ත්‍රස්ත භීතිය රජයන යුගයක් යලි ඉල්ලන් කෑම

November 21st, 2015

එස්. අකුරුගොඩ

ත්‍රස්තවාදයේ ආදීනව පැරිසියේ ප්‍රහාරවලින් පසු යලිත් බටහිර හා බටහිරගැති මාධ්‍යය ජාලයන් හරහා ලොව පුරා රැව්දෙන්නට පටන්ගෙන තිබේ.  එහෙත් ඒ දිනවලම ලෙබනනයේ සිදුවූ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය, පසු ගිය මස ඇමරිකානු හමුදා ඇෆ්ගනිස්තානයේ රෝහලකට බෝම්බ දමා සිදුකල මිනිස් ඝාතන,  ඊට සති කිහිපයකට පෙර සව්දි අරාබි-ඇමරිකානු හමුදා සoධානය යේමනයේ රෝහලකට බෝම්බ දමා සිදුකල මිනිස් ඝාතන ආදිය නිකම්ම ප්‍රවෘත්ති කණ්ඩයකට පමනක් සීමාවිය.

කෙසේ වෙතත් ශිෂ්ට සම්පන්න ලෝකය ප්‍රoශයට එල්ලවූ මෙම බියගුළු ත්‍රස්ත ප්‍රහාරය මෙන්ම ලෝකයේ අනෙකුත් රටවල සිදුකරන සියලුම ත්‍රස්ත ප්‍රහාර රටේ තරාතිරම (ලොකු, කුඩා, බලවත්, දුබලවත් ආදී වසයෙන්) නොබලා එකහෙලාම හෙලාදකිනු නොඅනුමානය.

ත්‍රස්තවාදීන් අද ලොව පුරා මෙතරම් බලවත් විමට මූලික වි ඇත්තේ තම ගෝලීය අරමුණු ඉටුකර ගැනීම උදෙසා ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය, ප්‍රoශය, බ්‍රීතාන්‍යය ඇතුලු බටහිර රටවල් ද තම කලාපීය හා දේශපාලනික අරමුණු ඉටුකර ගැනීම උදෙසා අප අසල් වැසි ඉන්දියාව වැනි රටවල්ද ත්‍රස්තවාදීන් පිලිබඳව අනුගමනය කරන දෙබිඩි ප්‍රතිපත්තිය යි.

ඇෆ්ගනිස්ථානයේ සිටි සෝවියට් හමුදාවන්ට එරෙහිව සටන් කිරිම සදහා1970 දී අමෙරිකා එක්සත් ජනපදය  පුහුණුකොට යෙදවූ ඔසාමා බින් ලාඩන් හා ඔහුගේ අනුගාමිකයින්ගෙන් ඇමරිකාව 2001 සැප්තැම්බර් 11 දී ඉල්ලන් කැවේය.

අපේ හමුදාවන්ට එරෙහිව සටන් කිරිම සදහා 1983 දී ඉන්දියාව පුහුණුකොට යෙදවූ ප්‍රභාකරන්ගේ හා ඔහුගේ අනුගාමිකයින්ගෙන් ඉන්දියාව1991 මැයි 21දා ඉල්ලන් කැවේය.

පැරිසිය, ලොව පුරා විසිරී සිටින ත්‍රස්ත කණ්ඩායම්ල ‍ක්‍රියාකාරී කේන්‍ද්‍රස්ථානයක් බව රහසක් නොවේ. ඒ අනුව අද ත්‍රස්ත භීතියෙන් පෙලෙන ප්‍රoශය, බ්‍රීතාන්‍යය ඇතුලු බටහිර රටවල් වල පාලකයන් කරඇත්තේ ද එක්තරා විදියක ඉල්ලන්  කෑමක් බව අමුතුවෙන් කිවයුතු නොවේ.

බටහිර ගැති අපේ පාලකයෝද විවිද අවස්ථාවල ත්‍රස්තවාදීන්ගෙන් ඉල්ලන් කෑ අවස්ථා තිබේ. වරක් ‍ ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිවරයා කොටින්ට ආයුධ දී ඉල්ලන්  කෑ වේය.   එල්.ටී.ටී ත්‍රස්තවාදීන් ට ඊනියා ‘පැකේජ්’ දී සනසවන්නට ගොස් චන්ද්‍රිකා ජනාධිපතිවරිය ඇසක් අහිමිකර ගනිමින් ඉල්ලන්  කෑ වේය.   

එල්.ටී.ටී ත්‍රස්තවාදීන් සමඟ ගිවිසුම් ගසමින්, ඔවුන්ගේ පාලන ප්‍රදේශ පිළිගනිමින්, ත්‍රස්තවාදීන් රටේ ආරක්ෂක හමුදා සමඟ සමතත්වයේ ලමින්, ගුවන් හමුදාව ලවා ඔවුනට සියලු ආරක්ෂාව සහිත ගුවන් ගමන් පවා සලසමින්, රටේ ආරක්ෂක ලේකම්වරයා ත්‍රස්තවාදී නායකයින්ට ‘මචo’ කියා අමතමින්, රටේ පොලීසිය මිලේනියම් සිටි වැනි හමුදා බුද්ධි අoශ ඒකකයන් වටලමින් ත්‍රස්තවාදීන් පිනවීමට ගොස් ඉල්ලන් කෑ හැටිත් අද බොහෝ දෙනෙකුට මතක නැති ගානය.

සුප්‍රකට 9/11 ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයත් සමගම එවකට ඇමරිකානු ජනාධිපතිව සිටි ජෝර්ජ් බුෂ්ගේ ප්‍රකාශය අනුකරණය කරමින් ප්‍රoශ ජනාධිපතිවරයාද ත්‍රස්තවාදීන්ට එරෙහිව යුද්ධ ප්‍රකාශකර ඇත. ප්‍රoශ ජනාධිපතිවරයාගේ සංත්‍රාසය අන් කවරෙකුටත් වඩා ශ්‍රී ලoකාවාසී අපට දැනෙන්නේ අප 30 වසරක් පුරාම එවැනි සංත්‍රාසයෙන් දිනපතාම පෙළුන බැවිනි.

එසේවුවද, බටහිර රටවල් අපිට නොකියා කියන දෙයක් නම් මිනිස් ජීවිත යනු ඔවුන්ගේ (බටහිරයන්ගේ) ජීවිත පමණක් බැවින් මිනිස් ඝාතන ප්‍රහාරයන් වැලැක්වීම සදහා යුද්ධ කිරීමට ඔවුනට පමණක් සාධාරණ අයිතියක් ඇතිබවය. ඔවුන්ගේ වර්ගකිරීම අනුව බලවත් බටහිරයන්ට පහර දෙනවිට ත්‍රස්තවාදියා, ‘ත්‍රස්තවාදියෙකු’ වේ. අපි වැනි කුඩා රටකට පහර දෙනවිට ත්‍රස්තවාදියා ‘සටන් කාමියෙකු’වේ.

ඒ බව සනාථ කරමින්, අසූව දශකයේ මුල් භාගයේ දී යැoකි ඩිකී නමින් විරුදාවලී ලත් බටහිර ගැති ජනාධිපතිවරයෙක් අපට සිටියදීත්, අප රටේ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයන්ට ලක් වෙමින් සිදුවූ ජීවිත හා දේපල විනාශයන් බටහිර රටවල් සත පහකට තරම්වත් ගනන් ගත්තේ නැත.

ඔවුන් අපේ පාලකයින්ට දිගටම කීවේත් කියා දුන්නේත් ත්‍රස්තවාදීන් සමඟ ඊනියා සාම ගිවිසුම්, සුනාමි ගිවිසුම් ආදිය ගසන සැටි මිස ත්‍රස්තවාදීන්ගේ මිනිස් ඝාතන ප්‍රහාරයන් වැලැක්වීම සදහා යුධ වැදීමට නොවේ. අද මෙන්ම අසූවේ දශකයේ සිට 2005 වන තෙක්ම අපේ පාලකයින් මෙන්ම පාලිකාවද කලේ බටහිරයන්ගේ පදයට නැටීමය.

එදා 2009 අ‍ප්‍රේල් මස ත්‍රස්තවාදී නායකයින් මුදාගැනීමේ අරමුනෙන්,  ආරක්ෂක හමුදා මෙහෙයුම් නතර කරන ලෙසට බල කිරීමට පැමිණි ප්‍රoශ හා බ්‍රීතාන්‍යය විදේශ ඇමති වරුන්ගේ පදයට මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිතුමා ඇහුම්කන් දුන්නේ නම් අද අප රටේ තත්වය කෙබඳුවේද? රට ත්‍රස්තවාදයෙන් මුදවාගත් මහින්ද රාජපක්‍ෂ පරාජය කොට තමන්ගේ පදයට නටන රෑකඩ පාලනයක්  බිහි කිරීම බටහිරයන්ගේ හා අසල්වැසි ඉන්දියාවේ කුමන්ත්‍රණයක ප්‍රතිපලයක් බව අද රහසක් නොවේ.

මෙම රෑකඩ දේශද්‍රෝහීන් එක්සත් ජාතීන්ගේ සමුළුවේදී තමන්ගේම රටේ ත්‍රිවිද හමුදාවට එරෙහිව යුද්ධ අපරාධ චෝදනා නගමින් රටට එරෙහිව යෝජනාවක් සම්මත  කරගනී.

තවද, එක්‌සත් ජාතීන්ගේ දූත මණ්‌ඩලය ත්‍රිකුණාමල නාවික හමුදා  කඳවුර පරීක්‍ෂා කර එහි වධකාගාරයක්‌ තිබූ බවට මුළු ලොවටම ප්‍රකාශ කිරීමට රහස් පොලීසියේ සහයද ලබා දෙමින්, දිවි පරදුවට තබා සටන්කොට ත්‍රස්තවාදීන්ගෙන් රට බේරාගත් අපේ හමුදාවන් පවාදෙයි.

බටහිර රටවල්, ත්‍රස්තවාදීන් පමණක් නොව ත්‍රස්තවාදියෙකු යයි සැක කරන සෑම ප්‍රානියෙකුම පරලොව යවද්දී,  වත්මන් දේශද්‍රෝහී පාලනය තම කෙටි කාලීන පැවැත්ම ගැන පමනක් සිතා දරුණු ප්‍රහාර වලට වග කිවයුතු කොටි ත්‍රස්තවාදීන් නිදහස් කරමින් සිටී.  කොටි ත්‍රස්තවාදීන් නිදහස ඉල්ලා උපවාස කරති. නිදහස් වී යන මෙම ම්ලේච්ඡයින් යලි සන්නද්ධ නොවේයයි තිබෙන සහතිකය කුමක්ද?

වත්මන් පාලකයින් කොටි ත්‍රස්තවාදීන් හා රන විරුවන් පිළිබඳව දක්වන අදූරදර්ශී ආකල්පය අත නොහැරියොත් හෝ පරගැති පාලනයේ වෙනසක් සිදු නොවුවහොත් රට යලිත් 2009 ට පෙර පැවති ත්‍රස්ත භීතිය, සංත්‍රාසය රජයන යුගයක් ඉල්ලන් කෑම වැඩි ඈතක නොවේ.

එස්. අකුරුගොඩ

Nilaveli Beach Today

November 21st, 2015

By Dr. Tilak S Fernando

 Nilaveli is known as the ‘ open -land of the moon-shine’. Its coastal resort lies approximately 15-16 km North-West of Trincomalee District. One of its main attractions, once upon a time, was its long and sandy beaches and not being overcrowded. This very reason earned its name as ‘the open land of the moonshine’ and became one of the most sought out tourist destinations in the world.

nilaweli01

The tourism had a rough ride during the prolonged 30-year-old terrorist war between the LTTE Tamil Tigers (specially the Sea Tigers controlling this coastal belt) and the Sri Lanka security forces. Added to such misery, the merciless Tsunami managed to decline the use of Nilaveli beaches until the war ended in 2009.  From 2010 onwards, there has been a significant increase in the number of tourists travelling once again to the East Coast of Sri Lanka that had been denied for many years. Of late, Nilaveli has become the cynosure of tourists to Sri Lanka as well as for the locals to visit the long and clean sandy beaches of Nilaveli that stretched for miles.

To accommodate such large numbers of tourists, many star hotels and other guest rooms have sprung up after the elimination of (sea) tigers from the area which are seen  from the town centre up to the beaches. It is habitual for Sri Lankans generally to litter the environment as a rule wherever they go on picnic etc., which contributes to the pollution of the entire environment. Some critics say the habit forming should take place from the kindergarten where the small kids should be taught to pick up even a tiny piece of paper when they see on the ground and put them into a nearest dustbin.

In such a climate of people accepting to litter anywhere they like as the ‘ done thing’ especially at public places where people gather it adds to an additional problem for the authorities to clear; in this regard authorities, especially in tourist areas such as Nilaveli beach should be concerned  and need to pre-plan and execute their far thinking programmes to eliminate unwarranted pollution. Be it the local authority or the Tourist Promotion Bureau, the onus falls on the authorities to keep a close eye on the environment bearing in mind that tourist visit Sri Lankan beaches to relax in a clean environment.

The unfortunate situation that has befallen on this long sandy beach belt is that today it is deteriorating progressively and becoming a dumping yard for litter. Within a matter of weeks, from 31 August 2015 to 26th October 2015, what the writer saw and experienced was indescribable and horrendous.  During a walk up to 1.5 kilo meters from the Nilaveli Beach Hotel and the adjoining new Anilana Hotel, the whole stretch of this long beach was totally littered with all kinds of empty bottles, broken shoes, the odd slippers etc. In other words, a clean beach once enhanced with seashells and soft sand has today become an indecorous display.

Part of this problem lies with the large number of local tourists who visit the beaches and clutter the place in a selfish manner. On the other hand, in the absence of continuous waste bins along the beach (at least on the private beach areas behind each hotel), and also by not making the hotels responsible for maintaining the beach area immediately behind their compounds, will only aggravate the present litter problem to a greater extent. The main drawback appears to be that beyond these star hotel complexes sign boards erected indicate viz: “ you are entering a private beach beyond this point”! The hotel staff maintain that when they appeal to visitors to refrain from littering the beach they are constantly challenged to  ‘mind their own business’ and reminded the beach area beyond their boundaries does not belong to any hotel but open to the public’!

It is therefore high time that the authorities take some urgent and remedial action not to allow this world-renowned sandy beach becoming a dumping and ugly site soon  which will chase the tourists away! Perhaps the deployment of tourist police on Nilaveli beaches will help to stop the fast deteriorating situation that will definitely affect the tourist industry as a whole.

tilakfernando@gmail.com

 

එක්‌සත් ජාතීන්ගේ දූත මණ්‌ඩලය ජාතික ආරක්‍ෂාවට මැදිහත් වෙයි

November 20th, 2015

කීර්ති වර්ණකුලසූරිය උපුටා ගැන්ම දිවයින
ලොව කිසිම රටක්‌ සිය ආරක්‍ෂක හමුදා මූලස්‌ථානයක්‌ විදේශීයන්ට විමර්ශනය කිරීමට ඉඩ දෙන්නෙ නැත.
එහෙත් ශ්‍රී ලංකා ආරක්‍ෂක හමුදා ඉතිහාසයේ මුල්වරට එක්‌සත් ජාතීන්ගේ කණ්‌ඩායමක්‌ ත්‍රිකුණාමල නාවික හමුදා මූලස්‌ථානයට පැමිණ වධ කඳවුරක්‌ තිබේදැයි පරීක්‍ෂා කළහ.
මෙම එක්‌සත් ජාතීන්ගේ දූත කණ්‌ඩායම ත්‍රිකුණාමල නාවික හමුදා මූලස්‌ථානයට ගෙන ආවේ රහස්‌ පොලිසියයි.
එකී දූත කණ්‌ඩාම නාවික හමුදා මූලස්‌ථානයේ පරණ ගොඩනැඟිල්ලක්‌ පරීක්‍ෂා කර කොළඹට ගොස්‌ බරපතළ ප්‍රකාශයක්‌ කරනු ලැබීය. අපි බිම්මහලක තිබූ රහසිගත වධකාගාරයක්‌ සොයා ගත්තා. මෙහි කුටි 12 ක්‌ පමණ තිබූ බව අපි දුටුවා යෑයි දූත කණ්‌ඩායමේ සාමාජික ඒරියල් ඩ්‍රලිම්ස්‌කි පළ කළේය.
ශ්‍රී ලංකා හමුදාව රහසිගත වධකාගාර පවත්වාගෙන යන බවට ද්‍රවිඩ සන්ධාන හිටපු මන්ත්‍රී සුරේශ් ප්‍රේමචන්ද්‍ර චෝදනා කර තිබුණි. රජය එම චෝදනාව ප්‍රතික්‍ෂේප කළේය. මේ පසුබිම මැද එක්‌සත් ජාතීන්ගේ දූත කණ්‌ඩායම ත්‍රිකුණාමල නාවික කඳවුරට ගොස්‌ පරීක්‍ෂා කර ඉහත කී බරපතළ ප්‍රකාශය කළේය.
නාවික හමුදා කඳවුරක්‌ යනු ජාතික ආරක්‍ෂාවට සම්බන්ධ කේන්ද්‍රස්‌ථානයකි. එවන් කඳවුරක්‌ පරීක්‍ෂා කිරීමට එකී දූත කණ්‌ඩායමට ඉඩ ලැබුණේ කෙසේද?
ඇමරිකානු රජය කියුබාවේ පිහිටි ත්‍රස්‌ත සැක කරුවන් රඳවා ඇති ගුන්තනාමෝබේ කඳවුර පරීක්‍ෂා කිරීමට කිසිවකුටත් ඉඩ දී නැත.
ඇමරිකානු සී. අයි. ඒ. සංවිධානය වධකාගාර පවත්වාගෙන ගිය බවට වාර්තාවකින් හෙළි විය. එහෙත් එක්‌සත් ජාතීන්ගේ දූත කණ්‌ඩායමක්‌ ඇමරිකාවට හෝ පෝලන්තයට ගොස්‌ වධකාගාර පරීක්‍ෂා කිරීමට ක්‍රියා කර නැත.
එහෙත් ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික ආරක්‍ෂාවට පවා එක්‌සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය මැදිහත් වන අයහපත් තත්ත්වයක්‌ මතු වී තිබේ.
මේ අන්දමට ඉන්දීය හමුදාව එරට රැඳවුම් මධ්‍යස්‌ථාන හෝ නාවික හමුදා කඳවුරු පරීක්‍ෂා කිරීමට එක්‌සත් ජාතීන්ගේ දූත මණ්‌ඩවලට ඉඩ දෙනු ඇතැයි කිව හැකිද?
ප්‍රභාකරන් විසින් සිරකරුවන් රැසක්‌ වන්නියේ රහස්‌ රැඳවුම් කඳවුරුවල සිරගත කර සිටියදී කිසිදු එක්‌සත් ජාතීන්ගේ කණ්‌ඩායමක්‌ මෙරටට පැමිණියේ නැත.
එහෙත් රටේ නාවික හමුදා කඳවුරු පවා එක්‌සත් ජාතීන්ගේ දූත කණ්‌ඩායම් විසින් පරීක්‍ෂා කරන තත්ත්වයක්‌ අද උදා වී ඇත.
මෙරටට පැමිණි එක්‌සත් ජාතීන්ගේ දූත කණ්‌ඩායම මෙරට ජාතික ආරක්‍ෂාවට කෙතරම් බරපතළ ලෙස මැදිහත්වුවද කිවහොත් උතුරු නැඟෙනහිරින් ආරක්‍ෂක හමුදාව අඩු කරන ලෙසද ඉල්ලා ඇත.
උතුරු නැඟෙනහිර ආරක්‍ෂක තත්ත්වය ගැන තීන්දු ගන්නේ ජාතික ආරක්‍ෂක මණ්‌ඩලයයි. එවැනි විටෙක එක්‌සත් ජාතීන්ගේ දූත මණ්‌ඩලයට උතුරින් හමුදාව අඩු කරන්න යෑයි ඉල්ලීමට හිමි කමක්‌ තිබේද?
මේ අන්දමට මුළු ලොව පුරා ඇති ඇමරිකානු හමුදා කඳවුරු 1000 කට වැඩි ප්‍රමාණයක්‌ අඩු කරන ලෙස එක්‌සත් ජාතීන්ගේ දූත මණ්‌ඩලය ඇමරිකාවෙන් කිසි විටෙක ඉල්ලන්නේ නැත.
එසේම මෙරටට පැමිණි එක්‌සත් ජාතීන්ගේ දූත මණ්‌ඩලය තවදුරටත් පවසා ඇත්තේ රටේ අනිකුත් ස්‌ථානවල ඇති වධකාගාර ගැනද තොරතුරු හෙළි කරන ලෙස රජයෙන් ඉල්ලා සිටින බවයි. මේ පසුබිම මැද පැරිසියට එල්ල වූ ත්‍රස්‌ත ප්‍රහාරය නිසා අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූවන් රහසිගත ස්‌ථානවල රඳවා තිබේ.
මේ ස්‌ථාන හෙළි කරන ලෙස එක්‌සත් ජාතීන්ගේ දූත මණ්‌ඩල ප්‍රංශ රජයෙන් ඉල්ලා නැත. අද මෙරට සිදු වන්නේ කුමක්‌ද යන බරපතළ ප්‍රශ්නය ජනතාව හමුවේ පවතී. මිනීමරු කොටි ත්‍රස්‌තයෝ නිදහස ඉල්ලා උපවාස කරති. එම තත්ත්වය මැද එක්‌සත් ජාතීන්ගේ දූත මණ්‌ඩලය නාවික හමුදා කඳවුර පරීක්‍ෂා කර වධකාගාරයක්‌ තිබූ බව මුළු ලොවටම ප්‍රකාශ කර ඇත.
ඉන් අවමානයක්‌ ඇති වූයේ නාවික හමුදාවට නොවේද?
ශ්‍රී ලංකාවේ යුද හමුදාවට එරෙහිව යුද අපරාධ චෝදනා එල්ල වී ඇති අවස්‌ථාවක ඊළම්වාදීන් හා ද්‍රවිඩ දේශපාලකයන් එල්ල කරන චෝදනා විමර්ශනය කිරීමට පැමිණි එක්‌සත් ජාතීන්ගේ දූත මණ්‌ඩලයට රටේ ජාතික ආරක්‍ෂාවට මැදිහත් වීමට ඉඩදීම බරපතළ වැරැද්දකි.

 

Full Budget Speech and Fiscal Management Report 2016

November 20th, 2015

The Full Budget Speech 2016 delivered by Minister of Finance  Ravi Karunanayake in Parliament on Friday (20th Nov) and the Fiscal Management Report 2016.

Corporate tax reduced up to 15%
Tobacco companies and casinos revenue taxes to be increased by 25%
Several taxes including shares transaction tax, tourism tax and luxury and semi luxury vehicle tax to be removed
Rs.500 million funds for Bribery Commission operations
Prices of 11 essential commodities reduced
Mattala Airport to be converted into a transfer terminal for Air cargo
Every student to complete A/L education or receive vocational training after O/L to be made compulsory. Student number per class to be limited to 35
PAYE tax threshold increased from Rs. 750,000 to 2.4 mn a year
400 g powdered milk price reduced to Rs. 195
Duty free vehicle permit scheme abolished, including that for MPs
 Mahapola University to be set up in Malabe
Budget deficit stands at Rs. 740 billion
Interest free three-year loan for undergrads to buy laptops
Additional Rs. 10,000 Mn for Pubudamu Polonnaruwa Project
A lump sum payment per person of Rs. 250,000 to July strikers
Rs. 1 million insurance scheme for fishermen
100,000 houses to be built in five years for slum dwellers
EPF, ETF amalgamation only with the consent of workers, TUs
Wholesale and retail trade to be exempted from VAT

Crisis looming in South China Sea

November 20th, 2015

Janaka Perera

Two Asian countries with which Sri Lanka has strong relations are now at logger heads. The possibility of it leading to a proxy war in the South China Sea (SCS) cannot be ruled out unless the tension building up in the region can be defused.

The SCS is one of the world’s most important shipping lanes.  China continuing its construction of artificial islets off the disputed Spratly islands has become one of the bones of contention.

The crisis has pushed Vietnam closer to the U.S. the very country against which the Vietnamese fought a decade-long war which ended 45 years ago.   At the time China was backing the Vietnam National Liberation Front. Sri Lanka gave her strong moral support to Vietnam during her liberation struggle.

Since the end of the Cold War alliances have changed for the better or worse.  In the post-World War II years the focus of the U.S. and its allies was ‘containing Communism’. Now American policy is ‘containing China.’

Former Senior Sri Lankan Diplomat Bandu De Silva states: “In an irony of fate (in history) Vietnam is now arming herself with U.S. weapons to counter China….India too is joining the fray to supply arms to Vietnam which is seen as an aspect of Sino-Indian competition”

It reflects the old saying: ‘The enemy of your enemy is your friend.’

It is understood that Japan – which has its own disputes with China – is now providing Vietnam with warships at no cost since the Japanese Constitution prevents their Self Defence Forces from engaging in overseas military operations.

According to Reuters Vietnam has also purchased three Russian built attack submarines and has three more on order as part of a $2.6 billion deal agreed in 2009.  The country’s air force too is being upgraded.

Russian-Vietnamese military cooperation is nothing new since the former Soviet Union supplied the Vietnamese with weapons to fight the French colonialists and resist U.S. military intervention which began in the 1960s.

In the current scenario the U.S. being drawn into a conflict between China and Vietnam cannot be entirely ruled out.

The last conflict the between the two countries was in 1979 when China invaded Vietnam after the latter’s troops helped to topple Cambodia’s Pol Pot regime which was backed by Beijing.

This region has today become the cockpit geopolitics in East, as political observers have noted. It covers three million square kilometres, with many territorial disputes over a number of small islands, islets, rocks and reefs. The growing tension poses a threat to the region’s stability. China, Taiwan, Vietnam, Brunei and the Philippines have competing jurisdictional claims over rights to exploit the region’s extensive oil reserves and gas.  The issue of navigation too has become contentious, particularly between China and the U.S. over the latter’s right to operate naval vessels to operate in China’s 200-mile economic zone.

Beijing is conducting reclamation work at various maritime features in the SCS.  Alleging that Beijing is attempting to change the legal status of such features the U.S. has declared that would be deploying naval vessels and aircraft near the elevations or rocks that China has turned into artificial ‘islands.’

In early April, the Washington-based Center for Strategic and International Studies (CSIS) released an array of satellite images showing an airstrip of 3.1 kilometers completed around one-third in the Fiery Cross Reef, Spratly Archipelago.  The CSIS claims that in comparison to the previous images taken, China has built two airstrips of 468 meters and 200 meters (nearing completion).  These airfields can serve landing of almost all types of Chinese aircraft, according to aviation experts.

The New York Times in an April 17 news report quoting Prof. Peter Dutton, U.S. Naval College stated that such airstrips have adequate conditions for jet fighters and scouts to take off and land.  China is in a position to install radars and missiles to threaten regional claimants like Vietnam and Philippines.

Philippine President Benigno Aquino warned earlier in an interview with AFP that Beijing’s territorial claims and acts in the East Sea may lead to military confrontations. According to him China’s ongoing construction of the two airstrips in the Fiery Cross and Subi Reefs, which legally belong to Vietnam, has raised Manila’s security concerns.

On April 15, the G7 Foreign Ministers’ Meeting held in Lubeck, Germany, adopted for the first time in nearly 40 years, a Maritime Security Declaration on the East and South China Seas.  In its foreword, the Declaration emphasized, “We continue to observe the situation in the East and South China Seas and are concerned by any unilateral actions, such as large scale land reclamation, which change the status quo and increase tensions….”

 The declaration has expressed strong opposition to any attempts to assert territorial or maritime claims through intimidation, coercion or force.

The Deputy Foreign Ministers of the U.S., Japan and South Korea (Republic of Korea) too expressed concerns after a meeting in Washington DC on April 16 about China’s acts, which they alleged, were moves to impose her sovereignty in the East Sea.

According to Donald R. Rothwell of Australia’s ABC News, if the U.S. launches naval operations in the South China Sea it will involve a number of American warships to emphasize what they call ‘freedom of navigation’ within 12 miles of the islands China has claimed. The U.S. however has steadfastly refused to sign the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS) which has a total of 166 signatories.

Former Australian Foreign Minister Gareth Evans has suggested that Australian warships be deployed in the South China Sea to express opposition to China’s island-building activity in the disputed waterway.

The perception of some political observers on this issue is quite different. According to the World Socialist Website Washington is exploiting China’s longstanding territorial disputes with other countries in the SCS purely to America’s own advantage. It is encouraging the Philippines and Vietnam to aggressively assert their claims and forge closer relations with the U.S. and its allies, particularly Japan and Australia, states the WSW.

Australia has agreed to have a naval presence in the area but so far has given no indication it would join any U.S. naval operations in the region.

Vietnam is fortunate that the Americans have perhaps realised during the past several decades that non-interference in the former’s internal affairs is a better strategy to serve U.S. interests in the region, despite political and ideological differences between the two countries.

Island editor gets Prairie Roses for exemplary editorial writing  

November 20th, 2015

By Shelton A. Gunaratne

[Dr. Gunaratne, BA (Ceylon), MA (Oregon), PhD (Minnesota), is the lead author and editor of the book “Mindful Journalism and News Ethics in the Digital Era: A Buddhist Approach” (New York & London: Routledge). 240 pp.]

MOORHEAD. MN — Prabath Sahabandu, 53 (b. 29 Oct. 1962), had been the features editor of The Island, the flagship English daily started by Upali Wijewardene in 1981, since 1992. When Gamini Weerakoon stepped down as the Island editor at the turn of the century, Prabath became his successor.  By 2016, Prabath will have completed a quarter-century as a senior journalist of an English daily in Sri Lanka. My bet is that he will probably beat HAJ Hulugalle’s 20 years (1931-1950) and Manik de Silva’s 15 years (1981-1996) as an editor of a single English-language daily.

Prabath joined the Island editorial team in 1990, in his final year at the University of Peradeniya where he got his bachelor of arts. While working as a journalist, he continued his intellectual pursuits by completing a graduate diploma in sociology.

Prabath was also the recipient of an Asia Foundation Berkeley Fellowship in 1992 that enabled him to study and travel in the United States for eight months, as well as a two-week Cochram Fellowship in 2000.

A “ragging” anecdote

A batch mate of his, Malinda Seneviratne, the current editor of The Nation, recounts an anecdote that reveals the prankster characteristic of Prabath and his peculiar sense of humor implicitly reflected in his editorials, which I reckon was the reason for an online petition calling for his ouster.

Although he berates the custom of ragging on university campuses [as evident in one editorial that says, “Higher education is losing its meaning with universities becoming empty shells. Ragging only gives an impetus to education sliding down a slippery slope” (Editorial, 24 May 2007)], this anecdote shows that in his final year at Peradeniya, Prabath was a mild practitioner of the custom:

Accosting a freshman at the university library, Prabath drew the attention of the freshman to an elderly man browsing at a bookshelf.

“Do you know who that man is?” Prabath inquired from the freshman.

“No, honorable senior,” the freshman replied.

“That itself shows how ignorant you are!” Prabath reprimanded.  That’s Ediriweera Sarachchandra. Have you heard of him?”

“Yes, honorable senior.”

“Do you know what he is doing there?”

“No, honorable senior.”

“He is studying for a repeat.”

Prabath followed that answer with a short lecture on the importance of attending lectures, submitting tutorials and studying.

“He is in his 70s and still hasn’t completed all his repeats. Do you want to end up like that?”

“No, honorable senior.”

The same sense of humor implicit in this “ragging” anecdote is reflected in much of his editorial writing, as I shall try to show below. It is very common among human beings to show a discrepancy between advocacy and practice. Only adherence to mindfulness journalism can reduce this gap. But my assessment of Prabath in this essay is based primarily on the forthrightness and the logic he uses to derive his conclusions, rather than his personal behavior.

An editorial analysis

Let me cite a few samples from some of his recent editorials:

  • Former President Mahinda Rajapaksa turns 70 today. Candles must now be costing him more than the cake as Bob Hope famously said. Nothing hurts a politician who has savored power more than being voted out. Mahinda made the mistake of banking on people’s gratitude to win elections without giving a tinker’s cuss about allegations of corruption, nepotism, cronyism, abuse of power, scandals etc. against his government.  (18 Nov. 2015)

I am impressed with Prabath’s ability to use a famous Western comedian’s sarcastic idiom on the cost of candles to convey the former president’s misuse of state money for his personal benefit and conspicuous consumption. He makes his editorial style unique by “resurrecting” archaic Anglo-Scottish slang “a tinker’s cuss,” which means a metal worker’s curse), and his addiction to the repetitive use of another archaic U.S. slang “hunky-dory,” which means feeling okeydokey at home-base. Thus, although he shows his knowledge of Anglo-American classics and turns them around to give a local touch, his approach does not help the development of a culturally indigenous English journalism in Sri Lanka. My analysis shows that Prabath can annoy the reader by the overuse of archaic slang adjectives.

  • But all is not hunky-dory. Lake House remains under state control and there have been instances where journalists walked out or were thrown out which unfortunately the Editors Guild had not even considered. (Editorial, 18 June 2002)
  • But, as we said in these columns on Saturday, victory, however impressive it may be, does not mean everything is hunky-dory for the government. There is a limit to marketing the war effort. (Editorial, 25 Aug. 2008)

Prabath is having fun with peculiarities inherent in English by playing with awkward slang even with a top-of-the-news topic like the bloody end of the hoity-toity LTTE top brass–the putative “Big Tigers” who ultimately showed themselves to be a bunch of “fraidy cats,” more like “gender-confused hyenas.”

