Jagoda who had nowhere to go joins Maithripala Sirisena

January 3rd, 2015

The member of parliament Achala Jagoda has joined with common candidate Maithripala Sirisena.He is a member of parliament who came from the JVP had jumped to the national freedom front and had been in the UPFA government but had acted independently.He had failed in his attempts to become a UPFA seat organiser in the next election and had crossed in anger.

Sirisena Says…….

January 3rd, 2015



January 3rd, 2015

Lucien Rajakarunanayake

President Mahinda Rajapaksa

Tag-on_0.jpgAs we consider the historical importance of the Year 2015 in the politics and governance of this country, it is interesting to note that beginning with 1505, when the Portuguese first came to this country and began the colonization process, in the fifth year of the 16th Century, the triple quinary year in two subsequent centuries have been of much historical importance in this country. The colonial dominance over the maritime regions of the country that began with the arrival of the Portuguese in 1505, reached its extension to the entire country more than two centuries later.

This came with the subjugation of the country by the British in 1815, bringing to an end one of the longest serving monarchical traditions in the world, and transferred it from what was then Ceylon, to Imperial Britain. 1815 saw the firm establishment of British colonial rule in the country, and the struggles for freedom that began on the very day the Lankan national flag was lowered and the British flag hoisted in Kandy.

Wariyapola Sri Sumangala Thera, an Anunayaka of the Asgiriya Chapter at the time, is remembered for his taking down the Union Jack of the British and re-hoisting the Lion Flag, before the signing of the Kandyan Convention that gave control of the country to the British in March 1815. That was the beginning of the Freedom Struggle against British rule, making 1815 the year of subjugation and also the beginning of resistance.

1915 – Riots and martial law

A full century later, in 1915, saw the Sinhalese – Muslim riots that broke out near Kandy, known to this day as the 1915 riots. This saw the then British Governor Sir Robert Chalmers, fearing loss of the colony as the riots spread beyond the Sinhala – Muslim confine in Kandy, to clashes among the two communities in wider areas, affecting other communities too, even reaching Colombo. He saw the emergence of an anti-British trend in the rioting that took place. This led to Governor Chalmers coming down very hard on the Sinhala community, and when the country first saw martial law and the police and army ordered to shoot without trial anyone whom they deemed a rioter.

With the escalation of the violence in Colombo, Capt. Edward Henry Pedris, responsible for the defence of the city, successfully managed to disband several rioting groups after peaceful discussions. Yet, internal rivalries among sections of the Sinhalese serving the British, saw what are considered false charges being brought against Pedris and his being court martialed. He was accused, with hardly any supporting evidence, of having shot at a Muslim mob in the Pettah, and allegedly organizing a march to Colombo from Peliyagoda. The court martial sentenced him to death, and his execution took place at the Welikade Prison on July 7, 1915.

Defeat of terrorism, the most important factor in Sri Lanka’s recent history

Following the arrest of Pedris and the protests from Sinhala and other community leaders, the British feared open rebellion and imprisoned more than 80 prominent Sinhalese leaders. Among those imprisoned were D. S. Senanayake, D. R. Wijewardena, Edwin Wijeyeratne, Dr. Cassius Pereira, E. T. De Silva, F. R. Dias Bandaranaike, Henry Amarasuriya, A. H. Molamure, making a significant impact on the rise of the later movement for freedom from British rule. Thus 1915 marked a decisive historical year in the country.

The impact of 2015

With the dawn of 2015 we have now moved into another year of much historical importance, with the holding of the Presidential election on January 8. The recent weeks of campaigning have shown an election with massive public participation and a challenge to the incumbent president by an alliance that remains one of much confusion in policy and personality, with many describing it as an alliance of failures.

The historical importance of this election, apart from it being the occasion when President Mahinda Rajapaksa, seeks election for a third term in the office of Executive President, under the existing provisions of the Constitution, it is also of much significance being the first election for national leadership being held after a period of five years, since the defeat of terrorism in the country, which prevailed for nearly three decades, and was the key achievement of the incumbent President in May 2009. The people are now able to judge the performance of the President at a distance – largely away from emotion – from the defeat of terrorism, the most important factor in Sri Lanka’s recent history.

The call for re-election, two full years before the expiry of his second six year term, has given the public the opportunity to make a better judgment on his role in the defeat of terrorism, coming after five years of peace and stability; as well as his management of the affairs of State, in the years since the dawn of peace in May 2009. It is a time for judgment of the trends in economic policy, which have shown considerable success as seen from recent analyses of this country’s performance on a variety of important social, economic and political issues, which have shown Sri Lanka standing at the top of them, in all of South Asia.

The stunning silence

This election is also of special historical significance as it comes with the call for the abolition of the Executive Presidency, established by President JR Jayewardene in 1978, under which we have had five Executive Presidents, two of them having served both terms then allowed, and one who was assassinated in his first term, one a president elected by Parliament, to serve the balance term, after that assassination, and Mahinda Rajapaksa who is now in his second term of office, having first won it in 2005.

A significant contradiction in the call for the abolition of the Executive Presidency, which is the main plank of the Opposition campaign, comes with the current president seeking a third term, as allowed by the 18th Amendment to the Constitution. A large number of those in the opposition alliance, that is making this call, as well as its leader, are all who supported the 18th Amendment when it was passed by Parliament in September 2010, after President Rajapaksa’s election for a second term the same year. It was passed with more than a two-thirds majority in Parliament, and had the approval of the Supreme Court on its legality and compliance with provisions of the Constitution.

Apart from those parties that opposed this 18th Amendment at the outset, when presented in Parliament, those who are now clamouring for its repeal are all parties and individuals who voted for it in Parliament, in the splash of crossovers – making no criticism of its content from the time it was adopted.

It must be admitted that there have been some community and political groups who have been critical of this amendment from the time of its proposal. But the strange silence, for nearly four years in Parliament and outside, of those now in the crossover lead of the campaign against it, certainly raises important questions about the seriousness of the demand, the content of what is presented in place of it, and the claims of rapid implementing of the move in the event of electoral success.

Serious study

This also raises the important issue of how much consideration has been given to this call for the removal of the Executive Presidency, and the related question whether such far reaching constitutional changes should not be a matter of careful and serious study by those who are outside the confines of Parliament.

It is true that JR Jayewardena, who introduced authoritarian governance to this country, did rush through the change to the Constitution, as an amendment to the earlier Constitution of 1972, after a brief debate in Parliament. But the very nature of democracy requires that a call for changes of substantial aspects of a constitution, as they are being discussed in the current campaign, to be a matter of collective consideration by a constituent assembly that has people with the knowledge, capability and experience in such work and not the hasty result of an electoral campaign. Those who oppose the authoritarianism they see in this Executive Presidency must not follow the example of the man who introduced authoritarianism to the country with a hurried change of the Constitution.

This is the historical importance of the Presidential election on January 8, the coming Thursday. Its result will either make it a day of ensuring constitutional continuance, with the related stability and security of the State, or the possibility of constitutional break, the results of which have not been adequately and satisfactorily presented to the public. The call of continued stability towards progress in peace remains the campaign call of President Rajapaksa. History awaits this landmark decision of 2015.

– See more at: http://www.dailynews.lk/?q=features/writing-history-2015#sthash.Nt09yB6x.dpuf

The canonization of Joseph Vaz and calling him an Apostle of Sri Lanka disregarding Buddhist and Hindu sensitivities, is a cause for religious disharmony

January 3rd, 2015

Shenali D Waduge

 The right to religious freedom does not and should not include the right to convert. Thus, those that are sent on missions to convert understandably cannot be expected to be treated as heroes particularly by a nation that is heir to an unique Sinhala Buddhist civilization lasting for over 2300 years, still carrying a majority Buddhist population and struggling to remain so. That forms the basic foundation of the increasing opposition in Sri Lanka to the sham campaign of the Catholic Church and pro – Christian local mainstream press to project Joseph Vaz, Goa born Christian missionary, as an apostle of Sri Lanka as well as his canonization on Thai Pongal Day (14th January) which is a day of religious significance to the Hindus and a public holiday. It is unfortunate even smacking of contempt for the sensitivities of both Buddhists and Hindus that both the Sri Lankan Government and the Church have dismissed  the importance of Thai Pongal holiday and have scheduled that date to canonize a person who is not of Sri Lankan origin, who was directly sponsored by the Portuguese (regarded as an enemy by Sinhalese Kings) then ruling Goa and coveting the re-conquest of Ceylon (Sri Lanka) using spies including Christian missionaries to infiltrate the land held by the Dutch as well as the Kandyan Kingdom.

A person who had entered Sri Lanka in the guise of a spy with an aim to transfer the customary allegiance of the indigenous people to the local sovereign i.e. Kings of Kandy, to a foreign sovereign i.e. Portugal, does not fit in with a definition of a national hero or apostle under any circumstances. Christian missionaries wherever they went had used every opportunity to wean indigenous people away from their longstanding religious beliefs, and make them ashamed of everything that they had stood for and lived by i.e. their religion, their culture, their heritage, their language, their race, their food and even their skin colour. Joseph Vaz was no exception having given up his own Sanscrit based Indian name and replacing it with an European name. He had thrown in his lot with European Christian conquerors of parts of India who were attempting to subjugate the rest of Asia and like any faithful Lascoreen or Indian Sepoy Joseph Vaz was primarily engaged in trying to make Sinhala Buddhists and Tamil Hindus embrace the religion of the country’s erstwhile enemy.

What or who is an apostle

The ‘one who is sent out’ is referred to as an apostle. The New Testament refers to the 12 apostles of Jesus Christ. Judas Iscariot was once such apostle but betrayed Jesus. As a general term apostles are those who are sent out as messengers/ambassadors of Jesus Christ. To qualify as an apostle traits included a) being a witness of the resurrected Christ b) being chosen by the Holy Spirit c) being able to perform signs and wonders. Thus, apostles are missionaries of Christ.

The process towards the canonization of Joseph Vaz began when Pope John Paul visited Sri Lanka on 19 September 1996 upon the invitation of President Chandrika Kumaratunga. The Indian missionary will be canonized by Pope Francis on 14th January 2015 on an invitation extended by the President of Sri Lanka.

Yet, Joseph Vaz is no hero to the Sinhala Buddhists who are the majority race/religion in Sri Lanka. Joseph Vaz is also no hero to the Tamil Hindus or Muslims either. The objection is further highlighted by the fact that the Vatican and the vast majority of the Christian Western countries do not accept Buddhism as an official religion. in fact only 2 countries in Europe do, namely, Austria and Russia. Thus, when there is a lack of reciprocity on the part of the Christian West is it fair to call and allow the canonization of a Christian missionary not of Sri Lankan origin to take place on Buddhist soil?

Joseph Vaz is Indian. He was born in Goa on 21st April 1651. Joseph Vaz arrived in Sri Lanka incognito i.e. in the guise of a mendicant. The Dutch were occupying the coastal belt of Ceylon (Sri Lanka). The Portuguese and Dutch were between them locked in hostilities and interested in securing Ceylon and Portuguese historian Queroz laments the fact that Portugal lost Ceylon to the Dutch but never gave up the hope of eventual re-conquest. The canonization of an Indian in Sri Lanka will be no different to the Sri Lankan Government inviting the Organization of Islamic Country (OIC) head to visit Sri Lanka when their sole aim is to spread the Islamic faith and entice Sri Lanka to join OIC. What happened to Maldives when the original Buddhists were either slain or forced to convert to Islam has given rise to existential fears among the Buddhists of this country. No elected custodian of the nation has the authority to undermine the long standing Buddhist credentials of Sri Lanka.

Betrayal of Buddhism

Is such conduct consistent with the duty imposed on the State under Sri Lanka’s Constitution under Article 9 that the State should ‘protect and foster Buddhism’?. The State has no obligation under the Constitution to foster any other religion except Buddhism. To embark on an exercise to foster an Abrahamic faith in Sri Lanka will not only be a violation of the Constitution but also be tantamount to a betrayal of Buddhism – the religion of 70% of the people of Sri Lanka.

When the practice of indigenous religions was prohibited in areas under Portuguese rule in Sri Lanka, it follows in the light of other additional evidence of criminal conduct that the Portuguese introduced and extended the infamous inquisition to Sri Lanka. This is a prima facie example to showcase that the Church was not interested in peaceful co-existence with other religions and the examples of the genocide of indigenous races in North and South America (Aztecs, Mayans, Incas) by the Spanish and Portuguese is shown primarily because these crimes were committed in the name of religion and with the blessings of the Vatican and the Catholic Church. Today, contemporary followers of the faith may not like to be reminded of these crimes. However, history will remain witness to annihilation of entire tribes, entire nations and robbing and the take-over of their countries and conversion of their people. It is for this reason that these crimes can never be allowed to be forgotten despite the westerners attempting to do so by introducing new concepts like ‘reconciliation’ and ‘forgive and forget’. We are no longer prepared to be deceived by mere play of words.

While Sri Lanka is being held accountable at UNHCR despite ending terrorism, the Church and the West are unwilling to accept accountability or engage in a catharsis for over 500 years of tyrannical rule across the world as colonial powers.  Yet, if Germany was made to accept direct responsibility for Nazi crimes and Germany continues to pay reparations why can’t the West and the Church do the same in respect of crimes against humanity and genocide committed against black, brown and yellow people all over the world?

No public support for canonization of Joseph Vaz

There is no public support for this charade of canonization of Joseph Vaz in Sri Lanka. Vaz has no roots in this country and there is no record of him ever having disowned or condemned the horrific crimes committed by his Master – the Portuguese in both Goa and Sri Lanka. The fake story of Joseph Vaz (which is not corroborated in any history volume written by local historians or Buddhist monks) is being used by both the Vatican and the Catholic Church as a subtle ploy to white wash and leverage heinous Portuguese crimes.

The Government of Sri Lanka on behalf of a proud nation should boldly call for rectification of historical injustices and in turn should be demanding an apology and reparations from the Vatican, Portuguese and Catholic Church. Until this is done to the satisfaction of the Sinhala Buddhists, Tamil Hindus and even the Muslims who suffered at the hands of the Portuguese and the Catholic Church, there is no hope in hell of a true reconciliation ever taking place between the religious communities of Sri Lanka.

A noteworthy factor of the present Presidential election is whatever extra mile the President has gone to please the minorities they have all chosen to desert him and are now in the Opposition camp as a coalition to bring him down. Apart from a handful of minorities who will vote with their conscience balancing what is best for the country, most others will follow instructions of their minority leaders/political parties and vote against the President. All that the President has to survive and emerge victor are the Sinhala Buddhist votes because the Sinhala Buddhists would do anything to preserve the history and heritage of the country and will not allow the country to fall into the wrong hands. However, Buddhist leaders should not take that for granted as they continue to do.

The sensitivities of the Sinhala Buddhists must also be addressed.

Shenali D Waduge


Leonard Birchall: The Canadian Who Saved the Island of Ceylon

January 3rd, 2015

Compiled by Ruwan M Jayatunge M.D.

“His complete dedication, in unbroken military service of over six decades, has inspired untold thousands of Canadian youth. His tireless and unselfish contributions to his community, his country and his fellow man, in war and in peace, have been of outstanding benefit to Canada and Canadians.”  (Canada’s Aviation Hall of Fame)

On April 5, 1942, the Japanese Empire made an unsuccessful attempt to invade Ceylon (Sri Lanka).Ceylon was strategically important as it had command and control of the Indian Ocean and was a “mere stepping stone” to India. Having effectively put an end to Allied naval strength in the South Pacific with the annihilation of the American-British-Dutch-Australian forces around Java, Dutch East Indies, the Japanese naval leadership made a plan to sail westward into the Indian Ocean to attack the new British naval concentration at Ceylon (Chen, 2004).

During this time period, the Japanese forces immediately overran Malaya from Thailand, and captured Singapore with 60,000 British troops in Feb. 1942. Ceylon was an easy target for the JapaneseImperial Forces.  A massive air attack was their plan.

The Colombo air raid came 119 days after Japan formally entered the Second World War by attacking the United States Pacific naval fleet at Pearl Harbor in Hawaii. Many Japanese pilots who took part in the Pearl Harbor attack joined in this air campaign. A surprise attack was their key plan. There were a number of Kamikaze pilots and they intended to destroy the defenses of Ceylon.

However the invading forces could not attack strategic points and couldn’t cause severe devastation in Ceylon. It was not a surprise attack like the Pearl Harbor. The Ceylonese   defense forces knew the Japanese bombers were reaching and took numerous safety precautions. The Japanese attack was successfully defended.  The man who jeopardized the Japanese air attack was a Canadian pilot called Leonard Birchall. He saved Ceylon from the invading Japanese forces. His efforts helped Ceylon evade Japanese occupation.

The Young Officer Leonard Birchall 

Leonard Birchall’s Heroic Mission

Shortly after the Pearl Harbour attack, the East Indies naval fleet of the Allies was rushed and based in Trincomalee, one of the world’s biggest natural harbors. The Royal Air Force (RAF) soon established a “Catalina” (flying boat) squadron in early 1942, doing reconnaissance work from the Koggala seaplane base. (Devarajah, 2010).

On April 2, 1942, Squadron Leader Leonard Joseph Birchall of the Royal Canadian Air Force came to Ceylon. He flew down from Karachi in his Catalina with his eight-member crew to the Koggala seaplane base. Two days later, on April 4, 1942, Birchall volunteered to fly out on a reconnaissance of the coastal waters. After completing his routine search mission and on his way back to base, Birchall noticed a series of “sticks” rising up on the distant horizon and against the dim grey evening skies.

Birchall suddenly turned his “Cat” to take a closer look at the suspicious object and was virtually flabbergasted to observe a Japanese armada of seven aircraft carriers, three battleships, two cruisers and a large number of destroyers heading towards the South-East coast of Ceylon, about 350 miles away. Birchall radioed back to the base, the position and composition of the advancing Japanese naval fleet. His SOS message was picked up and all “posts” in the island were alerted. Whilst he was repeating the SOS a third time (as there was no reply to his earlier messages), Birchall’s “Cat” was riddled with bullets from Japanese planes which had spotted it.

What follows is Leonard Birchall’s own account of what happened next:

“As we got close enough to identify the lead ships we knew at once what we were into but the closer we got the more ships appeared and so it was necessary to keep going until we could count and identify them all. By the time we did this there was very little chance left.” The Catalina was then attacked by up to 12 Zeros.

“All we could do was to put the nose down and go full out, about 150 knots. We immediately coded a message and started transmission …We were halfway through our required third transmission when a shell destroyed our wireless equipment and seriously injured the operator; we were now under constant attack. Shells set fire to our internal tanks. We managed to get the fire out and then another started, and the aircraft began to break up. Due to our low altitude it was impossible to bail out, but I got the aircraft down on the water before the tail fell off”

The Japanese wished to know if the crew had transmitted a sighting report, but could think of no more sophisticated way of learning this than by administering repeated beatings. The airmen stuck to their story that they had not had time to use the radio before being shot down, but then the Japanese intercepted a message from Colombo asking the Catalina to repeat its report. This sigint success, apparently the only one the Japanese enjoyed during Operation C, led them to conclude that they had lost the element of surprise – and prompted them to beat the Catalina crew again.

The Catalina’s radio and navigational equipment sustained heavy damage and the sea plane crashed into the sea. One member of the crew perished whilst two others were killed by Japanese machine-gun fire whilst they were in the water. Fifteen minutes later, Birchall and five other survivors were picked up by a destroyer and later transferred aboard the Japanese aircraft carrier Akagi, to Japan. Three of the “Cat” crew were badly wounded.

The Japanese interrogated Birchall to find out whether a radio message had been flashed, alerting Ceylon about the pending invasion. Birchall said he was about to do so when the radio equipment was destroyed by the Japanese gunfire. The six prisoners during the intensive interrogation denied that a radio message had been sent to Ceylon, alerting its air and ground forces (Devarajah, 2010).

 Leonard Joseph Birchall in the cockpit of his Catalina.   

The Japanese Attack

The armada headed by the Japanese Admiral Chuichi Nagumo consisted of six Aircraft carriers, four battleships, five submarines, seven cruisers, 19 destroyers and 350 aircrafts (Jayawardena, 2013).

On the following day, April 5, 1942, Easter Sunday, the Japanese sea and air task force raided Colombo harbor and the Ratmalana airport, badly damaging harbor installations. But the Japanese were astonished when they were repulsed and driven off by repeated“Ack-Ack” and anti-aircraft gunfire. The Colombo defenses “bagged” 32 Japanese aircraft whilst damaging 25 others. The total civilian casualties numbered 37 in the first “Baptism by fire” over Colombo. Twenty of them were inmates of the Angoda Mental Hospital (Devarajah, 2010).

The air battle lasted for nearly half an hour. The Allied forces, warned of the danger, were able to shoot down some of the enemy aircraft which fell on land and the sea. Among those shot down, one fell near St. Thomas’ College, Mount Lavinia, one closer to the Bellanwila paddy fields, one near Pita Kotte, one on the race-course, one near Horana and one on the Galle Face Green. One bomb fell off the target and damaged the Angoda Mental Hospital killing some inmates.

It appears that the pilot had mistaken the buildings to be Echelon barracks sheltering the Allied troops. One fell near the Maradana railway station partly damaging it. There were many deaths and more casualties and most of them were civilians (Ratnasinghe 2004).

The Allied forces in Ceylon next anticipated an attack on Trincomalee and a large Japanese armada — both warships and aircraft carriers — was spotted on April 9, 1942 by reconnaissance planes, about 30 miles off the east coast.  At 7.00 a.m the Japanese unleashed their first attack on Trincomalee with ninety one bombers and thirty eight fighter aircraft. However in contrast to the Sunday’s raid, the RAF at China Bay had received some advanced warning and already had a meager aerial force scouring the skies for enemy aircraft. But it proved to be of no avail.  The fierce dog fight that ensued over the skies of Trincomalee that day claimed countless lives in air, sea and ground with damage to fuel installations, ammunition dumps, vehicles on the ground, ships at the harbor and air craft that dropped from the sky like flaming meteors. One Japanese pilot is claimed to have committed suicide by crashing his plane into one of the Navy’s massive British oil storage tanks which happened to be fully filled at that time (Jayawardena, 2013).

The Navy sustained a total of 756 casualties in the two “battles” over Colombo and Trincomalee. Twenty one officers and 287 ratings lost their lives on the “Hermes”. Ten officers and 180 ratings were lost aboard the “Cornwall”; 19 officers and 215 ratings on the “Dorsetshire”; three officers and 12 ratings were killed aboard the “Tenedos” and one officer and eight ratings perished with the “Vampire”.

On February 7, 1944, a Japanese warplane flew over Point Pedro and later over Batticaloa. It dropped eight bombs, but there were no casualties as most of them fell on the Batticaloa-Trincomalee road and on a nearby plantation (Devarajah, 2010).

Ceylon in World War Two 

Birchall’s Message Saves Ceylon

Birchall’s signal was garbled on arrival in Ceylon, and requests for amplification went unanswered. However, it gave the clear impression that invasion was imminent. The Japanese fleet lost the element of surprise. The defences were fully alerted.

Birchall’s message galvanized the British commanders. Colombo’s garrison and the RAF units on the island were ordered to stand-to from 0300 hours the next morning, and the harbour was cleared of warships and merchant vessels. About 60 vessels had been sent out of harm’s way following the 28 March sigint warning, and another 25 were dispatched now, including Cornwall and Dorsetshire. Two destroyers, a submarine, a submarine depot ship, an armed merchant cruiser, and 21 merchant ships were unfit for sea, and they remained in the harbour (Stewart, 2007).

The Governor Sir Andrew Caldecott (1937-1944), placed Sri Lanka under a war footing, organised civil defence, food rationing, building camps, evacuation of school children from Colombo and many other things he considered necessary to protect the civilian population in the event of Japanese attacking Sri Lanka. When the danger seemed imminent, Admiral Sir Geoffrey Layton was appointed Commander-in-Chief of the island. The South-East Asia Command (SEAC) with Lord Louis Mountbatten as the Supreme Commander, had his office shifted from New Delhi in India to Kandy in Ceylon (Sri Lanka).Admiral Layton took the initiative not to allow a repetition of the Singapore debacle when about 60,000 British troops were captured by the Japanese as prisoners-of war.

The British Prime Minister Churchill, in 1945 said, “the sighting of the Japanese fleet had adverted the most dangerous and distressing moment of the entire conflict. Ceylon’s capture, the consequent control of the Indian Ocean and the possibility of a German conquest in Egypt would have closed the ring, and the future would have been bleak.”(Montgomery, 2014). In addition Winston Churchill declared that Birchall’s courage in helping to foil the Japanese invasion was “one of the most important single contributions to Allied victory”.

Leonard Birchall Becomes a POW

The Japanese pilots who detected Birchall’s aircraft, fired a storm of bullets, and it crashed into the sea near Hikkaduwa. He was taken prisoner by the Japanese troops.

Leonard Birchall was transferred to a Yokohama prisoner-of-war camp where he was kept for about 15 months. The Japanese then moved him to Tokyo until the Allied forces virtually “burnt out” the capital.After Birchall and his surviving crew fell into the hands of the Japanese, all hopes of seeing them again had been given-up for nearly two years until a Canadian managed to escape from the prison camp and sent a postcard to “Mrs. Birchall C/o the war office”, stating “Birchall is Alive”. Birchall was awarded the Distinguished Flying Cross (Ratnasinghe 2004).

Birchall and his three other crew were taken to the town prison, where they were poorly fed before all the crew were eventually reunited. After five months they were the first inmates at a new camp in the mountains near Yokohama, where 250 Commonwealth prisoners from Hong Kong and 75 Americans from the Philippines soon joined them.

In the Japanese prisoner of war camp 150 kilometres West of Tokyo, Birchall became the advocate for and defender of the men, resulting in him being condemned to death three times. He kept secret documentation of the atrocities witnessed in the camp. In 1948 Birchall returned to Japan to testify in the subsequent war trials and witness the hanging of one of his former tormentors. Years later he used his diaries in a campaign to win Federal compensation for POW survivors. Some of his documents were used by Barry McIntosh in his book Hell on Earth.

Canadian POW’s in Japan

Sir Claude Corea, Ambassador of Ceylon in Washington at the presentation of the OBE and the DFC to Captain Leonard Birchall, ‘The Saviour of Ceylon,’ on 29th April 1949. The presentation was made in the Embassy of Ceylon ( Pic courtesy of Vernon Corea)

The Canadian Hero Visits Ceylon (Sri Lanka) in 1992

In 1992, Leonard Joseph Birchall visited the island of Ceylon (Sri Lanka) to celebrate the 50th anniversary of the air battle over Colombo. He was given a hero’s welcome by the Sri Lankans. He visited his former WW2 air base in Koggala and erected a monument that marked 50 th anniversary of the defense of Sri Lanka.

Leonard  Birchall at the War Memorial in Koggala Ceylon in 1992

The Hero Never Dies

Leonard Joseph Birchall was born in St. Catharines, Ontario in 1915. In 1933, he enrolled as a cadet at the Royal Military College of Canada .He was commissioned in the RCAF and served as a pilot. His heroic efforts during the war inspired many people. The war hero   Leonard Joseph Birchall was decorated with Order of Canada, Distinguished Flying Cross and the Canadian Forces Decoration.

In 2000, he received the Order of Canada and was inducted into Canada’s Aviation Hall of Fame. In 2001, Birchall received the Vimy Award and in 2009 he was honoured as one of the 100 most influential Canadians in aviation   heroic efforts resulted in his being named “The Saviour of Ceylon,” by Sir Winston Churchill. After living a fruitful life Air Commodore Leonard Birchall passed away on September 10, 2004 in Kingston, Ontario   at the age 89.   He was buried in the Cataraqui Cemetery Kingston.

Air Commodore Leonard Birchall will always be remembered as the Canadian hero who saved Ceylon (Sri Lanka) during the World War 2.

Leonard Birchall’s  great nephew and his family at the War Memorial in Koggala Ceylon


Chen, P. (2004). Raids into the Indian Ocean 31 Mar 1942 – 9 Apr 1942. Retrieved from


Devarajah, L.R. (2010).   Ceylon’s Pearl Harbour attack. Retrieved from


Jayawardena, D. (2013). Dive World War II Aircrafts. Retrieved from


Montgomery, M. (2014). The Canadian who saved Ceylon, and to some extent, the war. Retrieved from


Ratnasinghe, S. (2004). Reminiscences of World War II: The day Japanese bombed Lanka.  Retrieved from


Stuart, R. (2007). Leonard Birchall and the Japanese Raid on Colombo. Retrieved from


The Telegraph (2004). Air Commodore Leonard Birchall. Retrieved from


Should we give into evil forces ?

January 2nd, 2015

S. Akurugoda 

Just over five years ago we were able to show the entire world, how powerful our unity and strength was.

Firstly, the decision to end terrorism was taken firmly by the peace loving, right minded patriotic people of this land at the presidential election held in 2005 by defeating the ‘puppet of the west’ and electing the right leadership to achieve the target. Secondly, the President elected made the right decision by appointing the right people to the right places prior to the operations against terrorism. Thirdly, the President and his team commenced the operations at the right time while achieving political stability and removing obstacles to such operations at national and international levels.

The entire operation against terrorism was a result of teamwork and it is obvious that the team leader has to be given much credit to the success. Apart from the President, Defence Secretary, Commanders of the Army, Navy and Air Force, the great sons and daughters of the nation who sacrificed their lives, who lost limbs or have been totally disabled in military or naval services and the public who have been patient and sacrificed many things in their day to day lives, too, are to share the credit to some extent.

The exploitation of weaknesses of personalities, such as a burning desire for revenge or, is the strategy adopted by spy agencies throughout the world including those who are interested in destabilizing Sri Lanka. Although their tactics may be different, the ultimate goal of the spy network of the west and that of the region are the same – creating widespread unrest to ensure that we remain a poor nation forever, thus paving the way to interfere in the internal affairs of our country in the guise of helping and providing so-called ‘solutions’ for our problems.

The eradication of terrorism militarily under the current political leadership of this island, is of ‘grave concern’ to some countries (including those who trained and armed the racial groups at the very beginning), who are interested in maintaining their ‘superiority’ over the others.

These elements  tried their best during the last presidential election held in 2010, playing the dangerous game of setting one hero against the other,  with the intention of manipulating public opinion to create disharmony and distrust, ill-will among allies, loss of confidence in their leadership.

The  whole drama set this time too, when choosing the so-called common candidate and his local promoters,  is a clear example of the adoption of the same strategy by exploitation of weaknesses of personalities, such as burning desire for revenge or  voracious hunger for power to destabilise our country.

It is a tragicomedy to see that personalities like Ven Rathna Thera and Champika Ranawaka are on the same stage today with Sambandan, Rauff Hakeem, Rayappu Joseph, Chandrika, Ranil, Mangala, Rajitha, Mano Ganesan, Wickramabahu etc who were the main actors of the ‘ Api Kotiyata- Kotiya Apita’’ drama staged for decades.

Fortunately the ordinary citizens who don’t suffer from amnesia and who have a functional brain, unlike the above actors of the tragicomedy, remember the days of  ‘Api Kotiyata- Kotiya Apita’ staged by these actors, their producers and directors prior to 2009. They are fully aware that the terror allies are going ahead with a well designed plan to achieve their ultimate goal of Eelam by hook or by crook.

Thus the coming few days will be very crucial.  Unless we are fully aware of what is going on and act wisely to defeat the sinister motives of those enemies, the much awaited peace, stability and progress of our country will be at stake

Can people trust Sirisena ?

January 2nd, 2015

P.Ariyasinghe, Melbourne

The request from Hakeem, leader of the Sri Lanka Muslim Congress, for a separate Administrative District was rejected by the govt and he  joined Sirisena. Because obviously he had agreed to this. But he says that there was no agreement on this . Can  people trust him?

