ඊ අබේකෝන් මිය -ප්‍රාථමික ගුරුවරියන් අතර සදාතන පරමාදර්ශී ගුරුවරිය

April 9th, 2016

වෛද් රුවන් එම් ජයතුංග 

1973 වසරේ සිට 1985 වසර දක්වා මම කොලඹ නාලන්දා මහා විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ලැබුවෙමි. ප්‍රාථමික ශ්‍රේණි වලදී මට ඉගැන්වූ ගුරුවරියන් අතර සුවිශේශ ගුරුවරියක් ලෙස මට ඊ අබේකෝන් මිය මතකයට නැගෙයි. ඇය පාසලට පැමිණියේ කළු පැහැති ෆෝඩ් ඇඟ්ලියා රථයකිනි. සිංහල සහ ඉංග්‍රීසි භාශාව මනා සේ හැසිරවූ ඇය ඉතා මනහර ලෙස පියානෝවද වාදනය කළාය​. ලංකාවේ මෙන්ම පිටරට ලෝකය පිළිබඳ මනා දැණුමක් තිබූ ඇය අපට ඊජිප්තුවේ පිරමීඩ , ඇමරිකාවේ උස් ගොඩනැගිලි , ඕස්ටෙ‍්‍රලියාවේ කොරල් පර , ඉතාලියේ ගිනිකඳු , එංගලන්තයේ මාලිගා යනාදිය ගැන තොරතුරු කීවාය​. 

අබේකෝන් මිය යනු ප්‍රාථමික ගුරුවරියන් අතර සදාතන පරමාදර්ශී ගුරුවරිය බව මට අද දිනයේ වැටහේ. ඇය විශ්‍රාම ලැබුවේ අප තුන්වන පන්තියේ සිට හතරවන  වන පන්තියට සමත් වූ  1975 වසර අග විය යුතුය​.  ඉන් වසර විස්සකට පසු 1995 දී මම  අබේකෝන් ගුරු මාතාව හමු වීම පිණිස ගියෙමි. ඒ කාලයේ ඇය තමන් ගේ එක් දියණියක් සමග වාසය කලාය​. වයෝවෘධ වූවද ඇයට තමන් ඉගැන්වූ දඟකාර සිසුවා අඳුනා ගැනීමට අපහසු නොවුවාය​. අබේකෝන් ගුරු මාතාව අද ජීවතුන් අතර නැත​. නමුත් ඇය උගන්වන ලද සිසු දරු පරම්පරා කීපයක් සිටිති. ඔවුන් ද අබේකෝන් මිය යනු ප්‍රාථමික ගුරුවරියන් අතර සදාතන පරමාදර්ශී ගුරුවරිය බව විශ්වාස කරනු  නොඅනුමානය​.

2002 වසරේ මා විසින් ලියන ලද අධ්‍යාපන ප්‍රතිකාර නැමැති පොත මා පිළිගන්වන ලද්දේදිවංගත අබේකෝන් ගුරුතුමිය වෙතය​. අබේකෝන් ගුරුතුමිය වෙනුවෙන් පොත පිළිගන්වනුලැබුවේ එතුමියගේ දියණියක් වූ රෝහිනී වීරසිංහ මහත්මියටය​.

China’s long-term strategy: One Belt One Road

April 9th, 2016

 JESA Investment and Management Co., Ltd / JESA Capital

Currently, China is one of the strongest economies in the world. At the end of 2014, the total values of import and export were respectively US$1.960 trillion and US$2.343 trillion. These numbers put China on top of the list of trading nations around the world. However, the Chinese Government realized soon that in order to support its economic growth and massive industrial overcapacity it would have to look beyond China boundaries and design a long-term strategy.

From 2013, China started to promote the so-called One Belt One Road (OBOR) initiative, a development plan focused on connectivity and cooperation among countries. The OBOR would include overland roads and rail routes, oil and gas pipelines and other infrastructure projects. It will stretch among 65 countries –mainly in Eurasia but it would include Oceania and West Africa as well, and will concern 4.4 billion of people.

 

Two are the main components of OBOR, the land-based “Silk Road Economic Belt” and the oceangoing “Maritime Silk Road”. Beside these two macro projects, the initiative scope has been broaden by adding two more networks, the China-Pakistan economic corridor and the Bangladesh-China-India-Myanmar economic corridor.

This huge initiative would bring several geopolitical and economical advantages to China. Of course, high quality infrastructures would increase the efficiency of transportation cost-wise and time-wise. Most of the infrastructure projects would run through some of China’s poorest and least developed regions. Beijing is hoping that, by improving connectivity between its underdeveloped southern and western provinces and its richer seacoast, the Belt would improve China’s internal economic integration and competitiveness and incentive a more homogeneous growth.
Moreover, the initiative is intended to reduce the enormous overcapacity of Chinese industrial sector making easier for Chinese goods to enter foreign markets. Massive industrial overloading is a big concern for the country since the domestic demand is no more able to absorb it.

Beside these reasonable points, other considerations have to be added. The size of this initiative would likely change the structure of the Eurasian economy and would bring strategic advantages to China. For instance, the China-Pakistan economic corridor reflects China’s new attitude toward long-term vision. The China-Pakistan economic corridor (CPEC) is a developing mega-project, which aims to connect Gwadar Port in south-western Pakistan to China’s north-western autonomous region of Xinjiang. Beijing invested around US$ 46 billion in this project making it its biggest overseas investment.

This project would make Pakistan a richer and stronger entity than ever before but at the same time, it would bring new opportunities for China. Currently, 60 percent of China’s imported oil comes from the Middle East and 80 percent of that is funneled to China through the Strait of Malacca, a high-risk area. Pirates are common in this zone and in case of any tension breaks out in the region, US or India could easily block the channel. Thus, energy security is a key concern for China. Oil pipelines and all the infrastructures included in CPEC would cut ocean travel through the Southeast Asia. As a result, Beijing will be able to reduce the high risk that characterizes almost half of the whole country’s oil supply.

Moreover, the Gwadar port would have a high importance because of its strategic location. Gwadar is located in Pakistan’s western province of Balochistan, at the mouth of Persian Gulf just outside the Strait of Hormuz. It has a direct access to the Arabian Sea.

According to the expert, the completion on Gwadar port would make it the economic hub of Balochistan and would generate billions in revenue. It would provide links from the Caspian See to the Strait of Hormuz and enable Gwadar to compete with Persian Gulf.
Of course, China would enjoy this opportunity. Indeed, according to the agreement, the port will remain propriety of Pakistan but it would be operated by the state-owned Chinese enterprise “China Overseas Port Holding Company” (COPHC).

The Gwadar projects is not an isolate case. China’s maritime trade ambitions are bringing Chinese state-enterprises to invest billion into port-building projects across the Indian Ocean rim, Sri Lanka and Kenya.

Since China proposed its OBOR strategy three years ago, it has made significant headway. The Gwadar port has been completed and 10 over the 26 projects included in the CPEC are already under construction. The main part of the “Silk Road Economic Belt” is currently operational and the Yiwu-Madrid railway has been completed at the end of last year. The route has a length of 8,111 miles and passes through Kazakhstan, Russia, Belarus, Poland, Germany and France before arriving at the Abronigal terminal in Madrid. The train takes just three weeks to complete a journey that takes up to six weeks by sea.

China is entertaining the idea of spreading its economical power well beyond its boundaries. The strategic alliances that Beijing is making lead us to believe that new opportunities and sweeping changes are afoot in the global economy.

By Saro Capozzoli, Enrico Borsari, Stefania Bianco and Tommaso D’Amico- Jesa Investment and Management Co., Ltd.

China must lead the Buddhist World

April 9th, 2016

by Senaka Weeraratna

The current visit of the Prime Minister of Sri Lanka Mr. Ranil Wickramasinghe to China draws attention to the strong Buddhist cultural ties between the two countries. The historical relationship between China and Sri Lanka dates back to the early centuries of the Common era, and was based on shared religious and cultural values, The visit to Sri Lanka in the 5th, Century A.D. by the famous Chinese Buddhist monk and scholar, Fa Hsien, to study Buddhist scriptures is undoubtedly the most significant aspect of this relationship.

According to the Chinese text Biqiuni Zhuan, the biography of the bhikkhuni compiled by Shi Baochang in 526 AD, and the biography of Gunavarnam and Sanghavarnam, the Sinhala Buddhist nuns gave the second Upasampada, or higher ordination, to the Chinese nuns. According to another Chinese source, in 426 AD, eight Sinhala nuns arrived in Nanjing, the capital of the Liu Song dynasty (420–77 AD), on a merchant ship owned by a Sinhalese named Nandi. Consequently, three more nuns, headed by Tissara, arrived in Nanjing. Thus in the year 434, over three thousand nuns received their higher ordination for the second time in the presence of more than ten Sinhala nuns headed by Tissara at the Nanjing Temple in China. Therefore it can well be said that these Sinhala Bhikkhunis from the Abhayagiri Vihara in Anuradhapura, were responsible for the establishment of an Order of Buddhist Nuns in China.

In as much as two global religions Christianity and Islam are given leadership today by powerful countries based in the West and Middle East respectively, the time has come for the oldest of the three global religions namely Buddhism to be backed by a powerhouse to dispel the widely circulated myth that it is a weak religion sustained by relatively weaker countries in Asia despite Buddhism’s unmatched contributions to the sustaining of world peace, unqualified respect for the natural environment including reverence for the lives of all living beings and promotion of Ahimsa and non – violence as the basis of resolution of conflict.

No other country today fits the description of a powerhouse with a close association with Buddhism lasting for more than two millennia than China.  It has re-discovered the priceless value of Buddhism and the role it must play in the dissemination of Buddhism worldwide.

The 27th General Conference of the World Fellowship of Buddhists that was held in Baoji, Shaanxi Province, China from the 16th – 18th October , 2014, being the first occasion a WFB Conference was held in mainland China, was a clear indication of the   new role that China has embarked upon. It was meant to send a strong message to the rest of the world that the China of the future will not only be a supplier of goods and services but also a source of enlightened thinking based on Buddhism.

Though there have been major upheavals from time to time in Chinese history e.g. the Great Proletarian Cultural Revolution ( 1966 – 1969), there is no gain saying that Buddhism is deeply rooted in China and is very much a part of the Chinese culture and civilization. Chinese Buddhism together with Confucius values will be a major export in the very near future. Using the country’s spectacular advancements in science and technology, Chinese Buddhism can be expected to  blend with modern technology and re- focus on social engagement within China leading to its emergence as a major force in China with the support of both Provincial Governments and local government i.e. Municipal authorities.

China’s new leadership is no longer doctrinaire Communist.   China’s President Xi Jinping has been quoted in the world press as saying that he believed China was losing its moral compass and therefore he wanted the ruling Communist Party to be more tolerant of traditional faiths in the hope these will help fill a vacuum created by the country’s breakneck growth and rush to get rich.

Xi, who was raised in Chairman Mao Tse Tung’s puritan China, is dismayed by what he sees as the country’s moral decline and growing obsession with money. Xi has expressed the hope that China’s “traditional cultures” or faiths – Confucianism, Buddhism and Taoism – will help fill a spiritual void that has allowed corruption to flourish.

The WFB Conference held in Baoji, Shaanxi Province and for the first time in mainland China, may well be considered as a  new starting point for both Provincial Governments and the Central Government of China to foster Buddhism and it will not be a surprise if the world were to see Buddhist missionaries from China emerging very soon to spread the teachings of the Buddha all over the world in a manner similar but more ethical than evangelists from USA and other western countries that are engaged in spreading Christianity in former colonies.

China must claim the leadership of the Buddhist world to better project its image and Chinese culture, which is rooted in Buddhism, and in addition to effectively counter aggressive foreign religious evangelism in many parts of the world.

Furthermore If there is any cultural and spiritual base that can unite Asia that is Buddhism primarily because the other two great Asian nations namely India (birthplace of Buddhism) and Japan are both heirs of a great Buddhist civilization that spread to the far corners of Asia long before the entry of foreign political and religious influences from the west.

On the day of the inauguration of the WFB Conference at the magnificent Famen Temple in Shaanxi Province i.e. October 16, 2014, China’s major television network CCTV broadcast a news item worldwide showing the grand opening ceremony and an interview with a Sri Lankan appealing to China to lead the Buddhist world and then quoting him as saying that if that were to happen Sri Lanka will fully support such a claim by China.

Please click on the web links below to watch the interview ( in English) at the tail end of this short news item broadcast in Chinese.

Duration: 2.05 minutes

http://search.cctv.com/playVideo.html?detailsid=743155617fd4421fb6fdd61417694424&ad_maima=860010-1102013400&title=%E4%B8%AD%E5%9B%BD%E6%96%B0%E9%97%BB

http://search.cctv.com/playVideo.html?detailsid=743155617fd4421fb6fdd61417694424&ad_maima=860010-1102013400&title=%E4%B8%AD%E5%9B%BD%E6%96%B0%E9%97%BB

Chinese Buddhists01A

Representatives from 30 countries and regions at Wufu Square, Famen Temple Cultural Scenic Zone.

Chinese Buddhists02A

Delegates heading for the opening ceremony at Famen Temple.

The Proposals submitted to the Committee on the constitutional Reforms

April 9th, 2016

Dr Sudath Gunasekara

Sudath Gunaseka - Society - Covering Lett_Page_1sudath page2
sudath01sudath02sudath03sudath04sudath05sudath06sudath07sudath08sudath09sudath10Sudath11Sudath12Sudath13Sudath14Sudath15

‘කඩවුුනු පොරොන්දු’

April 9th, 2016

සේනක සේරසිංහ

සියලු බලාපොරොත්තු සුන්වෙමින් පවතී. යථාර්තය නම් එවැනි බලාපොරොත්තු නොතැබිය යුතු බවය. මෙය රෝහන විජේවීරයන් 70 දශකයේදී කිරි ගහට ඇන්නා සේ කීවේය. ඔහුගේ නිගමනයන් ඉර හඳ සේ සත්‍යය බව නැවත නැවතත් පසක් වෙමින් පවතී. කනගාටුව නම් එවැනි දුර දක්නා විචක්ෂන බුද්ධියක් සහිත පුද්ගලයන් දැන් නැති වීමය.

බේරේ වැවේ දුර්ගන්ධය පාර්ලිමේන්තුවෙන් වහනය වීමට පටන් ගත්තේ දශක හතරකට පමණ කලින්ය.  එහෙත් එය අවබෝධ කර තුන්කල් දැක්මෙන් එයට පිලියම් සෙවීමට සමතෙක් හෝ අවශ්‍යතාවයක් කිසිවකුට නොවීය. දැන් අප ගිලී සිටින්නේ කරවටක් නොව මුලු ශරීරයෙන්මය. බහුතරයකගේ බලාපොරොත්තුව ගිලෙන නැවේ ඉතිරිව තිබෙන කුමක් හෝ ජරාවක් අනිකාට  පෙර අනුභව කර නැවේදීම සියදිවි නසා ගැනීමය.

ක්‍රි. ව. 67 වැනි ඈත අතීතයකදී   රජ පැමිණි වසභ රජු විසින් ආරම්භ කර පසුව වැඩි දියුනු වී ලෝකය විස්මිත කල වාරි කර්මාන්තයන්ද විශිෂ්ඨ නිර්මානයන්ද බිහිකල ජාතියක් අද වන විට අග මුල අමතකවූ නපුන්සක ජාතියක් බවට පත් කිරීමේ වගකීම විශේෂයෙන් 1978 පසු පහල වූ සියලුම දේශපාලුවන් බාර ගත යුතුය. එහෙත් උන්ට වගේ වගක් නැත. හුදී ජනතාවද  හැසිරෙන්නේ අම්බරුවන් ලෙසය. දේශපාලකයින් ජනතාවගේ ධනය සුරාකමින් ඌරන්  සේ තරවී සුදු රෙද්දෙන් සියලු පව් වසාගෙන මාධ්‍ය සාකච්ඡාවලදී දත් විරිත්තමින් නන් දොඩවද්දී ඒවාට හූමිටි තලන ජාතියක් ලෝකයේ කිිසියම්ම කොනකින් තවත් සොයා ගන්නට හැකිනම් එය කලුනික සොයා ගන්නවාටත් වඩා දුෂ්කර විය හැක.

පාර්ලිමේන්තුවේ ඇමතිවරුන්ගේ සංඛ්‍යාව විමසීමේදී එය 92 වේ යැයිද  තව ඇමතිකම් අවශ්‍ය නම් ඉඩ තිබේ යැයි ආඩම්බරයෙන් කීමට තරම් ශක්තියක් ඇති දේශපාලකයන් අප රටේ සිටින්නේ රටේ ජනයා මුග්දයින් සේ හැසිරෙන නිසාය. මේ රට එජාපයේ , ශ්‍රීලනිපයේ හෝ ජවිපෙ හෝ බූදලයක් නොවේ. මේ නොමසුරු ලෙස වීසිකරන්නේ රටේ ජනතාවගේ මුදල්ය. දහසකුත් ප්‍රශ්න මැද්දේ එදිනෙදා ජීවිතය සරිකර ගැනීමට ජීවිතයත් මරණයත් අතර දෝලනය වන සටනක යෙදෙන බහුතර ජනතාවකගේ අනන්තවූ දුක් කන්දරාවන් සමනය කිරීම සඳහා වෙන්වූ මුදල්ය. රටකට ඔරොත්තු නොදෙන අධි සුඛෝපභෝගී වාහනත් විවිධ නම් වලින් ඇති දීමනාත් සඳහා කිසිදු හිරිකිතයකින් තොරව මුදල් වෙන් කර ගන්නේත් ඉන් පසු ඒවා සාධාරනීය කරන්නේත් උන්ට අභියෝග කිරීමට සමතෙක් ධරනීතලයේ නැති බව ඉත්තේරුවෙන්ම දන්නා නිසාය. රටේ සංවර්ධනය නොව තමුන්ගේ ප්‍රදේශයේ සංවර්ධනය වෙනුවෙන් කිසියම් සරල කටයුත්තක් වත් විද්‍යාත්මක පසුබිමකින් සැලසුම් කර ගත නොහැකි දේශපාලකයින් තොග ගණනේ විවිධ නම් වලින් හැඳින්වෙමින්  ජනතාවගේ මුදලින් නඩත්තු වෙයි. බලය පාවිච්චි කරමින් විවිධ ව්‍යාපාර කටයුතු වල යෙදේ. පවුල් පිටින් පිටරට සවාරි යයි. විද්වතුන් විසින් සැලසුම් කර ක්‍රියාත්මක කල යුතු ජාතියේ තීරනාත්මක ප්‍රවේශයන් හුදෙක් පහලම මට්ටමේ කලමනාකරණ දැනුමෙන් විිවිධ නම් වලින් ක්‍රියාත්මක වන්නේ මේ පසුබිම තුලය. මෙවැනි බාලාංශ මට්ටමේ වැඩ සඳහා කෝටි ගණන් මුදල් නිකරුනේ වියදම් කරන්නේත් පම්පෝරි ගසන්නේත් රැස්වීම් පවත්වා ඒවා සාධාරනීය කිරීමට ගොස් ජනතාවට විහිලු සපයන්නේත් මේ අනූවය. අවාසනාවක මහත!

මැතිවරණය ආසන්න වෙද්දී විිවිධ නම් නම් වලින් සංවිධාන බිහිවිය. එකක් දූෂනය පිටු දැකීමටය. තවකෙක් නැතිවී ගිය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයරට තුල ස්ථාපිත කිරීමටය. අනෙකෙක් නාස්තිය අවම කිරීමටය. ඒ  සමගම පිරිවර පිරිවරා ගිවිසුම් අත්සන් කිරීම ආරම්භ විය. මැතිවරනය අවසාන වී සෑහෙන කලක් ගතවී ඇත. දැන් මේ සංවිධාන වල කිසි හාවක් හූවක් නැත. පැහැදිලි ලෙසම පෙනෙන්නේ මේ සියලුම පෙරලි කිහිප දෙනෙකුගේ පෞද්ගලික අයිතිවාසිකම් නැතිවී ගිය නිසාය. පොදු ජනතාවගේ අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් නොවේ. සමහරවිට ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතාවයන් ඉටුවී  ඇති නිසා සියලු ජනතාවටම එම අයිිවාසිකම් ලැබී රටම කිරියෙන් පැනියෙන් ඉතිරී ගොස් ඇතැයි මොවුන් දැන් සිතනවා විය හැක. මහා බැංකු වංචාව සිදුවන විට මොවුන් නිහඬය. පැරදුන දේශපාලකයන් නැවත පාර්ලිමේන්තුවට ගෙන ඇමති වරදාන වලින් පුද දෙද්දීත්, එක් තෝරාගත් කොටසක් පසුපස හඹාගොස් නීතිය ක්‍රියාත්මක වෙත්දී අනිකෙකුට නීතිය ක්‍රියාත්මක නොවදේදීත්, මැතිවරණ කල් දමද්දීත් මොවුන් මර නින්දේය. අනුගමනය කලයුතු රජයේ රැකියා බඳවා ගැනීමේ ප්‍රතිපත්ති අමු අමුවේ උල්ලංගනය කරමින් මට ඡන්දය දුන් පාක්ෂිකයන්ට සලකන්නට මට අයිතියක් නැත්දැයි මාධ්‍ය රැස්වීම් වලදී වහසි බස් දොඩන ඇමතිවරුන් සිටිත්දීත් මේ සිවිල් සංවිධාන වලට වගේ වගක් නැත.

අවබෝධ කරගත යුතු සත්‍ය නම් ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කිරීමෙන් හෝ  කොමිෂන් සභා ඇති කිරීමෙන් හෝ තොරතුරු දැන ගැනීමේ පනත සම්මත කිරීමෙන් හෝ සාමාන්‍ය ජනයාට ඇතිවන සුගතියක් නැති බවය. මෙය තවත් භයානක දේශපාලන ක්‍රීඩාවකි. බලය රැක ගැනීම සහ පවත්වා ගැනීම සඳහා ජනතාව ගොනාට ඇන්දීමේ ක්‍රියාදාමයකි. මෙහි අවසානය වනුයේ පසුගිය දශක හතරක පහක කාලයක  සිදුවූ පරිද්දෙන්ම තිබෙන ප්‍රශ්න වලට අමතරව තවත් ප්‍රශ්න ගණනාවකට විසඳුම් සෙවීමේ පසුබිමක් නිර්මානය වීමෙන්ය. එහි කරුමයද ජනතාව පිට පැටවීමෙන්ය.

ආණ්ඩු වෙනසින් ජනතාවට ලැබුනු කිසිම දෙයක් නැත. එකම වෙනස යම් පමනකට නම් මාරු වීමය. ජනතාව කබලෙන් ලිපට වැටීමය. ඒත් කම් නැත. ශ්‍රී ලාංකික ජනතාවට කබලත් එකය ලිපත් එකය.

 

බලනු මැනවි අවුරුදු සිරි

April 9th, 2016

ධර්මන් වික‍්‍රමරත්න

සරුසාර කෙත්බිමිවලට යල සහ මහ කන්න දෙකෙන් වැඩි අස්වැන්නක් ලැබෙන්නේ මහ කන්නයටය. මහ කන්නය අවසානයේ සිංහල අළුත් අවුරුද්ද උදාවේ. අතු අග මල් පිපී ඵල බරවී අටුකොටු එදා පිරී තිබිණි. සිය සංවාස කාලය වෙනුවෙන් කොහාගේ කන්කළු කුහු කුහු ගී නාදයද කුරුළු කොබෙයියන්ගේ කිචි බිචියද සමගින් මුළු මහත් පරිසරයම අවුරුදු සිරියෙන් ඇලලෙයි. වසන්ත සමය නිසා සියළු ගස්වැල්, මලින්, ඵලින් බරවේ. එරබදු ගස් රතු පාට මලින් වැසී යන්නේ අලුත් අවුරුද්ද උදාවන බවට ඉගි කරමිනි.

සූර්යයා මීන රාශියේ සිට මේෂ රාශියට ගමන්කරයි. දින 365ක ගමනකින් පසු මීන රාශියේ ගමන කෙලවර කරන හිරු මේෂ රාශියට හෙවත් තම නිජබිමට සැපත්වන සුභ මොහොත අප සමරන්නේ අලුත් අවුරුද්ද වශයෙනි. සූර්යයා අපට දෙවියෙකු නොවේ. හිරු දෙවියෙකු හෝ හිරු දේවාල හෝ හිරු වන්දනා හෙළයන්ට නොවීය. හිරුට ගරු කිරීමක් පමණක් සිදුවූයේ අපගේ පැවැත්ම සූර්යයා මත සිදුවනබව දත් නිසාය.

