Govt. to suffer massive suspension loss from Port City project?

March 21st, 2015

By  Azhar Razak and Arthur Wamanan Courtesy  The Nation

CHEC Colombo Port City (Pvt) Ltd, a subsidiary of China Communications Construction Company Limited (CCCC) assigned to undertake all activities for the Colombo Port City, last week told The Nation that the company has “a legal right for compensation by the Government for losses suffered due to the current suspension of the project”.
In a recent statement, CCCC, whilst noting that they had stopped work on the project on March 6, 2015 following a Cabinet decision to suspend the project, had pointed out that Sri Lanka’s decision was likely to cause an estimated loss of US$ $380,000 per day (approximately Rs.50 million). With fifteen days being passed as of today (21) since the project was suspended, the contingent liability for the government has already touched a staggering US$5.7 million or Rs. 750 million.

“Colombo Port City is a 100% privately funded Foreign Direct Investment of US Dollars 1.4 billion by the Company and is not a grant or loan to the Sri Lankan Government. The project is fully funded by CCCC’s internal financial resources. CCCC will provide 30% equity while 70% will be financed with the land.”

“The loss of USD 380,000 per day, incurred due to the on-going suspension on the project is therefore initially borne solely by CHEC Port City Colombo (Pvt) Ltd. However, the contractual obligation to obtain all key applicable permits for project commencement lies with the Government of Sri Lanka (GoSL) and Sri Lanka Ports Authority (SLPA). CCCC commenced reclamation work after being informed that the contractual obligation on the part of GoSL and SLPA had been fulfilled. The Project Company has a legal right for compensation by the Government for losses suffered due to the suspension,” the company told The Nation in an email response.

Meanwhile, CCCC said that CHEC Port City Colombo (Pvt) Ltd has written to the Secretary of Ministry of Ports, Shipping & Aviation seeking permission to carry out vital protective work to the existing site, as over 200 meters of the breakwater constructed thus far has been damaged or is likely to be damaged due to the suspension.

“The Secretary has also directed CCCC to submit valid permits and approvals issued by the relevant government authorities and have responded to this request by submitting the requested documents to abide by the notifications received, without prejudice to the legal rights of the Company. Further, in its communication to the Secretary of Ministry of Ports, Shipping & Aviation and in subsequent communications sent to the Honourable Prime Minister, CCCC has volunteered to share any additional information required by the Government to reach a final decision concerning the project,” the CCCC statement said.

Will Chinese investors quit if Port City comes to a standstill?

March 21st, 2015

Shehan Baranage reporting from Beijing, China.Courtesy Adaderana

The temporary suspension of the Port City project in Colombo has put lot of Chinese investors in uncertainty regarding the Sri Lankan investment policy.

The Sri Lankan media delegation currently visiting China was faced with a series of questions from Chinese investment giants  such as China Harbour Engineering Company (CHEC), which is constructing Sri Lanka’s port city project, and investment groups such as Shandong Hi-Speed Group, a Fortune 500 company that invests in a large number of infrastructure projects in China

This company is one of the leading infrastructure developers in the Shandong province of China which boasts China’s third largest GDP amounting to 968 billion US dollars. Furthermore Shandong province is among the large trade partners with Sri Lanka from China.

However, the foreign affairs office of the Shandong province has been deeply worried about future trade ties with Sri Lanka as they expresses fear that the island nation’s new government might reverse the investment policy of the country and thereby discouraging investor confidence.

The Deputy Director General of the Shandong provincial foreign affairs office Li Yongsen, speaking to Ada Derana, said that many investors in their province who are waiting to go visit Sri Lanka to invest have taken a step back with the latest developments in Sri Lanka especially after the government’s decision to temporarily suspend the Colombo Port City project, which is a US$1.4 billion direct foreign investment by the China Harbour Engineering Company.

Yongsen said that foreign investment policy should not be changed due to a change in government and that their concern is that the halting of projects would discourage confidence among potential investors from their province who were looking forward to investing in Sri Lanka.

He added that in 2014 Shandong province has approved investments amounting to US$ 9. 4 million to Sri Lanka but said that now it is up to the Lankan politicians if they are to attract Chinese investors from Shandong province.

For the last few days we have met with senior Chinese diplomatic officials in Beijing and almost all of them are very much concerned over the sudden change in treatment towards China.

However, despite their concerns over the developments in Sri Lanka, China has not completely withdrawn from its efforts in lobbying for the recommencement of the temporarily suspended project.

They still hope that the Lankan government will give the green light for the Colombo Port City project to recommence its work which had been temporarily suspended.

However, speaking to the various officials in the Chinese foreign office and the heads of leading investment companies it is evident that China might pull out from its existing investments projects in Sri Lanka and even discourage its investors from going to Sri Lanka.

One must not forget that China now tops the number of tourists arrivals to Sri Lanka which has gone up by 135 per cent in the last month compared to January this year and thereby keeping the confidence among the Chinese administrators would be of paramount importance if the tourist industry in the Indian Ocean Island is to prosper.

This was one of the fundamental points that Chinese authorities were highlighting before the Sri Lankan delegation of journalists.

Shehan Baranage reporting from Beijing, China.

India interfering in Sri Lanka’s internal affairs, says Chinese thinktank

March 21st, 2015

Courtesy Adaderana

A Chinese government backed thinktank has accused India of interfering in the internal affairs of Sri Lanka when Prime Minister Narendra Modi recently visited the Tamil dominated Jafna area. It has also said India was trying to counter Beijing’s influence by encouraging Sri Lanka, Myanmar and Bangladesh to avoid the China’s Silk Road program.

“Modi included in his Sri Lanka trip the city of Jaffna in the Tamil-majority Northern Province, which in fact shows India’s interference in the country’s internal affairs,” an article by Liu Zongyi, a researcher at the state-backed Shanghai Institutes for International Studies, said.

Incidentally, Sri Lankan leaders, who accompanied Modi on his Jafna visit, has no such suspicion about Indian interference.

Modi’s recent visit to three Indian Ocean countries was aimed at making India a dominant power in the region, the article published in Global Times, a Communist Party organ, said.

“Now that Modi has reached out to the Indian Ocean island states, it seems India is determined to gain a dominant position in the region by enhancing military and security cooperation with them,” the researcher said. But he predicted that India and Sri Lanka would not be able to develop rapport because of differences over affairs relating to Tamils and fishing rights.