TNA MP Suresh Premachandran addressing the media before the announcement to support Sirisena had said, ‘The prospective candidate we decide to back, should compromise to withdraw the army from the North and the East…’ Therefore, Sirisena would have definitely agreed to this request as well. However this week, speaking to the Diplomatic Community he had said, ‘I will not withdraw the army from Jaffna… I have never said such a thing..’ Can people trust him?

In the 2010 Presidential elections, Sarath Fonseka declared that the war was won due to his efforts. Now Sirisena maintains that it was he who won the war because he was the Acting Defence Minister during the last two weeks of the war and claims that the victory over the LTTE  is due to his efforts. Then, Sirisena was proposed as a Common Opposition Candidate by Chandrika and she claims that 75 per cent of the war was won by her ! So now there are so many claiming for the war victory. But the people know that it was Mahinda Rajapakse who gave the leadership for the war effort.

Calling himself the  ‘Consensus candidate’ for the joint opposition, Sirisena says that he will abolish the Executive Presidency within 100 days and hand over to Ranil who will be the Executive Prime Minister. The question is , ‘Is Sirisena doing all this hard work to win the elections just to hand over the govt to Ranil and go to retirement? Can people trust him? Chandrika after nine years in retirement came back to politics because there are plums in it !

යහපාලන කථාව සෙප්පඩ විජ්ජාවකි

January 2nd, 2015

ආචාර්ය්‍ය ජානක වංශපුර

ඡන්ද ගුංඩු යනු දේශපාලකයින් විසින් ඡන්ද කාලයට දෙන බොරු පොරොන්දුය. නමුත් විපක්‍ෂය කථා කරන යහපාලනය සාමාන්‍ය ඡන්ද ගුංඩුවලටත් එහා යන භයානක කථාවකි. මෙහිදී මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා ඇත්තටම යහපාලනයක් ගෙන ගියේද නැද්දවත් මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාට යහපාලනයක් ඇති කල හැකිද නැද්ද යන්න තබා උවමණාවක් තියේද යන්නවත් විපක්‍ෂයේ යහපාලන කථාවට අදාල නොවේ. යහපාලන කථාව නිර්මාණය කර ඇත්තේ සිංහළුන්ගේ ඇස් වලට වැලි ගසා ඔවුන්ගේ ඡන්දය හොරා කෑමටය. එසේ සොරාගෙන සිංහළුන්ගේ ඡන්දය ඔවුන්ගේම ස්වාධිපත්‍යයට එරෙහිවන ලෙස හැසිරවීමටය. එනම් රටේ ෙසෙවරීය කෙලසීමටය.  යහපාලන කථාව සෙප්පඩ විජ්ජාවකි. වාසනාවකට බහුතරයක් සිංහළුන් එය අවබෝධ කරගෙන සිටිති.

ඊනියා යහපාලනයක් ගැන කථා කරන්නට යෙදුනේ අද ඊයේ නොවේ. මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා එහි නිර්මාතෘවරයාද නොවේ. රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුව දුෂිත එකක් බව කාලයක් තිස්සේ ක්‍රමයෙන් වර්ධනය කරගෙන පැමිණෙන කථාවකි. රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුවේ දුෂිතබව ගැන කථා කිරීමේදී දූෂිත මොන ආණ්ඩුවට සාපේක්‍ෂවද යන්න උපක්‍රමශීලීව අමතක කෙරෙයි. දෙවසරකට පමණ පෙර මේ ලිපි පෙල ආරම්භයේදීම දූෂිත ආණ්ඩු ගැන ලියමින් මා විසින්ද ඒ බව පෙන්වාදී ඇත. නිරපේක්‍ෂව ගත්විට ඕනෑම ආණ්ඩුවක් දූෂිත බැවින් හා ආණ්ඩු දූෂිත නොවීම හොඳ බැවින් යහපාලන කථාවට සමාජයේ යම්කිසි වෙලඳපොලක් ඇත. විශේෂයෙන්ම නගරබදව ජීවත්වෙන අඩු සහ මැදි ආදයම් ලබන පවුල් වලට යහපාලන කථාවට අස්ථානගත ආකර්ශණයක් ඇත. ඔවුන්ගේ ජීවන අපේක්‍ෂාවන් සහ එය සාක්ෂාත් කර ගැනීමට ඔවුන්ට ඇති හැකියාවන් අතර සමබරතාවක් නැත. ඒ නිසා ඔවුන් බහුතරයකට ජීවන බර තදින්ම දැනෙන බව රහසක් නොවේ. ඔවුන්ගේ අපේක්‍ෂා භංගත්වයට හේතුව රජයේ දුෂිත බවයැයි පෙන්වා දුනහොත් ඉන් යම් පිරිසක් එය විශ්වාස කරනු ඇත. අද විපක්‍ෂය උත්සාහ කරන්නේ එය කරන්නටය. 

මිනිසුන්ගේ අපේක්‍ෂා භංගත්වයට හේතුව රටේ සංස්කෘතියට නොගැලපෙන ධනපතිවාදී ආර්ථික ක්‍රමය මිස වෙනකක් නොවේ. රනිල් මෛත්‍රී චන්ද්‍රිකා රජයක් යටතේ මිනිසුන්ගේ අපේක්‍ෂා භංගත්වය වැඩිවනවා මිස අඩුවන්නේ නැත. රටට සරිලන ආර්ථික රටාවක් ගොඩනඟාගැනීමට නොහැකිවීම පිළිබඳව රජයද වගකිය යුතුය. පවතින ක්‍රමය නිවැරදි කිරීමට රජය ඉදිරියේදී කටයුතු කල යුතුය. නමුත් යහපාලන කථාවට එතරම් ගැම්මක් නැත. ඒ චෝදනා මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාට එල්ලවන්නේ වක්‍රා කාරවය. නමුත් අසූව දශකයේ ගාමිණී දිසානායක මහතා මහවැලි ව්‍යාපාරයෙන් ගසා කෑවා යැයි චෝදනා එල්ලවූයේ සෘජුවමය. එක්තරා ජත්‍යාන්තර සඟරාවක් මගින් වරක් ඔහු ආසියාවේ පොහොසත්ම පුද්ගලයා ලෙස නම් කෙරිනි. නමුත් ඔහු ජනාධිපති අපේක්‍ෂකයෙකු වීමට පෙර ඝාතනය නොවූයේ නම් මෙරටුන් ඔහු ජනාධිපති කරලීමට බොහෝ ඉඩ කඩ තිබිනි. අද විපක්‍ෂ ගෙනෙන යහපාලන කථාවට ගම්මුන් අතර ගැම්මක් නැත උතුරේ දෙමළ ජනතාවටද එය ආකාර්ශණයක් වේ යැයි සිතිය නොහැකිය. නොබෝ දිනකින් එය පෙන්නුම් කරනු ඇති.

කලක සිට සූක්‍ෂම ලෙස මේ යහපාලන කථාව මාර්කට් කරන්නේ බටහිර තානාපතිවරුන්, විදේශ රාජ්‍යයන්ගෙන් යැපෙන සංවිධාන, බටහිර උගතුන් ඇතුළු සුපුරුදු නඩය විසිනිි. එහි ආකර්ශණය කෙතරම් ප්‍රබල වූයේද යත් මෑතක් වනතුරු ඇතැම් ජාතිකවාදීන් පවා ඊට ග්‍රහනයවී සිටියහ. රජය තුල ඇමතිකම් දැරූ විමල් වීරවංශ සහ චම්ිපික රණවක පවා යහපාලන කථාවට මාර්කට් එකක් ඇතැයි උපකල්පණය කරමින් රජයෙන් වෙන්වන්නට තැත් කලහ. නමුත් අද වෙනවිට ඒ ඒ අය තම තමන්ට ස්වාභාවිකවූ හෝ වාසිදායකවූ පිල්තුල ස්ථානගතවී සිටිති. පුද්ගලිකව නින්දා අපහාස විඳමින් ජාතික තලයේදී යහපාලන කථාව මුල සිටම ප්‍රතික්‍ෂේප කලේ නලින් ද සිල්වා මහතා පමණි. 

බටහිර සංස්කෘතියට අවශ්‍යවී ඇත්තේ සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින රාජ්‍ය නායකයෙකු නෙරපීමටය. එසේ නෙරපා හැකිනම් සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය විනාශ කරලීමටය. කාලයෙන් කාලයට විවිධ පුද්ගලයින් හා සංවිධාන බටහිර සංස්කෘතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිති. මේ අවස්ථාවේ බටහිර සංස්කෘතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේ චන්ද්‍රිකා කුමාරණතුංග මහත්මිය ඇතුළු මෛත්‍රීපාල සිරිසේන පිලය. මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාට ගැමියෙකු වීම තුලින් ඉන් මිදීමට හැකිවී නැත. බටහිර සංස්කෘතිය විසින් යහපාලන කථාව ගොතන්නේ සිංහලයින් ඊට ආකර්ශණය කරගෙන ඒ හරහා බෞද්ධ සංස්කෘතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින රාජ්‍ය නායකයෙකු පලවා හැරීමටය. බටහිරුන්ට යහපාලනයක් අවශ්‍ය නැත. සැකයක් ඇත්නම් ගඩාපි ඝාතනයෙන් පසු ලිබියාවට වූදේ සොයා දැනගත හැකිය. මීට වසර දෙසීයකට පමණ පෙර සිංහලේ අවසන් රජු සිංහළුන් විසින්ම පාවා දුන්නේද මෙවැනිම සෙප්පඩ විජ්ජාවක් නිසාය. අදටත් අපි රාජසිංහ රජු දූෂිතයෙකු ලෙස සලකන්නේ එදා රැවටුණු රැවටිල්ලේ තරම නිසා විය යුතුය.

සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින රාජ්‍ය නායකයෙකු නෙරපීමත් සිංහළුන්ගේ ස්වාධිපත්‍ය නැති කිරීමත් සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය විනාශ කිරීමත් යන සියළු කරුණු එකිනෙකින් වෙන් කල නොහැකි සංසිද්ධීන්ය. මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා පරාජය කර විධායක ජනාධිපති ධූරය අහෝසි කර ඒ හරහා උතුරු පළාත් සභාවට අසමමිතික ලෙස රාජ්‍ය බලය ලබාදීම සිංහළුන්ගේ ස්වාධිපත්‍ය නැති කරන උපක්‍රමය විය හැකිය. නමුත් එය එක් උපක්‍රමයක් සහ අද භාවිතා කෙරෙන උපක්‍රමය පමණි. බටහිර සංස්කෘතිය සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය තම පැවැත්මට තර්ජනයක් ලෙස සලකනතාක් කල් විවිධ පුද්ගලයින් විසින් විවිධ උපක්‍රම භාවිතයෙන් සිංහළුන්ගේ ස්වාධිපත්‍ය නැති කිරීමට උත්සාහ දැරෙනු ඇත. මෙවැනි උපක්‍රම කල් තියාම හඳුනා ගෙන පෙර සිටම ඊට මුහුණදීමට සූදානම්වීමට අපි දැන්වත් ක්‍රියා කල යුතු වෙමු.

 ආචාර්ය්‍ය ජානක වංශපුර


January 2nd, 2015

Janaki Chandraratna – Perth, Western Australia

 After several clandestine meetings in Singapore and Vienna and strong denials of the existence of Ranil/Maithipala, Maithipala /TNA, and Ranil/TNA Agreements, the cat is out of the bag with TNA agreeing to support Maithipala in the forthcoming Presidential election.  TNA has made it clear that they are not interested in handouts from Maithipala Government but a clear implementation of TNA demands in return for the Tamil vote. At this stage R Sambandan has not publicized any TNA demands as such. It is however very clear to the discerning observers that these demands include the withdrawal of the army from the North, Land Rights, Police Powers, unrestricted international trade/negotiations for the Northern Provincial Council and present Rajapaksas for the war crime tribunals.

It is not surprising that the Diaspora has gone viral on TNA announcement to advertise/display photos, posters and mugs with combined pictures of Prabhakaran and Maithipala in far off places such as Toronto and London, within a brief span of 24 hours of TNA announcement.

 Maithipala who had stated that his defection was for the sake of the family can be excused for being in disbelief how quickly his campaign appears to have gained momentum with the TNA announcement. It is not surprising if Maithipala is yet to comprehend the impact on the country in case of a win with TNA support. Also, Maithipala appears to lack the capacity to understand the behind the scene activities of the CIA and some foreign embassies for the quick turn around of events. It may take some time for him to realize that he is already a puppet on a string manipulated by unseeing hands.

It is difficult to assess the predicament of JHU supporters who crossed over to Maithripala as they were absolutely anti TNA and Muslim demands. Yet they have continued to focus on corruption without any substantiated evidence, which appears to be on a mission to cut the nose to spite the face!

 On the other hand there are the winners of the event who rub their hands with glee with the hope of achieving their goals, which required careful long term planning and scheming. In this category the foremost winner is the Diaspora, which aspires to the LTTE dream of having a separate ELAM State in Sri Lanka. Apart from the Diaspora there is the US regime that believes peace and reconciliation in Sri Lanka can only be achieved with the resolution of Diaspora demands. A TNA supported puppet regime can, not only vindicate the lackadaisical UN/US approach to the end of war survival appeals from the LTTE but also assist in restraining Chinese expansion in South Asia.

UNHRC will be pleased to offload the much-concocted war crimes investigation to the War Tribunal without investing too much effort to prove the fictitious charges.  

There are many winners in the local front as well.  The foremost winner is Ranil, who has successfully avoided the Presidential contest and drafted Maithipala to the campaign with the help of the Western conspirators. Ranil is happy with his secured position of Executive Prime Minister, which he would not have ever achieved through an election.  He has managed to keep this plan close to his heart and pull the necessary strings as and when required.  Ranil, who has not expressed an iota of patriotism to the country, can be best described as a WOG (Western Oriented Gentleman) in not so complementary Australian jargon. He has no qualms of selling the country to the West or to the Diaspora provided he is in seat of President or Prime Minister. Ranil, has very capably executed CIA sponsored strategy for ‘Regime Change’ by marketing the slogans of Nepotism and Corruption, as is the case in other countries such as Libya, Egypt, Iraq, Burma and Ukraine. Whilst conniving with the Diaspora and the West, Ranil was able to delude the unsuspecting Sinhala people with unsubstantiated allegations of corruption and nepotism. He has forgotten the fact he along with CBK and much respected, Dudley Senanayaka were products of homegrown nepotism.

 Corruption is not new to Sri Lanka.  Ranil through his agents, and all other supporters of Maithipala campaign had been beneficiaries of the State ventures. Maithripala is not exactly, ‘Mr. Squeaky Clean’, as purported by Ranil. Maithipala and his family had helped themselves for a fair share of Govt. wealth to the point that his son, son’s fiancé and the intended ‘Father- in –Law’, had to abscond the authorities to evade fraud charges.

 Despite Maithipala’s unsavory background, it is amazing that Ranil has been able to uphold Maithipala’s image as ‘Mr. Clean’, and delude the unsuspecting Sinhala People for a regime change.

The sins and carnage of the opposition regimes in the recent past, such as the Batalanda episode and the preventable killing of hundreds and thousands of service men during CBK regime appear to have been forgotten and swept under the carpet in the current Presidential campaign

 Not withstanding the above, the country is once again at a critical intersection. The losers are many from a possible win to Maithipala.  Whatever turn Maithipala takes with TNA would lead to chaos and unrest in the country.  If TNA demands are to be adopted there would be repercussions from the majority and if they are to be ignored there would be the strong arm of the West directing and manipulating the outcome in TNA’s favor. Whichever way Maithipala turns, the TNA/ Maithipala unholy alliance is in for a bumpy ride plunging the country into a severe storm of doom and gloom in the process. This predicament is perhaps the reason for Maithipala’s silence on the 13th Amendment and an undivided country in his election Manifesto.

 It should be noted that unlike in the past there are very many avenues available to the Diaspora from Western support. There is scope for an overt supply of arms for a pretend “civilian based defense” which was adopted by CIA at the behest of Gene Sharp, in places like Libya and Egypt. There is the opportunity for R2P for a created scenario of unrest and conflict in Tamil regions or for that matter violence instigated against Tamils, in particular, by unscrupulous political parties.  In these circumstances it will be the sons and daughters of the poor and not those of Maithipala, Chandrika or Ranil that will have to bear the brunt of the onslaught and unlike in the past, our resources may not be sufficient to contain such an attack.  

On the eve of the election I can only hope and pray commonsense will prevail and Sri Lanka will be saved from the anarchy promised by the opposition.  

රට රකිමුද යළි බෙදමුද?

January 2nd, 2015

Courtesy Rivira

ජනාධිපතිවරණයේදී ‍පොදු අපේක්ෂකයාට සහාය දැක්වීමට එක්වූ දෙමළ ජාතික සන්ධානය සහ ශ්‍රී ලංකා මුස්ලිම් කොංග්‍රසය උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත් නැවත ඒකාබද්ධ කිරීම පිළිබඳව දැනටමත් අභ්‍යන්තර සාකච්ඡා අරඹා ඇතැයි ඊයේ ‘රිවිර’ අනාවරණය කර තිබිණ.

මෙම සාකච්ඡා මගින් එළැඹෙන සාමූහික තීන්දුව ‍පොදු විපක්ෂයේ සහාය ඇතිව ක්‍රියාත්මක කිරීමට කටයුතු කරන බවද පැවසේ. ඒ අතර මෛත්‍රී පාලනයක් තුළ උතුරු පළාතට මුදල් බලතල ඇතුළු සියලු පරිපාලන බලතල ලබාදෙන බව හිටපු ජනාධිපතිනි චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග මහත්මිය පසුගියදා යාපනයේ පැවැති ජනහමුවකදී පැවසූ බවද වාර්තා වේ. මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාගේ ආණ්ඩුවක් මගින් දෙමළ ජනතාවගේ අභිලාෂයන් හා ගැටලුවලට විසඳුම් ලබාදීමට පුළුල් බලය බෙදීමක් සිදුකරන බවද ඇය පවසා ඇත. 

මේ ආදී වශයෙන් එක එක්කෙනාට ඕනෑ ඕනෑ හැටියට හිතෙන හිතෙන දේ කරන්නට මේ රට කාගේවත් බූදලයක් නොව, මාතෘභූමිය සියලු පුරවැසියන්ගේ අයිතිවාසිකමට යටත් ‍පොදු දේපළකි. මෙම යථාර්ථයට පයින් ගසා ‍පොදු අපේක්ෂකයා ඇතුළු නඩය මේ නටන්නට යන නාඩගම රටේ එක්සත් භාවයට වළ කපන්නක් බව සිහි බුද්ධිය ඇති ඕනෑම කෙනකුට තේරුම් ගැනීම අපහසු නැත. ජනාධිපතිවරණයේදී දෙමළ ජාතික සන්ධානය ‍පොදු අපේක්ෂකයාට සහාය දීමට තීරණය කිරීම නිසා දෙමළ සන්ධානය තුළ මතභේද හටගෙන ඇති බවද උතුරින් ලැබෙන ආරංචිමාර්ග කියයි. ‍පොදු අපේක්ෂකයාට දෙමළ ජනතාවගේ කිසිදු ප්‍රශ්නයක් නිරාකරණය කරගත හැකි බවට විශ්වාසයක් තැබිය නොහැකි යැයි දෙමළ සන්ධානයේ උතුරු පළාත් සභා මන්ත්‍රීනි ආනන්දි ශෂිදරන් ඇතුළු මන්ත්‍රීවරු පිරිසක්  මත පළකර සිටිති. 

දෙමළ ජාතික සන්ධානය හා මුස්ලිම් කොංග්‍රසය තමන්ට එරෙහි වීමට ප්‍රධාන හේතුව රට බෙදීමට එරෙහිව තමන් දරන දැඩි ස්ථාවරය බව ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා පසුගියදා ප්‍රකාශ කොට තිබිණ. උතුරට දේශපාලන විසඳුමක් ලබාගැනීමට දෙමළ ජාතික සන්ධානයට පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවට අදහස්, යෝජනා ඉදිරිපත් කිරීමට අවස්ථාව තිබියදී මෙසේ වෙනත් ගමනක් යෑමේ අරමුණ දැන් ඉතා පැහැදිලි යැයිද ජනාධිපතිවරයා පෙන්වා දී ඇත. මේ අනුව වඩාත් ප්‍රත්‍යක්ෂ වන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ පිරුවටයට මුවා වී බලලෝභයේ වියරුවෙන් තම මාතෘභූමිය දෙකඩ කරන්නට පිඹුරුපත් සකසන මෙම තක්කඩින් පරාජය කිරීමේ වගකීම උතුරේත්, දකුණේත් සමස්ත ජනතාව නිවැරදිව තේරුම් ගැනීමේ වැදගත්කමය.  

තවමත් මේ රට බෙදා වෙන්කිරීමේ දවල් හීන දකින මන්නාරම් රදගුරු රායප්පු ජෝශප් වැනි කොටි අප්පුලා ‍පොදු අපේක්ෂකයා අල්‍ලේ නටවන්නට දැන් සිටම අර අදින අයුරු ඊයෙත් අපි පෙන්වා දුන්නෙමු. නැගෙනහිර අයිතිය ඉල්ලන හකීම් නඩයද ‍පොදු අපේක්ෂකයාට නාස් ලණුව දමාගන්නට පෙරට විත් තිබෙන අයුරුද ඉතාම පැහැදිලිය. කොටි ත්‍රස්තවාදය දශක තුනක් තිස්සේ මේ රටට කළ මහා විනාශය පිටුපස සිටි එන්.ජී.ඕ. හා ඩයස්‍පෝරා මාෆියාවටද දැන් යළිත් ශ්‍රී ලංකාවට හොට දමන්නට මෙම පසුබිම ඉතා පහසු අවස්ථාවක් සපයා දෙන්නේය. එය ඉතා භයානක බව විශේෂයෙන් යුද්ධය නිමා කළ මොහොතේ ආරක්ෂක ඇමැති පදවියේ වැඩ බැලුවේ යැයි පාරම්බාන ‍පොදු අපේක්ෂකයාට නොදැනෙන්නට හේතුවක් නැත. මේ කිසිවක් නොතකා බලය උදුරා ගැනීම සඳහා රට පාවාදීමට එසේ පිඹුරුපත් සකසන්නේ දේශපාලන කෝඩුකාරයන් නොව චන්ද්‍රිකා කුමාරණතුංග වැනි හිටපු ජනාධිපතිවරියක සහ දිගුකාලීන දේශපාලන පළපුරුද්දක් ඇතැයි නිතර කියන ‍පොදු අපේක්ෂකයා ඇතුළු තවත් බොහෝ කෙරුම්කාරයන් වීම ඉතා කනගාටුදායකය. එබැවින් මේ රටේ ජනතාව දැන් ඉතා පරෙස්සමෙන් මෙම දේශප්‍රේමී හා දේශද්‍රෝහී යන වචන දෙකෙහි සැබෑ අරුතට අනුව පුද්ගලයන් තෝරා බේරා ගත යුතු යැයි අපි පෙන්වා දෙමු.


January 2nd, 2015

By Don Wijewardana

Developing nations with independent policies that displease the West always run the risk of regime change.  It does not matter whether the action was in the national interest. Sooner or later it will come to bite, with the timing and intensity of intervention depending on the strategic significance of the country concerned.  For instance Iraq was so unfortunate to own large oil reserves that it invited direct and devastating intervention. Libya came a close second. The ‘Arab Spring’ that engineered popular uprisings involving a range of Middle East countries was another facet of the phenomenon. Further down the scale are other, more subtle ways to bring about regime change. This is particularly so if the country concerned has a popularly elected government where it is unlikely to be overturned by prodding the public to rise against the leadership.

Unfortunately Sri Lanka meets all the criteria for intervention. Rajapaksa committed the cardinal sin that evoked the wrath of the west during the final phase of the war when he ignored their oft-repeated advice not to fight  the LTTE but to negotiate with them. The message was made clear by, among others, the US and Norwegian ambassadors who regularly knocked on his door to draw his attention, and by the French and British Foreign Ministers who flew in to give the ultimatum personally. Rajapaksa told them where to go, for he was single minded in pursuing the enemy. Thus he became a marked man.

Since then there has been a concerted effort to oust Rajapaksa from his perch through a multi-pronged strategy. One was to use the United Nations as a tool bringing in resolution after resolution against Sri Lanka at the Human Rights Council. Secretary General Banki Moon himself was used by them to appoint a team of experts – the Darusman panel, to prepare a dossier as the basis for the charge. Many critics have provided proof that the report’s findings were unfounded. But that did not matter as long as it helped persecuting Sri Lanka. And the process continues.

Among the many means implemented on the domestic scene were direct funding of opponents, indirect backing through NGOs or media organizations and promoting coalitions among opponents. They were always subtle and carried out in secret and hardly became known.

There was widespread speculation of an external force in the assassination of SWRD Bandaranaike. Given what happened in Chile it was a strong possibility. But Sri Lanka then did not have the resources or the will to pursue and nothing was proved. Foreign intervention in the domestic political scene has become more evident since Rajapaksa came to power. Even before the war ended attempts were being made to bribe MPs to defeat the government. For instance it became public knowledge that on the eve of the vote on the Budget in 2008 a western ambassador had taken a ‘tuk-tuk’ ride to a key Opposition politician’s residence on the sly and assisted the Opposition move to engineer mass crossovers from the government. This was in a bid to have the budget defeated and the government dislodged[i]. However, the attempt failed.

Using NGOs

Using NGOs and similar groups that influence public opinion has also been a favoured means of intervention. During the war large amounts were transferred through such media ostensibly to support humanitarian needs. As such, the general expectation was that such funding would decline after the war ended. But as The Island of March 4, 2011 revealed a section of the international community was still pouring large amounts of money into Sri Lankan NGOs like the Centre for Policy Alternatives (CPA) and National Peace Council (NPC). Transparency International Sri Lanka.

The report showed the CPA had received Rs. 272.31 million during the three-year period. The NPC and TI have received Rs. 171.23 million and 174.79 million, respectively.

The Norwegian Embassy was the largest single donor. It has granted NGOs Rs. 148.11 million during three-year period and the NPC is the recipient of the single largest grant from them; it received Rs. 70.48 million. The European Commission (Rs. 55.61 million) and the Swedish International Development Agency (Rs. 43.11 million) are the second and the third major contributors. Pity we do not have data for later years.

Among other measures used are inviting people who influence public opinion for seminars, functions and briefings to embassies at which they are handsomely rewarded. This is a popular means used by the US embassy.

Direct funding

In recent years direct cash handouts has been the preferred means used by the CIA. It is most effective and does not leave a trail. According to the New York Times, wads of American dollars packed into suitcases, backpacks and, on occasion, plastic shopping bags have been dropped off every month or so at the offices of Afghanistan’s president — courtesy of the Central Intelligence Agency. All told, tens of millions of dollars have flowed from the C.I.A. Afghans call it ‘ghost money’ for it came in secret, and left in secret.

Closer to home attempts at direct funding of the opposition has become evident over the last two presidential elections. Now another benefactor, the Tamil Diaspora has joined Santa Claus. In February 2010 the mother of former Army General Sarath Fonseka’s son-in-law, Asoka Tillekaratne (mother of Danuna Tillekaratne) was arrested after CID recovered a large sum of foreign currency from her bank account worth Rs 75 million[ii].

The CID is also currently investigating the detection of some one million Swiss Francs and US$ 200,000 in a house in Mount Lavinia to ascertain whether it involved a breach of Exchange Control laws. SSP Rohana said 32 bank accounts belonging to three suspects including a person named Athula Weeraratne who was allegedly closely associated with Mr. Maithripala Sirisena have been frozen and investigations were going on to ascertain whether it had any connection to common opposition candidate. (The Daily Mirror of 26 December 2014).

If it were found to be foreign funding of efforts to oust Rajapaksa it would be only the tip of the iceberg. Taken with the grants that had come via NGOs and handouts to leaders of opposition parties the scale funding could be massive.  This is so because the closest Western governments and the Diaspora come to driving out Rajapaksa is the election time. And much concerted effort is going in to achieve the objective pursued ever since Rajapaksa came to power in 2005. But we may never know the real extent for it is ghost money.

[i] http://www.island.lk/2010/01/18/editorial.html

[ii] http://www.timesnow.tv/Mother-of-Fonsekas-son-in-law-arrested-/articleshow/4338731.cms

Survey predicts win for Mahinda while Colombians are for Sirisena

January 2nd, 2015

P.Ariysasinghe, Melbourne

According to a survey conducted among Colombians by the Colombo University Sirisena is ahead in the poll. This is no surprise, as in Colombo nearly 60 per cent are non Sinhalese. Even among the Sinhalese only about half are Buddhists. And everyone knows that most people who live in Colombo have a ‘Kultur’ life.  It is also no secret that the Catholics are for the UNP. The Church was against Free Education. The Church fought tooth and nail against the schools take over with the  support of the UNP. During the Presidential elections in 2010, Colombo University conducted a similar survey among the Colombians and made  a   prediction that Sarath Fonseka was ahead in the polls !
A survey conducted by the Kelaniya University covered a wider area and was not confined to Colombo. Their prediction was that President Rajapakse  was ahead of Sirisena. According to this survey 53 per cent were for President Rajapakse while 44 per cent were for Sirisena. So the usual UNP had stood by Sirisena. Colombians had always voted for the UNP while the rural Buddhists whose children fought the war stood by the President.  

Arrest Chandrika for glorifying terrorism

January 2nd, 2015

Rajanram B 

Our motherland is at cross road due to the unpatriotic provincial parties, childish politicians like Mrs Chandrika Kumaratunga, greedy politicians like  Mr Maithri Bala Srisena and power hungry politicians like Mr Ranil Wickramasinghe who are ready to sacrifice his own country men to achieve their petty objects.

Mrs Chandrika Kumaratunga over and again proves her a lunatic patient. She encourages Tamil extremism by glorifying politically flavoured gangsters who the Tamils hate and reject secretly. Actually Mrs Chandrika Kumaratunga should be prosecuted for glorifying terrorism. She is not bothered of the security of innocent citizen. How can any one believe that she and her new political friends would safeguard the interest of the country and her innocent citizen. How dare she could praise LTTE which ruined the motherland for meaningless war.

Mr Maithri Bala Srisena proves from his speeches that he does not have any policies except agenda of hidden operatives. His interest is the interests of the pay masters who are bent to take over public sectors and suck the blood of the innocent people forever.

Every one must think about the scenario in which schools, colleges, universities, road transports, bus and train services, hospitals, prisons, ports and airports are privatised. The common candidate and his supporters think that Sri Lanka is a richest country same as Western countries which pass their problems and burdens into the poor countries.

Mr Ranil Wickramasinge had lied to the nation and her people in 2001 parliamentary election that there was no secret pact with Norwegians when then President Chandrika Kumaratunga exposed him. What happened later, people suffered ever before and the dignity of the Tamil people was robbed by handing over them to the LTTE gangsters.

All medias are supportive to anti national common candidate. All the trends indicate the Sri Lanka is at cross road. I pray common sense to prevail among Sri Lankan citizen to save the motherland and her people at this crucial juncture.


January 2nd, 2015

‘We do not want pacts or agreements but to achieve our objectives’

Tamil National Alliance leader Parliamentarian R. Sambandan has told Foreign Correspondents that what the TNA wants is to achieve their final objectives under a future ‘Maithree’ government.

Sambandan had disclosed this when foreign correspondents spoke to him after a TNA press conference recently and posed several questions. The questions asked and the answers given by Sambandan are as follows:

Q: Has the TNA signed a pact with Maithripala Sirisena?

A: What we want is not pacts or agreements but to achieve our objectives when Maithripala Sirisena wins.

Q: What are these objectives?

A: That is what we have wanted from the incumbent President for the last 10 years. You all know what it is.

Q: Supposing those are not given?

A: When Maitripala Sirisena wins, the Executive Presidency will be abolished. Thereafter, we will gain what we want through the means of Parliament. Our problem is the Executive Presidency.

