරුම දේශපාලකයින් ද ජාතික ආණ්ඩුව මතයේ තදින් සිටින බව පෙනේ. තම ඡන්ද පදනම සීඝ්‍රයෙන් සිදී ගිය බවට වන විස්වාසය මෙම තත්වයට හේතුවයි. කෙසේ වෙතත්, අවසානයේ එජාපය තම වාසිය සඳහා භාවිත කරන්නේ මේ අභ්‍යන්තර වියවුල් අවකාශයයි. ශ්‍රිලනිපය සමග ජාතික ආණ්ඩුවකට යාම හරහා, එම පක්‍ෂයේ මහින්ද හිතවාදී කොටස් හුදකලා කිරීම තුළින් එම පක්‍ෂය දෙකඩ කඩා දැමීමේ අරමුණක් එජාපයට තිබෙන බව දක්නට ලැබෙනවා.

මේ අනුව, දැන් දක්නට ලැබෙන කරුණුවලට අනුව, පක්‍ෂ දෙක ම ජාතික අභිලාෂ නොව තම දේශපාලන අභිලාෂයන් ම මුදුන් පමුණුවා ගැනීම සඳහා මහ මැතිවරණය කෙසේ හෝ කල් දමා ගැනීම සිත්හි තබාගෙන ජාතික ආණ්ඩුවකට යාමට අදහස් කරන බවයි පෙනී යන්නේ. මෙය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටකට කිසිසේත් ම හිතකර තත්වයක් නොවේ.

ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය මහින්ද පතිරණ
යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com 

නිවටයෝ

March 22nd, 2015

නලින් ද සිල්වා

ශ්‍රි ල නි පක්‍ෂයේ මන්ත්‍රීවරු කිහිප දෙනෙක් අද (2015 මාර්තු 22) පක්‍ෂ ඉතිහාසයේ විශාලතම පාවාදීම කරමින් රනිල් සිරිසේන ආණ්ඩුවේ ඇමතිකම් (කැබිනට්, රාජ්‍ය, නියෝජ්‍ය) කිහිපයක් ලබාගත්හ. ඔවුන් එමගින් නැවතත් ඇමති වරප්‍රසාද ලබාගන්නට ඇත. එමෙන් ම තම මන්ත්‍රීධුර ද අඩුම තරමින් අවුරුද්දකින් දික් කරගන්නට ඇත. එහෙත් ඔවුන් මහින්ද රාජපක්‍ෂ පක්‍ෂයෙන් ද දේශපාලනයෙන් ද ඉවත්කිරීමේ බලාපොරොත්තුවෙන් කර ඇති පාවාදීම මගින් පක්‍ෂයට කරන වින්නැහිය මෙතෙකැයි කිව නො හැකි ය. මහින්ද දේශපාලනයෙන් ඉවත්කිරීමට මේ නිවටයන්ට නො හැකි ය.

ඇමතිකමක් පමණක් ඔවුන්ට ලැබෙනු ඇත. ඉතිහාසයේ ඔවුන්ගේ නම් ලියැවෙනු ඇත්තේ මෙරට ඉතිහාසයේ නිවට ම පාවාදුන්නවුන් ලෙස ය. අද පිහිටුවූයේ ඊනියා ජාතික ආණ්ඩුවක් නො වේ. එය ජනවාරි මුල පිහිටු වූ විජාතික ආණ්ඩුවේ ම දිගුවක් පමණකි. ජනවාරි මාසයේ ද ඒ විජාතික ආණ්ඩුවේ රාජිතලා සිටියහ. 

නිවටයන් පසුපස ඇත්තේ එංගලන්තය, ඇමරිකාව, ඉන්දියාව හා ඒ රටවල ඔත්තු සේවා ය. එහි යම් කටයුත්තක් රාජිත විසින් කෙරී ඇති බව පැහැදිලි ය. එයට චම්පික හා රතන හිමි හවුල් වී ඇත්තේ කෙසේ ද යන්න ඇතැම් විට පසුව පැහැදිලි වනු ඇත. අද මෙරට පාලනය කෙරෙන්නේ විදේශීය ඔත්තු සේවා හා ඔවුන්ගේ මෙරට ඒජන්තයන් විසිනි. පසුගිය දා එංගලන්තයට ගිය මෛත්‍රිපාලට එලිසබෙත් වින්ඩ්සර් දේශපාලන වශයෙන් උපදෙස් නො දෙන්නට ඇත. එහෙත් මෝටර් රථය අසළට ම පැමිණ මෛත්‍රිපාලට අතට අත දුන් කැමරන් මේ විජාතික ආණ්ඩුව ගැන යමක් කියන්නට ඇත. එහෙත් එයටත් වඩා මෝදි මෛත්‍රිපාලට, රනිල්ට හා නිවටයන්ට කළ යුත්තේ කුමක් දැයි කියා දෙන්නට ඇත. අපකීර්තිමත් ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම අත්සන් කළ රජිව්ට පසු ලංකාවට පැමිණි පළමු ඉන්දීය අගමැතිවරයා මෝදී බව අප මතක් කර දුන්නේ ඇතැම් පඬියන් මෙන් ඔහු ආපසු ඉන්දියාවට යෑමෙන් පසුව නො වේ.    