  • So, in the end the hoity-toity Big Tiger died a ‘fraidy cat.’ Having killed thousands of people and driven a similar number of his own brainwashed cadres to suicide in vain, Prabhakaran the self-deified warlord together with a group of his trusted lieutenants including his son died a violent death at the hands of the army, while fleeing the battlefront in an ambulance leaving his followers to their fate. That he was a coward of the first order was no secret but hardly anyone expected him to die in such a shameless manner. Where was his cyanide capsule? … Prabhakaran’s downfall had to do with hubris, racial hatred and unspeakable cruelty. Blunders of successive pusillanimous and gullible governments stood him in good stead. … At least now those who supported the LTTE for whatever reason should realize that the outfit they backed consisted of a pack of gender-confused hyenas and not ‘Tigers’ as such. (Editorial, 19 May 2009)
  • Meanwhile, there is no reason why the government should take out a sledgehammer to deal with Savage. Let the hoity-toity, curmudgeonly, cold and prejudiced diplomatic Scrooges be forgiven on this blessed day. Merry Christmas! (Editorial, 25 Dec. 2009)
  • So, henceforth, we must stop genuflecting before hoity-toity government worthies or deities to have our potholed and waterlogged roads repaired. (Editorial, 28 May 2010)

The above samples are sufficient to get an idea of Prabath’s style of editorial writing, wherein he skillfully uses archaic English slang to rejuvenate and enhance the quality of diction and the power of English presented in active voice. He deserves recognition, not for his “ragging” style of questioning and hectoring, but his impartial and stinging attacks on corruption and hypocrisy often associated with the hoity-toity, derived from the archaic verb hoit ‎(“to play the fool; to behave thoughtlessly and frivolously”). Sooth to say that Prabath’s adversaries would see him as a high-ranking member of the hoity-toity club.

In a very recent editorial, Prabath hectored:

  • Wielding unbridled executive powers is like chasing the dragon. Being out of power or going political cold turkey is torture for politicians. … Late Presidents, J. R. Jayewardene and Ranasinghe Premadasa, in spite of their failings and abuse of power, were less hypocritical than their successors anent the executive presidency. They neither pretended to have any aversion to that institution nor offered to scrap it. They made no bones about their desire to arrogate to themselves more and more power. … All presidents have promised to abolish the executive presidency since 1994. President Chandrika Kumaratunga derisively called that institution a bibikkama (a kind of cheap cake popular among ordinary people) and made a vow to do away with it. But, that became one of her broken promises. Her successor Mahinda Rajapaksa also came to power, promising to abolish the executive presidency. Instead, he kept himself busy enhancing powers vested therein. … There is no bigger fool than a person who dupes himself into believing that politicians in this country ask for mandates to serve the public and are averse to excessive power. (Editorial, 19 Nov. 2015)

What readers think

Merrick Gooneratne places Prabath foremost among the editors whose editorials on the feasibility of defeating the LTTE terrorists “were absolute masterpieces.” He adds, “There was no mudslinging or personal vilification or slander or devious attempts to create rifts within the defense establishment.” (Island, 2 June 2009) This implicitly tells us that Prabath attempts to observe the ethical (sila) principles of correct action, correct speech, and correct livelihood associated with mindful journalism.

In a recent essay, I observed: “The practice of mindful journalism is the way to go. It will dissuade the journalist from hurting others making him/her the judge of what the public should know. It will free the state from curbing freedom of expression. It will help remove the five nivaranas–sensory desire, ill will, sloth and torpor, restlessness, and doubt—from afflicting our social mind. And, as the Island editorial writer Prabath Sahabandu is fond of saying, everything is likely to be “hunky dory.” (Lankaweb, 9 May 2015)

During the last decade, The Island has infrequently published several of my features and opinion pieces, and this year it gave me an opportunity to explain my concept of mindful journalism.  Although I have never met Prabath, my correspondence with him as a free-lance writer is that he is a reluctant communicator who does not respond to queries because he is unable to empathize with those people who seek his responses regarding his editorial decisions.

Petition to oust Prabath

In the context of my personal experience, I was not surprised when I learned about an online petition to replace him as editor of the Island (posted on Lankaweb, 8 April 2013) during my most recent brief visit to Sri Lanka. Buddhism tells us unequivocally that every namarupa (composite of the Five Aggregates), except those who have succeeded in reaching arhanthood by overcoming all their defilements (kleshas) cannot be immune from suffering until they stop the rotation of their bhavacakra (wheel of becoming) caught in the vortex of cyclic existence (samsara). Irrespective of the veracity of its contents, the petition shows that Prabath has antagonized some of his co-workers by demonstrating a gap between his exemplary advocacy of ethical standards and his disposition to intentionally hurt others. There cannot be smoke without a fire. Knowing full well that every intentional action begets a reaction (the law of karma that he should be familiar with as a Sinhalese Buddhist/Christian from the Galle District), only he can douse the fire by mindful concentration on the ti-lakkhanaanatta (no selfness), anicca (inconstancy) and dukkha (suffering). The petition alleged that the Island, under the direction of Prabath for the past 10 years, has shown a “callous disregard for unbiased coverage of both news and features.” The thrust of the complaint becomes clear in the paragraph below:

  • There is never a balance in opinions published and continuous exposure is only given to writers that seek to portray Sinhala Buddhists as “chauvinists” and “violators of peace and harmony.” Thus, the editor is contributing towards giving a totally false image of the Sinhala Buddhists and he does not entertain any right of replies. This in turn gives the wrong image internationally. (Lankaweb, 8 April 2013)

My analysis of the Island editorials, however, does not give credence such an extreme allegation. The complaint is more likely the result of the “ragging” style of hectoring that Prabath uses for writing his editorials using archaic Anglo-American slang that is alien to the Sinhalese Buddhists with a bare knowledge of “Singlish.” His predilection to use terse English to drive home his convictions can tick off Sinhala Buddhist extremists who regard Buddhism as a “religion” rather than a phenomenology that pertains to everyone in the globe, not just who identify themselves as “Sinhala Buddhists.”

Mindful journalism is not a journalism intended to propagate Buddhist “religion” in the world. It uses the principles of the Middle Path  (magga) embedded in the Four Noble Truths–the crux of Buddhism the Four Noble Truths to produce journalism/news as a social good rather than as a commodity. If Prabath could transform himself as a journalist with the characteristics of the famous Disney character Winnie the Pooh, the supreme embodiment of the ziran-wuwei (spontaneity-nonaction) way of life –sensitive, caring, warm and giving–and make a concerted effort to train and transform others in the UNL newsroom — those with the characteristics of the production-oriented Rabbit, the connection-oriented Tigger, and the status quo-oriented Eeyore– in the same direction, the prospect of quality journalism is unlikely to materialize.

(For a belter understanding of the diversity of journalistic characteristics that exemplify the variety of journalisms, from serious to sleazy, I would refer the reader to Kortman and Eckstein’s 2004 work, Winnie the Pooh: A ‘honey jar’ for me and for you.)

My hunch is that Prabath has the characteristics of a Tigger–spontaneous, playful, witty, fun loving, and energetic, but irresponsible and disruptive. But despite his negatives, I cannot deprive him of the honor of selection as the recipient of the November 2015 award of Prairie Roses for his contribution to improving editorial writing in Sri Lanka.

So, here we go again:  Thumbs up for Prabath Sahabandu, my counterpart from the Southern Province who loves to rag but is anti-ragging, who claims to be a vegetarian and a non-smoker

(but we don’t know what he does in private)!  I do not wish to be your adversary and be the target of your stinging hunky-dory, hoity-toity editorials. But I am confident that you can become one of the country’s most potent journalists of the digital era, if you can climb down your ivory tower and embrace mindful journalism.

Charity index ranks Burma as world’s most generous country

November 20th, 2015

by Graham Land | 19th November 2015 | @grahamaland

In the past we’ve looked at which countries and regions are the happiest, using a variety of indicators, including statistically-backed factors like life expectancy and literacy, perspectives on social progress and/or economics, as well as self-reported feelings.

But what about what individuals do to improve the lives of others?

Myanmar-Flooding
In this photo taken on Friday, Aug.7, 2015, a boy receives foods from private donors at his half-submerged residence in Nyaung Tone, in the Irrawaddy Delta, southwest of Yangon, Myanmar. Dozens have died from recent weeks of flooding and more than hundreds of thousands of people across 12 of the country’s 14 states and regions have been affected, according to the U.N. Office for Coordination of Humanitarian Affairs. The floodwaters have been spreading from northern and central Myanmar to the populous Irrawaddy Delta. (AP Photo/Khin Maung Win)

http://asiancorrespondent.com/2015/11/charity-index-ranks-burma-as-worlds-most-generous-country/

The latest World Giving Index, a study by the London-based Charity Aid Foundation (CAF) measuring generous behavior in 135 states, ranks Myanmar (Burma) as the world’s most charitable country in terms of donating money. Myanmar is also ranked first, tied with the United States, in overall giving behavior for 2014, based on data gathered in 2013.

The CAF has looked at data from the years 2009 – 2013, tallying percentages among the surveyed concerning how many donated money, volunteered time and helped a stranger during a one-month period before being interviewed. In 2013, 91 percent of Myanmar’s adult population donated money, while 51 percent volunteered time and 49 percent helped a stranger. The overall World Giving Index score for both Myanmar and the United States was 64 percent.

In 2014, more people around the world donated to charitable causes when compared to the previous year — 31.5 vs. 28.3 percent. At the same time, those who volunteered fell from 21.3 to 21.0 percent.

Generosity on the rise in Asian countries
Among the world’s top 20 most giving nations in the 2014 rankings, 7 are from the Asia Pacific region: Myanmar (1); New Zealand (5); Australia (6); Malaysia (7); Sri Lanka (9); Bhutan (11); and Indonesia (13); with one Western Asian nation, Iran, coming in at 19.

Asia has seen the largest positive increase in giving during the last year (4 points) when compared with the continent’s average over 5 years, with Southeastern Asia — Cambodia, Indonesia, Malaysia, Myanmar, Philippines, Thailand and Vietnam, in this case — showing the strongest positive trend and an overall score of 44 percent.

Malaysia’s generosity improved the most in the last year of the study, with an increase of 21 points over its five-year average (55 vs. 34 percent).

Data was also strong for the only two counties surveyed in Oceania: Australia and New Zealand. An overall score of 57 percent shows that giving is strong Down Under.

Analyzing the results: What do they mean?

The index shows high levels of generosity in countries facing turmoil – reflecting a pattern of giving in post-conflict nations as people help others through the most difficult of times. And it shows people’s innate desire to help others, even in nations which do not have anything like the standard of living enjoyed in the West. —Dr. John Low, Chief Executive, Charities Aid Foundation
One might expect high levels of charitable behavior in secure and affluent countries, where people have more disposable income, more time to volunteer and there is less risk involved when helping strangers. While individual wealth might at least partially explain the high ranking of countries like the United States (1), Canada (3) and New Zealand (5), it does not when it comes to poverty-stricken societies like those in Myanmar (1), Sri Lanka (9) or Bhutan (11).

The study’s findings give the practice of charity in Buddhism much of the credit. Each of the three poor Asian countries in the paragraph above have strong Buddhist traditions, including a high number of monks who receive monetary support from ordinary laypersons. Myanmar, where Theravada Buddhism is prevalent, has an estimated 500,000 monks. Theravada Buddhism also emphasizes charity in the context of religious observance.

Another take on why people give

According to the index, people in the United States are most likely to help strangers, with 79 percent. In 2011 Liberia, which was not surveyed for the latest index, led this category with 81 percent. The reasons why these very different countries performed so well is not examined in the report, but it could be both cultural and socio-political.

Countries in which it is perceived that neither official organizations nor state welfare programs adequately assist those in need may have stronger traditions of individuals helping other individuals, as well as charitable acts organized by religious groups. Compare this to what happens within comprehensive welfare states, in which what is considered “charity” in some countries is considered a human right to be covered by society as a whole or by the state.

Furthermore, cultures in which people communicate more with each other, especially with strangers, may encourage more giving between individuals. Simply put, if you get to know people, you are more likely to empathize with their situations.

Read the entire World Giving Index 2014: A global view of giving trends here (in PDF).

Creativity and Mental Illness of Johann Wolfgang von Goethe

November 20th, 2015

Dr. Ruwan M Jayatunge  

“I believe that in the end humanitarianism will triumph, but I fear that, at the same time, the world will become a big hospital, each person acting as the other’s humane nurse” 

— Johann Wolfgang von Goethe

Creativity is an important human quality upon which many achievements of humankind are based (Thys et al., 2013). It has been known for a long time that people with salient social and artistic creativity suffer more frequently from psychiatric illnesses than the average population (Rihmer et al., 2006). Extremes in mood, thought and behavior–including psychosis–have been linked with artistic creativity for as long as man has observed and written about those who write, paint, sculpt or compose (Jamison, 1989).

Previous research provides disparate accounts of the putative association between creativity and psychopathology, including schizotypy, psychoticism, hypomania, bipolar disorder, ADHD, and autism spectrum disorders (Zabelina et al., 2014). A study done by Vellante and colleagues (2011) found that cyclothymic dimension of the bipolar spectrum is linked to creativity. Based on studies Srivastava and Ketter (2010) specify that affect and open-minded and intuitive cognition may contribute importantly to enhanced creativity in individuals with bipolar disorder. The process of creativity may be connected with psychopathological features such as mood disorders, mainly bipolar, and psychosis-like thought abnormalities (Rybakowski et al., 2006).

Vellante and the team (2011) confirmed that the cyclothymic dimension of the bipolar spectrum is linked to creativity. There seems to be a connection between creativity and psychopathology in the bipolar-schizophrenic continuum (Thys et al., 2011). Janka (2004) states that comparing to the general population, bipolar mood disorder is highly overrepresented among writers and artists and it may be concluded that bipolar mood traits might contribute to highly creative achievements in the field of art. In addition Nettle and Clegg (2006) expressed that   some of the personality traits which are predictive of schizophrenia are also associated with artistic creativity. Kyaga and colleagues (2013) demonstrated that patients with schizophrenia or bipolar disorder and their relatives are overrepresented in creative occupations.

The association of creativity and psychopathology has been shown in von Goethe. Johann Wolfgang von Goethe was one of the most renowned German poets of the late Age of Enlightenment (Schäfer et al., 2012). He was born in Frankfurt in 1749. Goethe was one of the most creative writers, productive scientists, and effective statesmen that ever lived. (Holm-Hadulla, 2013).

From a scientific perspective, several distinctive depressive episodes can be diagnosed in Goethe’s life. They were characterized by extended depressive moods, lack of drive, and loss of interest and self-esteem combined with social retreat. Goethe displayed diffuse and phobic anxieties as well as dysthymia (Holm-Hadulla, 2013). Nager (1991) indicates that Goethe was subjected during his whole life to extraordinary psychic threats and polar tensions often to the limits of destruction. For long periods of life he travelled in the mist of depression.

Goethe’s first depressive episode occurred when he was 14, following the termination of a love relationship and was characterized by withdrawal, anorexia, and indications of suicidal intentions (Grossi, 2011).

In Goethe’s life, creative incubation, illumination, and elaboration appear to have been associated with psychic instability and dysthymia, sometimes with depressive episodes in a clinical sense. On the one hand, his creative work was triggered by anxieties, dysthymia, and depressive moods. On the other hand, his creativity helped him to cope with psychic disorders and suicidal tendencies (Holm-Hadulla, 2013). He rather faced his spiritual sorrow creatively and forced it into curative poetry (Nager, 1991).

Psychological ailments sometimes reflected in Goethe’s work. His descriptions of feelings, emotions, and mental states related to anxieties, depressive episodes, dysthymia, and creativity are unique in their phenomenological precision and richness (Holm-Hadulla, 2013). In 1774 Goethe published a novel titled The Sorrows of Young Werther, a seminal work in the literature of depression.

Steinberg (1999) states that the novel the Sorrows of Young Werther contains biographical background of Goethe. This novel was Goethe’s first major success, turning him from an unknown into a celebrated author practically overnight. Napoleon Bonaparte considered it one of the great works of European literature (Dubey, 2009).

The Sorrows of Young Werther bears highly-artistic traits. Goethe successfully exercised the epistolary form of the first person, which makes the character, Werther, tell his suffering and feeling, and reveals his ambition and sentiment (Tai, 2007). The novel is made up of letters written by Werther to his best friend. Werther writes the letters to Wilhelm and a few to Lotte and Albert revealing his emotional pain. These letters reflect thoughts of suicide that ran through Werther’s head. Finally Werther writes a farewell-letter   and shoots himself.

…..In the morning, at six o’clock, the servant went into Werther’s room with a candle. He found his master stretched upon the floor, weltering in his blood, and the pistols at his side. He called, he took him in his arms, but received no answer. Life was not yet quite extinct. The servant ran for a surgeon, and then went to fetch Albert. Charlotte heard the ringing of the bell: a cold shudder seized her. She wakened her husband, and they both rose. The servant, bathed in tears faltered forth the dreadful news. Charlotte fell senseless at Albert’s feet…. (The Sorrows of Young Werther – Johann Wolfgang von Goethe).

By writing ‘The sorrows of young Werther’ Goethe exorcised his own suicidal impulses and thoughts, thus probably saving his own life (Pöldinger, 1986). However according to Pirkis and Blood (2001) Goethe’s The Sorrows of Young Werther had led people to take their own lives. Werther’s tragedy is the tragedy of bourgeois humanism and shows the insoluble conflict between the free and full development of personality and bourgeois society itself (Dubey, 2009).

Goethe’s play Torquato Tasso was based on actual events. This play was about the sixteenth-century Italian Renaissance Poet Torquato Tasso. In his play Torquato Tasso, Goethe narrates about a depressed self-destructive poet and how he overcame his depression through communication and artistic creation. Cabras and Lippi (2007) elucidate that Torquato Tasso’s psychiatric illness suggests the diagnosis of an Affective Disorder: “Bipolar Disorder with mood incongruent delusions” or “Schizoaffective Disorder”

Experts consider Marienbad Elegy poem as one of Goethe’s finest and most personal.  Marienbader Elegie which is part of a trilogy that revolves around depression and suicidality (Grossi, 2011). In 1798 Goethe experienced a severe episode of depressed and he began to write his tragic play Faust. Faust can be viewed as his monumental tragedy (Grossi, 2011). The play is based on Faust – an audacious man who sold his soul to the dev il, Mephistopheles. He made a bargain with the devil for enormous power over the earth. The part one of Faust was published in 1805.

I am the spirit, ever, that denies! 

And rightly so: since everything created, 

In turn deserves to be annihilated:

Better if nothing came to be. 

So all that you call Sin, you see, 

Destruction, in short, what you’ve meant 

By Evil is my true element.

(Faust -Johann Wolfgang von Goethe)

Faust, was an essential source for both Freud and Jung, and it played an important role in the foundation of depth psychology. Jung postulated the devil as the “missing” fourth that completes the Trinity image, associating evil with the feminine which has long been suppressed within Western culture. Jung suggested that by recovering the feminine, the individuating Self redeems the shadow side of God, (Gabriela, 2009). According to the Psychiatrist and Jungian Analyst Dr. Edward F. Edinger Faust is a prototype of modern man, whose curiosity has led him into forbidden regions of various kinds, at the risk of the damnation of the soul.

Goethe’s masterpiece Faust demonstrates the coincidence of real life subjects and objects with literary subjects and objects represented, by means of the interpretation of the paradigms, problems, dilemmas and identified cases of medical ethical-morals: dáimon, reflection-solitude, free will, good-evil, Eros, learned ignorance, genes, epistemology, medical etiquette, paternalism, anatomy of the personality, Hyppocratism, will, good sense of humor, bubonic plague (de Castro-Peredo, 2006).

Binswanger and Smith (2000) stated that Faust, representing modern man, carries out this massive project of economic progress, but Goethe also shows the existing and potential dangers associated with it.   Writing Faust was a therapeutic and self healing effort for Goethe. It helped him to battle his own demons.  His mental illness was not known to his doctors. But they suspected melancholia in him. Goethe by himself distinguished his depressive moods from “poet’s melancholia” which was fashionable at his times (Holm-Hadulla, 2010).

From a diagnostic standpoint, it is likely that Goethe suffered from a bipolar II disorder. (Bipolar II disorder is characterized by the occurrence of one or more major depressive episodes accompanied by at least one hypomanic episode) There are several soft signs of this disorder including the postpartum depressions of his sister, the early onset of his depression, the many recurrences of his depression, prominent suicidality throughout his life, as well as accelerated thinking and increased literary productivity when he would emerge from depressive episodes (Grossi, 2011).

Goethe died in Weimar in 1832, at the age of 82. Although Goethe underwent prolonged emotional suffering his life was immensely productive. He was a poet, playwright, novelist, scientist, statesman, theatre director, critic, and an artist. Goethe made a profound impact on European culture. He became a gigantic cultural icon and earned the title “Gothic Shakespeare”

References

Binswanger, H.C., Smith, K.R., 2000. Paracelsus and Goethe: founding fathers of environmental health. Bull. World Health Org. 78 (9), 1162–1165.

Cabras, P.L., Lippi, D.(2007).Pathobiographyand Torquato Tasso’s case. Med Secoli. ;19(2):475-80.

de Castro-Peredo, H.F.(2006).Goethe’s philosophical-medical masks, in Faust.Gac Med Mex. ;142(6):519-31.

Dubey, A.(2009). Goethe’s epistolary The sorrows of young Werther. Shodh, Samiksha aur Mulyankan (International Research Journal)—ISSN-0974-2832 Vol. II, Issue-7.

Gabriela, L.A.(2009).Two souls dwell within my breast: The encounter with shadow and the problem of the missing fourth, a Jungian interpretation of Goethe’s “Faust”. Pacifica Graduate Institute.

Grossi, P.A.(2011).  Bipolarity and Creativity? Retrieved from http://www.mdshrink.com/drgrossiblog-menu/34-bipolarity-and-creativity.html

Holm-Hadulla, R.M.(2013).Goethe’s anxieties, depressive episodes and (self-)therapeutic strategies: a contribution to method integration in psychotherapy.Psychopathology.46(4):266-74.

Jamison, K.R.(1989).Mood disorders and patterns of creativity in British writers and artists.Psychiatry. ;52(2):125-34.

Janka, Z.(2004).Artistic creativity and bipolar mood disorder.Orv Hetil. 15;145(33):1709-18.

Kyaga, S ., Landén, M., Boman, M., Hultman, C.M., Långström, N., Lichtenstein, P.(2013).Mental illness, suicide and creativity: 40-year prospective total population study. J Psychiatr Res. ;47(1):83-90

Nager, F.(1991).Goethe’s struggle with depression.Schweiz Rundsch Med Prax. 17;80(38):984-91.

Nettle, D., Clegg, H.(2006).Schizotypy, creativity and mating success in humans. Proc Biol Sci.  7;273(1586):611-5.

Pirkis, J., Blood, R.W.(2001).Suicide and the media. Part II: Portrayal in fictional media.Crisis.  ;22(4):155-62.

Pöldinger, W.(1986).The Relation between Depression and Art. Psychopathology  19:263–268.

Rihmer, Z., Gonda mX., Rihmer, A.(2006).Creativity and mental illness.Psychiatr Hung. 21(4):288-94.

Rybakowski, J., Klonowska, P., Patrzała. A., Jaracz J.(2006).Psychopathology and creativity. Psychiatr Pol.  40(6):1033-49.

Schäfer, H.H., Sivukhina, E., Dölz, W., Oehring, H.(2012).Fiction and Truth”: Goethe’s anatomical research at the University of Jena.Dtsch Med Wochenschr. 137(51-52):2722-8.

Srivastava, S., Ketter TA. (2010).The link between bipolar disorders and creativity: evidence from personality and temperament studies. Curr Psychiatry Rep.  ;12(6):522-30.

Steinberg H.(1999).The “Werther effect”. Historical origin and background of a phenomenon.Psychiatr Prax.  ;26(1):37-42.

Tai, P.H.(2007).The Skilled Analysis of The Sorrows of Young

Werther. Retrieved from http://www.shs.edu.tw/works/essay/2007/03/2007032819404223.pdf

Thys, E , Sabbe, B., de Hert, M.(2011).Creativity and psychiatric disorders: recent neuroscientific insights.Tijdschr Psychiatr. ;53(12):905-15.

Thys, E. , Sabbe ,B., De Hert M.(2013).Creativity and psychiatric illness: the search for a missing link–an historical context for current research.Psychopathology. 46(3):136-44.

Vellante, M., Zucca, G., Preti, A., Sisti, D., Rocchi, M.B., Akiskal, K.K., Akiskal, H.S. (2011).Creativity and affective temperaments in non-clinical professional artists: an empirical psychometric investigation. J Affect Disord. ;135(1-3):28-36

Zabelina, D.L., Condon, D., Beeman, M.(2014).Do dimensional psychopathology measures relate to creative achievement or divergent thinking? Front Psychol. 18; 5:1029.

යථාර්ථයේ විශ්වාසය

November 20th, 2015

නලින් ද සිල්වා

 ඩී එස් සී උපාධිධාරි සේවාර්ජිත (සම්මානිත) මහාචාර්ය අශෝක අමරතුංග මහතා යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියෙහි පැන නගින ජීවිතයේ අරුත කුමක් ද යන ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීමට ගොස් තමන් ජනප්‍රිය පොතපතින් පමණක් කියවා ඇති එහෙත් තමන්ට අවබෝධයක් නැති හැමිල්ටෝනිය යාන්ත්‍රිකය ෂ්රොඩිංගර් සමීකරණය ආදිය ගැන කියවමින් විදුසරෙහි පිටු නාස්ති කරයි. ඒ  මහතා ෂ්රොඩිංගර් යන්න ලියන්නේ ස්ක්‍රොඩිංජර් ලෙස ය. ඒ රෝම අකාරදීය යොදා ගනිමින් ෂ්රොඩිංගර් (ූSchrodinger)  යන්න ලියන ආකාරය සිංහලෙන් ප්‍රකාශ කරමින් ලබාගන්නකි. එසේ සිංහලෙන් ලිවීම (උච්චාරණය) පිළිබඳ ව මම ඒ මහතාට දොස් නො කියමි. එහෙත් ඒ මහතා ෂ්රොඩිංගර් සමීකරණය පිළිබඳ ව ගුරුවරයකුගෙන් අසා දැන නොගත් බවත් තමන් වැනි ම අය හෑර වෙනත් කිසිවකු සමග ඒ පිළිබඳ සාකච්ඡා කර නොමැති බවත් එයින් පැහැදිලි වෙයි. මෙරට විශ්වවිද්‍යාලවල විද්‍යා පීඨවල කිසිවකු ෂ්රොඩිංගර් යන්න ස්ක්‍රොඩිංජර් ලෙස උච්චාරණය කරනු මා අසා නැත. ඔවුහු ඇතැම්විට ෂ්රූඩිංගර් ලෙස නම් එය උච්චාරණය කරති.
 
සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියෙහි ජීවිතයෙහි අරුත කුමක් ද යන ප්‍රශ්නය පැන නො නගී. සිංහල බෞද්ධයනට අනුව ජීවිතය දුක ය. ඒ නැති කිරීම, එනම් නිවන් අවබෝධය  සඳහා අප හිස ගිනිගත් ලෙසින් පාරමී ධර්ම පිරිය යුතු ය. ජීවිතයේ අරුත කුමක් ද යන්න අමරතුංග මහතා තමාගේ නැවුම් අදහසක් ලෙස මතුකර පෙන්වීමට තැත් කළ ද, බටහිර පොත්පත්වල සාකච්ඡා වී ඇති ප්‍රශ්නයකි. උදාහරණයක් වශයෙන්  රූපට් ෂෙල්ඩේ‍රික් මහතාගේ “ද සයන්ස් ඩිල්‍යුෂන්” (The Science Delusion) කෘතිය   සඳහන් කළ හැකි ය. අමරතුංග මහතා ජීවිතයේ අරුත කුමක් ද යන ප්‍රශ්නයට අද දෙන පිළිතුරට සමාන පිළිතුරක්   ෂෙල්ඩේ්‍රක්  මහතා ද දී ඇත. ෂෙල්ඩ්‍රේක් මහතා බටහිර විද්‍යාවේ ප්‍රධාන ධාරාවට අයත් නැති බවත් ඔහු ප්‍රධාන ධාරාවේ අය අතින් විවේචනයට භාජනය වන බවත් සැබෑ ය. එපමණකින් ඔහුූ කියන දේ නොසලකා හැරිය හැකි නො වේ. අඩු තරමෙන් ජීවිතයෙහි අරුත සම්බන්ධයෙන් ගත්කල අමරතුංග මහතා බටහිර විද්‍යාවේ ප්‍රධාන යාන්ත්‍රික චින්තනයට අයත් නො වේ. මම ෂෙල්ඩ්‍රේක් මහතාගේ අරුත මෙන් ම බටහිර විද්‍යාවේ යාන්ත්‍රික චින්තනය ද ප්‍රතික්‍ෂෙප කරමි. අපි ජීවිතයේ ඊනියා අරුත ගැන පසුව සාකච්ඡා කරමු.
 
අපි එයට පළමු ඒ මහතාගේ අගොස්තු 12 වැනි දින ලිපියට ආපසු යමු. ඔහු එහි මෙසේ කියයි. “අප යථාර්ථය යනුවෙන් හැඳින්වන්නේ කුමක්‌ ද? අප ඉන්ද්රි්ය මාර්ගයෙන් ලබාගන්නා දැනුම තුළ සත්යසයක්‌ ඇතැයි යන විශ්වාසය යථාර්ථය ලෙස සැලකිය හැකි ය. අප දකින දෙය සත්යනයක්‌ ලෙස පවතින බව විශ්වාස කිරීම යථාර්ථය ලෙස ගත හැකි ය. අප ගේ ඉන්ද්රි ය පද්ධතියෙන් ස්‌වායත්ත වූ ලෝකයක්‌ ඇතැයි විශ්වාස කිරීම යථාර්ථය ලෙස සැලකේ. අප ගේ ඉන්ද්රිය පද්ධතියෙන් ස්‌වායත්ත ලෝකයක්‌ ඇතැයි විශ්වාස කිරීම යථාර්ථය ලෙස බටහිර දාර්ශනිකයෝ අර්ථ දක්‌වති.”
 
අපි මෙහි එක් පැත්තක් නොවැම්බර් 11 වැනි දා ලිපියෙහි සාකච්ඡා කෙළෙමු. අද තවත් පැත්තක් ඉස්මතු කරමු. අප දක්නා දෙය සත්‍යයක් ලෙස පවතින බව විශ්වාස කිරීම යථාර්ථය ලෙස ගත හැකි යැයි අමරතුංග මහතා පවසයි. ඉහත සඳහන් ඡෙදයෙහි යථාර්ථය යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ කුමක්ද යන ප්‍රශ්නයට ලැබෙන පිළිතුරු හතරෙන් ම කියැවෙන්නේ ඒ විශ්වාසයක් බව ය.  යථාර්ථය යනු විශ්වාස කිරීමක් ද? බටහිර දාර්ශනිකයන්ගේ අර්ථදැක්වීමට අනුව යථාර්ථය යනු යම් දෙයක් විශ්වාස කිරීම විය හැකි ය. (අමරතුංග මහතා ඒ දාර්ශනිකයන් එසේ ප්‍රකාශ කර ඇති තැන් අප වැන්නන්ගේ ද පහසුව සඳහා ප්‍රකාශ කෙළේ නම් මැනවි) අමරතුංග මහතා යථාර්ථය ගැන කෙතරම් කතා කළ ද ඔහුට ඊනියා යථාර්ථය ගැන පැහැදිලි හැඟීමක්, අවබෝධයක් නැත. බටහිර විද්‍යාවේ  ප්‍රධාන ධාරාවට ද ඒ ගැන පැහැදිලි අවබෝධයක් නැත. ඔවුන්ගෙන් සමහරකුට අනුව පංචෙන්ද්‍රිය ගෝචර ද්‍රව්‍යය පමණක් යථාර්ථය ය. කෝප්ප, ගෙවල්, ගස් ගල්, මිනිසුන්, සතුන් ආදිය ඔවුන්ට යථාර්ථය වෙයි. එහෙත් ඔවුන්ට තම යථාර්ථය පිළිබඳ මතය සංගත ව කීමට බැරි ය. මේ අය අංක එකේ ද්‍රව්‍යවාදීහු (materialists) වෙති.
 
මේ ද්‍රව්‍යවාදීන්ට මනස යනුවෙන් කිසිවක් නැත. මනස යන්න මොළයේ ක්‍රියාවන් පමණකි. (මෙය බුදදහම සමග කෙසේවත් නො ගැළපෙයි). ඔවුන්ට ජීවිතයේ අරුතක් නැත. ද්‍රව්‍ය මත ක්‍රියාකරන බලවලින් ජීවිතය ද ඉදිරියට ගලා යැවෙයි. මේ බල ජීවිතය මෙන් ම වෙනත් වස්තු ද අවසානයේ දී මුළු මහත් විශ්වය ද අතීතයෙන් අනාගතයට තල්ලු කරයි. නිව්ටන්ට අනුව ගුරුත්වාකර්ෂණය වැටෙන පොල් ගෙඩියක් අනාගතයට ගෙන යයි. පොල් ගෙඩියට අරමුණක් නැත. එයට ගස මුදුනෙහි සිට පොළොවට යෑමට හෝ සිංහලයන්ගේ, මලයාලම් ජාතිකයන්ගේ ආහාරය සඳහා යමක් එකතු කිරීමට හෝ ආදී වශයෙන් අරමුණු නැත. අමරතුංග මහතා හා ජීවිතයේ අරුතක් ඇතැයි කියන වෙනත් අයට අප මත අනාගතයෙන් කරන බලපෑමක් වෙයි. අපට ජීවිතයේ අරුතක් ඇත්නම් එයින් කියැවෙන්නේ අනාගතයක් දෙස බලා අප කටයුතු කරන බව ය. වෙනත් වචනවලින් කිවහොත් අපේ ජීවිතය අනාගතයෙන් තීරණය කෙරෙයි. එය බටහිර විද්‍යාවේ ද්‍රව්‍යවාදයට විරුද්ධ ය. අතීතයේ සිට අනාගතයට විකාශය වීමට ද විරුද්ධ ය. ජීවිතයේ අරුත යන්න ද්‍රව්‍යමය දෙයක් නො වේ. අමරතුංග මහතා නොදැනුවත් ම ද්‍රව්‍යවාදයට හා එමගින් බටහිර විද්‍යාවේ ප්‍රධාන ධාරාවේ චින්තනයට විරුද්ධ වෙයි. අමරතුංග මහතාට ද බොහෝ අයට මෙන් ම පැහැදිලි සංගත චින්තනයක් නොමැති කමින් මෙවැනි ඇබැද්දි සිදුවෙයි.
 