Q: What is your opinion about Rauf Hakeem’s demand for a separate Muslim administrative unit?

A: It is not wrong on their part to demand it according to their need.

When foreign correspondents asked him why does he not state these things in public Sambandan bade adieu and made a quick exit.

– See more at: http://www.dailynews.lk/?q=local/you-know-what-we-want-maithri-sambandan#sthash.28U9LVrW.dpuf

Chandrika-Maithree policies would Balkanize country – GL

January 2nd, 2015

Sandasen Marasinghe

Chandrika Kumaratunga’s assertion in Jaffna that she would cede all powers to the Northern Provincial Council, and offer greater devolution would — along with Maithripala Sirisena agreeing to Hakeem’s demand of the Eastern administrative district — lead to the Balkanization of the country, said External Affairs Minister Prof. GL Peiris addressing the press yesterday at the SLFP headquarters.

He said granting separate administrative districts on an ethnic basis would leave the country in pieces — a Balkanization of the variety that took place in Eastern Europe.

Different parties of the common opposition are trying to de-stabilise the country by engaging in racist politics and making contradictory statements, he said.

He said that Chandrika Kumaratunga who acts as the chief adviser to the so-called common Opposition candidate, promised to strengthen the powers vested in the Provincial Councils while another member of the opposition Patali Champika Ranawaka promised to reduce the powers vested in Provincial Councils while strengthening Governors’ powers. He said these are promises completely contradictory and cannot be met.

The minister said Kumaratunga who referred to the late LTTE leader Prabhakaran as a gentleman, and others of the common opposition have agreed with all demands made by the groups that have joined with them, though these demands are contradictory.

He added that although this government does not sponsor racism, the common opposition does. He added that the TNA and Rauf Hakeem who demands for a separate administrative unit for Muslims, Patali Champika Ranawaka, Ven Athuraliye Ratna Thera, the UNP and the JVP have formed a coalition that would affect the stability of this country at a time when S.Surendiran, S.J. Emmanuel, Rudra Kumaran etc are strengthening the Transitional Government of Tamil Eelam (TGTE) in the international sphere.

He added that the common Opposition candidate has no say over them.

Minister Peiris also added that there were great Muslim political leaders in the history of Sri Lanka from both parties, such as, A. C. S. Hameed, A. H. M. Fowzie, A. C. S. Marikkar, Bakeer Markar etc who came to power with the votes of the Sinhala community. He said that there is no discrimination to a person from any community to participate in politics.

“Therefore, there is no need for anybody to play the racist card,” the minister said.

Education Minister Bandula Gunawardena and Western Provincial Council Minister Udaya Gammanpila were also present at the occasion.

DPLs kept by MS until Ranil surfaces

Meeting the diplomatic Co. this week in Colombo, the so called common opposition candidate Maithripala Sirisena had begged all those present to wait for Ranil Wickremesinghe to begin proceedings.

Though Wickremesinghe came in at 11 a.m. the meeting scheduled for 10.30 a.m did not begin until he appeared.

The diplomats had to be kicking their heels and the question asked by most of them was ‘would he wait for Wickremesinghe to run the country if he is elected?’

Will Cabinet meetings have to be held up until the UNP leader turns up under a (unlikely) Maithripala regime?

– See more at: http://www.dailynews.lk/?q=political/chandrika-maithree-policies-would-balkanize-country-gl#sthash.nhr45Fi9.dpuf

Why we should vote for the President MAHINDA RAJAPAKSE ?

January 1st, 2015

By Charles.S.Perera

Some say they would vote for the President Mahinda Rajapakse as there is no alternative.  That however should not be the reason why we should vote for the President Mahinda Rajapakse. Because there is no alternative to  Mahinda Rajapakse, as he is the only man worthy of holding the reins of Executive Presidency.

Others say that the opposition has not been able to present a candidate comparatively above or in level with the profile and the character of the  President.  What ever the critics say about the President Mahinda Rajapakse,  the opposition candidate Maitripala Sirisena has not the personality, charisma, and the intellectual capacity of the President Mahinda Rajapakse.

President Mahinda Rajapakse is a captivating personality.  His smile could disarm the worst of enemies. He speaks sense and of things practically possible to do,  though some of what he has done every one thought was practically impossible . He is capable of handling any problem with extremely calm confidence.  He does not get unnecessarily flustered or confused in the worst of circumstances.  He takes time to think over and finally takes a decision acceptable to wrangling  parties.

He is absolutely clean. Most of what others complain of him are made up or imagined. He is too kind to turn away people who are close to him despite their impossible character that bring disrepute to him. Mervyn or Duminda  he could have easily turned them away  but he tolerates them despite the annoyance they cause to him, as he is a great human being with a  kind heart, who keeps them with him to stop them from  falling into bad ways. That is his nature. Should  these matters cloud his absolute sincerity and political wisdom to do exactly  what is good for the country and the people ?

What  wrongs has the President Mahinda Rajapakse done and what are his faults  if any for the people to vote for another whose abilities have not  been tested, and who is not qualified in any way  to make a difference if elected ?

If there is to be a difference in the election of the rival candidate-Maitripala Sirisena, he should have a political philosophy which is remarkably superior to that of Mahinda Rajapakse. If he has  any political wisdomat all he would not have allowed himself to be manipulated  by political morons like Ranil Wickramasinghe and Chandrika.

President Mahinda Rajapakse has a collective of political parties in UPFA to support him in his election campaign and to carry out the proposals in the  election manifesto- Mahinda Chintanaya after his election.  But can we say the same of Maitripala Sirisena the opposition candidate ? Having had no political vision of his own he had got his election manifesto to be written by Champika Ranawaka.

Strangely Champika now supports the sleazy Rauf Hakim and defends him as a man who has no ulterior motive in joining the opposition in support of Maitripala Sirirsena.  Ranil Wickramasinghe and Chandrika have  their own  motives for dragging in Maitripala Sirisena to be the opposition candidate .  They are in fact helping themselves in pretending to help Maitripala Sirisena to win the election.

Maitripala Sirisena thinks that Tamil National Alliance and Rauf Hakeem are honest politicians who supports him for his “good looks” and they have no ulterior motives.  Rauf Hakeem and  Sampanthan of TNA may fool  Maitripala Sirisena, but they cannot fool the  Sri Lanka voters.  They- the voters, will understand that a vote for Maitripala Sirisena who is supported by TNA and Rauf Hakeem of SLMC, is a vote to divide Sri Lanka  amoung the  Tamils of the TNA and   the Muslims of Rauf Hakeem and SLMC.

The way to stop this disaster  is to vote for the President Mahinda Rajapakse.

Mahinda Rajapakse  when he assumed the Presidency in 2005 assured the people that he will never allow Sri Lanka to be divided.  He kept his word and brought the country under one flag and initiated under very difficult circumstance with constant barriers put before him by the TNA, a process of reconciliation of the Communities.  He would have succeeded in that if the  TNA had stopped its disruptive manoeuvres to mislead the Tamil people assuring them the setting up of  a separate Eelam State.

That disruptive element- the TNA is now with the opposition candidate who has signed an agreement to set up an all Tamil Province in the North.  This  would be followed by the claim of Rauf Hakeem for a separate district in the East for the Muslim people.

That is the change  Maitripala Sirisena is proposing  backed by the motley crowd- Ranil, Chandrika, Sarath, Champika and Ratana, behind him.  We can imagine what changes are afoot if the voters make a mistake in their vote casting it to the wrong person in place of the President Mahinda Rajapakse.

Ranil Wickramasinghe and Chandrika had been having political power before President Mahinda Rajapakse.  But they were unable to make any changes then  and how can they  make any changes now after the President Mahinda Rajapakse has  accomplished  making all changes which they had miserably failed to do.

Therefore their slogan,  “ vote for Maitripala Sirisena for a change”,  is to fool the people as any change they can do now would be to undo every thing that has been done by the President Mahinda Rajapakse and return Sri Lanka back to what it was in 2005.

The right thinking people of Sri Lanka cannot allow that to happen therefore they should without any hesitation give their precious vote to the President Mahinda Rajapakse  for him to continue his making “changes” in Sri Lanka which he started in 2005.

When the President Mahinda Rajapakse took over the Presidency in 2005, he inherited a Sri Lanka which had been partly handed over to the terrorist by the Ranil-Chandrika duo.  No one  imagined what the President Mahinda Rajapakse could do with it.  The USA and the West was demanding  a political settlement  which would have been handing over a merged North and East to the terrorists.

A military settlement was hardly imaginable with a demoralised Sri Lanka Armed Force with outdated arms and completely neglected by Ranil-Chandrika duo who had confined the  the Armed Forces to the barracks with the terrorist having an upper hand with a CFA that had been signed by the Prime Minister Ranil Wickramasinghe with the connivance of Chandrika the then President, with the terrorist leader Prabhakaran.

It would have been a “daredevil” attempt to face a well equipped  well trained terrorist force with the Sri Lanka Armed Forces in the sorry state that they were found.  But it had to be a Mahinda  Rajapakse to take that challenge without knowing what the outcome w         as going to be.

That is the calibre of the man who is today challenged by a nincompoop who signs agreements with any one without considering the impact those agreements would have on the country with the sole desire of  defeating the President Mahinda Rajapakse  what ever would happen to the country.

President Mahinda Rajapakse has not sought to be the President of Sri Lanka for the prestige that comes with it, nor has he sought to be the President to enjoy the excellence of recognition amoung the people, nor the respect and welcome he gets here and abroad as a ruler.  He has politics in his blood with deep rooted patriotic sentiments. He had  dedicated himself from his youth to politics.

President Mahinda Rajapkse fought for human rights  long before it was hoisted as an arm against  developing countries  by USA and the West.  There were ideas fermenting in him  that he would utilise one day  for the betterment of his beloved country and the people.  It seems to be that  which he sought to do  if he were to be the President of Sri Lanka.

Hence when he became the President in  2005 he knew what he was going to do with the office he had been endowed with.  His Mahinda  Chintanay is a  document which contains the  ideas that had matured during the whole of his political life.  No President of any country in the world had presented a plan of action for the development of his  country  like the Mahinda Chintanaya.  It contains every aspect of development in Sri Lanka.

He knew that a development plan of a country is long  specially when considering the  disastrous  terrorism that had gone on fo thirty long years… without seeing an end to it.  He knew that the Constitution had restricted a Presidents term of Office to two years.  Can one complete  the development process of a country utterly wrecked through terrorism and deprived of wealth, in two presidential terms?

But the President Mahinda Rajapakse planned the first term of his office that began in 2005 to eliminate terrorism, to bring peace and security to the people.  That he succeeded to do.

Then began his second term in 2010. It was to rebuild Sri Lanka which had been devastated by the terrorists.  It was also a period to begin reconciliation of the Communities and allow old wounds to heal.  But this period saw intense activity by the USA and the West supported by the Sri Lanka Opposition led by UNP and the separatist politicians of the TNA to create a continuous campaign against the Government and the President Mahinda Rajapakse interposing violation of human rights as a tool for international agitation.

Despite these barrage of distracting interventionists the President Mahinda Rajapakse kept on developing the country according to the plan of development under Mahinda Chintanaya.   The President Mahinda Rajapaksa with his calm disposition went ahead with his program of extending diplomatic relations in different directions of the Globe.  He never brutalised the people, he was a father to the nation.  He allowed complete press freedom despite their attack against him.  He was an Executive President par excellence, never using his executive powers against the people or his critics.   He never acted as a dictator though his antagonists say so expecting repercussions from he west.

It is during this period that the President Mahinda Rajapakse saw that despite the vast progress the country had made in different fields such as social, economic, and education there was a fall in moral discipline, increase in  criminality , and vociferous claims of corruption.  He saw that all that could not be attended to within the term of office  left to him, and the accomplished politician he is saw that to clean up what remains to be cleaned and take the country forward he should continue in his office for another term.  The Constitution was amended to allow him to contest the Presidential election for a further term in office.

We are today in the midst of the Presidential election campaign. It is very decisive not personally for  the President Mahinda Rajapakse,  but for Sri Lanka that  was taken out of a 30 years of suffering under a ruthless terrorism to undergo an unprecedented transformation  into a middle level income economy,  streamlined  with a network of highways with train services from the south to the north. Sri Lanka now has a sound economy.  The country is supplied with electricity to almost every corner of the country.  The higher and modern IT education , previously restricted to Schools in Colombo, are being extended to every village school.  The towns in Sri Lanka are being beautified , and there is a marked  progress in  every aspect  of life.

The continuation of this unprecedented transformation of Sri Lanka depends on the re-election of the President Mahinda Rajapakse .  Therefore it is imperative that every patriot  cast their vote unhesitatingly to the President Mahinda Rajapakse.

The contrary would certainly be a vote for a “change” .  A change which is not for progression,  but for regression to uncertainty, fear , separation of territory, communal discord and possibly another step towards terrorism.

That is why we should  vote for the President Mahinda Rajapakse.

සැබෑ සිංහළයන් එකා මෙන් නැගී සිටිය යුතු මොහොතක් එලඹ ඇත

January 1st, 2015

 ආචාර්ය  එච් එම්. කොඩිසිo

රාවුෆ් හකීම් මහතා සිය කණ්ඩායමත් සමග එකවරම රජයෙන් ඉවත් නොවී දිගු කලක් කේවල් කර ඇත්තේ ලොකු කුට්ටියක් කඩාගන්නට  බවත් එය වත්මන් ජනාදිපති ගෙන් නොලැබීම නිසා ඔවුනුත් පොදු අපේක්සකයා හා එක්වි ඇත. ඔවුන් වත්මන් ජනාධිපතිගෙ  පාලන ප්‍රතිපත්ති රටට අහිතකර නිසා විරුද්ධ වූවානම් එළියට බැසියයුතුව තිබුණේ හෙළ උරුමය ඇතුළු අනිත් විරුද්ධ කණ්ඩායම් සමග  සමගාමිවය.

 එහෙන් මෙහෙන් එකතුවෙන ඕනෑම මහින්ද විරෝදීයෙකුට තම පසුම්බියෙන් යමක් දීමට ඇති මේ පොදු අපේක්සකගේ සැබෑ ස්වරූපය මොකක්ද? ඔහු සමග අත්වැල් බැදගත් අය සැබෑ දෙසප්රෙමින්ද?

 මේ තත්වය තේරුම් ගැනීමට දේසපාලන විද්යාඥයෙකුට කෙසේනමුත් පක්ෂයකට ගැතිකම් නොකර මද්‍යස්තව සිටින අයෙකුටනම් අගක් මුලක් තේරුම් ගත නොහැකිව ගල්ටික් වනු ඇත.

 කිසිදු දේසපාලන බලවතෙකු හා පවුත්ගලික නෑකම් හෝ ඇදුනුම්කම් නැතිව වසර 30ක් පමණ රජයේ සේවයේ නියුතුව සිට දැනට විදේශයක  කාලය ගතකරන මේ ලියුම්කරු අද ශ්‍රී ලංකාව තුළ සිදුවන දේසපාලන අරගලය දෙස බලන අයුරු සැකවින් විග්‍රහ කරන්නේ තවමත් ශ්‍රී ලංකාව තුල සිටින දේසපාලන පක්ෂයක් බදා නොගෙන මද්‍යස්තව කල්පනාකරන සිය මිත්රයන් සමග සාකච්චාවකට මුලපිරීම සදහාය.

 1980 දසකයෙ පොලොන්නරුව  මාදුරුඔය මහවැලි සංවර්දන ව්‍යාපෘතිය ක්‍රියාත්මක වෙද්දී එහි ප්‍රදාන බාදකයක්ව තිබු මෙලේරියව මර්දනය කිරීමේ කර්තව්‍යයේ මා යෙදී සිටි යුගයේ වෙලිකන්ද , මනම්පිටිය, හා සෝමාවතිය ආදී මායිම් ගම්මානවල දුප්පත් ජනතාව LTTE  ත්‍රස්තවාදී පිඩාවට ලක්වී ඔවුන් සිය දුදරුවන් සමග කුරිරු මරණයට ලක්වී සිටි අයුරු අපි දුටුවෙමු.

LTTE  මර්දන  අදිආරක්සන හමුදා මෙහෙයුම්  හමුවේ එම ප්‍රදේශයේ රජයේ නිලදාරීන් වසයෙන් අපි කොතෙක්ක්නම් දුස්කරතාවයන්ට මුහුණ දුන්නේද ? මනම්පිටිය පාලම පසුකර එහා මෙහා යන සැම වාරයක් පාසා වාහනය දුරින් නවතා ඇතැම්විටක අත්දෙක පවා  ඔසවා හමුදා මුරකුටිය පසුකර ගියේ අහිතකින් නොව එත් අපහසුවෙන්,  රජයේ සේවය වෙනුවනි. 

ත්රස්ත ප්‍රහාරවලට ගොදුරු වීම හා ආරක්ෂක මුර බටයන්ගේ දැඩි පරික්සාවන්ට හා ඔවුන්ගේ රළු වාග් සංග්රහයන්ට ලක්වීම වැනි අනේකවිදි අවහිරතාවලට  සියලු ලංකා වාසීන් පත්වී සිටි අතර ඒවායේ  නිමක් කෙළවරක් හෝ අවසානයක් නොතිබිණි..

80 ව දසකය අවසාන කොටසේ LTTE  තර්ජණ එලෙසම තිබියදී JVP දියත්කල  අමානුෂික අරගලය සහ එහි අදිනවද රජයේ නිලදාරීන් ලෙස  අපි අත්දුටුවෙමු. ක්රමයෙන් JVP  ව්යසනය සමනය කළහැකි උවද  කලින්කලට බලයට පත්වූ රාජ්ය නායකයන්ගේ දුර්වලකම් හා ඔවුන්ගේ අසාර්ථක ක්‍රමවේධ  හමුවේ LTTE තර්ජනය ක්රමයෙන් රට පුරාම පැතිරී  ගියේය. මෙහිදී, රටක් ජාතියක් වෙනුවෙන්  හැගිමක් නොමැතිව තමාගේ පවුත්ගලික සුකවිහරණය හා  මුදල් කෑදරකම සංසිදුවා ගැනීම පමණක් සලකා ත්රස්තවාදීන්ට උදව් කරමින් මුදල් ඉපැයූ ජඩ  සිංහලයන් ගේ උදව්ව නිසාම  මෙම ත්රස්ත උවදුර රට පුරා ඔඩු ගියේය. මෙය කොතෙග්ද යත් පංසල ,පල්ලිය , පාසැල, හන්දිය , බස් නැවැතුම් පොළ මෙකී නොකී අසවල් තැන බෝම්බ බියක් නැතැයි කිව නොහැකි තැනකට රට පත්වූයේය. පාසැල් දරුවාගේ පටන් ගෙයින් බැහැර ගමන් බිමන් යෙදුන සියලුම දෙනා ආපසු ගෙදර එනතුරු දවස ගතකලේ මර බයේය.

එදා බලයට පත් රාජ්‍ය නායකයන් LTTE උවදුර පරාජය කිරීමේ අවශ්‍ය තාවය හොඳහැටි තේරුම් ගෙන තිබුනද LTTE ත්‍රස්තයන්ට  කිරිපොවා හදා වඩා ලංකාවට එවූ ඉන්දියාවට බයේ එහෙ මෙහෙ අත -පත ගාමින් කල්මරමින් ජනතාව මරබයේ නැගු විලාප හඩ හමුවේ අත පය බැද දැමු මිනිසුන් මෙන් කිසිත් කරකියාගත නොහැකිව බලා සිටියෝය .

ත්රස්තයන්ට  එරිහිව යුද්දයක් ආරම්බ කලද රජිවු ගාන්දි අහසින් පරිප්පු දමනවිට එදා දේසපාලන ඉදිරිපිලේ පතාකයෙක් ලෙස මා සිතාසිටි දිවංගත JR ජයවර්දන මැතිතුමා කිසිත් කරකියගතනොහැකිව රජිවුට අවනත වුයේ තම රට වෙනුවෙන් දිවි පිදීමට හා හිරබත් කන්න වුවද නොපසුබට තරුණයන් අපේරටේ සිටිනාවය යන අවබෝදයක් නැතිවය. එවැනි එක් තරුණයෙක් එදා ශ්‍රී ලංකා මාතෘ බුමියට පැමිණි රජිවුට තම අතේ තිබු හිස් තුවක්කුවෙන් පාරක් එල්ල කළේය.

කෙසේනමුත් රටේ ජනතාවගේ බාග්යකට මෙන් JR ජයවර්දන තමාගේ පැසුණු දේසපාලන බුද්ධිය මෙහයවා තමා අත්සන්කළ ගිවුසුමේ අවදානම පරයා තම බලය රදවා ගැනිමටත් සිංහල චන්ද දායකයන්ගේ සහ චන්දයෙන් පාර්ලිමේන්තුවට තේරීපත්වී එන නියෝජිතයන්ගේ අස්ථාවර හා දෙබිඩි ගතිපැවතුම් හමුවේ  සිංහලයාගේ නායකත්වය ඍජුව තබාගැනීම සඳහාත් විදායක ජනාදිපති ක්රමය ස්ථාපිත කළේය. (අද හෙලයන්ගේ උරුමය ආරක්සකරනවා  යැයි  කියන හෙල -උරුමයවත්  සෝබිත හමුදුරුවෝවත් මෙය හරිහැටි තේරුම්නොගෙන විදායක ජනාදිපති ක්රමය නැතිකිරීමට කටයුතුකිරිම සැබෑ සිංහලයන්ගේ අවාසනාවකි – එම යෝජනාව පරාජය කලයුතුය. අපි කලයුත්තේ ජනතා හද ගැස්ම හඳුනන සුදුස්සෙකු එම තනුතුරට පත්කර  සිංහල නායකත්වය ආරක්සා කිරීමය.

විදායක බලතල තිබියදී උවද R  ප්රේමදාස මැතිතුමා  LTTE  බෝම්බයකින් ජිවිතක්සයට පත්විය. CBK  මැතිණිය LTTE ය සුරතල් කරමින් බළල් රැගුමක් දියත් කර හෙමින්සිරුවේ කොටියා මෙල්ල කිරීමට  ගත් උත්සාහ කෙලවර වුයේ කොටියා අගේ ඇසක් ගලවා ගැනිමෙන්ය.

 වසර 30 කට ආසන්න කාලයක් මුළු රටම යුදපිටියක් බවට පත්වී ජනතාව හෙම්බත්වී අසරණව  සිටි මොහොතක බලයට පත් වත්මන් ජනාදිපති, මහින්ද රාජපක්ස මැතිතුමා  කලේ කුමක්ද ?

ඔහු කළේ ඉන්දියාව ඇතුළු මුළු මහත් ලෝකයේ දැවන්තයන්ගේ සෙවණ හා සහාය ලබමින් බලසම්පන්නව සිටි කොටින් සමග ඔවුන්ම දියත් කල සටනට අබිතව මුහුණදීමය. කොටින් පෝසනය කොට අරක්සාකළ ඉන්දියාව  ශ්රී ලංකා රජයට තහංචි පනවනවිට ඔහු පෙර නායකයන් සේ කරබා නොසිට ඉන්දියාවට අබියෝගකලහැකි හා දැනටමත් අබියෝගකරණ රටවල් යොදාගෙන ඉන්දියාවේ බල බිඳීමට කටයුතු කළේය. එංගලන්තයෙන් ආ මිලිබැන්ලට,  නොර්වෙන් ආ සොල්හයිම්ලට ඔවුන්ගේ කූට සැළසුම් හකුලාගෙන ආපසු සියරටවල් බලා  යවන්නට ඔහු එඩිතර විය . ඒ ඔහු දෙසප්‍රෙමි අබිත සිංහලයෙකු නිසාය.

 එදා මහින්ද රාජපක්ස දේශීය හා විදේශිය වශයෙන් යුද්දය කරද්දී ඔය යුද්දය කවදාවත් දිනන්න බැරිබවත්, පාමංකඩ ඉඳගෙන බොරුවට අලිමන්කඩට අත්කරගත් බවට කයිවාරු ගහන බවත් කී උදවිය අද මොකද කියන්නේ?. ඔවුන් දැන් කියන්නේ යුද්දය ඒ අය බාගයකටත් වැඩිය දිනවපු බවයි. මේ අය හිතන් ඉන්නේ චන්දදායකයන් කියන්නේ මිහරක් ජාතියක් කියලයි . මම දන්නවා මහේ මිත්රයන් ඔය කතාවලට සිනාසෙන්න තමන්ගේ කටවල් මහන්සි නොකරන බව.

යුද්දයෙන් පස්සෙ මුළු රටේම ගරාවැටී  තිබූ මාර්ග පද්දතිය පුනරුත්තාපනය කිරීම, එදා යුද මානසිකත්ත්වයකින් පෝසනය කොට යාන්ත්රිය කර සිටි  තරුණ යුද සෙබළුන් අද විවිද කර්තව්යන් හරහා යලිත් සාමාන්‍ය ජන ජීවිතයට හා ජනසමාජයට හුරුකරවීම හා යුද්දය නිසා අවතැන් වූ ජනතාව යලිත් ස්ථානගතකිරීම යුද්දයටත්  වඩා අපහසු කර්යයෝය. මහින්ද රාජපක්ස ඒ සියල්ල ඉටුකර ඇත.

එදා යුද්දය දිනන්න බැහැයි කියා කොටියා වීරයා කොට කතාකළ නිවට සිංහලයන් අද පස්චාත් යුද්ද ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු චෝදනා මුක්තව හෙලා දකින්නෝය. ඔවුන්  කියන්නේ මහින්දට ලේසියෙන් සල්ලි හොරකන් කරගන්න උපායක් ලෙස  පාරවල් හදනවලු, හමුදා බටයො කාණු සුද්ද කරන්න හා වහල් වැඩවල යොදවනවලු

මේ විදියට ඇට නැති දිව හැරෙන පැත්තට කියවෙන කතා සැබෑ කොට පතුරුවන මිනිස්සු සිටින රටක  නායකයෙකුට  හතරවටින්ම  කකුලෙන් ඇද බෙල්ල පාගා දැමීමට මාන බලන මිනිස්සු  හමුවේ තමා ළගින් හයියට සිටියහැකි සහෝදරයන් කිහිපදෙනෙක් සිටීම කොයිතරම් බාග්යයක් වීද? එදා  යුද්දය යුහුසුළුව ඇවිලෙද්දී  සිය විස්වාසනීය සහෝදරයන් පිරිසක් තමා  වටා නොහිටින්නට  අද මහින්ද රාජපක්ස යුද්දය දිනු ඍජු නායකයෙක්  වසයෙන් සිටිනවා වෙනුවට ජිවතුන් අතර සිටින්නේද වත් සිතන්නට තරම් ඉඩක් නැති තැනට  තල්ලු කරන්නට ඔහුගේ විරුද්ද බලවේග ක්රියාත්මක වීමට ඉඩ තිබුණි. මිට කදිම උදාහරණය ලෙස දිවංගත ආර් . ප්‍රේමදාස මහතාට සිදුවූ විපත ගත හැකිය.

ඒනිසාම,  අද වත්මන් ජනදිපතිට සහෝදර සංයෝගය වෙනුවෙන් එල්ලවී ඇති චෝදනාව ඔහුගේ කකුලෙන් ඇදිමට මානබලමින් සිට වවිඩාවට පත් වුවන්  විසින් කරන්නක් බව පැහැදිලිය .

ආණ්ඩු පක්ෂය විසින් මුදල් ගසාකන බවට විපක්ෂය විසින් කරන චෝදනා ශ්රී ලංකා දේශපාලන වේදිකාවේ පොදු ගුණාංගයකි.  උදාහරණයක් ලෙස ගතහොත් UNP ය කඩිනම් මහවැලි ව්යාපෘතිය කරද්දී එහි ඇමතිවරු ඔස්ට්‍රලියාවේ ඇපල් වතු ගත් බවට SLFP යත් වත්මන් රජය පාරවල් හදද්දී එහි බලදාරින් මුදල් ගසාකන බවට UNP යත් චෝදනා කිරීම් ගත හැකිය.මේ චෝදනාවල සත්ය අසත්යතාව කොතෙග්ද යන්න ජනතාව සොයාබලා නැත. චෝදනා කරන අය ඔප්පුකර පෙන්වා දීද නැත . ජනතාවට දැනෙන්නේ ඔවුන්ට පල දැරීමට මහවැලි ජලය පමණට ලැබීමත් සිය ගමන් සගමන් කලට වේලාවට කෙරෙන්නට සක්තිමත් මාර්ග පද්දතිය ඉදිවිමත් පමණය. සොරකම , වංචාව  හා දුෂණය සිදුවන්නේ දෙපැත්තේම සහයෝගයෙන් බව මන්ත්‍රීවරු පැති මාරුකරන වේගයෙන් පෙනී යන්නේය. එය එක් පක්ෂයකට පමණක් එල්ල කිරීම අසදාරණය.

 මෙවන් තත්ත්වයක් හමුවේ මෛත්රිපාල සිරිසේන මහත්මා සමග අත්වැල්බන්දගත් UNP,  JVP , JHU , TNA , CBK ,DNA,  MCP , NGOs  ආදී නන්වැදෑරුම් කණ්ඩායම් සහ ගරුතර මාදොලුවවේ සෝබිත හිමි ඇතුළු තවත්  විවිද චරිත  පිරිසක් එක්වී දේසපාලන වේදිකාවේ හඬගා කියන කතාව කුමක්ද?.

 ඇතැම් පුද්ගලයන් හදිසියේ නින්දෙන් අවදිවුවන් දොඩවන්නාසේ දහසකුත් දේ දෙනබවට පොරොන්දු දෙන්නේය. ඒ දෙනවයි කියන දේවල් කෙසේනමුත්   අඩුම තරමින් එයින් කොටසක් හෝ ලැබේනම් අපි ඔවුන්ට චන්දය දියයුතුය . නමුත් ප්රශ්නයකට ඇත්තේ රටේ අනෙකුත් තත්ත්වයන් එලෙසම තිබියදී විදායක ජනාදිපතිකම අහෝසිකිරීමෙන් පමණක් මේසා මුදල් කන්දරාවක් ඔවුන්ට ලැබෙන්නේ කෙසේද? 

ඔවුන් පොරොන්දුවෙන දේවල් දෙන බවට දෙන සහතිකය කුමක්ද ? අඩුම වසයෙන් වැඩේ නොකලොත් ඔවුන්ගේ දේපොළ රාජසන්තකයට දෙනබවට පොරොන්දු වියයුතුය, ඔවුන් තවමත් රටේ ජනතාව හඳුනන්නේ නැත. ඔවුන් සිතාසිටින්නේ ජනතාව තවමත් තවලම් අදින හරකුන් ලෙසය.

නොකෙරෙන පොරොන්දු වට්ටෝරුවක් ඉදිරිපත්කරණ මොවුන් මෙතෙක් කල් වත්මන් ජනාදිපති හා එක්ව කටයුතු කල M .සිරිසේන මහතාත් කවදත් රටවෙනුවෙන් කතාකරණ ස්වාමින්වහන්සේලා කිහිප නමකුත්  මුලාකොට ඔවුන්ට මුවාවී කරන  වෑයම  අනෙකක් නොව රටේ සැබෑ සිංහලයන්ගේ සෘජු නායකත්වය විනාස කොට සිංහලයන් නන්නත්තාර කිරීමය.  මේ නිසාම සැබෑ සිංහලයන් පක්සබේදයකින් තොරව එකාමෙන් නැගීසිට පොදු සතුරා පරාජය කළ යුතුව ඇත .

Sri Lanka Must Not Be Swayed By The False Presentations Of Power Hungry Politicians Who Need To Be Crushed At The Polls.    

January 1st, 2015

Insight By Sunil Kumar

January 1st 2015.