අද දිවුරුම් දුන් කිහිප දෙනකු තව ටික කලකින් තනතුරු අත්හැරියොත් අපි පුදුම නො වෙමු. දේශපාලනයෙහි ස්වභාවය එබඳු ය. එහෙත් මේ දිවුරුම් දීමට නිමල් සිරිපාල, සුසිල් පේ්‍රමජයන්ත හා අනුර ප්‍රියදර්ශන සහභාගි නො වූයේ ඇයි? නිමල් සිරිපාලට නම් සියළු වරප්‍රසාද සහිත ව විපක්‍ෂ නායකකම ඇත. එහෙත් අනෙක් දෙදෙනා ගැන කිව හැක්කේ කුමක් ද? ඔවුන් ඇමති තනතුරු භාර නොගත්තේ ඇයි? ඔවුන්ගේ පක්‍ෂයට ඇති ලැදිකම හේතුකොටගෙන ද? එසේත් නැත්නම් ඔවුන් පක්‍ෂයේ තනතුරු දරන බැවින් ද? පක්‍ෂයේ සභාපති ජනාධිපති නම් හා උපසභාපතිවරු කිහිප දෙනකු ම ඇමතිවරු නම්  මේ දෙදෙනා පමණක් ඇමති තනතුරු භාර නොගත්තේ කවුරුන් රැවටීමට ද? මේ උප්පරවැට්ටිවලින් රැවටෙන්නන් නැත.

අද පාවාදිමෙන් සිදුවන ප්‍රධාන ම කාර්යය මහින්දට විරුද්ධව සූදානම් වීම සඳහා මෛත්‍රිපාලට, රාජිතට, චම්පිකට, රතන හිමිට හා වෙනත් අයට අඩුම තරමෙන් තව අවුරුද්දක් කල් ලැබීම ය. ඇතැම් එ ජා ප මන්ත්‍රීන් අප්‍රියෙල් 23 වැනි දා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරින ලෙසට  බලකරනු ඇත. දේශපාලනයෙහි කවටයන් බවට පත් ව සිටින ජ වි පෙ නායකයන් එදින පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා නොහැරීම පිළිබඳ බොරු විරෝධයක් පානු ඇත. රනිල්ට අවශ්‍ය වූයේ අප්‍රියෙල් 23 පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැර මැතිවරණයෙන් පසුව ඊනියා ජාතික ආණ්ඩුවක් පිහිටු වීමට ය. එහි ද මූලික අරමුණ වූයේ මහින්ද දේශපාලනයෙන් ඉවත කිරීම ය. එහෙත් රනිල් ද දැන් මේ පාර්ලිමේන්තු කාලයෙහි ම මහින්ද ඉවත් කිරීමට සැරසෙයි. ඒ සඳහා ටික කාලයක් ගත කිරීමට වුව ද ඔහු සූදනම් ය. එබැවින් ඇතැම් එ ජා ප මන්ත්‍රීන් කෙතරම් කීවත් අප්‍රියෙල් 23 පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා නො හරිනු ඇත. මීළඟ පාර්ලිමේන්තුවක බහුතරයක් රනිල්ට හා මෛත්‍රිපාලට නොලැබෙන බව පැහැදිලි ය. 

අද ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ ජනාධිපති ද ඇමතිවරු ද වෙති. එමෙන් ම විරුද්ධ පක්‍ෂයෙහි නායකයා ද වෙයි. මේ විහිළුව වහාම නැවැත්විය යුතු ය. මේ ආණ්ඩුව ඊනියා ජාතික ආණ්ඩුවක් නො වේ. ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයට ආණ්ඩුවේ මෙන් ම විරුද්ධ පක්‍ෂයේ ද සිටිය නො හැකි ය. නිමල් සිරිපාල සංධානයේ ආණ්ඩුවට විරුද්ධ පක්‍ෂයක අයකුට විපක්‍ෂ නායකකම ගැනීමට ඉඩ දී  බොරු නොකර ඇමතිකමක් භාරගත යුතු ය. 

ප්‍රශ්නය මේ නිවටයන් ඇමතිකම් ගැනීම නො වේ. ආණ්ඩුවට දැන් තුනෙන් දෙකක බහුතරයක් තිබේ ද යන්න ය. මගේ උපකල්පන නිවැරදි නම් ආණ්ඩුවට තුනෙන් දෙකක බහුතරයක් නැත. අප එසේ නොලැබෙන බවට වග බලාගත යුතු ය. ව්‍යවස්ථා සංශෝධන කිරීමට තුනෙන් දෙකක බහුතරයක් අවශ්‍ය වෙයි. එසේ තිබුණහෙත් ඔවුන් මැතිවරණ සිතියම ද අකුළනු ඇත. එවිට මාදළුවවේ සෝභිත හිමියනට සාධාරණ සමාජයක් ද අතුරලියේ රතන හිමියන්ට පිවිතුරු හෙටක් ද ලැබෙනු ඇත. 

ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ නිවට නායකයන් කුමක් කළ ද එහි කොන්දක් ඇති මන්ත්‍රීවරුන් ආණ්ඩුවට තුනෙන් දෙකේ බහුතරයක් නොදීමට කටයුතු කළ යුතුය. මහින්ද රාජපක්‍ෂගේ දේශපාලනය සවිමත් කර හැක්කේ එමගිනි. මහින්ද රැකගත හැක්කේ එලෙස ය. එමෙන් ම දෙමළ ජාතිවාදයට කප්පන් ගෙවීම නතර කළ හැක්කේ ද එමගිනි. දැනටමත් ආණ්ඩුව දෙමල ජාතිවාදයට කොපමණ කප්පන් දී තිබේ ද? අද මහින්දත් රටත් රැකගත හැක්කේ ආණ්ඩුවට තුනෙන් දෙකේ බහුතරයක් අහිමි කිරීමෙනි. මහින්ද රැකගත යුත්තේ ද රට රැක ගැනීම සඳහා ය. 