හේනෙන් සහ කුඹුරෙන් ලැබෙන අස්වැන්න පරිභෝජනය සඳහා සූදානම් කරන, මුළුතැන්ගෙය මූලික කරගෙන අවුරුදු චාරිත්‍ර පැවැත්වීමෙන් සංකේතවත් වන්නේ නව නිෂ්පාදන වර්ෂයක ආරම්භයයි. කන්නෙට, කයියට, අත්තමට වැඩකල සාමූහිකව ක්‍රියාත්මකවූ කෘෂිකාර්මික සමාජයකට අවශ්‍ය ජනමූල සහජීවනය මෙන්ම කලට වේලාවට නියමිත නැකතට වැඩ ආරම්භකර හිරුගෙන් මෙන්ම සඳුගෙන් වැඩගත් ජීවන රටාවේ හර පද්ධතිය මෙමගින් ශක්තිමත් විය.සිංහල සහ හින්දු අලුත් අවුරුද්ද සමරන මේ මොහොතේ අවුරුදු සිරිතට මුළු ගෙදරම කලඑළිය කරන්නටද අවුරුදු ජනක්‍රීඩා පවත්වන්නටද චිරාත් කාලයක් මුළුල්ලේ ජනතාව පුරුදුවී සිටිති. මේ ඒ සඳහා විකල්ප යෝජනාවලියකි. එය හුදෙක්, හුදී ජනයාගේ පහන් සංවේගය සඳහාය.

dharman08041601

අලුත් අවුරුදු උදාවත් සමඟ තමනගේ ලග්නවලට හිමිවන පලාඵල තත්ත්වයන් පිළිබඳව ජ්‍යෝතිෂ්‍යවේදීන් ලියන විග්‍රහයන් පුවත්පත්, ගුවන්විදුලි සහ රූපවාහිනියෙන් අසා කියවා බලා අවස්ථානුකූලව තමන්ට අදාල කරගත හැකිය. ඔවුහු රාජ්‍ය සම්මානලාභී, ඉන්දියානු උපාධිධාරි, ජ්‍යෝතිෂ්‍ය ශිරෝමණී, දේශාභිමානි, අධ්‍යාත්මවේදී, ප්‍රවීණ ජ්‍යෝතිෂ්‍යෙව්දී, ආචාර්ය හෝ මහාචාර්ය යන ගෞරව නාමයන් ස්වකීය නම් ඉදිරියේ ඇත්නම් කිසිවෙකු බියවිය යුතුද නැත. මන්ද ඉන් බහුතරයක් කලක් රජගෙදර අනාවැකි කියා විපක්ෂයේ කැරපොත්තා සම්මානයෙන් පුදලද වැඩ බැරිවුනත් ගම ගාල්ලේ හාදයා මෙන් කශේරුකාවක් නොමැති එම වර්ගයාට අයත් අය බැවිනි.

අලුත් අවුරුද්දට පසු මැයි දිනය සහ පළාත් පාලන මැතිවරණයද එන බැවින් මෙවර අලුත් අවුරුදු සමය දේශපාලන වශයෙන් සංක්‍රාන්තියකි. සැබෑ රාජ්‍ය සහ ජනතා නායකයින් සිය ගමේ අවුරුදු සිරිත් ඉටු කරද්දී ඒවා නොදිරවන අය රට පැනීම සිදුකලද කිසිවෙකු ඒවා අවුලක් කරගත යුතු නැත. අවුරුද්දට පුණ්‍ය කාලය උදාවීමේදී රටපුරා ඇති විහාරස්ථානවලට යන අය තමනට හිතැති විහාරස්ථානයකට ගියාට කම් නැත. නිදසුනක් ලෙස අගනුවර සිටින අයට නුගේගොඩ නාලන්දාරාමයට ගොස් කීනියාවල පාලිත හිමි හෝ නාරාහේන්පිට අභයාරාමයට ගොස් මුරුත්තෙට්ටුවේ ආනන්ද හිමි බැහැදැක ආශිර්වාද ලබාගත හැකිය. එකම පිලේ අය සමඟ පරණ අවුරුද්දට තරහ මරහ අමතක කරගැනීමේ සුදුසු අවස්ථාව පුණ්‍ය කාලය බැවින් එවැනි අයට පොඩි හාමුදුරුවන් වැඩ සිටින හුණුපිටියේ ගංගාරාමයට ගොස් එක ගලෙන් ප්‍රතිඵල දෙකක් ලබාගත හැකිය. ගිහියන් ‘අප්පමාදෝ අමතපදං’ කියමින් එම විහාරස්ථානවලින් නික්මෙන විට උන්වහන්සේලා ‘අභිවාදන සීලිස්ස’ කියා ගෙදර සැමටම ආශිර්වාද කරනු ඇත. පිනට දහමට බළලෙකු හෝ සුනඛ පැටියෙකු නොව ඇත් පැටවෙකු අපල දුරුකිරීම සඳහා අභයදානය දීමට ස්ථානයක් සොයන්නේනම් ඒ සඳහා කිරුළුපන ඇලන්මැතිණියාරාමය ඉදිරිපිට භූමිය වඩාත් සුදුසුය. 

අවුරුදු නැකතට ලිපි ගිනි මොලවන්නේ අම්මා හෝ ඥාති වැඩිහිටි කාන්තාවකි. ඉදිරියේදී කුඹුරු අක්කර ලක්ෂ 2ක් ලක්මවට අහිමිවූවද ගොවින්ට කන්න 17ක් නොමිලේ ලැබුණු පොහොර සහනාධාරය අහිමිවූවද ගොවි රජුන් ඊයේ පෙරේදා මන්දිරයට කැඳවා රුපියල් ලක්ෂ 308ක වැයකර රාජ්‍ය උත්සවයක් පැවැත්වූ බැවින් හිතේ කහටක් ඇතිකර ගතයුතු නැත. අලුත් කැකුළු සහලින් අලුත් නෑඹිලියකින් සහල් ගරා ඔරලෝසුව දෙස ලිප ගිනි මොලවීමේ සුභ නැකත එනතෙක් බලාසිටීමට බියවිය යුතු නැත. ඒ හිටපු ජනාධිපතිනිය චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගගේ කාලය මෙන් ඉන්පසු කිසිවෙකු කාලය එහාට මෙහාට වෙනස් නොකල බැවිනි.

ඊලඟට සූදානම් වන්නේ වැඩ ඇල්ලීමේ නැකතටය. කෘෂිකර්මයට ආදරයක් ඇත්තෙක් නම් උදැල්ල ගෙන පැලයක් සිටුවිය හැකිය. පාසැල් දරුවෙක්නම් පතපොත ගෙන පාඩම් කල හැකිය. අලුත් පරපුරේ එකෙක් නම් මුහුණු පොතට එබී රුවන්වැලි සෑය හෝ නිදහස් චතුරශ්‍රය පිළිබද තොරතුරු සෙවිය හැකිය. පුරවැසි පෙරමුණේ අයෙක් නම් ඉදිරියේදී ආත්මය බේරාගැනීම සඳහා ෂොපින් යෑමේ අලුත්ම ක්‍රම සහ විධි මෙනෙහි කල හැකිය. සාධාරණ සමාජයක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින අයටනම් පොතක් කියවමින් අනෙකාට පොත් පෙරලිය හැකි වැඩපිලිවෙලක් ගැන මූලාරම්භයක් තැබිය හැක.

බුලත් කොලයක හුවමාරු කරන ගනුදෙනුවක් මගින් සාම්ප්‍රදායික ලෙසින් ගනුදෙනු කල හැකිය. නැතිනම් දේශපාලන කටුස්සන් මෙන් ඇමති, කංකානම් හෝ භාගේ ඇමති පට්ටමක් ලබාගැනීම සඳහා ඔලු හෝදනවායැයි කියූ ගාල්ලේ නොමිනිසා මෙන්ද ගණුදෙනුවක් කල හැකිය. තාක්ෂණ රාජ්‍ය ඇමතිකම සීනි වැඩිකිරීමට යොදා ගත හැක. දැන් ඇමතිකම් 92කි. දෙන අයටත් ලැජ්ජාවක් නැත. ගන්න අයටද ලැජ්ජාවක් නැත. දැන් කැබිනට් ඇමතිවරුන් 46කි. රාජ්‍ය ඇමතිවරුන් 20කි. නියෝජ්‍ය ඇමතිවරුන් 26කි. විද්‍යාත්මක ක්‍රමවේදයක් අනුව යහපාලන ඇමති මණ්ඩලය දෝරේ ගළනවාය.

නිවසේ ආහාර අනුභව නැකතට කිරිබත, ලුණුමිරිසත්, මාළුවත් ඇත. කැවුම්, කොකිස්, අතිරස, මුංකැරලි, අලුවා, දෝසි වර්ග ආදියත් ඉදුණු කෙසෙල් ඇවරියත් අවුරුදු මේසය හැඩ ගන්වනු ඇත. අලුත් තාලේ කේක් ගෙඩියක් ඇතැම්විට ඇත්නම් පවුලේ අය හෝ සමීප හිතවතුන් නිසා අතින් කැවිය යුතුය. එතරම් දිරවන අයෙක් නොවේනම් කේක් හැන්දෙන් කැව්වාට අවුලක්ද නැත.

තෙල්ගාන නැකතේදී පන්සලෙන් නානු සාදා පිරිත්වලින් ආශිර්වාද කල තෙල් ඇත්නම් හොඳය. එසේ නැත්නම් පොල් තෙල්, බෙහෙත් තෙල්වලට, කහ සහ පොල්කිරි මිශ‍්‍රණයක් යොදා නානු ගෙදරදීම සාදා ගත හැකිය. ‘සබ්බිතියෝ…’ යනුවෙන් නිරෝගිවීම සඳහා ආශිංසන පණිවුඩයක් සමඟ හිසේ තෙල් ගැල්විය හැකිය. තෙල් ගෑමෙන් පසු දියනෑමට ගමේ අයට දැන් යාමට පොදු ලිඳක් නැති නිසා  ඇලේ, දොළේ සහ ගඟේ ඒ කාර්යය කර ගත හැක. ගමේ පොදු ලිඳ ප්‍රතිසංස්කරණය සඳහා ග්‍රාමසේවා වසමේ ව්‍යාපෘතිවලට හැමදාම ආණ්ඩුවෙන් ලැබෙන රුපියල් ලක්ෂ 10 ඉකුත් 2015 සිට මේ දක්වා නොලැබුණ බැවින් එය ලැබේවාදැයි කියා ස්නානය කරන ගමන් ප්‍රාර්ථනාවක්ද කල හැකිය.

රැකී රක්ෂා සඳහා පිටත්වීම අප්‍රේල් 18 සිදුවන බැවින් සුදු වර්ණයෙන් පමණක් සැරසී පිටත්වයාම මැනවි. ඒ කොයි මොහොතේ හෝ හවුල අවුල් වුවහොත් ඕනෑම පැත්තකට සෙට්විය හැකි බැවිනි. වැල යන අතට එවිට මැස්ස ගැසිය හැක. තීරණාත්මක දේශපාලන තීන්දුවකට දෙපිලම සූදානම් බැවින් එය ඇගට ගුණය. හැට පැන්න විශ්‍රාම වියේ පසුවන අයටනම් එය අදාල නැත. එයට හේතුව ඒ බොහෝ දෙනාගේ ලැජ්ජා නහර කපා ඇති බැවිනි.

අලි ඩොං, තුන් හුලස්, අහස් ගුංඩු, චීන පටස් ආදී නම් වලින් හැඳින්වූ විවිධ රතිඤ්ඤා වලින් හාත්පස දෙදරුම් කයි. ඒ සමගින් ඇසෙන්නේ අවුරුදු උත්සවයි. අලුත් අවුරුදු සමඟ බැඳුණු විශේෂිතම ක්‍රීඩාව ලෙස රොබට් නොක්ස් හඳුන්වාදී ඇත්තේ පොර පොල් ගැසීමය. ඒ හැරෙන්නට අං ඇදිමද ජනප්‍රිය බව නොක්ස් කියා තිබේ. වළ කජු ගැසීම, කැට ගැසීම, තාච්චි පැතිම, අඹ කොටු පැනීම, චක්ගුඩු පැනීම, හොරා පොලිස් කී‍්‍රඩාව, හැංගි මුත්තන් සෙල්ලම, කඹ ඇදීම, එල්ලේ ගැසීම, පන්දු ගැසීම වැනි කී‍්‍රඩා එදා ජනප‍්‍රිය කී‍්‍රඩා අතර විය. කුඩා දරුවෝ ඒ කාලයේ සෙල්ලම් ගෙවල් සෑදීම, පෙරහරවල් යාම, ගැමි තොවිල් වැනි භූමිකා රංගන ද, නාට්‍ය පුරුදු පුහුණු වීම් වලද නිරත වූහ. ගෘහස්ථ කී‍්‍රඩා ලෙස පංච දැමීම, දාන් ඇදීම, ඔළිඳ කෙළිය වැනි කී‍්‍රඩා විය.

වර්තමානයේ නවතම ක්‍රීඩා රැසක් මේවාට එක්වී ඇත. මෙම ක්‍රීඩාවලට සුදුසුකම් ඇති ‘යහපාලන’ ඇත්තෝ රැසක් සිටී. ඒ පිළිබඳව ඉදිරිපත්වීමට ඔවුන්ගේ රුචි අරුචිකම් නොදන්නා නමුදු සලකා බැලීම සඳහා ලැසිස්තුවක් මෙසේ යෝජනා කළ හැකිය. කඹ ඇදීමේ තරඟයේ දෙපිලේ නායකත්වයන් සඳහා සරත් ෆොන්සේකා සහ විජේදාස රාජපක්ෂය. ලිස්සන ගහ හරීන් ප්‍රනාන්දුට උචිත අතර කොට්ටා පොර සුජීව සේනසිංහටය. කණා මුට්ටිය බිඳීම පමණක් නොව කොටු පැනීමටද ජෝන් අමරතුංග දක්ෂයෙකි. කලක් පුංචි තිරයේ දේශපාලන සංවාදවල නිරතුරුව දක්නට ලැබී දැන් වාෂ්ප වී ඇති අජිත් මානප්පෙරුම සැඟවුන අමුත්තාය. රවී කරුණානායකට අන්දයාට කිරි කැවීමට එක්විය හැකිය. වොයිස් කට්වලට මිනිසුන් නොමැතිව කියන කථාවලට පෙනී සිටින පී හැරිසන් ජනකවි ගායනාවට කදිමය. ඉරාන් වික්‍රමරත්න තනි කකුලෙන් දුවන විට අජිත් පී පෙරේරාට පැපොල් ගොඩියේ ඇට ගණන් කල හැකිය. අධිවේගී මාර්ගයේ නොයා ගම හරහා දීවීමට ලක්ෂ්මන් කිරිඇල්ල සුදුස්සෙකු වන අතර නිදහස් චත්‍රරශ්‍රයේ සිකියුරිටි නිලධාරියා ගෙන් ලබාගත් පුහුණුවක්ද ඇති නිසා  හර්ෂ ද සිල්වාට ගෝනි පැනීම පහසුය.

රංජන් රාමනායක බැලුම් පුපුරවන අතරේ නලීන් බණ්ඩාරට හාවා පැනීම කල හැකිය. විකට ඇදුම් තරඟයේ සුදු රෙදි හොරා චරිත නිරූපනයට අකිල විරාජ් කාරියවසම් පංකාදුය. අර්ජුන රණතුංග අලියට ඇහැ තැබීමේ ප්‍රවීණයෙකි. අවශ්‍යනම් ඒ සඳහා සහායට රූපවාහිනී මාධ්‍යවේදියෙකුට සද්දේ දැමූ සොහොයුරා ධම්මික සහ පුවත්පත් මාධ්‍යවේදීයෙකුට ගෙජ්ජි සද්දේ දැමූ මාධ්‍ය ලේකම්ගේ රියදුරාද අර්ජුනට එක්කර ගත හැකිය. බනිස් කෑමේ තරඟයට නවීන් දිසානායකද, කෝච්චියේ සීට් තිබියදී හිටගෙන ගොස් අත්දැකීම් ඇති නිසා ගෝනි රේස් යාමට ගයන්ත කරුණාතිලකද, දෙහි ගෙඩිය හැන්ද මත තබාගෙන යෑමට මොහාන් ලාල් ග්‍රේරුද නුසුදුස්සන් නොවේ.  සාගර රත්නායකට ඕනෑම සංගිත තොප්පියක් හරිය. ආනන්ද බෝඩිමේ සිටි නිසා රංජිත් මද්දුම බණ්ඩාරට බිත්තර ඇල්ලීමේ තරඟයට ඉදිරිපත්වීමට අපමණ සුදුසුකම් ඇත.

අවුරුදු උත්සවවලට එන අයට කැවිලි අල්ලන්නේ කෙහෙල් කොලේ හෝ නෙළුම් කොලේ තබාය. මත්තල එයාර්පෝට් එකේ වී ගබඩා කරපු අයටද, වත්තල ඇවිදින මංතීරුව ගලවපු අයටද ගඟෙන් දියබී මුහුදට ආවඩනා අයටද ඕනෑම තරඟයකට ඉදිරිපත්වීමේ හැකියාව ඇත. මෙවර අවුරුදු උත්සවයේ තේමාව වනු ඇත්තේ සිනහවෙන් හෝ කතාවෙන් බෑ මනින්නට මිනිසාය යන්නය. ‘යහපාලන’ ආණ්ඩුව පවසන පරිදි ජනතාවගේ අතට මුදල් ගලාඑන ඇහැට පෙනෙන-ඇඟට දැනෙන සංවර්ධන ඇරඹෙන්නේ 2017 මුලදීය. එබැවින් දැන් අපි සැවොම එකතුවී අවුරුදු ජනගී ගයමු.(The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com OR 011-5234384)

 

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

ejournalists@gmail.com

ඩෙන්ගු රෝගය ට බෙහෙත් කියන්න ගිය තැනැත්තා පැරණි නඩු ගැන අලුත් කථා කියයි.

April 8th, 2016

බෝධි ධනපාල, කිබෙක්, කැනඩාව.

ඩෙංන්ගු රෝගයට ගස්ලබු කොල විකුනනන්ට තැත් කැල ධර්මසිර් සෙනෙවිරත්න මහතා දැන් එය අමතක කොට , නලින් ද සිල්වා මහතා අනුගමනය කරමින් පරණ කථා කිහිපයකට පණ දැමීමට තැත් කොට ඇත. සමහරවිට ඩෙංගු රෝගී ශාශ් චොප්‍රා ආදී කිහිප දීනෙක් ගස්ලබු යුෂ බී අසාධ්‍ය වී මල ගිය බව ගැන මා කිව් කරුණු නිසා ඒ මහතා අලුත් මාර්තුකාවක් සොයනවා විය හැකිය. තවද, වෙද හාමිනේ බෙහෙත හොයාගත්තේ ඉසි වරයෙකු ගෙන් ද, නැත්නම සමත භාවනාවෙන් දැයි ඔහු නොකියන්නේ වෙදා කෙරෙහි ව්ශ්වාසයක් තැබූ ලෙඩුන්ගේ විශ්වාසය කඩමින් ඔව්න් අත් හදා බැලීම් වලට යට කරන ලද බව හෙලි වූ හෙයින් ද විය හැක.

ධර්මසිරි මහතා මෙසේ ලියයි

“මේ අරගලයේ මුල මෙසේය .සරසවි කලබල නිසා වසාතබීමෙන් පසු විවුර්ත කල වහාම සිදුවූ

පාඩු පිරිමහන්නට කෙටිකාලීන පාඨමාලා ආරම්භ කරන ලදී  මේ අතරවාරයේදී  විභාග

ප්‍රතිඵල සඳහා නව නිර්ණායක හඳුන්වාදී  තිබුනේය කෙටිකාලීන පාඨමාලාවකින් පසුව නව

නිර්ණායක අනුව ප්‍රතිඵලා නිකුත් කිරීමෙන් තමන්ට අසාධාරණයක් වෙන නිසා  පැරණි

නිර්ණායක අනුව ප්‍රතිඵල නිකුත් කරන ලෙස සිසුහු ඉල්ලා සිටියහ .නලින්  හා තව

කීපාදෙනෙක් ඒ සිසුන්ගේ ඉල්ලීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේයයසමරනායකලා ආපාසින්හලා ඒ

සිසුන්ට විරුධ්ධාවිය .ඇදුරන්ගේ ලොකුකම් මහන්තත කම්  රැකීමට  වඩා සිසුන්   කෙරෙහි

අනුකම්පාවක්  දැක්විය යුතුබව නලින්ගේ මතය විය .වාදාභිමුකවීමෙදී නලින්  සුපුරුදු පරිදි

උධ්ධච්චයන්ගේ  පතුරු ගැලෙව්වේය”.

පාඨමාලා සහ නිර්ණායක පිලිබ්ඳ  ප්‍රශ්නයක් නම්, පීඨ සභාවේ සහ ගණිතය දෙපාර්තමේන්තුවේ සභිකයෙක් වූ සිල්වා මහතාට මෙම ප්‍රශ්නය එම සභා වල සාකච්ඡාවට ඉදිරි පත් කොට පැරණි නිර්නායකයකම පාවිච්චි කිරීමට  අවශ්‍යතාව පිලිබඳ යෝජනාවක් ඉදිරි පත් කොට, සම්මත කරගෙන ඉදිරියට ගෙන යෑම පිලිගත් ක්‍රමයයි. එසේ නොරක, තර්ජන ක්‍රමයකින් සිල්වා මහතා  කටයුතු කලේ ප්‍රශ්නය වෙන එකක් වූ නිසා යැ යි මම  අසා ඇත. සිල්වා මහතා සමග කැම්පස් දේශපාලන කටයුතු කරන “චින්තන කාරයන්” පාස් කර ගැනීමට සිල්වා මහතාට අවශ්‍ය වී තුබුනු නිසා, එය සම්මත ක්‍රම වලින් නොකල හැකි නිසා, ගණිත අංශයේ  ප්‍රධානියා වූ සමරනායක මහතාව අන්තිමේදී  අඩන්තේට්ටමින් වත් මාට්ටු කිරීමට සිල්වා මහතා තැත් කලේ යැයි මා අසා ඇත. අනිත් ආචර්ය වරුන් ද තර්ජනයට යට කර ගත් නුමුත් ආචාර්ය ඈපාසිංහ නිර්භයව සිටී හෙයින් මෙම උපාය වැරදුන බව මම අසා ඇත. ආචාර්ය සිල්වා මහතා කියන දෙය මෙන් නොව, මහාචාර්‍ය සමරනායක කියන දෙය විශ්වාස කිරීමට මට හේතු ඇත.

සිල්වා මහතා නිවැරදි කාරයා නම් ඔහුව පදවියෙන් පහකිරීම  උසාවිය විසින් නිෂප්‍රභ කරන්නන්ට තුබුනි. උසාවි තුනම එය කලේ නැත. පදවියෙන් පහ කිරීම  පිලිගත් බව  පෙනේ. පේරදෙනියේ හෝ ජයවර්දන පුරයේ හෝ මොරටුවේ හෝ කැලණියේ හෝ ඔහුට ඉන්පසු පදවියක් ලබාගැනීමට නොහැකි විය. යම් සිද්ධියක් නිසා පේරාදෙනියෙන් ද පහ කර තුබූ සිල්වා මහතාට පේරාදෙනියට යෑමට කොහෙත් නොහැක.   දිනේෂ් ගුණවර්ධන මහතාගේ දේශපාලන බලපෑම් වල ආධාරයෙන්, අන්තිමේ දී කපුගම මහතාගේ කාලයේ දී කැලණියට පත්වීමක් ගත් බව ද මා අසා ඇත.

සුපුන් පෙරේරා නැමැති ලේඛකයෙක් Lanka Web  හි ලියූ පරිදි:

“ශ්‍රී ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාල ගුණාත්මක බවින් පහළ‍ට වැටීම පිළිබඳව අදහස් දක්වන කොළඹ විශ්ව

විද්‍යාලයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ මහාචාර්යවරයෙක් ප්‍රකාශ කරන පරිදි මේ සඳහා ප්‍රධාන හේතු වන්නේ විශ්ව

විද්‍යාල ආචාර්ය වරුන් බඳවා ගැනීමේ දී සුදුසුකම් නොව ඥාති සබඳතා, මිත්‍රකම් බැලීම නිසා දක්ෂයන්

විශ්ව විද්‍යාල වලින් ඉවත් වී යාමත් අදක්ෂයන් කථිකාචාර්යවරුන් වීමත් ය. එසේම “දේශීය චින්තන”

ලේබල් ගසා සරසවි සිසුන් ලිං මැඩියන් කිරීමේ ව්‍යාපාරයත් ලංකාවේ සරසවි වලට රිංගා ඇති

අන්තවාදී දේශපාලනයත් නිසා ශ්‍රී ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාලවල ගුණාත්මකභාවය සීඝ්‍රයෙන් පිරිහී ගිය

බව ඔහු වැඩි දුරටත් පවසයි”.