Sore about Sri Lanka’s decision to stall a Chinese contract for port city development in Colombo, the writer cites media reports that suggest that “New Delhi has gained the upper hand when Colombo halted the China-invested project”.

“Many overseas media outlets reckoned that Modi travelled to these island countries mainly to counterbalance China’s growing presence in the Indian Ocean,” the article said.

India is suspicious about China’s Silk Road program because it thinks Beijing has some ulterior motives, the researcher said.

New Delhi doesn’t want countries in South Asia and the Indian Ocean to participate in the program, but it is unable to propose a substitute,” it said. “And Modi rushed through a hollow Project Mausam to counter the 21st century maritime Silk Road before Xi kicked off his visit to India in September 2014”. – TOI

Europe Tilts East Towards China

March 21st, 2015

Prof. Michael Hudson Reports

: Britain, German, France and Italy are among those who joined Asian Infrastructure Investment Bank in an expression of their discontent over World Bank polices that force developing countries to depend on the US

Michael Hudson is a Distinguished Research Professor of Economics at the University of Missouri, Kansas City. His two newest books are The Bubble and Beyond and Finance Capitalism and its Discontents. His upcoming book is titled Killing the Host: How Financial Parasites and Debt Bondage Destroy the Global Economy.

SHARMINI PERIES, EXEC. PRODUCER, TRNN: Welcome to The Real News Network. I’m Sharmini Peries, coming to you from Baltimore.

The Asian Infrastructure Development Bank, an Asian rival to the World Bank, was launched by the Chinese president, Xi Jinping, last year. Initially it was an Asian initiative, but last week, U.K. was the first European country to join the bank information, causing some friction between U.S. and Britain.

Now a few more European countries have joined the ranks of China, among them Italy, Germany, and France, and Australia is waiting in the wings.

Now joining me to discuss all of this is Michael Hudson. And as you know, Michael Hudson is a regular guest on The Real News Network. Michael is a distinguished research professor of economics at the University of Missouri-Kansas City. Given the subject matter we’re dealing with today, you may be interested in his book called super imperialism, specifically the chapter on the World Bank.Thank you so much for joining me.


PERIES: And given the subject that we’re dealing with today, Michael, you’re going to be talking about perhaps the book you had published very early on, called Super Imperialism. And there’s a particular chapter I wanted to reference here on the World Bank.So, if you are more interested in what Michael is about to say today, you should look that book up.Thanks for joining us, Michael.

HUDSON: It’s good to be here, Sharmini.

PERIES: So, Michael, let’s begin with the Asian Infrastructure Investment Bank. The Chinese have established this bank with a $50 billion investment. Now, is this then a serious challenge to the World Bank?

HUDSON: Well, the idea is to make an alternative development philosophy to the World Bank. From the very beginning, the World Bank has been basically an extension of the U.S. Defense Department, from the first president, John J. McCloy, who is assistant secretary of defense, down through Robert McNamara, 1968 to ’81, and then by the neocon cold warrior Paul Wolfowitz, 2005 to ’07, and Larry Summers, the chief economist, along with Bob Zoellick.

So you have the purpose of the World Bank lending essentially for plantation export crops, for export crops to make countries avoid producing anything that might compete with American exports, above all grain, although every single mission of the World Bank, country mission, has recommended that countries undertake land reform and agricultural extension to help promote family farming and countries to feed themselves.

The World Bank has not made loans for this.The World Bank, under U.S. congressional pressure, has said, look, we’re not going to finance countries becoming independent of the United States; our function is to make them export more to the United States and to buy from the United States. So the funding of the World Bank has mainly been to fund infrastructure developments, vastly overpriced, to Third World countries to create money for American engineering firms; also to lend out dollars and to indebt countries to it; and worst of all, to promote privatization. And that’s really the big difference between the Chinese Development Bank’s philosophy and the World Bank.

The World Bank is pressured everywhere for privatization of public utilities, of basic infrastructure, and then it will make loans to the governments to develop this infrastructure or the roads and the external economies, and then sell them cheap to American buyers, who essentially will create monopolies and turn infrastructure into a rent extraction to squeeze out interest, dividends, management fees that are all going to be paid to the Americans. And this has been raising the price of basic utilities–communications, transportation, water, and other things throughout the Third World. And this has made these economies uncompetitive with the United States that has a mixed economy where the government subsidizes infrastructure.

So the Chinese Development Bank is to help make other countries get independent of this sort of neocon, neoliberal, right-wing economic philosophy and work government-to-government, help governments develop infrastructure, so that they can provide basic services at a lower cost or a subsidized cost, or even freely to the populations. That’s how the European countries and American economy got rich. And the only way to help repeat this process is to make a clean break from the United States and the World Bank.

PERIES: Now, I know that Secretary of State Kerry has stated that they have some concerns about the standards of this new bank. Now, how do we know that the new Asian Infrastructure Investment Bank will not follow the same model as the World Bank because the president of China, Xi Jinping, had already said they will borrow policy and standards of the World Bank in making sure that they are–they address the secretary of state’s concern.

HUDSON: I think he’s being very polite. The Chinese are always very polite. In my visits to Beijing, when they said they would learn the lessons of the World Bank, that means they learned lessons of what to avoid.The good standards that Kerry talked about is Orwellian rhetoric for the standards that are thoroughly corrupt, thoroughly insider dealing. They’re the standards that led the IMF to make the military loan to Ukraine last week. They’re the standards that have made the World Bank support dictatorships and arm governments throughout the world, and to isolate any government that is not part of the U.S. diplomatic orbit, to isolate Cuba, Iran, North Korea, and not to make loans to governments to try to have a mixed economy.

So when China learns from these standards, it’s learned what to avoid and to do exactly the opposite, to make, to create an independent trading and financial system and development system that does not–to dovetail into the U.S. economy.About 30 or 40 years ago, the World Bank produced a document called Partners in Progress. And my review of it in Super Imperialism was called “Partners in Backwardness”. In the discussions I’ve had in China, in Russia, they’re very clear that the World Bank has tried to underdevelop them.In the case of Russia, for instance, many colleagues of mine who are land assessors went, met with St. Petersburg in–and to Moscow, and including Vladimir Putin, as early as 1991, and outlined how Russia could maintain its tax base by taxing the land, taxing the natural resources.