නලින් ද සිල්වා

2015 මාර්තු 22

ජාතික ආණ්ඩුව අද හා හෙට

March 22nd, 2015

නලින් ද සිල්වා

එක පුද්ගලයකු වටා මෙරට දේශපාලනය කැරකැවෙන්නේ පළමු වතාවට නොවූව ද 1948න් පසුව එවැනි අවස්ථාවක් ගැන සිහියට නො නැඟෙයි. අද බටහිරයන්ට, විශේෂයෙන් ම එංගලන්තයට හා ඇමරිකාවට, ඉන්දියාවට, ඔවුන්ගේ ඔත්තු සේවාවලට, ඔත්තු සේවාවල මෙරට ඒජන්තයන්ට, ඊනියා රාජ්‍ය නොවන පඬියන්ට, විශ්වවිද්‍යාලවල හා පර්යේෂණ ආයතනවල තුට්ටු දෙකේ පර්යේෂකයන්ට, එ ජා පක්‍ෂයට, මෛත්‍රිපාල සිරිසේන ඇතුළු වෛරයෙන් පෙළෙන නිවට ශ්‍රී ල නි ප නායකයන්ට, සිංහලයන්ට විරුද්ධ එහෙත් සිංහලකම බලයට පැමිණීම සඳහා යොදා ගන්නා ජාතික හෙළ උරුමයේ වෛරී  කුහක නායකයන්ට, දෙමළ ජාතිවාදී පක්‍ෂවලට, එ ජා ප තරූණ සංවිධානය වූ ජ වි පෙරමුණට, ඇත්තේ එකම එක අරමුණකි.

ඒ මහින්ද රාජපක්‍ෂට දඬුවම් කර හැකිනම් ඔහුගේ ප්‍රජා අයිතිවාසිකම් අහෝසි කර, ඔහු දේශපාලනයෙන්  මුළුමනින් ම ඉවත් කිරීම ය. බටහිරයන්ට තර්ජනයක් වූ සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මැතිණියට කළ දෙය මහින්ද රාජපක්‍ෂට ද කිරීමට ඔවුහු බලාපොරොත්තු වෙති. 

ඒ සියල්ල පිටුපස සිංහල ජාතිකත්වය නැතිකර දෙමළ ජාතිවාදයට කප්පන් දීම ද බටහිර ගැති ඉන්දීය පක්‍ෂපාත චීන විරෝධී විදේශ ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කිරීම ද වෙයි.  ඒ අතර ඔවුනොවුන්ගේ භේද හා පෞද්ගලික න්‍යාය පත්‍ර ද ක්‍රියාත්මක වෙයි. ප්‍රධාන අපේක්‍ෂාවට හානියක් නොවන පරිදි ඔවුහු ඇතැම් විට පෞද්ගලික න්‍යාය පත්‍ර වෙනස් කරති. අගමැතිකමට නීත්‍යානුකූල ව පත් නො වී එය පික්පොකට් ගැසූ රනිල් වික්‍රමසිංහට මෙතෙක් අවශ්‍ය ව තිබුණේ 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින් විධායක බලතල තමන් අතට පවරාගෙන අප්‍රියෙල් 23 වැනි දා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැර මහා මැතිවරණයක් පවත්වා තුනෙන් දෙකේ බලය සහිත පාර්ලිමේන්තුවක් පිහිටුවා ඉන්පසු ඊනියා ජාතික රාජ්‍යයක් ඇතිකර දෙමළ ජාතිවාදයට කප්පන් දෙමින් මහින්ද දේශපාලනයෙන් අතුගා දැමීම ය. 

එහෙත් අද එය කළ නොහැකි බව රනිල් මෙන් ම බටහිරයන් ද ඉන්දීයයන් ද තේරුම් ගෙන ඇත. එබැවින් තමන්ගේ ප්‍රධාන අරමුණ ඉටුකර ගැනීමට කෙටිකාලීන න්‍යාය පත්‍ර වෙනස් කිරීමට ඔවුන් තීරණය කර ඇත. ශ්‍රී ල නි ප නිවට නායකයන්ට අවශ්‍ය වූයේ පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට පෙර ඊනියා ජාතික ආණ්ඩුව පිහිටුවා මහින්දට පහර ගැසීම ය. එය ඉටු නොවේ යන බියක් ඔවුන්ට නොතිබුණා නො වේ. ඔවුන්ගේ නියෝජිත පිරිසක් මහින්ද හමුවූයේ ද ඒ බිය නිසා සම්මුතියකට පැමිණීමට ය. එහෙත් මහින්ද නියෝජිත පිරිසට බඩකට පුරා දුන්නේ ය. තමන්ට මහින්ද ඉවත්කිරීමෙන් මිස වෙනත් ක්‍රමයකින් බලයට පැමිණීමට නොහැකි බව ඔවුන් තේරුම් ගෙන ඇත.

මේ සියල්ලෙහි ප්‍රතිඵලය වී ඇත්තේ අද හෙට ම ඊනියා ජාතික ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීමටත් 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය වෙනත් ආකාරයකින් ගෙන ඒමටත් රනිල, මෛත්‍රිපාල හා විදේශීය බලවතුන් අතර එකඟතාවක් ඇතිකර ගෙන තිබීම ය. ඒ අනුව හතළිහක පමණ කැබිනට් මණ්ඩලයක් ද එයට අමතර ව රාජ්‍ය ඇමතිවරුන් ද නියෝජ්‍ය ඇමතිවරුන් ද සහිත ආණ්ඩුවක් අද හෙට පිහිටුවනු ඇත. ඒ ගැන මාදුළුවාවේ සෝභිත හාමුදුරුවන් කියන්නේ කුමක් ද යන්න පුවත් නැතිව ජීවත්වීමට නොහැකි ජනමාධ්‍යවේදීන්ට හැරෙන්නට අනෙක් අයට ප්‍රශ්නයක් නොවනු ඇත. ඊනියා ජාතික විධායක සභාවේ හිඳිමින් ජාතික ගීය දෙමළෙන් ගැයීමට එකඟ වූ ජාතික හෙළ උරුමයට  මේ එකක්වත් ප්‍රශ්න නො වේ. ඔවුන්ට ඇත්තේ ජාතික හෙළ උරුමයට 2020 දී බලය ගැනීමේ සිහිනය පමණකි. රතන හිමියන් තම සිහිනය ජාතිය මත පැටවීමට කතා කළේ නිකම් ම නො වේ. 