ධර්මසිරි මහතා දක්වන්න තැත් කරන්නේ සිල්වා මහතා “දේශ මාමකයෙක්” නිසා ඔහුට විරුද්ධව පලිගැනීම් වූ බවය. ආචාර්‍ය සමරනායක අපට ද උගන්වා ඇත. ඔහු කවදාත් සිසුවන් ගේ පැත්ත සහ සුබ සාදනය ද රටේ යහපත ද  සැලකූ බව මම කියමි. ඔහු ඉතා නිහතමානී රටට මහත් සේවයක් කල දේශ මාමකයෙක් විය. සිල්වා මහතා කැලනියට බැඳී නොබෝ කලකින් පසු එහි ආචාර්ය වරුන් බහුතරය ද ඔහුට විරුද්ධව නැගී සිටිය බව  Lanka Web හි අතීතයෙහි පල වී තිබෙන ලිපි වලින් ම බලගත හැක.

චාල්ස් දහනායක, ඈපාසිංහ, ආරියරත්න, චන්ද්‍ර ධර්මවර්ධන, සමරනායක,  නීල් ජයසූරිය, ටියුලි සිල්වා, නන්දදාස කෝදාගොඩ, ආදී සිංහල බෞද්ධ ආචාර්ය වරු යන කවුරුත් සිල්වා මහතා ට රුස්සන්නේ නැත. තමා යමක් ඉගෙනගත්තේ දෙමල ක්‍රිස්තියානි ගුරුවරුන් ගෙන් පමණක් යැයි ද සිල්වා මහතා එදා පමණක් නොව, 2015 දී පවා ප්‍රකාශ කොට ඇත. දෙව් පිලිම වීසිකරන්නයයි කිව සෝම හාමුදුරුවෝ පවා සිල්වා මහතා අනුව නියම සිංහල බෞද්ධයෙක් නොවේ!

ධර්මසිරි මහතා මෙසේ ලියයි

.”නලින් ද සිල්වා වැනි විශිෂ්ට දේශප්‍රේමියෙකුට මද ගසමින් ඔහුගේ චරිතය ඝාතනය කිරීමට  ධන

පාල මහතා අර අ දින්නේ .නලින්ගේ අභියෝගයට මුහුණදෙන්නට බැරිව ඇතිවූ ලැජ්ජාව වසා

ගැනීමටය . ගජයෙක් මෙන් මුලින් පැනගෙන  ආවත්  මුහුණට මුහුණලා විවාදයකට ගියොත්

ප්‍රශ්නෙන් ප්‍රශ්නෙට පැහැදිලි පිළිතුරු දෙන්නට සිදුවෙන බවත්  එවිට එකමදේ හමආම කියමින්

බේරුනා මෙන් බේරෙන්නට නොහැකි බවත්  තේරුණා පසුව ඔහු විවාදයෙන් ලිස්සාගියේ

කේවට්ටයා මෙන් අනන් මනම් දොඩවමිනි “.

දැන් ජීවතුන් අතර නැති අපේ ගුරුවරයෙකු වන  (දර්මසිරි මහතා ගේ වචන වලින් ම කියනවා නම්)  සමරනායක “වැනි විශිෂ්ට දේශප්‍රේමියෙකුට මද ගසමින් ඔහුගේ චරිතය ඝාතනය කිරීමට ” ඉඩ නොදිය හැක්කේ ඔහු ජීවතුන් අතර වත් නැති හෙයින් ය. මල ගිය ඔහුට ප්‍රති උත්තර දීමට නොහැක.  එහෙත් සිල්වා මහතා ඔහුගේ ලිපියකට එය ද ඇද ගත්තේ ඇඟට නොදනින ලෙසින් ය.

මම කේවට්ටයා වන අතර තමා මහෞෂධ යැයි සිතන  ධර්මසිරි මහතා,  සිල්වා මහතා මා සමග කරන්නට තැත් කල වාදය ගැන ද ලියා ඇත. චුල්ල හත්ති පදුම සූත්‍රයෙහි කියන අන්දමට ඇතා කවදාවත් නොදැක එවැනි සතෙක්  ඇතැයි විශ්වාස කිරීම නොයුතුය. නාථ දෙවියෝ සැබැවින් සිල්වා මහතා දැක ඇති දැයි මා ඇසූ විට, සිල්වා මහතා ගේ යෝජනාව වූවේ ඔහු නාථ දෙවියන් දක්වා ලුවහොත්  “ගුරුත්වාකර්ෂණය  නැමැත්තක් තිබෙන බව දක්වන්නට මට පුලුවන් ද” ? යන්නය. ගුරුත්වාකර්ෂණය කිසිම ඉන්ද්‍රියකින්  නොදැනෙන  දෙයක් බව ද, එවැන්නක් නොමැති බවද,  සිල්වා මහතා ඔහු ගේ ලිපි රැසක ලියා ඇත.

නාථ දෙවියෝ සිල්වා මහතා ගේ මඩිස්ස්ලයෙහි ඇති ගැජට එකක් මෙන් ඔහුට ඕනෑ විට පෙන්නන්නට හැකියැයි කීම පවා දෙවියන් ට කරන අපහාසයකි. එහෙයින් ඔහු ගේ යෝජනාව කපටි රඟයක් බව පෙනුනු මුත්, ලංකාවට පැමිණ ඔහුට ගුරුත්වාකර්ෂණයක් ඇති බව දැක්වීම මම පිලිගත්තෙම්. එවිට ඔහු වහාම තව ලිපියක් එවමින්, ඔහු මගෙන් බලා පොරොත්තු වන්නෙ “ව්‍යුක්ත” ගුර්ත්වාකර්ෂණය ඇති බව යැයි ලියමින් පළමු කී දෙය වෙනස් කිරීමය. මා කවදාවත් ව්‍යුක්ත ගුරුත්වාකර්ෂණයක් ගැන කියා නැත. එවැන්නක් පෙන්නන්න පොරොන්දු නොවූ බව එම ලිපි හුවමාරුවෙන් පෙනේ. ගුරුතවාකර්ෂණය ඉන්ද්‍රයන්ට සහ මුලු ශරීරයටම දැනෙන දෙයකි. එම විවාදය සිදු වූවා නම් මම අදහස් කරගෙන සිටියේ සිල්වා මහතා ගේ පිට උඩ පිටි ගෝනියක් තබා, එතකොට “ගුර්තවාකර්ෂණය දැනෙනෙවා ද, නැද්ද “ ? යන්න විමසීමය. ගුර්ත්වාකර්ෂණය  නොදැනෙන්නේ නම් පිටි ගෝනිය ද කර තබා ගෙන අංගොඩ පැත්තට ටිකක ඇවිද්ද විට ගුරුත්වාකර්ෂණයක් ඇති බව පැහැදිලි වනු ඇත. නුමුත් ලිඛිතව ප්‍රකාශ කල දෙය පවා සහාසිකව වෙනස්කිරීමට සිල්වා මහතාට හැකිනම්, වදන් වලින් වාද කිරීමේදී සැමවචනයක් ම ලියා අත්සන් ගෙන වාද කලයුතුය. එවන්නන් සමග වාදයට යන්නෝ වටිනා කාලය නැස්ති කර ගනී.

ධර්මසිරි මහතා මෙසේ ලියයි:

මුහුණට මුහුණලා විවාදයකට එන තුරු  ධනපාලගේ කිසිම ලිලිප්යකට පිලිතුරුනොදෙන බව

නලින් සහසුද්දෙන්ම කියා ඇතිනිසා  පිළිකනු  වල  කහි න්නේ නැතිවධනපාල මහතා විවාදයට

සුදානම් විය යුතය .

එසේ ගැබ් සා වී ගිය එම වාද යෝජනාව සිදු වූ යේ  ජූලි 2015 දීය. ඉන් පසු මුහුණට මුහුණ වාදයක් නැත්නම් මම ලියන දෙයට ප්‍රති උත්තර දෙමින් ලියුම් නොලියන බව සිල්වා මහතා කී මුත්, ඉන් පසුව මම විදුසර සංගරාවට සහ ලංකා වෙබ් වලට සැපයූ ලිපි වලට සිල්වා මහතා උත්තර දුන්නේ ය.  සිල්වා මහතා ඔහු ගේ ලිපි වල ඔහු ගේ හිතට එන ඕනෑම එකක කියා, පසුව එය වැරදුන විට බොරු දාර්ශනික උත්තරයක් දෙන්න්නට තැත් කරයි. එහෙත් විද්‍යාත්මක කරුණු ගැන ලියන්න ගිය විට බොරුවෙන් හෝ පට්ට-පල් බොරුවෙන් වත් ගැලවීමට නොහැක. 2013 ඔක්තෝබර් මස අයිලන්ඩ් පත්තරේ ලියූ ලිපියකින් තමා රසායනය සහ ජීව විද්යාව කිසි සේත් නොදන්නා බව ආඩම්බරයෙන් කීය. නමුත් එතුමා භෞතික විද්‍යාව සහ ගණිතය අතින් ද උපාධි අභිලාෂික සිසුවන් ගේ මට්ටමින් ඉන්නා බව හෙලි වෙන්නේ ඔහු ලියන දේවල් කියවා බලූ විට ය. 2015 මාර්තු මස සිට ජූනි මස ඔහු ලියූ ලිපි විග්‍රහ කොට සාවද්‍ය ප්‍රකාශ 40 ක් පමණ පෙන්වා දෙමින් මම Lanka Web  හි ලිපියක් පල කෙලෙමි. සිල්වා මහතා විද්‍යාව පට්ට පල් බොරුවක් යැයි කියන්නේ අර සිවලා මිදි වල්ල තිත්ත යැයි කී ආකාරයෙන් මය.

Sri Lanka Accepts Chinese Demands to Avoid Debt Trap

April 8th, 2016

VOA

Sri Lanka has agreed to resume work on a Chinese-funded $1.4 billion Colombo Port City project that had stalled a year ago.

Ranilinchina4

The decision to restart work on the project was announced Thursday during Sri Lankan Prime Minister Ranil Wickremasinghe’s visit to Beijing. The move opens the door for additional Chinese investments, and helps China forward its goal of getting access to the Indian Ocean.

The Sri Lankan leader signed several other deals during his trip for railway, road, port and airport projects that would be constructed by Chinese companies in his country.

FILE - A ship loaded with containers ready for departure is seen berthed at the Chinese-majority owned Colombo International Container Terminal (CICT) in Colombo on March 30, 2016.

FILE – A ship loaded with containers ready for departure is seen berthed at the Chinese-majority owned Colombo International Container Terminal (CICT) in Colombo on March 30, 2016.

The project has been the main point of contention between the two countries since March of last year, when Wickremasinghe stalled the project soon after coming to power. “We welcome the resumption of the Colombo Port City project, and stand ready to work with Sri Lanka to push forward the construction steadily,” Chinese Premier Li Keqiang said, underlined the importance of the decision.

Debt trap

Analysts said the Sri Lankan leader’s decision to resume work on the project is a desperate measure to stop his country from heading towards a debt trap. Sri Lanka is finding it extremely difficult to raise fresh funds from the world market after international ratings firms Fitch and Standard & Poor’s reduced the South Asian nation’s credit rating in February and March.

Sri Lanka wants China to reschedule past loans amounting to about $5 billion, and extend fresh loans. This includes Chinese finance for $1.6 billion to spend on a seaport and an airport in Hambantota, the home region of former Sri Lankan President Mahinda Rajapaksa, who was known to be close to China.

Financial problems and the need for infrastructure funding were the main reasons behind Wickremasinghe’s decision to restart the Colombo Port City project, according to Weerakoon Dushni, deputy director at the Institute of Public Policy in Colombo. “Managing loan repayments is a major problem. Nearly half of Sri Lanka’s external debt has been raised on non-concessional and commercial terms,” she said adding, “We need to engage with China both in political and economic terms.”

Sri Lankan Prime Minister Ranil Wickremesinghe (2nd L) and Chinese Premier Li Keqiang review an honor guard during a welcome ceremony outside the Great Hall of the People in Beijing on April 7, 2016.

Sri Lankan Prime Minister Ranil Wickremesinghe (2nd L) and Chinese Premier Li Keqiang review an honor guard during a welcome ceremony outside the Great Hall of the People in Beijing on April 7, 2016.

Some experts believe Sri Lanka has approached China for help because India and the United States failed to provide assistance. “The major task for Sri Lanka’s current government is economic development. Yet after its attempt to reduce its reliance on Beijing, Colombo has realized that there is no alternative,” Zhao Gancheng, director of South Asia Studies at the Shanghai Institute for International Studies told the Global Times newspaper. “Over the past year, neither India nor the U.S. has provided it with attractive mega-projects that China did. It is therefore natural for Sri Lanka to turn around and embrace China again,” Zhao said.

Indian Ocean connectivity

He also said Sri Lanka is trying to use its location on the Indian Ocean to attract Chinese investments. “Apart from the already existing cooperation, including the construction of Hambantota Port, Sri Lanka is now expecting to use its own geographical position to ink more new joint programs with China,” said Zhao.

China needs Sri Lanka to get access to the Indian Ocean, which has an heavy presence of Indian and U.S. navies, for both military and commercial reasons. It is pouring $46 billion on a corridor project that would connect the Chinese border in Xinjiang to the Gwadar port on the Arabian Sea in Pakistan, 1200 kilometers away.

“Sri Lanka is in the midst of important sea routes. China is engaging with Sri Lanka partly because of strategic reasons. Besides, it is focused on the ‘One Belt, One Road program,’ in which Sri Lanka can have an important role,” said the Institute of Public Policy’s Dushni.

Important question

An important question is whether Sri Lanka really needs the China backed projects.

works at a construction site of an apartment complex in Colombo March 8, 2016. Sri Lankan Prime Minister Ranil Wickremesinghe, saying his country must break out of a debt trap, on Tuesday announced a rise in value added tax (VAT) and said the government will impose a capital gains tax.

works at a construction site of an apartment complex in Colombo March 8, 2016. Sri Lankan Prime Minister Ranil Wickremesinghe, saying his country must break out of a debt trap, on Tuesday announced a rise in value added tax (VAT) and said the government will impose a capital gains tax.

“The Chinese funded airport in the Hambantota area has been used to store gains. The Hambantota seaport, which was also financed by China, has remained largely unused,” Smruti Pattanaik, research fellow at the Institute of Defense and Strategic Studies in New Delhi, said.

Chinese backed projects, including the airport and sea port in Hambantota and the Colombo Port City plan, have been a matter of raging political controversies in Sri Lanka in recent years. During the 2014 elections, opposition leaders accused the associates of then-president Rajapaksha of taking bribes from Chinese companies. Those critics are now in power.

“The Sri Lankan government is in a real dilemma. It is almost bankrupt and needs money to run the economy,” Chaminda Hettiarachchi, lecturer and researcher at the Colombo University, said. “Sri Lanka needs Chinese money at least in the short term. But Chinese projects are not useful to the Sri Lankan people.”

Chinese president meets Sri Lankan PM on relations

April 8th, 2016

China Daily

BEIJING — Chinese President Xi Jinping met with visiting Sri Lankan Prime Minister Ranil Wickremesinghe in Beijing on Friday.

Xi spoke highly of the long-term friendship between the two countries, and their support to each other on issues of core interests and major concern.

China is willing to work with Sri Lanka to consolidate traditional friendship, expand reciprocal cooperation, and push forward strategic partnership of cooperation to a new high, Xi said.

He urged the two countries to integrate development strategies, maintain high-level exchanges, strengthen strategic communication, handle bilateral relations from a long-term and strategic perspective, and map out top-level designs for bilateral ties and cooperation in various fields.

Wickremesinghe echoed Xi saying the strategic partnership of cooperation featuring sincere mutual support and long-lasting friendship is in the interests of both Sri Lanka and China. It is also a consensus of all political parties in Sri Lanka.

He appreciated the positive role played by China in promoting global economic stability and growth, and thanked China for its long-term assistance to Sri Lanka.

With regard to bilateral cooperation, Xi said the two countries should take the Belt and Road Initiative as an opportunity to deepen cooperation in terms of trade, infrastructure, industrial parks, manufacturing, production capacity, technology, and ocean.

China will positively consider helping Sri Lanka build health projects and is ready for more cooperation in areas such as tourism, education and culture, Xi said.

He also vowed to strengthen communication and coordination with Sri Lanka under the frameworks including the United Nations, the ASEAN Regional Forum and the South Asian Association Regional Cooperation (SAARC).

Wickremesinghe said Sri Lanka will actively participate in the Belt and Road Initiative, strengthen cooperation with China in port and airport construction, trade, investment, transportation and technology, and increase cultural and people-to-people exchanges.

He said Sri Lanka is willing to strengthen cooperation with China within the SAARC.

Arriving in Beijing on Wednesday night, Wickremesinghe will conclude his official visit to China on Saturday.

Hambantota project talks with Sri Lanka should be speeded up: China

April 8th, 2016

BEIJING: China has called for fast-tracking negotiations with Sri Lanka over the USD 750 million second phase of the Hambantota port which in the past caused unease in India over concerns that the project is part Beijing’s ‘string of pearls’ strategy to contain it.

Chinese Premier Li Keqiang, during talks with his Sri Lankan counterpart Ranil Wickremesinghe, said both sides should speed up the negotiations on the second phase operation of the Hambantota Port in the southern part of Sr ..

Read more at:
http://economictimes.indiatimes.com/articleshow/51740601.cms?&utm_source=contentofinterest&utm_medium=text&utm_campaign=cppst

PORTUGUESE ENCOUNTER

April 8th, 2016

Chandani Kirinde reports

500 years after the arrival of the Portuguese, a group of Sri Lankans has come together to make right what went wrong during those years of colonial occupation. 

It is the high point in more than two and half years of tedious and painstaking work for a group of local historians, archaeologists and intellectuals, the end result of which is an international conference on the Portuguese Encounter in Sri Lanka. The conference, to be held on December 10 and 11 will seek to create awareness on this much neglected period of history and make a case for an apology and compensation from the Portuguese for atrocities committed during their nearly 160-year stay in the island.

The 500th anniversary of the arrival of the Portuguese in Sri Lanka fell on November 15, but the day went by almost unnoticed with people too wrapped up in the political changes taking place in the country with a presidential election just two days away. Thus the historical significance of the week was swamped by the present-day political turmoil.

But for a small group of people who have made it their mission to make this particular time in Sri Lanka’s history not become a forgotten cause, the conference, to be held in Colombo next weekend will be only the beginning of a continuous process, which they hope will become an eye-opener to the relevant authorities both in Sri Lanka and Portugal for the need for an admission of, and an apology for the atrocities committed during the period of Portuguese rule in Ceylon.

The idea to put together the Portuguese Encounter Group was the brainchild of Dr. Susantha Goonatilake, who was spurred into initiating such a group after the former United National Front (UNF) government announced in 2002 that it hoped to celebrate the 500th anniversary of the arrival of the Portuguese.

“I have been studying colonial history for over 30 years but it was this announcement that made me take a special interest in the subject. How can we celebrate our own destruction? This is the slavish mentality of some of our leaders going on bended knees to the occupiers,” Dr. Goonatillake said.


And it is this same “slavish mentality” that he hopes the conference will help to banish as almost all other countries that were under foreign occupation have managed to do. “India, Malaysia and even the Philippines have moved ahead of us in this aspect. The fault (in Sri Lanka) lies with the supine products of this period. That is why we have never had a real ruling class in this country unlike in India,” he explained.

The Group has, over the past two years, been conducting extensive research and study into the Portuguese period in Ceylon. They have visited and documented over 50 sites destroyed by the Portuguese from Jaffna to Devundara, from Kotte to Kelaniya and Batticaloa.

“We have studied the historical documentation of these religious places of worship – Buddhist, Hindu and Muslim – that existed in the maritime provinces before the arrival of the Portuguese and compared them during and after the Portuguese left the country by gathering information from all available sources,” Dr. Goonatilake said. The unfortunate truth is that in their overzealous eagerness to convert people to Catholicism, these sites were razed to the ground and churches put up in place of many of them, he says.

Around 50 presentations will be made during the technical sessions of the conference covering various aspects of life in Ceylon before the Portuguese arrived and how things changed during their occupation. ”We want to try and answer several questions like what kind of society existed in Ceylon before 1505, how advanced they were in various fields such as warfare, how people interacted, their marriage customs and how these were influence by the arrival of the Portuguese,” Dr. Goonatilake said.

Another interesting presentation of the conference will be on the “Portuguese jewellery”, much of which now adorns museums across Europe in cities ranging from Lisbon to Vienna to Munich and London. Some of these items were gifted to the Portuguese by the Ceylonese Royalty of that time and others sold to them. It was a time when Ceylon jewellery became a fashion in Europe.

Writings by Portuguese authors clearly illustrate large amounts of valuable gems and jewellery that were taken to Portugal for the pleasure of Queen Catherine of Portugal. In 1551, in a letter to the Queen of Portugal, the Viceroy of Goa- who represented the King of Portugal – wrote, “The Viceroy sends to Your Highness ninety one points of gold and gems, which Doigo Vaz brought from Ceylon and likewise thousand more small rubies and five hundred emeralds and a piece of not having more of those, which your Highness ordered him to send for, and nine marked three ounces of amber and a collar and a bracelet of gold and stones, which the King of Ceylon has sent as a present.”

These were in turn gifted by the Portuguese royalty to other royal families in Europe and now occupy pride of place in museums across these European capitals. Given the controversial as well as sensitive nature of this subject, there are various opinions on how Sri Lanka can find “resolution” for the colonial hangover.

Senaka Weeraratna, another member of the Encounter Group will be presenting three papers at the conference including one on the Portuguese reign of terror against Buddhism, Don Juan Dharmapala – the donation of a kingdom and its legal validity and a claim for compensation from Portugal.

One of Mr. Weeraratna’s papers will examine the precedents set by Dharmapala in transferring his kingdom to a foreign sovereign and its implications in influencing the conduct of the ruling polity of post-independence Sri Lanka.

He will also discuss if Sri Lanka has a tenable claim for compensation based on the principle of international law and contemporary precedence such as the judgments of the Nuremberg war crimes tribunal.

“The compensation does not have to be in terms of money but by way of scholarships or assistance to rebuild what has been destroyed by them and other similar ways,” said Mr.Weeraratna, a lawyer by profession. He also proposes sending a Theravada Buddhist delegation to open a Buddhist Centre in Lisbon.

Courtesy:  Sunday Times http://www.sundaytimes.lk/051204/plus/1.html

Amazing Healing Process “UROPATHY AND GAU MUTRA” Posted on April 5th, 2016

April 8th, 2016

Dr. Tilak. S. Fernando

 With reference to my article captioned “ Uropathy and Gau Mutra”, which was posted on Lankaweb site, on 5th April 2016, I am attaching herewith two pictures of the ‘ Kalutara South’ man’s infected leg’, before and after of one month’s treatment with urine. This is specifically done to accede a request by a reader in the ‘ feed back’ section of the Lankaweb, who has shown willingness to read about the progress of the ‘Kalutara patient’ mentioned in the article.

Readers will observe the gravity of the infested wound of this diabetic patient, which had been a miniature laceration at first, but has developed into a massive spiral graze over a period of 30 years, while the patient has been spending a lot of money on various kinds of treatment.

I met up with this ‘ Kalutara Mudalali,’ through my driver, during a visit to Kalutara.  Having seen with my own eyes the infested wound, I advised him to contact my friend Dr. Mass R. Usuf in Pita Kotte as I have helped another friend (also diabetic) from London (who is settled down in Sri Lanka now) with a similar wound of verse condition with secreting puss.  He too was spending money weekly to get the wound dressed at a cost, while and taking 12 pain strong pain killers (Ibuprofen) a day, due to severe pain. Finally doctors advised him to amputate the leg stating there was no hope of a cure as but circulation to the area had been blocked due to blockages of capillaries in the leg; antibiotics could only to stop any germs getting into the wound!

At that stage I approached my friend and persuaded him to go to Dr. Usuf, as there was no other choice left for him. Although he did not believe in the therapy he had no option. Within two months of treatment the wound healed and the man whose leg was due to be amputated is now enjoying life by driving and leading a normal life after a complete healing process.
After Urine treatment for one monthAfter Urine treatment for one month1With that  previous  experience I immediately recommended Kalutara Mudalali to contact Dr. Usuf.  Today he is over the moon about the progress and says he has no words to thank  for helping him.

I shall end this short note with Dr. Uusuf’s  quote:

Every new fangled therapy or old fangled therapy has been cut and chopped and its innate essence questioned – NOT urine therapy with ‘cogent’ facts!!