අපි දැන් ගසෙහි ඊනියා යථාර්ථය සලකා බලමු. ගස යන දැනුම දැනෙන්නේ කිනම් ඉන්ද්‍රියකට ද? අප බොහෝ දෙනා සිතන්නට (සිතන්නේ පංචෙන්ද්‍රියවලින් කිනම් ඉන්ද්‍රිය ද? හුදු සිතීම පංචෙන්ද්‍රිය ගෝචර ද? මොළය යන්න අවයවයක් පමණකි. එය සළායතනවලට අයත් නො වේ. සළායතන යනු අවයව නොවන බව අවධාරණය කළ යුතු ය.) පුරුදු වී ඇත්තේ ගස, පොල් ගෙඩිය ආදිය පංචෙන්ද්‍රිය ගෝචර බව ය. ගස යන්න දැනෙන්නේ පංචෙන්ද්‍රියවලින් කිනම් ඉන්ද්‍රියකට ද? අපේ ඇස්වලට ගස නො පෙනෙයි. අපේ ඇස්වලට ගෝචර වන්නේ ගසේ කොළවල පාට, හැඩය, ආදිය ය. එසේත් නැත්නම් ගසෙහි පොත්තේ පාට ය. අපට ස්පර්ශ කර පොත්ත රළු බව දැනගත හැකි ය. මේ සෑම දෙයක් ම ගසෙහි යම් යම් ගුණ මිස ගස නො වෙයි. ගුණ ගැන ද අප දැනගන්නේ මනස ආධාර කර ගනිමින් සංකල්ප ගොතා ගනිමිනි. මනසින් තොරව ගසේ පොත්තවත් නැත!
 
ගස යනු මේ සියළු ගුණ “අයිතිකරු” ලෙස අපි සිතමු. ඒ “අයිතිකරු”  අපේ සිත්වල පමණක් ඇති දෙයකි. එපමණක් නො වේ. ගස වෙනස් වන්නේ යැයි ද අපි කියමු. පෙබරවාරි මාසයේ දී රබර් ගස්වල කොළ හැලෙන්නේ යැයි අපි කියමු. එහෙත් ගස පවතින්නේ යැයි අපි කියමු. ගස යන සංකල්පය අපේ සිත්වල නිර්මාණයක් පමණකි. එය දැනෙන ඉන්ද්‍රියක් පංචෙන්ද්‍රිය අතර නැත. වෙනත් වචනවලින් කිවහොත් ගස යන්න නලින් ද සිල්වා යන පුද්ගලයා මෙන් ම පංචෙන්ද්‍රියවලට ගෝචර නො වේ. පංචෙන්ද්‍රියවලට ගෝචර නොවන ගස යථාර්ථයක් ලෙස සැලකීමට බටහිර විද්‍යවේ ප්‍රධාන ධාරාවේ විද්‍යාඥයන්ට හැකි ද?
 
යථාර්ථය යනු කුමක් දැයි ඇසූ කල බටහිර විද්‍යාඥයකුට දිය හැකි සංගත පිළිතුරක් නැත. අපි ගස වැඩෙන්නේ ඇයි ද යන ප්‍රශ්නය සලකා බලමු. ගස ඇත්තේ මනසෙහි වුවත් අපි එසේ නො සිතමු. මෙහි ඇති භයානක කම නම් මනස මගින් ඇති කරනු ලැබෙන සංකල්පයක් මනසින් තොරව පංචෙන්ද්‍රියවලට ග්‍රහණය කරගත හැකි යැයි සිතීමට මනස ම ඉදිරිපත් වීම ය. නැති ගසක් ඇතැයි සිතීම සංසාර පුරුද්දකි. නැති මනසක් ඇතැයි සිතන්නේ ද මනස ම ය! ගසක් ඇති බව කීම බොරුවකි. පෘථග්ජනයන්ට බොරු මිස වෙනත් දෙයක් කීමට මනස ඉඩ නො දෙයි. නැති ගස ඇතැයි කීම බොරුවක් නොවන්නේ ද? එහෙත් පෘථග්ජනයන් කියන්නේ බොරු බව පැවසූ විට බටහිර විද්‍යාව කටගාගත් බොහෝ දෙනා මා සමග උරණ වෙති. එසේත් නැත්නම් මට සමච්චල් කරති. එහෙත් එය මට ප්‍රශ්නයක් නො වේ. නැති මට දොස් කියන්නන් ගැන නැති මා කළ යුත්තේ කුමක් ද? (බුදුන් වහන්සේ මේ බොරු ලෝකය ගැන උපේක්‍ෂාවෙන් බලන ලෙස දේශනා කළහ. මනස විසින් සකස් කෙරෙන, සංස්කරණය කෙරෙන බොරුවක ඇලෙන්නේ කුමකට ද? ඒ බොරුවකට ද්වේෂ කරන්නේ කුමකට ද? මෝහය නිසා ඇතිවන ලෝභය හා ද්වේෂය යටපත් කළ යුතු ය. මෙය කියන්නට පහසු වුවත් ක්‍රියාත්මක කිරීම අපහසු ය.)
 
බටහිර විද්‍යාඥයෝ තවත් අසංගත දේ කියති. කාන්දම් කෑල්ලක් යැයි අප විසින් හැඳින්වෙන ද්‍රව්‍යවල කාන්දම් ගුණයක් ඇතැයි බටහිර විද්‍යාඥයෝ කියති. (කාන්දම්, කාන්ති ආදී වචනවල මූලයෙහි තේරුම ආකර්ෂණය යන්න ය. සූරියකාන්ත මල සූර්යයා දෙසට ආකර්ෂණය වෙයි. කාන්තාවන්ට කාන්තාවන් යැයි කියන්නේ ද ඔවුන්ට පිරිමින් ආකර්ෂණය වන බැවිනි. බොහෝ විට වියුක්ත සංකල්ප නිර්මාණය කෙරෙන්නේ පිරිමින් අතිනි. අපේ දැනුම ද බටහිර කේන්ද්‍රීය වීමට අමතර ව පුරුෂ කේන්ද්‍රිය ද වෙයි. විශේෂයෙන් ම වියුක්ත දැනුම බොහෝ විට පිරිමින් අතින් බිහිවෙයි. ස්ත්‍රී ආධිපත්‍යයක් තුළ පිරිමින් කාන්තලා – කාන්තුවන් ලෙස හැඳින්වීමට තිබිණි ද? ඇතැම් පිරිමින්ගේ නම් ලාල්කාන්ත ආදී වශයෙන් යෙදීම සහ සියළු පිරමිින් කාන්තුවන් ලෙස හැඳින්වීම එකක් නොව දෙකකි) ඒ කාන්දම් ගුණය අපේ පංචෙන්ද්‍රියවලට ගෝචර නො වේ. එහෙත් කාන්දම් ගුණය, චුම්බකත්වය යථාර්ථයක් ලෙස බටහිර විද්‍යාවේ ගැනෙයි. එවිට යථාර්ථය යනු පංචෙන්ද්‍රියවලට ගෝචර වන දේ පමණක් නොවන බව කීමට බටහිර විද්‍යාඥයන්ට සිදුවේ. එනම් විද්‍යුත්චුම්බක ගුණය පංචෙන්ද්‍රියවලට ගෝචර නොවී ම ඊනියා යථාර්ථය බවට පත් වෙයි. (මේ චසර මැක්ස්වෙල්ගේ විද්‍යුත්චුම්බක සමීකරණවලට වසර එකසිය පනහක් පිරෙයි.) එවිට පැහැදිලි වන කරුණ නම් බටහිර විද්‍යාඥයන්ගේ යථාර්ථය පංචෙන්ද්‍රියවලට ගෝචර වන දේ පමණක් නොවන බව ය.
 
ද්‍රව්‍යවාදීහු (materialists) පංචෙන්ද්‍රියවලට ගෝචර වන ද්‍රව්‍යවලට (matter) පමණක් යථාර්ථය යැයි කියති. යුදෙව් ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියේ මැටර්, මදර් ආදී වචන එකම මූලයකින් ලැබෙන බවත් එයින් ඒ සංස්කෘතියෙහි ද්‍රව්‍යයෙහි ඇති විශේෂත්වය, වැදගත් බව පිළිබිඹු වන බවත් ෂෙල්ඩ්රේක් ඉහත සඳහන් පොතෙහි සඳහන් කරයි. එහෙත් බටහිර විද්‍යාඥයන්ට චුම්බකත්වය, ගුරුත්වාකර්ෂණය ආදීය ද යථාර්ථය ලෙස සුලකීමට සිදුවෙයි. ඒ එකක්වත් අපේ පංචෙන්ද්‍රියවලට ගෝචර නො වෙයි. එහෙත් කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයෙහි රසායන විද්‍යා අංශයෙහි කථිකාචාර්යවරයකු ඔහුගේ යම්කිසි අවයවයකට ගුරුත්වාකර්ෂණය ගෝචර වන බව පවසන බව මෙහි දී ඔහුට අසාධාරණයක් නොවීම සඳහා ප්‍රකාශ කළ යුතු ය.
 
ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් විද්වතා ගුරුත්වාකර්ෂණයක් නොමැති බව පවසා මේ අවුරුද්දට වසර සියයක් ගෙවී ගොස් ඇති නමුත් බටහිර වෙසෙන බොහෝ බටහිර විද්‍යාඥයන්ට මෙන් ම මෙරට වාසය කරන බටහිර විද්‍යාව ගැන දත් බොහෝ දෙනාට ද ගුරුත්වාකර්ෂණය ඊනියා යථාර්ථයක් බවට පත් වී ඇත. නිව්ටන්ගේ ගුරුත්වාකර්ෂණය සහ තවත් දේ අයින්ස්ටයින්ට අනුව අවකාශ කාලය  වෙයි. අවකාශ කාලයේ වස්තු බල (ගුර්ත්වාකර්ෂනය ද ඇතුළු) රහිත ව චලනය වීම (නිදැල්ලේ චලනය වීම) අවකාශ කාලයක් නොමැති, අවකාශය හා කාලය වෙන වෙන ම පැවති නිව්ටන්ට පෙනී ගියේ ගුරුත්වාකර්ෂණය ලෙස ය. ගුරුත්වාකර්ෂණය යනු නිව්ටන් ගෙතූ පට්ටපල් බොරවෙකි. එහෙත් එම ප්‍රවාදයේ, එනම් පට්ටපල් බොරුවේ, සාර්ථකත්වය නිසා ම දහනව වැනි සියවස අග භාගය වන විට ගුරුත්වාකර්ෂණය යථාර්ථයක් බවට පත් වී තිබිණි. එහෙත් පුදුමය එය නො වේ. අයින්ස්ටයින්ගේ සාධාරණ සාපේක්‍ෂතා ප්‍රවාදයෙන් අවුරුදු සියයකට පසුව ද ගුරුත්වාකර්ෂණය ඊනියා යථාර්ථයක් ලෙස පැවතීම ය.
 
මේ සියල්ලෙන් පැහැදිලි වන්නේ ඊනියා යථාර්ථය යන්න ද ඇතැමුන්ගේ නිර්මාණයක් පමණක් බව ය. බටහිර විද්‍යාවේ හා පොදුවේ ගත් කළ බටහිර දැනුමේ යථාර්ථය යන්න අමරතුංග මහතා කියන පරිදි ම විශ්වාසයක් පමණක් වුවත් අප මත බටහිර දැනුම් ආධිපත්‍යය විසින් එය ද ඊනියා යථාර්ථයක් බවට පත් කෙරී ඇත.
 
නලින් ද සිල්වා
 
2015 නොවැම්බර් 16

Sigiriya Recreated –

November 20th, 2015

How the wonder of Sigiriya appeared in its hey day at the time of  Ravan with his flying Machine Dadu Monara

 

Adaptation of hybridisation in Chemistry for cooking and energy saving.

November 20th, 2015

Dr Hector Perera         London

If we take a simple molecule such as methane, it has formed due sp3 hybridisation of the carbon atom. Carbon has only two electrons in the p orbital and two electrons in the s orbital. Two of the p orbitals are empty at the start because two electrons are paired and occupied one of the p orbitals. Carbon has p orbitals in the directions of x axis, y axis and z axis. First the carbon atom undergoes a promotion of one of the electrons to an empty p orbital. To begin with it was paired but when it promotes to an empty p orbital then one of the s orbital electron as well promotes an electron to the other empty p orbital of the carbon atom then it undergoes hybridisation or a mixing of orbitals. Then four hydrogen atoms get attached to this sp3 hybridised carbon atom to form a molecule of methane. The shape of the orbitals are unique, the s orbitals are spherical and p orbitals are dumble shaped. If you hold two pares or two small balloons together that gives a dumble shape. Once they undergoes hybridisation, one cannot find the individual orbitals. Since one s orbital and three p orbitals undergone hybridisation, we call it under went sp3 hybridisation. Once they undergone sp3 hybridisation, one cannot find the individual orbitals.

This is a completely new idea where no one has used my idea in chemistry and cooking. The point is I am going to adopt this kind of hybridisation in the explanation of cooking where no one has done such explanations with respect to cooking.  I made it clear what are the orbitals then what happened when they are hybridised or mixed and I am going to adopt this kind of explanation to cooking. I am sure most of you are wondering what is going on.

Archimedean was ridiculed

When Archimedeans explained some of the properties of the elements in a different way, many scientists at that time told that he was mad and rediculed. He said when the atoms are arranged in the increasing order of atomic weight, every eight element has a relationship. He compared them to the musical notes then he called it law of octaves. Then only the others told that he was mad but much later they found that Archimedeans comparison was perfect. Then he was showered with honours and in addition the periodic table as well named after him. Similarly when I compared and adopted this hybridisation to cooking, some people might think that I am wrong but I know it for sure it is right. I am not going to give details right here. It will be appropriate to explain these things with respect to an actual cooking demonstration then only one can decide if I am right or wrong.

When time permits I will invite University lecturers as well to witness my kind of cooking then they would admit that if am right or wrong. I am not going to the details right now because that is my unique idea.  Just not hybridisation but other terms such as thermodynamic equilibrium condition, intermolecular and intramolecular reactions, absorption, adsorption and chemisorption and many more terms are also applied. In addition to that I am using gas laws that are well established and they are even more than two centuries old. If those gas laws are valid now even after two centuries and if I adopted them for my kind of cooking then nothing wrong with that, am I correct? I am sure no British chef has used those gas laws in cooking but I am using them to save energy and to stop any volatile chemicals depositing while cooking.

Some British TV chefs are real jokers

Nearly all British chefs love to shower with cooking aroma, set fire to the cooking pan to excite the viewers. When cooking aroma is set on fire, it will burn away the vapours of some of the essentials in the vapour state. One must let that cooking aroma recycle then only the food taste better. Did you add spices to have a fire display or to flavour the food? If you don’t believe me please have a good look at the cooking demonstrations or the cooking programmes by the famous British TV chefs. They must be under the impression that higher the fire bigger crowd attracted to view the show. Sometimes they run all over the TV studio just like headless chicken, again to impress the viewers. One must have a respect to the kitchen or to the place that is used as a kitchen. To me kitchen is a chemistry laboratory and no one is allowed to run in the chemistry laboratories.  I found none of them applied science and chemistry in energy saving. They leave the cooking vessels wide open for the TV cameras to have a better view but not applying any scientific ideas in energy saving and stopping any cooking aroma while cooking. The viewers think that cooking is a real tedious thing and they lose the taste of home cooking and get tempted or get attracted to eat nothing but junk foods such as takeaways. I cannot understand why these kinds of cooking are allowed in British TV shows.

Scientific energy saving cooking with Sirasa TV in Sri Lanka

If anyone wished to see scientific energy saving cooking then they must view my live cooking demonstration done with Sirasa TV in Sri Lanka. Earlier I have demonstrated this kind of cooking even with ITN TV, interviewed at TNL and Derana TV but the one with Sirasa TV had a longer time devoted for this kind of cooking. Not only I showed how to save energy and I showed how to cut down this cooking aroma getting deposited while cooking. In fact I got an official approval by The Sustainable Energy Authority in Sri Lanka. I am sure no words can convince any person it showed be followed with a practical demonstration. I am so glad at least some Sri Lankan people had the opportunity to see my kind of demonstration. So far I haven’t had the chance to appear in any one of the British TV shows to demonstrate my scientific energy saving cooking for the benefit of the British people.

Would the people in England benefit?

Why people waste energy when some of it can be saved? Who gets gas and electricity for nothing unlike solar power? Also when high temperature is used in cooking other toxic, carcinogenic compounds are given out. On the long run those toxic compounds could affect the respiratory and cardiac system. That is another good reason why I say to use energy efficiently. I hope the British TV would consider to give me an opportunity to demonstrate my unique ideas that are based on scientific basis. If I was disproved then there is that challenged money to give away. Why not the British energy saving experts or even the British TV chefs come forward either to approve or disprove my scientific energy saving ideas? According to science every action has an equal and opposite reaction. Your comments are welcomed perera6@hotmail.co.uk

‘කම්‍ ඕ ගෝ චිකාගෝ’

November 20th, 2015

ධර්මන් වික‍්‍රමරත්න

තම දේවිය මුම්ටාස් මහල් සිහිවීම පිණිස ෂා-ජෙහාන් මෝගල් අධිරාජ්‍යයා ඉන්දියාවේ අග්‍රා නුවර ඉදිකරන ලද ටජ් මහල් කිරිගරුඩ මන්දිරය ලෝක පුදුම 7න් එකකි.  යුනෙස්කෝ ලෝක උරුමයක් ලෙස 1983දී පිළිගත් ටජ් මහල නිමකිරීමට ෂා-ජෙහාන් රජුට වසර 22ක් ගතවිය. මුම්ටාස් යනු ෂා-ජෙහාන් රජුගේ බිරින්දෑවරුන් 7දෙනාගෙන් 4වැනියාය. මුම්ටාස් ලබාගැනීමට රජු ඇයගේ සැමියාද මරා දැමුවේලු. මුම්ටාස් දේවිය මරණයට පත්වූයේ 14වන දරුවාගේ උපතේදීය. මුම්ටාස් මියගිය පසු ෂා-ජෙහාන් රජු ඇයගේ නැඟනිය අවාහ කරගත්තේය. මෙය පට්ට ආදරයක්ලු.

ශ්‍රී ලංකාවේ වර්තමාන සභාග රජයේ දැන් අලියෝ ඉගිලෙති. හංසයෝ බඩගාති. කොටියෝ පිහිනති. සීනුව ලොක්වී ඇත. ගිනිසිළුව නීවී තිබේ. යහපාලනය වෙනුවෙන් ඡන්දය දුන් අය තක්කු මුක්කුවී සිටිති. ආණ්ඩුව කාගේද? මෛත්‍රීගේද? රනිල්ගේද? මේවා මතුපිට පෙනෙන දේය. රට වැසියන්ට පෙන්වන ප්‍රයෝගයන්ය. මතුපිට පෙනෙන දේ සත්‍ය නම් විද්‍යාවක්ද අවශ්‍ය නොවේ. දිළිසෙන සියල්ල රත්තරං නොවේ. එජාපයේ සහ ශ්‍රිලනිප මෛත්‍රීපාල සිරිසේන කණ්ඩායමේ සුසංයෝගය මුම්ටාස් දේවිය සහ ෂා-ජෙහාන් අතර ඇතිවූ ආලය වාගේය. ෂා-ජෙහාන්ගෙන් පසු රජ‍වූ ඔහුගේ පුත් අවුරාංගා චෙබ් තාත්තා හිරකර තාත්තාගේ කැමැත්ත අනුව ඔහු මියගිය පසු මුම්ටාස් භූමදානය කල තැන තාත්තාද වැළලුවේය.

ශ්‍රිලනිප නායක මෛත්‍රීපාල ‍සිරිසේනට,  මහින්ද රාජපක්ෂ හැර ‘මට මුළු ලොවම ඔබ’ය. එජාප නායක රනිල් වික්‍රමසිංහගේ භාවිතය ‘සමනලයා මල හා ළමයා සේ’ය. ඇමති රාජිත සේනාරත්නට අනුව යහපාලනයට එක්වීම ‘නූඹ නාඩන් නුඹට ඕවා හොද පාඩම්’ය. සභාග ආණ්ඩුවට එක්වූ ශ්‍රිලනිප මන්ත්‍රීවරුන්ට අනුව ‘ඇමතිකම් දෙනවා නං ඇමති ස්ටාෆ්, වාහන දෙනවානං මොන කෙන්ගෙඩියද තව ඕන කියන්නේ’ යන්නය. ජවිපෙ සොයාගත් ‘අලුත් කලාව’ ඇවන්ගාඩ්ය. ඇමතිවරුන් පිරිසක් කෙළ ගන්නවාය. තවත් සමහරෙක් නා ගන්නවාය.

තිලක් මාර‍පන මෙන් ඇමතිකමෙන් කැපෙයි කියා අධිකරණ ඇමති විජේදාස රාජපක්ෂට මරබියක් නැතිසේය. ඇමති රවි සහ කබීර් එළිපිට ගැටේ. රාජ්‍ය ආයතන ගණනාවක් අවුලෙන් අවුලටය. ඇමති රාජිත සේනාරත්න කියන පරිදි කම්කරු හෝ පියන් රැකියාවක් සඳහාවත් සුදුසු නැති පුද්ගලයින් රැසක් දැන් කැබිනට් මණ්ඩලයේ සිටිති. ඉස්සර තුන කිවේ ලුණු, ඇඹුල්, මිරිස් වලටය. පහ කීවේ සූදුරු, මහදුරු, කහ, කොත්තමල්ලි සහ උළුහාල් වලටය. සියල්ල එක්වූවිට තුන පහය. දේශපාලනය දැන්  වැටී ඇත්තේ තුන පහ ලෙවල් එකටත් පහළිනි

මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමිගෙන් පසු සාධාරණ සමාජයක් සඳහා ව්‍යාපාරයේ නායකත්වය හිමිවූයේ ජවිපෙ අදිසි නායකයෙකු වන දඹර අමිල හිමියන්ටය. ඉදිරියේදි සාධාරණ සමාජයේ පෝස්ටර් ගමේ ගොඩේ ගස්වැල් සහ ගල්වලද ඇළවෙනු ඇත. සෝභිත හිමගේ මරණයෙන් පසු සාධාරණ සමාජයක් සඳහා වූ ජනතා ව්‍යාපාරයට සිදුවූයේ අටුව කඩා පුටුව සෑදුවා වා‍ගේ වැඩක්ය. අනේ අපොයි කියන්නේ මේවාටය.

ලබන 2020 මහ මැතිවරණයේදී ශ්‍රිලනිප අගමැති අපේක්ෂකයා ලෙස මෛත්‍රීපාල සිරිසේන යෝජනා වී ඇත. ලබන ජනාධිපතිවරණයේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයා වනු ඇත්තේ එජාපයේ රනිල් වික්‍රමසිංහය. දරුවන් මේවාගේ වැඩ හඳුන්වන්නේ සංගීත පුටු තරඟය කියාය. විධායකය අහෝසි කරන්නේ අද හෙට නොවේය. මෛත්‍රීපාල සිරිසේනගේ ජනාධිපතිධූර කාලය අවසන්වූ විටය. මීලඟට පත්වන ජනාධිපතිවරයා  එවිට නාමිකය. විධායක බලතල අගමැතිටය. ජනාධිපති ධූරයට යම් හෙයකින් 2020 රනිල් වික්‍රමසිංහ  පත්වූවහොත් සිදුවන්නේ වදින්න ගිය දේවාලේ ඉහේ කඩා වැටුනා වගේ වැඩක්ය.

අයවැයෙන් යෝජනා කරනු ඇත්තේ උණු උණු බදු ක්‍රමයන්ය. පාරේ යන සියළු  වාහන වලින් වාර්ෂික මාර්ග බද්දක් අයකරගැනීමේ යෝජනාවකි. විදෙස්ගත ශ්‍රී ලංකිකයන්ගේ ස්විස් බැංකුවල ඇති කළු සල්ලි සුදු කිරීමට විශේෂයෙන් ආරාධනය කරන්නේ ඩයස්පෝරාවටය. ඒ හරහා කොටස් වෙළෙඳපොල අත්පත් කර ගනිමින් ලංකාවේ ආර්ථිකය හැසිරවීමට අවස්ථාව ලැබේ. ජාතික උරුමයන් වූ ගාලු කොටුවේ පෙඩ්රල් වීදියේ වසර 100කට වඩා පැරණි පුරාවිද්‍යාත්මක ස්මාරක ලෙස සැලකෙන ගොඩනැගිලි දෙකක් සහිත ඉඩමක් ගාලු නගර සභාව මගින් බදුදී රුපියල් දශලක්ෂ 43ක් ලබාගෙන ඇත. ජාතික උරුමයන්ද විකුණාගෙන කෑමේ ව්‍යාපෘතියේ එක් ඇරඹුමක් ලෙස එය සැලකේ. සීපා ගිවිසුම ලඟ ලඟමය. ෆීජි රටට අත්වූ ඉරණමට සූදානම් විය යුතුය. බැංකු, රක්ෂණ, ගුවන්සේවා  සියල්ලම පෞද්ගලීකරණයට ලක්වීමේ අනතුරක් ඇත.

එළවළු මිල නඟින්නේ නහුතෙටය. කාලා හමාරය. වෙළෙඳපොලට අපමණ අගයකි. හාල්මැස්සෝ ග්‍රෑම් 250 රුපියල් 280කි. අමු මිරිස් ග්‍රෑම් 100 රුපියල් 120කි. අත්‍යවශ භාණ්ඩ 6ක උපරිම සිල්ලර මිල නියම කලද සතොසේ හෝ එම සහනය නැත.   බෝංචි, කැරට්, වට්ටක්කා, තක්කාලි  සහ ගෝවා ඇතුළු සියළුම එළවළු මිල ගණන් හැටට හැටේ නැඟ ඇත.

රටපුරාම සටන් ගොඩකි. බස්නාහිර මහඇමති ගුරු ප්‍රශ්න ගුරුවරියන්ගේ බුරිය සාරියෙන් වසා ප්‍රශ්න යටපත් කරන්නට හදනවාක් මෙන් ආණ්ඩුව අතීසාරයට අඹුඩ ගසා මේවා යටපත් කිරීමෙන් වැඩක් නැත. විසඳුන් දිය යුතුය. මාලඹේ උපාධි කඩය ඇතුළු අධ්‍යාපනය විකිණීමට එරෙහිව අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලයෙන් නොවැම්බර් 23 සිට 27 දක්වා නුවර සිට කොළඹට දැවැන්ත පා ගමනකි. රැකියා විරහිත උපාධිධාරිහු සතිපතා විරෝධතාවයන්ය. ඊ.පී.එෆ් සහ ඊ.ටී.එෆ් අරමුදලේ බිලියන 1,400 මුදල නිසි කළමණාකරණයක්යැයි කියමින් ඉදිරිපත් කර ඇති අමුතු යෝජනාව ඒවායේ මුදල් යටිමඩි ගැසීමේ වැඩපිළිවෙලක් බවට චෝදනාවකි. රාජ්‍ය ආයතන 26ක් විකිණීමට අර අදිනු ලබයි. ආණ්ඩුවේ මධ්‍ය කාලීන අර්ථ ක්‍රමය රටට ගැලපෙන්නේ නැත. මෙහෙම ගියොත් රට ඉවර බව කියන්නේ වෙනින් කවුරුත් නොව රතු අලි පැටව්ය.

රුපියල් දසලක්ෂ 800 මුදලක් ඉතිරිකර ගැනීමට හැකිබව කියමින් පාසැල් නිලඇදුම් රෙදි වෙනුවට රෙදි ලබාගැනීමට වව්චර් පතක් දීම බොලඳ වැඩකි. එමගින් රැකියා 3,000ක් සහ රුපියල් දසලක්ෂ 1,100ක විදේශ විනිමයක් රටට අහිමිවේ. ඉකුත් වසරේ නිල ඇදුම් සඳහා වැයවූ සමස්ත වියදම රුපියල් දසලක්ෂ 1,800කි. දේශීය නිෂ්පාදකයින් විසින්ම ඉන් අඩක් ඉටුකරන හෙයින් රුපියල් දසලක්ෂ 1,100ක් රට තුළම රැදුණේය. එතරට ඇදී ගියේ නූල් සහ සායම් ලබාගැනීමට රුපියල් දසලක්ෂ 800කි. රටේ පිළිගත් ප්‍රතිපත්ති අනුව දේශීය නිෂ්පාදකයා දිරි ගැන්විය යුතුය.

මෑන් පවර් තාවකාලික, අනියම් ආදී සේවකයින්ට බැංකුවක සේවකයෙකු ලෙස හිමිවිය යුතු බවට නැගෙනහිර පළාත්බද මහාධිකරණ විනිසුරු ආචාර්ය සුමුදු ප්‍රේමචන්ද්‍ර ඉකුත් සැප්තැම්බර් 22වැනිදා තහවුරු කළේය. එහෙත් රජය තවම මෑන් පවර් සේවකයෝ ස්ථීර කර නැත. ඔවුහු අරගල කරති. එමෙන්ම ජීවන වියදම් දීමනාව සේවක අයිතියක් බවට කොළඹ දිසා අධිකරණය ඉකුත් සැප්තැම්බර් 29වැනිදා තීරණාත්මක නඩු තීන්දුවක් දුන්නේය. පෞද්ගලික අංශයේ සේවකයින්ට ජීවන වියදම ඔවුන්ගේ අයිතියක් බව එම නඩු තීන්දුවෙන් තහවුරු විය. ‘යහපාලන’ ආණ්ඩුවක් පත්වූ බව කීවද තවමත් නීතිය යනු පාලකයාගේ කැමැත්ත බවට ඇති ප්‍රකාශයේ වෙනසක් සිදුවී නොමැත.

කුමාර් ගුණරත්නම්ගේ පුරවැසි අයිතිය වෙනුවෙන් ගෙන ගිය අඛණ්ඩ උද්ඝෝෂණය හමුවේ ඔහු පිටුවහල් නොකරන බවට විදේශ ඇමති මංගල සමරවීර කියා සිටියේය. ඒ අතරතුර විදේශ පුරවැසිභාවය හිමිවූ ශ්‍රී ලංකිකයින් 2,000කට පමණ ඉකුත් සතියේ ද්විත්ව පුරවැසිභාවය ජනාධිපති සහ අගමැති සුරතින් පිරිනැමුවේ උත්සවශ්‍රීයෙනි. පොදු සමාව යටතේ යැයි කියමින් දෙමළ බෙදුම්වාදී ත්‍රස්තවාදින් ගෙන් පිරිසක්ද නිදහස් කළේ ජාත්‍යන්තරය සතුටුකරවන අයුරෙනි. දෙමළ බෙදුම්වාදී දේශපාලන පදයට නටමින් රජය තවදුරටත් මේ අන්දමින් ගණුදෙනු කලහොත් අහිගුණ්ථිකයා නොමැතිව තනිවම නටන්න ගිය නයාට වූ දෙය නුදුරේදීම සිදුවනු ඇත.

ආණ්ඩුව දැනගත යුතු වන්නේ ‘යහපාලනය’ යන වචනය වැඩි වැඩියෙන් ප්‍රකාශ කල පමණින් යහපාලනයක් ඇති නොවන බවය. දැන් ‘යහපාලනය’ යනු පොදුජනයා අතර ජයප්‍රිය වෙමින් පවතින විහිළුවකි. යහපාලනවාදීන්ගේ මනසේ රජයන විප්ලවීය ආකෘතියත්, සැබෑ දේශපාලන සිදුවීම් අතරත් නොගැලපීම් දිනෙන් දින තහවුරු වෙමින් පවතී. පරණ දේශපාලන සංස්කෘතිය සහ මර්ධන යන්ත්‍රය එදා මෙන්ම අදද හිස ඔසවමින් පවති. අලුත් රටක් පිළිබදව ජනයා දුටු සිහිනයන් ක්‍රමයෙන් ක්ෂය වෙමින් පවතී. එය ඉදිරි දේශපාලන අනතුරක සේයාවක් බව නම් ‍නොකියා බැරිය. බලය අතට ගෙන දහඅට වන්නම නැටුවද ලෝකෙට පරකාසේය. ගෙදරට මරගාතේය.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න 

ejournalists@gmail.com

වසර 93ක් පසුකලද පෑන අත්නොහැරි ලංකාවේ ජේෂ්ඨතම ක්‍රියාකාරි මාධ්‍යවේදියා

November 20th, 2015

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

රට දන්නා ඔහු නමින් එස් පියසේනය. සම්පුර්ණ නම සේනාධීර පියසේනය. බෙන්තර ගංතෙර උතුරෙහි දේවගොඩනම් සුන්දර ග්‍රාමයේ ජන්මලාභය ලැබුවේ 1922 නොවැම්බර් 14වැනිදාය. වසර 94ක උපන්දිනය සමරන විටද හෙතෙම ජාතික ‍දිනපතා පුවත්පත් දෙකකට සෑම සිකුරාදාම දේශපාලන තීරු ලිපි දෙකක් සතිපතා සපයනු ලබයි. මාසිකව ශ්‍රී ලංකාවේ සිංහල පුවත්පත්වලටද විදෙස්ගත ශ්‍රී ලංකික ප්‍රජාව ප්‍රකාශයට පත්කරන පහන, සන්නස, සිහනද ඇතුළු පුවත්පත් කිහිපයකටම මාසිකව ලිපිද සපයනු ලබයි. ඇත්ත ඇති සැටියෙන් කිවහොත් ශ්‍රී ලංකාවේ වර්තමානයේ ජීවත්වන ජේෂ්ඨතම මාධ්‍යවේදියා එස් පියසේන සූරින්ය. මෙයට කලින් මෙම වාර්තාව තිබුයේ ඉකුක්දා අප අතරින් සමුගත් දෙටු ප්‍රවීණ පුවත්පත් කලාවේදී ඩී.එෆ් කාරියකරවනයන්ටය.

Writen by Dharman Wickremaretne
ධර්මන් වික්‍රමරත්න

එස් පියසේනයන් ගේ මතක ශක්තිය සුවිශේෂිය. ඔහුගේ වෘත්තීය පුවත්පත් කලාවට දැන් වසර 73කි. මතකය ඇවිදින පුස්තකාලයක් මෙනි. එය දේශීය, විදේශීය ඕනෑම කරුණක් වෙනුවෙන් විවර වන්නකි. වඩාත් සුවිශේෂි වන්නේ එම මතක ගබඩාව නිර්මාණයකරණයේ යෙදෙන ඕනෑම පුද්ගලයෙකු සමඟ නො‍මිලේ ‍ලබාදීමට ඔහු සතුව ඇති පරිත්‍යාගශීලිත්වයයි. සමකාලීන දේශපාලන සිදුවිම්වල අලගිය මුලගිය තැන් බොහෝ මාධ්‍යවේදීහු දැනුවත්භාවයට පත්වන්නේ ඔහු ගෙනි. පියසේන සූරින් ඉන් ලබන්නේ නිම්හිම් නැති සතුටකි. ඉතිහාසගත මාධ්‍යවේදියෙකුවූ ඔහු වර්තමානයේද මාධ්‍යයට සම්පතකි.