අද ඔවුන් සියළු දෙනාම උත්සාහ කරන්නේ කෙසේ නමුත් මේ පාර්ලිමේන්තුවේ කාලයේ ම ඊනියා ජාතික ආණ්ඩුව පිහිටුවා තුනෙන් දෙකේ බලය ගෙන රනිල්ට මෙන් ම මෛත්‍රිපාලට ද ගැලපෙන පරිදි වවස්ථාව සංශෝධනය කර රාජපක්‍ෂවරුන් එළවා දැමීම හා දෙමළ ජාතිවාදයට කප්පන් දීම අවුරුද්දක දී සිදුකිරීමට ය. මහින්ද රාජපක්‍ෂගේ ප්‍රජා අයිතිවාසිකම් නැතිකර ඊනියා අභ්‍යන්තර පරීක්‍ෂණය මගින් ඔහු බටහිරයන්ගේ (ඊනියා ජාත්‍යන්තර) අධිකරණයකට යොමු කිරීම ද එහි දී සිදුවනු ඇත. එහි පළමු පියවර ලෙස ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂට දඬුවම් කිරීමට ඔවුන් කටයුතු කරනු ඇත. 

මේ පාර්ලිමේන්තුව තවත් අවුරුද්දක් පවත්වාගෙන යා හැකි ය. එහෙත් ඉහත සඳහන් කරුණු අවුරුද්දක දී සිදු කර ගැනීමට නොහැකි වුවහොත් තුනෙන් දෙකේ බලයක් තිබුණහොත් ඔවුන් මැතිවරණ සිතියම අකුළා දැමීමට වුවත් කටයුතු කරනු ඇත. වැදගත් දින සියය නොව වැඩ සියය වැනි තකතීරු සටන් පාඨයක් එහි දී යොදාගැනීමට ඉඩ ඇත. එබැවින් අද කළ යුත්තේ රනිල් මෛත්‍රිපාලට තුනෙන් දෙකේ බලයක් නොදීමට ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ දේශප්‍රේමීන් කටයුතු කිරීම ය. ඊනියා ජාතික ආණ්ඩු සංකලපය ක්‍රියාත්මක වුවත් තුනෙන් දෙකේ බලයක් නොදීමෙන් විජාතික බලවේගවල අභිප්‍රාය පරාජය කළ හැකි ය. බලලෝභී නිවටයන් ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය පාවා දී ඇමතිකම් ගැනීම අපට වැළැක්විය නො හැකි ය. එහෙත් ජාතිකත්වයේ පක්‍ෂය වූ ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය රැකගෙන ආණ්ඩුවට තුනෙන් දෙකේ බලය අහිමි කිරීමට ජාතික ව්‍යාපාරයට කටයුතු කළ හැකි ය.    

නලින් ද සිල්වා

2015 මාර්තු 22

ජාතික ගීය දෙමළෙන්

March 22nd, 2015

නලින් ද සිල්වා

ජාතික ගීය දෙමළෙන් ගායනා කිරීම සඳහා අවශ්‍ය චක්‍රලේඛ යවන බව මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා ජාතික විධායක සභාව නමින් හැඳින්වෙන පුද්ගලයන් කිහිප දෙනකුට පවසා ඇත. එහි සාමාජිකයන් අතර පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරු මෙන් ම මන්ත්‍රීවරුන් නොවන්නෝ ද වෙති. ඒ ඇතැමුන්ට සම්ම ජාතියේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් වීමට නො හැකි ය.

පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරුන් හා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් ලෙස පත් වී ඇති ඇතැමුනට කේවල ඡන්ද ක්‍රමයක් යටතේ එලෙස පත්වීමට නොහැකි බව වඩාත් ම හොඳින් දන්නෝ ඔවුහු ම වෙති. මනාප ඡන්ද ක්‍රමය වෙනස් කිරීමට ඔවුන් අකමැති වන්නේ ද එබැවිනි. 

ඊනියා ජාතික විධායක සභාවට කිසිම නෛතික, ව්‍යවස්ථාදායක, විධායක බලතල නැත. එහි පක්‍ෂ නායකයන් යැයි කියාගන්නා අය සිටිනවා විය හැකි ය. එහෙත් එසේ පත්කිරීම සඳහා කිසිම නිර්ණායකයක් සකස් කර නැත. ඒ හුදෙක් රනිල් – සිරිසේන යුවළ, විශේෂයෙන් ම රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා, විසින් නම් කරන ලද පුද්ගලයන්ගෙන් සමන්විත වෙයි. එහෙත් අද පාර්ලිමේන්තුව අභිබවා මේ ආයතනය ක්‍රියා කරනු පෙනෙන්නට ඇත. බටහිර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ගැන මගේ විශ්වාසයක් නැත. එංගලන්තයේ මේ ක්‍රමය මූලික වශයෙන් ඇතිවූයේ ග්‍රීක යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි චින්තනයෙහි ඉදිරියට පැමිණි පිරිසකට රජවරුන්ගෙන් හා රදළයන්ගෙන් දේශපාලන බලය ලබා ගැනීම සඳහා ය. ඒ පිරිස එසේ බලය ලබා ගැනීමේ දී ඊනියා ජනතාවකගේ නමින් ඉදිරිපත් වූහ. 

අද ලංකාවේ ද ජනතාව නමින් විවිධ පුද්ගලයෝ බලය අත්පත් කර ගනිති. අවුරුදු පහකට වරක් නොව අවුරුදු පතා මැතිවරණ පැවැත්විය හැකි නම් ඒ වැඩදායක ය. එහෙත් එසේ කිරීම ප්‍රායෝගික නො වේ. ඒ කෙසේ වෙතත් අපි බටහිර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයෙහි හිර වී සිටිමු. ජාතික විධායක සභාව යනු ඒ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ද අවලංගු කරන ආයතනයකි. එය උපදේශක සභාවක් ද වෙනත් මණ්ඩලයක් ද යන්න රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා අපට විස්තර කරන්නේ ද? 