Dr. Tilak. S. Fernando

 

 

හර්ෂාගේ බොළද බොරුවලට වෘත්තිකයන්ගෙන් පිළිතුරු

April 8th, 2016

යුතුකම සංවාද කවය

එට්කා ගිවිසුම පිළිබදව කොළඹ දී පැවති සම්මන්ත්ර්ණයකදී අදහස් දැක්වු තොරතුරු තාක්ෂණ වෘත්තිකයන්ගේ සංසදයේ ලේකම් ලසන්ත වික්රමසිංහ මහතා විසින් ඉන්දියානු චේතනාව සහ හර්ෂ ද සිල්වා නියෝජ්ය ඇමති තුමා විසින් පැවසූ බොරු කිහිපයක් පිළිබද විග්රහ කළේ මෙසේය.

ඉන්දියාවේ ආසන්නතම ආර්ථික චේතනාව කුමක්ද?

ඉන්දියාව වැදියෙන්ම ගනුදෙනු කරන්නේ චිනයත් එක්ක. 2014 වසරේදී චීනය විසින් ඉන්දියාවට ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 50 ක පමණ භාණ්ඩ අපනයනය කරන විට ඉන්දියාව විසින් චීනයට අපනයනය කරන්නේ බිලියන 15 ක භාණ්ඩ පමණයි. එනිසා ඉන්දියාවට චීනය සමඟ ගනුදෙනුවේදී ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 35 ක පමණ සෘණ වෙළඳ පරතරයක් තිබෙනවා. 2014 දී චීන අගමැති ජින්පින් මහතා ඉන්දියාවේ සංචාරය කළ අවස්ථාවේදී ඉන්දීය අගමැති මෝදි විසින් ඉල්ලීමක් කරනවා මේ වෙළඳ පරතරය අඩු කරගන්න ඉන්දියාවට උදව් කරන්න කියලා. ඉන්දියාවට මේක ගැටළුවක්. ඉන්දියාව විසින් ඒ පාඩුව පියවා ගැනීම සඳහා වටේ තිබෙන රටවල් වලට වෙළද ගිවිසුම් සහ සේවා ගිවිසුම් යෝජනා කරනවා. එයින් ඔවුන් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ ඒ රටවලින් විදේශ විනිමය ඉපැයීම. එමඟින් ලංකාව සහ ඉන්දියාව අතර දැනට අපට අවාසි සහගත ලෙස පවතින ඩොලර් බිලියන තුනහමාරක පමණ වන සෘණ වෙළද පරතරය තවත් වැඩි කිරීමට ඉන්දියාව ක්‍රියා කරනවාට නොඅනුමානයි.
 
අවාසනාවකට මෙහේ ඉන්න පිරිසක් ලංකාව උගසට තියලා ඉන්දියාවේ වුවමනාව වෙනුවෙන් ක්‍රියා කරනවා. මේ ඊනියා උපදේශකයෝ කියන්නේ මේ ගිවිසුම් win-win ගිවිසුම් කියලා. හැබැයි මේගොල්ලා කල්පනා කරලා බලන්නේ නෑ ඉන්දියාව තමන් වැඩියෙන්ම ගනුදෙනු කරන චීනයත් එක්ක ඔය කියන Win-win ගිවිසුමකට යන්නේ නැත්තෙ ඇයි කියලා. ඉන්දියාව, චීනය සමඟ කිසිදු වෙළද ගිවිසුමකට යන්නේ නෑ. එහෙම ගිවිසුමකට ගියොත් දෙරට අතර වෙළද පරතරය ඉන්දියාවට අවාසි සහගත විදියට වැඩිවෙන බව ඉන්දියාව දන්නවා.

මේ ගිවිසුමේ මෝඩ් 4 (නිදහස් පුද්ගල සංචරණය) නැතැයි පැවසීම බොරුවකි

 
මේ රාමු ගිවිසුමේ මෝඩ් 4 හෙවත් දෙරට අතර නිදහස් පුද්ගල සංචරණය නෑ කියලා රජය කියනවා. නමුත් මේ අපට ලබා දුන්නු පිටපත බැලුවහම මෝඩ් 4 නෑ කියලා නෑ. පළමු මෝඩ් තුන පමණයි තියෙන්නේ කියලත් නෑ. රටවල් දෙක වසර ගාණක් තිස්සේ සාකච්ඡා කළේ මෝඩ් 4 තිබෙන ගිවිඩුමක් ගැන. දැන් මේකේ මෝඩ් 4 නැත්නම් අපි ඉන්දියාවට යවන කෙටුම්පතේ ඒක විශේෂයෙන් සදහන් කළ යුතුයි. එහෙම සඳහන් කරලා නෑ. මේක වෘත්තිකයන් ගොනාට අන්දන්න කියන කතාවක්. මේකේ මෝඩ් 4 තියෙනවා කියන එක ඉතාම පැහැදිලියි. මෝඩ් 4 නැත්නම් මෝඩ් 4 නෑ කියලා මේ කෙටුම්පතට දාලා ඉන්දියාවට යවලා පෙන්නන්න.
 

වෘත්තිකයන් සඳහා අවම වැටුපක් යෝජනා කරන ආචාර්ය හර්ෂා

 
ළඟදී හර්ෂ ද සිල්වා නියෝජ්‍ය ඇමති තුමා මේ ගිවිසුම සම්බන්ධයෙන් තවත් බොරු කිහිපයක් කීව්වා. එතුමා පැවසුවා තොරතුරු තාක්ෂණ වෘත්තිකයන් සඳහා අවම වැටුපක් පනවනවා කියලා. ඒක ඉතාම බොලද කතාවක්. එහෙම අවම වැටුපක් පනවන එක ප්‍රායෝගික නෑ වෘත්තිකයන්ට. අනෙක මේ ද්විපාර්ශවික ගිවිසුම් කියන ඒවා එන්නේ ගෝලීයකරණය කියන සංකල්පය තුළ දේශසීමා අභිබවමින් භාණ්ඩ සහ සේවා පුළුල් කළ යුතුයි කියන දර්ශනය ඇතුලේ. මේ ගිවිසුම් එම දර්ශනය ක්‍රියාවට නැංවීම සඳහා භාවිතාවන උපාංග. මේ දර්ශනය විශ්වාස තබන්නේ නිදහස් වෙළදපල ආර්ථිකය ගැන, එතනදී රාජ්‍ය මැදිහත් වීම අවම විය යුතුයි. ඉතින් එහෙම තැනකට රජය මැද්දට පැනලා වෘත්තිකයාගේ වැටුපත් නිර්ණය කරනවා කියලා ආර්ථික විද්‍යාඥයකුට නම් කියන්න පුළුවන් කතාවක් නෙමෙයි. අපට හොයලා බලන්න වෙනවා හර්ෂ ද සිල්වාත් ආචාර්ය උපාධියක් ගත්තේ මර්වින් සිල්වා ගත්තු විදියටමද කියලා.
 

මේ ගිවිසුම නිසා මැදපෙරදිගට අම්මලා තව වැඩිපුර යවන්න සිද්ධ වෙන ආකාරය

 
හර්ෂ ද සිල්වා නියෝජ්ය ඇමතු තුමා බොහොම හැගීම්බරව ප්‍රකාශ කළා අපි හැමදාමත් මැදපෙරදිගට අම්මලා යවනවා විතරද අපි කවදද භාණ්ඩ සහ සේවා වෙළඳාම් කරන්නේ කියලා. අපිත් කියන්නේ බොරුවට හැඟිම්බර වෙලා වැඩක් නෑ. මැදපෙරදිගට අම්මලා යැවීම අඩු කරන්න කියලා තමයි අපිත් කියන්නේ. හැබැයි මේ ගිවිසුමෙන් මැදපෙරදිගට අම්මලා යවන එක අඩු වෙනවාද? නෑ. මේ ගිවිසුමෙන් මැදපෙරෙදිගට අම්මලා යන එක වැඩි වෙනවා. අද අම්මලා මැදපෙරදිග යවන්න එක හේතුවක් තමා අපේ ගෙවුම් ශේෂයේ වෙනස අවම කරගන්නට ඒ අය උපයන විදේශ විනිමය වුවමනා වීම. දැන් මේ ගිවිසුමෙන් පස්සේ මොකද වෙන්නේ. අනිවාර්යයෙන්ම ඉන්දියාව සහ ලංකාව අතර වෙළඳ පරතරය තව තවත් වැඩි වෙනවා. එතකොට ඒක අපේ රටේ ගෙවුම් ශේෂයට සෘජුවම බලපානවා. එතකොට මේ හිඟය පියවන්න තියෙන පහසුම ක්‍රිමය තමයි මේ මවුවරුන් රට යවන එක. හර්ෂ ඇමතිතුමා අවම වැටුපක් යෝජනා කිරීම මඟින් එතුමා පිළිගන්නව මේ ගිවිසුම නිසා වැටුප් අඩුවන බව. ඒ කියන්නේ සමස්ථ ශ්‍රමයේ මිල පහත යනවා. එතකොට අර අම්මාට මෙහේ ඉදන් ලැබෙන මුදල අඩු වෙනවා. ඇයට පේනවා මැදපෙරදිග ගියොත් ඇයට මෙහෙදි ලැබෙන මුදලට වඩා සැළකිය යුතු මුදලක් උපයාගත හැකි බව. ඒ නිසා ඇයගේ පෞද්ගලික ජීවිතයෙනුත් වැඩි පෙළඹමවීමක් ලැබෙනවා මැදපෙරදිග යන්න. අන්න ඒ පෞද්ගලික අවශ්‍යතාවය ගැට ගැසෙනවා මේ ගිවිසුම නිසා වැඩිවන ගෙවුම් ශේෂයේ හිඟය පියවීමේ සාර්ව ආර්ථික වුවමනාව සමඟ. ඒ විදියට මෙ ගිවිසුම නිසා රටේ මවුවරුන් මැදපෙරදිගට විකිණීම වැඩිවෙනවා. හර්ෂ ඇමතිතුමාටත් පුළුවන්නම් බොරුවට හැඟීම්බර වෙන්නේ නැතුව ආර්ථික විද්‍යානුකූලව පහැඳිලි කරන්න කොහොමද මේ ගිවිසුමෙන් මව්වරුන් රට යවන එක අඩුවෙන්නේ කියලා අපි ඒක අගය කරනවා.

මාළු සහ එට්කා

මේ ගිවිසුමට වෙනුවෙන් කටයුතු කරන ලංකාවේ උපදේශකයෝ තුන්දෙනා ක්‍රියා කරන ආකාරය බැලුවහම මටනම් හිතෙනවා මේ ලංකාවේ උපදේශකයෝ තුන්දෙනා පත් කරන්නෙත් ඉන්දියාවේ කැමැත්ත අනුව කියලා. ඉන්දියානු ධීවරයෝ ඇවිත් අපේ මත්ස්‍යය සම්පත ඩැහගෙන යනවා. කොටියෙක් නිදහස් කරගන්න කොළඹ දුවන්න ගරු විපක්ෂ නායක ආර්. සම්බන්ධන් මහත්තයට තියෙන උනන්දුව නෑ ඒ උතුරු ප්‍රදේශයේ ජනතාවට අයිති මත්ස්‍ය සම්පත කොල්ල කාගෙන යන එක ගැන. දැන් මේ ගැන සාක්ච්ඡාවක් හෝ නැවත තිබෙන්නේ මැයි මාසේ. අපට අයිති මත්ස්‍ය සම්පත කොල්ල කාගෙන යන එක ගැන කතා කරන්න ඉන්නවා මැයි මාසේ වෙනකම්. හැබැයි මේ භයානක එට්කා ගිවිසුම අත්සන් කරන්න බොහොම හදිස්සයි. දැනට තිබෙන ඉන්දු ලංකා වෙළඳ ගිවිසුමේ ගැටළු බොහොමයක් තිබෙනවා. ඉන්දියාවේ ප්‍රාන්ත මඟින් නොයෙකුත් සංකීර්ණ බදු පනවනවා. ඇතැම් විට ඔවුන් වරායන් නම් කරනවා ඒවට විතරයි අපේ බඩු යවන්න පුළුවන්. ඉන්දියාවේ සිටින ලංකාවේ භාණ්ඩ ගැනුම්කරුවා ඒ සඳහා ආනයන බලත්‍රියක් ලබා ගත යුතුයි. ඒක දෙන්න ඔහුව සෑහෙන්න රස්තයාදු කරවලා ලංකාවෙන් භාණ්ඩ ගෙන්වන එක එපා කරවනවා. ඒ ප්‍රශ්න ගැන කතා කරාම ඉන්දියාව නෑ කියන්නේ නෑ. ඔවුන් පිළිගන්නවා මේ ගැටළු තිබෙන බව. ඒ සදහා ඔවුන් හරි අපූරු විසදුමක් යෝජනා කරනවා. ඒ තමයි තව මේ ගිවිසුම පුළුල් කරමින් සේවා ගිවිසුමක් අත්සන් කරන එක. ඒක තමයි එදා සීපා දැන් එට්කා කියලා එන්නේ. මේකට මැදිහත්වන ලංකාවේ ව්‍යාපාරික පුද්ගලයන් එදා ඉදලම කියන්නේ මේ ගැටළු මුලින්ම දැනට තියෙන නිදහස් වෙළද ගිවිසුමේ වපසරිය තුළම විසද ගන්න කියන එක. ඉතාම සාධාරණ ඉල්ලීමක්. ඊට පස්සේ පුළුවන් අළුත් එකක් ගහනවද නැත්ද කියන එක ගැන හිතන්න පටන් ගන්න. අපිත් රජයට කියන්නේ මුලින් මේ තියන ගැටළු ටික විසදලා ඉන්න. උතුරේ ධීවරයන්ගේ ගැටළුව ගැන ඉන්දියාව එක්ක කතා කරලා ඉන්න. දැන් ඉන්න කිසිම කෙනෙක්ගෙ විශ්වාසය දිනා ගැනීමට අසමත් වෙච්ච රජයේ උපදේශකයින් තුන්දෙනා මේ වැඩෙන් අයින් කරලා රටට හිතැති උපදේශකයන්ගෙන් උපදෙස් ගන්න.

එට්කා ගිවිසුමේ එන ගැටළු වලට දෙන අපූරු ඉන්දියානු විසඳුම

ඊළඟ කාරණය තමයි මේ ගිවිසුම අත්සන් කළොත් මේ ගිවිසුම නොයෙකුත් අර්බුද එනවා. ඒවා ගැන ඉන්දියාව එක්ක කතා කර්න්න ගියොත් ඉන්දියාව මොනවා යෝජනා කරයිද? වෙළඳ ගිවිසුමේ ගැටළු වලට විසඳුම ලෙස සේවා ගිවිසුමක් ඉදිරිපත් කළ මේ ඉන්දියානු ලොකු අයියා අපිට කියාවි මල්ලි ධන්ස්කොඩි ඉදලා මන්නාරමට පාලමක් ගැහුවම ඔය ප්‍රශ්න ඔක්කොම විසදෙනවා කියලා. ඒ දවස වැඩි ඈතක නෑ. මෑතකදී අපේ අගමැති තුමා ඉන්දියාවේ ගිය වෙලාවේ මේ ගැන කතා කළා කියල ඉන්දියානු මාධ්‍ය වාර්තා කළා. එදාට ලංකාපදීපය, දිවයින වගේම ‘ද අයිලන්ඩ්’ කියන පත්තරවල නම් පවා වෙනස් කරගන්න වෙනවා. එහෙම ටික දවසක් යනකොට “ද නේෂන්” කියන එකත් නැතිවේවි. ඒ නිසා මේ එට්කා රාමුව අප පරාජය කළ යුතුයි. රට පුරා වපුළන බොරු වෙනුවට මේ සත්‍යය ඔබ ගෙන යන්න. ඔබේ කෑම මේසයට, තේ මේසයට මේ සත්‍යය අරගෙන යන්න. අපට මාධ්‍යයේ ඉඩ අඩුයි. සමාජ ජාලා වෙබ් අඩවි ඔස්සේ අසත්‍යයට එරෙහිව සත්‍යය වපුරන්න.
 
එට්කා ගිවිසුමට එරෙහි සත්‍යයේ වාහකයෙක් බවට ඔබ පත් වන්න.

-තොරතුරු තාක්ෂණ වෘත්තිකයන්ගේ සංසදය

 

යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

The Sri Lankan premier visits China: a timely rapprochement

April 8th, 2016

By Tim Collard Courtesy China.org.cn

Sri Lankan Prime Minister Ranil Wickremasinghe is paying a visit to China on April 6-9. He has met with Chinese Premier Li Keqiang and some other senior officials for talks on a variety of subjects including security matters, economic cooperation and the Maritime Silk Road project. It is Wickremasinghe’s first visit as prime minister to China, since the new Sri Lankan government was formed in January of last year. In 2015, bilateral trade between the two countries amounted to over US$4.5 billion.

The background to this visit is especially positive for the Chinese side. When the new government of President Maithripala Sirisena took office in January 2015, relations with China were overshadowed by suspicion. A plan, inaugurated in September 2014 by Chinese President Xi Jinping, to establish a new port city project in the Sri Lankan capital of Colombo was put on ice by the new Sri Lankan government, even though China was providing the funds. The prime minister’s visit took place in the context of a Sri Lankan decision to reverse the suspension and give the green light to the project.

The Chinese-backed consortium CHEC Port City Colombo has welcomed the “positive step,” and Wickremasinghe’s visit to China will serve to nail it down. It is hoped that the meeting between the Chinese and Sri Lankan premiers will also give a boost to the proposals for a special economic zone (SEZ) in Hambantota, southern Sri Lanka, where a US$1.7 billion Chinese-built seaport and airport has as yet failed to fulfil their potential; new Chinese investment would be most welcome. Sino-Sri Lankan relations are thus clearly back on course after a temporary setback.

This rapprochement clearly benefits both sides. Sri Lanka’s finances are in a parlous situation, as their central bank has announced that a major loan, US$1.5 billion, is being sought from the International Monetary Fund. The newly unblocked Chinese investment would be on a similar scale, so it may alleviate the necessity. The Port City project aims to build offices, hotels and shopping centres on 233 hectares of reclaimed land. Further Chinese investments in ports, airports and industrial zones may follow.

Trump and Clinton: Censoring the Unpalatable

April 8th, 2016

A virulent if familiar censorship is about to descend on the US election campaign. As the cartoon brute, Donald Trump, seems almost certain to win the Republican Party’s nomination, Hillary Clinton is being ordained both as the “women’s candidate” and the champion of American liberalism in its heroic struggle with the Evil One.

This is drivel, of course; Hillary Clinton leaves a trail of blood and suffering around the world and a clear record of exploitation and greed in her own country. To say so, however, is becoming intolerable in the land of free speech.

The 2008 presidential campaign of Barack Obama should have alerted even the most dewy-eyed. Obama based his “hope” campaign almost entirely on the fact of an African-American aspiring to lead the land of slavery. He was also “antiwar”.

Obama was never antiwar. On the contrary, like all American presidents, he was pro-war. He had voted for George W. Bush’s funding of the slaughter in Iraq and he was planning to escalate the invasion of Afghanistan. In the weeks before he took the presidential oath, he secretly approved an Israeli assault on Gaza, the massacre known as Operation Cast Lead. He promised to close the concentration camp at Guantanamo and did not. He pledged to help make the world “free from nuclear weapons” and did the opposite.

As a new kind of marketing manager for the status quo, the unctuous Obama was an inspired choice. Even at the end of his blood-spattered presidency, with his signature drones spreading infinitely more terror and death around the world than that ignited by jihadists in Paris and Brussels, Obama is fawned on as “cool” (the Guardian).

On March 23, CounterPunch published my article, “A World War has Begun: Break the Silence”.  As has been my practice for years, I then syndicated the piece across an international network, includingTruthout.com, the liberal American website.  Truthout publishes some important journalism, not least Dahr Jamail’s outstanding corporate exposes.

Truthout rejected the piece because, said an editor, it had appeared onCounterPunch and had broken “guidelines”.  I replied that this had never been a problem over many years and I knew of no guidelines.

My recalcitrance was then given another meaning. The article was reprieved provided I submitted to a “review” and agreed to changes and deletions made by Truthout’s “editorial committee”. The result was the softening and censoring of my criticism of Hillary Clinton, and the distancing of her from Trump. The following was cut:

Trump is a media hate figure. That alone should arouse our scepticism. Trump’s views on migration are grotesque, but no more grotesque than David Cameron. It is not Trump who is the Great Deporter from the United States, but the Nobel Peace Prize winner Barack Obama … The danger to the rest of us is not Trump, but Hillary Clinton. She is no maverick. She embodies the resilience and violence of a system … As presidential election day draws near, Clinton will be hailed as the first female president, regardless of her crimes and lies– just as Barack Obama was lauded as the first black president and liberals swallowed his nonsense about “hope”.

The “editorial committee” clearly wanted me to water down my argument that Clinton represented a proven extreme danger to the world.  Like all censorship, this was unacceptable. Maya Schenwar, who runs Truthout, wrote to me that my unwillingness to submit my work to a “process of revision” meant she had to take it off her “publication docket”.  Such is the gatekeeper’s way with words.

At the root of this episode is an enduring unsayable. This is the need, the compulsion, of many liberals in the United States to embrace a leader from within a system that is demonstrably imperial and violent. Like Obama’s “hope”, Clinton’s gender is no more than a suitable facade.

This is an historical urge. In his 1859 essay “On Liberty,” to which modern liberals seem to pay unflagging homage, John Stuart Mill described the power of empire. “Despotism is a legitimate mode of government in dealing with barbarians,” he wrote, “provided the end be their improvement, and the means justified by actually effecting that end.” The “barbarians” were large sections of humanity of whom “implicit obedience” was required.

“It’s a nice and convenient myth that liberals are the peacemakers and conservatives the warmongers,” wrote the British historian Hywel Williams in 2001, “but the imperialism of the liberal way may be more dangerous because of its open ended nature – its conviction that it represents a superior form of life [while denying its] self righteous fanaticism.” He had in mind a speech by Tony Blair in the aftermath of the 9/11 attacks, in which Blair promised to “reorder this world around us” according to his “moral values”. The carnage of a million dead in Iraq was the result.

Blair’s crimes are not unusual. Since 1945, some 69 countries — more than a third of the membership of the United Nations – have suffered some or all of the following. They have been invaded, their governments overthrown, their popular movements suppressed, their elections subverted and their people bombed. The historian Mark Curtis estimates the death toll in the millions. With the demise of the European empires, this has been the project of the liberal flame carrier, the “exceptional” United States, whose celebrated “progressive” president, John F Kennedy, according to new research, authorised the bombing of Moscow during the Cuban crisis in 1962.

“If we have to use force,” said Madeleine Albright, US secretary of state in the liberal administration of Bill Clinton and today a passionate campaigner for his wife, “it is because we are America. We are the indispensable nation. We stand tall. We see further into the future.”

One of Hillary Clinton’s most searing crimes was the destruction of Libya in 2011. At her urging, and with American logistical support, NATO, launched 9,700 “strike sorties” against Libya, according to its own records, of which more than a third were aimed at civilian targets. They included missiles with uranium warheads. See the photographs of the rubble of Misurata and Sirte, and the mass graves identified by the Red Cross. Read the UNICEF report on the children killed, “most [of them] under the age of ten”.

In Anglo-American scholarship, followed slavishly by the liberal media on both sides of the Atlantic, influential theorists known as “liberal realists” have long taught that liberal imperialists – a term they never use – are the world’s peace brokers and crisis managers, rather than the cause of a crisis. They have taken the humanity out of the study of nations and congealed it with a jargon that serves warmongering power. Laying out whole nations for autopsy, they have identified “failed states” (nations difficult to exploit) and “rogue states” (nations resistant to western dominance).

Whether or not the targeted regime is a democracy or dictatorship is irrelevant. In the Middle East, western liberalism’s collaborators have long been extremist Islamists, lately al-Qaeda, while cynical notions of democracy and human rights serve as rhetorical cover for conquest and mayhem — as in Iraq, Afghanistan, Libya, Syria, Yemen, Haiti, Honduras. See the record of those good liberals Bill and Hillary Clinton. Theirs is a standard to which Trump can only aspire.

A Response from Truthout and a Letter from Truthout’s publisher.

http://www.truth-out.org/speakout/item/35422-on-regrettable-and-false-accusations-of-censorship

Dear Jeffrey,

I’m writing in response to Counterpunch’s publication of a highly misleading and factually inaccurate article by John Pilger today regarding Truthout and our editor-in-chief Maya Schenwar, “Trump and Clinton: Censoring the Unpalatable“.