As soon as they’d left, the World Bank came in and went to the various Russia cities that had agreed to try to use land and natural resource rents and said, we will give you huge amounts of money if you don’t tax the land. We want to untax it so you can privatize it. And indeed it was privatized to the kleptocrats. And the only way the kleptocrats and the other owners who privatized these natural resources in Russia could cash out was by selling them to American and foreign investors in oil, gas, iron ore, diamonds, nickel, and other raw materials Russia had.So Russia realizes that when the World Bank and the AID [International Development Association (?)] came in with the Harvard boys, and with Larry Summers playing a key role, that they were totally screwed by this.

So they’ve learned to take a different development tack, to be independent in food and other manufactures, and independent of the kind of warped development strategy that the United States has. And especially this is designed to finance two things. It’s to finance Chinese and other infrastructure development. Rather than having the U.S. expensive firms come in and build roads and airports and things, the Chinese will do it.But there’s another reason for this, that the United States has already started a financial Cold War against China, Russia, and the BRICS. And it’s been going to country after country. In Ukraine, for instance, it said, try not to pay the debt that you owe to Russia. It’s gone to Sri Lanka and said, let’s back a right-wing dictatorship or a right-wing group that doesn’t pay China.

So China has had great trouble collecting on the vast infrastructure investment that it’s made and is supposed to be paid for by these countries. And the U.S. is trying to stiff it in trying to have countries default on loans that are to the BRICS and default to any country that is not in the U.S. military Cold War orbit.And so China thinks, well, if we have an international bank on the same stature as the World Bank and the IMF, then when countries owe foreign debts, just as they don’t write down the foreign debts to multinational institutions like the World Bank or IMF, so they won’t write down their debts to the China Development Bank, because we have France, Italy, England, and other Asian countries all in it together. So this protects China’s investment abroad and China’s loans to government to help develop the infrastructure, whereas under the United States, when countries can’t pay to dollars, then the IMF comes in and imposes austerity. There’s no indication that China’s going to come in and impose the same kind of crippling austerity that the World Bank and the IMF have been imposing on countries.P

ERIES: How do we know that?

HUDSON: Well, in the discussions I’ve had with Chinese and Russian officials, that’s what we talk about. The first book of mine, as I said, that was translated into Chinese and Russian was Super Imperialism, and that led to many years of discussion with them.

PERIES: Now, I have actually seen and witnessed what China’s impact has been in some of the Latin American countries where they have huge investments in infrastructure development projects, which often isn’t in the best interests of those countries. For example, China brings in a number of their labor, thousands of Chinese workers, to those sites to work, and they’re basically importing labor, not hiring the local labor for these projects. Now, that’s what I witnessed. How do we know that China is really going to be different, apart from the discussions they’re having with you? Is that reflected in any policy? Or are they trying to have these conversations in a more collaborative way with the southern countries?

HUDSON: Well, for almost any countries for the last few hundred years that has been putting it in infrastructure, it’s pretty much used its own labor and management. Certainly the World Bank has always promoted very expensive American management and American workers for this. Britain did in its countries. I think China wants to make sure that it has control. And, after all, it’s trying to do–it’s already trained its labor specifically for these projects. And the World Bank has been and the IMF have been very careful to prevent other countries from developing the kind of labor and developing the skills that would lead them to create this infrastructure, precisely in order to make them dependent on World Bank and U.S. leadership. And of course China is going to be using its own labor, but in principle, obviously, these countries need to develop the skills so that they can say, look, we have to have our own labor work here too.PERIES: So, Michael, in our next segment let’s take up what this means in terms of the Europeans joining this bank and the impact that’s going to have in terms of the relationship–at least the financial relationships–between the United States and these European countries.


PERIES: And thank you for joining us on The Real News Network.

1971 අප්‍රේල් කැරැල්ලේ මහ නඩුවේ පළමුවන විත්තිකරු

March 20th, 2015

වෛද් රුවන් එම් ජයතුංග ගේ. 71 කැරැල්ල ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්වා පුර්ණ සමාලෝචනයක්  කෘතිය අැසුරෙනි 

1971 අප්‍රේල් කැරැල්ලේ මහ නඩුවේ පළමුවන විත්තිකරු එස්. වී. ඒ. පියතිලක අද ජීවතුන් අතර නැත. පියතිලකගේ විස්තර සොයා මා ගිය ගමනට විජය උඳුපිටිය මහතාද එකතු වූ අතර වැලිසර නවරත්න බණ්ඩාර මහතාගේ සහාය නිසා පියතිලකගේ බිරිඳට කථා කිරීමට අපට අවකාශ ලැබුණි. පුරාවිද්‍යාව සහ සිංහල විෂයයන් සඳහා ශාස්ත්‍රපති උපාධි ලබා තිඛෙන ඇය විශ්‍රාමික ගුරුවරියකි. සෝමා පියතිලක සමරරත්න වන ඇය, මට මෙසේ පැවසුවාය.

 මට පියතිලක මුණ ගැසුණේ 1979 අවුරුද්දේ. එතකොට එයා කැරැල්ලෙන් නිදහස් වෙලා ඇවිල්ලා. එයා තුළ යම් කළකිරීමක් මතුවෙලා තිබ්බා  කැරැල්ල සම්බන්ධයෙන්, විෙජ්වීර කැරැල්ල පිළිබඳව වගකීම බාර නොගැනීම පිළිබඳව. මම හිතන්නේ 1974- 75 වෙනකොට එයා ව්‍යාපාරයෙන් අයින්වෙලා හිටියේ. හිරෙන්  නිදහස් වෙලා ඇවිල්ලා පියාගේ වෙළඳ ව්‍යාපාරයට අත ගැසුවා. පියතිලක යළිත් දේශපාලනට ගියේ නෑ.

 පියතිලක මාත් එක්ක වැඩිය කැරැල්ල පිළිබඳව කථා කළේ නෑ. එයා හිරේ ඉන්න කොටමයි එයාගේ පියා නැති වුණේ. පියාගේ මරණයට පියතිලකව ගෙනල්ල තියෙන්නේ බන්ධනාගාරේ ඉඳන් මාංචු පිටින්මයි.

පියතිලක වෙළඳ ව්‍යාපාරයේ කටයුතු ලෙස කළේ නැව්වලට අවශ්‍ය ආහාර ද්‍රව්‍ය සපයන එක. විවේක වේලාවලදී පොත්පත් කියෙව්වා. රුසියානු සාහිත්‍යයට ඉතාම කැමතියි. අපට ළමයින් පස් දෙනෙක් ලැබුණා. පිරිමි ළමයින් තුන් දෙනෙක් හා ගැහැණු ළමයින් දෙදෙනෙක්. පියතිලක ළමයින්ට ආදරෙයි. එයාට කලාකාමී මනසක් තිබුණා. චිත්‍ර අඳින්න පුළුවන්. ඉක්මනට තරහ ගියත් ක්ෂණිකව තරහ අඩුවෙනවා.