ජාතික විධායක සභාවෙහි සංයුතිය කුමක් ද? එහි සිංහල විරෝධීන්, සිංහල බෞද්ධ විරෝධීන්, පුහු මාක්ස්වාදීන් ආදීන්ගේ සංඛ්‍යාව කුමක් ද? මේ හැකිනම් 1833 දී ඉංගිරිසින් සිංහලයන්ට එරෙහිව දෙමළ ජාතිවාදය දේශපාලන වශයෙන් බෞතීස්ම කරමින් පිහිටුවන ලද ව්‍යවස්ථාදායක සභාවට ආපසු යෑමකි. ඒ ව්‍යවස්ථාදායකයෙහි සිටි නිල නොලත් මන්ත්‍රීන් හයදෙනාගෙන් තුන්දෙනෙක් ම යුරෝපීයයෝ වූහ. සිංහලයන් ජනගහනයෙන් 75% ක් පමණ වූ නමුත් ඔවුන්ගේ ලිඛිත ඉතිහාසය අවුරුදු දෙදහස් පන්සියයක පමණ කාලයක් වූ නමුත් මෙරට සංස්කෘතිය ගොඩනැගුවේ ඔවුන් වූ නමුත් ඔවුන් නියෝජනය වූයේ එක් මන්ත්‍රීවරයකුගෙනි. ඔහු ද බෞද්ධයෙක් නො වී ය. දෙමළ ජනයා ද බර්ගර් ජනයා ද වෙනුවෙන් එක් නියෝජිතයකු බැගින් පත් කෙරිණි. එමගින් සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියට මෙරට හිමි තැන නිල වශයෙන් ම නැති කෙරිණි. 

මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා සිංහලයන්ට වින කළ ඉංගිරිසි රජවරුන්ගෙන් පැවත එන එලිසබෙත් වින්ඩ්සර් හා දේශපාලක පරපුරේ වත්මන් පුරුක වූ ඩේවිඩ් කැමරන් හමු වී අතට අත දීමෙන් පසු සිංහල ජාතිකවාදීන් කියන්නේ ඉතා ප්‍රාථමික ප්‍රශ්නයක් බව තේරුම් ගෙන ඇත. එහෙත් ඒ මහතා ප්‍රශ්නය කුමක් දැයි දන්නේ ද? ප්‍රශ්නයක් විසඳීමට පෙර ප්‍රශ්නය කුමක් දැයි දැනගත යුතු ය. පදනම් ආයතනයේ ශ්‍රී ල නි ප රැස්වීම් පවත්වන සිරිසේන මහතාට එහි සිටින රෝ ඒජන්තයන්ගෙන්් ප්‍රශ්නය කුමක් දැයි දැනගැනීමට නො හැකි ය. මෙත්‍රිපාල සිරිසේන මහතාට ඇතැම් විට තමන් නූතන කඩහපොළ හිමියන් ලෙස හඳුන්වන අතුරලියේ රතන හිමියන්ගෙන් ඒ අසා දැනගත හැකි ය. එහෙත් උන්වහන්සේ අද දේශනා කරන්නේ කාගේ බණ දැයි අපි නො දනිමු. (ජාතික හෙළ උරුමය ද දෙමළෙන් ජාතික ගීය ගැයීමට තීරණය කළ ඊනියා ජාතික විධායක සභාවේ නියෝජනය වෙයි) හිටපු ජනවේග කල්ලිවල සාමාජිකයන්ගෙන් නම් ඒ දැනගැනීමට සිරිසේන මහතාට ඇත්තේ ශූන්‍යයට ආසන්න සම්භාවිතාවකි. රාජිත සේනාරත්න ඒ සම්බන්ධයෙන් කියන්නේ කුමක් දැයි  මාධ්‍ය ප්‍රකාශකයකු අපට පැහැදිලි කරන්නේ ද? 

අද තිබෙන ප්‍රශ්නය එදා 1833 දී ඇති කරන ලද ප්‍රශ්නයේ විකාශයකි. ඒ බව අප කෙතරම් කියා ඇතත් දේශපාලනඥ්‍රන් හා ජනතාව නමින් හඳුන්වන්නන් එය අවබෝධ කරගෙන නැති බව පැහැදිලි ය. 1833 සිට 1931 දක්වා ව්‍යවස්ථාදායක සභාවේ ප්‍රධාන ප්‍රශ්නය වූයේ එහි සිංහල නියෝජනය 50%ටත් වඩා අඩුකිරීම ය. එනම් මෙරට සිංහලයන්ට හිමි තැන ලබා නො දීම ය. 1931න් පසුව රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවේ ද ඒ ප්‍රශ්නය දිගින් දිගට ම කතා විය. ජී ජී පොන්නම්බලම්ගේ පනහට පනහ ඉල්ලීමේ හරය වූයෙ සිංහල මන්ත්‍රී සංඛ්‍යාව 50%ටත් වඩා අඩුකිරීම ය. එහෙත් 1931 දී ලැබුණු සර්වජන ඡන්දය හේතුකොටගෙන එය කළ නොහැකි විය. 