කලකට ඉහත 1995දී දිවියෙන් සමුගත් කැගල්ලේ සෝමා කරුණාතිලක ඔහුගේ බිරිඳය. ඇය සමඟ අවාහ වූයේ 1944 අප්‍රේල් 19වැනිදාය. ඔවුනට දූ දරුවන් පස් දෙනෙකි. වැඩිමලා කලක් දවස පුවත්පතේ වැඩකල මාධ්‍යවේදියෙකු වූ එක්සත්ය. දෙවැන්නා ශ්‍රී ලංකාවේ සිටින ඉංග්‍රීසි පුවත්පත් කතුවරයෙකුදවූ ජේෂ්ඨ මාධ්‍යවේදී සුගීස්වරය. කලක් ලේක්හවුස් ආයතනයේ නියෝජ්‍ය පුස්තකාලාධිපතිවරයාවූ තෙවැනි දරුවාවූ රුවන් දැන් ඔස්ට්‍රේලියාවේද පුස්තකාලාධිපතිවරයෙකි. හිටපු වාණිජ්‍ය අධ්‍යක්ෂක ජනරාල් සහ ජිනීවාවල හිටපු තානාපති ගෝමි සතරවැන්නාය. පස්වැන්නා වූ මුදිතා වර්තමානයේ ඕස්ට්‍රේලියානු ගුවන්විදුලි සේවයේ නිෂ්පාදිකාවකි. පියසේනයන්ට මුණුබුරු මිනිබිරියන් 5 දෙනෙකි. එක් මිනිබිරියක්ද ඕස්ට්‍රේලියානු ගුවන්විදුලි සේවයේ මධ්‍යස්ථානයක මාධ්‍යවේදිනියකි.

piyasena1
එස් පියසේන සිය 94වැනි උපන්දින උත්සවයේදී.

කොළඹ ආනන්ද විදුහලින් අධ්‍යාපනය ලත් අවදියේදී පියසේනයන්ගේ ගුරුවරුන් වූයේ ටිබෙට් ජාතික එස්. මහින්ද හිමි, තල්පාවිල සීලවංශ හිමි වැනි ජාතික සටනේ ක්‍රියාධරයන්ය. විදුහල්පති පී.ද.එස් කුලරත්නයන්ය. ආනන්දයේදී අශෝතියන් නමින් තෛයිමාසික සිංහල සහ ඉංග්‍රීසි සඟරාවේ වරෙක සංස්කාරකවරයා වූයේද ඔහුය. හලාවත මහවැව විදුහලේ 1900 මුල් ගරුවරයාවූ පියසේනගේ පියාවන ඕදිරිස් අප්පුහාමි ඉඩම්හිමි වැවිලිකරුවෙකි. එමෙන්ම 1935 පොල්ගහවෙල ගම් සභාවට ඡන්දයෙන් පත්වූ සභිකයෙකි. මෑණියන්වූ චලෝ නෝනා මියගියේ පියසේනයන්ට වයස 5ක් සම්පූර්ණ වන්නටත් මත්තෙනි. දරුවන් තිදෙනා වෙනුවෙන් කැපවූ පියා යළි විවාහ නොවූ අතර ‍නෑ හිතවතුන් ඔවුන් ඉතා හොදින් රැකබලා ගත්හ.

ඉහළ අධ්‍යාපනය සඳහා කල්කටා සරසවියට ඇතුල්වූ ඔහු පසුව ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය තහනම්වූ එකල ඒ වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මකවූ බෙංගාලි කම්කරු පක්ෂයේ උද්යෝගිමත් ක්‍රියාකරුවෙක් බවට පත්විය. එහි ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකයින් සමඟ නැෂනල් ප්‍රන්ට් පත්තරය මහපාරේ විකිණීමටද ඔහු එක්විය.

piyasena02පියසේනයන්ගේ බිරිඳ සෝමා, දියණිය මුදිතා, බාලපුතු රුවන්, මුණුබුරන් වන නුවන්, සචින්ත්‍රා, වැඩිමහල් පුතු සුගීස්වර සේනාධීර සහ ඔහුගේ බිරිඳ දමයන්ති සමගින් 1982දී.

ශ්‍රී ලංකාවට 1942 පැමිණි අතර එම වසරේ ආරම්භකල කොමියුනිස්ට්වාදින්ගේ නවශක්ති පුවත්පතේ කතුවරයා සහ ප්‍රකාශකයා විය. ටැබ්ලොයිට් පිටු 4 පුවත්පතක්වූ නවශක්තියේ මිල සතයකි. කලින් කතෘ සහ ප්‍රකාශකයාවූ ඩී.පී. යසෝදිස්  බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයට එරෙහිව පුවත්පතින් කරුණු කියාපෑම නිසා සිටියේ සිරගතවය. සමසමාජ පුවත්පතේ 1936 කතුවරයා වූයේ බී.ජේ. ප්‍රනාන්දුය. ඉන්දියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂය 1943 නීත්‍යානුකූල කිරීමත් සමඟම ආරම්භවූ ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ මධ්‍යම කාරක සභාවේ 11දෙනාගෙන් දැනට ජීවිතුන් අතර සිටින එකම තැනැත්තාද එස් පියසේනයන්ය. සෙසු මධ්‍යම සභිකයින් වූයේ දොස්තර එස්.ඒ. වික්‍රමසිංහ, පීටර් කේනමන්, වෛද්‍යලිංගම්, ආරියරත්න, රාමනාදන්, කුලතුංග ඇතුළු පිරිසකි.

දියණිය මුදිතා  මාධ්‍යවේදිනියක ලෙස ඕස්ට්‍රේලියාවට සංක්‍රමණය වීමත් සමඟම 1991දී එහි ගිය එස්. පියසේන යුවල ඕස්ට්‍රේලියානු පුරවැසියන් බවට පත්විය. දැන් ඔහු ඕස්ට්‍රේලියානු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ 1995 සිට සාමාජිකයෙකි. පසු කළෙක ශ්‍රී ලංකාවේ නේවාසික වීසා වාර්ෂිකව අලුත් කරගනිමින් ශ්‍රී ලංකාවේම මාධ්‍යකරණයේ නියැලේ.

ඩීමන් ආනන්දට පෙර රහස් පරික්ෂක මාරක කථා 6ක් පළමුවරට එළි දැක්වුයේද ඔහුය. එය ගුවන්විදුලියේ නිෂ්පාදනය කල රහස් පරික්ෂක කථා ඇසුරෙන් ප්‍රකාශිත ග්‍රන්ථයන්ය. මාරක ගින්න නම්වූ ප්‍රථම කථාව ලිහිණි පොත් මගින් ප්‍රකාශයට පත්වූයේ 1954 මාර්තු මසය. මිල රුපියල් 1.50කි. ලේක්හවුසියේ උප කර්තෘ සහ දේශපාලන වාර්තාකරු වශයෙන් 1948 පෙබරවාරි 1වැනිදා සේවයට බැදුණු ඔහු 1948 පෙබරවාරි 4වැනිදා පැවති ප්‍රථම නිදහස් උත්සවේද වාර්තාකරුවෙකු විය. එකළ ලේක්හවුසියේ අධ්‍යක්ෂක වූයේ රනිල් වික්‍රමසිංහගේ පියාවූ එස්මන්ඩ් වික්‍රමසිංහයන්ය. වමට බර මාධ්‍යවේදින්ට අතහිත දුන් එස්මන්ඩ් වික්‍රමසිංහයෝ ආනන්ද කුමාර, හෙන්රි පීරිස්, එම්.ඒ. ද සිල්වා, ඩෙන්සිල් පීරිස් ඇතුළු පුවත්පත් කලාවේදීන් රැසකට ලේක්හවුසියේ දොර විවර ‍කළේය.

ලංකා ගුවන්විදුලි සේවයට 1951 නිෂ්පාදකයෙකු වශයෙන් එක්වී පසුව නාට්‍ය සහ විශේෂාංග නියෝජ්‍ය සම්පාදක  වශයෙන් කටයුතු කල පියසේනයන් ගේ සමකාලිනයන් වූයේ තේවිස් ගුරුගේ, පී. වැලිකල, ඩී.එම් කොළඹගේ, එච්.එම්. ගුණසේකර, කරුණාරත්න අබේසේකර, නන්දා ජයමාන්න ආදිහුය. පාර්ලිමේන්තුවේ ප්‍රථම සිංහල සමගාමි කතා පරිවර්තකයා වශයෙන් 1956 මැයි 1වැනිදා සේවයට බැදී වසර 3 සේවයකල ඔහු පවසන්නේ පීටර් කේනමන්, ජී.ජී පොන්නම්බලම් වැනි අයගේ මැති සබේ කථාවලින් බොහෝ දේ ඉගෙනගත හැකි බවය. විශිෂ්ඨතම දේශපාලඥයෙකු ලෙස ඔහු හැදින්වූයේ රොබට් ගුණවර්ධනයන්ය.

සමස්ත ඉන්දීය ගුවන්විදුලි සේවයේ වසර 11 සේවයේ යෙදුණු පියසේනයන් පළමු සිංහල වැඩසටහන සාංචියේ සිට ඇරඹුවේ ප්‍රථම බෞද්ධ වැඩසටහන වශයෙනි. දවස පුවත්පතේ 1977දී නියෝජ්‍ය කතුවරයාවූ ඔහු පසුව ලේක්හවුස් කර්තෘ මණ්ඩල විධායක ලෙසද කටයුතු කළේය.  

ශ්‍රී ලංකාවේ ජේෂ්ඨතම ක්‍රියාකාරි මාධ්‍යවේදියා වන එස්. පියසේනයන්ගේ මාධ්‍ය ජීවිතය, මාධ්‍ය කේෂ්ත්‍රයට පිවිසෙන්නන්ට අත්පොතක් බඳුය. අභියෝග තුළින් ඔහුගේ මාධ්‍ය ජීවිතයට ලැබුණේ පන්නරයකි. මාධ්‍ය ජීවිතයේ ඔහුගේ අත්දැකීම් ඇතුළත් ග්‍රන්ථ කිහිපයක්ද මෑත කාලයේ නිකුත් කිරීමට ඔහු සමත් විය. ලේඛන කලාව පරිශීලනය කරන අයට සහ ඉතිහාසය ආවර්ජනය කරන්නන්ට 011-3090275 දුරකථනයෙන් සිය දැනුම සහ මතකයන් බෙදාදීම පියසේනයන් සලකන්නේ යුතුකමක් සහ වගකීමක් ලෙසිනි.

ධරධර්මන් වික්‍රමරත්න       

ejournalists@gmail.com

BALOCHISTAN- A JOURNEY TO HAPPINESS

November 20th, 2015

ALI SUKHANVER

Standing outside the scenario, it is always very easy to comment on a situation and analyze it without becoming a part of it. Same is the case with Balochistan. What is the actual issue of Balochistan; lawlessness, separatist elements, deprivation of the Baloch people, the negligence on the part of the past federal government or the indifference of the Baloch Sardars to the basic problems of the Baloch people? Various people might have various opinions in this regard but the actual analysis could be done only by the people of Balochistan.

The people of Balochistan complain that the federal government had never been serious in resolving their issues in the past. Every government gives importance to the Sardars and no doubt showers blessings upon them but these Sardars never share these blessings with the common people of Balochistan. There has ever been a serious lack of facilities regarding health, education and communication in Balochistan. The preciously beneficial Sui Gas is a source of providing energy to whole of the country but the people of Balochistan do not get any benefit of it. People are suffering from serious diseases because of scarcity of clear drinking water. Schools and colleges of standard education are few and far between and same is the case with roads and bridges. That is why the Baloch students have to proceed to Sind and Punjab for better education. No factories and no industrial projects are there to adjust the Baloch youth and to provide them job opportunities. In such a depressing situation rage and anger are very natural outcome.  It could be true that the people of Balochistan are very much dissatisfied with the indifference and unresponsiveness on the part of the federal and provincial governments and of the Sardars. But it does not mean that they want to be detached from Pakistan or they are seeking for ‘independence’ from Pakistan. Taking advantage of this scenario, various foreign supported elements are trying their utmost to change Balochistan into a blazing inferno but they have yet not succeeded simply because every Baloch heart is filled with love for Pakistan. Love never lets you say Good-Bye.

The present government of Pakistan is very well aware of the feeling of deprivation of the people of Balochistan. In collaboration with the Pakistan Army the government of Pakistan has started so many new projects for the development of Balochistan. This time it has been decided that the government would not hand-over the funds to the Sardars in the name of development projects as it had always been a very common practice in the past that the benefit of such funds remained limited to the Sardars and its fruit could never trickle down to the common Baloch people. Keeping in view the discontentment and feeling of deprivation of the people of Balochistan, the present federal government of Pakistan has started many useful development projects in Balochistan. These programs include enhancement of Balochistan’s share in the NFC Award from 5.11 to 9.9 per cent, improvement of Gwadar’s infrastructure, setting up a 300 megawatt power corridor in Gwadar, installation of additional 220kv transmission lines in Dado-Khuzdar and DG Khan-Loralai sections and above all the China-Pakistan Economic Corridor (CPEC). Moreover the infrastructure of the universities in Lasbela, Quetta, Loralai and Turbat is being upgraded and arrangements are being done for the provision of more scholarships for the students of Balochistan. All these projects will make Balochistan a hub of trading and a notable destination for regional and international investment. The benefit of all these projects shall directly go to the local people of Balochistan.

Unfortunately some anti-Pakistan elements are trying to misguide the people of Balochistan by raising the question of ownership of all these projects. They are giving an impression that the benefit of all development projects in Balochistan would go only to those who do not belong to Balochistan. By spreading this impression these elements are simply trying to de-track the people of Balochistan. It is the responsibility of our media and the government officials to dispel this impression and tell the people of Balochistan that they are the owners of Balochistan and Balochistan is simply the heart of Pakistan. Issues and problems could never be settled down unless we honestly and sincerely try to resolve them. The government of Pakistan in collaboration with the Pakistan Army is doing all that is possible to resolve the issues of Baloch people and certainly things would take a positive turn soon.

ඊයේ මහකනදරාව වැව ළඟ පුංචි පුතෙක්‌ දමා ගිහින්

November 20th, 2015

වෛද් රුවන් එම් ජයතුංග

ඊයේ මහකනදරාව වැව ළඟ පුංචි පුතෙක්‌ දමා ගිහින්

ළමයාගේ වයස අවරුදු තුනහමාරක්‌ විතර ඇති

මහකනදරාව වැවට දිය නෑමට ගිය යුවළකට

එම දරුවා හඬමින් සිටියදී හමු වෙලා

ඔවුන්  ඒ බව මිහින්තලේ පොලිසියට දැනුම් දීලා

මිහින්තලේ පොලිසිය දරුවා සිය භාරයට අරගෙන​

punchiputa

දරුවා කියන හැටියට එයාගේ නම  ආකාෂ්

පදිංචි ප්‍රදේශය වව්නියාවලු

පියාගේ නම සම්පත් සහ මව නිලූකාලු

 

ආකාෂ් පුතාගේ මව-පියා ගැන දන්න කෙනෙක් ඉන්නවාද ?

මම හිතන්නේ මම දන්නවා

 

ආකාෂ් පුතාගේ මව හා පියා දුප්පත්

දරු සම්පතක් උරුම කර ගන්න වාසනාවක් නැත්තෝ

තාත්තට රස්සාවක් නැහැ -අම්මා වෙනතක

ළමයාගේ කුස පුරවන්නට උන්ට හැකියාවක් නැහැ

 

ඇති ඇත්තෝ පෙර කළ කුසල් බලයෙන් සැප විඳිද්දී

ආකාෂ්ගේ ඇත්තෝ පෙර පව් නිසා දුක් විඳිනවා

මේකයි අපිට හාමුදුරුවෝ කියා දුන්නේ

 

පෙර පින් ඇත්තෝ බී.එම්.ඩබ්ලිව් බෙන්ස් වලින් යති

ළමුන් ගේ ගත සිත පුරවා ඔවුනට ආදරය පාති

පෙර අකුසල් ඇත්තෝ මෙලොව අපා දුක විඳිති

ළමුන්ද දුකට පත් කරති

 

හරි හමන් ආදායමක් නැති  බඩගින්න වැඩි පවුලක

ළමයෙකු හදන්නේ කොහොමද  ආදර කරුණාවෙන්

උන් සුදහ ගින්දරෙන් අඞන කොට

සනසන්නේ හිස් වාතයෙන්ද ?

කොල්ලාගේ දුක් නිවන්නට

ඌව මහකනදරාව වැවේ ගිල්ලන්නද ?

 

පියාත් ලඟ නැති ළමයෙකු හදන්නේ කෙසේද ?

බාප්පා ඌට නිකරුනේ තලයිද ? අරියාදු කරයිද ?

කොල්ලාගෙන් නිදහස් වන්නේ කොහොමැයි?

අමාරුයි හිත හදා ගන්න

 

කොල්ලාව මහකනදරාව වැවට බාරයි

පුතේ උඹ හිටපන් හරි හමන් පියෙක් එනකන්

පුතේ උඹ හිටපන් හරි හමන් මවක් එනකන්

මහකනදරාව වැව ලඟ හිටපන්

උඹට මහකනදරාව වැවේ පිහිටයි

 

දරුවන් නැති සොවින්

පටාචාරා කිසා ගෝතමී

අඞපු ලෝකයක

දරුවන් ඇති සොවින්

උන්ව උස් මහත් කරන්නට

නොහැකියාව නිසා

දරුවන් අතරමං කරන ලෝකයක

හිරවෙලා පැටලිලා ඉන්න නරපණුවන්

 

උඹ ලොකු වූ කාලයක තේරුම් ගනියි

අප අත වරද නැති බව

තිබුනා නම් කාසි පණම්

හිසට හෙවනක් එක්ක​

තියා ගන්නවා උඹව අපි ලඟම

 

පුතේ උඹ මහකනදරාව වැව ලඟ හිටපන්

නාඞා ඉඳපන් මගෙ පුතේ

උඹව වැවට විසි කරන්නේ මොන හිතකින්ද ?

මම උඹව වැව ලඟ තියා යනවා

පුතේ උඹව මහකනදරාව වැවට බාරයි

 

 

වෛද් රුවන් එම් ජයතුංග 

Frequently Asked Questions about Avant Garde Issue

November 20th, 2015

Sri Lanka News

  1. Who are the owners of weapons and accessories stored onboard MV Mahanuwara, Galle?
    About 150 international Private Maritime Security Companies (PMSCs) mostly registered in UK2. Do they have proper documents and registration?
    Yes, they do. Firstly End User Certificate and registration in the country of registration of the company and then flag state registration with the Government of Sri Lanka

    3. For What purpose these weapons are being used?
    They are used by the PMSC’s to protect commercial vessel transiting across the high risk area

    4. Are floating armouries legal?
    Yes, they are. They have been receiving recognition from international organizations and Governments during recent past because floating armouries are a recent concept introduced to the maritime security industry.

    5. Did AGMS have a monopoly in maritime security activity in Sri Lanka?
    No, there are many Sri Lankan and international companies engaged in, such services.

    6. Did AGMS pay agreed payments or taxes to the government on behalf of floating armouries?
    Yes, we did. We have paid 35% of the total income to the stake holders that are available for review at request.

    7. Who provide security for weapons on board MV Mahanuwara?
    Sri Lanka Navy.

    8. If MV Mahanuwara has been authorized to stay only in international water, why did it come to Galle port?
    There is no hard and fast rule for FA to stay in international water. However, MV Mahanuwara visited Galle port for many reasons, lastly when it necessary for us to replace with another vessel because it was ageing and certificates are expiring.

    9. Are there any other FAs operating, if so where?
    Yes, there are about 15 deployed in the Gulf of Oman and Red Sea.

    10. What are the laws and regulations that regulate maritime security industry?
    • Laws of the country of domicile of the company
    • UNCLOS 100
    • IMO guide lines and regulations
    • Laws of the sea, etc..

    11. What circumstances created opportunities for Sri Lankan companies to enter in to maritime security industry?
    • Geographical Location of Sri Lanka
    • UN charter for law of the sea
    • Obligation being a member of UN

 

  1. What mechanism in place to ensure security, monitoring and tracking of weapons in stores and transit?
    AGMS has created a department especially for this purpose under Major General L. Fenando, a former chief of staff Sri Lanka Army.13. What international recognition AGMS has received?
    Then chief of the Indian Navy, Admiral DK Joshi and executive director of SAMI, Mr. Peter Cook have categorically in two separate occasions, stated that AGMS operated floating armourie’s can act as template for the other armories worldwide.

    14. What benefits has Sri Lanka received from the activities of AGMS?
    • Providing employments for about 5000 military veterans
    • Earning over 16 billion rupees worth of foreign revenue
    • Spending approximately 280 million rupees on helping needy and sick

    15. Did AGMS maintain an armory at BMICH premises?
    No it didn’t. RALL, the state owned Security Company had an armory for its weapons at BMICH premises.

    16. It was reported that even harbor police at Galle wasn’t aware of the presence of the FA at Galle port?
    No. Harbour police was well aware, in fact a complain had been made in Nov 2012 by AGMS with regard to an incident at the FA and harbour police had made an inquiry on that.

    17. It was reported that there was a discrepancy with regard to the number of weapons on board MV Avant Garde which was arrested recently, Is it true?
    No. the two investigating agencies found the weapons on board are exactly as per the relevant MOD and RALL documents and there is no discrepancy whatsoever in this regards.

Relevance of international laws in Geneva process

November 20th, 2015

By Neville Ladduwahetty Courtesy Island

Evidence of derogation of Human Rights prevails in most countries because of threats from terrorism. For instance, the introduction of the Patriot Act of the US following the 2001 terrorist attack in New York curtails many civil liberties through invasive surveillance by the NSA. With the recent terrorist attack in Paris, security measures are bound to be strengthened in many countries resulting in the derogation of Human Rights. Attempts to dismantle Sri Lanka’s PTA appear foolish in a background where there is a global need to be extra vigilant about threats from multi-dimensional sources. The derogation of Human Rights varies and reaches a minimum – the “Hard Core” of Human Rights during an Armed Conflict.

In the course of a media briefing Dr. Udagama, the present Chairperson of the Human Rights Commission, has indicated that “the HRC intends to play a pivotal role in shaping the state policy…” (The Island of Nov. 17). The Island report further says: “Commenting on the Geneva process, reconciliation and transnational justice, Dr. Udagama asserted that the entire process should be based on human rights law”.

The UNHRC’s OISL report, the UNSG’s Panel of Experts report (Darusman report) and the Paranagama report all have categorised the conflict in Sri Lanka as a Non-International Armed Conflict. Consequently, the applicable law is International Humanitarian Law (IHL) and NOT International Human Rights Law (IHRL), because IHL governs the conduct of parties to a Non-International Armed Conflict.

This fact is unequivocally stated in Article 1 (1) of the Protocol Additional to the Geneva Convention of 12 August 1949, and relating to the Protection of Victims of Non-International Armed Conflict (Protocol II), 8 June 1977.

RELEVANCE OF IHL

Article 1 (1) states: “This Protocol, which develops and supplements Article 3 common to the Geneva Conventions of 12 August 1949 …shall apply to all armed conflicts …which take place in the territory of a High Contracting Party between its armed forces and dissident armed forces or other organized armed groups which, under responsible command, exercise such control over a part of its territory as to enable them to carry out sustained and concerted military operations…”.

Article 1 (2) states: “This Protocol shall not apply to situations of internal disturbances and tensions, such as riots, isolated and sporadic acts of violence and other acts of a similar nature as not being armed conflicts”.

Paragraph 182 of the UNHRC’s OISL report states: “Article 3 common to the four Geneva Conventions relating to conflicts not of an international character is applicable to the situation in Sri Lanka…”

Paragraph 291 of the Paragama Commission report states: “In the view of the Commission the conflict between the SLA (Sri Lankan Army) and the LTTE was a non-international armed conflict governed by the body of IHL applicable to such conflicts”.

The Sri Lanka HRC needs to appreciate that while the conflict between the Government of Sri Lanka and the LTTE had reached the threshold of a Non-International Armed Conflict and therefore IHL applies, the acts of violence associated with the JVP had not reached such a threshold. Therefore, in the case of violence associated with the JVP the applicable law is Human Rights Law. The inability to appreciate the distinctions between Humanitarian Law and Human Rights Law and the circumstances for their applicability has plagued Sri Lanka ever since it had to address accountability related issues and unfortunately that confusion continues to this day.

The question is whether the primary objective of the Security Forces was to militarily defeat the LTTE or whether to save the civilians taken hostage by the LTTE. If militarily defeating the LTTE was the primary objective separating the civilians from the clutches of the LTTE becomes part of military strategy. On the other hand, the alternative of saving the civilians as the primary goal and defeating the LTTE as a secondary goal was not a viable option because of the refusal of the LTTE to surrender or seek sanctuary elsewhere. With such a determination by the LTTE the civilians could NOT be saved without military defeating the LTTE. These circumstances underscore the applicability of Humanitarian Law throughout the conflict and thereafter in post-conflict operations relating to combatants and non-combatants.

INTERNATIONAL HUMAN RIGHTS LAW

Human Rights on the other hand are essentially international rules initiated and established by the UN, whereby individuals and groups can expect and/or claim certain entitlements from their Governments. Numerous non-treaty based principles and guidelines form part of “soft law” of Human Rights (ICRC, Advisory Service). The main treaty sources of Human Rights are the UN Declaration on Human Rights, International Covenant on Civil and Political Rights and on Economic and Social and Cultural Rights as well as a host of other Conventions. Both “soft laws” and treaty laws of Human Rights apply mostly during times of Peace. However, a degree of derogation of Human Rights and Civil Liberties are recognized as necessary depending on the extent of threats to the security of a State. However, certain Human Rights are not derogated under any circumstances. They are identified as the “Hard Core” of Human Rights Law. These are the right to life, prohibition of torture or cruel, inhuman or degrading treatment or punishment, prohibition of slavery and servitude and the prohibition of retroactive criminal laws (Ibid).

Evidence of derogation of Human Rights prevails in most countries because of threats from terrorism. For instance, the introduction of the Patriot Act of the US following the 2001 terrorist attack in New York curtails many civil liberties through invasive surveillance by the NSA. With the recent terrorist attack in Paris, security measures are bound to be strengthened in many countries resulting in the derogation of Human Rights. Attempts to dismantle Sri Lanka’s PTA appear foolish in a background where there is a global need to be extra vigilant about threats from multi-dimensional sources. The derogation of Human Rights varies and reaches a minimum – the “Hard Core” of Human Rights during an Armed Conflict.

CONCLUSION

Despite this body of legal opinion from international experts, Dr. Udagama has commented that “the entire process should be based on human rights law”, which amounts to a total rejection of the body of recognized international collective opinions. The comment attributed to Dr. Udagama could therefore either be due to misreport in The Island, or the current Sri Lanka HRC and Dr. Udagama have collectively decided to revisit the facts and circumstances associated with the conflict and concluded on taking a radically different interpretation namely, that the conflict in Sri Lanka was NOT an Armed Conflict. The motivation for such a dramatically different interpretation could be driven by the compulsion of the Sri Lanka HRC “to play a pivotal role in shaping state policy”.

If The Island report is correct, the Sri Lanka HRC has concluded that that the conflict was NOT an Armed Conflict as defined by Protocol 3. The impact on Sri Lanka as a result of the position taken by the Sri Lanka HRC would be to categorize acts such as No-Fire Zones, Shelling of hospitals, shortfalls in delivery of food, medicine and other humanitarian aid to the civilians and post-conflict treatment of combatants and non-combatants as Human Rights violations, whereas all of them could be explained and found acceptable under provisions of International Humanitarian Law applicable to Non-International Armed Conflict. Therefore, without arbitrarily declaring that the Geneva process should be based on Human Rights Law, the task for Dr. Udagama and the HRC is to first establish grounds for rejecting the UNHRC’s categorization that the conflict in Sri Lanka was a Non-International Armed Conflict.

Wither Central Bank

November 19th, 2015

Hitihamillage Chandrapala.

The Central Bank of Sri Lanka has been maintaining a clean sheet of record until very recent times. Every one respected the Central Bank for its unique role and integrity in managing the monetary system of the country. As the custodian of the Employees’ Provident Fund, the biggest superannuation fund in the country, it has an unblemished record. The functions relating to the administration of the Exchange Control Act and the management of the foreign exchange of the country have been imparted without any complain. The respective governments also honoured its role and did not try to get it politically involved. Even the officers of the Central were given their due respect.

Unfortunately there have been attempts to tarnish its reputation in recent times. There was lot of criticism leveled against the appointment of Ajith Neward Cabral because of his political background. However, subsequent events show that his appointment was justified to a considerable extent as he was able to survive in his position without any conflict. The most suitable choice would have been Dr.P.B.Jayasundera with his expertise on the subject of fiscal policy and his excellent career record at the Central Bank. However, at this time he had become an indispensable person at the Finance Ministry and Mahinda Rajapaksa was unable to release him for the post of Governor, Central Bank.  By virtue of his position as the Secretary to the Ministry of Finance who is invariably an ex-officio member of the Monetary Board that governs the Central Bank, Dr.P.Jayasundera was in a position to guide the activities of the Monetary Board and protect the interest of the Government. Because of this combination, the Central Bank was able to maintain its integrity.

However, this situation took a complete turnaround with the appointment of Arjun Mahendran as the Governor of the Central Bank under Yahapalana Government. The only qualification he had to become the Governor of the Central Bank was his close family connection with Ranil Wickramasinghe and his Royal background. He has also become a citizen of Singapore after he left Sri Lanka a long time ago. As such, lot of ambiguity surrounds his appointment. Immediately after his appointment he was directly involved in the controversial bond issue of a fraudulent nature running to billions of Sri Lanka Rupees. The beneficiary of this bond issue happened to be Capital Treasuries owned by his son in law. Despite legal actions initiated and debates ensued in the Parliament and in public forums, nothing appears to have happened under the dictatorial rule of Ranil Wickramasinghe as in the past. Even the SLFP Ministers who boasted about making it a condition to get him out of the Central Bank when they joined the coalition government appear to have knelt in front of Ranil Wickramasinghe. The President himself is unable to do anything as he is a mere puppet in the hands of Ranil Wickremasinghe. Under such circumstances, Arjun Mahendran was able to fortify himself well in the Central Bank and was able to vent his revenge on the Central Bank Officers by transferring them all over at his whims and fancies even without consulting the Department of Human Resources. This action has brought down the morale of the Central Bank officers to rock bottom levels. In the absence of a Secretary to the Treasury in the caliber of Dr.P.B.Jayasundera, there is no one to control Arjun Mahendran who is acting like a bull in a China shop. Both Arjun Mahendran and Ranil Wickremasinghe represent the right wing Capitalist sector of the Western style who strongly believe in private management and are very likely to take Employees’ Provident Fund and the Exchange Control Department out of the Central Bank as announced in their medium term plan and hand them over to a private company. Such arrangements are necessary for them to earn money for their survival and election campaigns as in the case of the bond issue. I as a citizen feel very sorry for the Central Bank and its future.

මෛත්‍රී,රවී ගොනාට අන්දයි -අයවැයේ පිටු කිහිපයක් මෛත්‍රී මාරු කරයි. Sirisena’s last minute revision to the budget proposals.

November 19th, 2015

Yahapalana News

Sources revealed that on recommendations of Sirisena, a few pages of the first budget speech prepared by the Ministry of Finance Ravi Karunanayake has been  replaced with Sirisena’s own pages. The original Budget report had been prepared under the supervision of Prime Minister Ranil Wickremesinghe and suddenly Sirisena has requested a copy and replaced it with his own pages.

(Lankanewsweb Report)

යහපාලන ආණ්ඩුවේ පළමු අයවැය ලේඛනයේ පිටු කිහිපයක්ම ගලවා දමා ඒ සදහා මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාගේ නිර්දේශ මත සැකසු පිටු කිහිපයක් එකතු කිරිමට කටයුතු කර ඇති බව මුදල් අමාත්‍යාංශයේ අභ්‍යන්තර ආරංචි මාර්ග අනාවරණය කරනවා. අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ පුර්ණ අධික්ෂණය යටතේ අයවැය ලේඛණය සකස් වි ඇති අතර අද දහවල් හදිසියේම අයවැය ලේඛනය ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ගෙන්වාගෙන ඇති අතර එහි පිටපත් කිහිපයක් මාරු කිරිමට කටයුතු කර තිබේ.

අදදහවල් මුදල් අමාත්‍ය රවී කරුණානායක මහතා විසින් අදාළ අයවැය ලේඛනය රැගෙන ජනාධිපතිවරයාගේ කොළඹ පිහිටි නිවසට ගොස් ඇති අතර එහිදි මෙම වෙනස්කම් කර තිබේ.බදු සංශෝධනය කිරිම සම්බන්ධයෙන් අගමැතිවරයා කර තිබු පිටු කිහිපයක් මේ අකාරයට වෙනස් කිරිමට ලක්කර තිබේන බවද මුදල් අමාත්‍යාංශයේ අභ්‍යන්තර ආරංචි මාර්ග අනාවරණය කළා.

මුදල් අමාත්‍ය රවී කරුණානායක මහතා සහ අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා අතර ඇති වී ඇති අර්බුදය භාවිතා කරමින් මෛත්‍රී මේ දිනවල රවී කරුණානායක දිනාගෙන ඇති අතර මෛත්‍රී පිහිටුවන ඔනෑම ආණ්ඩුවක මුදල් අමාත්‍ය ධුරය රවීට ලබාදිමට පොරොන්දුවක්ද දි තිබේ.

ආණ්ඩුව අභ්‍යන්තරයේ මේ වන විට ඇති වී ඇති අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ හා මුදල් ඇමති රවී කරුණානායක අතර අර්බුදය ගුටි කෙලි දක්වා වර්ධනය වී තිබේ.