 එයා නිදහස් වෙලා ඇවිල්ලා ටෙලිනාට්‍ය හා චිත්‍රපටි නිෂ්පාදනයට අත ගැහුවා. zzහිමගිරි අරණZZ ටෙලිනාට්‍ය නිෂ්පාදනය කළා. zzපෙම් රජදහනZZ කියන චිත්‍රපටිය නිෂ්පාදනය කළා. ඒ චිත්‍රපටියේ සාජන් කෙනෙකුගේ චරිතය රඟපෑවා. පියතිලක චිත්‍රපටි බලන්න ආසයි. මාත් එක්ක නොයෙකුත් චිත්‍රපටි ගැන කථා කරනවා. පියතිලක බෞද්ධයෙක් උනත් zzහරි දැක්මZz කියන නත්තල් නාට්‍යයේ ප්‍රධාන චරිතය රඟපෑවා. එයා තුළ කිසිම ආගම්වාදී තත්වයන් තිබුණේ නැහැ.

 1995 වසරේ පියතිලකට අයත් ඉඩමක ප්‍රශ්නයක් මුල් කරගෙන කට්ටියක් අසාධාරණ විදිහට පියතිලකට හිරිහැර කළා. ගෙවිය යුතු මුදල් පැහැර හැරියා. ඒ සම්බන්ධයෙන් තිබුණ ගැටුමකදී දවසක් අලූයම් වෙලාවේ පියතිලකට පිහියෙන් ඇන්නා. එයාව රාගම රෝහලට ගෙනිච්චා. ඒ යනකොටත් පියතිලක මැරිලා. පියතිලකගේ මරණය නිසා අපි හැමෝම මානසිකව වැටුණා. මරණයට හැත්තෑ එකේ පැරණි මිතුරන් ගොඩක් ආවා. ලොකු අතුල, පොඩි අතුල, ගාමිණී බාස් එහෙමත් ආවා.

 පියතිලක එයා විශ්වාස කළ දේශපාලන දර්ශනය අනුව 1971 දී සමාජය වෙනස් කරලා සාධාරණ සමාජයක් හදන්න උත්සාහ ගත්තා. ඒකේ හරි වැරදි බව, යුක්ති සහගත බව, අපි දන්නේ නැහැ. ඒත් ඒ වගේ සමාජ පරිවර්තනයක්, සමාජ සාධාරණත්වයක් ඇති කරන්න උත්සාහ ගත්තා. පියතිලකට මරණයේ දී සාධාරණය ඉටු වුණේ නැහැ. එයාගේ මිනීමරුවා අදත් නිදැල්ලේ. සමහර විට මිනීමරුවාට ස්වභාව ධර්මයෙන් ද~ුවම් ලැඛෙයි.

 පියතිලකගේ අකල් මරණය ඛේදයකි. කැරැල්ල තුළ දිවි ගලවාගෙන, සිරද~ුවම් විඳ, නැවත නිදහස් ලෝකයට පැමිණි නමුදු පියතිලකට වියපත්ව ස්වභාවික මරණයක් හිමි නොවූයේ මන්ද?  ලැබුණු තොරතුරු අනුව 1971 අප්‍රේල් 4 දින රාත්‍රියේ පියතිලක යාපනය සිරගෙදරින් විෙජ්වීර මුදාගැනීම සඳහා කණ්ඩායමක් රැගෙන යාපනයට ගොස් තිබේ. ඔහු අනුරාධපුරයේදී යළි එම කණ්ඩායමෙන් වෙන්වී කොළඹ බලා පැමිණ ඇත. කැරැල්ලෙන් පසු පියතිලක කොළඹ ප්‍රදේශයේ කඩයක සැඟවී සිටි අතර 1971 ජූනි මාසයේදී පියතිලක අත් අඩංගුවට පත්විය.

 1971 ජූලි මාසයේදී පියතිලක විසින් අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුට දෙන ලද කට උත්තරය මෙසේය.

 දිනය: 71.7.1 වේලාව: පෙ.ව. 8.00 ස්ථානය: අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ පරීක්ෂණ අංශය. ඉසෙඩ් සී.ඊ. විෙජ්සූරිය, උපාලි සෙනෙවිරත්න හා බී. ඒ. ජෙයනාදන් යන පරීක්ෂකවරුන්ගේ සහාය ඇතිව මා විසින් එස්. වී. ඒ. පියතිලකගෙන් ප්‍රශ්න කරන ලදි. මම දැන් ඔහුගේ ප්‍රකාශය ලේඛණ ගත කිරීමට යමි.

 සමරරත්න විතාන ආරච්චිගේ පියතිලක, අවුරුදු 29 යි. රක්ෂාවක් නොමැත. ක`දාන, මහබාගේ, කෙරඟපොකුණ, වැලිවලසිංහ පාරේ පදිංචි බව ඉදිරිපත් වී කියා සිටී. කොළඹ චැතැම් වීදියේ අංක 39 දරන ස්ථානයේ කාර්යාලයක් ඇති නැව්වලට බඩු සපයන්නෙකු වූ එස්. වී. ඒ. හෙන්රි මගේ පියාය. අප වසන ගෙයට අමතරව ගෙවල් 5ක් ඔහුට හිමිව ඇත. මාගේ මව එච්. එච්. මැගිනෝනා අප සමඟ වසන්නීය. මගේ සොයුරිය එස්. වී. ඒ. ප්‍රේමලතා. මරදාන ජයන්ත වීරසේකර මාවතේ zzපොපියුලර් ක්ලීනර්ස්ZZ හිමි පී. සී. ප්‍රනාන්දු සමඟ විවාහ වී ඇත. මට බාල තවත් සොහොයුරියන් දෙදෙනකු සිටී. ඔවුන් ඉන්ද්‍රාණී මාලනී සහ පද්මා නන්දනී වෙති. නිවුන් සොහොයුරියන් වූ ඔවුන් පාසලෙන් අස්වීමෙන් පසු දැන් ගෙදර සිටිති. මාගේ බාලම මල්ලී එස්. වී. ඒ. ඩොනල්ඩ්. ප්‍රසිද්ධ වැඩ දොපර්තමේන්තුවේ රත්මලාන වැඩපොලේ සේවකයෙකු වශයෙන් වැඩ කරයි. ඔහු විවාහ වී කෙරඟපොකුණේ අපේ ගෙය අසල ගෙයක වාසය කරයි.