The idea that Truthout is stifling criticism of Hillary Clinton holds no water, and this takes very little time to verify – I’ve appended below a few of the many uncompromisingly critical articles we’ve published about her.

John Pilger’s history of excellent journalism is without question. However, the reality of this situation is that each and every writer who submits work to Truthout for publication or republication need to work with our editors, and treat them with some basic professional courtesy. That did not happen in this case.

It has long been Truthout’s policy that for articles to be featured as Truthout originals, they need to either be exclusive content or to be very substantially revised and rewritten versions of content that has appeared elsewhere. This was communicated to John Pilger, and his refusal to acknowledge this or to engage in civil discussion with our editors led to our decision not to republish this piece.

As Pilger states, the article had already been published elsewhere. Calling the decision not to run it again censorship is inaccurate – Truthout makes judgment calls as to what to republish every day, and a decision not to republish an article does not mean we are damning that piece by implication, let alone censoring it. Calling the decision politically-motivated censorship stemming from a desire to protect Hillary Clinton is wildly, maliciously inaccurate and easily demonstrable as false.

This article is a misrepresentation of Truthout, a misrepresentation of Maya Schenwar, and a misrepresentation of what “censorship” entails that does a disservice to the concept. It calls Counterpunch’s credibility into question for as long as this story remains on your site in its current form.

With thanks for your prompt attention to this matter,

Joe Macaré

Publisher, Truthout

www.truthout.org

Appendix:

John Pilger can be reached through his website: www.johnpilger.com

පැනමා පත‍්‍ර වලින් මෙගා ඞීල් හෙලි වෙයි.. ලංකාවේ ලයිස්තුව මෙන්න…

April 7th, 2016

lanka C news

පැනමා පත‍්‍ර වලින් මෙගා ඞීල් හෙලි වෙයි.. ලංකාවේ ලයිස්තුව මෙන්න…ලෝකය පුරා විවිධ පුද්ගලයින් විසින් සඟවා ඇති අයථා වත්කම් හෙලි කර ඇති පැනමා පත‍්‍ර මඟින් මෙරට විවිධ ක්‍ෂෙත‍්‍රයන් නියොජනය කරන පුද්ගලයින් 46 දෙනෙකුගේ නම් හෙළි දරවු කර ඇත.

මෙහි දැක්වෙන්නේ පැනමා පත‍්‍ර මගින් හෙළි කර ඇති එම නාම ලේඛණයයි. (Link)

https://offshoreleaks.icij.org/search?country=CE&q&ppl=on&ent=on&adr=on

මෙම නාම ලේකනයේ සිටින අවසාන පුද්ගලයා වන විද්‍යා දිල්රුක් අමරපාල ලංකා විදුලි බල මණ්ඩලයේ හිටපු සභාපතිවරයෙක් වන අතර වසර 20කට වැඩි කාලයක් තිස්සේ ඇමති චම්පික රණවකගේ සමීප මිතුරෙකි. ධර්මපාල විදුහලේ ආදිසිසුවෙකු වන මෙම පුද්ගලයා 1997 දී පිහිටුවන ලද ත‍්‍රස්ත විරෝධී ජාතික ව්‍යාපාරයේද ආරම්භක සාමාජිකයෙකි. එකල්හිද චම්පික රණවක මහතාට යාන වාහන සැපයීම ඇතුළු මුල්‍යම උපකාර අමරපාල මහතා විසින් කරන ලදී.

පසුගිය රජය සමයේ විදුලි බල ඇමතිවරයා ලෙස චම්පික රණවක පත් කලක පසු ලංකා විදුලි බල මණ්ඩලයේ සභාපතිවරයා ලෙස පත් කරන ලද්දේද විද්‍යා අමරපාලයි. ලංවිම විදුලි ඉංජිනේරුවන් විවිධ අවස්ථාවන්හිදි සභාපතිවරයාට එරෙහිව විරෝධතා දැක්වුවද සභාපතිවරයාට කිසිදු ගැටළුවක් සිදු වූයේ නැත.

එකල ආරම්භ කරන ලද නොරොච්චෝලේ විදුලි බලාගාරය ඉදි කිරීමට පැමිණි චීන සමාගමෙන් ඩොලර් මිලියන දෙකක මුදල් ජාතික හෙළ උරුමයේ පක්‍ෂ අරමුදල සඳහා ඉල්ලා තිබූ බවද එම පක්‍ෂයේ අභ්‍යන්තර ආරංචි මාර්ග වාර්තා කලේය.

ජාතික හෙළ උරුමයේ ඉහල සාමාජිකයන් අතර එකල්හි පැවති මතයක් වූයේ ඇමති චම්පික රණවකගේ මුදල් ඇත්තේ විදයා අමරපාල ලඟ බවයි. ‘චම්පිකගේ බැසිල්’ ලෙසද එකල ඔහුට රහස් නමක් පටබැඳ තිබින.

උපුටා ගැනීම – ෆේස්බුක්

WHAT IS THIS NATIONAL PROBLEM? Identifying the misconceptions before drafting Sri Lanka’s New Constitution

April 7th, 2016

Shenali D Waduge

There are 7 fundamental steps to decision making. Identifying the problem, gathering information to help make the right decision, analysing the information, developing options, evaluating alternatives, selecting a preferred alternative & acting on the decision. However, it is obvious that none of Sri Lanka’s policy makers are following these key fundamentals. In so doing, the country is likely to commit itself to irreversible and irreparable damage. The most important of the mistakes we are making is not to identify that the country suffered a terrorist problem, that the country’s military defeated terrorists not Tamils, that Sri Lanka’s conflict is not ethnic but an armed conflict and more importantly that we are already saddled with a federal constitution following the 13th amendment and the introduction of the provincial council system and that all powers have been devolved except land and police powers which rightly belong under the control of the Central Government.

Mistake 1: Sri Lanka’s conflict was not against Tamils but Terrorists. Sri Lanka’s conflict was not Ethnic but against Armed Non-State Actors.

This is so because

  • LTTE terrorists killed scores of Tamils. LTTE’s killing spree started in 1975 with the killing of a Tamil Mayor – Alfred Duraiappah, thereafter LTTE began killing Tamil policemen on duty, then Tamil politicians who did not tow LTTE line of thinking. It was only thereafter LTTE started attacking the Sri Lankan army and thereafter civilians.
  • If Sri Lanka’s Military fought against Tamils why has 32 nations proscribed LTTE as a terrorist organization and continues to keep the ban?
  • If Sri Lanka’s conflict is ethnic why has the Ban Ki Moon Panel of Experts categorized Sri Lanka’s conflict as a Non-International Armed conflict?
  • If so why are we foolishly confusing a NIAC with an ethnic element and using that to push for a new constitution granting only one ethnic group privileges ignoring equality of status to all other citizens?

Mistake 2: Not only Tamils suffered but all the communities in Sri Lanka even foreigners

  • Why is there only reference to the grievances of Tamils. What about the other communities who also suffered. Tamils only cannot be given special treatment especially in drafting a new constitution
  • Why has no one demanded investigation into the ethnic cleansing of Sinhalese & Muslims from the North who were forcibly evicted by the LTTE and Indian army?
  • Why is there no global efforts to help resettle these Sinhalese & Muslims into their original homes in the North. Some of these IDPs have sent submissions to the OISL UNHRC giving evidence that they had been living in the North well before 1948.
  • http://www.lankaweb.com/news/items/2016/02/08/prince-zeid-why-have-you-forgotten-the-sinhalese-muslim-victims-of-ltte-terror/

Therefore, news reports are wrong to claim “Sri Lanka’s Parliament launched a process to draw up a new constitution aimed at preventing a return to ethnic war by granting minority Tamils greater autonomy”. (Financial Times). Similarly, Karu Jayasuriya is also wrong to say “This is an historic occasion ….to implement the very radical political reforms needed”. It is also wrong for the Prime Minister to pledge to devolve more political powers to Tamils “and reduce the military presence in the former war zone….two key demands of the ethnic minority”. Why should a country’s military be pruned at the behest of minority parties that have had direct links to LTTE? Where in the world have you heard of nations allowing minorities to dictate where the country’s military should be stationed and how many should be stationed?

Mistake 3: Not investigating parties linked to LTTE

  • LTTE ran its terror machine with assistance from global and local players. Unless these are investigated not only is the ideology still alive but separatist elements still prevail.
  • Crucial to this is investigating the origins of terror. India’s role in being a state sponsor of terror has to be investigated. It was in the 1970s that India took unemployed Tamil youth and clandestinely trained them in various districts of Tamil Nadu and even provided arms, ammunition, monthly payments and approved the use of Tamil Nadu for Tamil militants for their logistical requirements (medicine, medical care, fuel, food, training etc)
  • The foreign links to LTTE need also to be investigated
  • The LTTE diaspora has already been named by UNSC Resolution 1373 however countries have not shown genuineness to investigate these entities named and their individuals who hold foreign passports and are steering terror from abroad.
  • The Church, foreign government  funded NGOs (foreign and local employees) linked to LTTE have also not been investigated.
  • Foreign MPs and even locals also linked to LTTE have not been investigated either.
  • The role of the Church aligned to LTTE makes us now wonder whether constitutional reforms part of the agenda to Christianise Sri Lanka. http://www.asiantribune.com/news/2005/03/28/ltte-and-churches-protect-each-other

This is a major lapse particularly because some of these very entities and individuals are now playing a key role in drafting the constitution and have had funds disbursed to promote separatism under another name.

http://www.lankaweb.com/news/items/2016/04/01/india-gave-birth-to-ltte-tamil-militancy-in-sri-lanka/

Mistake 4 : Identifying the lies from the truth

  • Efforts to save Prabakaran and LTTE from facing military defeat by the very sources linked to terror is a perfect example of the hypocrisy that prevails.
  • “ the regime of former president Mahinda Rajapakse faced repeated UN censure over his failure to investigate allegations that at least 40,000 Tamil civilians were killed by troops in 2009” is just another example of how media lies and distorts. the UN made no such allegation, the UNSG’s privately commissioned panel of experts said that ‘there may have been as many as 40,000 “ dead – which says nothing about 40,000 being killed, or that the army killed them. The onus is on those that make the allegations to prove with evidence. So far we are into the 7th year and no one has provide 40,000 names even the Presidential Commission on Missing has not received even half of this number for periods covering from 1983 to 2009.
  • The case filed against the UN & the legality of the Ban Ki Moon panel report being used as a basis for successive resolutions & investigations against Sri Lanka is another good example of the lies that prevail
  • The UN through the UNHRC has already conducted 2 investigations but seem to still be groping in the dark to prove 40,000 were killed. No names, no skeletons but plenty of fairy tales and witness accounts that will be shredded to bits in a court of law. Most of the stories are all third-party sourced and a case of ‘I heard from him’ ‘someone told me’ these accounts do not match against doctors, ICRC, UN country team, US satellite imagery, photos taken by team that accompanied Ban Ki Moon days after the war ended

http://www.lankaweb.com/news/items/2016/03/24/un-before-asking-sri-lanka-to-investigate-does-oisl-have-substantial-evidence-for-a-case-against-sri-lanka/

http://www.lankaweb.com/news/items/2016/03/13/sri-lanka-should-not-agree-to-any-type-of-tribunal-if-crimes-by-ltte-india-are-omitted-from-trial/

http://www.lankaweb.com/news/items/2016/02/13/7-years-after-ltte-defeat-unhrcohchr-still-desperately-seeking-war-crimes-evidence-against-sri-lanka-or/

Mistake 5: What does Tamils not have that only Sinhalese have been given?

Mistake 6: No minority homelands in Sri Lanka existed

  • If Tamils that originated from Tamil Nadu can claim self-determination in Sri Lanka why are the Sinhalese not coming forward to claim their right to the entire island? Afterall the Sinhalese have a better legal case for self-determination. The Sinhalese language, the Sinhalese ethnic/race, the Sinhalese customs, traditions etc are all indigenous to Sri Lanka and found only in Sri Lanka. Tamils and Muslims cannot argue this because their roots are found elsewhere.

Mistake 7: Sri Lanka has a federal constitution already: Powers have been devolved

  • The NPC Chief Minister and the TNA have been sheepishly claiming to want a federal constitution when they are all well aware that Sri Lanka following the introduction of the 13th amendment and devolution to the provinces through the provincial council is virtually following a quasi-federal constitution.
  • If we already have a federal constitution why is ITAK & TNA and the Chief Minister Wigneswaran pushing for more federalism? Is it because they are trying to include land and police powers with powers to directly have international links and relations (similar to what the ISGA demands) in the new constitution?
  • Are our MPs in Parliament literate on these key clauses and demands and realize the impending dangers without simply nodding their heads approving to anything being tabled?
  • A case filed by a petitioner demands ITAK the main constituent party to disclose whether its aims and objectives are federal or confederal is a crucial case at this juncture.
  • The 13th amendment to the constitution followed the signing of the Indo-Lanka Accord in 1987. 36 subjects under List 1 (except land and police powers) have been devolved to the provinces. Police & land powers have not been devolved for national security reasons and given the TNA-LTTE links the government has every right to be cautious especially when the TNA continues the separatist ideology by actions and words. http://www.onlanka.com/news/sri-lanka-who-says-13th-amendment-is-not-implemented.html
  • The NPC CM Wigneswaran has shown that they are not concerned about looking after ‘their’ people. The 2013, 2014, 2015 budget allocations to the Northern Province have not been fully utilized. Without wasting time the Chief Minister should be utilizing the money his Council requested from the Centre for development. Instead he has all the time to write letters, travel overseas, complain to the UN, pass resolutions on genocide and colonization but not a single minute is spent to use his legal knowledge as a supreme court judge to respond to why his ‘people’s livelihoods is being stolen by Indian fishermen who are violating an international maritime border and stealing fish that belong to Sri Lanka’s waters while also destroying the marine bed. There is much that the NPC Chief Minister can do but is not doing but he has all the time to complain. This is what has not been internationally highlighted enough!

http://www.lankaweb.com/news/items/2016/04/05/wigneswaran-puts-tiger-out-of-the-bag-warnings-for-the-constitutional-assembly/

 

http://www.onlanka.com/news/why-sri-lankas-government-should-not-give-land-and-police-powers-to-pcs.html

http://www.onlanka.com/news/tnas-genocide-claim-violates-section-120-of-penal-code-sri-lankans-are-hurt-by-attempts-to-create-ill-feeling-amongst-communities.html

http://www.eyesrilanka.com/2015/10/14/chief-ministershould-focus-on-managing-the-council-instead-of-causing-enmity-with-the-government-and-the-un/

Mistake 8: Reconciliation cannot be a bogey for separatism

  • The word reconciliation has become everyone’s battering ram. Just use the word and everyone is silenced into accepting any idiotic notion
  • Reconciliation cannot be used as a stepping stone to separatism.
  • Reconciliation cannot compromise the country’s national security or sovereignty.
  • Reconciliation cannot expect to release hardcore LTTE cadres or give them international status as POWs or combatants when they are a designated terrorist organization and have to face trial for their crimes.
  • Reconciliation cannot imprison military personnel on bogus charges without proof and well-funded media campaigns used as scare tactics against the government. Military personnel have military courts to take action against them.
  • http://www.lankaweb.com/news/items/2016/02/16/reconciliation-cannot-divide-or-break-up-sri-lanka/

Mistake 9: Minorities cannot become a political scapegoat for parties

  • It is obvious that over the years to obtain the minority vote political parties have stooped to a new low by claiming to deliver minority rights without weighing how genuine these grievances are. In so doing bogus grievances have been internationally relayed and a false picture of Sri Lanka has been projected. Politicians are solely to blame for this. They are also to blame for not correcting these errors diplomatically through their missions and through mission staff.

Mistake 10: A new constitution cannot be drafted without answering any of the above

  • No new constitution can be drafted without first identifying some key elements.
  • Some elements on the present constitution cannot be changed. That is the national identity of the country and the honor that must be given to the Buddhist identity of Sri Lanka that has been protected by Sri Lanka for over 2600 years. The place of the Sinhalese who ruled and built the civilization and history of the country cannot also be changed because of liberal multicultural or multireligious slogans advanced by people who have no roots anywhere. Histories of countries cannot be erased just to satisfy people who represent ideologies of other religions and nations that are out to expand their imperialism. Therefore Parliament has to have a no-negotiation list of items that cannot be changed at all.
  • There is nothing to deny that minorities have not been given equal rights. We are all treated equally before the law (except politicians of all ethnic and religions) There are enough of examples to showcase that minority religions have enough freedoms. Count the numbers of mushrooming churches, prayer centres, kovils, madrassas, mosques and how residences are being transferred into prayer centres and these examples amply nullify false propaganda. If equality is the name of the game the UN must first explain why only the Catholic faith has been given a state (Vatican) and why UN is run to Christian agenda? Multifaith is only a farce to neutralize Dharmic religions and subjugate them under the rule of Abrahamic expansionist agenda. We must not fall for these tricks.

Tragically the 21 steering Committee drafting the new constitution is made up of 5 eelamist/separatists while the others are described as federalists. We wonder how many of them realize that we already have a federal model and why none of them are bringing out this factor. What else are the eelamists actually after or should we now say what do the forces that steered the eelamists now want by peddling a new constitution to their advantage.

http://www.sinhalanet.net/13-federalists-and-5-eelamistsseparatists-selectedappointed-for-committee-to-draft-federal-constitution-to-sri-lanka

IT IS NOW TIME FOR EVERYONE TO WAKE UP. OPEN THEIR EYES TO REALIZE SOME HARD FACTS…WE FOUGHT TERRORISTS NOT TAMILS. WE DID NOT HAVE AN ETHNIC PROBLEM. WE ALREADY HAVE A FEDERAL CONSTITUTION WHERE ALL POWERS EXCEPT LAND AND POLICE POWERS HAVE BEEN DEVOLVED…WHAT IS THE TNA/ITAK AND OTHERS UPTO?

Shenali D Waduge

http://www.ft.lk/article/535264/Constitutional-Council-sits-in-Parliament

https://in.news.yahoo.com/sri-lanka-starts-moves-grant-113542264.html

http://www.lankaweb.com/news/items/2016/03/27/demands-of-the-sinhala-buddhists-2/

http://www.lankaweb.com/news/items/2016/02/15/did-tamil-language-have-official-status-under-british-rule/

බහුසංස්කෘතික බහුබූතය 5

April 7th, 2016

නලින් ද සිල්වා

 
සියළු මිනිසුන් නීතිය ඉදිරියේ සමාන වේ ය යන පට්ටපල් බොරුව බටහිරයන් ලොව පුරා ප්‍රචාරය කළ ද ඒ එසේ නොවන බව අපි දනිමු. බටහිරයන් ආරක්‍ෂා කිරීමට ඉදිරිපත්වන ඇතැම් අනුකාරක නිවටයන්ට අවශ්‍ය නම් බටහිර කිසිවකු එසේ කියා නැතැයි කීමට හැකි ය. එහෙත් බටහිරයන් විසින් මෙහෙයවනු ලබන එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයෙහි මානව අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ ප්‍රකාශනයෙහි බටහිරයන් ප්‍රචලිත කරන බොරුව පැහැදිලිව ම දැකගත හැකි ය. නීතිය ඉදිරියෙහි මිනිස්සු සමාන නො වෙති. කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය මට විරුද්ධව නඩු කීමේ දී ඉතා ඉහළ ජනාධිපති නීතිඥයන්ගේ පිහිට ලබාගත්තේ ය. නීති පීඨයේ ආචාර්යවරු ද මට විරුද්ධව චෝදනා ගොනු කිරීමට එක්වූහ. උපකුලපති ජී එල් පිරිස් නීතිය පිළිබඳ මහාචාර්යවරයා ද විය. ඔහු වරක් මගෙන් විමසා සිටියේ ජාතික චින්තනය උගන්වන්නේ ඇයි ද කියා ය.මා ඔහුට කියා සිටියේ අනෙක් ඇදුරන්ට විජාතික චින්තනය (ග්‍රීක යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි චින්තනය) ඉගැන්වීමට හැකිනම් මට ජාතික චින්තනය (සිංහල බෞද්ධ චින්තනය) ඉගැන්වීමට හැකි බව ය. ඔහු තර්ජනාත්මක ව මගෙන් විමසුවේ දිගට ම විශ්වවිද්‍යාලයේ ඉගැන්වීමට බලාපොරොත්තු වන්නේ ද යන්න ය. බොහෝ සරසවි ඇදුරන්ට පමණක් නොව බටහිර දැනුම කටගාගත් ඇතැම් පාසල් ගුරුවර්න්ට ද (ඔවුහු ඊනියා වාස්තවික, විද්‍යාත්මක, ජාත්‍යන්තර බෞද්ධයෝ වෙති) සිංහල බෞද්ධ චින්තනය ගෝචර නොවන බවත් ඔවුන් ඒ මත පදනම් වූ දැනුමට ගරහන බවත් මම දනිමි.
 
ජී එල් පීරිස්ගේ තර්ජනයෙන් වැඩි දිනක් නොගොස් මට විරුද්ධව චෝදනා පත්‍රයක් ඉදිරිපත්විණි. ගෘහස්ථ පරීක්‍ෂණයෙහි සභාපති වූයේ හැරිස් ද සිල්වා නමැත්තකු ය. ඔහු වත්මන් නියෝජ්‍ය ඇමති හර්ෂ ද සිල්වාගේ පියා ය. හැරිස් ද සිල්වා මෙන් ම විශ්වවිද්‍යාලය වෙනුවෙන් පෙනී සිටි ජනාධිපති නීතිඥ චූලා ද සිල්වා ද චන්ද්‍රිකාගේ පැකේජයට විරුද්ධ වූ බව මෙහිලා සඳහන් කළ යුතු ය. මා වෙනුවෙන් උසාවිවල පෙනී සිටියේ එස් එල් ගුණසේකර ය. ඔහු නොමිළයේ ම මා වෙනුවෙන් පෙනී සිටි බව කෘතඥතාපූර්වක ව සඳහන් කළ යුතු ය. අවසානයේ දී ශ්‍රෙෂ්ඨාධිකරණ විභාගයෙ දී විනිසුරු මඬුල්ලේ සභාපති වුයේ සරත් නන්ද සිල්වා ය. ශ්‍රෙෂ්ඨාධිකරණය මට රුපියල් ලක්‍ෂ පහක් ගෙවන ලෙස විශ්වවිද්‍යාලයට නියම කළේ ය.
 
ජනාධිපති නීතිඥයන් විශ්වවිද්‍යාලය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින විට එස් එල් ගුණසේකරගේ ගණයේ නීතිඥයකු මා වෙනුවෙන් නොමිළයේ පෙනී නොසිටියේ නම් මගේ වත්කම අනුව මට ලබාගත හැකි වූ සාමාන්‍ය නීතිඥයකු මට සාධාරණය ඉටුකිරීමට සමත් වේ ද යන්න ප්‍රශ්නයකි (මෙයින් කියැවෙන්නේ මා වරදකරු බව හා එස් එල් ගුණසේකරගේ පිහිටෙන් නිවැරදිකරු වූ බව නොවන බව පඬියන්ගේ දුක්ඛ දොමනස්සය සඳහා වුව ද සටහන් කළ යුතු ය). එමෙන් ම ශ්‍රෙෂ්ඨාධිකරණහෙි දී මා වරදකරු යැයි තීරණය වී නම් පසුව කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ මහාචාර්ය ධුරයක් ද මට කිසිසේත් හිමි නොවනු ඇත. මා කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය සම්බන්ධ මගේ පෞද්ගලික කතාවක් සඳහන් කරන්නේ නීතිය ඉදිරියේ මිනිසුන් සමාන නොවන බව කීම සඳහා පමණ ය. නීතිය තබා බටහිර විද්‍යාවවත් වාස්තවික නො වේ. බටහිර විද්‍යාවේ ඇත්තේ හිතළු පමණ ය. කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ සිදුවුයේ කුමක් ද යන්න පසුව විස්තරාත්මක ව ලියා තැබීමට බලාපොරොත්තු වෙමි. යමකුට අවශ්‍ය නම් කම්කරු උසාවියේ අදාළ නඩු විස්තරය කියවා තොරතුරු ලබාගත හැකි ය.
 