ශ්‍රී ලංකා ඉන්ෂුවරන්ස් ආයතනයේ ප්‍රධාන විධායකයා ලෙස මුදල් ඇමතිවරයා විසින් පත්කර තිබූ ඔහුගේ ඥාතියා ඉවත් කොට අගමැතිවරයා විසින් පත්කළ කීත් බර්නාඩ් වැඩ භාර ගැනීමට ගිය වෙලාවේ මුදල් ඇමතිවරයාගේ ආධාර කරුවන් විසින් පහර දී එළවා දැමීම හේතුවෙන් රවී-රනිල් ගැටුම ආරම්භ වි තිබේ.

එජාප ජයග්‍රහණය සඳහා කිසිදු මෙහෙයක් සිදු නොකළ අසලකවත් නොසිටි පුද්ගලයෙකු වන කීත් බර්නාඩ් නැමැත්තෙකු අගමැතිවරයාගේ නිර්දේශය මත රාජ්‍ය ව්‍යවසාය අමාත්‍ය කබීර් හෂීම් මහතා විසින් ශ්‍රී ලංකා ඉන්ෂුවරන්ස් සමාගමේ ප්‍රධාන විධායකයා ලෙස පත්කිරීම පිළිබඳව උරණ වී ඇති මුදල් ඇමතිවරයාගේ ආධාර කරුවන් ඔහුට මෙසේ පහර දී එළවා දමා තිබේ.

FR case over racial and religious identities of parties

November 19th, 2015

By Chitra Weerarathne  Courtesy Island

President’s Counsel, Prasantha Lal de Alwis has filed a fundamental rights violation petition, in the Supreme Court, complaining that political parties with religious and racial identity, should amend their registration identities, or they should be taken off the list of registered political parties.

At the parliamentary elections in August, 20 such political parties had confused him and subjected him to discrimination in violation of Articles 10 and 12 of the Constitution of Sri Lanka, the petitioner has argued.

The petition was called before the Supreme Court, yesterday. The designation of the first respondent, Mahinda Deshapriya, the Commissioner of Elections, has changed. Hence, the petitioner was advised to amend the caption and support the petition. Time was given till March 15, 2016.

Among the other respondents listed in the petition are the secretaries of the 20 political parties with racial/religious identities and the Attorney General.

Among the political parties named as ones with political/religious identities are, the Bodhu Jana Peramuna, Illankai Thamil Arasu Kachchi, Sri Lanka Muslim Congress and Nawa Sihala Urumaya.

The Bench comprised Justice Eva Wanasundera, Justice Sisira de Abrew and Justice Upali Abeyratne.

After abolition of executive presidency Maithri may contest again

November 19th, 2015

By Shamindra Ferdinando Courtesy Island

Presidential advisor Shiral Lakthilake yesterday said that there couldn’t be any reason for President Maithripala Sirisena to refrain from contesting the next general election as his party’s prime ministerial candidate.

President Maithripala Sirisena heads both the SLFP and the UPFA.

Having fulfilled the promises made in the run-up to the January 8 presidential poll, President Maithripala Sirisena could join the fray if the people wanted him to.

Attorney-at-law Lakthilake was on live Sirasa political show Pethikada.

Responding to interviewer, Sripal Wanniarachchi, Lakthilake pointed out that President Maithripala Sirisena had assured the country that he wouldn’t contest a presidential election again. The former UNP Western Provincial Council member pointed out that the President was young enough and had many years of politics in him.

The attorney-at-law compared President Maithripala Sirisena’s spearheading role in the then President Mahinda Rajapaksa’s ouster to that of English military and political leader Oliver Cromwell.

Lakthilake stressed that except 13 and 17 Amendments to the 1978 Constitution, all other Amendments had been crafted to strengthen the executive presidency to varying degrees. Those who had backed Maithripala Sirisena’a candidature at the January 8 presidential polls, had wanted the dictatorial executive presidency abolished. President Maithripala Sirisena’s move was aimed at paving the way for a Constitution which would meet the aspirations of all communities, the presidential advisor said.

In answer to another question, Lakthilake said that the proposed hybrid electoral system under the new Constitution would comprise the first-past-the-post and proportional representation system. Lakthilake stressed the importance of addressing the concerns of the smaller political parties as well as minority parties.

The former Western Province member asserted that there wouldn’t be another presidential election again.

He asserted that the abolition of the executive presidency could lead to the emergence of executive premiership. An executive premier elected by the people would be answerable to the cabinet, Lakthilake said.

Lakthilake lashed out at those who still wanted to be under an authoritarian ruler.

Lakthilake pointed out that President Maithripala Sirisena and the government led by Prime Minister Ranil Wickremesinghe had taken opposing views on some critical issues. Citing alleged Central Bank bond scam as one such disputable issues, Lakthilake said that President Maithripala Sirisena had subsequently intervened in the Avant Garde matter. Lakthilake compared the UNP-led government’s response to the alleged Central Bank scam and the Avant Garde

President Maithripala Sirisena had terminated all agreements between the Avant Garde Maritime Services and Defence Ministry-run Rakna Arakshaka Lanka Limited (RALL) thereby bringing the entire operation under the Navy, Lakthilake said.

Commenting on the current developments in and outside parliament, Lakthilake asserted that President Maithripala Sirisena was taking steps to meet new political situation. He said that a new Opposition grouping had emerged though it wouldn’t have a big role in parliament. The attorney-at-law said that the new grouping would have a much bigger role outside parliament.

There were only four recognised political parties in parliament and the so-called joint Opposition wasn’t among them, Lakthilake said, noting that the UNP had opted for a coalition due to its failure to secure at least a simple majority at the Aug. 17 parliamentary polls.

 

No peace can come to Syria without Assad – Lavrov

November 19th, 2015

RT

Russian Foreign Affairs Minister Sergey Lavrov. © Iliya Pitalev / Sputnik
Western expectations of Syrian President Bashar Assad’s imminent fall were misplaced, says Russian Foreign Minister Sergey Lavrov. Assad has public support, meaning no peaceful resolution of the conflict is possible without his participation, he added.

“All the forecasts made by our colleagues in the West and some other parties that the people would rise up and oust him never came true. This means one thing: Assad represents the interests of a significant part of Syrian society. So no peaceful solution can be found without his participation,” the top Russian diplomat said on Thursday in an interview with Radio Russia.

Earlier US President Barack Obama reiterated he does “not foresee a situation in which we can end the civil war in Syria while Assad remains in power” and that he is not the legitimate leader of Syria.

According to Lavrov, senior officials around the world are coming to realize the truth of Russia’s position on the issue and are beginning to distance themselves from Washington’s policies. Eradicating Islamic State (IS, formerly ISIS/ISIL) should take precedence over all other issues, he added.

“I believe that [French President Francois] Hollande’s call to [Russian President Vladimir] Putin after those horrific terrorist attacks in Paris, his suggestion to coordinate our efforts and President [Putin’s] response, which was the willingness to do so as allies – those things signify that now level-headed politicians are dropping secondary issues and realizing the need to concentrate on the biggest issue at hand: stopping ISIS’ attempts to spread influence globally,” the minister said.

READ MORE: Hollande to tell Obama Europe can’t wait for US war of attrition with ISIS to succeed – report

Lavrov reminded that countries, such as France or Assad’s long-time enemy Turkey, had earlier insisted the Syrian president should go immediately and called him a magnet for Islamic State.

“This logic dictates that not only Assad is a magnet for ISIS, but also Lebanon, Turkey, France and Egypt,” Lavrov said, naming the four countries where the terrorist group staged successful attacks in October and November. “ISIS is trying to achieve its goal of creating this so-called caliphate regardless of what happens in Syria and the attitude that anyone has towards Bashar Assad.”

The attacks in Paris were some of the worst instances of violence that Europe has seen in decades. It is believed that groups affiliated with IS planted a bomb on a Russian passenger plane in Egypt and organized bombings in Ankara and Beirut. The combined death toll from the four attacks stands at almost 500.

Russia is calling on the US-led coalition to join forces and defeat IS, arguing that a peaceful resolution will only be possible in Syria after violence is stopped.

“We are currently acting in Syria legally and are willing to cooperate in practice with the members of the [US-led] coalition that are prepared to respect Syria’s sovereignty and the goals of the Syrian government,” Lavrov said.

He added that IS terrorist attacks are a threat to world peace and stability and fall under Article 7 of the UN Charter, which allows the UN Security Council to use force.

“I am certain that we must pass a UN Security Council resolution, which would state the need to act in accordance with Chapter 7 of the UN Charter and destroy ISIS. The same as we did after the terrorist attacks on September 11, 2001,” Lavrov said.

He added that Russia proposed a draft resolution to the UNSC that would call on all nations to join forces against IS in September, but it was opposed by other members of the security body.

“Our Western partners said they didn’t like that the resolution stated that anti-terrorist operations should be coordinated with the governments of the states, where such operations take place,” Lavrov said. “Unfortunately we see the willingness to band together on an anti-terrorist platform only after tragedies. I hope more will not occur – even though it cannot be guaranteed – and that we can act preemptively. Terrorists don’t quarrel; they manage to agree pretty well.”

Russian strategic bombers hit ISIS positions with cruise missiles, smart bombs (VIDEO)

November 19th, 2015

RT

Russia’s Defense Ministry has released new videos of retribution attacks on Islamic State (IS, formerly ISIS) with strategic bombers launching smart bombs and cruise missiles.

Strategic aviation was scrambled shortly after confirmation that the Russian passenger plane that crashed in Egypt’s Sinai Desert on October 31 was downed by a terrorist bomb.

© Ministry of defence of the Russian Federation

The footage was apparently recorded on the morning of November 19 and collected as technicians prepare the Russian long-range bombers to fulfill their missions.

The Tu-160 ‘Blackjack’ long-range bombers are based in Engels, near the city of Saratov in southern Russia, while the Tu-22M3 ‘Backfires’ and Tu-95 ‘Bears’ are stationed in Mozdok in the North Caucasus.

More From The Web

71 අප්‍රේල් කැරැල්ලේ 12 වන සැකකරු ඩී. ඩී. සිල්වා

November 19th, 2015

Dr Ruwan M Jayatunge M.D.

ඩී. ඒ. ගුණසේකර මහතාගෙන් සමුගත් මට අප්‍රේල් මහ නඩුවේ මීලඟ විත්තිකරු වූ ඩී. ඩී. සිල්වා හෙවත් දේවහන්දි දිනිඳුමිත්‍ර සිල්වා පිළිබඳව විස්තර ලබා ගැනීමට අවශ්‍ය කෙරුණි. ඔහු ජීවතුන් අතර නොමැති නිසා දේවහන්දි දිනිඳුමිත්‍ර සිල්වා විසින් 1971 ජූනි මාසයේදී අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට දෙන ලද කටඋත්තරය අනුසාරයෙන් ඔහුගේ 71 භූමිකාව පිළිබඳව යම් විස්තරයක් පාඨකයාට ලබා ගත හැක. එය පහත දැක්වේ.

අ.ප.දෙ. කාර්යාලය – 1971.6.29 වන දින

දේවහන්දි දිනිඳුමිත්‍ර සිල්වා: වයස අවු: 41යි. සිංහල බෞද්ධ.

වත්තල, එෙ`ඩ්රමුල්ලේ, දෙවටගහවත්තේ අංක 20/30 දරන

ස්ථානයේ වාසය කරයි. පැමිණ ප්‍රකාශ කරයි.

මම මේ ප්‍රකාශය කරන්නේ සිය කැමැත්තෙනි. මම කොළඹ කොටුවේ, විජෙවර්ධන මාවතේ, එක්සත් ප්‍රවෘත්ති පත්‍ර ආයතනයේ, ලේක්හවුස්හි ලිතෝ සහ ලඩ්ලිව් යන්ත්‍ර ක්‍රියාකරවන්නෙක්. මම අම්බලන්ගොඩ පොලිස් වසමට අයත් ප්‍රදේශයේ වැසියෙක්. මගේ පියා වන දේවහන්දි සයිමන් සිල්වා මිය ගොස්ය. ඔහු කොළඹ නගරශාලාවේ කාර්යාල කාර්ය සහායකයෙක් විය.  මගේ  මව වන සොයිදහාමි ද මිය ගොස්ය.

kerelle

මා කොළඹදී උපත ලැබුවා. ඒ මගේ දෙමාපියන්, අංක 140/8, සීවලී පටුමග, වනාතමුල්ල යන ස්ථානයේ පදිංචිව සිටි කාලයේදීය. මගේ පවුලේ මට වැඩිමහල් එක් සහෝදරයෙක්ද, මට බාල එක් සොහොයුරකුද, එක් සොහොයුරියකද සිටී. මගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා වන ටී. මාටින් සිල්වා ද මිය ගොස්ය. ඔහු සෞඛ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවේ ලිපිකරුවෙකු ලෙස වැඩ කළා. මගේ බාල සොහොයුරා වන දේවහන්දි වික්‍රමරත්න සිල්වා, කොටුවේ විදුලි දෙපාර්තමේන්තුවේ රියැදුරෙක්. ඔහු අවිවාහකයි. ඔහු වනාතමුල්ලේ සීවලී පටුමගේ අංක 140/8 දරන ස්ථානයේ වාසය කරනවා. මගේ බාල සොහොයුරිය වන ටී. උමාවතී සිල්වා ජිනදාස සිල්වා සමඟ විවාහ වී සිටියි. ඔහු වරාය කොමිෂන් සභාවේ (බත්තල් අංශය ජ් එන්ජින් කාමරය ) වැඩ කරනවා. ඔවුන් වාසය කරන්නේ වනාතමුල්ලේ සීවලී පටුමගේය.

මම කොළඹ, කර්මාන්ත විද්‍යාලයේ කනිෂAඨ පංතිය දක්වා ඉගෙන ගත්තා. මම පාසල් යන කාලේ මගේ දෙමාපියන් එක්ක සිටියා. මම 1952 දී කැස්බෑවේ, හෙරලියාවල, කුමාරහේන්නෙගාලගේ දෝන අමරාවතී යන තැනැත්තිය සමඟ විවාහ වුනා. මෙම විවාහයෙන් මට දරුවන් 6 දෙනෙකු සිටිනවා. මීන් වැඩිමහල් ටී. කමනී ධම්මිකාය. ඇයගේ වයස අවු: 17 යි. ගෝතමී බාලිකා මහා විදුහලේ ශිෂ්‍යාවකි. දෙවැනියා ටී. කාන්ති අනෝමාය. වයස අවු: 15යි. ගෝතමී බාලිකා මහා විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යාවකි. තුන්වැනියා ටී. විජිත මහානන්දයි. වයස අවු: 14 යි. රාජකීය විදුහලේ ශිෂ්‍යයෙක්ි. හතරවැනියා ටී. දේවිකා චමලීය. වයස අවු: 12 යි. ගෝතමී බාලිකා මහා විදුහලේ ශිෂ්‍යාවකි. පස්වැන්නා ටී. තුසිතා නාමලීය. වයස අවු: 6යි. ගෝතමී බාලිකා මහා විදුහලේ ශිෂ්‍යාවකි. හයවැනියා ටී. සුජිත් පි්‍රයංකරයි. වයස අවු: 2 1/2 යි. මගේ බිරිඳගේ සොහොයුරිය වන කේ. කුසුමාවතී මල්ලවආරච්චි නමැත්තෙකු සමඟ විවාහ වෙලා ඉන්නවා. ඔහු මැකලම් පාරේ තැපැල් කාර්යාලයේ ලියුම් තෝරන නිලධාරියෙක්.

වනාතමුල්ලේ පදිංචිව සිටි මගේ තරුණ අවධියේදී මම ඔස්මන් සිල්වාගේ පවුල ඇතුළු තවත් එහි වැසියන් කීප දෙනෙක්ම අඳුනා ගත්තා. මම ඔස්මන් සිල්වාගේ දෙමාපියන්වද දැනගෙන සිටියා. ඔස්මන්ගේ සොහොයුරා වන ලෙනාඩ්වද zzසින්ඩාZZ යනුවෙන් හැඳින්වෙන සිඩ්නි ද මම දැන සිටියා. මා ඔවුන් දැන ගත් කාලයේ සිටම ඔස්මන් සිල්වාගේ පවුලේ අය ල.ස.ස.ප. ට සහාය දෙන අය බව මම දැන සිටියා. මා දේශපාලන කටයුතුවලට බැඳීමක් නොතිබුණ නමුත් වනාතමුල්ල පැත්තේ ල.ස.ස.ප. මගින් පැවැත්වූ රැස්වීම්වලට මා සහභාගි වුනා. ලසසප ප්‍රතිපත්ති මගේ සිත් ඇද ගත්තා. ඇත්ත වශයෙන්ම මම මගේ මුල් ඡන්දය බර්නාඩ් සොයිසා මහතාට දුන්නා.

1947 දී, ලූවිස් සිංඤෝගේ උදව්වෙන් මම ලේක්හවුස් එකේ ලයිනෝ ආධුනිකයෙකු ලෙස පත් වුනා. ලූවිස් සිංඤෝ දැන් ලේක්හවුසියේ ප්‍රවෘත්ති වැඩ මූලිකයෙක්. 1958 දී කුලී සින්නක්කර ක්‍රමය යටතේ ජාතික නිවාස දෙපාර්තමේන්තුවෙන් නිවාසයක් ලබාගත්තා. මම මාසයකට රු: 36.60 බැගින් කුලී ගෙවනවා. මම දැනට මේ නිවසේ වාසය කරනවා. මෙම නිවාස ක්‍රමයේ තිබුණු අඩුපාඩුකම් ගැන සොයා බැලීමට ල.ස.ස.ප. මගින් සංවිධානය කළ සංගමයක් හා සුභසාධක සංගමයක්ද තිබුණා. මම සුභසාධක සංගමයට බැඳුණා. එහිදී මම මදනායක, විමලගුණේ, ඒ. ඊ. ෙජ්මිස් ලොක්කා යන අය ඇතුළු කීපදෙනෙක්ම අඳුනාගත්තා. මේ අය මුණගැසීමෙන් පසුව ඔවුන් ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ආධාරකරුවන් බව මට දැනගන්නට ලැබුණා. ඉහතින් සඳහන් කරන ලද තිදෙනා ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (පීකිං පිලේ) හා වාමාංශික පක්ෂයේද සාමාජිකයන් බවද මම දන්නවා.

මම එම ක්‍රමයේ ග්‍රාමසංවර්ධන සමිතියේද කාරක සභිකයෙක් වෙලා සිටියා. මම 1960 දී පමණ මහජන එක්සත් පෙරමුණේ කාඩ්පත හිමි සාමාජිකයෙක් බවට පත් වුණා මම අවුරුදු 2ක් පමණ සාමාජිකයකු ලෙස සිටියා. මෙම කාලය තුළදී මම ම.එ.පෙ. පෙලපාලිවලටද සහභාගි වී තිබුණා. පිලිප් ගුණවර්ධන මහතා විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද බැංකු බිල් පනත හා කුඹුරු පනත වැනි පනත් මගේ සිත් ගෙන තිබුණා. මෙම සංවර්ධනාත්මක ප්‍රතිපත්ති නිසයි මම ම.එ.පෙ. ට බැඳුණේ. මම ගොංගිතොට එක්සත් ගොවීන්ගේ සංගමයේ භාරකාරයාද වෙලා සිටියා. විමලගුණේ රුසියාවට ගොස් ඇති බව මා දැන සිටි අතර, ලාභ ලබා ගැනීමට හැකි වන පරිදි මෙම ගොවි සමාජය ගැන මම ඔහුගේ උපදෙස් විමසුවා. එම නිවාස ක්‍රමයේ බෞද්ධ සංගමයේද මම කාරක සභිකයෙක්.

1967 දී, විමලගුණේ මට කීවා එක්තරා තරුණයෙක් ගැන. ඔහු දේශපාලන විද්‍යාව හොඳින් දැන සිටි අතර, ලංකාවේ ආර්ථීක තත්වය නගාසිටුවීමට ඔහු අදහස් කරන බවත් විමලගුණේ කීවා. සංගමයේ සුභසාධනය ගැන මා ඉතා උනන්දුවෙන් සිටි නිසා මෙම විශෙAෂ තරුණයා මුණ ගැසීමට කැමතිදැයි ඔහු මගෙන් ඇසුවා. මම මේ තරුණයා මුණගැසීමට උනන්දුවක් දැක්වූවා. 1967 එක්තරා දිනක (නියම දිනය හා මාසය මට මතකක් නැත) එක්, ෙජ්මිස් නමැත්තෙකුගේ නිවසට පැමිණෙන ලෙස විමලගුණේ මට කීවා. මෙම ෙජ්මිස් නම් කලින් සඳහන් කළ එ. ඊ. ෙජ්මිස් ය. ඔහු සතොස සේවකයෙකි. ඔහු පරන්කන්දවත්ත නිවාස යෝජනා ක්‍රමයේ වාසය කරයි.

ත‍මම විශෙAෂ දිනයේ පස්වරු 7.00ට පමණ මම මේ තැනැත්තාගේ ගෙදරට ගියා. එම නිවසේදී මට පහත සඳහන් අය හමුවුණා. 1. විමලගුණේ, 2. ඇලඩින් – සතොස වැඩ කළ මොහු ඒ කාලයේ ෙජ්මිස්ගේ ගෙදර නැවතී සිටියා. 3. ෙජ්මිස්, 4. මම. මා කලින් සඳහන් කළ තරුණයා මෙම නිවසට පැමිණ සිටියා. ඔහු රෝහණ විෙජ්වීර යනුවෙන් විමලගුණේ මට හඳුන්වා දුන්නා. මට විෙජ්වීර මුණගැසුණු මුල්වතාව මෙයයි. අපි සියලූදෙනාම ෙජ්මිස්ගේ නිවසේදී තේ බීවා. එහි සිටි අනෙක් අයත් විෙජ්වීරට හඳුන්වා දෙනු ලැබුවා. ඉන්පසු විෙජ්වීර zzලංකාවේ වාමාංශික ව්‍යාපාරයZZ ගැන අපට කතාවක් කළා. මෙම කතාව රාත්‍රි 10.00 හෝ 10.30 පමණ වන තෙක් පැවැත්වුණා. දේශනයෙන් පසුව මම ගෙදර ආවා. ඒ කතාව ගැන මම ඉතාමත් පැහැදුණා. විෙජ්වීර එදා රාත්‍රිය ෙජ්මිස්ගේ නිවසේ ගත කළා.

මට දෙවෙනිවරට විෙජ්වීර මුණගැසුණේ පළමු රැස්වීමෙන් මසකට පමණ පසුව මදනායකගේ නිවසේදීය. විෙජ්වීර එහි පැමිණ සිටි බව විමලගුණේ මට දැන්වුවා. මම රාත්‍රි 7.00 ට පමණ මදනායකගේ ගෙදරදී ඔහු හමු වුණා. මෙම දෙවෙනි හමුවීමද වුණේ 1967 දී. කලින් රැස්වීමට පැමිණ සිටි සංඛ්‍යාවම මෙම රැස්වීමටත් ඇවිත් සිටියා. මෙම රැස්වීම රාත්‍රි 11.00 පමණ වනතෙක් පැවැත්වුණා. මාතෘකාව වුනේ zzආර්ථීක අර්බුදයයිZZ. විෙජ්වීර එදා රාත්‍රියේ සිටියේ කොහිදැයි මම නිශ්චය වශයෙන් දැන්නේ නැහැ. සමහරවිට ඔහු ෙජ්මිස්ගේ නිවසට යන්නට ඇති. ඔහු කතා කළ මාතෘකා උඩ අපේ යහලූවන් සමඟ සාකච්ඡා කර, එමගින් ඔවුන්ගේ සිත් ගෙන, තමාගේ සිතාගැනීමේ පිළිවෙළ ඔවුන්ට තදින් පැහැදිලි කරදෙන ලෙස මෙම දේශනය කරගෙන යද්දී විෙජ්වීර අපට කීවා. සාමාජිකයන් කීපදෙනෙකු බඳවාගන්නා ලෙසත් ඔහු මට කීවා.

1967 අගභාගයේදී පමණ, මගේ නිවසේදී, විෙජ්වීර තුන්වෙනි දේශනය පැවැත්වුවා. විෙජ්වීර මගේ ගෙදරට ආ පළමු වතාව මෙයයි. මා දන්නා තරමින්, පළමු රැස්වීම් දෙකට සහභාගි වූවන්ම මෙම රැස්වීමට සහභාගි වුනා. මෙම රැස්වීමේදී මාතෘකාව වුණේ zzඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදයZZ යන්නයි. දේශනය රාත්‍රි 8.00 ට පමණ පටන්ගෙන අලූයම 2.00 වනතෙක් පැවැත්වුණා. දේශනයෙන් පසුව විෙජ්වීර යන්නට ගිය අතර, ඔහු එදා රෑ කොහේ සිටියේදැයි මා දන්නේ නැහැ. මෙම දේශනය පැවැත්වුණේ මගේ නිවසේ සාලයේය. මගේ පවුලේ සාමාජිකයන් කිසිවකු ඊට සහභාගි වුණේ නැහැ.

දෙවෙනි දේශනය දීමෙන් අනතුරුව සහ තුන්වෙනි දේශනය අතර කාලයේ මං කිසිම සමාජිකයෙකු බඳවා නොගත් අතර, කිසිම කෙනකු සමඟ මේ මාතෘකා ගැන සාකච්ඡා කලේ නැහැ. තුන්වෙනි දේශනයෙන්

පසුව, ඔස්මන්ඩ් සිල්වාගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා වන ලැනරෝල් සිල්වා හමුවීමට මම වනාතමුල්ලට ගියා. මෙය සිදුවූයේ 1967 හෝ 1968 දී දැයි මට මතක නැහැ. මේ ගමනේදී විමලගුණේ හෝ ෙජ්මිස් මා සමඟ ගියේද යන්නත් මට හරියට මතක නැත. මගේ මේ කාර්යය සඳහා මා ලැනරෝල් ඩී. සිල්වාවම තෝරා ගත්තේ විෙජ්වීර හමුවීමටත් බොහෝ කාලයකට පෙර ලංකාවේ වාමාංශික ව්‍යාපාරය ගැන සාමාන්‍ය වයෙන් මා ඔහු සමඟ සාකච්ඡා කර තිබූ නිසයි.

ලැනරෝල් ගෙදර නොසිටි නිසා මට ඔහු හමුවුණේ නැත. එහෙත් ඔහුව සොයමින් සිටි ඔස්මන්ඩ් සිල්වා මට මුණගැසී, ලැනරෝල් එහි නැති බව මට දැන්වූවා. එනිසා මම ආපසු ආවා. මම එදින ඔස්මන් සමඟ සාකච්ඡා කළේ නැහැ. මම දෙවෙනි වතාවටත් ඔහු සොයා ගිය මුත් මට ඔහු මුණගැසුණේ නැහැ. තුන්වෙනි වතාවට මා වනාතමුල්ලට ගිය ගමනේදී, මට ලැනරෝල් මුණගැසීමට නොහැකි වුවත්, ඔස්මන් මුණගැසී රටේ වාමාංශික ව්‍යාපාරය ගැන සාමාන්‍ය සාකච්ඡාවක් පැවැත්වූවා. මේ සාකච්ඡාවේදී විමලගුණේද මා සමඟ සිටියා. මෙම ව්‍යාපාරය සම්බන්ධයෙන් ඔහු කලකිරී සිටින බවද ඔස්මන්ඩ් තවදුරටත් මට කීවා.

ඔස්මන්ඩ් සිල්වා මගේ නෑදෑයෙකු නොවන නමුත්, මා ඔහු කුඩා අවදියේ සිටම දැන සිටියා. අපි විෙජ්වීර සමඟ කළ සාකච්ඡාව ගැන මම ඔස්මන්ඩ් ට කිවු අතර, ඔහු කැමති නම් මෙම ව්‍යාපාරයට බැඳී විෙජ්වීරගේ සාකච්ඡාවලට සවන්දිය හැකි බවත් කීවා. ඔහු නැවත මුණ ගැසුණු විට, මෙම සාකච්ඡාවට පැමිණිය යුතු දිනය හා ස්ථානය ඔහුට දන්වනු ලබන බව මම ඔස්මන්ඩ්ට කීවා. මෙම හමුවීමෙන් සතියකට පමණ පසුව, එම රැස්වීම සඳහා බොරැල්ලේ, කාසල් වීදියේ අංක 102 දරන ස්ථානයේ ඉඩම් සංවර්ධන කාර්යාල සමිතියට එන ලෙස මම ඔස්මන්ඩ්ට කීවා. මෙය සිදු වූයේ 1968 මුල් භාගයේදී. විෙජ්වීර රැස්වීමට පැමිණි අතර ඔහු zzආර්ථීක අර්බුදයZZ යන විෂයය ගැන කථා කළා. එදින පුද්ගලයින් 25 දෙනෙකු පමණ සිටියා. නැහැ, 10 දෙනෙක් පමණ ඇවිත් සිටියා. මේ දහදෙනා අතරින් ධනපාල (ඉඩම් සංවර්ධන වෘත්තීය

සමිතියේ භාණ්ඩාගාරික) මට මතකය. මේ, මා ධනපාලට හඳුන්වා දෙන ලද මුල් වතාවය. එමෙන්ම කාසල් වීදියේ කාර්යාලයට ගිය මුල් වතාවය. මා මෙම රැස්වීමේදී මුල්වරට, ඔස්මන්ඩ්ව විෙජ්වීරට හඳුන්වා දුන්නා. හඳුන්වාදීමෙන් පසුව, මෙම ව්‍යාපාරයට සාමාජිකයන් බඳවා ගන්නා ලෙස විෙජ්වීර ඔස්මන්ඩ්ට කීවා.

මසකට දෙක බැගින් වැටෙන පරිදි මෙම ඉඩම් සංවර්ධන කාර්යාලයේදී දේශන සංවිධානය කර තිබුණා. විෙජ්වීර මේ සෑම රැස්වීමකටම පැමිණි අතර, අලූත් සාමාජිකයන් පැමිණ සිටියේ නම්, ඔවුන් වෙනුවෙන්, පළමු පවත්වන ලද දේශන නැවත පවත්වන්නට යෙදුණා. සාමාජික සංඛ්‍යාව සීග්‍රයෙන් වර්ධනය වූ අතර, දේශන උදේ කාලයේදී පැවැත්වූවා. මට සාමාජිකයන් බඳවාගන්නට නොහැකි වුණා. එහෙත් ඔස්මන්ඩ් සිල්වා

සාමාජිකයන් බඳවා ගත්තා. ඔස්මන්ඩ් මෙම ව්‍යාපාරයට වනාතමුල්ලේ පොඩි විෙජ් සහ සිසිල් යන අය බඳවා ගත්තා. මම ඔවුන්ගේ සම්පූර්ණ නම් දන්නේ නැහැ. එහෙත් දැන් දුටුවොත් මට ඔවුන් අඳුනාගන්න පුලූවන්.

මේ අතරතුර ඔස්මන්ඩ් මෙම ව්‍යාපාරයේ වැඩකටයුතු වල ඉතා තදින්ම නිරත වුණ අතර, කාර්යක්ෂම ලෙස සාමාජිකයන්ද බඳවා ගනිමින් සිටියා. මෙම කාලයේදී මම වත්තල මාබෝලේ එක් පියතිලක සමරරත්න නමැත්තෙකුද මාබෝලේ මිල්ටන් නමැත්තෙකුද දැනගත්තා. ඔවුන්ව මට හඳුන්වා දුන්නේ   විෙජ්වීරගේ ආධාරකරුවන් ලෙස. විමලගුණේ විසින් ඔහුගේ නිවසේදී මට මොවුන්ව හ\ුන්වා දෙනු ලැබුවා. වත්තල, හැඳල, ඩබ්ලිව්. ටී. කරුණාරත්න නමැත්තෙකුටද මාව හඳුන්වා දුන්නා. (ඔහු දේශීය ආදායම් දෙපාර්තමේන්තුවේ කලින් වැඩ කළ කෙනෙකි) ඔහුවද මට හඳුන්වා දුන්නේ විමලගුණේය. මේ අතරතුර මම ඉඩම් සංවර්ධන වෘත්තීය සමිති කාර්යාලයට යමින් සිටියා. එහිදී මට ගල්කිස්සේ වසන්ත කනකරත්න සහ ව්‍යාපාරයේදී කලූ ලකී නමින් හැඳින්වුණු මිරිහානේ ලක්ෂ්මන්, ව්‍යාපාරයේදී සුසිල් නමින් හැඳින්වුණ නුගේගොඩ වික්‍රමරත්න, ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේ දනෝරිස් සහ සමරසිංහ. මැකලම් පාරේ තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවේ කරුණාරත්න, නුගේගොඩ ප්‍රේමපාල, නුවර ප්‍රදේශයේ කෙනෙකු වූ කපිල සහ මට දැන් මතක නැති කීප දෙනෙකුම හමුවුණා.

1968 දී විෙජ්වීර විසින් මේ ව්‍යාපාරයට නමක් දී තිබුණේ නැහැ. මෙම කාලයේදී විමලගුණේ ඔහුගේ නිවසේදී මාව කඩවත, ගෝනහේනේ ජයසිංහ නමැත්තෙකුට හඳුන්වා දුන්නා. මොහු පසුව ව්‍යාපාරයේදී ලොකු අතුල නමින් හැඳින්වුණා. 1968 එක් විශෙAෂ දිනයක, ගාල්ලේ බස් නැවතුම්පොලේදී සවස 4.00 ට, ඔහුව හමුවන ලෙසට විෙජ්වීර කීවූ බව කියමින් විමලගුණේ අපට පණිවුඩයක් ගෙනාවා. මෙය විෙජ්වීර පවත්වන්නට අදහස් කළ අධ්‍යාපන කඳවුරක් බව කියමින් විමලගුණේ මට දින 5 ක් නිවාඩු ගන්නා ලෙස කීවා. මම නිවාඩු ගෙන, දවල් 12 බසයෙන් ගාල්ල බලා ගියා. මා එහි යනවිට වේලාව සවස 3.30 ට විතර ඇති. ඔස්මන්ඩ් හා විමලගුණේ ද මා සමඟ ආවා. මා මෙම ගමන යාමට ප්‍රථම, විෙජ්වීර මට හික්කඩුවේ සනත් නමැත්තෙකුගේ ලිපිනයක් දුන්නා. හික්කඩුවේ, පතන ඇති ඔහුගේ නිවසේදී මට ඔහු හමුවෙන ලෙස ඉල්ලා සිටියා. ඔහුගේ නිවසට යාමට විස්තරය විෙජ්වීර මට දී, සනත් නම් පාසල් ගුරුවරයකු ගැන විමසන ලෙස කීවා. මේ සනත් නම්, විෙජ්සේන ජී. විතාන බව මා දැන්දන්නවා. ඔහු වාත්තියෙන් පාසල් ගුරුවරයෙකි.