 මා දෙවන ප්‍රමාණය දක්වා පළමුවෙන්ම ඉගෙන ගත්තේ දෙමටගොඩ ශාන්ත අන්තෝනිගේ ගැහැණු පාසලෙහිය. ඊට පසු හතර වන ප්‍රමාණය දක්වා මා ඉගෙන ගත්තේ දෙමටගොඩ ශාන්ත ජෝන්ගේ පාසලෙහිය. ඊට පසු ගාල්ලේ ඇතිලිගොඩ රජයේ පාසලෙහි අවුරුද්දක් පමණ මම ඉගෙනීම ලැබුවෙමි. මම ආපසු කොළඹට පැමිණ හයවන ප්‍රමාණය දක්වා මාලිගාකන්දේ ගාමිණී පාසලෙහි ඉගෙනීම කළෙමි. ඊට පසු දැනට නාලන්ද කොලීජිය වශයෙන් හැඳින්වෙන කොළඹ කාර්මික කොලීජියේ ඉගෙනගත් මම වර්ෂ 1964 දී කලා විෂයයන්ගෙන් ජ්‍යෙෂAඨ පාඨශාලා සහතික පත්‍ර විභාගයෙන් සමත් වුණෙමි. පසුව මම සැටැෆඩ් කොලීජියට බැඳී විද්‍යා විෂයයන් හැදෑරුවෙමි. වර්ෂ 1966 දී එයින් අස්වී මරදාන විෙද්‍යා්දය පිරිවෙනට ඇතුල් වී උසස් පාඨශාලා සහතික පත්‍ර විභාගය සඳහා ඉගෙන ගත්තේ නමුදු විභාගය සඳහා පෙනී සිටියේ නැත.

 වර්ෂ 1964 රේ මා නාලන්ද කොලීජියේ සිටියදී අපේ ගෙය අසල වාසය කළ මාබෝල හන්දියේ තෙල් මෝලෙහි වැඩකළ සේවකයෙකු මට හඳුනාගන්නට ලැබුණි. මට ඔහුගේ නම මතක නැත. ඔහු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙන් (පීකිං පිල) පාලනය වූ තෙල් මෝල්වල තිබුණු වෘත්තීය සංගමයේ ලේකම්ය. මා ඔහු ඇසුරු කිරීමට පටන් ගැනීමෙන් පසු මාක්ස්වාදයට හා කොමියුනිස්ට්වාදයට සම්බන්ධ පොත් කියවීමට පුරුදු විය. මේ තැනැත්තාගේ ගෙයි පැවැත්වූ සාකච්ඡාවලට මමද සහභාගි වුණෙමි. එහිදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ප්‍රධාන සාමාජිකයෙකු වන ඒ. ජයසූරිය යන අය හඳුනාගැනීමට මට ලැබිණි. පසුව මේ තැනැත්තා සමඟ යූනියන් පෙදෙසෙහි ඇති ලංකා වෘත්තීය සංගම් සම්මේලනයේ කාර්යාලයට මම ගියෙමි. එහිදී මට මුණගැසුණු ඒ. ජයසූරිය අපේක්ෂක සාමාජිකයෙකු ලෙස පක්ෂයට බැඳීම මට ඒත්තු ගැන්නුවේය. මීට පසුව කොමියුනිස්ට් වාදයට අදාල කරුණු ගැන පුළුල් වශයෙන් මා කියෙව්වේය. පංති සටන අධිරාජ්‍යවාදී පංතිය පෙරළා දැමිය යුත්තේ කෙසේද, ලංකාවේ ධනවාදී ක්‍රමය හා චීන විප්ලවය ගැන ජයසූරිය, ෂන්මුගදාසන්, ජිනේන්ද්‍රපාල විසින් පැවැත්වූ දේශනවලට මාද සහභාගි විය.

 වර්ෂ 1965 දී පක්ෂයේ සාමාජිකයෙකු වූ මා දැඩි උනන්දුවකින් ක්‍රියාකරන්නෙකු බවට පත්විය. මාබෝලේ මිල්ටන් හඳුනා ගැනීමට මට ලැබිණි කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට (පීකින්) මා උනන්දුවක් දැක්වූයේ ඔහු මගිනි. මා සමඟ ඔහුද පක්ෂයට බැඳුණේය. පක්ෂයට බැඳීමෙන් පසු මට ඩබ්ලිව්. ටී. කරුණාරත්න, zzඑස්. ඩබ්ලිව්. ඊ.ZZ හි ටී. ඩී. වෝල්ටර්, දෙල්ගොඩ රාජා, සීමාසහිත හේලීස් හි දැදිගම, කතරගම, ලංගම රියැදුරෙකු වන සිරිපාල අබේගුණවර්ධන, ටයර් සංස්ථාවෙහි විමලගුණේ, සතොස හි ඒ. ඊ. ෙජ්මිස් හා තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවේ මදනායක, ඩී. ඒ. ගුණසේකර හා විෙජ්වීර යන අය හඳුනා ගන්නට ලැබිණි.

 විෙජ්වීර මට ප්‍රථමයෙන්ම හඳුනා ගන්නට ලැබුණේ 1965 ඡන්ද ව්‍යාපාරයේදී ෂන්මුගදාසන් මැද කොළඹ තරඟ කරන අවස්ථාවෙහිය. කරුණාරත්න ඒ වනවිට පක්ෂයේ පූර්ණකාලීනයකු වී සිටි විෙජ්වීරට මා හඳුන්වා දුන්නේ එවැනි ඡන්ද ප්‍රචාරක රැස්වීමකදීය. වර්ෂ 1965 ජූලි මාසයෙහිදී පමණ තිඹිරිගස්යායේ ගෙයක පවත්වන ලද සාකච්ඡාවකට දැදිගම විසින් මාව කැඳවන ලදි. එහිදී මට ටී. ඩී. වෝල්ටර්, කරුණාරත්න, දෙල්ගොඩ රාජා, මිල්ටන් හා විෙජ්වීර හමුවිය. මේ සාකච්ඡාවේ මූලාසනය ගත් විෙජ්වීර කීවේ ෂන්මුගදාසන් සුළුජන පංතියකට අයත් නිසා පක්ෂය විප්ලවයක් කරා ගෙන යාම ඔහුට කළ නොහැකි බවය. තවද ඔහු කීවේ ෂන්මුගදාසන් විප්ලවය ගැන කථා කළද, විප්ලවයකට නායකත්වය දැරීමට ඔහු නුසුදුසු බවය. පක්ෂයේ සිටින ශිෂ්‍යයින් හා තරුණයින් අප සංවිධානය කොට, ෂන්මුගදාසන් පැන්නිය යුතුය කියා ඔහු යෝජනා කළේය.