හතළිහේ දශකයේ දෙමළ ජාතිවාදය, එනම් සිංහලයන්ට හිමි තැන ලබා නොදීම, දෙමළ බෙදුම්වාදයක් දක්වා විකාශය විය. දෙමල ජනයා සිංහලයන්ගෙන් නිදහස් විය යුතු යැයි නාගනාදන් 1947 දී පාර්ලිමේන්තුවේ දී ප්‍රකාශ කළේ ය. ඉලංකෙයි තමිල් අරසු කච්චි හෙවත් ලංකා දෙමළ රාජ්‍ය පක්‍ෂය 1948 දී බිහිවූයේ වෙන ම රාජ්‍යයක් ගොඩනැගීමට ය. හැත්තෑවේ දශකයේ දෙමළ බෙදුම්වාදය දෙමළ ත්‍රස්තවාදයක් බවට විකාශය විය. අපට තවමත් පරාජය කිරීමට හැකි වූයේ දෙමළ ත්‍රස්තවාදය පමණකි. සිරිසේන මහතා මේ ඉතිහාසය නොදන්නේ නම් ප්‍රභාකරන්, ඔහුගේ සීයලා බාප්පලා හා මස්සිනාලා පොත කියවන්නේ නම් මැනවි. ඇතැම් විට රතන හිමියන් සතුව එහි පිටපතක් තිබිය හැකි ය. 

අද ජාතික හෙළ උරුමයේ ද අනුමැතිය ඇතිව ඊනියා විධායක සභාවක් පිහිටුවා ඇත්තේ එදා 1833 දී ව්‍යවස්ථාදායක සභාව පිහිටු වූ ආකාරයට සිංහලයන්ට විරුද්ධව පමණක් නොව ව්‍යවස්ථා විරෝධී ව ය. එහෙත් මේ ආණ්ඩුව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සත පහකටවත් ගණන් නොගන්නා බව පැහැදිලි ය. රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා අගමැති වූයේ ව්‍යවස්ථාවට පිටින් ය. එබැවින් ඒ පත්වීම ද ඒ සමග කැබිනට් මණ්ඩලයේ පත්වීම ද නීත්‍යානුකූල නො වේ යැයි අපි නිර්භය ව ප්‍රකාශ කරමු. එවැනි ආණ්ඩුවක් බටහිර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට දක්වන සැලකිල්ල කුමක් ද?  මේ ආණ්ඩුව සිංහලත්වයට විරුද්ධ ය. එබැවින් ඔවුහු ඉන්දියාවේ හා එංගලන්තයේ අවශ්‍යතාව පරිදි සිංහල ජාතිකවාදීන්ට ජාතිවාදීන් යැයි කියමින් දෙමළ ජාතිවාදයට කප්පන් දෙති, සිංහල ජාතිකවාදීන්ට ඊනියා ප්‍රාථමික ප්‍රශ්න කරතබා ගත්තවුන් යැයි චෝදනා කරති. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ හත්වැනි ව්‍යවස්ථාවට හා තුන්වැනි උපලේඛනයට අනුව පැහැදිලිව ම ජාතික ගීය සිංහලෙන් ගැයිය යුතු නමුත් සිරිසේන මහතා එයට පිටින් කටයුතු කිරීමට ඊනියා විධායක සභාවක් යොදා ගැනීමට උත්සාහ කරයි. 

ජාතික ගීය දෙමළෙන් ගායනා කිරීමට චක්‍රලේඛ නිකුත් කිරීමට යන්නේ ද දෙමළ ජාතිවාදයට දෙන කප්පමක් ලෙස ය. දෙමළ ප්‍රභූහු සිංහලයන්ට සිංහල සංස්කෘතියට හිමි තැන ලබා දීමට විරුද්ධ වෙති. එබැවින් ජාතික ගීය සිංහලෙන් පමණක් ගයනු ඇසීම ඔවුන්ගේ කන්වලට යවුල් ඇනීමක් මෙනි. ජාතික ගීය රටක භාවිතා කරන සියළු භාෂාවලින් ගැයිය යුතු නො වේ. එසේ කරන්නේ නම් ඉන්දියාවේ ජාතික ගීය ගැයීමට පැය ගණනක් ගතවනු ඇත. 

භාෂා එකකට වඩ කතාකරන රටක ජාතික ගීය ගැයිය යුත්තේ කිනම් භාෂාවකින් ද? අපි මේ ප්‍රාථමික, එනම් මූලික ප්‍රශ්නයට පළමුවෙන් පිළිතුරක් දෙමු. එයට රෝ හා එංගලන්ත ඔත්තු සේවාවල අනුමැතිය නො ලැබෙනු ඇත. එහෙත් ප්‍රාථමික ප්‍රශ්නවලට අවධානය යොමු කිරීම සෑම විටක ම වැදගත් වෙයි. රටක ජාතික ගීය ගැයිය යුත්තේ එරට වැඩිදෙනා කතාකරන භාෂාවෙනි. නැත්නම් එරට සංස්කෘතිය ගොඩනැගූවන්ගේ බසිනි. එසේත් නැතහොත් යටත්විජිතවාදයට පසුව නම් නිදහස දිනාගැනීම සඳහා සුවිසල් මෙහෙවරක් කළ ජනවර්ගයේ භාෂාවෙනි. ඉන්දියාවේ වැඩිදෙනා කතාකරන භාෂාව හින්දි වුවත් එහි ජාතික ගීය ඇත්තේ බෙංගාලි භාෂාවෙනි. එයට හේතුව තාගොර් වැන්නන් හා බටහිර බෙංගාලයේ බ්‍රහ්ම සමාජ් වැනි විවිධ සමිති සමාගම් ඉන්දිය නිදහස් සටනට කරන ලද දායකත්වය ය. 

ලංකාවේ වැඩිදෙනා කතාකරන භාෂාව සිංහල වෙයි. මෙරට සංස්කෘතිය ගොඩනගනු ලැබ ඇත්තේ සිංහලයන් විසිනි.  එපමණක් නොව 1815 සිට මෙරට නිදහස වෙනුවෙන් සටන් කර ඇත්තේ සිංහලයන් පමණකි. එබැවින් මෙරට ජාතික ගීය ගැයිය යුත්තේ සිංහලෙන් මිස සිංහලත්වය එරෙහිව ඉංගිරිසින් අනුග්‍රහය දුන් දෙමළ ජාතිවාදයේ  බසින් නො වේ. සිංහලෙන් පමණක් ජාතික ගීය නොගැයීම ම දෙමළ ජාතිවාදය විසින් සිංහලත්වයට හිමි තැන අහිමි කෙරීමකි. 