හික්කඩුවේ සිට සැතපුම් 12 ක් ඈතින් පිහිටි මගේ ගම වන කහව මිනිසුන් කීපදෙනෙකුට සනත්ව හඳුන්වා දෙන ලෙස විෙජ්වීර මට කිවූ නිසා මම සනත්ව හමුවුණා. එමගින් සාමාජිකයන් ව්‍යාාපරයට බඳවා ගැනීමටය. මගේ ගම වන කහව හික්කඩුවෙන් සැතපුම් 12 ක් නොව සැතපුම් 5ක් පමණ ඈතින්ය පිහිටා ඇත්තේ. මම සනත් සමඟ මගේ ගමට ගියේ නැහැ. එසේ වුවත් මම මේ කාර්යය සඳහා එහි බොහෝ කල් හිටියා. එහෙත් මට තවත් සාමාජිකයන් බඳවාගන්නට නොහැකි වුණා. කලින් කිවු පරිදි මම පස්වරු 3.30 ට පමණ ගාල්ලට ආවා. බටපොල අතුල හා හික්කඩුවේ සනත් සමඟ සිටියදී විෙජ්වීර මට හමුවුණා. මට බටපොල අතුල හමුවූ මුල්වතාව මෙයයි අපට බස් නැවතම්පොලේදී විෙජ්වීර හමුවුණ විට ඔහු අපට බස් රථයක් පෙන්වා ශත 30 ක් වටිනා ටිකට් එකක් ගන්නා ලෙසට කීවා. අපගේ මුදල්වලින් අපි සියලූදෙනාම ටිකට් ගත්තා.

බස්රිය අක්මීමන පාර දිගේ ගිය අතර, විෙජ්වීර බැස්ස ස්ථානයෙන් අපිත් බැස්සා. අපි බහින විට වෙලාව සවස 5.00 ට විතර ඇති. අපි ප්‍රධාන පාරේ සිට අතුරු පාරක් දිගේ හැ. 1/4 ක් පමණ දුර ගොස්, තේ වත්තක් ලඟ තිබුණු ගෙදරකට ගියා. මෙම ගෙය අයිති, මා කලින් සඳහන් කර ඇති ඩබ්. ටී. කරුණාරත්නටයි. එහි වසන්නේ ඔහුගේ පියා

පමණයි. අපි මේ නිවසෙන් යාර 25 හෝ 30 පමණ දුරගොස්, වැසිකිලි පහසුකම් ලෙස ප්‍රයෝජනයට ගැනීමට වලක් හෑරුවා. මේ අතරතුර බටපොල අතුල   හාල් සහ එළවළු ගෙනාවා. අපි එකතු වී රාත්‍රි කෑම පිළියෙළ කළා. මේ නිවසේ, අප සමඟ ගිය අයත් එක්ක, 25 දෙනෙකු පමණ සිටියා. මා ඒ අවස්ථාවේදී ඔවුන් සියලූදෙනාවම නොදැන සිටි නමුත්, ඔවුන්ගෙන් සමහරෙක් පසුව මා දැනගත්තා.

පැමිණ සිටි අයගෙන් ලයනල් හෙවත් ලයියා, කරන්දෙනියේ සුසිල්, කරන්දෙණියේ නිශAශංක සහ සිසිල්චන්ද්‍ර මට මතක ඇති නම් සමහරකි. අප පැමිණි දින රාත්‍රි කෑම කා නිදා ගතිමු. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නීත්‍යානුකුල නොවූ භාණ්ඩාාගරික වූයේ ඩබ්. ටී. කරුණාරත්නයි. උසාවිවල නඩු සම්බන්ධයෙන් මුදල් වියදම් කළේත් ඒවාට ගණන් හිලව් ඉදිරිපත් කළේත් ඔහුය. පසුදින අපි අවදිවුණාට පසුව, උපාලි නමැත්තෙකු විසින් පැය 1/2 ක් පමණ වෙලා අපට ශාරීරික අභ්‍යාස දුන්නා. මෙම අභ්‍යාස දුන්නේ උපාලිය. එහෙත් ඔහු නාවික හමුදාවේ උපාලි කුරේ නොවේ. අභ්‍යාස වලින් පසුව අපි උදේ ආහාර ගත්තා. උදේ 9.00ට පමණ පංතිය පටන් ගත්තා. මෙය දහවල් ආාහර වේල එනතුරු පැවතුණා. දහවල් ආහාර විවේකයෙන් පසුව පංතිය රාත්‍රි කෑම කන වේලාව වනතෙක් පැවතියා.

මුල් දවසේ ඔහු මුළුමනින්ම ආර්ථීක අර්බුදය ගැන කථා කළා. අප එහි එන්නට පෙර, සටහන් ලියා ගැනීමට ඇක්සයිස් පොතක් ගෙනෙන්ට කීවා. විෙජ්වීර දුන් දේශනවල සටහන් අපි ලියා ගත්තා. පළමු දින හතරේ මෙම ක්‍රමය දිගටම පැවතුණා. නිදහස, ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදය, රටේ වාමාංශික ව්‍යාපාරය ගැන සහ ට්‍රොට්ස්කිවාදය ගැනත් දේශන විෙජ්වීර පිළිවෙළින් පැවත්වුවා. අපි සටහන් ලියා ගත්තා. පස්වෙනි දවසේ විෙජ්වීරට බඩේ අජීර්ණයක් හැදී ලෙඩ වුණා. එනිසා කඳවුර වසා දැම්මා.

මා සඳහන් කළ විෂයයන් ඉතා විස්තර සහිතවයි කළේ. දවස් හතරේම ශාරීරික අභ්‍යාස පංති තිබුණා. අපි ශාරීරික අභ්‍යාස කරද්දී පොලූවල නැගීමටත්, ඒවා මත තිරස් අතට යාමටත් අපට උගැන්නුවා. පස්වෙනි දවසේ අපි ගාල්ලට බසයෙන් ආවා. අපි ගාල්ලේදී විෙජ්වීරගෙන් වෙන්වුණා. විෙජ්වීර කීපදෙනෙකු සමඟ ගියා. මම ඔස්මන්ඩ්, විමලගුණේ, සහ අනෙකුත් අය සමඟ කොළඹට ආවා. රාත්‍රි 10.00 ට පමණ ගෙදර ආවා. මෙම කඳවුරෙන් ආවාට පසුව, තවමත් ලේක්හවුසියේ වැඩ කරන ජයසේකර නමැත්තෙකු, මම ව්‍යාපාරයට බඳවා ගත්තා. ඔහු ගම්පහ කෙනෙකි. ඔහු ලේක්හවුස් එකේ වාත්තු අංශයේ කෙනෙකි. ඉහත කී පුද්ගලයා මා අප ව්‍යාපාරයට බඳවා ගැනීමට පෙර, ඔහු ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේ, පංතිවලට සහභාගි වුණා. වෘත්තීය සමිතිවලට බැ`දීමට විෙජ්වීරට වුවමනා වූ අතර, ඉඩම් සංවර්ධන වෘත්තීය සමිති කාර්යාලයේ තිඛෙන රැස්වීමකට, හැකිතරම් අය කැඳවාගෙන එන්නැයි ඔහු අපට කීවා.

වෘත්තීය සමිතිවලට බැදීම යනුවෙන් මා අදහස් කළේ ෆැක්ටරි, සමාගම් හා රජයේ දෙපාර්තමේන්තු වලින් සාමාජිකයන් බඳවා ගැනීමයි. එසේ නැතුව වෘත්තීය සමිති අල්ලා ගැනීම නොවේ. කාසල් වීදියේ ඉ.සං.දෙ. වෘත්තීය සමිති කාර්යාලයේ පැවැති මෙම රැස්වීමට 40 දෙනෙකු පමණ සහභාගි වුණා. මෙය සිදු වුණේ 1968 හෝ 1969 දී පමණය. එහෙත් මට හරියටම වර්ෂය මතක නැත. මා ජයසේකර කැඳවාගෙන ගියේ මේ රැස්වීමටය. ඔස්මන්ඩ්ගේ නිවසේදී හා මරදානේ ඩීන්ස් පාරේ විෙජ්රත්නගේ නිවසේදී මම පුද්ලයින්ව හඳුන්වා දීමේ කතා පවත්වා තිබුණා. මෙම කාලයේදී මේ ව්‍යාපාරයේ ධර්මසේකර නමැත්තෙකුද සිටි බව මට දැනගන්නට ලැබුණා. ඔහු අලූත්ගම කෙනෙකු බව මට පසුව දැනගන්නට ලැබුණා.

1969 වර්ෂයේදී, මැලේරියාවේ ලකුණු පහළවූයෙන්, ඔස්මන්ඩ් ව කොළඹ මහාරෝග්‍යශාලාවට ඇතුල් කරනු ලැබුවා. මා මෙය දැනගෙන ඔහුව බැලීමට රෝහලට ගියා. ඔහු මට තනමල්විල කඳවුර ගැන කීවේ මෙසේ මට ඔහු රෝහලේදී මුණගැසුණ විටයි. මා මේ කඳවුරට නොගිය නමුත් එහි 30 හෝ 40 දෙනෙකු පමණ සිටි බව ඔස්මන්ඩ් මට කීවා. වනාතමුල්ලේ සරනසේන නමැත්තෙක් මේ කඳවුරට සහභාගි වුන බව මම දන්නවා. මේ කිවූ තැනැත්තා, මෙවැනි ව්‍යාපාරයක් තිඛෙන බවට zzඇත්තZZ පත්‍රයට තොරතුරු සැපයීම සම්බන්ධයෙන් ව්‍යාපාරය තුළ සැකයට භාජනය වූ කෙනෙක්. මෙම පුවත්පත් මේ ගැන විස්තර දක්වා තිබුණු නිසා මෙම සැකය පැන නැගුණා. රැස්වීම් පැවැත්වුණ ස්ථානවලදී සරනසේන ඒවායේ සටහන් ගන්නවා මට මතකය. අපි කඳවුරු පැවැත්වූ ස්ථානත් ඔහු සඳහන් කර තිබුණා. ඔහුගේ පියා රුසියන් තානාපති කාර්යාලයේ වැඩ කළ නිසා හෝ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (මොස්කව් පිලේ) සාමාජිකයෙකු වූ නිසාද ඔහුව සැක කළා. මෙය සිදුවූයේ විෙජ්වීරව අත්අඩංගුවට ගැනීමට බොහෝ කාලයකට පෙර 1969 දීය.

1969 යම් දිනයක, වත්තල හැඳල පිහිටි ඩබ්. ටී. කරුණාරත්නගේ නිවසට මම, විමලගුණේ සහ විෙජ්වීර සමඟ ගියා. එහිදී විෙජ්වීර නම් වගයක් ලිව්වා. ඒ නම්වලට මගේ නමද ඇතුල් වුණා. එක්තරා දවසක, මීගමුවේ බස් නැවතුම්පොලට එන්නැයි ඔහු කීවා. ගමනේ අවසාන ස්ථානය විෙජ්වීර මට ස්ථීර වශයෙන් නොකීවත් මීගමු බස්නැවතුම්පොලේදී හමුවන ලෙස විෙජ්වීර අපට කීවා. විමලගුණේ සහ මම මීගමුවේදී විෙජ්වීරව හමුවුණා. විෙජ්වීර සමඟ මීගමුවේ සිටි අනෙක් අය කවුදැයි මට මතක නැත. මාබෝලේ මිල්ටන්, හැඳල පියතිලක, නිමල් මහරගේ හෙවත් මහත නිමල්, නුගේගොඩ ප්‍රේමපාල, කතරගම ලංගම ඩිපෝවේ සිරිපාල අබේගුණසේකර, කරන්දෙණියේ සුසිල්, හික්ක්ඩුවේ සනත්, හේලීස් සමාගමේ දැදිගම, ඉ.සං.දෙ. සමරසේන යන අය, ධනපාලගේ නිවසේ සම්මන්ත්‍රණයක් සඳහා පැමිණ සිටි අයගෙන් සමහරෙකු බව දැන් මට මතක ඇත.

මේම සම්මන්ත්‍රණය පවත්වන ලද්දේ මඩම්පැල්ලේ ධනපාලගේ නිවසේය. අපි බසයෙන් මීගමුවේ සිට මඩම්පැල්ලට ගියා. අපි ධනපාලගේ නිවසට හවස් වරුවේ පැමිණිය අතර, සාකච්ඡා පවත්වන ලද්දේ රාත්‍රියේය. පසුදා මුලූ දවසම ගත කරන ලද්දේ ආත්ම විවේචනයෙන් හා ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකයන්ගේ ක්‍රියාවන් විවේචනය කරමිනි. අම්බලන්ගොඩ සිසිල්චන්ද්‍ර ද පැමිණ සිටියා. ධනපාලගේ නිවසේදී ආහාර පිස ඔහු අපට ඒවා සැපයුවා. මෙම ආත්ම විවේචනයේදී, සූදු සෙල්ලම් කරනවා මිස ලංගමයේ තමාගේ වැඩ හරිහැටි නොකිරීම ගැන, විෙජ්වීර, සිරිපාල අබේගුණසේකරට දෝෂාරෝපණය කළා. ප්‍රේම සම්බන්ධයක් තිබීම ගැන මිල්ටන්, පියතිලකව විවේචනය කළ අතර, එය නවතා දමන ලෙස විෙජ්වීර පියතිලකට කීවා. හේලීස් සමාගමේ දැදිගම, විවාහ වීමට අදහස් කරන බව ප්‍රකාශ වුණා. ඔහුට විවාහ වීමට අවසර දුන්නා. මට මතක සිද්ධීන්ගෙන් සමහරකි මේ.

තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවේ මදනායක ද මෙම රැස්වීමට සහභාගි වුණා. මෙම සම්මන්ත්‍රණය මුලූ දවසක්ම තිබුණු අතර, ඉන්පසුව අපි ගෙදර ආවා. 1969 ධනපාලගේ නිවසේ තිබුණු රැස්වීමෙන් මාසයකට පමණ පසුව, මාතරට ගොස් ප්‍රැන්සිස් නම් පුද්ගලයෙකු මුණගැසෙන්නට යැයි මට විමලගුණේගෙන් පනිවුඩයක් ලැබුණා. ඔහු තිස්සමහාරාමයේ කෙනෙකු වන අතර ව්‍යාපාරයේදී හඳුන්වන්නේ ඒ නමින්මයි. මම විමලගුණේ සහ කරුණාරත්න සමඟ මාතරට ගියා. මේ ප්‍රැන්සිස්ව කරුණාරත්න දැනගෙන සිටියා. මාතරදී අපි, ව්‍යාපාරයේදී zzමුදලාලිZZ යනුවෙන් හඳුන්වන ඛෙන්තොට වීරසිංහගේ ගෙදරට ගියා අපි ඔහුගේ නිවසට යනවිට, විෙජ්වීර එහි ගොස් සිටියා. ප්‍රැන්සිස් අපව මේ නිවසට එක්ක ගියා. එහි පැමිණ සිටි අනෙක් අය නම් හික්කඩුවේ සනත්, ධනපාල සහ ලොකු අතුලයි. සාකච්ඡා කළ දේ මට මතක නැත. පසුදින

අපි ආපහු ආවා.

මා භාරකාරයා වී සිටි ගොංගිතොට ගොවිපලේ වැඩ කිරීමට අපි පැමිණි විට, ධර්මසේකර කණ්ඩායමේ ජයකොඩි මට දැනගන්නට ලැබුණා. 1969 දී (නියම දිනය මට මතක නැත) විමලගුණේ සමඟ කතරගම බලා යන්නැයි මට ධනපාලගෙන් පණිවුඩයක් ආවා. එහි ගොස්, කතරගම 13 වෙනි සැතපුම් කනුව අසල වාසය කරන, ගමගේ නමැත්තෙකු හමුවෙන්නැයි කීවා. ඒ අනුව අපි කතරගමට ගියා. ඔහුගේ යාලූවෙකු වන ගාමිණීගේ මාර්ගයෙන් ගමගේ ගේ නිවස තිඛෙන ස්ථානය ගැන සොයා බැලූවා. ගාමිණී එදා රෑ අපිව ඔහුගේ නිවසේ තබාගෙන, ගමගේ අතේ විෙජ්වීරට පණිවුඩයක් යැව්වා අපට ඔහුව හමුවීමට එන්නට අවසර දෙන්නදැයි අසා. ඔහු අවසර දුන් පසුව, අපි ගමගේ ගේ නිවසට ගොස්, එතැනින් ගමගේ ගේ නිවස අසල තිබුණු පැලකට ගොස්, විෙජ්වීරව සොයා ගත්තා. විෙජ්වීර එහි සිටියේ තව අපි නොදන්නා දෙනෙකු සමඟයි.

අපි එහි ගිය පසුව, ධනපාල, ලයනල් හෙවත් ලයියා, පියතිලක, සනත්, ලොකු අතුල සහ මට දැන් මතක නැති තවත් කීප දෙදෙනකුම එහි ආවා. අපි විෙජ්වීර හමුවූ විට ඔහු කීවා, ධර්මසේකර හා ඔහු සමඟ සිටි තවත් කීපදෙනෙකු තමාගේ කණ්ඩායමෙන් කැඩී ගොස් ඇති බව. කතරගමදී ධර්මසේකරගේ කණ්ඩායමත් සමඟ සම්මන්ත්‍රණයක් පැවැත්වූ බවත් ඔහු කීවා. මේ සම්මන්ත්‍රණයට එම කණ්ඩායම පැමිණ ඇත්තේ රිෝවල්වර අතේ ඇතිවයි. ඔවුන් විෙජ්වීරට ශාරීරික හිංසා කරන බවට තර්ජනය කර ඇත. තමාගේ ජීවිතය අනතුරේ පවතින බැවින්, නිදහසේ එහා මෙහා යාමට බැරි නිසා, ආරක්ෂාව පවතින දකුණු පළාතේ නැවතෙන බව විෙජ්වීර අපට කීවා. අපගේ දිස්ත්‍රික්කයේ ධර්මසේකරගේ කණ්ඩායමේ කටයුතු ගැන සොයා බලන ලෙසත් ඔහු අපෙන් ඉල්ලා සිටියා. 1969 දී හෝ 1970 දී කැම්බල් උයනේදී ඔස්මන්ඩ් සිල්වා ධර්මසේකරව හමුවී, මෙම කල්ලිය ගැන සාකච්ඡාවක් පැවැත්වූ බව මම දන්නවා. ධර්මසේකරට පහර නොදීම ගැන විෙජ්වීර ඔස්මන්ඩ් සිල්වාට දෝෂාරෝපණය කළ බවද මා තවදුරටත් දන්නවා. මෙය අපට කියන ලද්දේ ඉ.සං.දෙ. වෘත්තීය සමිති කාර්යාලයේ පැවති රැස්වීමකදී 1969 අගභාගයේ පමණය.

මිල්ටන් සමඟ එක් ලාබාල කෙනෙකු මගේ නිවසට ආවා. මේ ලාබාල පුද්ගලයා නම් අයිවන් වික්ටර් හෙවත් පොඩි අතුලයි. පොඩි අතුල ගාල්ලේ කෙනෙකු බවත්, මීගමු ප්‍රදේශයේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුනේ, කටයුතු ඔහුට භාරදී තිුබණු බවත් මිල්ටන් මට කීවා. මෙම දිනයේ සිට පොඩි අතුල මගේ නිවසට නිතර එන යන අමුත්තෙකු වුණා. මීගමුවේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ සාමාජිකයෙකු වන පෙලිෂියන් ගැන තමා සැක කරන බව පොඩි අතුල මට කී බවද මට මතකය. ඔහු උග්‍ර කතෝලිකයකු වූ බැවින්, මේ කටයුතු ගැන කතෝලික පල්ලියට දන්වනු ඇතැයි සිතා මිල්ටන් පෙලිෂියන්ව සැක කළා. ටික කාලයක් මීගමුව දිස්ත්‍රික්කය භාරව සිටි මිල්ටන්ට, පොඩි අතුල දොස් පැවරුවා, පෙලිෂියන්ව බඳවා ගැනීම ගැන.

විෙජ්වීර, රිවෝල්වරයක් ඉල්ලු බව පොඩි අතුල මට කීවේ මේ ගමන් බිමන් වලදීයි. පොඩි අතුළ, විෙජ්වීරට රිවෝල්වරයක් මිලදී ගත් බව මා දන්නවා. ඔහු එය ගත්තේ කොහෙන්දැයි මම දන්නේ නැහැ. රිවෝල්වරයක්ද සමඟ විෙජ්වීරව අත්අඩංගුවට ගන්නා ලද බව මම විශ්වාස කරනවා. මේ සම්බන්ධයෙන් ඔහුට විරුද්ධ නඩුවක් හම්බන්තොට උසාවියේ ඇත. විෙජ්වීර අත්අඩංගුවට ගැනීමට මාසයකට පමණ පෙර, ගල්කිස්ස පොලිසිය මගින්, එම ප්‍රදේශයේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ සාමාජිකයෙකු වන වසන්ත කනකරත්න අත්අඩංගුවට ගත්තා. ගල්කිස්ස ප්‍රදේශයේ සිතියම් වගයක්ද පොලිසිය සොයාගත්තා. මට පළමුවෙන් වසන්ත කනකරත්න මුණගැසණේ 1968 දී ඉඩම ්සංවර්ධන වෘත්තීය සමිතියේදීය. වසන්තව අත්අඩංගුවට ගත් වහාම, පොඩි අතුල මා වෙත පැමිණ, වසන්තගේ අතේ තිබුණු ඇක්සයිස් පොතක හෝ දින පොතක තිබී මගේ නමේ මුල් අකුරු සොයාගෙන ඇති බව කියා, පොලිසිය මා ගැන සොයා බැලීමට ඉඩ තිඛෙන නිසා ප්‍රවේසමෙන් ඉන්න ලෙස කීවා.

මේ අතරතුර 1970 මහා මැතිවරණයට පෙර. අත්අඩංගුවට ගන්නා ලද විෙජ්වීරව, මැතිවරණය අවසාන වනතුරු රිමාන්ඩ් භාරයේ තබන ලද අතර, මහා මැතිවරණයෙන් දින දෙකකට පසුව නිදහස් කළා. මා නුවරඑළියට ගියේ නැහැ. එහෙත් මගේ පුතා විමලගුණේත් සමඟ නුවරඑළියට ගියා. විෙජ්වීර අත්අඩංගුවට ගත් විට, 1970 මැයි මස 13 හෝ 14 වෙනි දින ලේක්හවුස් පුවත්පත්වල පළවන තෙක් අපි ඒ ගැන දැන සිටියේ නැහැ අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්මේන්තුවෙන් කරන ලද මේ අත්අඩංගුවට ගැනීම ගැන, විශාල ප්‍රචාරයක් කිරීමට අපට උවමනා වුණා. සනත්, සිරිපාල අබේගුණසේකර සහ මාතර මුදලාලි මේ සම්බන්ධයෙන් ඔහු බැලීමට පැමිණියා.මගේ නිවසේ සිට අපි ලොකු අතුලගේ නිවසට ගියා. මේ සම්බන්ධව සාකච්ඡා කිරීමට. ලොකු අතුලගේ නිවසේදී මුල්වතාවට මට සෝමසිරි කුමානායක හමුවුණා. මම ඔහු සමඟ අපේ ගෙදරට ආවා. එදා රෑ ඔහු එහි ගත කළා. සෝමසිරි කුමානායක අතුලගේ නිවසට ආවේ, විෙජ්වීර අත්අඩංගුවට ගැනීම නිසාය.

පසුදින උදේ සනත් මගේ නිවසට ආවා. දැන්වීම් පත්‍රිකා මුද්‍රණය කිරීම සම්බන්ධයෙන් කටයුතු සූදානම් කිරීමට, මම ඔහුත් සමඟ පොඩි ලකී සොයන්නට නුගේගොඩට ආවා. මා පොඩි ලකීගේ නිවස දැනගෙන සිටියේ නැහැ. සනත් මාව මේ නිවසට කැඳවාගෙන ගියා. විෙජ්වීරව නිදහස් කිරීමට පත්‍රිකා මුද්‍රණය කිරීමට, බෞද්ධ භික්ෂු සංවිධානයක් ප්‍රයෝජනයට ගැනීම ගැන අපි ඔහු සමඟ සාකච්ඡා කළා. පොඩි ලකී කියන්නේ ලක්ෂමන් මුණසිංහටයි, ඔහු සංඛ්‍යලේඛන දෙපාරතමේන්තුවේ වැඩ කරනවා.  පොඩි ලකී මෙදින අසනීපයෙන් සිටියා. ඔහු බෞද්ධ භික්ෂූන් කීපදෙනෙකුට පණිවුඩ යැව්වා. බෞද්ධ භික්ෂූන් 5 දෙනෙක් හෝ 6 දෙනෙක් පමණ පොඩි ලකීගේ නිවසට ආවා. අපි ඔවුන් සමඟ සාකච්ඡා කලාට පසුව, ඔවුන්ගේ සංවිධානයේ නමින් පත්‍රිකා පළ කිරීමට ඔවුන් එකඟ වුණා. එහෙත් මෙම සංවිධානයේ නම මට මතක නැහැ. අපි උවමනා පත්‍රිකා ප්‍රමාණය නොකිවු නමුත්, ඔවුන්ගේ වියදමෙන් ඒවා මුද්‍රණය කිරීමට ඔවුන් කැමති වුණා. පැමිණ සිටි භික්ෂූන් අතුරින්, කොටවිල දේවසිරි, ගරු භද්දිය යන අය මම අඳුනා ගත්තා.

ටික දවසකින් මෙම පත්‍රිකා පිටවුණා. විෙජ්වීර නිදහස් කරන ලෙසට ඉල්ලා, රටේ සෑම පළාතකම දැන්වීම් ඇලවීමට සනත් තීරණය කළා. මේ තීරණය ගත්තේ කොහේදීදැයි මට මතක නැහැ. විෙජ්වීරව නිදහස් කරන ලෙස ඉල්ලා, රටපුරාම එකවරම දැන්වීම් අලවන ලෙස දන්වමින්, සනත් අපගේ නියෝජිතයන්ට පණිවුඩ යැව්වා. මෙම දැන්වීම් ඇලවීම සිදුවුණේ මහා මැතිවරණයට දින කීපයකට පෙරය. මම ලේක්හවුසියෙන් මගේ මුදල්වලින් මුද්‍රණ කඩදාසි ගොනාවේ මේ කාර්යය සඳහාය. මම දැන්වීම්

ඇලවූයේ නැහැ.

මේ අතර විෙජ්වීර අත්අඩංගුවට ගැනීමට පෙර, ඔහු පොඩි අතුලව මීගමු ප්‍රදේශයෙන් ඉවත් කර, වෘත්තීය සමිති අතර, අපට සහයෝගය ගොඩනැංවීම පිණිස ඔහුට වෘත්තීය සමිති සමඟ වැඩ කරන ලෙස භාර කළා. වෘත්තීය සමිති නිලධාරීන් අතර හඳුනා ගැනීම ඇතිකර ගැනීම පිණිස මමද පොඩි අතුල සහ නයනානන්ද සමඟ ගොස් තිබුණා. මගේ මතකයේ හැටියට මේ මට නයනානන්ද හමුවූ මුල් වතාවයි. වර්ෂය 1969 යි.

1970 විෙජ්වීර නිදහස් වූ පසුව, ඔහු තුවක්කු සහ වෙඩිඛෙහෙත් එකතු කිරීමේ කාර්යය පොඩි අතුලට නියම කළා. තමාට රිවෝල්වරය මිලට ගත්තේ ඔහු නිසාත්, ඔහු ඉතා කාර්ය්කෂ්ම කෙනෙකු වූ නිසාත් විෙජ්වීර මේ කාර්යයට පොඩි අතුලව පත් කළා. කලූතර ප්‍රදේශයේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ කටයුතු වලට නයනානන්දව පත් කළා.

දකුණු පළාතේ එක් ස්ථානයක, බෝම්බයක් අත්හදා බලමින් සිටින විට පොඩි අතුලගේ වම්අතේ, මැණික් කටුවෙන් පහත පුපුරා ගියා. ඔහු ගාල්ලේ රෝහලට ඇතුල් කරනු ලැබුවා. ඉන්පසුව සුලෙයිමන් රෝහලට ඇතුල් කරන ලදුව, එහි මාසයක් පමණ සිටියා. මෙම සිද්ධිය ගැන මා දැනගත්තේ පොඩි අතුල සොයාගෙන ඔහුගේ නිවසට ගිය අවස්ථාවේ මට මුණගැසුණු ඌ මහත්තයා හෙවත් උයන්ගොඩ හෙවත් සෙනෙවිරත්නගෙනි. ඔහු එහි යම් කිසිවක් පාර්සල් කරමින් සිට, පසුව එවා කැළණියට අරගෙන ගියා. පොඩි අතුලගේ තුවාල ලැබීම ගැන මට කීවේ ඔහුය. මා දන්නා හැටියට නම් ඔහු ගෙනගිය පාර්සලේ උයන්ගොඩ රැගෙන ගියේ වෙඩිඛෙහෙත්ය.

උයන්ගොඩගේ ගම දකුණු පළාතේය. ගම්පහ සිට කැළණිය දක්වා නුවර පාරේ වැඩ කිරීමට නියම කර තිබුණේ ඔහුටය. 1971 අප්‍රේල් මස 5 වැනිදා වනතෙක් ඔහු එම ප්‍රදේශය භාරව සිටියා. පොඩි අතුලගේ රෝහල් බිල ගෙව්වේ සනත්ය. ඔහු එයට රු: 1000/} ක් පරිත්‍යාග කළ අතර, ඉතිරි හරිය ලොකු අතුල දුන්නා. සනත් පොඩි අතුලට රු: 1000/} ක් දුන්නේ මා ඉදිරිපිටදීය. කෑගල්ලේ ප්‍රදේශයේ උපසේන විසින් කරන ලද සොරකමකින් මෙම මුදල් ලබාගන්නට ඇත. පොඩි අතුල රෝහලෙන් පැමිණි පසුව ක`දානේ ඔහුගේ නිවසට ගියා. උයන්ගොඩ, පාර්සල් කීපයක් සමඟ පොඩි අතුලගේ නිවසින් ගිය දවසේ ඔහු මට ඔසවාගෙන යා හැකි ටයිප්රයිටරයක් දුන්නා. අත්බොම්බ සෑදීමේ ක්‍රම හා රූප සටහන් අඩංගු ලිපිගොනුවක් සමඟ මේ ටයිප්රයිටරය ඉ.සං.දෙ. වත්තීය සමිති කාර්යාලයට ගෙනයන්නැයි ඔහු මට කීවා.

1969 අගභාගයේදී එක් දිනෙක, පියතිලක මගේ නිවසට පැමිණ එක්තරා කාර්යයක් සඳහා කතරගමට යන්නට පුලූවන්දැයි මගෙන් ඇසුවා. මා එයට එකඟ වූයෙන් පසුදින විමලගුණේ ගේ නිවසේදී හමුවෙන්නැයි ඔහු මට කීවා. මා ඔහුව, විමලගුණේගේ නිවසේදී හමුවූ අතර, අපි දෙදෙනාම කොළඹ 3, ඇල්ෆ්‍රඩ් පෙදෙසට ආවා. අප ඇල්ෆ්‍රඩ් පෙදෙස දිගේ එනවිට, එක් මහත්මයෙක් අපව දැක, ගමන් මල්ලක්ද අතේ ඇතිව නිවසක උඩ තට්ටුවේ සිට පහතට ආවා. පියතිලක මෙම නිවසට ඇතුල් වුණා. මා කලින් සඳහන් කර ඇති තිස්ස හා ප්‍රැන්සිස් වෙත, මේ තැනැත්තාව කැඳවාගෙන යන්නැයි පියතිලික මට කීවා. මේ දෙදෙනා තිස්සදී අපව හමුවිමට නියමව තිබුණා. අපි දුම්රියෙන් මාතරට ආවා. අපගේ දුම්රිය ගමනේදී, තමා ගොවිජන සේවා දෙපාර්තමේනතුවේ සුසිල් සිරිවර්ධන වන බව ඔහු මට කීවා. ඔහු ගුරුවරයෙකු ලෙස වියලි කලාපයේ සේවය කර ඇති බවත් ඔහු මට කීවා.

අප තිස්සට පැමිණි විට, අපිට ප්‍රැන්සිස්ව හමුවුණා. ඔහු අපිව කතරගම සිරිපාලගේ නිවසට කැඳවාගෙන ගියා. මේ නිවසේ සුසිල් සිරිවර්ධනව රැඳවීමෙන් පසුව අපි විෙජ්වීර හමුවෙන්න ගියා. විෙජ්වීර පසුව පැමිණ සුසිල් සිරිවර්ධනව හමුවුණා. ඔහු සිරිවර්ධනත් සමඟ සාමාන්‍ය සාකච්ඡාවක් පැවැත්වූවා. තමා ගොවියන් අතර, කිසියම් පර්යේෂණ වගයක් කිරීමට පැමිණ සිටින බව විෙජ්වීර කීවා. මෙම සාකච්ඡාවෙන් පසුව ඔහු රාත්‍රි ආහාර ගත්තා. පසුදා උදේ අපි කොළඹ බලා ආවා. මා මීට පෙර අවස්ථා දෙකකදී ඔහු දැක ඇත.

විෙජ්වීරගේ නිදහස් කිරීමෙන් පසුව විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයේ කළ කතාවට සවන් දීමට පැමිණ සිටියදී සහ විෙජ්වීර හමුවීමට විමලගුණේ ගේ නිවසට පැමිණි විටය. විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයේ පුවත්පත් වාර්තාකාරියක වන ඊවා රණවීර සමඟ මේ තැනැත්තා සිටිනු මා දැක තිඛෙනවා. විමුක්ති පුවත්පත ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට තමා සුසිල් සිරිවර්ධනගෙන් රු: 1000/} ක් ඉල්ලා ගත් බව පොඩි ලකී මට කීවා. ඔහු මේ මුදල් දී ඇත්තේ චෙක් පතකිනි. මෙය දෙන්නට ඇත්තේ මහා මැතිවරණයෙන් පසුව වන්නට ඇත.