 තරුණ සංවිධානවල රැස්වීම් වාරවලට ප්‍රථම මේ සාකච්ඡාව පවත්වන ලදි. අතුල මේ සාකච්ඡාවට පැමිණි අයගෙන් එක් තැනැත්තෙකි. ඔහුගේ නම නිමලසිරි ජයසිංහය. ස්ටැෆඩ් කොලීජියේ මා සිටියදී zzලොකු අතුලZZ මම හඳුනා ගතිමි. ඔහු මා සමඟ පාසැලෙහි සිටියේය. තිඹිරිගස්යායේ මේ සාකච්ඡාවට ප්‍රථම විෙජ්වීර විසින් ශිෂ්‍යයින් හා තරුණ සංවිධානවල අය විප්ලවකාරී ව්‍යාපාරයක් සඳහා සංවිධානය කරගෙන යන බව මම දැන ගතිමි. මේ විප්ලවකාරී ව්‍යාපාරය පක්ෂය තුළින්ම සෑදීමට ඔහු තැත් කළේය. ලොකු අතුල ස්ටැෆඩ් කොලීජියේදී මට හමුවූයේ මෙන්න මේ අවස්ථාවේදීය. කොමියුනිස්ට් පක්ෂය (පීකිං) ගැන හා විෙජ්වීර ගැන මම ඔහුට කීවෙමි. විෙජ්වීර විප්ලවකාරී ව්‍යාපාරයක් සංවිධානය කිරීමට තැත් කරන බවත්, මාද ඔහුට සහයෝගය දෙන බවත් මම තවදුරටත් ඔහුට කීවෙමි. විෙජ්වීර වෛද්‍ය විද්‍යාව හැදෑරීමෙන් පසු ලූමුම්බාවෙන් ආපසු පැමිණි තැනැත්තෙකු බවත්, මා ඔහුට කීවේය. විෙජ්වීර රුසියාවේදී දේශපාලනමය ආර්ථීක විද්‍යාවක් හැදෑරූ බවද මම දැන සිටියෙමි. විෙජ්වීර මට එසේ කියා තිබුණි. මා ලොකු අතුල පක්ෂයට හඳුන්වාදී, යූනියන් පෙදෙසෙහි ඇති කාර්යාලයට එක්කරගෙන ගියේය. මම පක්ෂය තුළ විෙජ්වීර වෙනුවෙන් ප්‍රචාරක කටයුතු ගෙන ගියෙමි. තරුණ සංවිධාන වාරයන් පැවැත්වූ විට අපේ කණ්ඩායමට වැඩිපුර බලයක් ලැබුණේය.

 තරුණ සංගම් සංවිධානය කිරීමේ කාර්ය ෂන්මුගදාසන් විසින් විෙජ්වීරට භාරදෙන ලදි. මේ අවස්ථාවේදී ගාමිණී යාපා, නිහාල් ඩයස් හා පානදුරේ ටී. බී. සී. ප්‍රනාන්දු යන අය පක්ෂය තුළ වෙනත් කණ්ඩායම් සදමින් සිටියේය. ඔවුන් අපට සහයෝගය දුන්නේ නැත. කෙසේ වුවද, පක්ෂය තුළ අපේ කණ්ඩායමට සාමාජිකයින් බඳවා ගැනීමේ වෑයම අපි දිගටම ගෙන ගියෙමු. මේ කාලයේදී මා විෙජ්වීර සමඟ ඇතිවූ සාකච්ඡාවලින් මට වැටහී ගියේ රටෙහි විප්ලවයක් සංවිධානය කිරීමට විෙජ්වීර තීරණය කොට ඇති බවයි. එය අවිගත් විප්ලවයක් වේය යනුයි, ඔහු කීවේ. දකුණු පළාතේ පහළ කෙළවරෙහි කඳවුරක් ගොඩනැගීම විෙජ්වීර මේ කාලයේදී පවා යෝජනා කළේ එය අප, අප ගැනම සංවිධානය වීමේ පවා ක්‍රියා කිරීමට පුළුවන් බැවිනි. අපේ ව්‍යාපාරයට මුදල් ලබා ගැනීමට හා එවිටම අපේ ක්‍රියාවලට ආවරණයක් ලබා ගැනීමටද, අප ගොවිපොළක් පිහිටුවිය යුතුයයි ඔහු කීවේය.

 වර්ෂ 1965 හේ අග කොටසෙහිදී මා විෙජ්වීරත් සමඟ තිස්සට ගොස් ඛෙනට් වීරසිංහ හමුවීමි. එය මට ඛෙනට් වීරසිංහ මුණගැසුණු පළමුවන අවස්ථාවයි. ඔහු මුදලාලි කෙනෙකි. අපි ඔහු සමඟ කිරින්දේ කැලෑවකට ගියෙමු. එය මුහුද අසල ඇති ස්ථානයකි. විෙජ්වීර මුහුද අසල කැලෑවේ ස්ථානයක් තෝරාගෙන එය සුදුසුයයි කියා කීවේය. මේ ස්ථානය අප තෝරාගත් අවස්ථාවෙහිදී විෙජ්වීර කීවේ පිටරටින් අවි ආයුධ ලබා ගැනීමට සිදුවිනි නම් කිසිවෙකුට නොපෙනෙන පරිදි ඒවා ගොඩබෑමට මෙය උචිත ස්ථානයක් බවයි. අපට කුකුළන් හා එළුවන් ඇති කිරීමට හැකියයි ඔහු යෝජනා කළේය. පසුව විෙජ්වීර විසින් කියා පෙන්වූ පරිදි මා පානදුරේ සේපාලත්, සරික්කාමුල්ලේ බර්ටිත් සමඟ තිස්සට ගොස් විෙජ්වීර හා ඛෙනට් වීරසිංහ මුණ ගැසුනෙමි ඊට පසුව පොල්අතු ටිකක් රැගෙන කිරින්දේ ඇති ස්ථානයට ගියෙමු. අපි කුඩා බිම් කොටසක් ශ=ද්ධ කොට පැලක් සෑදුවෙමු. ඊලඟ දිනයෙහි පල්ලියවර්ධන පානදුරෙන් ටික දෙනෙකුත් සමඟ පැමිණියේය. ඊලඟ දිනයෙහි සනත්, කරුණාරත්න, පානදුරේ චිත්‍රාල්, ලොකු අතුල, සිරිපාල, අබේගුණවර්ධන පැමිණියෝය. මට මතකයි ලොකු අතුල එහි පැමිණියේ අවසානයටය. එය සනත් හඳුනාගැනීමට මට ලැබුණු පළමුවන අවස්ථාවයි. ඔහු අනුරාධපුරේ සිටිය ගුරුවරයෙකි. ලොකු අතුල හා අනෙක් අය පැමිණි දිනට පසුව පැල වටේ කැලෑව එළි කිරීමට අපි පටන් ගතිමු. අක්කර 1/2 ක් පමණ ශ=ද්ධ කළෙමු. සනත්ට පාසල් යාමට තිබුණු නිසා දිනකට වඩා ඔහු නතරවුණේ නැත.