නලින් ද සිල්වා

2015 මාර්තු 22

Bowing before false gods

March 22nd, 2015

By Afshain Afzal

The USA claims to be champion of interfaith harmony and free speech. However, this month, at the floor of US’s Senate, the religion professed by world largest democracy was challenged, humiliated and insulted. Hinduism has been attacked in US but there are no words of apology from Washington. In the incident, three US’ Senators; Steve Vick, Sheryl Nuxoll and Lori Den Hartog claimed that Hindus have false gods. As per the details, when Universal Society of Hinduism President Rajan Zed recited prayers for the state Senate’s 3 March 2015 session in Boise, these three Senator boycotted the invocation and Sheryl Nuxoll said that she believed the US is a Christian nation and Hindu is a false faith with false gods. Other senators also expressed their unhappiness with the decision to open the session with the first Hindu prayer ever heard on the floor of the state Senate.

In past Islam and the Muslims were targeted for over a decade and a half but nobody dare to raise the issue of hate speech with Washington. The Muslims in US and other Western countries tolerated the humiliation and rather gave clarifications about their religion and belief. The US constitution seems to be secular and prohibits the establishment of official religion. However, there are good numbers of people who believe that   the US Constitution is based on Judeo-Christian principles. The question arises is US is a Christian nation based on Christian principles or it is a Jewish state? Rabbi Daniel Fink of Boise’s Jewish Congregation Ahavatah Beth Israel organised the letter campaign through the Idaho Interfaith Equality Coalition but Senator Sheryl Nuxoll refused to render an apology and said that she is not going to be praying to false gods.

The US talk much about interfaith harmony and have spent billions of dollars in converting followers of other religions be tolerant to the teachings of other faiths but they themselves do not follow it themselves. We have the sermons from the Roman Catholic Church as well as Pope Francis for interfaith harmony but it seems that they should teach the same principles to their own followers. Despite the fact that there are about three million Hindus in US, the treatment of Hindus in US is that of third grade citizens. Although, other religions, with the exception of Christians and Jew, also face difficulty but Hindu are usually unnecessarily targeted. The recent incident at Idaho State Senate indicates that hardliners and fundamentalists do exist in US.

Hindus of US and India are excited that it was first Hindu prayer ever heard on the floor of the state Senate. However, the humiliation of Hindus in US and around the world is irreparable. Reacting to the statements of American Senators, denouncing a Hindu prayer in the Idaho Senate, Hindu American Foundation (HAF) wrote a letter to Idaho Senator Steve Vick to publically apologize. He also gave clarification about Hinduism, The caste system is a social construct which exists in most South Asian religious communities, including Hindus, Muslims, Buddhists, Christians, and others. Nor is the caste system unique to South Asia, as caste structures can be found in Japan, Indonesia, Africa, and Europe”. To put the record correct, HAF statement is misleading as in Islam there is no caste system and no one has superiority over other due to colour, caste, race or social status.

The American Senators, who boycotted Hindu prayers had right to do so but they could have used better phrase that might not had injured the sentiments of the Hindus. One wonders how would a Christian, Jew or a Muslim feel if the same was said about their God. In the Holy Quran, Muslims have been forbidden to criticize others gods as others might criticize the Almighty Allah. Similarly Quran give full protection of the worship places of the other religions. It would be interesting to note that in Pakistan, although the state religion is Islam and Muslims have been guaranteed to order their lives in the individual and collective spheres in accordance with the teachings and requirements of the Holy Quran and the Sunnah but minorities have been given complete freedom. In the Constitution of Pakistan there are provisions for the minorities to   profess and practice their religions and develop their cultures. The point to stress remains that no one can force others to bow before false gods but we need to be tolerant and respect others’ religious beliefs. afshain@hotmail.com

 

DRIFTING FROM DEATH TO LIFE!!!!!!

March 22nd, 2015

ALI SUKHANVER

It was really something very painful to watch on the TV screen, a very smart man of yesterday repenting over his cruelties and regretting his past and appealing for a little delay in execution on his death penalty. Was Solat Mirza a criminal by birth? Did his parents know at the time of his birth that one day their beloved son would be pushed behind the bars for his cruel activities; certainly not. The most important thing is to search for the forces and factors which compel a normal human being into an abnormal blood-thirsty character. These are the forces and factors which changed the whole face of a very peaceful and prosperous society of Karachi into a nightmare.

With a very attractive weather, so many places to visit, particular type of food and dishes, shopping malls, business arcades, sea-side and above all the people of Karachi with their particular lively temperaments, Karachi has ever been a magnet to the visitors. The most loving characteristic of this cheapest city of the world is that it never lets you die of hunger even if you don’t earn a lot. But in the last twenty years, things have changed a lot in Karachi. A strange cloud of fear has enwrapped the joy and happiness, comfort and ease, hospitality and friendliness of this marvelous city. The fear of unknown now does not let you feel convenient and comfortable when you are in Karachi. Street crimes, mobile phones snatching, bank robberies, kidnapping for ransom, targeted killings and above all the ‘bhatta’, all these things have joined hands together in making life painful in Karachi. Everyone knows from where do these criminals come and which are the forces behind these criminals but no one has courage to point out them. All details of these criminals are to the knowledge of the police but the police could do nothing to them because most of these criminals claim of being associated with some political party. And a very bitter truth is that these political parties never disown these criminals. In short the real ‘credit’ goes to the political parties who misguide and misuse the criminal-minded youngsters and with the help of these criminals, the militant wing of every political party is constituted.