 As the New year 2015 dawns in Sri Lanka the rumour mongering about President Mahinda Rajapaksa’s imminent defeat is fast becoming somewhat of a spurious joke as the media divided into two factions, one for the President and the other for the unholy alliance of Maithripala Sirisena,  Ranil Wickremasinghe, Chandrika Kumaratunga and their opportunistic supporters such as Rauf Hakeem,. Rajitha Senaratna et al, the dregs of the pro LTTE TN,  some of the JHU and certain undesirables from the JVP who have no real agenda for a better Sri Lanka beyond envisioning their chances albeit in worthless guise towards being the ruling legislators with nothing viable to offer Sri Lanka beyond what has already been done by the Rajapaksa Administration.

 The media carrying out the anti- Rajapaksa campaign seems to have gone berserk with lies and innuendo that portray the President as a villain whereas a closer look at those mentioned above would reveal to the discerning observer that the opposition aspirants for power they have banded themselves into being are also a bunch of not too virtuous and very dubious politicians who have track records from their past that would make President Rajapaksa seem like a rock as opposed to quicksand  relative to what he and his administrators have transformed the Nation today.Something aclnowledged by many in a capacity to do so both within Sri Lanka as well as overseas.
The opposition consortium which continues to throw offensive flack at the President has also garnenered the support of many who appear blinkered towards the greater picture of what Sri Lanka is today amongst whom there are disgruntled campaigners from the media who have been censured for wrongs against the Administration by overshooting their mouths and making a mockery of the freedom of expression as well as some  who once held   high office who were found faulting under the Laws of the Land as their liabilities were pretty transparent pointing towards to misuse of power and authority and these are the types of Sri Lankans attempting to unseat a President who is more meritorious than the ship jumping deserter and betrayer of presidential trust  Maithripala Sirisena as well as his motley crew of power hungry idealogues who don’t deserve a chance to be elected into power and to the contrary need to be crushed unceremoniously at the forthcoming polls in the best interests of Sri Lanka!
They are after all, a group that once consorted with the Tamil Tigerses covertly as well as boldy and openly at times and were subjugated by foreign powers sending in NGOs towards their own agendas and who should know this better than the singlemost proud son of Lanka President Mahinda Rajapaksa himself who has acquitted himself very well in the years that he has led the Nation towards, freedom, prosperity and world recognition. The Opposition alliance therefore could endanger the very future of Sri Lanka having shown more than a simple willingness to betray the Nation to her enemies as well as undoing much of the good that has resulted through the policies and actions of the Present Administration being a confused group of flybynights who have banded themselves for the sole purpose of misleading the nation towards their own ends, where the opposition ambits  are predominantly for their own personal gain and need to be stopped in their tracks!
All the yelping and sensationalistic slogans about the corruption and lack of concern for the needs of the consumer as posted in the election manifestos of the opposition amounts to little or nothing  given the one deciding factor that they would never be able to do better than the present Administration in these areas as the real aspirants for power baiting Sirisena apart from the stragglers who have jumped on the Opposition Bandwagon  had their chances in the past and failed miserably to bring restitution to Sri Lanka and factually resorted to far worse patronage and corruption that the present Administration could ever be accused of. And to counter the Presidents choice of granting powerful capacities to those close to him is nothing new in the arena of politics with hardly a blemish as it constitutes the safety and security most politicians tend to lean towards with ample justification in a region as turbulent as South Asia with all the cuthhroats and panderers lurking in an environment rife with subterfuge and deqadly undercurrents.
It seems somewhat of a joke that what the opposition is  promising the Nation in the event of a victory seems a far cry from what they could deliver as they simply do not have the wherewithal to deliver it.To the contary they are very capable of plunging the Nation into deep recession and instability theough false promises where the voters should never be misled by the lies and innuendo they continually post on their election slogans broadcast by supportive media.Even the projectiond of the outcome appear divided where two local Universities in an opinion
polls have said the exact opposite of what the other is saying and the more plausibe being a Rajapaksa lead by 53%.
The President’s New Year message  which has requested the public to welcome the New Year with overwhelming hopes and determination to uplift the Nation has been delivered with aplomb by a leader who has won the admiration of the world  far beyond the likes of the USA, UK, the UN and the EU who have been completely hoodwinked by the sob stories of the Tamil Tiger sympathetic Diaspora as well those who would like to bring Sri Lanka to disrepute, towards serving their own agendas inasmuch as the CIA meddled into the internal affairs of countries which were eventually destabilised! which could paradoxically have dire consequences for the progress and development of a Nation that was almost  thrown into complete turmoil by the mendacities of terrorism once by the JVP and later by the LTTE and should never be victimised through foreign meddling instigated by internal self centered self styled politicians who are a disgrace to the entire concept of integral party politics.
” Safeguarding  the Motherland and winning the world with thorough determination and patience” which has already been more than partially accomplished as quoted from the President’s New Year’s message aptly endorses what he believes that “During the past decade we could fulfill all the New Year resolutions we had at the beginning of each year.” and hardly something the opposition could ever substantiate as part of its repertoire as those who comprise its core are a disoriented lot broadcasting cliches that have no co-relation to the needs of the Nation that have not already been overviewed by the Administration which needs time to deliver in its entirety what the Nation requires for complete stability as an overall consolidation of a homogenous existence  for a country with socio economic problems which were realistically created by some now in the quest towards ursurping power and more than enough reason to reject their aspirations for a renewed impasse of administrative failure which they are more than likely to project if given the opportunity which needs to be quelled!
It seems fair to hinge confidence on the Presidents assurances  that “We could perform the work of 100 years  in a few decades and uplift the Nation. Our duty is to build a safe country while safeguarding all our achievements where the challenges we have in this regard are immense. The separatism, which we defeated with thorough commitment, is raising its ugly head once again. Detaching from politics based on hatred that strengthens separatism should be one of our New Year resolutions,” where the President’s message also had a sense of caution attached to it . “All those who value national unity and the Nation’s Sovereignty should be far sighted to safeguard the security of the country. I will not let anybody drag the country backwards; and that is also the expectation of the public.
Our New Year resolution is to safeguard the Motherland and win the world with thorough determination and patience. I wish you courage to make this year a victorious year for the nation. I wish all of you a happy New Year,”  which more than endorsed the need to be prudent and wise in casting one’s vote which also seemed to suggest that  on the 8th of January Sri Lanka Must Not Be Swayed By The False Presentations Of Power Hungry Politicians Who Need To Be Crushed At The Polls.

Selecting the  President of  Sri lanka

January 1st, 2015

 By Garvin Karunaratne .

When I was Senior Assistant Commissioner of Agrarian Services I was in charge of the administration of the entire department comprising a staff of 4000 with some thirty staff ranks. We had to find the ablest of the Assistant Commissioners to handle key districts like Anuradhapura and Kurunegala where the volume of work was easily double that of any other District. I had endless discussions with the Commissioner J.V.Fonseka all to find who would be best for the job.

Later on as the  Government Agent at Matara District I had to see that the ablest of officers were posted to key areas of work and this was done after careful discussion with the Additional Government Agent.

In all these instances the officers were known, they had a track record of work. We knew their successes and failures, their ideas and how they would face a situation.  It was a task that we generally successfully attended to.

Thinking of the ardous tasks I did in selecting officers I pity the voters at this Presidential Election because  it has so happened that  while one person, the incumbent President Rajapaksa is a known and a well tried party the other party appears slimy and his utterances belie the fact that he is acting as a puppet of some other authority or authorities, who lurk behind the scenes, making the puppet act as they like. In nostalgia I have seen puppet shows in Sri lanka as well as in Hawaii and his utterances and actions are no different from what I can recall were the gestures and movements of those inanimate puppets..

His utterances tell me that he has never given any serious thought. He is just repeating what some authority wants him to tell .He fails to understand the implications of his own statements.

The Appointment of the Prime Minister

His first Hundred Day Work Programme shows him as a person who has not read and understood the Constitution of Sri lanka.

 He states that on January 11, “a Cabinet of not more than 25 members of all political parties represented in Parliament will be appointed, with Leader of the Opposition Ranil Wickremasinghe as Prime Minister”.

The Constitution at  Section 43 (3) states that, “the President  shall appoint as Prime Minister the Member of Parliament who in his opinion is most likely to command  the confidence of Parliament.”

Thus without knowing whether Mr Ranil Wickremasinghe  is likely to command the confidence of Parliament, he has already decided that Mr Ranil Wickremasinghe will be appointed. 

As a new parliamentary election has not been held it will be the current members of Parliament who are with the President Rajapaksa .

If the Common Candidate or those that drafted this Work Programme were aware of Section  43 (3) of the Constitution they would have said that a general election would be called forthwith..  Thereafter too appointing Mr Wickremasinghe will be possible only if Mr Wickremasinghe commands  the persons who are elected at the new general election. Thus the very statement that he will appoint Mr Wickremasinghe as the Prime Minister is something that cannot be done according to the Constitution.

The fact that the Common Candidate has made  a firm statement that he will appoint Mr Wickremasinghe  as the Prime Minister is indicative of the fact that the Common Candidate and Mr Wickremasinghe have come to some agreement that in the event of the success of the Common Candidate at the Presidential Election he will appoint Mr Wi ckremasinghe as the Prime Minister. 

The voters of the country have the right to know of this agreement. In fact the Editorial of The Island goes a step further and states that the agreement the Common Candidate has had with the TNA should be made public. This is because the TNA has yesterday declared that they support the Common Candidate. This would apply to all Agreements.

Capabilities of the contenders for the post of President

The capability of President Rajapaksa is well known. People have seen him in action and he has defeated the LTTE led by Prabhakaran and  has delivered a country of peace and harmony. This peace is now enjoyed by the twenty million citizens of the country and the people owe it to President Rajapaksa.  Otherwise, no  political rallies would have been possible. The hand of the LTTE has been proved in the assassination of many of our political leaders of the UNP itself- Major Generals Janaka Perera and Lucky Algama. 

President Rajapaksa is a true democrat, otherwise he would not have deemed it necessary to hold an election and seek a mandate from the people.

The very fact that he declared that there should be a democratically held Northern Provincial Council tells that he upholds democracy.

Compared with President Jayawardena he stands tall, in that he did not give in when the Western Superpowers demanded that he stop defeating the LTTE. That was David Milliband the Foreign Minister of the UK and his reply rings in my ears- to the effect that Sri Lanka is no longer a colony of the UK.

It is well known that President Jayawardena  was frightened by the Prime Minister of India Mr Rajiv Gandhi, when he did a parippu and food drop by Air over Jaffna, and sent in sorties of fighter planes to fly low over Colombo and perform some  sabre rattling, both acts infringing on Sri Lanka’s sovereignty. President Jayawardena caved in and on bended knees accepted the 13 th Amendment, which has proved to be a cancer in our administration.

Take the people behind the scenes, the two authorities that handle the puppet strings.

One of the puppet directors, seen behind the scenes is Mr Ranil Wickremasinghe.  . His CeaseFire Agreement of 2002, when he accepted the LTTE as the sole administrator of the areas they then controlled tells it all. That Cease fire Agreement accorded many rights to the LTTE cadres. They could go anywhere in the country and attend to political work.  But the Sinhala people dare not enter the LTTE controlled North and East as they would be risking their life. The Armed Forces were confined to barracks.

Ranil Wickremasinghe also brokered the  ISGA the Interim Self Government Agreement with the LTTE. This ISGA  conferred to the LTTE the power to collect taxes and run the administration, including law and order, with power to alienate land  in the North and the East. The LTTE was authorized to borrow money from abroad, without approval by the Government of Sri Lanka. In the words of Professor Gamini Keerawella, “The ISGA exceeded the federal formula, effectively excluded the institutions of the State of Sri Lanka from the North and the East and (was) a clear route for a separate State.(“The LTTE Proposal for an ISGA & Future of the Peace Process”:May 2004) The ISGA ended when President Kumaranatunge opened her eyes from slumber, took control of the Ministries of Defence, Interior and Information, dissolved Parliament and called a General Election in 2005.

Take the other authority who is directing the puppet. That is no other than President Kumaranatunge of WatersEdge fame where she sold  prime land to her friends at ridiculously low prices and was fined by the Supreme Court of the country.

At her best she implemented the PTOMS(Post Tsunami Operational Management Structure) an Agreement by which  the LTTE had a greater authority in the administration of Foreign Aid in the Tsunami areas.  This was a three Tier Arrangement where the LTTE was accorded a prime place higher than the Government of Sri Lanka. The Highest Level was a Committee comprising one person each from the Government of Sri Lanka, the LTTE and the Muslims with the Chair being held in rotation. Their task was to oversee the administration. There were to be Regional Committees comprising 2 persons from the Government of Sri lanka, 5 persons from the LTTE and 3 persons from the Muslims where the Chair will be one of the LTTE nominees and the Deputy will be from among the Muslims.  At the lower level there were to be District Committees to implement the decisions of the Provincial Committee.

The strategic Port of Trincomalee and its seaboards were included within the PTOMS.

It was only on an order from the Supreme Court that the PTOMS was stopped.

It is of great interest to note that the Jatika Hela Urumaya which is today supporting the Common Candidate who is also supported by the TNA  vehemently objected to the PTOMS Agreement.  That was 2005.

The above detailed maneuverings  of both Mr Ranil Wickremsinghe and President Kumaranatune for the cause of the LTTE indicate the manner in which the Common Candidate will have to function under their dictatorship.

Thus it is quite evident  that some of our leaders have actually helped forces against the sovereignty of the country to further their interests. However up to now they have been stalled by our nationalist forces.

The facts stand out in favour of President Rajapaksa in that he has never betrayed the Motherland.


With the Muslim leaders – Bathiuddin, Hakeem and Mustapha leaving abruptly and with their eternal demand for an ethnic enclave  it  is easy to see that a wrong decision by the voters  will ensure a  Sri Lanka torn into bits of ethnic enclaves.  In the manner in which Western Superpowers dictated to President Rajapaksa to stop defeating the LTTE  it is possible that our puppet directors are merely a cat’s paw  as directed by a master puppet director from overseas all to splinter our Motherland to bits so that they can share it all.

May these facts enable our voters to think and make an informed decision about who can lead the country.

Garvin Karunaratne

 Former Government Agent and member of the Administrative Service

31 st December 2014.

Muslim World cherish our President – Ambassador Mohamed Hussain Mohamed

January 1st, 2015

Interviewed by : A.A.M.Nizam

President Mahinda Rajapaksa is the only Sri Lankan leader admired and esteemed by the whole Muslim world. The service rendered to the Muslim community in Sri Lanka and for the cause of Muslims throughout the world, particularly for the Palestinians by President Mahinda Rajapaksa since 1970 is unprecedented.

Since independence until Mr. Mahinda Rajapaksa became the President of this country, there were only one or two Cabinet Ministers in all governments.  It is President Mahinda Rajapaksa who appointed a large number of Muslims as Cabinet Ministers for the first time in Sri Lanka and many of them were Parliamentarians representing far and remote areas. This enabled them to carry out massive development activities in their areas and serve the people of their localities.

It is painful to note that some of these Ministers and Deputy Ministers, for personal financial benefits, and making demands unsuitable and threatening to the peaceful existence of this country, deserting the President and joining the opposition ranks which consist many despicable individuals who have been the sworn enemies of the Sri Lankan Muslims.

Their short sighted, avaricious and vicious actions have shattered the peace and harmony that existed between Muslims and the Sinhalese community for several centuries as members of one Sri Lankan family and placed all Muslims in Sri Lanka on suspicion and under vilification.

This was stated by the Sri Lankan Ambassador to the Kingdom of Saudi Arabia Mr. Mohamed Hussain Mohamed in Colombo yesterday.

He said that since assuming office in 2005, President Mahinda Rajapaksa has rendered immense and unprecedented service to the Muslim community of Sri Lanka. Elaborating on this fact, the Ambassador said that when the former Chief Justice Sarath N. Silva, delivering a Supreme Court verdict on a case related to a dispute between two mosques in Weligama banned the call of “Azan” in mosques, the President became very painful about the ruling and immediately instructed the Chairman of the Sri Lanka Broadcasting Corporation Mr. Hudson Samarasinghe to broadcast the “Azan” call five times a day through the National Radio and it is being carried out by the SLBC since then.  He said that Sri Lanka is the only non-Muslim country in the world that broadcast the “Azan” call five times a day through the National Radio.

He said that when the Tiger Terrorists attacked the Muslims in Muttur and chased them out and made them displaced, the President took all necessary steps to resettle them in their original habitats within a very short period of 90 days.  He reminded that when the terrorists expelled Muslims of the Northern Province they were forced to languish in Puttalam and Anuradhapura areas under inhuman conditions for several years and the then United National Party government did not take any action to address their plight.

The Ambassador said that the performance of Haj is the fifth pillar of Islam and the President has appointed Senior Minister Fawzie as the Minister in Charge of Haj activities providing sufficient fund allocations.  Since the increase of cost for the performance of Haj pilgrimage has become unaffordable for many Muslims and only wealthy Muslims undertake this pilgrimage at present. He said that it is very much admirable to note that the President has given an assurance to the Muslim community of Sri Lanka that steps will be taken from next year onwards to send a certain number of poor Muslims of this country on Haj pilgrimage each year at government expense.

He said that when the recent unfortunate incidents took place in the Aluthgama/Beruwela area for which certain individuals in the opposition ranks are also responsible for instigating the incidents, the President immediately upon his return from overseas took immediate action to redress the affected people and made necessary fund allocations and now most of the damaged and lost properties have been rectified.  He said that the President has also assured to prevent recurrence of such incidents.

The Ambassador said that since entering politics in the 1960s Mr. Mahinda Rajapaksa had been very friendly towards the Muslim community and was the leading personality of the non-Muslim world who stood firmly for the just cause of the Palestinians since 1970.  He said that in the capacity of the President of Sri Lanka, President Mahinda Rajapaksa has at the UN General Assembly sessions advocated continuously for justice to the Palestinian people and for the establishment of the State of Palestine.  Ambassador Hussain Mohamed said that the President has proved by deeds that his commitment and dedication for the welfare of the Palestinian people by providing financial assistance for the educational development activities in Palestine and he was the only leader of the non-Muslim world who provided financial assistance for rebuilding Gaza which was destroyed by the recent air strikes.  He said that it was in admiration of the President’s generosity to the Palestinian people that they have named one of their main highways as “President Mahinda Rajapaksa Highway” and they awarded him this year their highest decoration “the Palestinian Star”.

Speaking about Sri Lanka’s relationship with the Muslim world under the leadership of President Ambassador Hussain Mohamed said that President Mahinda Rajapaksa is highly recognized and cherished by the leaders of the Muslim World.

He said that during the last UN General Assembly sessions the President met and held discussions with several Muslim World leaders which included the Secretary General of the Organization of Islamic Cooperation (OIC) Sheikh Abdul Aziz Al Madani and they discussed about the Aluthgama/Beruwela incidents and other matters related to the Muslims of Sri Lanka and in this discussion the President has told Sheikh Al Madani that he looks after the Muslims of Sri Lanka as his own brethren and has assured that he will ensure the safety and security of Muslims in Sri Lanka.  The Ambassador said that Sheikh Al Madani is to visit Sri Lanka within the next few months.

He said that in addition to Sheikh Al Madani, the Saudi Arabian Foreign Minister Prince Al Faisal is also to visit Sri Lanka shortly and President Mahinda Rajapaksa has been invited to visit Saudi Arabia by the Saudi Arabian Government.  He said that the President will be undertaking this visit 40 years after the late Mr. J.R.Jayawardene visited Saudi Arabia as the Head of State of Sri Lanka.

Explaining about economic cooperation between Sri Lanka and Saudi Arabia, Ambassador Hussain Mohamed said that the Saudi Development Fund is provided financial assistance for several development projects in Sri Lanka including 5 major projects and it was with the assistance of the Saudi Development Fund that the longest bridge of Sri Lanka, the Kinniya bridge was constructed and commissioned.  (End).

My3 is being blessed…..

January 1st, 2015

The Common Opposition Candidate, My3 is being blessed by none other than of of the biggest champions of the LTTE, Mannar Bishop, Rayappu Joseph.

The Common Opposition Candidate, My3 is being blessed by none other than of of the biggest champions of the LTTE, Mannar Bishop, Rayappu Joseph. The picture says it all….good luck Sri Lanka, you will need it if My3 wins the election.

Rayappuand my3
If Tiger Supremo Velu was alive, My3 would have got the blessings from him too! What a waste of thousands of young lives we sacrificed to save this nation from Tiger Terrorists.

හැමන් හිල් සිර කඳවුරේ කතාව – දෙවන කොටස​

January 1st, 2015

වෛද් රුවන් එම් ජයතුංග 

ලාල් සෝමසිරි

 ලාල් සෝමසිරි ව්‍යාපාරයේ පහළ මට්ටමේ සිටි සාමාජිකයෙකු වුවද එක රැයින් ඔහු සුප්‍රසිද්ධ චරිතයක් බවට පත් වූයේ විෙජ්වීර සමඟ අම්පාරේදී අත්අඩංගුවට පත් වී යාපනය බන්ධනාගාරයට ගොස් විෙජ්වීර විසින් එවන ලද පණිවිඩයක් සනත් බොරළුකැටිය අතට පත් කිරීමෙනි. පහර දිමක් සිදු වන්නේ නම් පියතිලකගේ නායකත්වයෙන් 500ක පිරිසක් යාපනය බන්ධනාගාරයට එවිය යුතු බව එම පණිවිඩයේ අන්තර්ගතව තිබුනි. එහෙත් රෝහණ විෙජ්වීර අ.යු.වි. කොමිසමේදී තමා මෙවැනි පණිවිඩයක් ලාල් සෝමසිරි අත නොඑවූ බව ප්‍රකාශ කළේය. අවසානයේදි මෙය ඉතාම සංකීර්ණ සිද්ධියක් වූයේය. මෙම සිද්ධිය පිළිබඳව හරි හැටි කරුණු දැන සිටියේ විෙජ්වීර, සනත්, පියතිලක, ප්‍රේමරත්න හා ලාල් සෝමසිරිය. වර්තමානයේ ඉන් තිදෙනෙකු ජීවතුන් අතර නැත. එම නිසා අවුරුදු 37කට පසු ඉතිහාසය අන්ධකාර පටලයකින් වැසී පවතියි.

 දශක තුනකටත් වඩා දීර්ඝ වූ ඉතිහාසය යළි ගවේෂණය කිරීමේදී ලාල් සෝමසිරි සිටින ස්ථානය සොයා ගැනීම මුලින්ම කළ යුතුව තිබුනි. අතීත සිද්ධීන්. චෝදනා හා සිත් අමනාපකම් නිසා ලාල් සෝමසිරි සියළු දේශපාලන වැඩ කටයුතු අත හැර අප්‍රසිද්ධ දිවියකට අවතීර්ණ විය. එම නිසා ඔහු සමඟ එකට සිරබත් කෑ සගයන් පවා ලාල් සෝමසිරි කොහේ සිටින්නේ දැයි දැන සිටියේ නැත. ඔහු බටපොල ප්‍රදේශයේ ජීවත් වන බවට යම් හෝඩුවාවක් ලැබිනි.

 මා මුලින්ම බටපොලට ගියේ 2004 වසරේදීය. සුනාමි අනාථයන්ට වෛද්‍ය සායනයක් පැවැත්වීම සඳහා එයාර් ලංකා ගුවන් සේවය විසින් සංවිධානය කළ සමාජ සත්කාරයට මමද දායකත්වය ලබා දුන්නෙමි. මෙම සායනය පැවැත්වූයේ බටපොල සුභද්‍රාරාම විහාරයේය. එමගින් බටපොල නන්ද හිමියන් දැන හඳුනා ගැනීමේ අවස්ථාව මට ලැබිනි.

 වසර පහකට පසුව මම බටපොල නන්ද හිමියන් ඇමතුවෙමි. පුදුමයකට මෙන් උන්වහන්සෙට මගේ නම ගම හොඳින් මතක තිබුණි. මගේ අවශ්‍යතාව දැන්වූ විට අදාල පුද්ගලයා සොයා දීමට බටපොල නන්ද හිමි එකඟ වූහ.

 බටපොල නන්ද හිමි මට ලාල් සෝමසිරිගේ දුරකතන අංකයලබා දුන්නද අතීත විස්තර ගැන යළි කථා කිරීමට ලාල් එතරම් කැමැත්තක් දැක්වූයේ නැත. නමුත් ශාස්ත්‍රීය වැඩක් මිස දේශපාලන විශ්ලේෂණයක් නොවන මගේ කෘතියට දායකත්වය ලබා දීමට ලාල් අවසානයේ එකඟ විය. ඒ සඳහා බටපොල නන්ද හිමියන්ගේ මැදිහත්වීමද ධනාත්මකව බලපෑවේය. අවසානයේදී මා හමුවී අතීත විස්තර පැවසීමට ලාල් සෝමසිරි එකඟ විය. මේ දැක්වෙන්නේ ලාල් සෝමසිරි මට පැවසූ විස්තර ප්‍රකාශයයි.

 zමම ඉපදුනේ 1948 වසරේ. මගේ මව සාත්තු සේවිකාවක්. අපි ජීවත් උනේ ගාල්ලේ. මට අවුරුදු 7 දී පියා අපගේ පවුල හැර දමා ගියා. මව වෙනත් විවාහයක් කර ගත්තා. මගේ බාප්පා ඉතා සැර පරුෂ පුද්ගලයෙක්. ඔහු ඉතා සුළු කරුණකදී පවා මට තදින් ද~ුවම් කළා. මම ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය ලැබුවේ ගාල්ලෙ සාන්ත ඇලෝසියස් විද්‍යාලයේ. මම සාමාන්‍ය පෙළ දක්වා ඉගෙනීම ලබා බාප්පාගේ තාඩන පීඩන නිසා බටපොල ආච්චිගේ ගෙදර ආවා. ආච්චි මට ඉතා කරුණාවයි. ඒ නිසා යළි මම ගාල්ලේ ගියේ නැහැ. බටපොල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයට ඇතුළු වී අධ්‍යාපනය කරගෙන ගියා.


 මම බටපොලට පැමිණියේ 1968 විතර. 1969 දී මට බටපොල ෙජ්මිස් හෙවත් බටපොල අතුල හමු උනා. මේ නිසා මම ව්‍යාපාරයට ඇදිලා ගියා. බටපොල අතුල හා බටපොල චන්දරේ මට පන්ති කෙරුවා.

 1970 දි මම බටපොල මධ්‍යමහා විද්‍යාලයේ උසස් පෙළ ශිෂ්‍යයෙක්. මම උසස් පෙළ විභාගයට සූදානම් වෙනවා. මේ අතර බටපොල අතුල මට කිව්වා ලඟදීම හමුදා ආණ්ඩුවක් එනවා විභාග සහතික වලින් වැඩක් නැහැ ඒවා අවලංගුයි එදාට කියලා. මේ නිසා උසස් පෙළ විභාගයේ එක පත්‍රයකට පමණක් පිළිතුරු ලියලා මම පූර්ණකාලීනයෙකු වෙන්න තීරණය කලා.

 මේ කාලයේ අපට කියා තිබුනා පිටගැස්මට උණසන්නිපාතයට එන්නත් ලබා ගන්න කියලා. විප්ලවේදී කැලේ ඉන්න වෙනවා. සටන් කරන්න වෙනවා. එතකොට තුවාල උනොත් මේ එන්නත් අවශ්‍ය බව නායකයන් නිතර කිව්වා. අම්මා රෝහලක වැඩ කළ නිසා මම අම්මා මාර්ගයෙන් මේ එන්නත් ලබා ගන්න උත්සහ කළා. එතකොට තමයි අම්මා දැන ගත්තේ මම චේගුදෙරා කණ්ඩායම සමඟ සම්බන්ධ බව. එදා අම්මා මට හොඳටම දොස් කිව්වා. මම අම්මා සමඟ වාද කරන්නෙ නැතිව පිටවෙලා ගියා.

 මම වැඩ කලේ හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ. පසුව නිශ්ශංක මාව හම්බන්තොටට ගෙනගියා. නිශ්ශංක අම්පාර දිස්ත්‍රික් නායකයා. එයා නිතර බටපොලට ආවා. ඒ මාර්ගයෙන් තමයි මාව දැන හඳුනා ගත්තේ.

මම උහනදී පන්ති කළා. අපි ලියගත්ත දේශන පාඩම් කර ගෙන ගොවි තරුණයන්ට කියෙව්වා. වරක් අපි බක්කිදැල ප්‍රදේශයේ මාළු මැස්සක තිබ්බ තුවක්කුවක් පැහැර ගත්තා. මේ මැස්සේ හිටියේ දෙමළ මිනිස්සු.

 මට මුලින්ම විෙජ්වීර හමුවන්නේ 1970 දි. අම්බලන්ගොඩ සිසිල්චන්ද්‍රගේ ගෙදරදි. රෝහණ සහෝදරයා මගේ පිටට තට්ටු කරලා හිතවත්ව විනාඩි 10 විතර කථා කළා. අපේ දෙවන හමුවීම වෙන්නේ ඊට මාස 6 විතර පසු. බිබිල, මොනරාගල පාරේ දොඩම්ගහවෙලට විෙජ්වීර ආවා. මම, ප්‍රේමසිරි හා නිශ්ශංක හිටියා. මොනරාගලදී අපි දවල්ට කඩේකින් කෑවා.

විෙජ්වීර කොළඹ යන්න අවශ්‍ය බව ප්‍රකාශ කළා. එතකොට නිශ්ශංක මට කිව්වා විෙජ්වීර එක්ක අම්බලන්ගොඩ දක්වා තනියට යන්න යන්න. ඒත් විෙජ්වීර සහෝදරයාට තංගල්ලෙන් බහින්න දෙන්න එපා කියලා.

 නිශ්ශංක තංගල්ලෙන් බහින්න දෙන්න එපා කිව්වේ විෙජ්වීර තමන්ගේ අම්මා එක්ක ගැටුමක් තිබූ නිසයි. මේ ගැටුමට මුල යසෝමා සිද්ධිය. මමයි විෙජ්වීරයි මොනරාගලින් බස් එකට නැග්ගා. තංගල්ල කිට්ටු වෙද්දී මට කිව්වා මම තංගල්ලෙන් බහිනවා කියලා. මම එතකොට ඇහැව්වා සහෝදරයාට තංගල්ලෙන් බහින්න එපා කිව්වා නේද කියලා මිත්‍රශීලී විදිහට. එතකොට විෙජ්වීර කිව්වා නෑ මම ගෙදර යන්නෙ නෑ යන්නේ මම්මලාගේ (නැන්දාගේ) ගෙදර කියලා. මේ අනුව විෙජ්වීර තංගල්ලෙන් බැස්සා. මම බටපොලට ගියා.

 යසෝමා සිද්ධිය නිසා ව්‍යාපාරයේ සමහර සගයන් තුළ කළකිරීමක් තිබ්බා. ව්‍යාපාරයේ හිටපු ආර්.ජී. ප්‍රේමතිලක වරක් කිව්වා ස්වයං විවේචනයකදී එයාට ප්‍රේමසබඳතාවක් තිඛෙන බව. එහිදි විෙජ්වීර කිව්ව වහාම ප්‍රේම සබඳතාව නවත්වන්න කියලා. නමුත් යසෝමා සිද්ධිය නිසා ප්‍රේම සබඳතා නවත්වා දමා සිටි සාමාජිකයන් නොසන්සුන් උනා. විෙජ්වීරගෙ අම්මා හිතුවේ විෙජ්වීර මිළඟ රාජ්‍ය නායකයා වන බවයි. ඒ නිසා යසෝමා එක්ක පැවති සම්බන්ධයට කැමති උනේ නැහැ.