 කැලෑව එළිකරමින් අපි සතියක් පමණ සිටියෙමු. මේ අවස්ථාව වනවිට අපි අක්කර දෙකක් පමණ එළි කළෙමු. සතිය අවසානයේදී සේපාල, විෙජ්වීර හා මා හැරුණුවිට අනෙක් සියලූදෙනාම ගියෝය. විෙජ්වීර අප සමග සතියක් පමණ සිට ගියේය. zzඩිල් ලිටර්ස්ZZ සාදමින් මම සති 4ක් පමණ සිටියෙමි. ඛෙනට් වීරසිංහ කුකුළු පැටවුන් ගෙනාවේය. කුකුළු පැටවුන් 200ක් පමණ සිටියේය. මේ අවස්ථාවෙහිදී සිරිපාල එළුවන් 10ක් පමණ ගොනාවේය.

 මා තරමක් අසනීපයෙන් සිටි නිසා සති 4කට පසුව ගියේය. ගොවිපොළට මා ආපසු පැමිණියේ මාස දෙකකට පමණ පසුවය. මේ වනතුරුත් සේපාල එහි සිටියේය. දැන් කුකුළන් ලොකුය. අපට තවත් කුකුළු පැටවුන් 100ක් පමණ ලැබුණි. එහි එළුවන් 12ක් පමණ සිටියෝය. සිරිපාල එහි පැමිණ ඔහුට උදව් කිරීමට පුරුදු වී සිටි බව සේපාල මට කීවේය. මාගේ යාමෙන් පසු සේපාල ගියේය. මට උදව්වීමට පානදුරෙන් පැමිණි නිමල් මා සමඟ තබා ගත්තේය. තවත් මාසයක් පමණ මම එහි සිටියෙමි. මේ කාලයෙහිදී විෙජ්වීර තෙවරක් ගොවිපොළට පැමිණියේය.

විෙජ්වීර පැමිණි අවස්ථාවලදී ලොකු අතුලත් කුකුල් කෑමත් රැගෙන ගොවිපොළට පැමිණියේය. මේ කාලයේදී තරුණයින් හමුවෙමින් හා ඔහුගේ ව්‍යාපාරයට සහයෝගය තකා ප්‍රචාරක කටයුතු කරමින් කතරගම, වලවේ, තිස්ස යන ස්ථානවලට ගිය බවත් කීවේය. කොමියුනිස්ට් පක්ෂය තුළින් සහයෝගය බලාපොරොත්තු වූයේ නමුදු එය නොලැඛෙන නිසා අපගේ ව්‍යාපාරයට, පක්ෂයට පිටතින්, අලූතෙන් සාමාජිකයින් බඳවා ගැනීමට අපට සිදුවෙන බව විෙජ්වීර කීවේය.

 මාසයක් පමණ ගොවිපොළෙහි සිටීමෙන් පසු සිරිපාලත් කුකුල් කොටුවක් පටන්ගත් නිසා මම ඔහුගේ ගෙදරට ගිෙමි. සති දෙකක් පමණ මම එහි සිටියෙමි. මා කිරින්දේ සිටියදී මිල්ටන් පැමිණ දින තුනක් පමණ එහි සිටි බව මට සඳහන් කිරීමට අමතක විය. කෙටි කාලයක් සිරිපාලගේ ගෙදර සිටීමෙන් පසු මම ආපසු කොළඹට පැමිණියෙමි. ෆ්‍රැන්සිස් නොහොත් පැන්ටිස් ගොවිපොළ භාරව සිටින බව පසුව මම දැන ගතිමි. මේ ගොවිපොළ අවුරුදු එකහමාරකට වඩා පැවතුණේ නැත. මේ ගොවිපොළ විෙජ්වීර විසින් ෂන්මුගදාසන්ට විරුද්ධව ප්‍රචාරයෙහිදී කඳවුරක් වශයෙන් යෙදීමට ඉඩ ඇති බව ඔහු දැන ගැනීමෙන් පසු මෙය පසුව වසන ලදි. ෂන්මුගදාසන් විෙජ්වීර කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙන් (පීකිං) නෙරපන ලද්දේ මෙන්න මේ කාලයේදීය. වර්ෂ 1966 යේ මුල් භාගයේ සිට විෙජ්වීර ෂන්මුගදාසන් හා සමඟ අදහස්වලින් වෙනස්වීම නිසා මෙයට ඔහුගේ පක්ෂයෙන් ඉවතට යාමට බල කිරීමක් වුණි. වර්ෂ 1966 ජනවාරි 8 වෙනි දින පැවැත්වූ පෙළපාලියට විෙජ්වීර සහ දෙල්ගොඩ රාජා සහභාගි වූහ. ෂන්මුගදාසන් මේ ගැන කිපී විෙජ්වීර ජාතිවාදියෙකු ලෙස චෝදනා කළේය.