මිනිසුන් නීතිය ඉදිරියේ සමාන බවට බටහිරයන් ගෙන යන පට්ටපල් බොරුවටත් වඩා බොරුවක් ඊනියා බහුසංස්කෘතික සංකල්පයෙහි වෙයි. කිසිම ජනවර්ගයක සංස්කෘතිය සමජාතීය නොවූවත් අපට ඒ ජනවර්ගයෙහි පුද්ගලයන්ගේ සංස්කෘතිවල යම් පොදුබවක් දැකිය හැකි ය. එහෙත් රටක සංස්කෘති කිහිපයක් තිබිය හැකි ද? එසේ තිබේ නම් බටහිරයන් කියන ආකාරයට ඒ විවිධ සංස්කෘති සමාන වේ ද? ඇතැම් රටවල සංස්කෘති කිහිපයක් දක්නට ඇත. එසේ වීමට ඓතිහාසික හේතු බලපා ඇත. එහෙත් එවැනි රටක වුව ද විශේෂිත හෝ අධිපතිවාදී හෝ සංස්කෘතියක් ඇත. බටහිරයන් හා ඔවුන්ගේ ගැත්තන් බහුසංස්කෘතික බහුබූතයෙන් අපට කියන්නේ සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය ලංකාවේ විශේෂිත සංස්කෘතිය නොවිය යුතු බව ය. ඒ ඔවුන්ගේ රටවල යම් යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියක් ඇතැම් විට එකම සංස්කෘතිය හා සැම විටක ම අධිපතිවාදී සංස්කෘතිය ව තිබිය දී ය.
 
බොහෝ බටහිර රටවල දැකිය හැක්කේ එක් සංස්කෘතියක් පමණකි. ඒ යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියෙහි යම් ප්‍රභේදයකි. ඒ රටවල බොහෝ විට වෙනත් සංස්කෘතීන් දැකිය හැක්කේ නොගිණිය හැකි ආකාරයකිනි. එංගලන්තයේ හෝ කැනඩාවේ හෝ දැකිය හැකි බෞද්ධ සංස්කෘතිය කුමක් ද? සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියක් ගැන සඳහනක්වත් කළ හැකි ද? මා කලින් ලිපියක සඳහන් කළ ආකාරයට වෙසක් උත්සවය පැවැත්වීමට ඒ රටවල බෞද්ධයනට සෙනසුරාදා හෝ ඉරිදා හෝ දිනයක් එන තුරු බලා සිටීමට සිදුවෙයි. ඔවුනට සිල් සමාදන් වීමට සිදු වී ඇත්තේ වෙසක් පොහොය ගෙවී ගියාට පසුව ය. එසේ වෙසක් උත්සවය පැවැත්වුවත් ඒ බවක් දන්නෝ කී දෙනෙක් අදාළ රටේ වෙත් ද?
 
කලකට පෙර බීබීසී ගුවන්විදුලිය (සංදේශය නො වේ්, සංදේශයට බීබීසියෙහි ලැබෙන සැලකිල්ල ගැන වෙන ම කතාකළ යුතුය) වෙසක් උත්සවය පවත්වන්නේ කෙසේ දැයි වෙසක් දිනයක දී මගෙන් විමසා සිටියේ ය. මා ඔවුන්ට පැවසුවේ අපේ සම්ප්‍රදායේ පිළිවෙළට අප ගිය වසරේ පැවැත් වූ ආකාරයට වෙසක් උත්සවය පවත්වන බව ය. එහෙත් නිවේදකයාට දැනගැනීමට අවශ්‍ය වූයේ ඉංගිරිසින්ට අවශ්‍ය අන්දමේ විස්තරයකි. එයින් පසු බීබීසිය මට කතාකර නැත.
 
මේ සිද්ධියෙන් කියැවෙන කතාව යටත්විජිතවාදය සමග ගැටගැහෙයි. ලංකාවේ කිසිම ගුවන් විදුලි නාලිකාවක් එංගලන්තයේ වැසියකුගෙන් නත්තල පවත්වන්නේ කෙසේ දැයි නත්තල් දිනක අසාවි ද? නත්තල ගැන සියළු ලෝකවාසීන් දැන සිටිය යුතු ය. එහෙත් වෙසක් උත්සවය ගැන ඉංගිරිසිහු නො දනිති. බටහිරයන් ලොවේ රටවල් යටත් කරගත් පසු ඔවුන්ට ක්‍රිස්තියානි නොවන සංස්කෘති හමුවිය. වෙනත් ජනවර්ග හා ජාතීන් හමුවිය. ඒ ජනවර්ග පාලනය කිරීම සඳහා ඔවුන් ගැන අධ්‍යයනය කිරීම අවශ්‍ය විය. උගතුන්ගේ මානව විද්‍යාව (ඇන්ත්‍රොපොලජි) එහි ප්‍රතිඵලය විය. එහෙත් සාමාන්‍ය ජනයාට ඒ ගැන වැටහීමක් නැත. අප ඔවුන්ට වෙසක් උත්සවය ගැන කියා දිය යුතු ය.
 
මානව විද්‍යාව බටහිරයන්ට සත්ත්ව විද්‍යාවට වඩා ආකල්පමය වශයෙන් වෙනස්වන්නේ නම් ඒ අනෙක් මිනිසුන් ගැන දැනගෙන ඔවුන් පාලනය කිරීම සඳහා ය. මාර්ටින් වික්‍රමසිංහට ලංකා විශ්වවි්‍යාලයයෙහි උගන්වනු දැකීමට අවශ්‍ය වූයේ මේ මානව විද්‍යාව ය. ගණනාථ ඔබේසේකර (දුටුගැමුණුගේ හෘදය සාක්‍ෂිය), ස්ටැන්ලි තම්බයියා (බුදුදහම පාවාදීම) වැනි අය බටහිර විශ්වවිද්‍යාලවල මහාචාර්යවරුන් වූයේ බටහිරයන්ට ගැලපෙන පරිදි අපේ සංස්කෘතීන් විවරණය කිරීමෙනි. බටහිර මානව විද්‍යාව යනු තවත් බටහිර විද්‍යාවක් බවත් එය ද ග්‍රීක යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි චින්තනය මත පදනම් ව යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියට සාපේක්‍ෂව බිහි වී ඇති බවත් මේ මහාචාර්යවරුන්ටත් බොහෝ ඊනියා උගතුන්ටත් නො තේරෙයි. බටහිර ලෝකයෙහි අනෙක් බොහෝ සංස්කෘතීන් දෙස බලන්නේ උඩ සිට පහතට ආකල්පයෙනි. (මතු සම්බන්ධයි)
 
මේ ලිපිය මුහුණු පොතෙන් ද කියවිය හැකි ය.
 
https://www.facebook.com/Nalin-de-Silva-188511888194878/
 
නලින් ද සිල්වා
 
2016 අප්‍රේල් 08

ජනතාව විසින් බාරගත යුතු මහින්ද රාජපක්ස මහතාගේ ආරක්ෂාව

April 7th, 2016

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි

මහා අදෝනාවක් ඇසේ!

මොකක්ද මේ අදෝනාව?
මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ ආරක්ෂාව අඩු කරලාලු.

කවුද මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ ආරක්ෂාව අඩු කරල තියෙන්නේ?

මෙෙත්රීපාල සිරිසේන මහතාගේ “හයපාලන” ආණ්ඩුවලු.

යහපාලන ආණ්ඩුවේ ආරක්ෂාව මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට මොකටද?

නැහැ ඒක ව්යාවස්ථාවට අනුව මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට ලබාදිය යුතුලු.

එතකොට ව්යාවස්ථාවට අනුකූලව වැඩ කරන ආණ්ඩුවක්ද මේ තියෙන්නේ?

ආ! එහෙම එකක් නැහැනේ. මේක කොටි ඩයස්පෝරාව මහා මුදල් කන්දරාවක් වියදම්කර ගොඩනංවපු ආණ්ඩුවක්. එහෙම ආණ්ඩුවක් ගොඩනැංවීම ගැන අපිට කොටි ඩයස්පෝරාවට බැන වැදිය හැකිද?

ඇත්තටම අපිට කොටි ඩයස්පෝරාවට බැණ වැදිය නොහැක. ඔවුන් විසින් මහා මුදල් කන්දරාව වියදම් කර, මෙරට සිටින අමන පාවාදෙන දේශපාලන සතුරෝ ලක්ෂ 62ක් සල්ලි වලට අරගෙන, අපූරු ආණ්ඩුවක් ගොඩනංවා ඇත. එය ඔවුන්ගේ වගකීමයි. ඒ ඔවුන්ගේ වගකීම හා යුතුකම ඔවුන් ඉතා අපූරුවට සිදුකර පෙන්වූ තවත් අවස්ථාවකි.
අප කල යුත්තේ ඒ අභියෝගයට මුහුණදිය හැකි ආකාරය කුමක්දැයි අවබෝධ කරගැනීමයි. ඊට සුදුසු ආකාරයට වටාපිටාව සකස් කර ගැනීමයි.

“එදා ඌව වෙල්ලස් කැරල්ල මැඩ පැවත්වීමට, හමුදා බල ඇණියක්ද සමග ගිය මොනරවිල කැප්පෙටිපොල දිසාව, තමා යටතේ සිටි එකද භටයෙක් වත් හෝ එකද ආයුධයක්වත් තමා ලග තබා නොගෙන, පිටත් කර හැර විමුක්ති සටනට නායකත්වය දීමට තීරණය කලේ, මුලුමනින්ම ස්වශක්තිය මත විශ්වාසය තබාගෙනය. අඩුම තරමේ සතුරාගේ ආයුධයක්වත් තබා ගැනීමට ඔහු සූදානම් නොවිණි. ඒ අපේ අතීත අභිමානයයි

දෙමළ ඩයස්පෝරාව විසිකරන කටු ලොවන රිසින් උන්හා බැදුන, බැදී කටයුතු කරන, රාජ්ය නායකත්වයෙන් විමුක්ති සටනේ නායකයාට ආරක්ෂාව ඉල්ලා සිටීම ජාතියක් වශයෙන් අපට තරම් නොවන කටයුත්තකි. ඒදා ජේ. ආර්. ජයවර්ධන මෙරට ජනතාවට හඩනගා කිවූ දේ සිහි කරන්න.

“තම තමන්ගේ ආරක්ෂාව තම තමන්ම බලා ගනිල්ලා” යයි කීවේ එදා සමාජයට පමණක් නොව අද මේ උදාව ඇති සමාජයටත් අදාලවය.

එමනිසා අපද එම වැකියම හඩගා කියමු.

“තම තමන්ගේ ආරක්ෂාව තම තමන්ම බලා ගනිල්ලා මිනිසුනේ” යයි හඩ තලමු.

ආ එහෙම කියන්නේ කොහොමද? බලන්නකො මුන්ට මොකක්ද වෙලා තියෙන්නේ? යනුවෙන් අප නගන හඩ නොරුස්සන දනන් පවසනු ඇත.
නිවටයා අවස්ථාවාදියා හා කෝලමා හදුනා ගැනීමේ හැකියාවන් ඇති අප ඒ මැවිසිලි වලට බියවිය යුතු නැත.

අපේ ඉලක්කය හිටපු ජනාධිපතිතුමාගේ ආරක්ෂාවයි. එය බැටලුවාගේ ආරක්ෂාව කොටියාට බාරදීමට සමාන වූවක් විය යුතු නැත. ඒබැවින් අප විසින් සිදු කල යුත්තක් ඇත. ඒ එතුමාගේ ආරක්ෂාව අප විසින් බලා ගැනීමයි. එය වඩාත් අර්තවත්ව පවසනවා නම් එතුමාගේ ආරක්ෂාව ජනතාව විසින් සිදුකල යුතුය. මේ සදහා සමාජය පෙලගැසිය යුතුය. එහි පලමු පියවර වශයෙන්,

  1. මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සුරැකීමේ අරමුදලක් බැංකුවක ආරම්භ කල යුතුය.

2.එම අරමුදලට මාසෙකට රුපියල් 10 යක මුදලක් බැර කරන මෙන් 57 ලක්ෂයක්වූ ජනතාවගෙන් කාරුණඉකව ඉල්ලා සිටිය යුතුය.

  1. රුසියාව, චීනය, කියුබාව, ඉරානය යන රටවල තානපති වරුන් හමුවී මේ රජය විසින් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව ත්රස්තවාදීන්ට ඝාතනය කිරීමට මං විවර කරන ආකාරය පියවරෙන් පියවර විස්තර කරදී. ඔහුගේ ආරක්ෂාව සදහා එම රටවලට ලබාදිය හැකි තාක්ෂණික ඥාණය ලබා ගැනීමට කටයුතු කල යුතුය. මේ ව්යාපෘතිය යටතේ එතුමාගේ ආරක්ෂාව සදහා වෙඩි නො වදින රථයක් ලබාගත හැකි මට්ටමට මේ සම්බන්ධතායන් වැඩි දියුණු කල යුතුය.

4.හිටපු හමුදා නිලධාරීන්ගෙන් සමන්විත ආරක්ෂක බල ඇණියක් එතුමා වෙනුවෙන් ස්ථාපිත කල යුතුය.

මේවා කල යුතු මෙන්ම කල හැකිද දේවල් වන අතර, අප්රමාදය මේ කටයුත්ත සදහා ජනතාව අත ගැසිය යුතුය.

ඔබ සැමට බුදු සරණයි!

 

 

World Health Day observed at press club

April 7th, 2016

By NJ Thakuria

Guwahati, 7 April: The city based Dispur Hospitals today organized a free diabetes screening and a Hepatitis-B vaccination camp to observe the World Health Day at Guwahati Press Club. Nearly hundred media persons participated in the program where over 50 scribes took the first dose of Hepatitis-B vaccine (in addition to 15 second dose recipients).

It may be mentioned that the diabetes has been growing at an alarming rate in India primarily because of unhealthy eating habit, stress and lack of physical activities. Of course, the diabetes is treatable and it can be kept under control to prevent more complications.

health

“As the main goal of this year’s World Health Day campaign is to increase awareness about the rise in diabetes and its staggering burden & consequences on low & middle income countries, we have organized the program to support the mission to prevent diabetes in our country,” said Ujjal Saikia of Dispur Hospitals Private Limited.

Today’s health camp at press club, where over 65 media persons took different doses of Hepatitis-B vaccine, was conducted by staff nurses Anjali Bhuyan, Ghunusa Deuri and Jamina Lahong. Another camp to administer the second dose of Hepatitis-B vaccine (for over 50 first dose recipients) will be organized on 7 May 2016 to complete the process.

March 29 CBSL Treasury Bond auction A repeat of last year’s controversy?

April 7th, 2016

CBSL issue bonds worth Rs 80 billion after calling bids for Rs 40 billion-Media Unit – ACF

The Anti-Corruption Front (ACF) has written to the Governor of the Central Bank of Sri Lanka (CBSL) requesting an explanation regarding the issue of treasury bonds worth Rs 80 billion on March 29, 2016.

It was the ACF that first exposed controversial Treasury Bond issue last year, although at that point neither the ACF nor its partners were fully aware of the gravity of the issue. However by now it is obvious that last year’s Treasury Bond issue was one of the biggest financial controversies in recent years. It is not clear that there were any malpractice/manipulation has taken place during March 29 auction, however there are indications that the process (on March 29) has run on parallel lines of last year’s controversial auction. That is the reason why the ACF has written to the Governor of CBSL, President and Finance Minister seeking an explanation of the process, so that there will no longer be room for doubt.

Highly suspicious

Chairman of the ACF, Ven Ulopone Sumangala Thera and Advisor of ACF, Rajith Keerthi Tennakoon quoting data from the CBSL said that the details surrounding the sale are highly suspicious.

“Central Bank of Sri Lanka has issued treasury bonds worth Rs 80 000 million on March 29, although it initially announced that it will issue treasury bonds worth Rs 40 000 million (http://www.cbsl.gov.lk/pics_n_docs/02_prs/_docs/notices/notice_20160324eb.pdf). It is said that the figure was revised due to the high demand. It is suspicious that the CBSL issued twice as much treasury bonds as planned. In addition most of the bonds are those that will mature in 14 years and one month, which places the biggest burden on the CBSL,” said Chairman of the ACF, Ven Ulopone Sumangala Thera.

ACF stated that the bonds were issued via a primary dealer/s, but the identity of the dealers has not been revealed. Given below are the official data issued by the CBSL on the sale of Treasury Bonds.

Mahabankuwatable01Mahabankuwatable02

ACF observations

Writing to the Governor of the Central Bank, President and the Finance Minister, ACF stated that the CBSL should answer the following concerns to ensure transparency of the process and to rebuild people’s faith in the Central Bank.

  1. The CBSL announced that it will issue treasury bonds worth Rs 40 000 million
  2. However on the auction held on March 29, 2016, the bid was oversubscribed and the CBSL ultimately issued treasury bonds worth Rs 80 000.
  3. CBSL issued a press release indicating that it issued bonds worth Rs 28 975 million in the segment of Rs 14 years and one month at a price of Rs 80.52 (at an interest rate of 14.23%). This gives rise to the following questions

3.1   Why did the CBSL which initially wanted to issue bonds worth RS 40 000 million ultimately issue Rs 80 000 million?

3.2   Why did the CBSL issue treasury bonds worth over Rs 28 000 million on the most expensive variety of treasury bonds

3.3   Who were the primary dealers present at the auction on March 29 who bid for the 14 years and one month variety of bonds? The volume of bonds obtained and at what interest?

Meanwhile ACF advisor Rajith Keerthi Tennakoon said that while the at this moment ACF does not directly state that there was a ‘scam’ akin to the one that transpired last year, the circumstances surrounding the March 29, 2016 treasury bond auction raises serious concerns on the transparency of issuing treasury bonds.

“There must be a lot more transparency in the CBSL. The public must be made aware of how and why things happen, especially because of what happened last year. Transparency is the only way to dispel public doubts,” he said.

Attached herewith is the letter ACF sent to Governor of the Central Bank, President and the Finance Minister.

Media Unit – ACF

April 07, 2016.

මාර්තු 29 –  ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුවේ  බැඳුම්කර නිකුතුව පසුගිය වසරේ ආන්දෝලනාත්මක තත්වය යළිත් මතුවන ලකුණු?

April 7th, 2016

–         රුපියල් බිලියන 40 බැඳුම්කර අලෙවි කරන බව පවසා බිලියන 80 බැඳුම්කර අලෙවි කරලා – මාධ්‍ය ඒකකය දුෂණ විරෝධී පෙරමුණ

2016 මාර්තු 29 වන දින රුපියල් බිලියන 80 බැඳුම්කර අලෙවිකිරීමේ සිදුවීම සම්බන්ධයෙන් කරුනු පැහැදිලි කරන්නැයි ඉල්ලා දුෂණ විරෝධි පෙරමුණ මහබැංකු අධිපතිවරයාට ලිපියක් යොමු කළේය.

පසුගිය වසරේ භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර අලෙවි කිරීමේ සිදුවීම සම්බන්ධයෙන් මුල් වරට දුෂණ විරෝධී පෙරමුණ විසින් අණාවරණය කළ අතර එම අවස්ථාව වන විට එහි බරපතලකම පිළිබඳව දුෂණ විරෝධි පෙරමුණ ප්‍රමාණාත්මක දැනුවත් භාවයකින් නොසිටි අතර මේ වන විට එම බැඳුම්කර අලෙවි කිරීමේ ප්‍රතිවිපාක මෙරට ආර්ථිකයට බලපෑම් එල්ල කෙරෙමින් පවතින බව කවුරුත් දන්නා සත්‍යයකි. මේ අතර පසුගිය මාර්තු 29 වනදා භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර අලෙවි කිරීමේ  ක්‍රමවේදය ද පසුගිය වසරේ අනුගමනය කර ඇති ක්‍රමවේදයට බෙහෙවින්ම සමාන බැවින් මෙහිදී කිසියම්  අක්‍රමිකතාවක් සිදුව ඇත්දැයි සැකයක් මතුව තිබේ. මේ නිසා මෙම සිදුවීම පිළිබඳව වහා පැහැදිලි කිරීමක් කරන ලෙස ඉල්ලා  දුෂණ විරෝධී පෙරමුණ විසින් මහබැංකු අධිපතිවරයාට සහ මුදල් අමාත්‍යවරයා  වෙත ලිඛිතව දන්වනු ලැබීය.

 සැකසහිත තත්වයක්

දුෂණ විරෝධී පෙරමුණේ සභාපති  පුජ්‍ය උලපනේ සුමංගල ස්වාමීන් වහන්සේ සහ එහි උපදේශක රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන් මහතා මහ බැංකු දත්ත ඇසුරින් මෙහි සැක සහිත තත්වයක් පවතින බව පැහැදිලි කරයි.

මේ සම්බන්ධයෙන් අදහස් දැක්වු පුජ්‍ය උලපනේ සුමංගල ස්වාමීන් වහන්සේ,

“රුපියල්  මිලියන 40000 ක භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර අලෙවි කරන බව පපවසමින්  ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුව පසුගිය මාර්තු 29 වනදා රුපියල් මිලියන 80000 ක  භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර අලෙවි කර  තිබෙනවා.(http://www.cbsl.gov.lk/pics_n_docs/02_prs/_docs/notices/notice_20160324eb.pdf)

භාණ්ඩාගාර බැදුම්කර සඳහා පැවති අධික ඉල්ලුම නිසා මෙලෙස   නියමිතව තිබු සංඛ්‍යාව ඉහළදැමීමට සිදුවු බව තමයි එහි සඳහන් වෙන්නේ. මේ ආකාරයට සැලසුම් කළ ප්‍රමාණය මෙන් දෙගුණයක් අපෙවි කිරීම අතිශයින්ම සැකසහිත කාරණයක්. මෙලෙස අලෙවි කර ඇති බැඳුම්කර අතුරින් බොහොමයක් වසර 14ක් මාසයක් තුළ කල් ඉකුත් වන ඒවා.මෙමඟින් මහබැංකුවට  ගෙවීමට සිදුවන පොලිය ඉහළයි.“

මෙම භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර ප්‍රාථමික අලෙවිකරුවන් මඟින් අලෙවි කර ඇති බව දුෂණ විරෝධි පෙරමුණ කියයි.මෙම අලෙවිකරුවන් පිළිබඳව තොරුතුරු මෙතෙක් හෙළිදරව් වී නැත.මෙම බැඳුම්කර අලෙවිය පිළිබඳව ශ්‍රීලංකා මහබැංකුව ප්‍රකාශයට පත්කර ඇති දත්ත මෙසේය.

Mahabankuwatable01Mahabankuwatable02

දුෂණ විරෝධී පෙරමුණේ නීරීක්ෂණ

ජනාධිපතිවරයා, මුදල් අමාත්‍යවරයා සහ මහබැංකු අධිපතිවරයා වෙත ලිපියක් යොමු කරමින් දුෂණ විරෝධී පෙරමුණ කරුණු කිහිපයක් දක්වා තිබේ. එම කරුණු සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුව වහා පිළිතුරු දෙමින් මෙම ගණුදෙනුවේ පාරදෘෂ්‍ය භාවය පිළිබඳව තහවුරු කර මහබැංකුව පිළිබඳ ජනතා විශ්වාසය ආරක්ෂා කරගත යුතු බව දුෂණ විරෝධි පෙරමුණ අවධාරණය කරයි.

1.ශ්‍රි ලංකා මහබැංකුව රුපියල් මිලියන 40000 ක භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර අලෙවි කරන බව නිවේදනය කිරීම.

  1. නමුත් 2016 මාර්තු 29 වන දින පැවති වෙන්දේසියේදී රුපියල් මිලියන 80000 ක භාණ්ඩාගාර බැදුම්කර අලෙවි කිරීම.

3.ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුව මේ සම්බන්ධයෙන් නිකුත් කර ඇති මාධ්‍ය නිවේදනයට අනුව රුපියල් මිලියන 28975 ක බැඳුම්කර  රුපියල් 80.52 බැගින් වසර 14 සහ මාසයක් තුළ කල් ඉකුත්වන ආකාරයට අලෙවි කිරීම.(පොලී අනුපාතිකය 14.23%)

3.1 මුලික වශයෙන් රුපියල් මිලියන 40000 ක භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර අලෙවි කරන බව පවසා රුපියල් මිලියන 80000 ක භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර අලෙවි කළේ ඇයි?

3.2මහ බැංකුව වැඩි පොලියක් ගෙවිය යුතු ආකාරයට රුපියල් මිලියන 28000 ක භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර  නිකුත් කළේ ඇයි?

3.3 මාර්තු 29 වන දින  වසර 14ක් සහ මාසයකින් කල් ඉකුත් වන  භාණ්ඩාගාර බැඳුම්කර අලෙවි කළ ප්‍රාථමික අලෙවිකරුවන් කවුද? කොපමණ බැඳුම්කර ඔවුන් අලෙවි කළේද? කුමන පොළියක් යටතේ ද?

මේ අතර දුෂණ විරෝධි පෙරමුණේ උපදේශක රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන් මහතා අවධාරණය කළේ පසුගිය වසරේදී මෙන්  මෙහිදී සෘජුව වංචාවක් සිදුව ඇතැයි සඳහන් නොකරන බවයි. නමුත් මෙම ගණුදෙනුව විනිවිද භාවයකින් නොවීම පිළිබඳව ගැටළුවක් පවතින බවද ඒ මහතා අවධාරණය කරයි.

“ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුව වඩා විනිවිද භාවයක් සහිත ආයතනයක් විය යුතුයි.එහි කටයුතු සිදුවන අකාරය පිළිබඳව මීට වඩා විනිවිද භාවයකින් කටයුතු කළ යුතුවෙනවා. පසුගිය වසරේ වසරේ සිදුවු සිදුවීම් නිසා ජනතා විශ්වාසය යළි තහවුරු කරගැනීම සඳහා එම විනිවිද භාවය අත්‍යවශ්‍ය වී තිබෙනවා“

 

මාධ්‍ය ඒකකය

දුෂණ විරෝධී පෙරමුණ

CATHOLIC ACTION IN CEYLON AFTER INDEPENDENCE

April 7th, 2016

Book Published by THE  BAUDDHA JATIKA BALAGEVAYA 1963 Chapter 10

Part 1 – IN POLITICS

The very term “Catholic Action” was not known even among the non-Catholic English educated intelligentsia of Ceylon until the publication of the report of the Buddhist Committee of Inquiry, or more popularly known as the Buddhist Commission Report, in February 1956. There had of course been a general feeling among the Buddhists public servants that some of the Roman Catholic officers occupying key positions in various Government Departments were pursuing a policy of discrimination against Buddhists and in favour of Roman Catholics in administrative matters such as appointments, promotions and scholarships. They, however, attributed this to the clannishness of a minority community rather than to the deliberate scheming of an organized body.

The same allegation was in fact levelled against Tamil officers in key positions. It was the Buddhist Commission Report which revealed that these discriminatory acts were the result of the machinations called ’Catholic Action.’ Discussing the non-religious activities of religious bodies, the Buddhist Commission Report said: “The most prominent among them (non-religious activities) is the movement designated “Catholic Action”. “Catholic Action is a movement started by the Pope (Incl: Ignatius Loyola/ local Jesuits who have access to local laymen.) all over the world among Catholic laymen, embracing all activities from the intellectual to the manual, to the social to the political. It emphasizes the promotion of Catholic aims by the lay apostolate. Father S.G. Perera, SJ, explains the political aim of Catholic Action in a lecture published under the title: “Catholics and Civil Responsibilities” as the “devising of means to bring about harmonious agreement between Church and State in politics.” Catholic Action groups are found in every Government department and mercantile firm, directed and guided by the Catholic Hierarchy furthering Catholic interests and promoting the interests of Catholics through the use of official positions. In thisway the Hierarchy is kept informed of Government activities and the public servants given directives as regards their official acts. This is how harmonious agreement between Church and State is brought about.” (The Betrayal of Buddhism. An abridged version of the report of the Buddhist Committee of Inquiry, p21)    The revelation that there was an organized movement called Catholic Action and that the members of this movement, most of whom were high officials holding key positions in public service, were being given instructions by an outside body with regard to such matters as appointments, promotions and scholarships, gave an entirely different complexion to the situation, and soon Buddhist public servants began to be vigilant about the activities of Catholic officers in their departments.

On 20th January, 1957, the Venerable Narada Maha Thero of Vajiraramaya, Bambalapitiya, addressed an open letter to the late Prime Minister, Hon. SWRD. Bandaranaike, pointing out to him the extent to which Catholic Action had infiltrated into key positions in the Armed Services, the police and various other Governmental departments and warning him of the danger of the movement. This letter which contained matters of vital importance to the people of the country, and written by a monk well-known for his piety, learning and disinterestedness in politics, was entirely blacked out by the daily Press. As a matter of fact, by this time the daily Press had been successfully “permeated with the Christian Spirit” by Catholic Action, and hence would not publish anything which put the Catholic Church or the Catholic Action Movement in an unfavourable light.

The Catholic Action Movement in fact, appears to have become very active in Ceylon from the time it realized that Ceylon would become politically independent and that as a result there might be a revival of Buddhism and Hinduism, the two indigenous religions which had been suppressed for centuries. Under British rule, every Christian Church had been incorporated by law and this legal act had given them very wide powers.

The Roman Catholic Church had been incorporated under Roman Catholic Bishop Ordinance No. 19 of 1906 and under this enactment, the Archbishop had become a Corporate soul, having perpetual succession and vested with full powers “to acquire, purchase, take hold and enjoy movable and immovable property of
every description, and to sell or otherwise dispose of same.” In terms of this Ordinance, the Roman Catholic Archbishop also had the right to invest money in business or industrial undertakings and in fact he possessed every power the law was capable of granting. And on the other hand, he as a Corporate soul with perpetual succession, was not liable to death duty. He was not obliged to render accounts either to the members of the Church or to the Government. In addition, he was also exempted from all taxes including Income Tax. The nett result of all this was that when this country gained Independence, the Roman Catholic Church was the wealthiest and the most powerful organization outside the Government.

Thus when the Roman Catholic Church realized that political independence was soon becoming a reality, it sought to perpetuate its powers under the changed conditions, by having them safeguarded by the new constitution which granted independence to the country.

Sir Ivor Jennings, who drafted the Order-in-Council (Independence of Ceylon) has revealed that proviso to Section 29 (2) (d): “was SLIGHTLY amended in final drafting to meet the views of the Roman Catholics.” The amendment is as follows:

“Provided that in any case where a religious body is incorporated by law, no such alteration shall be made except at the request of the governing authority of that body”.

Discussing the effects of this proviso the Buddhist Commission Report says:

“Parliament in Ceylon may reduce the powers of the Queen, but it cannot reduce the powers of the Christian Religious bodies. Over Ceylon, Christianity sits enthroned, and Ceylon bound hand and foot has been delivered at the foot of the CROSS.” (Betrayal of Buddhism – p31)

United National Party.

Just one year before the grant of Independence, the United National Party was formed by the amalgamation, or to be more precise, by the coalition of
several political parties. Such diverse elements as the Ceylon National Congress, the Sinhala Maha Sabha, the Tamil Congress and the Muslim league went to form the United National Party. There was no Catholic party as such, but the most united group within the United National Party, and having a strong sense of purpose and determination, was the Catholic group in the Party.

We are in a position to reveal that there was an ‘Inner Cabinet’ to advise the first Prime Minister of Independent Ceylon, Mr. D.S. Senanayake, on State policy as well as on the day-to-day administration, and that this Cabinet comprised entirely of Catholics. Three Catholic knights and a Catholic historian used to meet Mr. D.S. Senanayake at lunch once a week at the Senate building and State affairs were discussed at this meeting. We are sure that the late Mr. D.S. Senanayake did not for a moment suspect that these gentlemen were Catholic Actionists who were acting under the direction of the Catholic Hierarchy and were seeking to influence his policies so as to make them favourable to the Church. But in retrospect, we see how all his actions were influenced by the advice tendered by this Catholic ‘Inner Cabinet.’

This ‘Inner Cabinet’ saw to it that the newly formed Armed Forces: the Army, the Navy and the Air Force were subjected to “Christian penetration”. More than 75% of the staff posts in the Army, 95% in the Navy and more than 60% in the Air Force were manned by Roman Catholics and practically every key post was filled by one of them. Care was taken to see that even the post of the Civilian Administrator, a post filled by an officer belonging to the Accountants’ Service was always held by a Catholic or a Christian in each of the Armed Forces.

Once the key positions were captured by Catholics, they saw to it that the Catholic power within the Armed Forces was maintained unimpaired. They did this by discriminating against Buddhists and other non-Catholics in the matter of recruitment, training and promotions.  And this goes on in the Armed Forces even today.

In fairness to the late Mr. D.S. Senanayake it must be said he was quite ignorant of the fact that there was a world-wide organization called the Catholic Action Movement controlled and directed by that part of the Hierarchy who had taken the Jesuit Oath, namely the Order of Jesuit Priests. They had as their ultimate objective the Catholicization of every country and resorted to infiltration tactics to achieve that objective. Mr. Senanayake had a genuine fear of Communism, and the Catholics in the United National Party, and especially the members of the ‘Inner Cabinet’ who were in close contact with the Roman Catholic Hierarchy worked on that fear and led Mr. Senanayake into the belief that while a Buddhist or a Hindu may be a Communist in secret, a Roman Catholic will always be an anti-Communist. It was thus that the Armed forces of a country with a 75% Buddhist population came to be dominated by Roman Catholics who comprise only 7% of the total population.

This all Catholic Inner Cabinet was in no small measure responsible for the rift between Mr. D.S. Senanayake and Mr. SWRD. Bandaranaike which ultimately led to the latter’s resignation from the post of Minister of Local Administration and his breakaway from the United National Party. Mr. Bandaranaike, as Leader of the House and most senior member of the Cabinet was the virtual successor to Mr. D.S Senanayake as Prime Minister. But his policies were far too socialist and nationalist for the liking of the Catholic Church. Worst of all, Mr. Bandaranaike was insisting that due place must be accorded to the Buddhist religion and the Sinhala language.

There is also no doubt that this Inner Cabinet was responsible for getting down Dr. H.W. Howes, a leading Catholic Activist of England who was functioning at the time as the Director of Education in the tiny British Catholic colony of Gibraltar and installing him as the Director of Education of Ceylon. We shall refer to his activities later.

Another act of Mr. D.S. Senanayake which worked against the interests of the Buddhists was the manning of the Public Services Commission entirely by non-Buddhists. The Soulbury Commission intended the Public Services Commission to be an independent body immune from pressure from outside, political or otherwise. The P.S.C. however, soon became the champion of minority religious and minority racial groups and sought to maintain the Colonial structure of the Public Service which favoured the Christians and the Tamils. This was generally done by “packing” the selection boards with Catholics Christians and Tamils. Catholic Action naturally lost no opportunity in making full use of this attitude of the P.S.C. and to grab as many posts as possible for Catholics in the Public
Service. As a matter of fact, within six years, i.e., 1948 to 1954, the Apostolate of Public Institutions of the Catholic Action Movement was able to infiltrate into the Treasury, the Customs, the Education Department, theGovernment Stores, the Department of Social Services, the Department of National Housing, the Income Tax Department, the Fisheries Department, the State Mortgage bank, and various other Government Departments and to “Christianize” them systematically in accordance with the instructions from the Vatican.

Buddhists who expected that discrimination against them would cease once and for all now that the country was politically independent, soon realized that discrimination of a far more subtle, far more pernicious nature was being exercised against them in the new set-up. It was at this stage that a Buddhist Congress deputation led by Dr. G.P. Malalasekera met Mr. D.S. Senanayake and asked him to appoint a Commission to look into the grievances of the Buddhists. Mr. Senanayake was most sympathetic to this demand and asked the deputation to meet him again and submit a list of names of persons who should be appointed to the proposed Commission. However, when they met the Prime Minister the next time, his attitude had undergone a radical change. He was brusque in his attitude to the deputation which comprised a number of Venerable Theras in addition to prominent Buddhist leaders. He asked the delegation whether “the Buddhists wanted a Fourth Refuge in Government in addition to the Three Refuges: Buddha, Dhamma and Sangha?” Could it be that the Inner Cabinet was responsible for this change of attitude on the part of Mr. D.S. Senanayake??

It was after this re-buff that the All Ceylon Buddhist Congress took steps to appoint the Buddhist Committee of Inquiry at its Annual Sessions at Kegalle held on 27th December, 1953.

Mr. D.S. Senanayake died in March 1952 and his son Mr. Dudley Senanayake became the Prime Minister. Mr. Dudley Senanayake resigned inSeptember 1953 and Sir John Kotelawala succeeded him as the Prime Minister.

In March, 1955, the Government appointed a Commission to go into the question of taxation and this Commission recommended inter alia that the income earned by religious bodies from lands, rents, investments and other profit earning activities should be brought under the provisions of the Income Tax Ordinance and be taxed like any other commercial undertaking. The Government prepared a draft amendment in terms of this recommendation. This was, however, vehemently opposed by the Catholic Church.  When the draft came before the cabinet for discussion, the Rev. Father Peter A. Pillai, leader of the Catholic Action Movement in Ceylon, was invited to the Cabinet meeting to present the Catholic Church’s point of view. After this meeting the proposal to tax the profit /earnings of non-religious activities of religious bodies was quietly dropped by the Government and the Catholic Church continued to be exempted from taxation.

The invitation of an outsider to be present at a Cabinet meeting was quite an unprecedented thing in the history of Parliamentary Government.

It was only in 1959, after a great deal of agitation on the part of the Buddhists, that legislation was introduced to bring religious bodies within the scope of the Income Tax Ordinance.

During the years 1954 and 1955 the official language question came into the forefront and there was a general demand that Sinhalese should be declared the official language of the Country. The Catholic Hierarchy realized that it would soon lose its dominant position if Sinhalese was made the official language of the country and accordingly advised the Prime Minister Sir John Kotelawala to hold a snap election in 1956. It will be remembered that 1956 was the year when the 2,500th anniversary of the  Parinibbana of the Buddha was due to be celebrated and the entire Buddhist population of the country was looking forward to this event. The decision to dissolve the Parliament and to have a General Election during the Buddha Jayanthi Year came as a surprise and a shock to them.

“Janatha” the Lake House Sinhalese evening daily reported in its issue of 10th. September, 1955 under the banner headlines: General election
is at hand:

“It is learned that a leading member of the Christian Hierarchy in the Island, has advised the Prime Minister that the time is most opportune to have a general election as the demand to make Sinhala the official language was again spreading like a wildfire. This was bound to create divisions in the country and if that happens, it would be a serious blow to the Government Party  . . .  This has become a very serious problem to the Catholic Hierarchy.”

Sir John Kotelawala, a Buddhist Prime Minister took the advice given him by the Catholic Hierarchy and dissolved the Parliament prematurely ignoring the vehement opposition of the Buddhist clergy and the laity and held the elections during the Buddha Jayanthi Year with disastrous results to himself and to his party!  Such was the influence wielded by the Catholic Hierarchy and the Catholic Action Movement over the leaders of the United National Party.

Mahajana Eksath Peramuna. The report of the Buddhist Committee of Enquiry was published in February 1956 and Mr. Bandaranaike and all other
candidates fighting on the Mahajana Eksath Peramuna ticket gave an undertaking in writing that if their party came into power they would implement its proposals. The most important proposal made by the Committee was with regard to education. The Committee proposed that all assisted schools should be taken over by the State and a unified system of education be established.

Mr. Bandaranaike’s party had a landslide victory at the 1956 elections and the pledge to the Buddhists was in no small way responsible for this victory. Mr. Bandaranaike became the Prime Minister.

However, notwithstanding the promise that Mr. Bandaranaike as leader of the M.E.P. had given to the people, the Catholic members of the new Government, Messrs. Stanley de Zoyza, Jim Munasinghe, Hugh Fernando and Aloysius Weerakoon began to assert from public platforms that it was not a
the interests of the country to take over the assisted schools, that the demand was made by a few Buddhists extremists, and that the Government had never given an undertaking to take over the schools or to establish a unified system of education.  So, the Catholic Church was somehow able to win over Mr. W. Dahanayake, Minister of Education to its own point of view.  Earlier, Mr. Dahanayake had been an ardent advocate of a unified state school system and had demanded that “Denominationalism must be rooted out neck and crop.”

In August 1959, exactly a month before he met with his tragic death, Mr. Bandaranaike gave a firm undertaking to a deputation from the All Ceylon Buddhist Congress that he would soon take steps to take over all assisted schools and reform the entire system of education.

The proposed Commission to inquire into the political aspects of the Bandaranaike assassination may reveal how for this decision of Mr. Bandaranaike contributed to his tragic death.

It is, however, significant that Mr. Bandaranaike met his death at the hand of a Buddhist monk who was a drug addict and that the prime mover of this crime was another Buddhist monk who moved closely in Catholic circles.

We now come to more recent events:

In the manifesto issued by the Sri Lanka Freedom Party under the leadership of Mrs. Sirimavo Bandaranaike at the General Elections July, 1960, the party gave a definite undertaking that if it was returned to power, it would take over all assisted schools and establish a unified and national system of education. Despite this pledge, the party candidate for Trincomalee, Mr. ERSR. Coomaraswamy,  a Catholic, assured his voters at election meetings that the assisted school system will never be disturbed bya Freedom Party Government – thus showing that a Catholic’s loyalty to his Church was above his loyalty to his country, to his people and to his party.  Mr. Coomaraswamy’s statement naturally caused a great deal of embarrassment, to the other Freedom Party candidates.

When the schools take-over bill came before the Parliament, Catholic Action tried its utmost to prevent it from becoming law. It organized mass protest meetings of Catholics and attempted to get the support of Buddhist monks who were managers of schools, to oppose the Government move. It organized parents’ rallies, mothers’ rallies and students’ rallies. It started a character assassination campaign against the Permanent Secretary to the Minister of Education and also the Prime Minister. The Bill became law despite the massive Catholic opposition. Once the Bill became law, however, Catholic Action hired men and women to occupy the Catholic Schools, and thus attempted to prevent the implementation of the Law. The Government, however, stood firm and the Hierarchy was compelled to get down Cardinal Gracias from India to find a way out of the tangle they had created for themselves.

          Federal Party

To what extent the Catholic Church and Catholic Action has been responsible bedeviling the relations between the Sinhalese Buddhists and the Tamil Hindus it is difficult to say. The Catholic Church however, appears to have wielded great influence over Tamil politicians who adopted an anti Sinhala
policy or a separatist policy.  Messrs. GG. Ponnambalam and C. Suntheralingham recently declared publicly that they took up ministerial posts in the Senanayake government on the advice of the Roman Catholic Bishop of Jaffna.

The policy of the Roman Catholic Church since Independence, has been to exploit the political and linguistic differences between the Sinhalese Buddhists and the Tamil Hindus, and thus prevent these two communities from being united. A Hindu –Buddhist Unity would naturally militate against the expansionist activities of the Catholic Church both in the North and in the South and the Church appear to be determined to prevent this.

In a pamphlet written by Rev. Charles Wickramanayake and circulated among the members of the Diocesan Council of the Church of Ceylon in October, 1958, he says: ”Long before the politicians raised the cry, a Bishop of God in Jaffna is said to have raised the cry, ”Tamil is in peril” and the Christian Church of God in Jaffna is accused of having persisted in this policy, even though a Mrs. Menon from India had said that this cry was absurd.”

A Catholic priest may not write to the press without the express permission of his Bishop. Canon Law is very clear on the point. It declares that “any priest who writes articles in daily newspapers or periodicals without the permission of his Bishop contravenes Canon 1286 of the Code of the Canon Law.” Tamil Catholic priests like Rev. Fr. Xavier S. Thaninayagam and A. Mathuranayagam, however, not only wrote to the Press against the language policy of the Government and demanded parity of status for Tamil and Sinhala as an official language, but also took an active part in protest meetings and demonstrations organized by the Federal Party over this issue. Rev. Fr. Thaninayagam went so far as to bring grave accusations against the Government before foreign audiences. (CDN. 15.8. 1956)

There is no doubt that these Tamil Catholic priests had the blessings of their Hierarchy. We are also aware that Sinhala Catholic priests like Reverend Father Joe Quintus Perera who supported the Government’s language policy were silenced by the same Hierarchy by threatening him with action under the Canon Law.

Next to the United National party, the Federal party has been subjected to the process of “Christian penetration” by Catholic Action. The Federal party is predominantly a Tamil Party – with only a small handful of Muslims. It must be pointed out in this connection that while only 7% of the Sinhalese population is Catholic by religion, the percentage of Catholicsamong the Ceylon Tamils is as high as 21%. The pressure of the “Pope’s block vote” must, therefore, naturally be greater on the Tamil politicians than on the Sinhala politicians. This explains why the members of Parliament belonging to the Federal Party have become champions of the Catholic Church and the Catholic Action Movement, inside and outside parliament.  The Federal Party has also toed the Catholic Church’s line on all important issues that came up before parliament, although their stand has been against the interests of the greater majority of the Tamil Hindus.  Some such issues were the Paddy Lands Bill, the taxation of Religious Bodies Bill, and the  Schools Takeover Bill. The Federal Party is also for the continuance of the
Catholic domination in the Armed Forces although the Tamil Hindus, just as much as the Sinhalese Buddhists, have been discriminated against by the Catholic High Command in these Forces.

          The Press.

In its task of “permeating the temporal order with Christian principles” Catholic Action in every country pays special attention to the press.
Speaking of the influence of Catholic Action on the American press Emmet McLoughlin says in his book: ”American Culture and Catholic Schools” “The
most important channel for Catholic censorship and propaganda is still the Press. The Hierarchy does its best to keep unfavourable news out of the daily papers and our national magazines. This would include such un-American activities  of the clergy in other parts of the world, negotiations by the Vatican with totalitarian powers, questionable actions of the American clergy such as the arrest of a priest for drunk and reckless driving (especially with a parishioners wife in the same car). This censorship is usually achieved through Catholic members of the newspapers’ local staff and the ever present Damocles’ Sword of the threat of a subscription boycott by the large Catholic public or an advertising boycott of the Catholicmerchants (p140)

The daily press in Ceylon is no less subservient to the Catholic Church than its counterpart in North America. Catholic Action has been very successful in infiltrating both the important newspaper groups in Ceylon. The Times Group of newspapers is in fact managed and edited by militant Catholic Actionists, although some of the important shareholders of the group are prominent Buddhists like Messrs. Henry Amarasuriya, and Donald Ranaweera. This group of papers is well and truly run as a propaganda machine of the Catholic Church supporting what the Church supports and opposing what the Church opposes. The policy of the Times Group of papers is said to be formulated by no less a person the Archbishop of Colombo himself.(Circa 1963)

In the course of an address delivered at the presentation of the Buddhist Commission Report to the Maha Sangha and the Buddhist public at Ananda College on the 4th. February 1956, Mr. L.H. Mettananda referred to the Lake House newspapers and said:

“The Roman Catholic Church with its vast resources is openly and blatantly exploiting the poverty, the ignorance and the helplessness of the Buddhist masses. The Buddhists have no way of ventilating their grievances and getting them redressed in this democratic land of ours.  The Lake House newspapers which support the Government and the Roman Catholic Church pay no heed to the grievances of the Buddhists. On the other hand these papers publish glowing tributes to the Catholic clergy and nuns and give prominence to Roman Catholic Parades and processions. They also suppress any form of local news critical of, or detrimental to the Roman Catholic Church. At the same time they advise the Buddhists to be tolerant. The Dinamina, the  Silumina and the Janata fool the fool the Bhikkhus and the Sinhalese reading public, while the Daily News and the Observer ridicule the Bhikkhus, the Sinhalese teachers and the Ayurvedic physicians and the Sinhalese reading public in general. The Government rejoices at all these, so does the Roman Catholic Church.”

Mr Mettananda went on to say:

“We are asking that the youth of the country be freed from missionary control. Today it is not only the education of the young that is endangered. The adults receive their education largely through the Press. We have no grievance against the Times which is a Catholic controlled newspaper. But we have every right to expect the Lake House newspapers: The Daily News, the Observer, the Dinamina, the Janata and the Silumina to be run as national newspapers. They were started by a great patriot of this country, the late D.R Wijewardena, at the request of another patriot the late Sir D.B. Jayatilake. It was the late Mr. Wijewardena, who left by will two lakhs of rupees for the construction of the University Sangharama. The Lake House newspapers are run by his son-in-law, Mr. Esmond Wickremasinghe, who happens to be a member of a Christian family. He has filled the editorial staff and other key posts of the Lake House with Christians,
especially Roman Catholics. His general policy is to decry the Sinhala Language and Buddhism, and to the extole the virtues of Christianity and English. He runs his newspapers as official organs of vested interests and foreign interests. There is scarcely anything national in his English newspapers. But as his income comes chiefly from the Sinhalese reading public, he gives his Sinhala newspapers a local look which, however, rapidly undergoes a change when it suits him. His inconsistency can be seen from the fact that his English newspapers support English as the State language and ridicule the Sinhala medium child as a monkey-faced idiot, and Dutugemunu as a pot-bellied drunkard, while his Sinhala newspapers appear to support Sinhalese as the State language and appear to ridicule the denationalizedsection of our society.”

Former Prime Minister Tony Abbott’s comments on National Security and Support for Sri Lanka

April 7th, 2016

Ranjith Soysa Society for Peace, Unity and Human Rights for Sri Lanka (Victoria)

As a collective of organisations representing Australians of Sri Lankan origin, we welcome the comments on Sri Lanka made by the former Australian Prime Minister Mr. Tony Abbot in a recent article to the Quadrant Magazine entitled ‘I Was Right on National Security’.