 මට විෙජ්වීර තුන්වෙනි පාර හමු වන්නේ 1971 මාර්තු 13 දින උදේ උහනදි. පොලිස් කොට්ඨාශ ලේකම්වරුන්ගේ රැස්වීමක් එදා පැවැත්තුනා රජයේ සේවකයෙකුගේ ගෙදර. මම කෙලී සේනානායක, ප්‍රේමරත්න, නිශ්ශංක, බක්කිදැල බාල මහත්තයා ඇතුළු 15 විතර රැස්වීමේ හිටියා. මේ රැස්වීමේදී විෙජ්වීර කිව්වා ලඟදීම අරගලය කෙරෙන බවට. සන්නද්ධවීම ගැන කථා කළා. අපි ලඟ කොච්චර ආයුධ

තියනවද කියලත් ඇහුවා. මේ රැස්වීම දවල් 12 විතර වෙන තෙක් ගියා. මට තමයි කට්ටියට කෑම ඉව්වේ. කැකුළුහාල් බත් වලට විෙජ්වීර කැමතියි. ඒ නිසා කැකුළු හාල් බත් වැව් මාළු ඉව්වා. කෑමෙන් පසු විෙජ්වීර අම්පාරට යන කථාවක් කිව්වා. නිශ්ශංක මට කිව්වා පරගහකැලේට යන්න කියලා. මේ වෙන කොට හවස හතරට විතර ඇති.

 මම පරගහකැලේට යන අතර මග අම්පාරේ උප ලේකම් කෙනෙක් හමු උනා. මට මෙයාගේ නම මතක නැහැ දැන්. ගම ඇල්පිටියේ කියලා නම් මතකයි. එයා මට කිව්වා ප්‍රේමරත්නගේ ගෙදරට යන්න කියලා. මම කිව්වා නිශ්ශංක මට කිව්වේ පරගහකැලේට යන්න වග ඒත් මෙයා කියා හිටියා අපි ප්‍රේමරත්නගේ ගෙදරට යා යුතු බව.

 ප්‍රේමරත්න හිටියේ ගංඟා නිම්න සංවර්ධන මංඩල (ගනිසම) නිල නිවාසයක මේ අනුව මමයි ඇල්පිටියේ හාදයයි බස් එකෙන් බැහැලා අම්පාර ස්ටෑන්ඩ් එකේ සිට පයින්ම ප්‍රේමරත්නලාගේ ගේ පැත්තට ආවා. දැන් සැඳෑ අඳුරත් වැටිලා හවස 6.30 ට විතර ඇති. ඈතින් මම දැක්කා වාහනයක පාකිං ලයිට්. මම ඇල්පිටියේ හාදයට කිව්වා වැඩේ හරි නැහැ වාහනයක් තියෙනවා අපි හැරෙමුද කියලා. එයා කිව්වා යං යං කියලා.

 මේ අනුව අපි ප්‍රේමරත්නගේ ගේ දිහාවට ගියා. අපි ගිය පාර දෙපස පොලිස් කාරයෝ ඉඳලා අපි දැක්කෙත් නැහැ. එක පාරටම අපිව වට කර ගත්තා. උඹලා කොහාටද යන්නේ කියලා ඇහැව්වා. මම පාර ඉදිරියට පෙන්නලා කිව්වා මෙහාට කියලා. එතකොට රාලහාමි කෙනෙක් කිව්වා ඔතනින් එහා ඇලනේ යකෝ කියලා. මේ අතර පොලිසිය තවත් කට්ටියක් අත්අඩංගුවට අරගෙන ඒ අයත් ඉදිරියට ගේනවා. එතන රෝහන සහෝදරයා හා කෙලී සේනානායක හිටියා. ඒ අය අරගෙන ආවේ මඳක් උසස් නිලධාරියෙක්. එයාට අපිව පෙන්නලා කිව්වා සර් මුන් දෙන්නත් අල්ල ගත්තා කියලා. ඒ නිලධාරියා අපි දෙන්නට කම්මුලට ගැහුවා. අපි ඔක්කොම වාහනයක දාගෙන අම්පාර පොලිසියට ගෙනිච්චා. 

 මම හිටියේ මදක් බයෙන් කැලඹිලා. බක්කිදැල කේස් එක නිසා මා තුල චකිතයක් තිබුනා. ඇරත් පොලිසියට හමුවුන ප්‍රථම වතාව. මඟදි විෙජ්වීර අපිට කිව්වා ඇත්ත නම් දෙන්න එපා කියලා. අම්පාර පොලිසියට ගෙනිච්චාම පොලිස් නිලධාරින් විෙජ්විරව හඳුනා ගත්තා. අපිව දැම්මේ කූඩු දෙකක. ඒ අතර ඇගිලි සලකුණු යටි පතුල් සලකුණු ගත්තා. මම දුන්නේ වඩුතන්තිගේ සිරිල් කියන බොරු නම.

 පසුවදා ඒ කියන්නේ මාර්තු 14 අපෙන් දිර්ඝ කට උත්තර ගත්තා. එදාට හවස අපිව මඩකලපුව බන්ධනාගාරයට දැම්මා. විෙජ්වීර හිටියේ කල්පනාකරමින්. කතා කලේ කෙලී හා නිශ්ශංක එක්ක විතරයි. අපට රෑ කෑම දුන්නෙ මඩකලපුව බන්ධනාගාරයෙන්. එදාම රෑ අපිව කොළඹ ගෙනාවා. කොළඹට ආවේ මාර්තු 15 උදේ. අපිව ගෙනාවේ වැලිකඩට. (මෙම දිනය මාර්තු 16 බව වික්ටර් අයිවන්ගේ අප්‍රේල් කැරැල්ල පොතේ දැක්වෙන්නේ. කත_ෘ.) එහෙදි කට්ටියක් විෙජ්වීර බලන්න ආවා. ඒ අය කවුද කියලා මම දැනගෙන හිටියේ නැහැ. විෙජ්වීරව අධිකරණ වෛද්‍ය නිලධාරියා වෙත දැම්මා කියලා පසුව දැන ගත්තා. අපිව දැම්මේ නැහැ.

 යළිත් අපිව කොටස් දෙකකට කැඩුවා. කෙලි, නිශ්ශංක හා ඇල්පිටියේ හාදයා වැලිකඩට දැම්මා. මමයි් ප්‍රේමරත්නයි විෙජ්වීරයි මැගසින් එකට ගෙනියැව්වා. මට යළිත් ඇල්පිටියේ හාදයා හමු උනේම නැහැ. නඩුවේදිවත් දැක්කේ නැහැ. ඒත් 1977-78 විතර නිදහස් වෙලා ඉන්න කොට බස් එකේ හමු උනා. ඒත් එයා මාත් එක්ක හිනා උනා විතරයි. වැඩි කථාබහට ආවේ නැහැ. කථා කරන්න බලාගෙන, සෙනග උඩු වුනාම එයා වාඩිවි හිටපු තැනට ගියා. එතකොට මිනිහා බැහැලා ගිහිල්ලා. (මෙම පුද්ගලයා ඒ. ප්‍රේමතිලක බව වික්ටර් අයිවන්ගේ අප්‍රේල් කැරැල්ල පොතේ 180 පිටේ දැක්වේ. – කතීෘ)

 මාවයි ප්‍රේමරත්නවයි. විෙජ්වීරවයි දාලා හිටියේ වෙන වෙනම සෙල් තුනක. අපිව රෑ කෑම දිලා රෑ කෑමෙන් පසුව හමුදා ට්‍රක් එකකින් යාපනයට ගෙනිච්චා. කිලිනොච්චිය හරියේදී අපට මුත්‍රා කරන්න වාහනය නැවැත්තුවා මතකයි. මටයි විෙජ්වීරටයි එකට මාංචු දාලා. ප්‍රේමරත්නට තනිව අත්දෙකට මාංචු දාලා තිබ්බේ. අපි උදේ 7-8 වෙන කොට යාපනය බන්ධනාගාරයට ගියා. අපි තුන්දෙනාව විශාල ශාලාවකට දැම්මා. විෙජ්වීර හිටියේ කල්පනාකරමින්. රෑට අපිව සෙල් වල දාලා වැහුවට දවල් කාලයේ කොරිඩෝ එකේ ඇවිදිමින් අපි හිටියේ. විෙජ්වීරට අවශ්‍ය වුනා බන්ධනාගාරයේ දොස්තරව බලන්න. මේ අතර සමහර ගාඩ්ලා විෙජ්වීර එක්ක විස්තර කථා කරනවා. ඒ අයගෙන් කෙනෙක් කිව්වා මාවයි ප්‍රේමරත්නවයි කල්මුනේ උසාවි දාවි. අපිට ඇප ලැබේවි කියලා.

 ඇප පිට නිදහස් වෙන කථාව විෙජ්වීර තමයි අපිට කිව්වේ. විෙජ්වීර අපිව කල්මුනේ උසාවියට ගෙන යාමට පෙර පණිවිඩයක් දුන්නා මාව නිදහස් කරන එකක් නැහැ ගිහිල්ලා සනත්ටයි පියතිලකටයි කියන්න පහර දෙනවානං මාව නිදහස් කර ගන්න 500 ක කණ්ඩායමක් එවන්න. යාපනයට. (මම යළි යළිත් ලාල් සෝමසිරි මහතාගෙන් විෙජ්වීරගේ ප්‍රකාශය ගැන ඇසුවෙමි. ඔහු පවසන පරිදි එදා විෙජ්වීර පහර දෙන්න යැයි කීවේ නැත. කියුවේ පහර දෙනවා නම් 500ක් තමා නිදහස් කර ගැනීමට එවන ලෙසටයි කත_ෘ )

 මට කිව්ව පණිවිඩය සනත්ට දෙන්න කියලා ප්‍රේමරත්නට කිව්වා පණිවිඩය පියතිලකට දෙන්න කියලා. ඊට පස්සේ අපි දෙන්නව බන්ධනාගාර රථයකින් කල්මුනේ උසාවියට ගෙනිහිල්ලා ඇප පිට නිදහස් කළා. මම හිතන හැටියට අපි නාඳුනන අපේ සාමාජිකයෝ ඇප තියන්න ඇති. අපට ඇප ලැබුනේ 1971 මාර්තු 30 හෝ 31 වෙන්න ඇති.

 මම උසාවියෙන් එළියට ආවා. ප්‍රේමරත්නව මම දැක්කේ නැහැ. කල්මුනේ බස් ස්ටෑන්ඩ් එකට ගියා. පොලිස්කාරයෙක් මා ළඟට ඇවිත් මගේ විස්තර ඇහුවා. මම බොරුනමක් කිව්ා. ගෙවල් දඹුල්ලේ කියලා බොරුවක් ප්‍රකාශ කළා. පොලිස්කාරයා මාව කොළඹ බස් එකකට නැග්ගුවා. ප්‍රේමරත්න කොහේද කියලා මම දන්නේ නැහැ. බස් එකේදි මට සැකයක් ආවා සී.අයි.ඩී. එක මාව ෆලෝ කරනවාවත්ද කියලා. මට සැක මතු උනේ පොලිස්කාරයා මාව බස් එකට නංවපු නිසා.

 බස් එක තේ බොන්න නැවැත්තුවහම මම හිමිට මාරු වුනා. පයින්ම කිලෝ මීටර් 2 විතර ආවා. එතන වැවක්. එක පාරක් පොළොන්නරු පාර අනෙක අත්තනකඩවල පාර. මම එතන ඉන්න කොට කුරුනෑගලට යන බස් එකක් ආවා. මම ඒකේ නැගලා කුරුණෑගලට ගියා. කුරුණෑගලට එන කොට රෑ වෙලා. මම රාත්‍රිය ගත කලේ කුරුණෑගල බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේ.

 හිමිදිරියේම රත්නපුරට යන බස් එකක නැගලා රත්නපුයට ගොස් එතනින් පානදුරයට ආවා. පානදුරෙන් අම්බලන්ගොඩට යන බස් එකක නැග්ගා. අම්බලන්ගොඩ ස්ටෑන්ඩ් එකෙන් බැහැලා පයින්ම බටපොලට ගියා. මේ වෙන කොට 71 අප්‍රේල් 1 හෝ 2 වෙන්න ඇති. මම බටපොල අතුලට කිව්වා විෙජ්වීරගේ පණිවිඩයක් තියනවා සනත්ට වහාම සනත් මුන ගැසිය යුතු බව කියා හිටියා. ඒත් මම බටපොල අතුලට ඒ පණිවිඩය කිව්වේ නැහැ.

 පසුව සනත් බටපොල අතුලගේ නිවසට ආවා. මම එහිදි පණිවිඩය දුන්නා. විෙජ්වීර සහෝදරයා කිව්වා පහර දීමක් කරනවා නම් 500 යාපනයට එවන්න පියතිලකගේ නායකත්වයෙන් කියලා. සනත් මට කිව්වා ඔයා සැක නොහිතන විදිහට ප්‍රවේශමෙන් උහනට යන්න. දොඩම්ගහවෙල ප්‍රේමසිරිට පණිවිඩයක් දෙන්න පහර දෙන්නේ අප්‍රේල් 4දා නොවේ 5දා රෑ කියලා. මට සනත් හමු උනේ 1971 අප්‍රේල් 3 දා සවස. මේ අනුව මම උහනට ගිහිල්ලා මොනරාගල දිස්ත්‍රික් නායක දොඩම්ගහවෙල ප්‍රේමසිරිට පණිවිඩය දෙන්න පිටත් උනා අප්‍රේල් 4 දා හිමිදිරි පාන්දර.

 මම කෙලින්ම ගියේ නුවර. නුවර ගිහිල්ලා නුවරින් අම්පාරට යන්න මම උත්සාහ කළේ. කටුගස්තොටදි මම ගිය බස් එක ස්ටෑන්ඩ් එකේ නැවැත්තුවාම මට මාත් එක්ක කල්මුනේ උසාවියෙන් ඇප පිට නිදහස් කළ ප්‍රේමරත්නව හමු උනා. ඒක අහම්ඛෙන් වගේ උනේ. මම ගත් කටටම ඇහුවා රෝහණ සහේදරයාගෙ පණිවිඩය පියතිලකට දුන්නද? කියලා ප්‍රේමරත්න කිව්වා පණිවිඩය පියතිලකට කියු බව. එසේම පියතිලක මට විද්‍යොAදය සංඝාරාමයට එන්න කියු බවත් කිව්වා. මට පුදුම හිතුනා. මම පියතිලකගේ නම අහලා විතරයි තියෙන්නේ දැකලත් නැහැ.

 ප්‍රේමරත්න කියා හිටියා මට විද්‍යොAදයට යන ලෙසට. දැන් දහවල් 12.30 ත් පහු වෙලා. මම කිව්වා මං යන්නං එහෙනං  විද්‍යොAදයට හැබැයි දොඩම්ගහවෙල පණිවිඩය දෙන්න පහර දෙන්නේ 4 දා නෙවෙයි පස් වෙනිදා රෑ 11ට කියලා. මේ අනුව ප්‍රේමරත්න භාර ගත්තා සනත්ගේ පණිවිඩය දොඩම්ගහවෙල ප්‍රේමසිරිට දෙන්න.

 ප්‍රේමරත්න මට විද්‍යොAදයට යන හැටි කිව්වා. ඒ අනුව මම මහරගමට ගිහිල්ලා විෙජ්රාමෙන් බැහැලා විද්‍යොAදය විශ්ව විද්‍යාලයට ගිහිල්ලා අපේ සාමාජිකයෙකු හෙව්වා පියතිලක මුණගැහෙන්න. කෙනෙක් මාව පියතිලක ලඟට ගෙනිච්චා. එතන හිටියා තුන් හතර දෙනෙක්. පසු කාලයක මට හැමන්හිල්්වල බැන වැදුනු භද්දියත් හිටියා. එදා තමයි මම මුල් වරට පියතිලක හා භද්දිය දැක්කේ.

 පියතිලක මගෙන් ඇහුවා ඔයා කවුද? මම කිව්වා මම ලාල් සෝමසිරි මම අවේ ප්‍රේමරත්න මට එන්න කියපු නිසා කියලා. එතකොට පියතිලක මොහොතක් පුදුමයෙන් කල්පනා කළා. අපි කිව්වේ ප්‍රේමරත්නට එන්න කියලා යාපනේට යන්න දැං කොහොම උනත් ඉන්නකෝ කියලා පියතිලක මට කිව්වා. මම විද්‍යෝදයේ නැවතුනා. රෑ කෑමට මට බත් දුන්නා භද්දිය. මම රෑ ගත කළේ සංඝාරාමයේ. මාව උදේ නැගිට්ටෙව්වා. අපිව ගෙන ගියා නවත්තලා තිබ්බ ඊබට් සිල්වා බස් එකකට.බස් එකේ 60 විතර හිටියා. වැඩිපුර අය විද්‍යොAදය විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යයෝ. එතන හිටි අයගෙන් මම පසුකාලයක අඳුර ගත්ත භද්දිය, කොටවිල දේවසිරි, ඩැනියෙල්, කරාටේ සැම්සන්. අම්බලංගොඩ තිලකසිරි සැම්සන් හා ඩැනියෙල් තමයි නව නායකයෝ හැටියට හිටියේ.

 දවල් කෑමට අනුරාධපුරේ හෝටලයක් ලඟ බස් එක නැවැත්තුවා. අපි කෑමට බැස්සා. රුපියල් 100 බස් එකේ වැටිලා තිබුනා. මම ඒක අරගෙන කොටවිල දේවසිරිට දුන්නා. අනුරාධපුරෙන් පස්සේ දිගටම යාපනයට යන්න ඩ්‍රැයිවර් කැමති උනේ නැහැ. අපිත් එක්ක හිටපු සිරිපාල අබේගුණසේකර හෙවත් සිරිපාල අයියා හිටපු සී.ටී.බී. බස් කොන්දොස්තර කෙනෙක්. ඊබට් සිල්වා බස් එකේ ඩ්‍රැයිවර්ට සිගරට් දීලා කැමති කරව ගත්තා දිගටම යන්න.

 අතරමගදී බස් එකට තුන් දෙනෙක් නැග්ගා එක් අයෙක් සුසිල් ගල්ගමුව බව මතකයි. අනිත් එක්කෙනා මාරසිංහදෝ යැයි මට සැකයක් තියෙනවා. ඒත් මට ඒක හරියට කියන්න බැහැ. යාපනයට කිට්ටු වෙන කොට ඩැනියෙල් කට්ටියට කිව්වා විෙජ්වීර සහෝදරයාට රැස්වීම් වලදී කථා කරන්න බැරි වෙන්න ඉංජෙක්ෂන් එකක් විදින්න පාලකයෝ තීරණය කරලා. අපි කොහොම හරි හිරේ කඩලා විෙජ්වීර සහෝදරයාව බේරා ගන්න ඕනෙ කියලා. 

 අපි 1971 අප්‍රේල් 5දා රෑ 8-9 අතර යාපනය සිංහල මහා විද්‍යාලයට ගියා. කඩ වහලා තිබුන නිසා රැ කෑමට යමක් තිබුනෙ නැහැ. අපි එක්ක පිලියන්දල සෙන්ට්‍රල් එකෙන් ආපු ළමයි වගෙකුත් හිටියා. ඒ අය ලඟ බිස්කට් එහෙම තිබුනා. අපි බස් එකෙන් බැස්සා රෑ 10ට විතර. අපි එක් අයෙකුට බෝම්බ 2 ගානේ අතට දුන්නා. අපි දැන් දෙන්නා දෙන්නා පේලියට යනවා යාපනය හිර ගෙදර පැත්තට. අපි 50-60 විතර මෙහෙම දිග පේලියක්. යාපනය බන්ධනාගාරයට යන්නේ පොලිසිය පසු කරගෙන. පොලිසියලඟදි හෝල්ට් කියාලා පොලිස්කාරයෝ වගයක් තුවක්කු අමෝරගෙන ආවා. අපේ කෙනෙක් ගෙඩියක් ගැහුවා. පොලිස්කාරයෝ පස්සට දිව්වා. ඒ ගෙඩිය පත්තු උනේ නැහැ. තව එකක් ගැහුවා ඒක චුරු චුරු ගාල පත්තුවෙලා එහෙම්මම නිවිලා ගියා.

මේ නිසා බය ඇරුනු පොලිස්කාරයෝ අපි දෙසට වෙඩි තියාගන දුව ආවා. අපේ පිරිස සිසීකඩ දිව්වා. මම දුවගෙන ගිහිල්ලා පොඩි කඩ පේලියක් වගේ තැනකට මුවා උනා. බලනකොට ඒක වැසිකිලි පේලියක්. මම වැසිකිලියක් ඇතුලට ගියා. ඒක ඇතුලේ කරාටේ සැම්සන් ඇතුළු අපේ දෙන්නෙක්. කරාටේ සැම්සන් ලඟ පිස්තෝලයක් තිබුනා. සැම්සන් වැසිකිලියේ දොර ලඟට ගිහිල්ලා අත විතරක් එලියට දාලා අන්ධකාරෙට වෙඩි දෙකක් විතර තිබ්බා. ටික වෙලාවයි ගියේ පොලිස්කාරයෝ රොත්තක් වැසිකිලියට කඩා වැදිලා අපිව අත්අඩංගුවට ගත්තා.

 අපිව ගෙන ගියේ යාපනය පොලිසියට. පොලිසිය ලඟ අපේ දෙන්නෙක්ට වෙඩි වැදිලා වැටිලා හිටියා. එක කෙනෙක් මැරිලා අනෙක් කෙනා පණ අදිනවා. එයා පහුවදා දවල් වෙනකං පණ ඇද ඇද ඉඳලා මිය ගියාලූ.

 පොලීසියෙදි අපිට සිංහල දෙමල පොලිස්කාරයෝ එකතු වෙලා ගැහුවා යක්ෂ ගැහිල්ලක්. බැටන් වලිං ගහලා පස්සේ පුටු වලින් ගැහුවා. පුටු කැඩුනා. පස්සේ කැඩුනු පුටු කෑලි වලින් ගැහුවා. අපට පහර දුන්නේ නිරුවත්කරලා. මුළු පොලිසියේ එක පුටුවක්වත් ඉතුරුවුනේ නැහැ. අපිට හොදටම පහර දීලා යකඩ කූඩු දෙකකට දැම්මා. අපි 80 විතර කූඩු ඇතුලේ. ඛෙල්ල හරවන්නවත් ඉඩ නැහැ. පහරදීම් වලට ඇඟවල්, ඔළු පැලිලා. මට අඳුනගන්න පුළුවන් උනේ සැම්සන් සිරිපාල අය්යා, භද්දිය, , අසෝක කොතලාවල විතරයි. පිලියන්දල සෙන්ට්‍රල් එකේ අවුරුදු 15-16 ගැටවු කිහිප දෙනෙක් හිටියා. ඒ අයටත් තුවාල වෙනකම් පහර දීලා.

 අපව පහුවදා දවල් වන තෙක් සෙල්වල නිරුවතින් හිර කරලා තිබුනේ. අපිට පිපාසේ ඉවසන්න බැහැ. නේවි එකෙන් ගාඩ් දාලා. නේවිකාරයෝ අපිට කරුණාව පෙන්වලා ඇසුවා වතුර ඕනද? කියලා. අපි වතුර බොන්න යකඩ කූඩුව ලඟට ගියාම දෑත බදලා රයිෆල් එකෙන් ඔළුවට ගහනවා. විෙජ්රත්න කියලා හිටියා පිලියන්දල සෙන්ට්‍රල් එකේ ළමයෙක්. එයා දෝතට මුත්‍රා කරලා මුත්‍රා බිව්වා පිපාසෙට.

 1971 අප්‍රේල් 6දා දවල් එස්.පී. සුන්දරලිංගම් මහත්තයා ආවා. අපිව එළියට ගත්තා. අපිට වෙනිවැල්ගැට දෙන්න නියම කළා. අපට ඇඳුම් ලබා දුන්නා. අපි 5දා රෑ ගලවපු ඇදුම් කන්දක් තිබ්බා අපි අතට අසුවූ ඇඳුම් ඇඳ ගත්තා. මට ඊබට් සිල්වාබස් එකේ ඩ්‍රයිවර්ගේ සරම ඇඳ ගත්තා. කොයි කවුරුත් ඇඳ ගත්තේ අතට අසුවූ අන් අයගේ ඇඳුම්. ඊට පස්සේ අපට කෑමට තෝසේ දුන්නා.

 කෑමෙන් පසු කට උත්තර ගත්තා. එක එක්කෙනා ගෙන්වාගෙන පොලිසියේ පුටු කැඩිලා රාලහාමිලා මේස උඩ වාඩිවෙලා අපෙන් විස්තර ගත්තේ. මාවයි විෙජ්වීරවයි ප්‍රේමරත්නවයි යාපනේ හිර ගෙදරට එස්කොට් එකේ ගෙනියපු පොලිස් කාරයෙක් මාව අඳුනගෙන කෑ ගහලා කිව්වා මූ තමයි එදා අපි යාපනේ ගෙනිච්චේ කියලා. මේ අනුව මොහොතකින් මාව එළිදරව් උනා. පොලිස් කාරයෝ මාව වට කරගෙන හිරිහැර කළා. උඹ ඇයි ආයේ යාපනේ ආවේ කියලා ඇහුවා.

 අප්‍රේල් 7දා අපිව පොලිස් ට්‍රක් දෙකක දාලා ලොක් කරලා ගිනි මද්දහනේ පැය 2-3 තිබ්බා. අපි ඉහිං කනිං දාඩිය දාගෙන ගිනි අව්වේ ට්‍රක් එක ඇතුලේ හිටියා. ඊට පස්සේ වාහන දෙක ස්ටාට් කර ගෙන ගෙනිච්චා යාපනය හිර ගෙදර ලඟට. අපිට අණ කරා බහින ලෙසට. අපි බැස්සා. දැන් යාපනය හිර ගෙදර ප්‍රධාන දොර ලඟට මීටර් 20 විතර දුරක් යන්න තියනවා. දෙපස රයිෆල් ගත් හමුදා භටයින්. අපි දුවගෙන දොර ලඟට යනකොට රයිෆල් වලින් ගහනවා. මට පහර දෙකක් වැදුනා කලවට හා පිටට.

 බන්ධනාගාරෙට ගියා විතරයි ගාඩ්ලා මාව අඳුන ගත්තා. මූ තමයි යාපනෙ ඉඳං කල්මුනේ ගෙනිච්ච එකා කියලා පා පහරකින් මාව පිලිගත්තා. නාගනාදන් කියන බන්ධනාගාර නිලධාරියා මට හොඳටම පහර දුන්නා. මාව වෙනම සෙල් එකකට දැම්මා. අපි සති 2-3 යාපනයේ හිර ගෙදර හිටියා. දවස් තුනකට විතර පස්සේ මාවත් දැම්මා අනිත් අය හිටපු ශාලාවට. අපි ඔක්කොම ව්‍යාකූල වෙලා හිටියේ. විෙජ්වීර අපිට කිව්වේ පොලිසි වලට පහර දෙන්න ගියාම පොලිසිය අපේ සහයෝගයට ආයුධ එක්ක ඇවිල්ලා අපේ කොඩිය පොලිස් ස්ථාන වල දායි කියලා. යාපනේ හිර ගෙදර ඉන්න කොට කරාටේ සැම්සන් කිව්වා ලබන සතියේ අපිව උසාවි දාලා ඇප දෙයි. එතකොට අපි නිදහස්. මේ වගේ සුරංගනා කථා කට්ටිය කියනවා. ඒත් ටික ටික අපිට යථාර්ථය තේරුම් ගියා. අපි යාපනයේ හිර ගෙදර ඉන්න අතර හැමන්හිල් කොටුවේ යකඩ දොරවල් හදනවා අපිව කූඩු කරන්න.

 පිලියන්දල සෙන්ට්‍රල් එකේ ළමයි කඩදාසි වලින් බෝල හදලා ක්‍රිකට් ගහනවා. කොතලාවලගේ කලවා පොලිසියේ විකෘති ලිංගික ආශාවෙන් පෙළුනු කෙනෙක් පිහියකින් කපලා තිබුණා. කොතලාවල ඇවිද්දේ අපහසුවෙන්.

 සති 2-3 පසුව අපිව දංවැල් මාංචු දාලා වාහනයක පටවා ගෙන කරෙයිනගර් ගෙනිච්චා. ඊට පස්සෙ බෝට්ටු වල දාලා හැමන්හිල් වලට අරගෙන ගියා. හැමන්හිල්්වල යකඩ දොරවල් කැඩීමට පෙර අංක 2 ඩන්ජන් එකේ මම, භද්දිය, එස්.ඩී. සෝමරත්න, අප්පුහාමි පක්ෂය යළි ගොඩ නගන්න සාකච්ඡා කලා. භද්දිය විෙජ්වීර ගැන ඉතා භක්තියෙන් කථා කලා රෝහණ සහෝදරයා නුවරඑලියේ අලගෝනි පවා ඉස්සුවා කෑම බීම ගැන සැලකුවේ නැහැ කියලා. මට එතනිදි කියවුනා රෝහණ සහෝදරයා කැකුළු හාල් වලට කැමති බව. මම නිකමට කියපු වචනයට භද්දියට. එස්.ඩී.සෝමරත්නට හා අප්පුහාමිට තරහ ගියා. ඒ අය මාව කොන් කළා.

 අපෙන් කට උත්තර ගන්න වරින් වර අපිව යාපනය බන්ධනාගාරයට ගෙන ගියා. අපිව රඳවලා තිබුනෙ ඒ. ශාලාවේ. රෝහණ විෙජ්වීර හිටියේ ඊ ශාලාවේ ඒක වෙන් කළේ මහ

 දොරකින්. අපි දොර හරහා විෙජ්වීර සමග කථා කළා. විෙජ්වීර මගෙන් එළියේ විස්තර ඇහැව්වා. ජානක ජගත්, සනත් ජීවතුන් අතරද කියලා ඇහැව්වා. මම කිව්වා මම දන්නේ නැහැ. කිසිම තොරතුරක් නැහැ කියලා. මට කිව්වා සහෝදරයා, මම යාපනයට 500 ගේන්න කියපු කතාව කියන්න එපා කියලා.

 අපෙන් ප්‍රශ්න කලේ ටිරල් ගුණතිලක උපාලි සෙනවිරත්න ඇතුළු සී.අයි.ඩී. නිලධාරි පිරිසක් මගෙන් ඇහුවා කොහේද ඉස්කෝලෙ ගියේ කියලා. මම කිව්වේ ගාල්ලේ ඇලෝසියස් එකට. ටිරල් ගුණතිලක ඇලෝසියස් එකේ. මට කිව්වා උඹ අපේ ඉස්කෝලෙ නමත් කැත කරා. උඹයි වික්ටර් අයිවනුයි, ඇලෝසියස් එකටත් නින්දාවක් කියලා.

 මම වැඩිය කථා කලේ නැහැ. එයා කාමරේට සිරිපාල අබේගුණවර්ධනව අරගත්තා. සිරිපාල අයියාට ගැහුවා හොඳටම. සිරිපාල අයියා වේදනාවෙන් මොර දෙනවා. ඒ අතර සි.අයි.ඩී. මහත්තුරු මගෙන් කට උත්තරය ගන්න සූදානම. මගෙන් ඇහුවා ඇප පිට නිදහස් වෙලා යනකොට විෙජ්වීර උඹට මොකක්ද කිව්වේ කියලා. මම මුලින්ම උත්තර දුන්නේ නැහැ. ඒ අතරවාරයේ මට ඇහෙනවා සිරිපාල අයියාගේ වේදනාත්මක කෑ ගැසීම. මම බය උනා ව්‍යාකූල උනා. තව දුරටත් කථා නොකර ඉදීමේ ශක්තියක් මට තිබ්බේ නැහැ. මම කිව්වා පහර දෙනවා නම් පියතිලකගේ නායකත්වයෙන් 500ක් යාපනයට එවන්න කියලා කිව්වා. මගේ කට උත්තර ලියමින් සිටි නිලධාරියා කෑ ගහලා අනෙක් අයට ඇහෙන්න කිව්වා මෙන්න මු අරක කියනවා කියලා. ඒක සිරිපාල අයියටත් ඇහෙන්න ඇති. ලඟ හිටපු අපේ අනෙක් සාමාජිකයන්ටත් ඇහෙන්න ඇති.