This worsening law and order situation no doubt has caused a grave lot to the social and economic fiber of Karachi. Every day countless innocent people are being slaughtered, sometimes in the name of religion and sometimes on the basis of ethnic and racial differences. And unfortunately no authority seems willing to make the situation better. The local and the foreign investors are gradually flying to Bangladesh and other neighbouring countries where law and order situation is not like that of Karachi. As a result of this deteriorating law and order situation today Karachi is included in one of the ten most unsafe, insecure and violent cities of the world. According to a recent report of the Al-Jazeera TV, ‘Karachi is the most dangerous of the world’s mega-cities, with a murder rate of 12.3 per 100,000 residents. None of the world’s 13 largest cities come within 25% of Karachi’s exceptional murder rate. Amongst the political in-fighting and lawlessness, Karachi has become especially famous for its motorbike riding assassins, known as target killers”. For $700-$1000, these target killers will assassinate police, protesters, businessmen, and political opponents.’

The Prime Minister of Pakistan is very well aware of the fact that Karachi has become a battle-field of personal interests of different political organizations and even the police has become a party to the situation, so he was left with only one solution; to ask the Armed forces to help the country come out of this painful scenario. In this context, the Rangers were deployed there to tackle with the situation. Since after their deployment, the Rangers have been doing all their best in co-ordination with the intelligence agencies. A few days back the Rangers raided the head-quarter of a very popular political party in Karachi and allegedly arrested some ‘most wanted’ type of criminals along with a lot of illegal ammunition. In reaction to this raid, the MQM Chief Mr. Altaf Hussain said talking to a news channel, The have-beens of today in the paramilitary force will become the had-beens.” The Rangers took this statement of the MQM Chief as a direct insult rather a threat to the security agencies of Pakistan and filed a case against the MQM chief for threatening the Rangers in the Civil Lines Police Station Karachi. The case is in process; let us see what happens next. But one thing our political leaders must keep in mind that the basic duty and responsibility of the Armed Forces is to provide peace and security to the nation and keep a vigilant eye on the forces harmful to the country. It would be dishonesty on the part of the Armed Forces if they don’t perform this duty. They never have any political motives or personal intentions. In the wider national interest, our political leaders must be very much careful in their statements on the Armed Forces of Pakistan their irresponsible behaviour could prove a serious threat to Pakistan’s existence.

 

 

New SLFP Ministers take oath

March 22nd, 2015

Courtesy Adaderana

President Maithripala Sirisena today appointed eleven new Cabinet Ministers, five State Ministers and ten Deputy Ministers at a ceremony held at the Presidential Secretariat in Colombo, a short while ago.

Minster and Cabinet Spokesman Rajitha Senaratne on Sunday (22) said that the Government has decided to form a coalition with the Sri Lanka Freedom Party (SLFP).

UNP-SLFP national government. This will be a historic decision,” the Minister added.

Cabinet Ministers

S.B. Nawinne-Minister of Labour and Labour Relations
A.H.M. Fowzie-Minister of Disaster Management
Piyasena Gamage-Minister of Project Management skill Development
Sarath Amunugama-Minister of Research and Higher Education
S.B. Dissanayake-Minister of Rural Economic Development
Janaka Tennakoon-Minister of Local Government and Provincial Councils
Felix Perera-Minister of Special Projects
Mahinda Yapa Abeywardena-Minister of Parliamentary Affairs
Reginald Cooray-Minister of Civil Aviation
Mahinda Amaraweera-Minister of Fisheries and Aquatic Resources
Vijith Vijayamuni Soysa-Minister of Irrigation & Water Resources Management

Ministers of State

Pavithra Wanniarachchi-State Minister of Environment
Jeevan Kumaratunga-State Minister of Labour and Labour Relations
Mahinda Samarasinghe-State Minister of Finance
C.B. Rathnayake-State Minister of Public Administration
Dilan Perera-State Minister of of Housing and Samurdhi

Deputy Ministers

Tissa Karaliyadda-Deputy Minister of Buddha Sasana
Dayasritha Tissera-Deputy Minister of Fisheries and Aquatic Resources
R. Siyambalapitiya-Deputy Minister of Public Administration and Home Affairs
Lakshman Seneviratne-Deputy Minister of Disaster Management
Lakshman Yapa Abeywardena-Deputy Minister of Civil Aviation
Lalith Dissanayake-Deputy Minister of Irrigation
Jagath Pushpakumara-Deputy Minister of Plantation Industries
Lasantha Alagiyawanna-Deputy Minister of Rural Economic Development
Sudarshani Fernandopulle-Deputy Minister of Research and Higher Education
Shantha Bandara-Deputy Minister of Mass Media & Information

NO issues with contesting MR: UPFA

March 22nd, 2015

Courtesy The Daily Mirror

United People’s Freedom Alliance had no issues if former President Mahinda Rajapaksa wanted to contest on UPFA ticket, the alliance said yesterday.
Issuing a statement, UPFA General Secretary Susil Premajayantha said that all coalition partners of the UPFA had decided to work collectively at the upcoming Parliamentary elections.
As reported in the media former President Mahinda Rajapaksa had told that he would enter active politics through the UPFA and as a political alliance we don’t have any issues with that and if he wanted to enter active politics he can represent the UPFA,” the statement said.


– See more at: http://www.dailymirror.lk/66917/no-issues-with-contesting-mr-upfa#sthash.3V56Dmnd.dpuf

Police transfers put on hold

March 22nd, 2015

President Maithripala Sirisena has stopped all Police transfers with effect from today, the presidential media said. He had directed that these transfers would be decided by a special three-member committee comprising the Presidential Secretary, Law and Order Ministry Secretary and the Police chief.


Copyright © 2015 LankaWeb.com. All Rights Reserved. Powered by Wordpress