සනත් විරාජ් අම්බලන්ගොඩ ලක්ෂAමන් හා ලොකු අතුල යන අයද සිටියදී, විමලගුණේගේ නිවසේදී, සුසිල් සිරිවර්ධන, විෙජ්වීරව හමුවුණා. ඔහු විෙජ්වීර සමඟ පොත් ගැන සහ කියුබාව ගැනත් සාකච්ඡා කළා. මෙම සාකච්ඡාව පැය 2ක් පමණ වේලා තිබුණු අතර, මාද එහි සිටියා. මෙම රැස්වීමෙන් පසුව මට ඔහු හමු වුණේ නැහැ.

1968 දී ලේක්හවුස් එකේ, ලංකා වෙළඳ සේවක සංගමයක් පිහිටුවනු ලැබුවා. මම එහි ශාඛා කළමනාකාර බවට පත් වුණා. මා කලින් සඳහන් කළ මාතරදී පැවැති රැස්වීමේදී, කොළඹ, මහනුවර, අනුරාධපුර, මාතර, කෝට්ටේ සහ බදුල්ල යන දිස්ත්‍රික්කවල කමිටු පිහිටුවන්නැයි විෙජ්වීර අපට කීවා. මම ධනපාල වැනි අයෙකුත් අය සමඟ කොළඹ දිස්ත්‍රික් කමිටුව පිහිටවූවා. මෙම ව්‍යාපාරය ඒ ඒ ප්‍රදේශවල දියුණු කිරීමේ විධිය සහ ක්‍රම සාකච්ඡා කිරීමට මෙම දිස්ත්‍රික් කමිටුවලට සිදු වුණා.

කොළඹ, ප්‍රථම දිස්ත්‍රික් කමිටුව මම, ධනපාල, පියතිලක, විමලගුණේ සහ පොඩි අතුල යන අයගෙන් යුක්ත වුණා. උයන්ගොඩ පසුව පැමිණියා. ඔස්මන්ඩ් ද සිල්වා, වසන්ත, මරදානේ විෙජ්රත්න යන අයද කොළඹ දිස්ත්‍රික් කමිටුවේ සිටියා. කොළඹ දිස්ත්‍රික් කමිටුවේ ලේකම් වුණේ මාය. කොළඹ දිස්ත්‍රික් කමිටුව, කොළඹ උතුර, කොළඹ දකුණ, මැද කොළඹ, සහ නුවර පාර ප්‍රදේශයේ පැවති උප දිස්ත්‍රික් කමිටුවල නියෝජිතයන්ගෙන් සමන්විත වුණා. උතුරු කොළඹ කණ්ඩායමේ නායකයින් වූයේ පියතිලක සහ මිල්ටන්ය. කොළඹ දකුණ වසන්ත කනකරත්නට භාර වුණා. මැද කොළඹ ඔස්මන් සහ විෙජ්රත්නට භාර වුණා. නුවර පාර ගම්පහ හේමසිරි යටතේ තිබුණා.

කොළඹ දිස්ත්‍රික් කමිටුව සම්බන්ධයෙන් වගකිව යුතු වුණේ උප කමිටුවල සාමාජිකයන්ය. අනෙකුත් ස්ථානවලට මා නොගිය බැවින්, වෙනත් කමිටු තිබුණේදැයි මා දන්නේ නැත. මෙම උප කමිටු සාමාජිකයන් පස් දෙනෙකුගෙන් යුක්ත කණ්ඩායම් වලට ඛෙදන ලෙස විෙජ්වීර තවදුරටත් උපදෙස් දුන්නා. නිදර්ශනයක් වශයෙන්, කොළඹ උතුරේ සාමාජිකයන් 25 දෙනෙක් සිටියේ නම්, කණ්ඩායම් 5ක් තිඛෙනු ඇත. මෙම කණ්ඩායම් පහෙන්, එක කණ්ඩායමකින් 5 දෙනා බැගින් තෝරාගෙන ඒ පස්දෙනා පොලිස් කමිටුව නමින් හැඳින්වෙනවා ඇත.

පොලිස් කමිටුවලට අයිති කාර්්‍යයන් වුණේ ප්‍රදේශය ගැන අවබෝධයක් ලබාගැනීමයි. පාරවල් සියල්ල දැනගැනීමෙන්, ප්‍රදේශයේ කටු සැලැස්මක් ගැනීමෙන්, පොලිස් ස්ථානයේ කටු සැලැස්මක් ගැනීමෙන්, පොලිස් ස්ථානවල ආයුධ ගබඩා සහ ප්‍රදේශයේ වාසය කරන පොලිස් නිලධාරීන්ගේ නිවාස තිඛෙන ස්ථාන ආදියද දැනගැනීමෙනි. එසේම ඒ ප්‍රදේශයේ වාසය කරන උසස් රජයේ නිලධාරීන්ද දැනගත යුතු වුණා. මෙම පොලිස් කමිටුව, උප කමිටුවලට වාර්තා කළයුතු වුණා. උප කමිටු, දිස්ත්‍රික් කමිටුවලටත්, දිස්ත්‍රික් කමිටු ප්‍රගතිය ගැන විෙජ්වීරටත් වාර්තා කළ යුතු වුණා. දිස්ත්‍රික් කමිටුවේ ලේකම් වශයෙන් මා සිටි කාලයේ මෙම අදහස් කවදාවත් ක්‍රියාත්මක වුණේ නැහැ. එහෙත් උයන්ගොඩ දිස්ත්‍රික් කමිටුව භාරව ආවාට පස්සේ, මේවා ක්‍රියාවට නැගුවා. මෙය සිදු වුණේ 1969 අගභාගයේ. පොලිස් කමිටුවල සාමාජිකයන් මා දැන්වත් දන්නේ නැහැ.

1970 මාර්තු මාසයේ දවසක අවිආයුධ සහ වෙඩිඛෙහෙත් එකතු කරන්නැයි කළ විෙජ්වීරගේ නියෝගය මට සනත්ගේ මාර්ගයෙන් දැනගන්ට ලැබුණා. මා මෙසේ කියන්නේ, විෙජ්වීර ඔහුගේ ප්‍රවේසම තකා, කොළඹට නොපැමිණෙන නිසාත්, සනත් දිස්ත්‍රික් කමිටුවල වැඩ ගැන පරීක්ෂා කර බැලු නිසාත්ය. විප්ලවයක් සිදු කරගෙන යද්දී අවශ්‍ය වුවහොත් ප්‍රයෝජනයට ගැනීමට, ඒවා එකතු කරන ලෙස අපට කියනු ලැබුවා. අවි ආයුධ සහ වෙඩි ඛෙහෙත් යනුවෙන් අපට එකතු කරන්නට කීවේ පතරොම්, තුවක්කු, පිස්තෝල ද හිස් බෝතල්, පිච්චුණු විදුලි බුබුළු සහ ඇණත්ය. අත්බෝම්බ සෑදීමේදී ප්‍රයේජනයට ගැනීමටයි. මේවා එකතු කළේ. මට හෝ මගේ ළමයින්ටවත්, කිසිවක් එකතු කිරීමට බැරි වුණා.

විෙජ්වීර මගේ නිවසට දහ වතාවක් පමණ පැමිණෙන්නට ඇති අතර, මගේ නිවසේ රාති්‍ර කීපයක් ගත කරන්නටද ඇත. සිසිල්චන්ද්‍ර ද මගේ නිවසට යාමට ඒමට පටන් ගත්තා. ඔහු මගේ ළමයින් සමඟ මිත්‍ර වුණා. මගේ දුව වන චමලී 1970 නිවාඩු කාලවලදී, සිසිල්චන්ද්‍ර ගේ නිවසට ගියා. මේ ගිය ගමන්වලදී විෙජ්වීර සිසිල්චන්ද්‍රගේ සොහොයුරිය වන යසෝමාව සිප ගන්නවා ඇය දැක තිබුණා. මගේ දුව ඇවිත්, ලොකු අතුලගේ සොහොයුරියට මෙය කීවා නාන විටදී. ලොකු අතුලගේ සොහොයුරිය සෝමසිරි කුමානායකට මෙය කියන ලදුව, ඔහු මෙම පුවත විෙජ්වීරට දන්වා තිබුණා.

සෝමසිරි කුමානායක නිතර අප නිවසට ආ ගිය කෙනෙකු වුණා. මේ කාලයේදී ඔහු උයන්ගොඩ සමඟ මගේ නිවසේ සිටියා. මේ අතරතුර, ලොකු අතුල සහ මගේ දුව වන ධම්මිකා අතර සබඳකමක් තිබුණු බවත්, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, සාමාජිකයින් මගේ නිවසට නිතර නොපැමිණි බවත් මට දැනගන්නට ලැබුණා. ඊට හේතුව මෙය බව මම දැනගත්තේ අම්බලන්ගොඩදී විෙජ්වීර මට එය කිවූ පසුවයි. හදිසියේම ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකයන් මාව කොන් කිරීමට හේතුව සොයා බැලීමට මම, මගේ බිරිඳත් සමඟ අම්බලන්ගොඩ ගියා. මා නියම සාමාජිකයෙකු නොවන බවත්, මා එයට බැඳී ඇත්තේ, මගේ දියණියන් කණ්ඩායමේ නායකයින්ට දීමට බවත් කියමින් විෙජ්වීර මට බැන වැදුණා. ඔහු ලොකු අතුලගේ ප්‍රේම සම්බන්ධය ගැනත් කීවා. මෙය මා පුදුමයට පත් කළ දෙයක්. එහෙත් පසුව මට දැනගන්නට ලැබුණා, මගේ දියණිය ලොකු අතුල සමඟ ප්‍රේම සම්බන්ධයක් පවත්වන බව. ලොකු අතුල මෙම ප්‍රේම සම්බන්ධතාවයට, විෙජ්වීරගෙන් අවසර ඉල්ලු බවද, විෙජ්වීර එය අනුමත කළ බවද, මට පසුව දැනගන්නට ලැබුණා.

1970 දෙසැම්බර් 15 වෙනි දින, අපගේ නිවසේ විෙජ්වීර සමඟ පැවති රැස්වීමකදී, සනත්, සිසිල්චන්ද්‍ර, කරුණාරත්න යන අය පැමිණ සිටියා. මෙහිදී වෙනස්කම් සමථයකට පත්කළ අතර, විෙජ්වීර ඔහු කලින් කළ චෝදනාව ඉල්ලා අස්කර ගත්තා. කිසිවකුගේ ඉල්ලීම උඩ, විෙජ්වීර යසෝමාව සිපගැනීමේ සිද්ධිය මෙම රැස්වීමේදී පැවසීමට මගේ දුව වන චමලීට උවමනා කළත් පැමිණ සිටි සාමාජිකයන් එය ඇද ගැනීමට කැමති වුණේ නැහැ. එනිසා එය අත්හැර දැමුවා. සමථයකට පත්කර ගත්තද, විෙජ්වීර මා කෙරෙහි දැක්වූ ස්වභාවය නිසා මට මේ ව්‍යාපාරය එපා වුණා.

මේ අතරතුර, 1970 අගභාගයේ දවසක මම කහව පිහිටි මගේ නිවසට යමින් සිටින විට, විෙජ්වීර එම දුම්රියේම ගමන් කරනු මම දැක්කා. ඔහු දුම්රියට නැඟ ඇත්තේ අම්බලන්ගොඩින්ය. ඔහු, තංගල්ලේ ඔහුගේ නිවසට යන බවත්, කිසිවකුට ඔහුව හමුවීමට උවමනා කළහොත්, ඔවුන් තංගල්ලට එවන ලෙසත් ඔහු කීවා. නැවත 1970 දෙසැම්බරයේදී විෙජ්වීර විසින් තමාට කුමන්ත්‍රණ කරුවෙකුයි චෝදනා කළ නිසා, තමා ව්‍යාපාරයේ වගකීම් වලින් ඉවත් වන බව කියා සනත් මට ලිපියක් එව්වා. ඒ වුණත් සනත් ව්‍යාපාරයේ කටයුතු වලින් ඉවත් වුණේ නැහැ.

1971 මුල් භාගයේදී සනත් සමඟ තිබුණු වෙනස්කම් නැති කර ගැනීමට දෙල්ගොඩ රාජාගේ නිවසේදී සම්මන්ත්‍රණයක් කැඳවූවා. මෙම නිවස තිඛෙන්නේ කඩවතයි. සම්මන්ත්‍රණයට පහත ස`දහන් අය පැමිණ සිටියා. විෙජ්වීර, සනත්, නුවර වැඩකටයුතු ක්‍රියාත්මක කරමින් සිටි අම්බලන්ගොඩ රංජිත්, බදුල්ලේ සිට නුවරඑළිය දක්වා වැඩ කටයුතු ක්‍රියාත්මක කළ අම්බලන්ගොඩ සුනන්ද, ලොකු අතුල, උයන්ගොඩ, කුමානායක, කරුණාරත්න, සිසිල්චන්ද්‍ර, තඩි ලක්ෂAමන් සහ මම මෙම රැස්වීමේදී තීරණයකට එළඹීමට බැරි වුණා. තමාගේ රථය නතර කර, එය අලූත්වැඩියා කිරීමට පටන් ගත් කෙනෙකු නිසා අපට බාධා වූ නිසාය. ඔහු අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරියෙකු යයි සිතූ අපි විසිර ගියා.

දෙල්ගොඩ රාජාගේ නිවසේදී පැවති සම්මන්ත්‍රණය මෙයයි. දෙල්ගොඩ රාජාගේ නිවසේදී පැවති අන්තිම රැස්වීමේදී කරුණාරත්න, සිසිල්චන්ද්‍ර, සනත් සහ ලක්ෂAමන්ට ද විෙජ්වීර ඉතා තදින් පහර දුන්නා. ඔහු යසෝමා සමඟ අනිකුත් අය ඉදිරියේදී ඉතා නිදහස්ව හැසිරීමට පටන් ගත් නිසා, සිසිල්චන්ද්‍රගේ නිවසින් යන ලෙස ඔහුට කීවේ මේ හතරදෙනා නිසාය, විෙජ්වීර මේ සතරදෙනාට බැන වැදුණේ ඇයිදැයි මම ඔහුගෙන් ඇසූවිට, විෙජ්වීර මට මගේ වැඩක් බලාගන්නා ලෙස කීවා. එහෙත් මට මේජර් තනතුරක් දෙන බව ඔහු කීවා. ඔහු මට මේ පදවිය දෙන්නට අදහස් කළේ මොන හමුදාවකදැයි මා දන්නේ නැහැ. එහෙත්, මා මේ ව්‍යාපාරයේ වැඩ කළේ, එබඳු පදවි බලාපොරොත්තුවෙන් නොවන බවත්, ව්‍යාපාරයට නියම වශයෙන් වැඩ කළ අයට බැන වැදීම, වැරදි සහිත බවත් මම ඔහුට කීවා.

ඉන්පසු මම ධනපාල සහ කරුණාරත්න සමඟ, අම්බලන්ගොඩට ගොස්, සිසිල්චන්ද්‍රව මුණගැසුණා. විෙජ්වීර විසින් යසෝමාට ලියන ලද පෙම්පත් හතරක් ඔහු මට පෙන්නුවා. මින් එක ලිපියක, තමා සමඟ පැන යාමට එන ලෙස විෙජ්වීර යසෝමාගෙන් ඉල්ලා තිබුණා. මෙම කරුණු ගැන සාකච්ඡා කිරීමට විෙජ්වීර ඔස්මන්ගේ නිවසේ රැස්වීමකට සාමාජිකයන් කැඳවූවා. මෙම රැස්වීම 1971 පෙබරවාරි 6 වෙනි දින පැවැත්වීමට නියම වුවත්, සිසිල්චන්ද්‍ර සහ ලක්ෂAමන් නොපැමිණීම නිසා එය එදින පවත්වන්නට පුලූවන් උනේ නැහැ.

ලොකු අතුලගේ භාරයේ තිබුණු අවි ආයුධ සහ වෙඩි ඛෙහෙත්, විෙජ්වීර පොඩි අතුලගේ මාර්ගයෙන් ඔහුගෙන් ඉවතට ගෙන, වෙනත් ස්ථානයක තැබුවා. මෙසේ කරන ලද්දේ මන්දැයි මම දන්නේ නැහැ. මම සහභාගි වූ අන්තිම රැස්වීම පැවැත්වුණේ 1971 පෙබරවාරි 6 වෙනි දිනයි. මෙම රැස්වීමට විෙජ්වීර, සිසිල්චන්ද්‍ර, මම, සනත්, ලොකු අතුල, ධනපාල, අම්බලන්ගොඩ රංජිත්, උයන්ගොඩ, ඔස්මන් ද සිල්වා, වසන්ත, චුකී හෙවත් ප්‍රේමරත්න, හලාවත ටොෆි විකුණන්නෙකු වන කරුණාරත්න සිල්වා, මරදානේ ජයතිලක, හා විෙජ්රත්න, පියතිලක සහ තවත් කීපදෙනෙක් සහභාගි වුණා. මෙම රැස්වීම පෙරවරු 11.00 සිට පස්වරු 7.00 පමණ වනතෙක්, බොරැල්ල පොලිසිය එතැනට කඩා වදින තුරුම පැවැත්වුණා. අපි සියලූදෙනාම බියෙන් ඔස්මන්ගේ නිවසින් දුව ගියා. එහෙත් ඔස්මන් සහ වසන්තව පොලිසියෙන් අත්අඩංගුවට ගත්තා.

මෙම දිනයේ සිට, කොළඹ දිසාපති තුමාට භාර වෙනතුරු මම, දිවයිනේ කිසිම පළාතක, කිසිම ආකාරයකින් සහභාගි වුණේ නැහැ. ලොකු අතුල සහ විෙජ්වීර සමඟ විරාජ් ප්‍රනාන්දු මුල් වතාවට මගේ නිවසට ආවා. මෙම සාකච්ඡාවට මම සහභාගි වුණේ නැහැ. එහෙත් ඔවුන් සියලූදෙනාම ආහාරගෙන එදාම නික්ම ගියා. එම සාකච්ඡාවේදී හුවමාරු වූ අදහස් මොනවාදැයි මම දන්නේ නැහැ. ඔහු ලොකු අතුල සමඟ අවස්ථා දෙකකදී මගේ නිවසට පැමිණිය නමුත්, මින් එකම සාකච්ඡාවකටවත් මට සහභාගි වීමට අවසර ලැබුණේ නැහැ. එනිසා ඔවුන් අතර හුවමාරු වූ අදහස් මම දන්නේ නැහැ. ඔහු ව්‍යාපාරයේදී විරාජ් නමින් හැඳින්වුණා. මට කිසිම අවස්ථාවක ඔහු සමඟ නිදහසේ කථා කිරීමට ඉඩ ලැබුණේ නැහැ.

මහා මැතිවරණය අවසාන වූ වහාම, ලොකු අතුල, එක් පුද්ගලයෙකු කැඳවාගෙන ආවා. ඔහු හොඳින් වැඩුණු, උස කෙනෙක්. ඔහුගේ ගම ත්‍රිකුණාමලය බව කීවා. ලංකාවේ අහස්යාත්‍රා බාන ස්ථාන ගැන ඔහු සාකච්ඡා කරනවා මට ඇසුණා. මෙම ස්ථානවල නම් මා දන්නේ නැහැ. ඔවුන් මෙය සාකච්ඡා කළේ ඇයිද කියාත් මම දන්නේ නැහැ. එහෙත් එක්තරා මා නොදන්නා කෙනෙක් කීවා ලංකාව වටේම මෙවැනි ස්ථාන තිඛෙන බව. මා ලංකා වෙළඳ සේවක සංගමයේ, ශාඛා කළමනාකාර ලෙස පත් කළාට පසුව, මම නිතරම වෘත්තීය සමිති කරුණු සම්බන්ධයෙන්, ඉහළ චැතැම් වීදියේ ලං.වෙ.සේ.සං. මූලස්ථානයට ගියා. මම ප්‍රථම වතාවට මානික්කම් නමැත්තෙකු සමඟ සබඳකම් පවත්වන්නට පටන් ගත්තා. ඔහු මා ජ.වි.පෙ. සාමාජිකයෙකුදැයි මගෙන් අසා තිබුණා. එහෙත් මම සාමාජිකයෙකු නොවන බව ඔහුට කීවා.

මම නිතරම ලං.වෙ.සේ.සං. මූලස්ථානයට ගියත්, 1970 විෙජ්වීරව නිදහස් කරන තුරු මම බාලා තම්පෝ සමඟ කෙලින්ම සබඳකම් පැවැත්වූයේ නැහැ. එක් දවසක් ඔහු මගෙන් නිකමට ඇසුවා මා ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකයෙකුද කියා. මම හිස සොලවා නිහ~ වුණා. මේ අතරතුර, සීදූවේ පංතියක් පවත්වමින් සිටියදී අපේ සාමාජිකයන් කීපදෙනෙකු පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගෙන, රිමාන්ඩ් භාරයේ තැබුවා. පුවත්පත්වල ඒ ගැන කියවනතුරු අපි මේ අත්අඩංගුවට ගැනීම ගැන දැනගෙන සිටියේ නැත. රිමාන්ඩ් භාරයේ සිටි කුලරත්න බණ්ඩා, කන්කෙඳිරි ගෑවා, ජ.වි.පෙ. ඔවුන්ට ඇප දීමට කිසිම පියවරක් නොගන්නා බව කියමින්. මේ අතරතුර, අපට දැනගන්නට ලැබුණා, ප්‍රින්ස් ගුණසේකර රිමාන්ඩ් උසාවියට ගොස්, මේ අත්අඩංගුවට ගැනීමේදී රිමාන්ඩ් භාරයේ තබන ලද අයගේ නම් ලබාගත් බව.

මෙම නඩුව ඇසීමට පෙරදින, මා සීලවතී ද සිල්වාත් සමඟ බාලා තම්පෝව මුණගැසුණා, ඔහුගේ කාර්යාලයේදී. මෙම නඩුවට ඔහුගේ සේවය ලබාගන්නට මට උවමනා කළා. ඔහු, දිනපොත බලා, පසුදින ඔහුට විවේක ඇති බවත්, පසුගිය අවස්ථාවේ මෙම සැකකරුවන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටි පෙරකදෝරුතැනගෙන් ලිපියක් ලබාගන්නේ නම් තමා ඔවුන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින බව කීවා. ඉන්පසු සීලවතී සහ මම මීගමුවට ගොස් අවශ්‍ය ලිපිය ලබාගෙන, එය බාලා තම්පෝ වෙත ගෙනාවා. ඔහු පසුදින උසාවියේ පෙනී සිටියා. සැකකරුවන්ට ඇප දෙනු  ලැබුවා. ඔහු පෙනී සිටියේ ගාස්තුවකින් තොරවය. සැකකරුවන් මුදවා හැරිය පසුව, උසාවියෙන් පිටතදී බාලා තම්පෝ ඔවුන්ට කතා කරන ලද බව කියනවා. මම එදින උසාවියට ගියේ නැහැ. මෙම සිද්ධියෙන් පසුව, හම්බන්තොට උසාවියේදී ඇසීමට නියමව තිබුණු තමාගේ නඩුව ගැන සාකච්ඡා කිරීමට විෙජ්වීර, බාලා තම්පෝව හමු වුණා, ඔහුගේ කාර්යාලයේදී. තමාට එයට පෙනී සිටීමට බැරි බව කී බාලා තම්පෝ, ඒ වෙනුවට වෙන කෙනෙකුව සපයා දෙන බව කීවා. ඒ අනුව, රාජනායගම් නම් අධිනීතීඥයෙක්, විෙජ්වීර වෙනුවෙන් හම්බන්තොට උසාවියේ පෙනී සිටියා. ඔහුට ගාස්තු ගෙව්වේදැයි මා දන්නේ නැහැ.

මේ නඩුවේදී විෙජ්වීර වෙනුවෙන් දෙවතාවක් පෙනී සිටියා. ජ.වි.පෙ. පිහිටවූවාට පසුව, විෙජ්වීර බාලා තම්පෝව හමුවී තිබුණු මුල් වතාව මෙයයි. මම, විෙජ්වීර සහ ඩබ්. ටී. කරුණාරත්න යන අය සමඟ රත්මලානේ ඔහුගේ නිවසේදී බාලා තම්පෝව හමුවී, සමහර කරුණු ගැන සාමාන්‍ය වශයෙන් සාකච්ඡා කළා.

1970 අගභාගයේදී ප්‍රංශයේ හතරවැනි ජාත්‍යන්තරයේ කෙනෙකු වන ජෙරාඩ් වර්ජිට් ලංකාවට පැමිණියා. මම, බාලා තම්පෝද සමඟ, ඔහුගේ කාර්යාලයේදී මෙම පුද්ගලයා මුණ ගැසුණා. විෙජ්වීර මේ පුද්ගලයා මුණගැසීමට උනන්දුවක් දක්වයිදැයි බාලා තම්පෝ මගෙන් ඇසුවා. මම විෙජ්වීරට මෙය දැන්වූවා. තමාට කොළඹට පැමිණීමට වෙලාවක් නැති නිසා, ඔහුව අම්බලන්ගොඩදී මුණගැසීමට කැමති බව විෙජ්වීර මට කීවා.

මම මෙය බාලා තම්පෝට දැන්වූවා. විෙජ්වීරට කාර් එකක් නැති නිසා, කොළඹට ඒම දුෂ්කර බව පවසා, මෙම මහත්මයාව තමා අම්බලන්ගොඩ විෙජ්වීරගේ නිවසට කැඳවාගෙන එන බව, තම්පෝ මට කීවා. ඒ අනුව, බාලා තම්පෝ, මේ මහත්මයා, මම, ප්‍රින්ස් රාජසූරිය, ටී. එම්. පෙරේරා සහ ඩබ්. ටී. කරුණාරත්න යන අයත් සමඟ ප්‍රින්ස් රාජසූරියගේ කාර් එකෙන් අම්බලන්ගොඩ බලා ගියා. සාකච්ඡාව සිසිල්චන්ද්‍රගේ නිවසේ තිබුණු අතර, එය ඉතා රෑ වනතුරු පැවතුණා. රටේ වාමාංශික ව්‍යාපාරය ගැන විශෙAෂ කිසිවක් කතා කළේ නැහැ.

මෙම රැස්වීම්වලදී විෙජ්වීර ගන්නා ලද ඡායාරූප පෙන්නුවා. සාකචඡාව පවත්වාගෙන ගිය මුලූ කාලය තුළදීම, බාලා තම්පෝ එහි සිටියා. අපි ඔවුන්ගේ නිවසේදී රාත්‍රි ආහාර ගෙන ඉතා රෑ වී කොළඹ බලා පිටත්වුණා. මින් පසුවද වෘත්තීය සමිති මූලස්ථානයට ගිය වාරවලදී මට බාලා තම්පෝ මුණගැසී ඇත. 1971 පෙබරවාරි මුල් සතියේ මා නම නොදන්නා, ස්වීඩන් ජාතික, 4 වෙනි ජාත්‍යන්තරයේ කෙනෙක් ලංකාවට ආවා. විෙජ්වීර මොහු හමුවීමට උනන්දුවේදැයි බාලා තම්පෝ මගෙන් ඇසුවා. මම රැස්වීමක් සංවිධානය කර, විෙජ්වීරව වෘත්තීය සමිති මූලස්ථානය වෙත කැඳවාගෙන ආවා. එතැනින් බාලා තම්පෝ, පියතිලකද සමග අපව, ඔහුගේ කාර් එකෙන් හෝර්ටන් පෙදෙසේ නිවසකට කැඳවාගෙන ගියා. ඉන්පසු බාලා තම්පෝ යන්නට ගියා. අපි පැය 1/4 ක් පමණ වේලා සාකච්ඡා කර ඉවත්ව ගියා.

1971 පෙබරවාරි 4 වැනිදා විෙජ්වීර, ඩබ්. ටී. කරුණාරත්න සහ මම ඔහුගේ නිවසේ දී  බාලා තම්පෝව හමුවී, ලංකාවේ වෘත්තීය සමිති ව්‍යාපාරය ගැන සාකච්ඡා කළා. වෘත්තීය සමිති ව්‍යාපාරයේදී ඔවුන්ගේ වටිනාකම තේරුම් ගැනීමට, සමිති සාමාජිකයින්ට, දේශපාලනික අධ්‍යාපනයක් ලබාදීමට විෙජ්වීරට උවමනා කළා. විෙජ්වීර බාලා තම්පෝට මෙවැනි යෝජනාවක් කළේ, ලංකා වෙළඳ සේවක සංගමයේ සාමාජිකයන් සම්බන්ධයෙනි. මෙම රැස්වීම අවසාන වුණේ මෙම කතාබහෙනි. මෙම රැස්වීමෙන් පසුව, වැලිවේරියේ අත්අඩංගුවට ගැනීම සම්බන්ධයෙන් මා නැවත බාලා තම්පෝ හමුවුණ අතර, ඔහු උසාවියේදී ගාස්තුවෙන් තොරව පෙනී සිටියා. මා ඔහු හමු වුණේ සෝමසිරි කුමානායකත් සමඟයි.

 

1971 අප්‍රේල් මස 4 වෙනි දින හික්කඩුවේ සනත්, සහ සෝමසිරි කුමානායක, බාලා තම්පෝව හමුවුණා. ඔහුගේ නිවසේදී. එදින සවස 2.00 ට පමණ, මගේ නිවසේදී මෙම රැස්වීම ගැන සනත් විසින් මට දන්වනු ලැබුවා. කුමානායක විසින් මෙම රැස්වීම සංවිධානය කර තිබුණු අතර, එය එදින හවස බාලා තම්පෝගේ නිවසේදී පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුණා. මා කැමති නම් එහි එන ලෙස ආරාධනයක් ලැබුණා. මා මෙම රැස්වීමට ගිය විට බාලා තම්පෝ, සෝමසිරි කුමානායක, සනත් සහ මා නොදන්නා තව කීපදෙනෙකු එහි සිටියා. මා මෙම රැස්වීමට ගියේ මට කොටුවේදී මුණගැසුණු ටී. එන්. පෙරේරා සහ ප්‍රින්ස් රාජසූරිය සමඟය. ජ.වි.පෙ. සාමාජිකයන් සම්බන්ධයෙන් පොලිසිය විසින් ගන්නා තර්ජනාත්මක උපක්‍රම සම්බන්ධයෙන් ලංවෙසේසං ගැනීමට අදහස් කරන ක්‍රියාමාර්ගය කුමක්දැයි සනත් බාලා තම්පෝගෙන් ඇසුවා. මෙයට පිළිතුරු දුන් බාලා තම්පෝ, 71.4.7 වන දින ඔවුන් සංකේත වැඩ වර්ජනයක් පවත්වන බව කීවා. එසේම පොලිසියේ මේ ස්වභාවය ගැන තවත් විරුද්ධවීම් සංවිධානය කරන බවද ඔහු කීවා. අප යම්කිසිවක් කළොත් අප තනිවෙන බව බාලා තම්පෝ කීවා. ජ.වි.පෙ. සහ මහ ජනතාවද ඔවුන්ට සහාය නොදෙනු ඇති බවයි, ඔහු අදහස් කළේ. සනත් මෙයට පිළිතුරු දුන්නේ නැහැ. රැස්වීම අවසාන වුණා.

71.4.4 වෙනි දින පස්වරු 4.00ට පමණ මෙම රැස්වීමට මා එන්නට පෙර, ලොකු අතුල මට කීවා 71.4.5 වෙනි දින රාත්‍රියේ විප්ලවයක් ඇති කිරීමට, පහරදීමට අදහස් කරන බව. එනිසා මා බාලා තම්පෝගේ රැස්වීමේ සිටියදී, 71.4.5 වෙනි දින රාත්‍රියේ, විප්ලවය පටන් ගැනීමට අප එනම්, ජවිපෙ තීරණය කර ඇති බව මම දැනගත්තා. ඔවුන් හමුවූ අවසථාවේ දී, සෝමසිරි කුමානායක සහ සනත්ටද මෙම ආරංචිය ලැඛෙන්නට ඇත.

71.4.5 දින පෙ.ව. 10.30 ට පමණ සිසිල්චන්ද්‍ර සහ ලක්ෂAමන්, මගේ නිවසට පැමිණ, 71.4.5 වෙනි දින පහරදීම පටන් ගන්නේදැයි විමසුවා. ලොකු අතුල මට පහරදීම පිළිබඳ මෙම ආරංචිය දුන් බව කියා, ඔවුන්ට සනත් හමුවන ලෙස මම කීවා. විප්ලවය පටන් ගැනීමට පෙර මගේ නිවසේදී මට අන්තිමට මුණගැසුණු පුද්ගලයින් දෙදෙනාය මේ. එහෙත් මම අන්තිමට මුණගැසුණු පුද්ගලයන් දෙදෙනා නම් පස්වරු 2.00 ට පමණ මහර හන්දියේදී මුණගැසුණු සෝමසිරි කුමානායක හා ලොකු අතුලය. 71.4.5 වෙනි දින රාත්‍රියේ ගෝනහේන හන්දියේදී මුණ ගැසෙන ලෙස ඔවුන් දෙදෙනා මට කීවා. එහෙත් ඔවුන් වෙලාවක් සඳහන් කළේ නැහැ. එනිසා මගේ නිවසේ සිට මා කැඳවා ගෙන යන්නැයි මම සෝමසිරි කුමානායකට කීවා. එහෙත් ඔහු පැමිණියේ නැහැ. 1971 මැයි මස 16 වැනිදා කොළඹ දිසාපති තුමාට භාර වෙන තුරුම ත්‍රස්තවාදී ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකයන් කිසිවකු සමඟ මා පැවැත්වූ අන්තිම සම්බන්ධතාවයයි ඒ.

මම දන්නා තරමින් පොලිස් කොස්තාපල් 4549 මෙම ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකයෙකු විය. මෙම පොලිස් කොස්තාපල්වරයා කොටුව පොලිස් ස්ථානයේ සේවය කරයි.