 කට උත්තර දීලා මම හැමන්හිල්  ගිය වහාම එස්.ඩී. සෝමරත්න මම ලඟට ආවා. ඇවිත් කිව්වා අපිට පණිවිඩය ලැබුනා උඹ කට උත්තර දුන්න බවට. උඹ ද්‍රෝහියෙක්. මම නිහ~ව බිම බලාගෙන හිටියා. එස්.ඩී.සෝමරත්න භද්දිය මාව කොන් කළා. මධ්‍යස්ථ අය පවා මට කථා කරන්න බය වුනා. මම හිටියේ තනියම. ඒත් මට පහර දුන්නේ නැහැ.

 අපිට හැමන්හිල්   දාලා සති 3 විතර පස්සේ නැවෙන් පිරිසක් ගෙනාවා. මේකේ හිටියා ළමාහේවා කියලා මහරගම පොලිසියට පහර දිමට සැක පිට අත්අඩංගුවට ගත් තර්ස්ටන් එකේ ළමයෙක්. ළමාහේවාගේ පපුවට වංගෙඩියක් අත ඇරලා තියනවා. ළමාහේවා හිටියේ අසනීපෙන්. ගෙනල්ලා දවස් කීපයකට පස්සේ ළමාහේවා මළා. නැවේන් ආපු අය අතරත් හිටියා දැඩි මතධාරින් මට ඇනුම්පද කියපු.

 මහියංගනයේ බස්නායක දවසක් විහිළුවට කිව්වා සහෝදරයා කියන වචනේ වෙනුවට දැන් මහත්තයා කියන වචනේ නේ වැඩිපුර කියන්නේ සහෝදරවරු දැන් මහත්තුරු වෙලා කියලා. මෙ වචනයට එදා රෑ භද්දිය, එස්.ඩී. සෝමරත්න, පිළියන්දල චන්දරේ. එයා ෆෝස් රත්නපාල දරපොළු වලින් බස්නායකට ගැහැව්වා.

 භද්දිය හැමන්හිල්  වල හිටපු ඩී.ජී.ඩී. කරුණාරත්නට පහර දෙන්න හැදුවා ගාමිණී යාපගේ ගෝලයෙක් කියලා. භද්දිය උමතු ආදරයකින් තමයි ව්‍යාපාරේ වැළඳ ගත්තේ. වචනයක් හෝ විරුද්ධව කථා කරපු අයට පහර දුන්නා. භද්දිය වරක් කිව්වා ඩී.ජී.ඩී. කරුණාසේන ගාමිණී යාපගේ   ගෝලයෙක් ඌව මරන්න ඕනෙ කියලා. පසු කාලයක අපි නිදහස් වෙලා ඉන්න කොට 1980 වර්ජනය කාලේ ඩී.ජී.ඩී. කරුණාසේනට භද්දිය හමු වෙලා තියනවා. එතකොට භද්දිය බිස්නස් වලට බැහැලා. සල්ලි පොලියට දෙනවා. භද්දිය 80වේ ස්ට්‍රයික් එකට අහු වෙච්ච කරුණාසේනගෙන් ඇහුවලූ zඋඹලට පිස්සුද උඹලා තවත් ඕව කරනවාද? රස්සාවක් නැත්තං කියපං මට. මොනවා හරි බිස්නස් එකක් හදලා දෙන්නං කියලා.Z නමුත් 71 දි භද්දිය උමතු බැතිමතෙක්.

 හැමන්හිල්  ඩන්ජන් වල අගුල් කැඩීමෙන් පසු මම වැඩිපුර හිටියේ කොතලාවල, ටි.ඒ. අමරසේන, ඩී.ජී.ඩී. කරුණාසේන හා බර්ටි රංජිත් සමඟ. කට උත්තර දීමෙන් පසුව මම අවුරුදු 1 විතර හැමන්හිල්වල හිටියා. මට පහර දුන්නේ නැතත් නිතරම මානසික වදයට ලක් කළා. ද්‍රෝහියා කිව්වා. ඇනුම්පද කිව්වා.

 ඇට්ලස් බණ්ඩාරගේ ඩ්‍රයිවර් බාල්දි සිරාට දේශපාලන දැනුමක් තිබුනෙ නැහැ.ඒත් පිලියන්දල චන්දරේගේ යාළුවා. ඒ නිසා කවුරුත් බාල්දි සිරාට හිරිහැර කළේ නැහැ. හැමන්හිල්වල ්වලින් පසු මාව අක්කරායන්කුලම් වලට ගෙනාවා. එහෙ මාස 6 විතර මම හිටියා. යාපනය නඩුවේ මම 15 වන සැකකරු.

 මම කොමිසමට ගියහම ටිරල් ගුණතිලක ඇහැව්වා උඹටත් සිකනල් තෙල් දුන්නා කියන්නේ ඇත්තද කියලා. ඒ කාලේ හිරගෙදර  කෑම ඉව්ව සිරකාරයෝ තරහා අයගෙ කෑමට හිකනලූන් අල්ලලා උන්ගෙ තෙල් දානවා. මට වරින් වර බඩේ අමාරු හැදුනා. නමුත් ඛෙහෙත් වලට අඩු වුනා. මගෙන් ප්‍රශ්න කලේ ඒ.සී. අලස් තාමෝදරම් ටී.එස්.ප්‍රනාන්දු දෙහෙරගොඩ යන විනිශ්චයකාරයෝ. ටී.එස්.ප්‍රනාන්දු මගෙන් විෙජ්වීර පහර දෙනවා නම් පියතිලකගේ නායකත්වයෙන් 500ක් යාපනයට එවන්න කියපු ප්‍රකාශය ගැන ඇහැව්වා. බාලා තම්පෝ කිව්වා මම කියන්නේ බොරු කියලා. එතකොට මට තරහ ගියා මම කිව්වා. එදා අපි යාපනය පොලිසිය  ඉදිරියෙන් පේලි ගැහිලා දෑතේ අරගෙන ගියේ තල් ගෙඩිද කියලා.

 නඩුවේදී මට බරපතල වැඩ ඇතිව වසර 2 හිර ද~ුවමක් ලැබුනා. ඉන් පසු මාව අවුරුදු 1 විතර රඳවා තැබුවෙ යාපනය හිර ගෙදර. පසුව මාව ගෙන ගියා බෝගම්බර ඒකේ මම මාස 2 විතර හිටියා. බෝගම්බරදී මට විදුලිබල මණ්ඩලයේ ෆෝමන් කෙනෙකු වූ නිහාල් පී. ජයතුංග හමු උනා. එයා දැන් පොත් ලියනවා. සේනාරත්න කියලා ඇපෝතිකරි කෙනෙක් හිටියා මතකයි. මේ කාලයේ මරුසිරා රඳවලා තිබුනේ බෝගම්බර. මරණයට නියම වූ සිරකරුවන් රඳවලා තිබු මැදිරි වලට මම දවසක් කෑම ගෙනිච්චා. එක කූඩුවක ධර්මදාස කියලා පොලිස්කාරයෙක් හිටියා පොතුහැර ගැහැණු කෙනෙක්ව මරපු. මම ධර්මදාසට මස් ඛෙදන්න ගියහම එයාගෙ කෑල්ලත් අල්ලපු කූඩුවේ ඉන්න මරුසිරාට දෙන්න කිව්වා. මම මස් කෑල්ල සිරිපාලට දුන්නා. එදා තමයි මම මරුසිරා ලඟටම දැක්කේ. ඉන් දින 2 විතර පසු ධර්මදාස පෝරකේට ගියා.

 බෝගම්බර මාස 2 විතර ඉන්න කොට මාව මැගසින් බන්ධනාගාරයට මාරු කෙරුවා. මාව මැගසින් එකේ ශාලාවක රඳවලා තිබුනේ. මම, ධර්මසේකර. ගාමිණී යාපා, විදේශ විනිමය කේස් එකට අහුවුනු තවුෆර් හා ස්ටුවට් ඩර්ලාන්සු කියන අයර්ලන්ත ජාතිකයා මෙහි හිටියා. අපි සුහදව හිටියේ. ඒත් දේශපාලනය කථා කළේ නැහැ.

 මාව නිදහස් කළේ 1976 පෙබරවාරි 21. උපයා ගත් මුදල් ලෙෂ රුපියල් 30ක් ලැබුනා. මම ඒ මුදල් වලින් බටපොල ගියා. ඊට පස්සේ මම දේශපාලන වැඩ වලට ගියේ නෑ. 1978 දි මම බැන්දා. මට ළමයි 3 ක් ඉන්නවා. යළිත් මට විෙජ්වීර මුන ගැසුනේ නැහැ. ඒත් විෙජ්වීර නිදහස් වෙලා යළි දේශපාලනයට අවතීර්ණ වුනහම මගේ කට උත්තරයේ පිටපතක් බටපොල ජ.වි.පෙ. කාර්යාලයට එවලා තිබුනු බව මට දැනගන්න ලැබුනා. 88 හිංසා කාලයේ මම හිටියේ සැඟවිලා.

 71 සිද්ධීන් ගැන මට පශ්චත්තාපයක් නෑ. මනුෂ්‍ය ස්වභාවය ගැන වැටහීම ලැබුනා. පසුකාලයක මට හැමන්හිල්  වලදී මුණ ගැහුනු සරත් ජස්ටින් ප්‍රනාන්දු මට අරගලය, සමාජය මිනිස් සිතුම් පැතුම් ගැන කියලා දුන්නා. නෙරූඩාගේ පරිවර්තනය කරපු කවි කියවන්න දුන්නා. ඒ නිසා හිතේ තිබු කළ කිරීම පහ වෙලා ගියා. 

 මට මේ දක්වා නිශ්ශංක, කෙලී, හෝ ප්‍රේමරත්න හමු වෙලා නැහැ. ප්‍රේමරත්න සනත්ගෙ පණිවිඩය එදා දොඩංගහවෙලට දීලා නැහැ කියලයි මම හිතන්නේ. ඒ නිසා 4 දා වැල්ලවාය පහර දීම සිදු උනා. පසු කාලයක මට දැනගන්න ලැබුනා ප්‍රේමරත්න කැරැල්ලට සහභාගී උනේ නැති බව. මට එදා කටුගස්තොටදී හමුවෙලා බොරුවක් කිව්වා, පියතිලක එන්න   කිව්වා කියලා. ප්‍රේමරත්නට යාපනේ යන්න කියලා පියතිලක නියෝග කළ විට ප්‍රේමරත්න ඒකට මාව මාට්ටු කරලා ඇඟ බේරා ගත්තා කියලා මම අද හිතන්නේ. නමුත් ඒ ගැන මට වෛරයක් අද හිතේ නැහැ. ඉතිහාසය සිදු වී හමාරයි.

 (ලාල් සෝමසිරිගේ විස්තර සටහන් ලබා ගැනීමෙන් පසුව මම කෙලී සේනානායක මහතාට දුරකථනයෙන් කථා කලෙමි. වසර 37 කටත් වඩා අධික කාලයකට පසුව ඔවුන් එකිනෙකා ඇමතූ ප්‍රථම අවස්ථාව මෙය විය. 1971 මාර්තු මාසයේදී අම්පාරේ පොලිසිය අත්අඩංගුවට පත් වන විට ඔවුන් තරුණයන්ය. අද ජීවිතයේ 50 වැනි සැතපුම් කණුවත් පසු කළ වැඩිහිටියන්ය. යළිත්  2009 අප්‍රේල් 5 දින කොළඹ මහවැළි කේන්ද්‍රයේදී වසර 37 කටත් වඩා අධික කාලයකට පසු ඔවුන් හමුවූහ.  කත_ෘ)  

 බර්ටි රංජිත්

 බර්ටි රංජිත් යාපනය සිර ගෙදර ප්‍රහාරයේ මූලිකයා විය. දැනට ජර්මනියේ ජීවත් වන බර්ටිගේ දුරකථන අංකය ලබා දුන්නේ ඔහුගේ පැරණි සගයෙකු වූ පියුමසේන කන්නංගර විසිනි. ඒ හරහා ලබා ගත් සබඳතාව අනුව බර්ටි මගේ පොතට දායක වීමට එකඟ විය. 2009 මාර්තු 1 දින බර්ටි රංජිත් විසින් මා වෙත එවන ලද විද්‍යුත් තැපැල් පණිවිඩය සමන්විත වන්නේ මේ ආකාරයටය.

 zමම ව්‍යාපාරයට යොමු වූයේ 1968 අග කාලයේදීය. ඒ සඳහා හේතු වූයේ එකල අපි තුල තිබූ දේශපාලන පිපාසය විය හැක. මා ජීවත් වූ බඩල්ගම ප්‍රදේශයේ තරුණයන්ගේ. එකතුවක් තිබුනි. බඩල්ගම සේනාරත්න කන්නංගර අපගේ මග පෙන්වන්නා විය. ප්‍රදේශයේ දේශපාලන චන්ඩින් විසින් කරන අසාධාරණ වැඩ වලට විරුද්ධ වීමට අප පෙළ ගැසුනෙමු.

 මේ කාලයේදී මම මිනුවන්ගොඩ මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ සිසුවෙකු වූවෙමි. එස්.ඩී. බන්ඩාරනායක විසින් සංවිධානය කළ චීන පිලේ තරුණ සිසු එකමුතුව විසින් වියට්නාම් යුද විරෝධී රැස්වීම් අප සංවිධානය කළෙමු. 

 විෙජ්වීරගේ ව්‍යාපාරය ගැන මට මුලින්ම දැනුම් දුන්නේ මගෙA මිතුරකු වූ ධර්මසිරි ෆොන්සේකා විසිනි. තරුණ කන්ඩායමක් විසින් ගෙන යන විප්ලවකාරී වැඩ පිළවෙලක් ගැන ඔහු මට කීවේය. මේ අනුව දිනක් බඩල්ගම සේනාරත්න කන්නංගරගේ (සේන කන්නංගර) නිවසේදි මට පියතිලක මුන ගැසුනි. මිල්ටන් සමග පැවති මුලික සාකච්ඡාවෙන් පසු එදිනම මිල්ටන් විසින් අපට පැය 2 1/2 පමණ දේශනයක් පැවැත්විය. මෙම දේශනය මූලිකව ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදය ඇසුරෙනි.

 ක්‍රම ක්‍රමයෙන් මම මෙම ව්‍යාපාරයේ සක්‍රිය ක්‍රියාකරුවෙක් වූයෙමි. නවකයන් බඳවා ගැනීමත් ඔවුන්ට පන්ති පැවැත්වීමත් මා නොකඩවා කලේය. එසේම ව්‍යාපාරයේ නායකන්ගේ නිර්දේශ අනුව සන්නද්ධ කටයුතුද කරගෙන ගියෙමි. රෝහණ විෙජ්වීර අම්පාරේදී අත්අඩංගුවට පත්වූ පසු ඔහුව යාපනය බන්ධනාගාරයට ගෙන යනු ලැබීය. කැරැල්ල ආරම්භ කිරීම සඳහා දින නියමකරගත් පසු විෙජ්වීර යාපනය හිර ගෙදරින් ගලවා ගැනීමට අවශ්‍ය කෙරුනි. යාපනයට ගොස් විෙජ්වීර සහෝදරයා බේරා ගන්නා ලෙසට මට දැනුම් දුන්නේ පියතිලක. උයන්ගොඩ හා ලයනල් බෝපගේ විසිනි. මේ සම්බන්ධයෙන් විශේෂ විස්තරයක් මගේ බක් මහ කඳුළු කෘතියේද සඳහන් වෙයි. 

 අපගේ මූළික නිගමනය වූයේ 250 ක පිරිසක් යාපනයට යා යුතු බවයි. නමුත් මගේ අදහස අනුව පහර දීමට සහභාගි වූ පිරිස 150 ටත් වඩා අඩුය. මගේ නායකත්වයෙන් හිර ගෙදරට පහර දීමට සහභාගි වූයේ 30 පමණ කණ්ඩායමකි. යාපනය පොලිසියට පහර දීමට ගොස් තිබූ ප්‍රමාණය 60 පමණ ය.

 මම 1971 අප්‍රේල් 5 දින පාන්දර යාල්දේවි දුම්රියෙන් යාපනයට ගියෙමි. මා සමග අපගේ සාමාජිකයන් 10 දෙනෙකු දුම්රියේ ගිය බව මතකය. යාපනයට පහරදීමට අවශ්‍ය අත් බෝම්බද අපගේ ගමන් මළු වල විය. උදේ 5.45 ට කොළඹ කොටුවෙන් පිටත් වූ දුම්රිය සවස 1.45 පමන යාපනයට ලඟා විය. අප නාග විහාරයට ගොස් එහි සිට එදින රාත්‍රි 11.30 ට පමණ ප්‍රහාරය ආරම්භ කලෙමු. 

 අපගේ පහරදීමේදී ආයුධ විරහිත තරුණයන් පිරිසක් සන්නද්ධ පොලිස් හා හමුදා වලට මුහුණ දුන් ආකාරය අද නම් මට වටහා ගත නොහැකි තත්වයකි. අත් වල කිසිවක් නැති තරුණයන් වෙඩි තබන පොලිස් හා හමුදා ඉදිරියට දිව ගිය ආකාරය පුදුම සහගතය. අද නම් මම එවැනි දෙයක් නොකරන බව මට සහතිකය. අප මෙන්ම පොලිස් හා හමුදා වලටද සටනක් ගැන දැනුමක් නොතිබූ බව පැහැදිලිව පෙනෙන්නට තිබු කරුණකි. අපගේ පහර දීම ඉතා සරල හා බොළඳ එකකි. පොලිස් භටයන් ආයුධ රැගෙන දුව ගොස් සැඟවීම ඊටත් වඩා බොළඳය.

 අප කණ්ඩායමක් හිරගෙදර තාප්පය දිගේ විෙජ්වීර සිර කර ගෙන සිටි ඊ1 කාමර පෙළ අභියසට ගියෙමු. මේ කණ්ඩායමේ පියුමසේන කන්නංගර. සහ මැදගම කුඩා මහත්තයා සිටි බව මට මතකය. අපි විෙජ්වීරට හ~ ගසා කථා කළ නමුදු ඔහු නිහ~ව සිටිනු ලැබීය. පසු කලක විෙජ්වීර සමග ඇති වන ගැටුමේ මුලික බීජය මා තුළ පැලපදියම් වන්නේ මේ අවස්ථාවේදීය.

 විෙජ්වීර සිටි ඊ1 කාමර පෙල තිබුනේ බන්ධනාගාර පවුරට යාර 40 ක් 50වැනි දුරකිනි. අප පවුර දිගේ ඔහු සිටි මැදිරිය ආසන්නයට ගියෙමු. එතැන සිට මා විෙජ්වීර ඇමතුවෙමි. අප කොටු පවුරේ ආවේ ගස්ලබු ගසක් මගින් තාප්පය අසල වහලයට නැග වහල දිගේ ගොස් පවුරට නැගීමේනි. මා හිතන විදිහට අප හා විෙජ්වීර රඳවා තුබූ මැදිරිය අතර දුර යාර 40 පමණ. මා සමඟ සිටි ජයන්තට වෙඩි වදින විට උදේ 4.30 පමණ ඇත. අපගේ අවසාන බෝම්බය පාන්දර 5 ට පමණ විසිකරන්නට ඇත. උදේ 6.30 වන විට හමුදාව කොටුව තුලට ඇතුළු විය.

 අපි ක්‍රම ක්‍රමයෙන් කොටු පවුර දිගේ සිරගේ පැත්තට පසු බැස ගියෙමු. උදේ 8 වන විට හමුදාව හා පොලිසිය අපගේ කණ්ඩායම කොටු කර අවසන්ය. යාපන බන්ධනාගාර ප්‍රහාරය පිළිබඳ තොරතුරු මගේ බක්මහ කඳුළු පොතේ සවිස්තරාත්මකව සඳහන් කොට තිබේ. ප්‍රහාරය අසාර්ථකවී අප අත්අඩංගුවට ගත් පොලිස් නිලධාරින් අපට පහර දුන් අමානුෂික ආකාරයද මෙහිදි පැවසිය යුතුය. සිංහල නිලධාරින් විසින් අපට පහරදී අපව මරා දැමීමට සූදානම් වූ අවස්ථාවේ සිංහල කැරලිකරුවන්ගේ ජීවිත බේරා ගත්තේ ද්‍රවිඩ නිලධාරියෙකු වූ සුන්දරලිංගම් මහතාය.

 වර්ගවාදයේ පුහුබව මම ප්‍රායෝගිකවම පසක් කලේ එදාය. මෙම නිලධාරින් අද ජීවතුන් අතර සිටිනවා නොවිය හැක. එහෙත් ඔහු තුළ තිබූ උසස් මනුෂ්‍යත්වය මගෙ සිත තුළ සදාකාලිකව තැන්පත් වී තිබේ.

 අපගේ යාපනයට පහර දීම අසාර්ථක වීමට හේතූන් විශාල ගණනක් මට අද දිනයේ යළි අතීතය සමාලෝචනය කිරීමෙන් පෙන්වා දිය හැකියි. අපට නිසි සැලැස්මක් නොතිබිණි, ආයුධ ලෙසට තිබුනෙ බාල ගෙඩි බෝම්බ කිහිපයකි. ඒවා පුපුරා ගියද සිදුවූ හානිය ඉතා අවමය. අප සමග සහභාගි වූ පිරිසට කිසිම සටන් පුහුණුවක් නොවීය. එම නිසා ප්‍රහාරයේදී ඔවුන් ව්‍යාකූල විම නොවැලැක්විය හැකි සංසිද්ධියක් විය. අප අතර කණ්ඩයමක්. ලෙසට සබඳතා නොවූ බව විශේෂයෙන්ම සඳහන් කළ යුතු කාර්යයකි. හිර ගෙදරට පහර දුන් සටනේදි මා සමග සහභාගි වූ පිරිසෙන් බොහෝ දෙනෙකු මා ඒ මොහොතේ දැන අඳුනා ගත් අය වූහ.

පොදුවේ ගත් කළ 71 කැරැල්ල අසංවිධානාත්මක එකකි. එය යාපනය ප්‍රහාරයටද බල පෑවේය. අසාර්ථක වූ පහරදීම් හමුවේ අප බන්ධනාගාර ගත වූ පසු යාපනය හිර ගෙදර බී1 හා බී2 අතර ඇති ලෑලි දොර හරහා මම විෙජ්වීරට කථා කලෙමි. මා සමග සිරිපාල අයියාද සිටි බව මතකය.

මෙහිදි මම විෙජ්විරගෙන් ඇසුවේ එදා අප බන්ධනාගාරයට පහර දී ඔබට ඇමතූ වෙලාවේ නිහ~ව සිටියේ මන්ද යන්නයි. උත්තරය ලෙස ඔහු දුන්නේ zzපාස්කු වෙඩි පත්තු කරනවා යයි මා සිතූ බවයි.ZZ යළිත් මම ප්‍රශ්නය ඇසූ විට ඔහු යළි ප්‍රශ්ණ නැගීමට ඉඩ නොතබා මට චෝදනාවක් කළේය. බර්ටි සහෝදරයාගෙ වගකීම තියෙන්නෙ උතුරු කොළඹ. සහෝදරයා තම වගකීම් දමා මෙහි ආ එක විශාල වරදක් යැයි පැවසීය. මෙයින් පසු අවස්ථා ගණනාවක් මම විෙජ්වීර සමග කථා කලෙමි. 

 යළි පක්ෂය සංවිධානය කිරීම පිළිබඳව අප හැමන්හිල් සිර කඳවුරේ අනෙකුත් සාමාජිකයන් සමඟ සාකච්ඡා කළෙමු. මුල් කාලයේ සිටම මම වර්ගවාදය ප්‍රතික්ෂේප කලෙමි. කැරැල්ලට ප්‍රථම මන්නාරමේදි සිංහල සෙබලූන් දෙදෙනකු ද්‍රවිඩ තරුණයන් පිරිසක් විසින් මරා දැමීම පිළිබඳව අපට කරුණු කියනු ලැබීය. මේවා ප්‍රවෘත්ති පවසන ලද්දේ ඉන්දියානු ව්‍යාප් තවාදයේ උදාහරණයක් ලෙසටය. එම නිසා මෙම දේශන වලට සවන් දුන් සිංහල තරුණයන් තුළ ද්‍රවිඩ විරෝධී ආකල්ප ජනනය වූහ.

 අපි සිර ගෙදර සිටියදි ද්‍රවිඩ තරුණයන් පිරිසක්ද රඳවා තිබුනි. අපි කාමර වල වු කුඩා කපොල්ලක් මගින් අදහස් හුවමාරු කර ගත්තෙමු. මෙම සංවාද වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස එදා මන්නාරමේදි සෙබළුන් දෙදෙනා ඝාතනය වීමේ සත්‍ය දැන ගතිමු. ඔවුන් මරාදමන ලද්දේ ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදය නිසා නොව ඔවුන් ද්‍රවිඩ තරුණියන් දූෂණය කොට මරා දැමීම නිසාය. හුදකලා සිදුවීමක් කොපමන ලෙසට දේශපාලන වාසි සඳහා විකෘති කල හැකිද යන්න මට එදා වැටහුනි. අප සමග සිරකොට සිටි ගනේෂ් පිල්ලේ නම් ද්‍රවිඩ තරුණයාගේ ද්‍රවිඩ ජනතාවගේ ප්‍රශ්න අපට දැන ගන්නට ලැබිනි. මෙ අනුව අපට දේශනා කරන ලද ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදය පන්තියේ හිඩැස මා දුටුවෙමි.

 මම ලංකා සමාජය දකින්නේ වැඩවසම් සමාජ මානසික මට්ටමක හිරවී පවතින එම නිසාම එහි දියුණුව ඇණ හිට ඇති සමාජයක් ලෙසිනි. දියුණු නූතනත්වය සහ පසුගාමී වැඩවසම් බව අතර පවතින ප්‍රතිරෝධය තුළ අප සමාජය හිරවී ඇත. මුළු සමාජය තුළම ග්‍රාම්‍යත්වය සතර අතට පැතිරි පවතියි. උගතුන්ගේ මනස තුළ සාමාන්‍ය ජනයාගේ මනස දක්වාම මෙම ග්‍රාම්‍යත්වය :ෂටබදර්බජැ- අඩු වැඩි ලෙසටත් දක්නට තිබේ.

 ග්‍රාම්‍යත්වය තම මුකරි වචන මාලාවන් වල ගොතා ඉදිරිපත් කරන බුද්ධිමතුන් යැයි කියා ගන්නා උගතුන් දියුණු ප්‍රගතිශීලින් කියා ගන්නා දේශපාලන බලවේගයන් වගක් විභාගයක් නොමැතිව තමන්ගෙ ආත්මාර්ථයන් නොහැකියාවන් අසාර්ථක භාවයන්ටත් හේතු වෙනත් බලවේග (අධිරාජ්‍යවාදය, විදේශ බලවේග) බව කියමින් ඒවාට ඇඟිල්ල දිගු කොට පෙන්වති අනුගාමිකයන් ඒවාට ඔල්වරසන් දෙන අතර ජනතාව ඊට හූමිටි තබති.

 ආත්මාර්ථයෙන් හිස පුරවාගෙන ඊර්ෂ්‍යාව පෙරදැරි කර ගෙන වෛරයට ආවඩන ලාංකික සමාජයේ ඉදිරි ගමන්කරුවන් කස්තිරම් අල්ලනු දකින මට අප සමාජය ගැන දුකක් හා කණගාටුවක් දැනේ.

ශ්‍රී ලාංකික සමාජයේ වැඩිදෙනා අවිිහංසාව පෙරදැරි කර ගත් ආගම් දෙකක අනුගාමිකයන්ය. නමුත් මුළු සමාජයම හිංසාවට ආවඩන මෛත්‍රිය වෙනුවට වෛරයෙන් ඔද්දල් වි ඇති සැටි දකින විට බෞද්ධ හින්දු හා ක්‍රිස්තියානි දේශන වලින් අප ඉගෙනගත් දෙයක් තිබේද?

 අප හැට ගණන් වල හිටියාට වඩා අද ලංකා සමාජය අන්ධකාරයක ගිලී ඇති බව මගේ වැටහිමයි. මැරීම, විනාශකිරීම, වෛරය හා ඊර්ෂ්‍යාව පෙරදැරි කර ගත් සමාජයක් දියුණුවේද? තමන්ගේ දුක පමණක් තේරුම් ගන්නා අනෙකාගෙ Ÿක වේදනාව තේරුම් නොගන්නා සමාජයක් දියුණු ශීලාචාර සමාජයක් නොවන බව මගෙ වැටහීමයි.

 අපි ස්වයංවිවේචනයක් සඳහා යා යුතු බවට මා ඇතුළු සාමාජිකයෝ ගණනාවක් පෙන්වා දුන්නෙමු. ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදය මාක්ස්වාදයට එකඟ නැති බවත් එය සංශෝධනය කළ යුතු බවත් අපි කීවෙමු. එහෙත් විෙජ්වීර එම අදහස් ප්‍රතික්ෂේප කලා පමණක් නොව අප කට්ටිවාදින් යන චෝදනාවද එල්ල කලේය. මින් ඇරඹෙන මතභේදය තුළින් අපිව ද්‍රෝහින් ලෙසට ලේබල් කරණු ලැබීය.

 මින් පසුව දිනක් යාපනය බන්ධනාගරයේදි මමත් විෙජ්වීරත් මුහුණට මුහුණ මුණ ගැසුනෙමු. එහිදි ඔහු අහක බලාගත් අතර අඩුම තරමේ මගේ මුහුණවත් නොබැලීය. ඔහුව ගෙන යමින් සිට ෙජ්ලර් හා මා ගෙන යමින් සිටි ෙජ්ලර් විෙජ්වීරගේ මේ ප්‍රතික්‍රියාවෙන් පුදුමයට පත් වූහ. මාව ගෙන ගියේ අමෝන් නම් ෙජ්ලර්වරයා මගෙන් මෙසේ ඇසීය.

 බර්ටි ඔය තමුසේ බේරගන්න ගිය නායකයා නේද? එයා වගේ මනුස්සකමක් නැති නායකයෙක් වෙනුවෙන්ද තමුසෙලා ජීවිත දීලා සටන් කළේ?Z

 වසර 37 පසුව අද මා ආපසු හැරී බලද්දි අප කල කී දෑයෙහි බොළඳ බවක් දක්නට හැකි වූවත් එදා මම කැරැල්ලට සහභාගී වීම ගැන කියම ආකාරයකින් පසු නොතැවෙමි. සමාජයක ඇති වැරදි නිවැරදි කර ගැනීමට ඉදිරිපත් නොවන තරුණයෙකුට වඩා ඒවා නිවැරදි කර ගැනීිමට එසේ නැත්නම් සමාජමය කාර්යයකට එක් වන තරුණයා මම අදටත් අගය කරමි. නමුත් එදා 71 සිදුවු ආකාරයෙන්ම එය සිදු විය යුතු යැයි මම නොසිතමි.

 ඇට්ලස් බන්ඩාර හෙවත් .එම්.කේ. බන්ඩාර

 රෝහණ විෙජ්වීර යාපනය සිරගෙදරින් නිදහස් කර ගැනීම සඳහා කොලඹ සිට යාපනයට මෝටර් රථයෙන් ගියේ ඇට්ලස් බන්ඩාරයි. මෙම වෑයම අතටම අසුවීම නිසා ඇට්ලස් බන්ඩාරත් රියැදුරු සිරිපාල නොහොත් බාල්දි සිරාත් හැමන්හිල් හි සිරගත වූහ. තමන්ට අනපේක්ෂිත ලෙස අනතුරට හෙළීම සම්බන්ධයෙන් බාල්දි සිරා සිරගෙදරදි ඇට්ලස් බන්ඩාර හාම්පුතා බව අමතක කරමින් සුද්ධ සිංහලෙන් බැන වැදුනු බව හැමන්හිල් වල සිටි අය සිහිපත් කරති. හැමන්හිල්  සිරකරුවන් අතර ඒ සිද්ධිය අලලා පබැඳුනු ගීයක්ද විය.