In particular, Mr Abbots statement that ‘Australia didn’t join the human rights lobby against the tough but probably unavoidable actions taken to end one of the world’s most vicious civil wars’ resonates well with all Sri Lankans who endured the three-decade long campaign of terror waged by the LTTE to carve-out a separate mono-ethnic state of Tamil Eelam from the North and the East of Sri Lanka.  During this period, thousands of Sri Lankans from all ethnic backgrounds were killed by the LTTE using various violent means including the bombing of public buses, trains, buildings and roads.  Untold damage was also caused to the infrastructure of the country and places of religious worship including World Heritage protected sites.

Mr. Abbot’s comment that ‘the balance between civil liberties and national security does have to shift while there are people in our midst pledged to do us harm’ is applicable to many nations currently facing complex situations as it was to Sri Lanka.

As he says, ‘The problem is not just terrorism but those who would justify or excuse terrorism without actually advocating it’.  This is a strong reminder to the Tamil Tiger diaspora and the LTTE apologists masquerading as Refugee and Human Rights Advocates as well as to other anti Sri Lankan activists, including a number of misguided Australian politicians and journalists, that they too are accountable for the destruction heaped on the people of Sri Lanka.  Not surprisingly, they are the very groups that have been quick to criticise Mr. Abbot for his support of Sri Lanka’s political and territorial integrity.

We also endorse the former Prime Minister view that ‘A country that can’t control its borders sooner or later loses control of its future’.  The gift of two Australian Bay Class Patrol Boats to Sri Lanka and the joint operations between the two nations have already enhanced maritime security and reduced people smuggling in the region.

As recent events in Europe show, countries with little or no border control are increasingly being exploited by economic migrants and those with links to international terrorism.  Those who advocate the building of a land bridge and/or tunnel between Sri Lanka and the overtly hostile Indian State of Tamil Nadu should take serious note of this warning.

In conclusion, we gratefully acknowledge the economic and moral support extended by successive Australian Governments to the fellow Commonwealth nation of Sri Lanka and hope that this continues into the future.

Ranjith Soysa

(Coordinator)

Society for Peace, Unity and Human Rights for Sri Lanka (Victoria) / Society for Peace, Unity and Human Rights for Sri Lanka (NSW) / Society for Peace, Unity and Rehab: in Sri Lanka (WA)/ Society for Peace, Unity and Human Rights in Sri Lanka (QLD) / Viru Daru Diriya Fund (Victoria)/ Sinhala Cultural Association (ACT)

නලින් ද සිල්වා   උසාවි තුනකින් වැරදි කරු  වුවායය්  කියන ධනපාලගේ ”පට්ට පල්  බොරුව ”’

April 7th, 2016

ධර්මසිරි සෙනෙවිරත්න

බෝධි ධනපාලගේ  අසමජ්ජාති ලිපිවලට උත්තර දීම  ත්  වැඩකට නැති දෙයකය් පාඨකයන්  කීප දෙනෙක් කියා ඇතත්  මේ අවස්ථාවේ  නිහඬව සිටීම ට මට නොහැක .නලින් ද සිල්වා වැනි විශිෂ්ට දේශප්‍රේමියෙකුට මද ගසමින් ඔහුගේ චරිතය ඝාතනය කිරීමට  ධන පාල මහතා අර අ දින්නේ .නලින්ගේ අභියෝගයට මුහුණදෙන්නට බැරිව ඇතිවූ ලැජ්ජාව වසා ගැනීමටය . ගජයෙක් මෙන් මුලින් පැනගෙන  ආවත්  මුහුණට මුහුණලා විවාදයකට ගියොත්  ප්‍රශ්නෙන් ප්‍රශ්නෙට පැහැදිලි පිළිතුරු දෙන්නට සිදුවෙන බවත්  එවිට එකමදේ හමආම කියමින්  බේරුනා මෙන් බේරෙන්නට නොහැකි බවත්  තේරුණා පසුව ඔහු විවාදයෙන් ලිස්සාගියේ කේවට්ටයා මෙන් අනන් මනම් දොඩවමිනි .’  
                                          දැන්  ඔහු නලින් උසාවි තුනකින් වරද කරු වී අතය් කියය් . මේ ගැන මම දන්නා කරුණු කිවයුත්යය් මගේ සිත මට හඬගා කියය් .    මෙය ලියන මම නම් කිසිදා නලින්ගේ පන්තිකාමර සිසුවෙක් නොවේ .මම ඔහුව මුලින් හඳුනා ගත්තේ ලිපිලේඛන මගින් මිස පුද්ගලිකව නොවේ පුගලිකව  හමුවුනේ මෑත කාලයේය එහීත් හතර පස් වතාවකට වඩා  පුද්ගලිකව මුණ ගසීත් නැත .  මම   අද යම් ජාතිකත්වයක  සිටින්නේ නම් එයට සියයට 90කම හේතුවුයේ  නලින්ගේ පොතපත හා ලිපිලේඛන හැදෑරීම නිසාය . ජීවන සරසවියෙදීනම් මම ඔහුගේ සිසුවෙක්මි .
                                           එනිසා නලින් කොළඹ සරසවියෙන්  නෙරපූ බව  අසු පසු මම මේගැන  සොයාබැලීමට උනන්දු වුයෙමි. . එවක සරසවියේඋප  කුලපති ජී එල් පීරිස්ය . ඔහු කවදත් විජාතිකයෙකි  ජාතිකත්වයට එරෙහි ඔහු නලින්ගේ  ජාතික චින්තනයට එරෙහිවිය  ඔහුමෙන්ම බොහෝ සරසවි අදුරෝද බටහිර ගැති  ආචාර්ය මහාචාර්ය  පට්ටම් වලින් හිස උදුම්මා ගත්තෝ වෙති .ඔවුහු කිසි විටෙකත් තමන් උගත් දේ වරදියය් පිළිගන්නා ය නොවේ එහෙත් නලින්  තමන් උගත් දේවල් පවා වරදියය් තේරුම් ගත විටඒ  වා විවේචනය කරමින් ඒවා ඉගැන්වූ අයගේ අධ්යා සයන් පවාසැකකරමින් විවේචනය කළේය .එවිට අනෙක් ඇදුරෝ  පරල වුනේ තමන්ගේ පට්ටම් ගැලවී යාදොය් බියවූ නිසාය .
                                  නලින් වැරදිකරු  වුනේ වංචා වලට නොවේ . සාකච්චාවලදී තදින් කතා කරමින් බහින්බස් වීම  හා අධ්‍යාපන ඇමති හමීඩ්  සරසවිය ගැන බොරු කීවායය්  පුවත් පත් වලට  ප්‍රකාශ කිරීම යන දෙකටය . උසාවිය කිව්වේ හමීඩ් ගැන එසේ කීමට නලින්ට දේශ පාලන අයිතියක් නැති බවය්  . එහෙත් මතක තබා ගන්න    නලින් එසේ කිව්වේ  ආචාර්ය සමිති සම්මේලනයේ සභාපති ලෙස   වුර්තීය සමිති නිලධාරියෙකුගේ  ක්‍රියා කලාපය අනුගමනය කිරීමෙනි .  හමීඩ් ලගේ කාලයේ වුර්තීය සමිතිවලට  සැලකුවේ නැතිබවා අපි හැම දනිමු .මේ වැරදි  කලේ යය කියා සරසවිය ගෘහස්ත පරීක්ෂණය තියා නලින් අස්කළේය   . කම්කරු උසාවියෙන් නලින් දිනුවේය ලක්ෂ දහයක පමණ  වන්දියක්ද ඔහුට ඒ මගින් අනුමතවූ  බව මට මතකය සරසවිය අභියාචනා කර එමුදල අඩුකරවා ගත්තේය  නලින් වැරදිකරුවෙකු වුනානම්  අවම ලක්ෂ පහක පමණ වන්දියක් ලැබුනේ කෙසේදය්   ධනය   පාලනය කරන්නෝ  අපට කියා දිය යුතුය .
                                            මේ අරගලයේ මුල මෙසේය .සරසවි කලබල නිසා වසාතබීමෙන් පසු විවුර්ත කල වහාම සිදුවූ පාඩු පිරිමහන්නට කෙටිකාලීන පාඨමාලා ආරම්භ කරන ලදී  මේ අතරවාරයේදී  විභාග ප්‍රතිඵල සඳහා නව නිර්ණායක හඳුන්වාදී  තිබුනේය කෙටිකාලීන පාඨමාලාවකින් පසුව නව නිර්ණායක අනුව ප්‍රතිඵලා නිකුත් කිරීමෙන් තමන්ට අසාධාරණයක් වෙන නිසා  පැරණි නිර්ණායක අනුව ප්‍රතිඵල නිකුත් කරන ලෙස සිසුහු ඉල්ලා සිටියහ .නලින්  හා තව කීපාදෙනෙක්
ඒ සිසුන්ගේ ඉල්ලීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේයයසමරනායකලා ආපාසින්හලා ඒ සිසුන්ට විරුධ්ධාවිය .ඇදුරන්ගේ ලොකුකම් මහන්තත කම්  රැකීමට  වඩා සිසුන්   කෙරෙහි අනුකම්පාවක්  දැක්විය යුතුබව නලින්ගේ මතය විය .වාදාභිමුකවීමෙදී නලින්  සුපුරුදු පරිදි  උධ්ධච්චයන්ගේ  පතුරු ගැලෙව්වේය . උන් නලින් සේවයෙන් නෙරපාදැ ම් මේ එනිසායජී එල් ගේ ආශීර්වාදය එයට   නිතැතින් ලැබුනේය
                                 ජී  එල් එකල දැඩි ෆෙඩරල් වාදියෙක ඉතින් නලින්ගේ චින්තනය ඔහුට වහ කදුරු විය . ජී එල් පක්ෂ මාරු කරමින් කලෙත් දැන් කරන්නෙත් හැකි තරමින් හැම පක්ෂයකම ජාතිකත්වය ඉවත් කිරෙමට  දැනමුතුකම් දීමය් ..

නලින්ට  මේ සටනේදී කිසියම් උදව්වක් දුන්නේ දිනේෂ් ගුණවර්ධන හා  නැසීගිය  එස් එල් ගුණසේකර  පම්මනක් යය මම සිතමි   SL  අධිකරණයේදී නලින් වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේය
                                        වන්දි අඩුවුනත් නලින් දිනුවේය .ඉන්පසු කැලණියේ රැකියාවද කළේය
              පාඨකයන් මේ විස්තර දන ගැනීමට සතුටු බව  සටහන් වලින් පෙනී ගිය නිසා ලියන්නට අදහස් කලෙමි මුහුණට මුහුණලා විවාදයකට එන තුරු  ධනපාලගේ කිසිම ලිලිප්යකට පිලිතුරුනොදෙන බව නලින් සහසුද්දෙන්ම කියා ඇතිනිසා  පිළිකනු  වල  කහි න්නේ නැතිවධනපාල මහතා විවාදයට සුදානම් විය යුතය .    .       

 

Muslim Early Marriage.

April 7th, 2016

Vajiragnana Warnakulasuriya

To the Attention of
Hon.Chandrani Bandara MP
Minister of Women and Child Affairs

This is an insignificant issue that would hurt the Muslim community. It looks like most of the burning questions of the day have been solved by the government and you have no work, my advice is just look after Sinhala children only on this issue and leave the sleeping dogs alone. You are arousing the wrath of your PM with this unnecessary issue.

For a moment let’s go back in history, take for instance Prince Siddhartha time. Even during that time there were no marriages on paper it all happened when both parties become sexually active opposite poles attracted together a natural phenomenon. That was the culture in that period. This was the case then & now with all beings. A biological need for the body & mind.

The Muslim religious leader encouraged early union (very very young) opposite sex simply because the woman’s fertility is very high when young so that the off spring will be healthy and the male will enjoy immense pleasure. So, if the Muslim parents are happy no one should bother.

This has been the joy with Christians & Catholic or any GOD based faiths! Priesthood that we hear daily accused of abuse these days enjoyed early childhood pleasure by the church, today it’s wrongly interpreted as childhood abuse, it’s a GOD given gift for their services! It’s obvious God created the flock for the enjoyment of his messengers.

The marriage on paper is a Christian feature, you know before the arrival of the colonials all Asian countries enjoyed the union of women casually just like having an early meal or a (coconut) (polkatta) cup of water. Of course this was the scene all over the Globe.

Even now your parliamentarians enjoy this pleasure at this very moment. I am sure Hirunika knows this even though you may not.

However the Muslim leader married a girl within 6 ~ 9years, so just like Sinhalese try to follow Buddhas advice, they too have

emulate the leader. Besides this is also a ploy to convert a country non-violently into Islam by becoming the Major community of the country. Let’s hope & wish Sri Lanka be the first Nation to achieve this milestone without bloodshed! Your PM at every opportunity talks of the Lichchavi governance during Buddhas time better than the rouge Mahanayakas of the Asgiriya and…..

So, my advice to you is not to poke your finger into a hornet’s hive and get stung all over the body nor should you create unnecessary headache to your PM!

Have a good day!

Vajiragnana Warnakulasuriya

Ranil Arrives China with his begging Bowl රනිල් චීනෙට වැඳගෙන යන හැටි

April 7th, 2016

Premiere Ranil Wickramasinghe has arrived in China for a three-day official visit last night. He was warmly welcomed by Young Chinese officials at Beijing Airport.

Ranilinchina1

Premiere Wickramasinghe was accompanied by his wife Prof. Maithree Wickramasinghe and several other state ministers.

Ranilinchina3

The foreign debt crisis of the ‘yahapalana’ government

April 6th, 2016

(Text of a speech delivered by former President MahindaRajapaksa on the “Foreign debt crisis of the yahapalana government” at the Battaramulla office on Monday 14 March 2016.)

Venerable members of the MahaSangha, clergymen of other faiths, Members of Parliament, and distinguished guests,

In announcing increases in the VAT and income taxes, and the reintroduction of the capital gains tax the Prime Minister said in his special statement to parliament last week that the government has been compelled to increase taxes in this manner because my government had got the country into a debt trap. The country is now facing an unprecedented economic crisis and we should examine how and why things came to such a pass.

After coming into power, the present government obtained 400 million USD under a currency swap arrangement with India in March 2015. They obtained another 650 million USD through a sovereign bond issue in May 2015. Another 1,100 million USD was obtained from India in July under a currency swap agreement. A further 1,500 million USD was obtained through a sovereign bond issue in October. Between March 2015 and March 2016, the government issued short and medium term Sri Lanka development bonds on 12 different occasions borrowing over 2,711 million USD. Thus in the 15 months they have been in power, the present government has obtained 6,361 million USD in foreign loans.

To put matters into perspective, this is enough to meet the entire foreign loan components of the Mattala airport (190 million USD) the Hambantota Port (426 million USD) Norochcholai Coal Power plant (1,340 million USD), The Colombo-Matara Highway (630 million USD), The Colombo-Katunayake Highway (248 million USD) all put together, and there would still be enough money to build not one, but two Port Cities (1,400 million USD each) one 500 megawatt Sampur Coal power plant (500 million USD) and yet another Mattala airport with the final leftovers.

This government enjoyed foreign exchange savings of around USD 2,500 million in 2015 due to the precipitous drop in oil prices after they came into power. But they could not build up foreign exchange reserves or even make the Petrolem Corporation and the Electricity Board profitable. All these colossal borrowings including the massive savings from petroleum imports have been spent on consumption. It is because of the almost comic fiscal irresponsibility shown by the government that Sri Lanka’s credit rating was downgraded by Fitch and Standard and Poor’s recently.

Explaining their reasons for downgrading Sri Lanka Fitch ratings pointed out that the government had loan repayments amounting to 4,000 million USD this year which would place an immense strain on foreign reserves. Of this four billion, more than 2,497 million USD or over 62% of the total were loans that the present government had taken in just the past year. The 1.1 billion USD currency swap arrangement with India entered into in July 2015 for six months and taken in September fell due this year. Furthermore, of the Sri Lanka Development Bonds issued since March 2015, over 1,397 billion USD were short term bonds coming due this year. The share of the repayments due in 2016 attributed to all previous governments put together was thus just over 1,500 million USD. Fitch would not have downgraded us if the debt repayments had remained at a more manageable level as was the case when the economy was managed by my government.

This downgrade has led to a situation where it has become very difficult for Sri Lanka to borrow in the financial markets and they have been forced to rely on multilateral lenders like the IMF who impose conditions such as increasing government revenue to demonstrate that the borrower will be able to pay back the money lent. This is why taxes are to be increased. Last Friday the government had to repay the 1,100 million USD borrowed from India. This month, the government was so desperate for money that they issued Sri Lanka Development Bonds with three and five month maturity periods to raise money. Development Bonds are supposed to be long term instruments. But this government has been using them to raise short term funds. Usually any country would phase out the loans they take so that there is no ‘bunching’ of loan repayments. This government has been ignoring even those basics. Such things do not go unnoticed in international credit markets.

The last time MrRanilWickremesinghe was Prime Minister between 2001 – 2004, the government debt to GDP ratio was consistently above 102%. It is my government that brought this ratio down year after year until it reached 75.5% by the end of 2014. This was the lowest debt to GDP ratio achieved since 1979. During the war years from 2006 to 2009, government expenditure remained at around 23% of GDP but after the war, we controlled expenditure until it reached 18.3% in 2014 – the lowest govt. expenditure to GDP ratio since independence.
It is because of this demonstrated fiscal dicipline that the IMF gave my government a stand-by facility of 2.6 billion USD during the global economic crisis of 2009 without any of the strict conditions that they have imposed on the present government. My government did borrow money to build infrastructure projects, but these were long term concessional loans at 2% or less in interest. Furthermore such borrowings were spread out over many years. We never borrowed for consumption like the present government which is why there were no fiscal fiascos like sweeping revisions of budget proposals and constant revision of tax rates when my government was in power.

The prime Minister’s allegation that there are undisclosed loans and liabilities of my government which are only now coming to light, is also a complete falsehood. State owned enterprises engage in commercial activities and they have their own dealings with banks. Borrowings by state entities are governed by their respective acts of parliament and have to be approved by cabinet. Such borrowings are paid back from their own revenues. Some loans may be guaranteed by the Treasury and in such event are reported to Parliament.

The Prime Minister said during his special statement to parliament last week that he increased the salaries and pensions of public servants, and reduced the prices of fuel, gas, sugar, canned fish etc. He was claiming to have fulfilled all the irresponsible promises made during the Presidential election to win votes. The present precarious situation shows that there are serious consequences to contend with when you try to win votes by pledging the taxpayer as live collateral.

Even before the present debt crisis, the economy was in an uncontrolled freefall. The All Share Price Index has lost around 1500 points after 8 January 2015 and over Rs 600 billion has been wiped off the market capitalisation in the stock market. Foreign holdings of Sri Lanka rupee bonds have gone down by more than half during the same period. Foreign investors who kept renewing their investments when I was in power started exiting the Sri Lankan bond market after January 2015 because they have no faith in the economic management of the present government. During the first nine months of 2015, the unemployment rate increased by nearly 1%. The Rupee has depreciated more than 10%. Foreign reserves which at an all time high of 8,200 million USD at the end of 2014 have gone down to less than 5,000 million. In the coming months, all that can be reasonably expected are more tax increases, more cuts in welfare measures and increases in water, electricity, telecommunications and transport costs not to mention even more unemployment due to the continuing economic mismanagement of this government. The present government will have to be held accountable for the hardships the people will have to face.
MahindaRajapaksa (MP)
Former President of Sri Lanka

 

Is there a threat to the life of former President Mahinda Rajapakse?

April 6th, 2016

Shenali D Waduge

If there is any person whose life is under threat it is that of the former President, not Chandrika Bandaranaike but Mahinda Rajapakse. If there is another person under similar threat it is Gotabaya Rajapakse. The public have every right to be concerned. LTTE ruled throughout presidencies of 4 Presidents and it was only the 5th who went against the odds and international threats to militarily defeat the world’s most notorious terrorist organization taking a decision as President of the Nation and as Senadhinayaka, commanding the armed forces. When caches of arms, ammunition, suicide kits together with the release of un-rehabilitated LTTE cadres and the recent announcement of the former

threatPresident’s security being suddenly trimmed down and removed all these added, the citizens smell serious trouble looming. The citizens of the country are grateful to the former President who together with the Armed Forces, Police and Civil Defense Force and the Defense Secretary ended 30 years of brutal terrorist rule. No one can deny that we today enjoy peace because of them. We can empathize with other nations now suffering from that same terror we once went through though they chose not to help us defeat terror. All those that played a pivotal role must be protected by the State.  Most are now worried and concerned about the former President’s and the former defense secretary’s safety. The world must take note of these concerns.  For ending terrorism neither of the Rajapakse’s need to have scores settled by the enemy and no one should facilitate this either for personal or political gain.

threat1

Let’s review the situation.

Calls for demilitarization have resulted in the closure of key military installations, confining of soldiers to barracks, allocating lands in high security zones to supposed IDPs who never owned a plot of land or ever had title deeds to lands, the increase in illegal fishing by Tamil Nadu comes with the realization that these same fishermen were part of LTTE’s fleet to smuggle arms, ammunition, narcotics and other logistics requirements. India’s involvement in creating LTTE and 35 other militant groups in the 1970s needs to also be mentioned. That LTTE was also under Indian intelligence tutelage combined with India’s aggressive inroads into Sri Lanka’s internal affairs leave little to the imagination. Add all this up and even a kindergarten goer can make sense of the situation.

It is remarkable how organizations that were listed using UNSC Resolution 1373 as LTTE fronts are now determining policy in Sri Lanka and have even been listed without no one so much as asking on what grounds they have been deproscribed without even investigating them. It is also unbelievable that the ministry that handles foreign affairs is virtually being run by the enemy neighbour!

threat2

It is in this context that we find ourselves being choked into signing another by-force agreement named ETCA no different to what took place exactly 30years ago when India forced Sri Lanka to sign the Indo-Lanka Agreement in 1987 and even change our constitution. Are we not seeing an encore!

In terms of life threats, Chandrika Bandaranaike Kumaratunga lost an eye from an LTTE attack but she did not mind calling her assailant ‘Mr. Prabarakan’, the present President was also injured by LTTE, Gotabaya Rajapakse as defense secretary escaped an assassination bid. Scores of UNP prospective leaders were conveniently bumped off by the LTTE. Ranil Wickremasinghe our Prime Minister surprisingly has never had a LTTE threat to his life or an attempt on his life.

threat3

CBK and Ranil have made numerous offerings to the LTTE. CBK offered Prabakaran to govern the North for 10 years as well as PTOMs while Ranil offered the Cease Fire Agreement ceding territory to terrorists. Together both offered an ISGA mechanism which is being repackaged under numerous other names and is being now pushed by those linked to drafting a new constitution.

We fought terrorists not Tamils.

We suffered terrorism not an ethnic conflict.

Unless this is cleared we are bringing solutions to the wrong problems and are likely to create further problems or new problems.

That LTTE lasted despite a global war on terror since 2001 showcases that LTTE has been used as a political toy for geopolitics and it had nothing to do with any concern for Tamils or their grievances. If post-LTTE defeat the same players are now out to remove those that eliminated their ‘toy’ it is good that we identify clearly who those global players are in order to take counter measures.

The joint opposition should be mindful that as citizens themselves their concern should be to highlight the dangers instead of feeling jubilant at the faux pas being made by the present government for it affords them a better opportunity to return to power. Will they have a nation to ever govern is what they should seriously now wondering.

Be that as it may there is no reason to prune President Rajapakse’s security suddenly and replace trained military security with that of ordinary policemen who would be clueless to act in the event of a terror attack thus compromising the life of the former President.

It only resonates what the public is now beginning to feel that the present government has been only taking political vengeance and revenge since coming to power in January 2015. This is not a healthy way to govern a country by those that came into power promising better uncorrupt transparent good governance. This is certainly what we the public were looking forward to and were expecting. At every turn people are now beginning to question the u-turns being made into the promises pledged.

The most recent assassination was that of Muammar Gaddafi of Libya in 2011 eliminated in the most brutal and heinous way with full consent of the West who were responsible for training and arming the men that were sent to dislodge Gaddafi as leader of Libya. Libyans today find themselves not liberated but dying because of the liberators!

Sri Lanka’s regime change was to oust Rajapakse as leader. With that objective achieved we can but wonder what the next objective is given that his popularity keeps climbing even without any effort on his part. The gun has become the easiest and the most cowardly way to eliminate opposition. Sense must prevail and the law of karma is such that what goes round always returns.

Shenali D Waduge

What Maithripala Sirisena said before about Mahinda Rajapaksa

April 6th, 2016

What Maithripala Sirisena said before about Mahinda Rajapaksa


Copyright © 2016 LankaWeb.com. All Rights Reserved. Powered by Wordpress