අප්‍රේල් මස 5 වෙනි දින හා 6 වෙනි දින මම එෙ`ඩ්රමුල්ලේ ප්‍රේමදාස ජයවර්ධන නම් මගේ යාලූවෙකුගේ නිවසේ සිටියා. 7 වෙනි දින මම කාර්යාලයට ඇවිත්, අසනීප බව වාර්තා කර, බොරලැස්ගමුවට ගොස් එහිදී මගේ බිරිය සහ ළමයින් හමුවුණා. පසුදින අපි සියලූදෙනාම, අම්බලන්ගොඩ පොලිස් වසමේ කහවට ගියා. මම 18 වැනිදා වන තෙක් එහි සිටියා. මම 13 වැනිදා සනත් හමුවීමට නින්දාන, බටපොලට ගියා. මා එහි එක්ක ගියේ මට නින්දානදී අහම්ඛෙන් මුණගැසුණු ගාල්ලේ චන්දන නමැත්තෙක්. මාව විශාල නිවසකට කැඳවාගෙන යනු ලැබුවා. පසුව මට දැනගන්ට ලැබුණා මෙම නිවස හිටපු මන්ත්‍රී විලියම් සිල්වා මහතාගේ බව. මා එහි යනවිට මට බටපොල අතුල හමුවුණා. මම ඔහුත් සමඟ ඒ නිවසට ගියා.

පැයකට පමණ පසුව සනත් එහි ආවා. මා එහි නැවතී සිටිය විට, පැමිණ සිටිය අයට මම කීවා, මාව විනාශ වී ඇති බවත්, මගේ ගෙය ගිනි තබා ඇති බවත්. මෙය සනත්ට දන්වනු ලැබුවා. සනත් සහ මමද මේ සම්බන්ධයෙන් වචන හුවමාරු කරගත්තා. කොළඹ කිසිවක් සිදුවී නැති බව මම සනත්ට කීවා. විසිරී යන ලෙස මා ඔහුට අවවාද කළා. මම රාත්‍රියේ නතරව, පසුදා උදේ කහවට (වේරගොඩ) පැමිණ, 18 වැනිදා වනතෙක් එහි සිටියා. 18 වැනිදා මම, පලන්ගම මගේ බිරිඳගේ නෑයෙකුගේ ගෙදරකට ආවා. කොළඹ කච්චේරියේදී, කොළඹ දිසාපති තුමාට භාරවීමට පැමිණි දිනය වන මැයි මස 16 වැනිදා දක්වා මා එහි සිටියා.

පොඩි අතුල මා අතට දුන් ලිපිගොනුව මම ඇන්ටන් ජයවික්‍රමට දුන්නා. මෙම වර්ෂයේ මුලදී දැන්වීම් ව්‍යාපාරයක් තිබුණු නමුත්, යසෝමාගේ සිද්ධිය උඩ. සිසිල්චන්ද්‍ර සහ ඒ ප්‍රදේශයේ අනෙකුත් අය විෙජ්වීර සමඟ තරහින් සිටිය නිසා, අම්බලන්ගොඩ ප්‍රදේශයේ දැන්වීම් ඇලවූයේ නැහැ. එම ප්‍රදේශයේ දැන්වීම් අලවන්නැයි විෙජ්වීර පියතිලකට කීවා. ඒවායේ අඩංගු විය යුතු දේ මගේ නිවසේදී දුන්නා. අම්බලන්ගොඩ පිරිස, ඔහුගේ නමට පිටුපසින් එම්. කේ. ආර්. යන වචන ලිවූ බව විෙජ්වීර පසුව මට කීවා. මෙම වචන නින්දාසහගතව යොදා ගනු ලබන පදයක් වූ නමුත්, විෙජ්වීර මට කීවා zzමෝඩ කපටි රාලZZ බව.

1970 අගභාගයේදී ඔස්මන්ගේ නිවසේ කොළඹ දිස්ත්‍රික් නායකයින්ගේ රැස්වීමක් තිබුණා. මට මතක හැටියට පහත සඳහන් අය ඇවිත් හිටියා. විෙජ්වීර, පියතිලක, විෙජ්රත්න, ඔස්මන්, වසන්ත කනකරත්න, ප්‍රේමසිරි, උයන්ගොඩ, ජයතිලක, චුකී ප්‍රේමතිලක, සහ මම. කෝට්ටේද ඇතුල් කළ යුතු බව කී විෙජ්වීර ප්‍රේමපාල සහ නිමල් මහරගේ යටතට එය පත් කළා. ඔහු තවදුරටත් ඔස්මන්ව ලේකම් තනතුරට පත්කර, මාව පදවියෙන් නෙරපුවා. ඔහු සමඟ ඇතිකරන සියලූම සබඳතා ඔස්මන්ගේ මාර්ගයෙන් කළයුතු බව ඔහු තවදුරටත් කීවා. මෙය මුල් වසරේ මැද භාගයේ පමණ කරන ලද පත්කිරීමට අමතර වශයෙනි. විෙජ්වීර මුලූ කොළඹ ප්‍රදේශයම උයන්ගොඩ යටතට පත්කළා. ඔස්මන්ගේ නිවසේ තිබුණු රැස්වීමෙන් සති දෙකකට පසුව, නුගේගොඩ ප්‍රේමපාලගේ නිවසේදී රැස්වීමක් පැවැත්වුවා. මෙම රැස්වීමෙදී නිමල් මහරගේ, ප්‍රේමපාල, වසන්ත, ලක්ෂ්මන් මාදුවගේ, උයන්ගොඩ, ඔස්මන්, ධනපාල, විෙජ්රත්න, සහ මට නම් මතක නැති තවත් අය සිටියා. මෙම රැස්වීමේදී විෙජ්වීර දිස්ත්‍රික් නායකයින්ට කීවා, ප්‍රදේශයේ පිහිටීම, ප්‍රදේශයේ සෑම පොලිස් ස්ථානයකම බලය ආදිය ගැන ඔවුන් දැනගත යුතු බව. පත්‍රිතා ප්‍රකාශ කිරීම ගැනද සාකච්ඡා කළ නමුත්, තීරණයකට පැමිණියේ නැහැ.

සමගි පෙරමුණු අයවැය ල්ඛනයෙන් මාසයකට පමණ පසුව, විෙජ්වීර දේශීය ආදායම් බදු දෙපාර්තමේන්තුවේ පීටර්, සහ ර.ලි.සේ. සංගමයේ අයි. ෙජ්. වික්‍රම සමඟ මගේ නිවසට ආවා. වෘත්තීය සමිතියේ සභාපති ධුරය වික්‍රමට අහිමි කිරීම ගැන සාකච්ඡා කිරීමටය. ඔහුගේ කාර්්‍යයට ආධාර දීමට විෙජ්වීර පොරොන්දු වූ අතර, පත්‍රිකාවක් පළකර, රජයේ සේවකයින්ගේ සහයෝගය ලබාදීමට ප්‍රචාරක කටයුතු කරන ලෙස ඔහුට කීවා. යසෝමා සමඟ තිබුණු සම්බන්ධතාවය උඩ, අනෙකුත් අය හා විෙජ්වීර අතර පැවති කරදර වලදී විෙජ්වීර නරක ආකාරයට හැසිරෙන බව, ධනපාල පියතිලකට කියා තිබුණා. පියතිලක සහ විෙජ්වීර විසින් ධනපාල මගේ නිවසට කැඳවන ලද අතර, මා ඉදිරියේදී ඔවුන් දෙදෙනා පියතිලකට නරක ආකාරයෙන් බැන වැදුණා. මේ අවස්ථාවේදී ධනපාලට පහර දෙන්නට ද තරම් ආසන්න වුණා.

1970 නොවැම්බරයේදී මගේ නිවසේ කුස්සිය සාදාගෙන යමින් තිබුණා. මේ කාර්්‍යය සඳහා පරණ වැසිකිලියක් කඩා දැම්මා. එහි සැඟවුම් ස්ථානයක් සාදන ලෙස ලොකු අතුල යෝජනා කර තිබී, අලූත් කුස්සියේ විශාල වලක් සාරනු ලැබුවා. මා එයට විරුද්ධ වී එය වසා දැම්මා. විෙජ්වීරව අත්අඩංගුවට ගැනීමට ටික දවසකට පෙර, ව්‍යාපාරයට ආධාර දෙන බවට පොරොන්දු වෙමින්, දකුණු යේමනයෙන් එවන ලද ලිපියක් විෙජ්වීර ලඟ තිබුණා. ඔහු ඉතා සතුටින් සිටි අතර, අපට නියෝජිතයෙකු එහි යැවිය හැකි බවත්, එමගින් දකුණු යේමනයෙන් ආධාර ලබාගත හැකි බවත් කීවා.

1970 අවසානයේ හෝ 1971 මුලදී රජයේ දෙපාර්තමේන්තු, පෞද්ගලික අංශය සහ සංස්ථා වශයෙන් ඛෙදන ලද වෘත්තීය සමිති කණ්ඩායමක් විෙජ්වීර පටන් ගත්තා. මෙයට පත් කරන ලද අය වූයේ ධනපාල, මිල්ටන්, මදනායක, නවරත්න බණ්ඩා, අනුරාධපුරේ කරු, වැල්ලවත්ත රෙදි මෝලේ පාගොඩය. කරු එහි භාරකාරයා කරනු ලැබුවා. පසුව ඔහු ඉවත් කර ඉඩම් සංවර්ධන වෘත්තීය සමිති කාර්යාලයේ විෙජ්වර්ධනව මෙයට පත් කළා. ඔහු අපට අලූත් කෙනෙකු වුණා. නව මහා ලේකම් කාර්යාලයේ 5 වෙනි සහ 3 වෙනි තට්ටු ඉතා හොඳින් සංවිධානය කිරීමේ අවශ්‍යතාවය විෙජ්වීර අවධාරණයෙන් කීවා, මට මතකය. 4 වෙනි තට්ටුවේ අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව තිබුණු නිසාය. පොලිසිය හා සන්නද්ධ හමුදා ගැන තොරතුරු රැස්කිරීම භාරව සිටියේ මෙරිල් ජයසිරිය.

මෙපමණකි.

අත්සන් කළේ /ඩී. ඩී. සිල්වා

අත්සන් කළේ /අයි. වික්‍රමනායක

  1. 6. 29

ලෝක උරුම සිංහරාජය වනසා ජලවිදුලි බලාගාරයක් ඉදිකරයි

November 19th, 2015

වැසිවනාන්තර සුරකින්නන්

සිංහරාජ ප්‍රේරක කලාපය තුල කොස්ගුලන ගඟ හරස් කොට ඉදිකරමින් පවතින කුඩා ජලවිදුලි බලාගාරයක් නිසා ලෝක උරුම සිංහරාජ වනාන්තරයට බරපතල හානියක් සිදුවී ඇත. මෙම ඉදිකිරීම් සිදුකරන ප්‍රදේශය සිංහරාජ කුඩව ප්‍රධාන පිවිසුම් මඟ සිට කිලෝමීටර් 4ක් පමණ නැගෙනහිර දෙසින් සිංහරාජ මායිමට යාබද ප්‍රේරක කලාපය තුල පිහිටා ඇති අතර කොස්ගුලන ගඟ හරස් කොට ඉදිකරමින් පවතින බැම්ම හා ගඟට යාබද ප්‍රේරක කලාපයේ වැසිවනාන්තරය බැකො යන්ත්‍ර යොදා එලිපෙහෙලි කිරීම නිසා මෙම සංවේදී පරිසර පද්ධතිය දිනෙන් දින විනාශ වී යමින් පවතී. ඊට අමතරව මෙම ඉදිකිරීම් වලට ගෙනැවිත් ඇති බැකෝ හා අනෙකුත් විශාල ට්‍රක් රථ ධාවනය සඳහා කුඩව සහ කොස්ගුලන අතර සිංහරාජ ප්‍රේරක කලාපයට අයත් කුඩා ගුරුපාරක් භාවිතා කර තිබේ. මේ නිසා ගුරුපාරට යාබද උතුරු ප්‍රදේශයේ රජුවන්කන්ද වැසිවනාන්තරයෙන් ඇරඹෙන දියපාර ගනනාවකට බරපතල හානි සිදුවී ඇති අතර සිංහරාජයට යාබද එහි ප්‍රෙරක කලාපයේ පිහිටි මෙම වැසිවනාන්තරය සිංහරාජයෙන් සහමුලින් වෙන්වී යාමේ දැඩි අවදානමකට පත්වෙමින් පවතී.

Rainforest02

යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම වැසිවනාන්තරයක් වන සිංහරාජයේ ප්‍රධාන පිවිසුම් ස්ථානයට සමීපව කෙරෙන මෙම වන විනාශය පිලිබඳව වන සංරක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව කිසිදු පියවරක් නොගැනීම ඉමහත් ගැටලුවකි. මධ්‍යම පරිසර අධිකාරිය මෙම ඉදිකිරීම සම්බන්ධයෙන් පරිසර බලපෑම් ඇගයීම් වාර්තාවක් හා මහජන අදහස් විමසීමක් කර නැත. ලෝක උරුම වැසිවනාන්තරයක් තුල පරිසර නීති අමු අමුවේ උල්ලංගනය කර මෙවැනි විනාශකාරී ඉදිකිරීම් සිදුකිරීමට ඉඩ දීම අදාල බලධාරීන්ගේ අසමත්කම මනාව පැහැදිලි කරයි. මෙම විනාශකාරී ක්‍රියාවලියට ඉඩ දීම නිසා සිංහරාජය යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම ලැයිස්තුවෙන් ඉවත් කිරීමටද බොහෝ සෙයින් ඉඩ තිබේ.

Rainforest03

මධ්‍යම පරිසර අධිකාරිය විසින් ලෝක උරුම වැසිවනාන්තරයක් තුල වනසත්ව හා වෘක්ෂලතා ආරක්ෂක ආඥා පනත හා ජාතික පරිසර පනත උල්ලංගනය කරමින් කුඩා ජලවිදුලි බලාගාර ඉදිකිරීමට අනුබල දී ඇති දෙවැනි වතාව මෙය වේ. මීට ප්‍රතම ශ්‍රීපාද අඩවිය තුල “ඇලි හත” කුඩා ජලවිදුලි බලාගාරයක් මහජනතාව හා පරිසරවේදීන්ගේ විරෝධය නොසලකා ඉදිකිරීමට අනුබලදී එම ලෝක උරුම වැසිවනාන්තරයටද බරපතල හානියක් සිදු කරන ලදි. මෙම කුඩා ජලවිදුලි බලාගාර වලින් ලැබෙන ඉතා සුළු මෙගාවොට් දෙකට අඩු විදුලිය වෙනුවෙන් ශ්‍රීලංකාවේ රැකගතයුතු ජල පෝශක ප්‍රදේශවල පිහිටි දිය ඇලි හා ගංගා විනාශ කිරීම ජාතික අපරාධයකි.

Rainforest04

මෙම ව්‍යාපාරය පරිසර ප්‍රේරක කලාප තුල ඉදිකිරීම් පිලිබඳ නීති උල්ලංගනය කිරීමට අමතරව ගංගා ප්‍රේරක කලාප තුල ඉදිකිරීම් හා සම්බන්ධ නීති රීති කඩ කිරීමක්ද ඊට අමතරව ලෝක උරුම වනාන්තරයක් විනාශ කිරීමක් ද වන බැවින් මධ්‍යම පරිසර අධිකාරිය, යුනෙස්කෝ සංවිධානය, වන සංරක්ෂක ජනරාල් අනුර සතුරුසිංහ, පරිසර ඇමති ගරු ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා ඇතුලු සියලු බලධාරීන්ගෙන් අප මේ සිදුවන විනාශය සියලු බලය යොදා වහාම නවත්වන යැයි වැසි වනාන්තර සුරකින්නන්ගේ සංවිධානය (http://www.RainforestProtectors.org) කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිමු.

වැඩි විස්තර සඳහා – 0767692672 ( සමන් පෙරේරා මහතා)

 

වැසිවනාන්තර සුරකින්නන්ගේ සාමජික

Destruction of World Heritage Sinharaja Exposed

November 19th, 2015

Rainforest Protectors of Sri Lanka

Massive damage has been done to Sinharaja World Heritage Rainforest due to construction of an illegal mini-hydro project blocking the Kosgulana River. This construction is being carried out in the Northern Sinharaja Rainforest buffer zone at Kosgulana, approximately 4km East from Kudawa main entrance. A dam is been built blocking the Kosgulana river in Sinharaja buffer zone and several acres of rainforest cleared by heavy machinery and concrete laid out along the pristine and protected river bank. Large trucks and machinery utilized for this construction has cleared through what was once a small footpath in Sinharaja buffer zone, between Kudawa and Kosgulana. Along this small path to the South is core protected Sinharaja Rainforest and to the North a hilly primary rainforest named Rajuwankanda that is yet to be declared as part of Sinharaja. Due to the footpath being expanded by the heavy trucks, the rainforest has been fragmented with permanent damage already visible. Hundreds of pristine water streams that originate from the hilly Rajuwankanda rainforest and flow towards Kosgulana river through the buffer zone declared by UNESCO has been destroyed by heavy trucks.

Rainforest02

With such destruction happening just 4 km from the main entrance of Sinharaja World Heritage Rainforest, Forest Conservation Department failure to take appropriate action is questionable. Central Environmental Authority has not done a proper Environmental Impact Assessment (EIA) available for public comment nor information about such a project communicated to respective organizations in charge of protecting Sinharaja World Heritage Rainforest. Questions have been raised about the involvement of these authorities to hide this destructive project from the public.

Rainforest03

This is the second instance where Central Environmental Authority has allowed destructive mini-hydro projects within a World Heritage Rainforest, after allowing to continue “Eli Hatha” mini-hydro project in Sripada (Central Hills World Heritage Rainforest) in total violation of the Flora and Fauna Protection Ordinance and National Environment Act. These mini-hydro projects generate just a tiny amount of power (approximately 1 to 2 MW) but the destruction to the eco-system is huge.

Rainforest04

This project violates the environmental laws set forth to protect buffer zones of forest reserves, buffer zones of rivers and  UNESCO World Heritage Sites. Therefore, the responsible authorities at Central Environmental Authority, Ministry of Environment and Forest Conservation Department should immediately take action to stop this illegal project and restore the affected area. Failure to take timely action will result in further destruction and total mockery of the environmental laws in Sri Lanka and ruin this UNESCO World Heritage Rainforest.

Rainforest Protectors of Sri Lanka

http://www.RainforestProtectors.org

Honouring Ven. Sobitha

November 19th, 2015

Dr. Tilak S. Fernando

The editorial of a daily English newspaper in Sri Lanka on 14 November 2015, under the caption “Honouring Ven. Sobitha” seemed apt, forceful and conveyed a message to the nation that all those eloquent eulogies and glowing tributes paid to the late monk at the funeral, from a very place the great monk held in contempt, would have disappeared to the skies above along with the smoke that emanated from the pyre as no promises the ‘champions of good governance’ made to the people before the January 08 Presidential election and the August 17 Parliamentary polls to the Ven. Sobitha  had not been fulfilled completely at the time of the venerable monk’s demise.

The monk had always emphasised the fact that on the day of his death, he detested pomp and glory but expected only a simple, humble and a modest funeral. As much as the promoters of virtuous governance who backed and supported the venerable monk to dislodge ‘sleaze and exploitation’ that existed and to scrap the Presidency that gave gargantuan powers to a single individual, have so far failed hopelessly to achieve the venerable monk’s aspirations; Along with all such matters, it was heartbreaking that the monk’s last wishes too had to ignored!

It was common knowledge now that ‘Ven. Sobitha Thera had been disconsolate towards the latter stages of his life’, after all his arduous attempts to bring about a good governance remained unaccomplished. This very fact, indeed, may have lead to the monk’s anguish, sorrow and pain that could evidently have heightened and exacerbated of his health.

The late venerable Sobitha Thera should have lived for many more years to come, and seen that all his attempts and dreams of yahapalanaya bore its fruits, which would have given him immeasurable contentment after transforming the whole nation towards a just society.

According to Buddhist beliefs though, let console ourselves in the fact that once born one must leave this impermanent sojourn in human life according to the very laws of cause and effect, while letting those politicians who benefited from his campaign for social justice, out of the hard work done by  the late Sobitha Thera in bringing about a change in Sri Lankan politics, at least towards the threshold, harbour a guilty conscience in their heart of hearts for the untimely death of this great Buddha Putra that Sri Lanka ever produced.

Dr. Tilak S. Fernando

tilakfernando@gmail.com

Letter to France.

November 19th, 2015

A Well-wisher.

Dear France,

It has been few days since you bled, and in those few days, I have been trying to write this letter to you, to offer you my condolences. I kept writing and re-writing but I don’t think any words can ever be enough for the tragedy that has struck you. But I must say – I am sorry for your loss. I am sorry that you had to bleed. I am sorry that such a tragedy had to befall you. May God be with you, and may He give you strength and grace to bear through the loss.

I live thousands of miles away from you, I live in an entirely different continent but seeing you bleed hurts just as much as it does when I bleed. It hurts just as much when I see my Muslim brothers i.e. Yemen, Syria, Iran, Iraq, Palestine, Afghanistan, Libya, Somalia, Burma and others like them, bleed. To me, it doesn’t matter that you have different values than me, it does not matter to me that you have different morals and ethics. What matters to me is that lives were lost. And lives being lost are the worst possible kind of tragedy to ever exist in this world. And for that, I must tell you that it hurts me as much as it hurts you.

But on the other hand, I must apologize profusely for the people who tell you that this attack was “well-deserved” and that “you had it coming”. I must apologize because no matter what, no one should ever be allowed to take a life of an innocent person, let alone 160 people in just one single act of terrorism. I must apologize for the barbaric thoughts that these educated masses have towards the West because it makes them just as terrible as the people actually committing the heinous crime. I must apologize because these extremists don’t know the true meaning of Islam, they don’t know how our religion teaches us to love all and hate none. They don’t know that Islam does not teach us to have malice, contempt and hostility. They do not know that they are not Islam; they are actually something that is completely opposite to it.

I might not agree on your anti-Muslim stance. I might not agree on the way you have ostracized Muslims, and generalized them based on the actions of a few black sheep, because bad people exist in every religion, every race, every creed and every community. I might not agree on the bombings that you are carrying out in Syria; actually  I’d say I am completely against it because in your “attempt” to wipe off ISIS, you are also wiping out hundreds, nay thousands, of innocent lives. However, I do believe that human blood must never be shed, human lives must not be treated like trash, no matter whichever part of the world they belong to. I believe that you should be sympathized with, along with all the other countries I mentioned above. We all belong to the same world, we must fight this together. And by fight it, I mean fight the enemy, not just kill innocent lives and move on, pretending that the collateral damage had to be carried out to eradicate the enemy. And in that war against the real enemy, I am with you.
I must conclude this letter here by telling you that you should know that I, along with millions of others, am with you. All of us support you not only through Facebook statuses and profile pictures, not through vigils, but through our prayers as well. May you find the strength to bear this loss. And may God be with you.

Yours sincerely,

 

A Well-wisher.

US Pivots From Africa to Asia – Sri Lanka’s Quisling Prime Minister Dutifully Plays His Mercenary Role (Part 1)

November 18th, 2015

By Gandara John

Following Sri Lanka’s formal surrender to the US in Geneva on 01 Oct 15, America’s pet poodle in the Indian Ocean Island of the once independent and sovereign State of Sri Lanka is now straining at the leash to meet the sharp deadlines set by his handler.

Tasked to produce within a year, a Constitution that would dissever the State of Sri Lanka and create in its place a Confederacy of several ‘identity based’ Federal States on the tiny island, Ranil Wickramasinghe has turned to the Mont Pelerin Society for a leg up.

The Mont Pelerin Society, meeting for the first time in Switzerland in 1947 at a mountain resort that lent its name to this secret organisation of White Supremacists, committed itself to establishing a New World Order with a global plutocracy in which there would be a ‘One World’ Government.

The Mont Pelerinists who have accommodated in their fold those of the ilk of Augusto Pinochet, Enoch Powel, Otto Habsburg, Max von Thurn und Taxis solemnly pledged to dismantle the sovereign States in Asia and Africa and erase for all time the boundaries of these States, rubbishing the basis of all International Law, the Treaty of Westphalia that established the concept of  ‘State’ and the principle of ‘the Sovereignty of the State’.

These arch feudalists of Europe and America, funded by the likes of Rockefeller, Koch Brothers, met at a time when their monopolistic power had been largely eroded and their instincts had warned them of the danger of being completely swamped in the emerging geo political milieu.

They gathered at Mont Pelerin to take stock of the situation, reflecting on the major events of history that had diminished their power since the days of the Treaty of Westphalia; they plotted a Plan of Action that would, by infiltrating and attacking the political processes in States across Asia and Africa reverse the trend, recapture lost ground and establish a New Order which would give the Feudalists Absolute global power.

Ranil Wickramasinghe is a member of the Mont Pelerin Society, the global ultra right club of White Supremacists Full Stop

 A telling feature of the Mont Pelerin Society is its revolving door relationship with dubious organisations like the, Committee of 300,  Club of Rome, Club of Madrid, Club of Budapest, Bilderberg, Tavistock Institute for Human Behaviour, Illuminati, Black Nobility, Council on Foreign Relations, Knights of Malta, Pan Europa, Trilateral Commission, to name a few of the elitist reactionary organisations.

In retrospect, it is coincidental – if coincidence it ever were – that exactly nine months before the US instigated Rainbow ‘Revolution’ of 08 Jan 2015, Wickramasinghe responding to an attractive offer from the US, accepted the largesse of the CIA funded ‘Centre for International Studies’, at the Massachusetts Institute of Technology which he had visited previously too. On the table greeting him was a generous Robert Wilhelm Fellowship which included a handsome stipend; Wickramasinghe had no qualms palming what was on that table.

During his prolonged visit to the MIT, where courses are personalised by the mind controlling institute Tavistock, Wickramasinghe was programmed to study the formulation of a new Constitution.

In Europe in 1648, the Treaty of Westphalia had consolidated the power of the Feudalists by clearly identifying and demarcating the boundaries of the European States and by safeguarding, from outside aggression, the fortunes the European Feudalists had amassed.

The hand of the European Feudalists was further strengthened, when the Treaty of Westphalia was extended to Asia and Africa to identify and demarcate the boundaries of the European Colonies; in so doing, the land, wealth and resources in those Colonies the European Feudalists had appropriated, were secured. More often than not, the European Feudalists with fortunes in Asia and Africa successfully shielded their personal identities behind Corporate personalities.

The Westphalian Principle etched in stone in International Relations is that ‘Each State has sovereignty over its territory and domestic affairs to the exclusion of all external powers on the principle of non interference in another State’s domestic affairs and each State, no matter how large or small, is equal in International law; the Treaty went on to recognise that the State alone has the monopoly in the use of lethal weapons inside its territory.’

The world at that time was attractive to the European Feudalists; they enjoyed the monopoly of power in their own European States as well as in the lands the European States had colonized. With the unfettered use of land, labour and capital, both in their State and in the Colonized States, the Feudalists accumulated even greater wealth.

Christianity or the need ‘to save the godless heathen’ was an attractive mantra the Feudalists chanted, to aggress the native lands in Asia and Africa.

But then, dark clouds loomed over the skies of the Feudalists. At the brain storming exercise of the Mont Pelerinists in 1947, ‘Universal Suffrage’ was identified as having delivered the biggest blow to the Feudalists. The landed gentry, accustomed to untrammeled power in the execution of the affairs of State, were suddenly confronted with the ‘nightmare’ of having to grapple with the votes of the ‘hordes of landless peasants’ influencing the formation of, ‘the Government of the State’; the voting numbers of the ‘peasants’ were overwhelmingly more than the limited numbers of the Feudalists.

The ‘Government of the State’ had now become the repository of the ‘collective power of the people’. The people naturally protected the government and the government protected the State and her people.

Nationalism was that symbiotic outpouring between the State and the people. The State not only reflected the power of the people but also stood as the symbol of the people’s dignity, pride and unity.

Another major reversal of fortune the Feudalists suffered was when, in the aftermath of the Atlantic Charter and WW2, the European States lost their Colonies; the Colonies became independent Sovereign States and the European Feudalists felt threatened with their assets in Asia and Africa coming under attack.

It is relevant that although the Colonies rid themselves of the European powers, the Feudalists continued their presence in the former Colonies through their Corporations which by then were well on their way to taking control of the political system within the United States of America.

The Treaty of Westphalia, which earlier had given a fillip to the Feudalists, had three centuries later become a thorn in their flesh especially with the spirit of Nationalism running strong in the veins of the New States in the Asian and African Continents.

And then there was the emerging power of the Trade Unions.

The Mont Pelerinists concluded that if they wished to retrieve their lost privileges of unfettered use of land, labour and capital to accumulate wealth and to recapture their lost power, they needed to roll back the wheels of history.

In Asia and Africa rolling back history meant a concerted attack on the State, the Government of the State, the boundaries of the State and the people of the State. It also meant that the Feudalists would have to reestablish a Feudal authority, like the European Colonial States of old that would lay down the law. The Corporates were identified as such an authority.

If Christianity had lost its shine as a reason to intervene and aggress States in the Asian and African continents, Human Rights was picked up as a suitable replacement to fill that void to ‘civilize the uncivilized’.

In the Global Plutocracy, the plutocrats had pledged to establish, the Mont Pelerinists   identified the need for, a uniform legal system of world courts backed by a global police force and a unified military to enforce laws in all the dismantled States where no boundaries would exist.

And to this end Von Hayek, the evil founder of the Mont Pelerine Society, and his hooded votaries of white Supremacists formulated their plan.

The Society adopted the Neo liberal economic policies of Hayek who advocated unfettered capitalism where the poor and the destitute are left to fend for themselves either working for near slave wages or dying of starvation or perpetually stoned on narcotics. It is significant that members of the Mont Pelerin Society are leading the campaign to legalize narcotics.

Naked profit has been the corner stone of the Mont Pelerin Society’s economic policy and their perception of the ‘Rule of Law’ was, as practised by Pinochet in Chile, dog eats dog and only the fit survive. Hayek and Pinochet had a symbiotic admiration and need for each other.

USA PATRIOT ACT Vs LTTE Activists in USA

November 18th, 2015

Malin Abeyatunge

Now that the Government of Sri Lanka is trying to do away with Prevention of Terrorism Act and introduce something to similar to USA PATRIOTIC ACT, I reproduce a letter written by me and published in Lankaweb as far back as February 14, 2011. But such act should not be a replacement of PTA but should both be continued concurrently.

USA PATRIOT ACT Vs LTTE Activists in USA

Posted on February 14th, 2011

Malin Abeyatunge

I quote below a recent report in the public domain of Germanys action against LTTE activists in Germany

Quote‚ A spokesman for the LTTE in Germany has been indicted on terrorism charges, Germany’s federal justice authorities said on Monday (7) in Karlsruhe. Agilan W., who now holds German citizenship, was arrested in November and indicted on January 24. Prosecutors said he was spokesman in Germany for the Tamil Coordination Committee, a front for the LTTE, from 2004 to the end of 2009 and oversaw its public relations. Three other leaders of an alleged LTTE front were earlier arrested and indicted, sources in Germany told The Island.

No date was given for the 35-year-old trial on a charge of membership in a foreign terrorist organization and breaching German export laws. That charge relates to his allegedly purchasing equipment worth 370,000 euros ($500,000) from group funds for the LTTE and sending that gear to Sri Lanka, German media reported Unquote.

In contrast to this, albeit USA have prosecuted a few LTTE activists in USA, the big sharks are still thriving at the hospitality of the USA Government. I am referring to Sri Lankan born American Citizen V. Rudrakumaran ‚ (VR)who has been operating from USA soil supporting the LTTE before they were militarily defeated by Sri Lankan Government forces. He was the legal adviser to LTTE and attended the peace talks‚  (LTTEvsGOSL) representing LTTE. He had been a spokesman for LTTE at various talks, seminars. (Germany has indicted a LTTE activists being a spokesman for TRO). His all expenses presumably would have been paid by LTTE who has been collecting money from the Tamil Diaspora willingly, unwillingly, overtly and covertly. But yet, he has escaped to date the long arms of the USA law enforcement authorities and FBI.

Let us examine ‚ how V Rudrakumaran (VR)stands against the various clause’of  USA PATRIOT ACT. Sections of the “USA PATRIOT Act‚ make it a crime to provide “expert advice or assistance to designated terrorist organizations. Isnt VR trapped in this clause?

In the section of the USA PATRIOT ACT, a few salient sections that may be applicable to LTTE activists like VR are stated below (Googles reference);

TITLE VIII–STRENGTHENING THE CRIMINAL LAWS AGAINST TERRORISM

Sec. 805. Material support for terrorism

Sec. 806. Assets of terrorist organizations

Sec. 809. No statute of limitation for certain terrorism offenses

‘Sec. 811. Penalties for terrorist conspiracies

Sec. 813. Inclusion of acts of terrorism as racketeering activity

VR being‚  an LTTE activist domiciled in USA supporting a banned terrorist outfit in USA financially, morally and logistically, doesnt he qualify for many of the offenses stated in the VIII Title of the USA PATRIOT ACT. But the million dollar question is how he had managed to escape of not being indicted for the offences mentioned above. There is no doubt that VR would have been in the fore front in many LTTE front organizations collecting funds thro dubious fronts like TRO.

Adding insult to injury, he has recently formed another organization called “Transnational Government of Tamil Eelam (TGTE) preaching separatism and he himself had got appointed as the Prime Minister of the so-called TGTE. ( I wonder whether Norway domiciled Nediyawan of Tamil Eelam Peoples Assembly would accept VR as PM of the TGTE) .In TGTE manifesto it states that the TGTE endorses and abides by the Vaddukkodai Resolution which implies the youth to take up arms. Prabhakaran started his terror campaign in support of the V-Resolution with a handful of thugs ending as the most brutal terrorist organization in the world according to FBI reports.

We are thankful for the USA Government for having jailed a few LTTE activists in States but they were only the sprats where the Sharks have escaped and living with the generosity and the hospitality of the USA Government. The current TGTE launched in America is another face of LTTE which is a banned terrorist outfit in USA. TGTE continues to carry the LTTE Tiger Flag.  Let us hope that USA follow suit of Germany’s recent action and apply the USA PATRIOT ACT to the last letter to bring LTTE terrorist activists to justice who are masquerading as decent democrats but still attempting to divide Sri Lanka into ethnic enclaves by other means.

Malin Abeyatunge


Copyright © 2016 LankaWeb.com. All Rights Reserved. Powered by Wordpress