ඇටිලස් බණ්ඩාර ඔබයි යළිත් ඉපැදුණු

මුලින් ඔබ සිරාට නිදහස ලබා දිය යුතයි.

ඩිස්ටැම්පර් ඔබ සෑදිය යුත්තේ ඉන් පසුවයි.

 මෙම ගීතය සුප්‍රසිද්ධ මද්දුම බන්ඩාර ඔබයි ගීතය විකෘති කිරීමෙන් තනා ගත්තකි.

  (බාල්දි සිරාගෙ නියම නම මහරගම සිරිසේන අල්විස්ය. ඔහු ඉතා හොඳ මිත්‍රයෙකු වූ බවත් පෝරියල් හමුදාවෙන් හැමන්හිල්  වලදි තමා බේරාගත් බවත් බර්ටි රංජිත් පවසයි.- කත_ෘ) 

 ඇට්ලස් බන්ඩාර හෙවත් ඒ.එම්.කේ. බන්ඩාර හමුවීම සඳහා ජනාකීර්ණ මහරගම නගරයේ කුඩා බෝතල් කඩයකට 2008 දෙසැම්බර් මාසයේ දිනෙක මම ගියෙමි. එහි කුඩා මේසයක මහළු ඇට්ලස් බන්ඩාර සිටියේය. මගේ තොරතුරු හා අවශ්‍යතාව කියූ වහාම ඔහු අතීතය ආවර්ජනය කලේ මෙසේය.

 මම සාර්ථක ව්‍යාපාරිකයෙක්. කිරි මැටි අමුද්‍රව්‍ය ලෙස ගෙන මම ඩිස්ටෙම්පර් පේන්ට් හැදුවා. මම ජ.වි.පෙට සම්බන්ධ උනේ 1970 කිර්ති විෙජ්සිංහ හරහා. මට විද්‍යෝදය සංඝාරාමයේදි විෙජ්වීර පවා හමු වෙලා තියනවා. මම මහරගම දේවබන්ඩාර සේනාරත්න එක්ක වැඩ කළා. මට තිබ්බා පර්ජෝ 203 කාර් එකක් සුදු ඉරි දෙකක් ගහපු.

 1971 අප්‍රේල් 1 දා මමයි උයන්ගොඩයි, සේනාරත්න බන්ඩාරයි, පියතිලකයි යාපනේ ගියා. අපි නිදිපෙති 2000විතර ගෙනිච්චා නේවි එකේ තිලකරත්නට දෙන්න. අපේ අදහසක් තිබ්බා කැරැල්ල වෙලාවෙ නාවික කඳවුරේ නැවියන්ට කෑම වලට මේ නිදිපෙති කවලං කරලා දෙන්න. මම කාර් එක එලෙව්වා. අදාල භාන්ඩ බාර දීලා අපි යළි කොළඹ ආවා.

 කොළඹ ආපු ගමන් අපිට යාපනේට තවත් හදිසි ගමනක් තියනවා කිව්වා. ඒ පාර එක හුස්මට අප්‍රේල් 3 යාපනේ බලා පිටත් උනා. ඒ ගමනට මම, විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යයෙක් හා සිරිපාල (බාල්දි සිරා) එකතු උනා. සිරිපාල තමයි වාහනය එලෙව්වේ. මේ ගමන අපි ගියේ විෙජ්වීර හිරෙන් බේර ගන්න. ඒකට කට්ටියක් වෙනම ගියා අපිට පැවරිලා තිබ්බේ වාහනේ දාගෙන විෙජ්වීරව සුරක්ෂිතව මාතලේ පැත්තට ගෙන එන එක. මාතලේ විෙජ්වීරට ඉන්න උමගක් කපලා තියනව කියලත් ආරංචියක් තිබුනා.

 අපි යාපනේට ගිහිල්ලා සුභාෂ් හෝටලය ලඟ වාහනය නතර කළා. අපි ටික යාපනේ හිර ගෙදර ලඟට ගියා. ගාඩ්ලා කවුරුත් නැහැ. මේ වෙන කොට රාත්‍රි 11 විතර ඇති. කට්ටියක් බන්ධනාගාරයේ දොර කඩන්න උත්සාහ කරනවා. පැය 2 විතර ට්‍රයි කලත් දොර කඩන්න බැරි උනා. පරක්කු වෙන්න පරක්කු වෙන්න පොලිසිය එන්න පුළුවන් නිසා මම යළිත් වාහනය අරගෙන කොලඹ පාරට ආවා. එලිෆන්ට්පාස් බැරියර් එක ලඟදි හමුදාව වාහනය නැවැත්තුවා.

 අපේ වාහනය ගැන ඔත්තුව පොලීසියට ලැබිලා. අපිව කිලිනොච්චිය පොලිසියට ගෙනිච්චා. දවස් 3 විතර එහෙ තියාගෙන අතින් පයින් ගැහුවා. ඊට පස්සේ යාපනයේ හිර ගෙදර රදවලා තිබ්බා. අපිත් එක්ක බර්ටි රංජිතුත් හිටියා. හිරේදී පහර දෙන කොට බර්ටිගේ අතින් පොලිස් කාරයින්ටත් පහරක් වැදුනා. ඊට පස්සේ කට්ටිය අපිට වට කරගෙන ගැහුවා.

 මගෙන් ප්‍රශ්න කරන්න ඉයන් වික්‍රමනායක ආවා. මිනිහා මට පයින් නලලට ගැහුවා. මම විසි වෙලා ගිහිල්ලා වැටුනා. අදටත් ඒ ගහපු පාරට මගෙ ඔළුවෙ හිරි වැටිච්ච ගතියක් තියනවා. මාවයි සිරිපාලවයි හැමන්හිල්  සිරකඳවුරට ගෙනිච්චා. මේක තියෙන්නේ මුහුද මැද දූපතක. ඕලන්දකාරයෝ හදපු වෙඩි ඛෙහෙත් ගබඩාවක් සිර මැදිරි වලට පරිවර්තනය කරලා. මේකේ තත්වය උග්‍රයි. රස්නේ, ලූනු ගතියට හම තුවාල වෙනවා. ඇෙඟ්් බිබිලි දානවා. භද්දිය, රාහුල කොටවල දේවසිරි වගෙ හාමුදුරුවරුන් ජම්පර් අන්දවලා අපි එක්ක රදවලා හිටියේ.

 සිරමැදිරියේ හිටපු ලාබාල හිරකාරයෙක්ට පහර දීලා ගෙනල්ලා වැහුවා. එයා තර්ස්ටන් එකේ සිසුවෙක්. උදේ වෙනකොට එයා මැරිලා. මෙහෙම අවුරුදු එක හමාරක් විතර හැමන්හිල්  වල මමයි සිරයි දුක් වින්දා. ඊට පස්සේ මාව නඩුවට මැගසින් බන්ධනාගාරයට දැම්මා.

 මම යාපනේ හිටපු කාලයේ මගේ ව්‍යාපාර වැටුනා. බිරිඳ 11 වතාවක් මාව බලන්න කෑම අරගෙන ඇවිල්ලා තියනවා. ඒ කාලේ කෝච්චියේ යාපනයට ටිකට් එක රු 11.90. නඩුවේදි නඩුකාරයා මගෙන් ඇහුවා තමා වැරදිකරුද කියලා මම වැරැද්ද පිළිගත්තා. මට අවුරුදු 4ක සිර ද~ුවමක් ලැබුනා.

 1977 මම එලියට එනකොට බිස්නස් හොඳටම කොට උඩ. ජීවත් වෙන්න විදිහක් වත් නැහැ. මම ඉයන් වික්‍රමනායක මහත්තයා හමු වෙන්න ගිහිල්ලා මගේ ප්‍රශ්න කිව්වා. එයා ලියුමක් දුන්නා සිරිකොතේ වැඩ කරන හිටපු පොලිස් නිලධාරියෙකුට දෙන්න කියලා. මම ඒ ලියුම දුන්නම මට ත්‍රීවීල් එකක් ලැබුනා. මම ත්‍රීවිල් එකේ වැඩ කරගෙන හිටියා.

 1978 දි මම ඉරානයට ගියා. ඒත් අවුරුද්දකින් වැඩ කරලා යළි ලංකාවට ආවා. ඒ ඇවිල්ලා සුළු සුළු බිස්නස් කරා. දැන් මේ බෝතල් කඩය කරගෙන ඉන්නවා.

 මරදානේ ජයතිලක

 71 කැරැල්ලේ ගුවන් හමුදාවේ සබඳතා තිබුනේ මරදානේ ජයතිලක හරහායි. ඊට හේතුව ඔහුගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා ගුවන් හමුදාවේ සේවය කිරීමයි. මරදානේ ජයතිලකට කථා කිරීමට මා දැරූ මූලික උත්සාහය අසාර්ථක විය. ඔහු මගේ දුරකථන පණිවිඩ වලට පවා පිලිතුරු දුන්නේ ඇල් මැරුණු ස්වභාවයකිනි. අවසානයේදි රංජිත් දිසානායක මැදිහත් වී සම්මුඛ සාකච්ඡාවේ අරමුණු පිලිබඳව ඔහුව දැනුවත් කළේය. ඉන් පසු ඔහු මට සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් ලබා දීමට එකඟ විය. එහිදි ඔහු ඉතා සංවේදීව හාහෘදයංගම ලෙස අතීත විස්තර පැවසූ බව මා විශේෂයෙන්ම සඳහන් කල යුතුය. පහත දැක්වෙන්නේ මරදානේ ජයතිලකගේ ආත්ම කථනයයි.

 උසස්පෙළ හදාරලා විද්‍යෝදය විශ්ව විද්‍යාලයේ ආර්ථීක විද්‍යාව, ඉතිහාසය, සිංහල, බාහිර උපාධිය හදාරමින් සිටි කාලයේ තමයි මම මේ කටයුත්තට සම්බන්ධ වෙන්නේ. මගේ පියා කලේ වෙළදාම. ඔහුට සමසමාජ පක්ෂය සමඟ සබඳතා තිබුනා. මමත් සමසමාජ පක්ෂයේ දේශපාලනය තමයි මුලින්ම කලේ. එන්.එම්. පෙරේරා මහතා පවා මම දැන අඳුනගෙන හිටියා.

 මට කොක්ක ගැහුවේ පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ උස විෙජ්සිංහ නොහොත් සිංහයා. (සරත් විෙජ්සිංහ නොවේ) ඔහුව මට හමුවෙන්නේ කොළඹදී. ඉන් පසු මට පන්ති පහ කලා. පන්ති කෙරුවේ ප්‍රේමපාල මරදානේදි.

 70 දි මම පූර්ණකාලීනයෙකු බවට පත් වෙනවා. මට භාරදී තිබුනේ මරදාන පොලිස් කොට්ඨාශය. මගේ අයියා වැඩ කලේ ගුවන් හමුදාවේ. ඔහු දක්ෂ රගර් ක්‍රීඩකයෙක්. මගේ බලපෑම් නිසා අයියා රත්නපාල ව්‍යාපායරට ආවා. ඒ සමඟම ගුවන් හමුදා රගර් කණ්ඩායම ම අපගේ සාමාජිකයන් බවට පත් කර ගැනීමට අපි සමත් වෙනවා.

 කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ කටයුතු කලේ උයන්ගොඩ හා බෝපගේ. චූකි ප්‍රේමරත්න බටහිර කොළඹත්, මම මැද කොළඹත්, වැඩ කලා. දකුණු කොළඹ වසන්ත කනගරත්න බලා ගත්තා. මම ගුවන් හමුදාවේ සාමාජිකයන්ට පන්ති කලා. ඊට අයියා සමඟ 8 දෙනෙක් විතර සහභාගී වූ බව මතකයි. 71 වෙන කොට ගුවන් හමුදාවේ 25 විතර අපිට එකතුව සිටියා. නාවික හමුදාවේ 200 විතර. යුද හමුදාවේ 100 පමණ පොලිසියේ මට හිතෙන විදිහට 50 විතර ඉන්න ඇති.

 කොළඹට පහර දෙන්න 600 විතර පිරිසක් හිටියා. අපිට තිබ්බේ පිස්තෝල 30, තුවක්කු 15 ටින් බෝම්බ 250 විතර. චීනච්චට්ටි බෝම්බ 100 වගේ ගණනක්. කොළඹ ප්‍රහාරයට ඇචිලන් එකෙන් ආමි ප්ලැටුන් එකක් ලැඛෙන බවට උයන්ගොඩ මට කිව්වා. චාල්ස් දයානන්ද මරදාන පොලිසියේ කොස්තාපල්වරයෙක් හැටියට හිටියා. ඔහුත් අපට උදව් කළා.

( 2009 වසරේ දී   මම චාල්ස් දයානන්ද මහතාගෙන් ඔහුගේ 1971 භූමිකාව  පිළිබඳව විමසුවෙමි. තමාගේ 1971 භූමිකාව ඉතා අල්ප බව ඔහු මට කීවේය – කත_ෘ)  

 කොළඹ ප්‍රහාරය අසාර්ථකයි. පහර නොදෙන බවට තීරණයව තිබුනා අවසන් මොහොතේදි. මට ප්‍රහාරය ගැන කියන්නේ උයන්ගොඩයි. එය 71 අප්‍රේල් 3 හෝ 4 විය හැකියි. නමුත් අවසන් මොහොතේදි තීරණය වෙනස් කළා. එසේම කැරැල්ලට ප්‍රථම ගුවන් හමුදා සාමාජිකයන් අත්අඩංගුවට ගන්නවා. රහස් පොලිසියට ගුවන් හමුදා රගර් කණ්ඩායම ගැන මුල සිටම සැකයක් තිබුනා. ඊට හේතුව 1970 විතර මම සීදූවෙදි තවත් කට්ටියක් සමඟ අත්අඩංගුවට පත්වීමයි. අපි පෝස්ටර් ගහන්න ගිය විට පොලිසිය අපිව අත්අඩංගුවට ගත්තා. ඒ නිසා මම හා ජ.වි.පෙ. අතර සබඳතා රහස් පොලිසිය ලිපි ගොනු වලට ගියා.

 මේ කාලයේ මගේ අයියා රත්නපාල ව්‍යාපාරේ හිටියේ නැහැ. වරක් සී.අයි.ඩී. එකේ උපාලි සෙනෙවිරත්න මහත්තයා අයියා ගෙන්වලා අවවාද කරලා තියනවා. මල්ලි රහසිගත සන්නද්ධ දේශපාලන කන්ඩායමක වැඩකරනවා. මල්ලිව හදා ගන්න යනාදි වශයෙන්. උපාලි සෙනෙවිරත්න මහත්තයා රගර් ලෝලියෙක්. මේ සිද්දියෙන් පස්සේ අයියා මට තරවටු කළා ගෙදර ඉඳපං කියලා. නමුත් මම අයියාටත් කොක්ක ගැහුවා.

 මේ හේතුව නිසා ගුවන් හමුදා කණ්ඩායමට උකුසු ඇස යොමුව තිබුනා කිවහොත් නිවැරදියි. කැරැල්ලට පෙර අයියා කටුනායක කෑම්ප් එකෙ අවි ගබඩාවට ඩියුටි වැටෙන්න හිටියේ. නමුත් ඊට කලින් අත්අඩංගුවට ගත්තා.

 1971 අප්‍රේල් 5 දින මම හිටියේ මරදානේ. මට හිතුනා කොළඹ ප්‍රහාරය අසාර්ථක උනත් පිට පළාත් වල ප්‍රහාර නිසා කැරැල්ල සාර්ථක කර ගන්න පුළුවන් කියලා. මම තව සාමාජිකයන් කිහිප දෙනෙක් එක්ක කැරැල්ලට සහාය පළ කරලා අත් පත්‍රිකා අතින් රෑ එලි වෙනකං ලිව්වා. උදේ මේ පත්‍රිකා ඩබල් ඩෙකර් බස් වල යන ගමන් උඩ තට්ටුවෙන් පාරට දැම්මා. ඉන් පසුව වැඩි ආරක්ෂාවට බත්තරමුල්ල දුටුගැමුනු මාවතේ ගෙදරකට ගියා. මේ ගෙදර තව 6 විතර හිටියා.

මම උයන්ගොඩ, සුනිල් රත්නසිරි ද සිල්වා සාකච්ඡා කලා දැන් කල යුත්තේ කුමක්ද යන වග. දිවුලපිටිය කඳවුරට සහභාගි වීමට මමයි සුනිල් රත්නසිරියි පොල්වත්තක පිහිටි දිවුලපිටි කඳවුරට ගියා. මෙ කඳවුරේ අපගේ සන්නද්ධ සාමාජිකයන් 50-60 විතර ඉන්න ඇති.

 මේ කඳවුර තිබුනේ පොල්වත්තක තිබූ කාමර 4ක ගෙයක. බඩල්ගම ලක්ෂ්මන්, චූකි, රෙක්ස් එහෙමත් හිටියා. රෙක්ස්ට වැඩිපුර දේශපාලන වැටහීමක් නෑ. නිර්භීතයි, ආවේගශීලියි. තුවක්කුව හොඳට හුරුයි.

 අපට අවට ගැමියන්ගේ සහයෝගය තිබුනා. ඔවුන් අපිට කෑම ගෙනාවා. අපි දවල්ට ගමේ අවි ආයුධ එකතු කරනවා. රෑට ප්‍රහාරවලට මුර. වරක් බතලහේනේදි අපි ගුවන් හමුදා ට්‍රක් එකකට වෙඩි තිබ්බා.

 1971 මැයි මාසයේ වෙසක් වලට කලින් කඳවුරේ 30 විතර හිටියා. හිටපු අයගේ නම් වශයෙන් මතක කිහිප දෙනෙක් විතරයි. චුකි, ගාමිණී, බඩල්ගම සුනිල් සෝම, කොලඹ ෂෙල්ටන් හා ජයන්ත, ඇඹුල්දෙනියේ සරත් යන අය මතකයි. මේ කඳවුරේ ඉන්න ගමන් මම වරක් හදිසියේ කොළඹ ආවා. මරදානේ ඇස්වාට්ටුව ලඟ තැනක පිස්තෝල 3 හංගලා තිබුනා. මම ගිහින් ඒක ගෙනාවා. ඒ පිස්තෝල ගේන කොට උන්ඩ දමලා ලෝඩ් කරගෙන තමයි ආවේ. බැරි වෙලා හරි පොලිසියෙන් පරික්ෂා කළොත් වෙඩි තියලා දුවන්න.

 අපි දවසක් ඇඩ්‍රස් එකක් දමලා පොලිසියට පණිවිඩයක් යැව්වා පුලූවන්නම් ඇවිල්ලා ගහන්න කියලා. පොලිසිය ගුවන් හමුදාව ආවා. අපි හැංගිලා ඉඳලා වෙඩි තිබ්බා. මේ හේතූන් නිසා පොලිසිය නිතරම උත්සාහ කලා අපිව දඩයම් කරන්න.

 අපි තුල මුල් බැස ගෙන අදහසක් තිබුනා පොලිසිය හවස 4 පසු ප්‍රහාර වලට එන්නේ නැහැ. කියලා. ඒ නිසා හතරෙන් පසු අපි මුර කටයුතු ගැන එච්චර සැලකිලිමත් උනේ නැහැ.

1971 මැයි මාසයේ දවසක හවස 4න් පස්සේ මම වත්තේ තිබූ ලිෙඳන් නානා හිටියා. එතකොට මම දැක්කා හමුදාව හා පොලිසිය අපව වට කරන අයුරු. හමුදාව අපේ මායිමටම ඇවිල්ලා. අපි ඊට දින කීපයකට පෙර ගල්වලකින් ඩයිනමයිට් ගත්තා ට්‍රැක්ටරයක් පිරෙන්න. මේවා මායිම් වල වලලලා කවුරු හරි ආවොත් පුපුරවන්න සැලසුම් කරලා තිබ්බා. ඒත අපි අන්තිමට තීරණය කලා දිවුලපිටිය කඳවුර අතහැරලා විල්පත්තු කණ්ඩායමට එකතු වෙන්න. ඒ නිසා ඩයිනාමයිට්   සෙට් කරන්න බැරි උනා. අර විල්පත්තු යන ගමනත් පරක්කු උනා මා ඔය ගලලා තිබූ නිසා. 

 ත‍ම් වැටලීමට දවසකට කලින් අපිට අසල වත්තක සුපරින්ටෙන්ඩන්ට් කෙනෙක් කෝන් බිෆ් ටින් වගයක් දුන්නා. අපි ඒවා එක්ක ගල් අන්නාසි කෑවා. ඊට පස්සේ අපි ගොඩකට ඇෙඟ් පළු දාලා අසනීප උනා. ඒත් සමහරුන්ට මොකුත් උනේ නැහැ. අසනීප අය හිටියේ ගෙදර පසුපස මඩුවක. එතන ගාන්ධිත් හිටියා. මට අසනිප ගතියක් තිබුනේ නැහැ.

 මම නාන කොට මීටර් 30 විතර ඉදිරියේ හමුදාව. මගෙ අතේ තුවක්කුව නෑ. මම ගේ දෙසට දිව්වා. ඒ එක්කම ආවා වෙඩි වරුසාවක්. මම ගෙදරට දුවන කොට වෙඩි වැදිලා ගෙදර බිත්තියේ කෑලි වැටෙනවා. මම ලඟ හිටපු රණසිංහට වෙඩි වැදුනා. අපිව තුන් පැත්තකින් වට කරලා. නිදහස් පැත්තේ කුඹුරු යාය. අපි තුවක්කු අරගෙන පැන්නා. මගේ පස්සෙන් සරත් හා ජයන්ත ආවා. ජයන්ත අද ඉන්නේ ඇමරිකාවේ.

 ගාන්ධිලා වෙළට පැනලා. අපි වක්කලමකට වෙලා හිටියා. අපිට තිබ්බේ තුවක්කු දෙකයි පතුරං 5 කුයි විතරයි. හමුදාව ආවොත් යටත් වෙනවා කියන අදහසින් අපි වක්කලමේ හිටියේ. මෙහෙම රෑ වෙනකං හිටියා. අපිව ඈතින් පේනවා අපි හිටපු ගෙදර ගිනි ගන්නවා.

 මහ රෑ හිමිට බඩගාගෙන ගේ තිබූ ඉසව්වට ආවා. රණසිංහගේ මිනිය පේන්නවත් නෑ. අපේ අනිත් අයට ඇහෙන්න එතන උඩට වෙඩිල්ලක් තිබ්බා. ප්‍රතිචාර නැහැ. ඒ නිසා අපි තිදෙනා වෙනත් පොල්වත්තකට ගියා. හොඳ වෙලාවට එතන මුර මඩුව හිස්. අපි එතන සැඟවිලා හිටියා. දවස් තුනක් විතර. කෑමට තිබ්බේ කුරුම්බා විතරයි. අපිට අවශ්‍ය කළා මෙතනින් පලා යන්න. අපි තිදෙනාම හිටියේ නිල ඇදුම් වලින්. ඒ නිසා මහ පාර ලඟටවත් යන්න බැහැ. අන්තිමට තීරණය කලා ඈත තියන බංගලාවට යන්න.

 අපි රෑ වත්තේ බංගලාවකට ගියා. හොරෙන් බැළුවම දැක්කා වයසක ගෑණු කෙනෙක් කැකුළු හාල් බතක් එක්ක පරිප්පු හොද්දක් උයනවා. දවස් තුනකින් බත් නොදුටු අපේ කටට කෙල ඉනුවා. අප තිදෙනා තුවක්කු අමෝරාගෙන බංගලාවට පැන්නා. පැනලා කිව්වා කාටවත් කෑ ගහන්න එපා කියලා.

 මේ බංගලාවේ හිටියේ වයසක සිල් ගන්න නෝනා කෙනෙකුයි එයාගෙ මහළු වැඩකාරියයි. අපි වහාම තුවක්කු පහත දැම්මා. අපි කිව්වා අපෙන් කිසිම හිරිහැරයක් නෑ අපිට කෑමට යමක් හා සරං කමිස දෙන්න කියලා. ඒ අමමා අපි ගැන බලලා පසුතැවිලි උනා. මටත් ඔයාලා වගේ පුත්තු ඉන්නවා කියලා කිව්වා. අපිට උණු උණුවේ බත් දුන්නා.

 අම්මා අපිට කියනවා මගේ පුතා පොලිසියේ වැඩ කරන්නේ. ඔගොල්ලෝ කාේග හරි දෙමව්පියන්ගේ දරුවෝ බේරිලා යන්න කියලා. අපිට පුතාගේ සරං හා කමීස දුන්නා. ගෙදර සන්තකේට තිබුනේ රුපියල් 15යි අපිට ඒකත් දුන්නා.

 1971 දි කැරලිකරුවන් බොහෝ විට ක්‍රියා කලේ මානුෂික සීමා තුලයි. 1988 කාලයේදි ගෙවල් වලට පැනලා මංකොල්ලකෑම් සAත්‍රී දූෂණන පවා සිදු කරලා තිබුනා. ඒ අතින් 71 දි මිනිස්කම අපි ආරක්ෂා   කළා.

 යුනිෆෝම් වත්තේ හැංගු අපි තුවක්කු පොල් ගසකට නැගලා කරටියේ බැන්දා අපි ලඟ කැලෑ ගඳයි. කොන්ඩා රැවුල් වැවිලා. මහපාර ලඟට රෑ ගිහිල්ලා උදේ වෙනකං හිටියා. ආපු ප්‍රථම බස් එකේ නැගලා කොලඹට ගියා. බැස්සේ පිටකොටුවෙන්. 

අපිට බත්තරමුල්ලේ නිවසට යන්න සල්ලි මදි. අපි ගියේ හොරෙන්. අපි හිටියේ බත්තරමුල්ලේ දුටුගැමුනු මාවතේ ජයන්තලාගේ ගෙදර. ගෙදර 10 විතර හිටියා. අමාරුවෙන් හරි අපිට කන්න දෙනවා. ටික දවසක් යනකොට අසල්වැසියන්ට අපි ගැන සැකයි. ඒ නිසා මම තීරණය කළා තලංගම ඥාති ගෙදරකට ගියා. එ අය මාව දැක්ක ගමන් බය උනා. තියාගන්න බෑ කිව්වා. අපිවත් අත්අඩංගුවට ගනීයි, දේපල රාජසන්තක කරයි කියලා ඔළුවේ අත් ගහ ගත්තා.

 මේ අවස්ථාවේදි මගේ ඥාති සහෝදරයෝ උදව්වට ආවා. මහව ජයතිලක කෙනෙක් මරා දාලා. පොලිසිය හිතුවේ ඒ මම කියලා. ඒ නිසා මගේ පස්සෙන් පන්නන එක නැවතිලා තිබුනේ. මේ තත්වය වාසියට අරගෙන මගේ ඥාති සහෝදරයා එක්ක බැටී වීරකෝන් මුන ගැහෙන්න ගියා. බැටී මාව අරගෙන ගියා ලෙස්ලි ගුණවර්ධන ලඟට. ලෙස්ලි මුලදි අපේ කරැල්ල ගැන දොස් කිව්වා. සාමකාමි පරිවර්තනයක් මිසක් ආයුධ ත්‍රස්තවාදය හරහා මේක නොකල යුතුයි කියලා පැහැදිලි කරා. ඒත් අපි ගැන යම් සානුකම්පිත බවක් ඔහු තුල තිබුනා.

 මාව යොමු කරා එම්.අයි -5 එකේ ජ්‍යෙෂඨ පොලිස් සුපරින්ටෙන්ඩෙන් කෙනෙකුට මේ වෙන කොට 1971 ජුනි මාසය විතර ලබලා. මම ප්‍රකාශයක් දුන්නා පහරදීම් කලේ නැහැ සැඟවිලා හිටියා පමණයි යනුවෙන්. එසේම අනිකුත් සගයන් බේරෙන ලෙසට ප්‍රකාශයක් කළා. මට පහර දීමක් කලේ නැහැ.

 1971 අප්‍රේල් 1 දා විතර මම චීනච්චට්ටි බෝම්බ කේස් 4 පටවාගෙන වෑන් එකකින් ගියා. වෑන් එක එලෙව්වේ සන්තියාගෝ. හරියටම මරදාන පොලිසිය ඉදිරිපිටදි වෑන් එක නැවතුනා මුරට හිටපු රාලහාමි ඇවිල්ලා අපිට කෑ ගැහුවා. ගනිං යකෝ පාරබ්ලොක් නොකර කියලා. මම බැහැලා වාහනය තල්ලූකරා අන්තිමට වෑන් එක ස්ටාට් උනා. ඒ වගේ අවදානම් වැඩ පවා 71 දී  මට වෙලා තියනවා. ඒත් පොලිස් කට උත්තරේ ඒ ගැන කිසිම සඳහනක් නැහැ.

 1971 ජුනි අග වෙන කොට මාව දැම්මා විද්‍යෝදය විශ්ව විද්‍යාල පරිශ්‍රයේ පවත්වාගෙන ගිය සිර කඳවුරට. එතන 3000- 4000 ඉන්නවා. මෙ කඳවුර භාරව හිටියේ කර්නල් දිවිතොටවෙලයි. මේ කඳවුරේ කෑම තත්වය, සෞඛ්‍ය තත්වය ඉතා පහත් තත්වයක. මේ නිසා රැඳවියන් උද්ඝෝෂණය කළා. මෙහිදී හමුදාව කඳවුරට වෙඩි තිබ්බා. හතර පස් දෙනෙකුට තුවාල උනා. අයි.ඩී.එච් වල චන්ද්‍රසේන නොහොත් වෙල්කම් ගේ පාදයට වෙඩි වැදුනා. ඊට ප්සසේ කර්නල් දිවිතොටවෙල කිව්වා තුවාලකරුවන් එලියට දාන්න වෙනිවැල්ගැට තම්බලා තියෙන්නේ කියලා.

 මේ උද්ඝෝසණයට සම්බන්ද වූ රැඳවියන් අතරින් මාව නෝට් වෙන්න ඇති. මාව එලියට අරගෙන රත්මලාන ගුවන් තොටුපලට රැගෙන විත් ගුවනින් යාපනයට ගෙන ගියා. එතනින් දැම්මා හැමන්හිල් සිරකඳවුරට. හැමන්හිල් වල හිටියා මගේ අයියා රත්නපාල.

 ඒ වෙන කොට පැමන්හිල්වල භද්දිය, ඇට්ලස් බන්ඩාර, බාල්දි සිරා, නාරාහේන්පිට චන්දරේ, වස්ගමුව, බර්ටි රංජිත්. එස්.ඩී. හෙවත් සෝමරත්න කළු ආරච්චි, රංවල බබානිස්, ඩැනියෙල් යන අයත් හිටියා.

 මාව 1974 වෙන තෙක් ඒ කියන්නේ වසර 3 1/2 විතර රඳවලා තැබුවේ හැමන්හිල් වල. පැමන්හිල් හිටි කාලයේ දී මම කොමියුනිස්ට් ප්‍රකාශය කියෙව්වා. මෙය අතින් පිටපත් කරලයි තිබුනේ. අපි අධ්‍යාපන පොත් හැටියට පෙන්වමින් එය රහසින් කියවන්න ගත්තා. මාක්ස්වාදය හැදෑරුවා. ේදශපාලන උනන්දුව නිසා හැමන්හිල් වැනි ආගාධයක හිටියත් මම මානසිකව වැටුනේ නැහැ.

හැමන්හිල්වල හිටියා දැඩි මතධාරින් අන්ධ භක්තියෙන් යුතුව විරුද්ධ මත වලට අතින් පයින් පහර දෙන පහත් මට්ටමකට පත් වෙලා හිටියා. ඔවුන් හැසිරුනේ විප්ලවවාදින් ලෙස නොවේ. නූගත් මැරයන් ලෙසටයි. මේ අයට යම් අවලෝකනයක් දෙන්න අපි බලවේගය පත්තරය කලා. ඒක අතින් ලිව්වේ. ඒ වගේ යදම් අතරින් කියන සඟරාව මාස 6 වරක් පල කළා. මේකත් ලිව්වේ අතින්.

 අම්මා මාවයි අයියවයි බලන්න මාසෙකට සැරයක් යාපනය හිර ගෙදරට එනවා.එතකොට අපිට පැමන්හිල් වල සිට බෝට්ටුවේ එලාර බේස් එකටත් එතනින් යාපනය සිර ගෙදරටත් ගෙනියනවා. මේ අතර රෝහණ විෙජ්වීර මට පණිවිඩයක් එවා තිබුනා කොහොම හරි ප්‍රශ්නයක් හෝ දාගෙන මැගසින් එන්න කියලා. මේ පණිවිඩය දිලා තිබ්බේ විෙජ්වීරගේ අම්මයි අයියා ආනන්ද විෙජ්වීරයි විසිට් ගිය වෙලාවක. 1974 වගේ මේක උනේ. ඒ අනුව මම මැගසින් බන්ධනාගාරයට මාරුවක් හදා ගත්තා.

 මම බෝක්කු කටින් විෙජ්වීර සහෝදරයා එක්ක කථා කලා. පැය 1 1/2 විතර. අපි දෙන්නා කථා කරන කොට කිහිප දෙනෙක් ඈතින් මුර. වෙන අයට ලඟට එන්න දෙන්නේ නැහැ. විෙජ්වීර මට කිව්වා මාරසිංහ හා චන්දරේ උමඟක් කපනවා කියලා. ඒ සංවාදයේ දි අපි දෙදෙනා අතර යම් මත ගැටීමක් ඇති උනා. ව්‍යාපාරයෙන් වෙන් වීමට මට මුල් පදනම වැටුනේ එදා බව මට අද වැටහෙනවා.

 මම නඩුවට මුහුණ දුන්නා චෝදනා නැති නිසා අත් හිටවපු වසර 2 සිරදඩුවමක් සමග මාව 1976 දි නිදහස් කළා. නිදහස් වෙලා ඇවිල්ලා මම පිටු 80ක ලියුමක් ලිව්වා විෙජ්වීරට. මේ ලිපියේ සම්පින්ඩනය වුනේ 71 අප්‍රේල් අරගලයේ වගකීමෙන් විෙජ්වීරට නිදහස් විය නොහැක කියන එක.

 විෙජ්වීර අම්පාරේදි අත්අඩංගුවට ගැනීමට පෙර මට හමු උනා පොඩි අතුලගේ ගෙදරදි. එහිදි කල සාකච්ඡාවේදි ඔහු කිව්වා කොළඹට ප්‍රහාරයක් දියත් කරන අන්දම එය කල යුතු ආකාරය ගැන. එසේම ඒක අසාර්ථක උනොත් විල්පත්තුවට හෝ සිංහරාජයට පසු බැසීම ගැනත් කිව්වා. මේ සිද්ධින් ගැන මතක් කරලා තමයි ඒ ලියුම මම ලිව්වේ. එක දුන්නා දයා වන්නිආරච්චිට. විෙජ්වීරට දෙන්න කියලා. මෑතකදි (2008) මට ලයනල් බෝපගේ ගෙන් දැනගන්නට ලැබුනා මගේ පිටු 80 ලිපිය විෙජ්වීරට නොලැබුනු බව. විෙජ්වීර තුල පුද්ගල ආකර්ශන හැකියාවක් තිබුනා. ඒත් ඒක දිගටම පවත්වා ගැනීමේ හැකියාවක් තිබුනේ නැහැ. 

 මගෙ අයියා රත්නපාල නිදහස්වෙලා ඇවිල්ලා ටික කාලයකට පස්සේ පපුවේ අමාරුවක් හැදිලා මැරුණා. අද මම සුළු වෙළදාමක් කරගෙන ජීවත් වෙනවා. 71 මතකය මට අමතක කරන්න බැහැ.

 (වෛද් රුවන් එම් ජයතුංග ගේ 71 කැරැල්ල ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්වා පුර්ණ සමාලෝචනයක්  කෘතිය ඇසුරෙනි)

President offers nation a choice ONE COUNTRY, OR CARVED UP COUNTRY?

January 1st, 2015

The Daily News

Govt acquired all public entities sold for a song by previous governments

People should decide as to whether this country is to be divided into parts according to the needs of Tamil National Alliance (TNA) leader R. Sambandan and Sri Lanka Muslim Congress (SLMC) leader Rauff Hakeem or remains a united country where people of all communities live in peace, at the forthcoming Presidential election.

“Certain individuals of previous governments earned massive amounts of money by purchasing arms and the government led by me succeeded in ending this practice by eradicating terrorism in four years,” he said.

President Rajapaksa was addressing a mammoth rally to ensure his victory at the forthcoming presidential poll in Minuwangoda on Tuesday evening.

The President stressed that the decision is before the people as to whether the country which was united by the government crushing 30 years of terrorism, is divided into parts according to the demands of R. Sambandan and Rauff Hakeem or not. “Sirisena who boasts about good governance lifted the ban on several pharmaceutical items and

ordered the Ministry to purchase them through the companies owned by his son and a person called P. Dissanayake,” the President added.

The President said that Maithripala Sirisena who is trying to pull the wool over the eyes of the people in the guise of good governance is controlling the prices of rice throughout the country and he has sold the Government rice processing plant and paddy storage in Polonnaruwa without his (President’s) knowledge.

The President added that he wanted to refurbish the rice processing unit and the storage though the former minister had sold these.

“We have placed enormous trust in the ministers and do not interfere with their activities,” he said.

“Maithripala Sirisena acquired a highly valuable hotel in Polonnaruwa for Rs.1.5 million using his ministerial powers,” he added.

He said that the government acquired all public entities which were sold for a song by previous governments.

“The Sri Lanka Insurance Corporation and SriLankan Airlines were taken over by the government,” he said.

The President added that former President Chandrika Bandaranaike was found guilty of selling the Waters’ Edge hotel and the land to a private party for a song. A perch of land had been sold for Rs. 200 by her to a friend,” the President said.

The President added that her (Chandrika’s) friend built apartments and earned billions through this mega deal.

President Rajapaksa said that Maithripala Sirisena being a former Cabinet minister is also responsible for the allegations he makes about what happened during the past 10 years.

“Maithripala Sirisena says that he was suffering for the last 10 years under a dictatorial rule and that the government and myself committed many wrongs. But, he conveniently forgets that Cabinet Ministers are collectively responsible for any alleged wrongdoings and cannot shy away from that responsibility,” the President said.

The President added that Sirisena held two ministerial portfolios before being appointed as Health Minister. “I had to remove him from the two portfolios due to his incapability to run these ministries and handed over the Health Ministry to him later.

The President added that doctors and the people know how Maithripala Sirisena destroyed the entire health sector as the minister. This same Sirisena lifted the ban on several pharmaceutical items and ordered that these items be purchased through his son’s pharmaceutical company.

“The United National Party leader is scared to face Mahinda Rajapaksa at the Presidential election and they hired a candidate outside their party to challenge me,” he said.

He said that the UNP adopted this strategy by putting forward a former Army commander for the 2010 Presidential election. “This time they have retained a former SLFP General Secretary to take me on at the upcoming Presidential election,” he added.

“What Ranil Wickremesinghe wants today is to protect his post of Opposition Leader by using Sirisena as the cat’s paw for the Presdiential election,” he added.

– See more at: http://www.dailynews.lk/?q=local/one-country-or-carved-country#sthash.HfxKs6me.dpuf

How to Solve the Tamil Problem and Win the Presidential Election

January 1st, 2015

By Daya M, Australia

Tamils in Sri Lanka wielded disproportionate power, due to British colonial policies, until the late 1960s as they held most of the executive posts in Government Departments, Corporations and in the private sector. This power gradually diminished as SWRD Banaranayake’s national language policy started kicking in. This loss of power and control over the majority race led them to cry discrimination and ask for a separate State or a Federal Government.

This Tamil ethnic problem, as well as the Muslim problem, can be solved easily by adopting the following recommendations which, if promised to implement in the next term, will also ensure a resounding victory for President Rajapaksa at the coming election:

  • Bring in anti-discrimination legislation criminalising discrimination based on religion, race, caste or gender, where every citizen of Sri Lanka has equal rights. Australian anti-discrimination legislation can be copied and hence, western countries and human rights advocates will become powerless to criticise Sri Lanka (most high caste Tamils and some Tamil politicians will not like this).
  • It would be important to appoint an independent and powerful commission to oversee this legislation.
  • Get rid of the 13th amendment and abolish the Provincial Council system, which then becomes superfluous. (Indians may not like this and as such, may need good diplomacy to convince them that the Tamil problem has been solved and that the colossal waste and corruption due to provincial councils can be eliminated).
  • With the money saved from abolishing the provincial councils higher salaries can be paid to public servants, including teachers.
  •  Promise the voting public that a new constitution amendment will be enacted incorporating the anti-discrimination legislation and the best parts of the 17th and the 18th amendments while abolishing the 13th amendment.

If these recommendations are followed and forcefully communicated to the voters, President Rajapaksa will win the election. If not, from what I read and hear from my friends in Sri Lanka, there is a very good chance that the President will loose this election. He may not know the real situation as he is cocooned by some rogues and “yes” men. So, it is up to those people who really love him to convey this message to him. If he can promise to do these, he will win this election and be remembered as the best ruler Sri Lanka ever had after independence


January 1st, 2015

Dr. Tilak Fernando

It was an open secret that A.C. S. Hameed, during his two terms in office as the Foreign Minister in a Sri Lankan Government Cabinet, ran the Ministry according to his own whims and fancies by treating this most prestigious government institution as his own personal establishment! He made some bewildering moves, in an autocratic fashion, by appointing many stooges to various Sri Lankan Missions abroad.

The most ironic appointment he made, which has gone on record, can be considered as the re-appointment of a penalised diplomat, who was found guilty by the Public Service Commission for using Sri Lankan government stationery (from London) for his personal use in writing a semi-official letter to the British High Commissioner in Colombo, David Gladstone requesting two entry permits to the UK for his brothers as tourists.

Taillight smashed up

On May 9, 1991, D.A.S. Gladstone, the British High Commissioner in Colombo, wrote a personal letter to Deshamanya Gen D.S. Attygalle, the Sri Lankan High Commissioner in London, which read as follows: “My Dear Sepala, I am afraid I have to bring to your attention another visa problem involving your Second Secretary (Consular). ……”.

“On March 13, 1990 we issued visas to Messrs….. X and Y to enable them to visit Mr. ….Z, their brother, for a short holiday. A copy of his letter in support of the application is enclosed for ease of reference. We have now learned that Mr. X has applied for political asylum in the UK. Is there anything you can do”? With Kind Regards, David. (D.A.S. Gladstone, High Commissioner)”- Sic.

However, when A.C.S. Hameed re-appeared on the scene as the Foreign Minister for the second time around, he reinstated the interdicted diplomat to the Foreign Service, overruling the Public Service Commission decision and paid compensation too covering the period the diplomat had been out of the service. It was considered as an ‘unjustifiable verdict’ in the first instance to suspend the diplomat’s services by the public service commission!


The brunt of the Foreign Minister’s interference in London was felt particularly during High Commissioner Chandra Monerawala’s term of office when the Minister’s henchmen living in London, with no connection whatsoever with the high commission administration, began to dictate terms to the High Commissioner, at times by attempting to overpower the head of the mission by taking undue advantage of their political clout!

It turned out to be a sad affair when the High Commissioner was engaged in many an important task covertly, particularly in collaboration with his British counterparts and Foreign and Commonwealth Office friends to safeguard the good name of his country and thereby thwarting a forceful false propaganda campaign leveled against Sri Lanka by a well organised LTTE media crusade from their headquarters in London.

Matters reached a climax when the Foreign Minister appointed a relative of one of his London cronies, as a minor employee to London, in the capacity of a gardener designated at the High Commissioner’s residence at 35, Avenue Road, St John’s Wood, London.

Green and incompetent

The new appointee was a nonentity, raw, completely green and untrained for the job and knew absolutely nothing about gardening! He simply appeared as a ‘time waster’ and did not pay any heed to the High Commissioner’s instructions or to the governess (HC’s wife) on matters relating to his job, particularly in maintaining the garden. This was seen as taking full advantage of his relative’s bond with the Foreign Minister!

When the High Commissioner’s residence at 35, Avenue Road had to undergo some building repairs, Peter Wijesinghe, being the oldest and the senior staff in service, was posted to avenue road residence to largely oversee the place, both in a supervisory capacity as much as to fit in as a butler (in the absence of an official Butler at the time), during the High Commissioner’s entertainment of guests at his residence.


Peter drove his VW hatchback motor car, from his home at Cricklewood, to St. Johns Wood (work) daily during this period and parked inside the garage at 35 Avenue Road, next to the ‘billiard room’. The newly appointed gardener, being a miser, who did not want to spend any money in renting a room for his accommodation, had decided to use the billiard room to live scot-free while choosing the billiard table as his bed to sleep in the night!

On one occasion, Peter Wijesinghe had to work overtime till midnight to cover an official function hosted at the HC’s residence. At around 1 a.m. when he finished his duties, he got into his car in haste and drove off straight home without paying much attention to anything else.

On the following morning, however, he noticed that the roof of the VW had been severely smashed up and bashed by someone purposely (by way of boogying on the roof)! In addition to the roof damage, one of the rear taillights of his vehicle had also been crushed deliberately.

It became obvious to him straightaway that the culprit responsible for the destruction was none other than the gardener, who had been the only other worker inside the premises at the time of the incident with direct access to the garage which was adjacent to the billiard room (his ‘bed room’)!

Peter Wijesinghe in a shrewd move wrote a letter to the gardener stating that his ‘car had been damaged on the previous night while it was parked inside the garage, next to the billiard room, and he (gardener) was the only person who had access to the garage that night; only the two of them were the staff at the Avenue Road residence on that day, consequently made a claim of £150 against the cost of the repair plus quoted the price of a new replacement for the damaged taillight.

Peter’s ploy by sending the letter by registered post worked in his favour. Much to his amazement, he received a reply from the gardener by return of post offering a payment towards the cost of the repair as a gesture of goodwill, denying of course any involvement on his part as far as the damage was concerned.

This was considered by Peter Wijesinghe as ample ammunition to prove that in fact the gardener was the perpetrator who had caused damage to his vehicle as no one else had any access to the High Commissioner’s residence, garage or the billiard room except the two of them!

Three of the most senior officials at the High Commission at the time, Chandra Monarawala, Senior Secretary, the late B.L.M. Fernando and the Military Liaison Officer (from the Sri Lanka Police) considered the gardener’s letter as splendid evidence to entrap, threaten and tame the riotous member of staff as those officials were made to look like clowns in the eyes of this gardener of the lowest rank, who happened to be a relation to the Foreign Minister and who had been up to so many monkeyshines till then.

In his next move, Peter Wijesinghe wrote back to the gardener, by registered post, once again that he was going to lodge an official complaint to the High Commissioner, which made the gardener ‘come down to earth’ from being on cloud nine all the time.

Subsequently Peter approached the High Commissioner with the copies of all the correspondence between the gardener and him, including the one the gardener wrote to him offering compensation in a subtle manner for the damaged caused.

A deliberate and exaggerated rumour was spread within the High Commission staff, as a ploy, to the effect that a comprehensive report had already been dispatched to the Foreign Minister in Colombo about the mischievous act of the gardener in damaging Peter Wijesinghe’s vehicle, whilst it was parked inside the High Commissioner’s garage, and a thorough enquiry was going to be held involving the British Police etc.

The trick seemed to have worked and the moment he heard about an official government enquiry managed to put the fear of Moses upon the gardener and made him leave the job voluntarily as well the UK for good, as he could not possibly live in Britain once he was not a member of the Sri Lanka High Commission staff!

To this day Peter Wijesinghe talks about this incident as one of his ‘CID’ manipulations he exercised during his time working for the High Commission in London in certain critical stages when the management became helpless. Naturally getting rid of the menace in such a manner was seen as a major relief to the High Commissioner, the late B.L.M. Fernando, a Senior Diplomatic Secretary and the Military Liaison Officer from the Police Department, who had been vulnerably thinking of ways and means of getting rid of ‘bad rubbish’ officially, which the Foreign Minister, had planted in London.



Sirisena’s lies, deceptions and betrayals – Part II

December 31st, 2014


(Former Sri Lanka Freedom Party Vice President–Matara Electorate Central Committee)

 In the first part of this article readers were enlightened the carnage being carried out by the “100 days Sirisena’s” brothers mafia robbing and exercising a monopoly of natural resources , causing hardships and hazards to the people of the North Central Province. Let us now examine what this “100 days Sirisena”, the supreme agent of Sri Lanka’s anti national and treacherous forces says in his 100 points promissory note to be implemented within his pipedream 100 days.

Points 1 to 17 are slightly modified borrowings from the 2015 budget proposals which are now being successfully implemented by President Mahinda Rajapaksa government and there is nothing new or a new concept in these points.  Again, points 20 to 25 covers pension schemes already being implemented by the government and introduced and proposed in the 2015 budget.

In points 18 and 19 he indicates that it is sub-standard fertilizer that is being provided by the government as fertilizer subsidy and he will take steps to provide high quality fertilizer.  If the fertilizer provided under the subsidy scheme is sub-standard fertilizer why he did not take any action to rectify this situation during the period he functioned as the Minister of Agriculture and who was responsible for introducing this sub-standard fertilizer? Isn’t it he who was responsible and what damage it may have caused to our agricultural sector?

He has not made any significant proposal about the Health Sector and it may be because he praised President Mahinda Rajapaksa during the committee stage debate of the budget for gradually increasing allocations for the improvement of the Health Sector.  In response to criticisms made by MP Sajith Premadasa he said that the United National Party government of Ranil Wickremasinghe in which Sajith Premadasa function as the Deputy Minister of Health allocated only Rs. 25 Million for the health sector and the President has increased the allocation for the sector from Rs. 120 Million in 2014 to Rs. 160 Million in the 2015 budget.  He has also avoided making any reference to the low quality Saline, Injection Vials and other sub-standard medicine alleged to have been imported by him while being the Minister of Health.

There is no mention about Senaka Bibile drugs policy which he promised umpteen times to implement expeditiously while he was the Minister of Health and is being accused of shelving it on the behest of drug cartels.  The former Health Minister Mr. Nimal Siripala de Silva addressing a media conference recently with documentary evidence showed that all legal steps were finalized for introducing this “drugs policy” while he was the Minister of Health and it has not been introduced for reasons unknown to him.

The most striking point is that there is no mention in this 100 points proposal promising for safeguarding the unitary status and the territorial integrity of this country which is a life and death issue for not only all Sri Lankans living in this country at present but even for our posterity. All other points mentioned in this 100 points document is just illusory “I will do”, “I will make” statements and not worthy of addressing specifically.

After he issued this 100 points illusory policy framework or the eyewash proposal the so-called agent of the anti Sri Lankan, Tamil diaspora and neo colonial forces has entered into several agreements with chauvinist, extremist and separatist forces which are extremely detrimental for the existence of Sri Lanka as a unitary and sovereign state.

It was revealed earlier at the very beginning of the presidential campaign that the prat-fallen politically discarded and revengeful old hag Chandrika Kumaratunge and the so-called opposition candidate “100 days Sirisena” held a secret meeting with Tamil National Alliance leader R.Sambandan together with MP A.Sumanthiran and it was agreed in this meeting to extend TNA’s support to Sirisena with three main promises representing amalgamating North and East as one province, devolve Police and Land powers to this province and making A.Sumanthiran as a powerful Minister in the Sirisena government (the Minister of Economic Development).  It was also reported that they agreed to keep this agreement secret until the election since it could affect the southern voting.

In an interview with the international TV Channel Al Jazaeera recently the leader of the British based illegal Transnational Government of Tamil Eelam Suren Surendran said that the defeat of President Mahinda Rajapaksa would enable them to take him before war crimes tribunals and hence they have reposed their trust and faith in the opposition common candidate Maithripala Sirisena.

It is in this background that the TNA leader R.Sambandhan called a media conference yesterday and announced their support to “100 days Sirisena” saying that re-election of President Rajapaksa should be defeated to put a stop to his ongoing projects. The President who loves Sri Lanka more than his own life has indicated umpteen time that he will not allow either the revival of tiger terrorism or any form of separatism to raise their ugly heads in this country and he will defeat all such efforts even at the risk of his own life.

Practically implementing this pledge was evidently displayed recently with the discussions he held with the Sri Lanka Muslim Congress and in the outright rejection of their demand for a separate administrative district covering Potuvil, Ampara and Kalmunai in the Eastern coastal belt.  This was a bold and right decision taken by the President for which Sri Lankans will be grateful for him for several generations to come.

This country should ever remain as a single, unitary state in which there should never be community based areas and anyone borne in this country should be able to live freely in any part of the country, should be able to travel freely to any part of the country without any hindrance and practice any religion without any form of duress or coercion.  TNA and the SLMC should clearly understand this factor and refrain from misleading their communities and creating unwanted and undue inter-communal frictions for their petty political objectives.

It is reported from Toronto, London and some other western countries that with the announcement made by Sambandan yesterday photographs and drinking mugs showing Prabhakaran and Maithripala together have appeared in shops and restaurants run by tiger terrorists elements.  This itself shows the TNA support to Sirisena was a part of the international coalition to defeat President Mahinda Rajapaksa.

Under these circumstances we Sri Lankans are now in a critical juncture whether we should remain free, unitary and a sovereign nation or should once again be slavish to the foreign powers under a government run by foreign slavish unpatriotic elements and allow the international forces to exploit the resources of our country.  (End)

Understanding Mr Sirisena Using Tales from Greek Mythology

December 31st, 2014

by Dr D.Chandraratna

In 44 BC The Roman General and Director Julius Caesar was murdered in broad daylight in the theatre of Pompey by assassins led by Junius Brutus, Caesar’s best friend. Hence the famous words, Et tu Brute, Even you Brute said Caesar before he died. Only part of this tale is applicable because Mahinda Rajapaksa’a shoulders were capable of bearing the great weight of responsibility protecting Sri Lanka with the stone hands of giant Atlas.

The current President like the Colossus of Rhodes, which is a potent symbol of superhuman grandeur, is able to execute the supreme task of saving Sri Lanka from the barbarians who live lives of moral squalor from the lucre given by the West. When we hear that Malik Samarawickrema rang the President, we are tempted to tell him please beware, reminding him of the Latin phrase, Beware Greeks bearing gifts, Timeo Dananos et dona ferentes. And also beware the ides of March, until the 8 th of June for people like Mangala Samaraweera known for his bacchanalian parties can spring you with surprises as he did with nubile nymphs in the Kataragama River, to Premadasa just before Chandrika’a victory. We have to tell the voters of Sri Lanka to exercise their voting rights with pride and intelligence and not fall for the ‘bread and circuses’ of Sirisena, a phrase coined by the Roman satirist Juvenal who issued a damning indictment on the Roman citizens of his era to express the possibility of unsuspecting ordinary voters falling for ‘bread and circuses.’

 Brings me to the defection of Rauff Hakeem & co. They have crossed the Rubicon and burnt their boats like Champika and Rathana Thero. In Homer’s Iliad the fiercest battles were fought at sea where Trojans who have the upper hand set the boats a blaze. The prize of the loss meant certain death. One and all will say on the 9 th of January, Aiyo to Hakeem Rathana, Champika and Sirisena. They have all said after crossing the Rubicon, just like Caesar, alea iacta est– the die is cast. Some of these defectors were threatening to burn the boats as a motivational tool like Agathocles of Syracuse who burnt his boat to the Goddess of Sicily as an offering but with no means of getting back the soldiers put him to death.

Champika behaves like a modern day Cassandra, a pessimist who boasts of correctly predicting the doomsday which none believes for he has got his convoluted Marxian economics handed to him by the JVP. Mr Ranawaka, who has a Ciceronian eloquence, (Cicero 106-43BC) and Rathana Thero are advocating a Catonian frugality for Sri Lankans like the Porcius Cato (234-149.BC) who advocated old fashioned propriety while living a life of ostentatious plenty. How Sri Lanka can be saved from the predators who are in the opposition sounds like a Chimera, which in Greek mythology is an invention of the imagination, which contradicts the judgements of truth and reality.  Has Champika not come to his senses yet?  

  The current situation, of the Cuckoo land of Ranil and Sirisena (Greek Nephelokokkugia) happened because Chandrika behaved like Queen Livia, (who was the power behind the throne of emperor Augustus) and if only she had a bit of love for the country (a bit of intelligence also would certainly help though she claims to be a polymath), even as small as Cleopatra’s nose, for the history of our nation could have been different. Well come the 8 th of January, like in Greek mythology the Augean Stables belonging to the King of Elis, the ‘cattle sheds of jumping creatures’ will be cleaned by the current President, who is like a Triton among minnows, just like Heracles cleaned the monstrous heap of slurry in the space of one afternoon and save the country as Horatius at the Bridge.

Letter to Chandrika Kumaratunga

December 31st, 2014

Rajanram B 

Dear Chandrika Kumaratunga,

Please remember that there are plenty of people who have got nice and healthy ideas for their community. They are good people. We need them. But not every one can achieve the good ideas and sustain them for long. This is very hard job. you need to have divine blessing, great strength, courage and clear vision. Our country, mothers and fathers, men and women, girls and boys, and and children need a stable government, safe atmosphere, peace and prosperity, and development and infrastructure. All essential base for a good society is there for last six years.

I humbly and kindly request you not to disturb the current atmosphere in the name of regime change, good governing and none corruptive government.

Leave the current atmosphere as it is now please for the sake of moving forward.

You know very well who Ranil Wickramasinghe is and how he has betrayed you so many times in the past. You are fully aware of the agenda behind the regime change and who are going to benefit most if there is a regime change. You are a Buddhist mother. A Buddhist should not have any space for revenge which will ruin the person who has. Beware the people who are around you. Do you really believe that they will bring about the changes you stand for? What they can achieve will be chaos, uncertainty tension, and state corruption, state abuse and eventually disaster.

Please do not drop the Tamil people into the mouth of criminals as you and Ranil Wickramasinge have done during your presidency. The Tamils desperately need a stable government in the South for their security, cultural values and daily routines.

Lets love our own people (who are native people of Sri Lanka) and try to do good things for them instead of rushing to please the foreigners who are bent to destroy the cultural values of our motherland.

Thank you.

Rajanram B,
the President of Hindu Maha Sabai,


UNP, TNA, SLMC and Sirisena are for division of  Sri Lanka !

December 31st, 2014

P.Ariyasinghe, Melbourne

The TNA is for the division of the country. SLMC is asking for a separate Administrative District for Muslims, in another words a separate state for them. So the goals of the TNA and the SLMC  are the same. Then, this week the media reported that Sirisena had a meeting with  ‘Tiger Bishop’ Rayappah Joseph, who openly supported the terrorists.  Sirisena who is famous for signing pacts must have signed a pact with him as well. Obviously, Sirisena has some agreement with the TNA

The UNP leadership had no courage to put forward a candidate. At one stage, Sajith was threatening to come forward. But now he is not making much noise. JVP is also in the same camp. When Ranil was PM in 2002, he signed a peace pact with the LTTE which strengthened them. His sympathies are with the LTTE.

As Ranil is a born loser, his attempt is to come through the back door.  Sirisena is not from the UNP. Now he has been sacked from the SLFP. He started criticising the govt after he was selected to be the common opposition candidate. His ambition to become the Prime Minister did not materialise. He is compared to Judas by the govt. as he had dinner with the President the day before he resigned. Considering his past record he cannot be trusted as a President. He is neither from the SLFP nor the UNP. Therefore, the UNP ers  as well should vote for  President Rajapakse as he brought peace to the country.

සිරිසේන දිනුවොත් : වෙන්න තියනදේ  ටක්කෙටම කියමි

December 31st, 2014

ධර්මසිරි සෙනෙවිරත්න

 සිරිසේන හවුල දිනුවොත්  සම්බන්දන්  ඊලාම් ජනපති වෙන බව  ටක්කෙටම කියන්නේ   නල්ලය්යා තම්බිරායන්  නම් දෙමල ජාතිකයෙකි

  ඔහු  ඒ ගැන සතුටු නැත. එනිසා අනෙකුත් යට ඔහු අනතුරු අන්ගවය්  මේ අනතුරු ඇඟවීම විශේෂයෙන් සිංහල බෞද්ධයන් විසින්  සැලකිල්ලට ගතයුතුය 

අවලම්   ත්‍රස්තයින්ට උඩගෙඩි දුන් චන්ද්‍රිකාත් කොටි සමග හොර ගිවිසුම් ගසා උන් බලවත් කල රනිලුත්  බලයට ගෙන එන්නට  ”මයිත්ත්රී  බලය ” යොදා ගන්නේ  බට හිරයන්ය 

දෙමල වාර්ගික කම්කරුවන් සිංහලේ පදිංචි කල ඉංග්‍රීසින්  දැන් දෙමළුන් වෙනුවෙන් පෙනීසිටිති 

ඉන්දියාව  උන් ආපසු ගැනීමට වෙයය් බයෙන්  එයටම උඩ  ගෙඩි දෙති . අපි විදවමු. සියලුම කුණු සිංහල බේරුවල් බොක්කටය යාන්තම් උතුරත්  නැගෙනහිරත් මහින්ද විසින් වෙන්කර දුන්නේය

  මර උගුලේ හිරවුන මහින්ද පොලිස් හා ඉඩම් බලතල පළාත් සභාවලට නොදී තවමත් රට රැකගෙන ඉන්නේ ඇතුලත් හා පිටත සතුරන්  ගේ ගෙරවිලි මැ දය.

විධායක බලය බලය මහින්දට නොතිබුනානම් ෆෙඩරල් වාදී ජී එල්   වාසු විතාරණ  වැනි  අයත්  රාජිතටත් පෙරම ආණ්ඩුව කඩා ගෙන ගොස් ඊලමට පාර කපාදෙන්නට තිබුනේය.

තවත් ෆෙඩරල් වාදියෝ කීපදෙනෙක් රජයේ ඇත උන් ගස් බැඳ තබා ගෙන මහින්ද රට රක ගනිමින් සිටී  සිරිසේන ට අවශ්‍ය.

අවලම් ගැහැණිය හා පරාජිත රාජිත හා සදාපරාජිත රනිල්  බලයට පත් කර බටහිරයන් දිනවීමටය. 1832  කොල්බ්රුක් කැමරන් අපේ රට පූර්ණ වශයෙන්ම විදේශ ගති දිශානතියක්  දෙසට  ඒ ක්‍රමය පවත්වාගෙන යන්නී 1948 බලය ලබාගත් ඩී  එස්  ගෙන් පැවතෙන ඒ.ජා ප යය් .

කොල්බ්රුක් කලේ කුමක් දැය්  දන්නේ ඉතිහාසය දන්නා අ  යය් අනිත්  අය  දන්නේ ”’ඔයේ ඔජායේ   ”’ නටන්නටය.

කමුබොමු  ජෝලිකරමු බය්ලා  කාරයිනි  13ත් අහෝසිකරගන්නට වැඩ  කර  නොගත්තොත්  සිංහලේ  ඉවරය් . එය  කරතොත්  කරන්නේ  මහින්ද මිස  අවලම්මු   නොවේ  නැවත  බෝම්බ   ඕනද  එපාද ඊලාමයේ දිවිගෙවමුද සිංහලේ ඉන්දිමුද  

Copyright © 2015 LankaWeb.com. All Rights Reserved. Powered by Wordpress