 වර්ෂ 1966 මුල් භාගයේදී කුමන්ත්‍රණයක් කිරීමට තැත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් විභාගයක් පැවැත්වූ බව මට මතකයි. කුමන්ත්‍රණයක් කිරීමට තැත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඔහු දැන සිටි බවත්, ඔහු දන්නා නාවික හමුදාවේ පිරිසට කුමන්ත්‍රණයක් කිරීමට මේ අවස්ථාව නොවේය කියා අවවාද කළ බවත්, විෙජ්වීර මේ කාලයේදී මට කීවේය. විෙජ්වීර මේ අවස්ථාවේදී ඔහුගේ ව්‍යාපාරයට අලූතෙන් සාමාජිකයින් බඳවා ගැනීම පිණිස වෑයම් කරමින් නාවික හමුදාව තුළ ක්‍රියා කළේය. නාවික භටයින් සමඟ හමුවීම දැක ඇති, උත්සාහ කළ කුමන්ත්‍රණයට යම්කිසි සම්බන්ධයක් ඇති බවට සැක කළ දොස්තර තිස්ස යන්නෙකුට විරුද්ධව පරීක්ෂණ පැවැත්වූ බව ඔහු කීවේය. තිස්ස කියා හඳුන්වා ඇත්තේ ඔහු බව විෙජ්වීර මට කීවේය. කොළඹ සිටීම ආරක්ෂා රහිත නිසා සැඟවීමට දකුණට යන බව ඔහු කීවේය. විෙජ්වීර අපට නිසලව සිටීමට කියා තුබූ බැවින් විෙජ්වීර සැඟවීමට යාමෙන් පසු අපිද නිශAශබ්ද වීමු.

 විෙජ්වීර සැඟවී සිටියදී මම ඔහු බැලීමට තංගල්ලට ගියෙමි. මම ඔහුගේ ලිපිනය මිල්ටන්ගෙන් ලබා ගතිමි. මා තංගල්ලේ ගෙදරට යනවිට විෙජ්වීර එහි නොසිටියේය. එහි සිටිය ඔහුගේ මාමා මා ගැන බොහෝ සැකකොට මා කවරෙක්ද, විෙජ්වීර හඳුනන්නේ කෙසේද කියා සවිස්තර ලෙසට මාගෙන් ප්‍රශ්න කළේය. මා විෙජ්වීරගේ මිත්‍රයෙකු බව ඔහු ප්‍රත්‍යක්ෂ කර ගැනීමෙන් පසු ඔහු ගෙයින් පිටතට ගොස් විෙජ්වීර සමඟ ආපසු ආවේය. මා බොරු කීවෙහි නම්, ඔහුගේ මාමා මට වෙඩි තබනු ඇතැයි විෙජ්වීර පසුව මට කීවේය. මේ වනතුරුත් පොලිසිය ඔහු ගැන සොයන්නේදැයි කියා විෙජ්වීර මාගෙන් ඇසුවේය. ඔහු ගැන කිසිම සෙවීමක් නොතිබුණු නිසා ආපස කොළඹට යනලෙසට මම ඔහුට කීවෙමි. විෙජ්වීර පසුව එන බව මට කීවේය. ඔහු කියවීම හා පර්යේෂණ පවත්වමින් සිටින බව කීවේය. විෙජ්වීර දකුණු පළාතේ පහළ කොටසෙහි සිටියදී මා මිල්ටන් ෙජ්මිස් ලොක්කා හා මදනායක, විමලගුණේගේ ගෙදරදී හමුවී අපේ ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකත්වය වැඩිකර ගැනීමේ උපක්‍රම ගැන සාකච්ඡා කිරීමට පුරුදුව සිටියේය. මේ වනතුරුත් කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (පීකිං) සාමාජිකයන්වූ අප ෂන්මුගදාසන් පක්ෂය තුළ අපකීර්තියට පත්කොට අප සිතන ආකාරයට සාමාජිකයන් හරවා ගැනීම සඳහා සාමාන්‍ය වශයෙන්ම ප්‍රචාරක කටයුතුවල යෙදුණි. අපේ ව්‍යාපාරයට වෘත්තීය සමිති සංගම්වලින් සාමාජිකයින් බඳවා ගැනීමට හැකි බව ඔවුන් මට කීවෝය.

 වර්ෂ 1966 දී විෙජ්වීරගේ මාර්ගයෙන් ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේ කම්කරුවන්ගේ වෘත්තීය සංගමයේ ෙජ්. පී. පී. ධනපාල හඳුනාගන්නට ලැබුණි. වර්ෂ 1966යේ දී මාස 8ක් පමණ ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේ කම්කරුවන්ගේ වෘත්තීය සංගම් කාර්යාලයෙහි ලිපිකරුවෙකු වශයෙන් වැඩ කළෙමි. විෙජ්වීර දකුණු පළාතෙහි පහළ කොටසෙහි සැගවීමට යාමට පෙර වෘත්තීය සංගම් කාර්යාලයට පැමිණ සාමාජිකයන් සමඟ දේශපාලන සාකච්ඡා පැවැත්වීමට පුරුදුව සිටියේය. මේ කාලයේදී සාමාන්‍ය වශයෙන්ම ඔහු කථා කිරීමට පුරුදුව සිටියේ රටේ ආර්ථීක තත්වය ගොඩනැගීම හා වාමාංශික නායකයින්ට විරුද්ධවය. ඔවුන් අවංක නැති බවය, ඔහු කීවේ.

විප්ලවය මාර්ගයෙන් බලය අල්ලා ගැනීමට කම්කරුවන් ඔවුන්ම සංවිධානය විය යුතුය කියාය තවදුරටත් ඔහු කීමට පුරුදුව සිටියේ. කම්කරුවන්ට බලයට පැමණීමට විවෘතව ඇති වෙනත් මාර්ගයක් ඔවුනට නොමැති බව ඔහු කීවේය.

 වර්ෂ 1967 මැද හරියේ විෙජ්වීර සැඟවී සිටි කාලයෙන් පසු ඔහු කොළඹට ආපසු පැමිණියේය. මේ කාලයෙහිදී විෙජ්වීර ෙජ්මිස් ලොක්කා, මදනායක හෝ විමලගුණේගේ ගෙදර සිටීමට පුරුදුව සිටියේය. මෙන්න මේ අවස්ථාවේදී තමයි, විෙජ්වීර ඔහුගේ ප්‍රසිද්ධ දේශනා පහෙන් 4ක් ඇරඹුවේ. විමලගුණේගේ ගෙදරදී අපි මේ දේශනා ඇසුවෙමු. මේ ප්‍රථම දේශනාවලට පැමිණි අය නම්, විමලගුණේ, ෙජ්මිස් ලොක්කා,මිල්ටන්, ලොකු අතුල, මදනායක, කරුණාරත්න හා මාද වෙති.

 රටේ ආර්ථීක තත්වය, නිදහස, ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදයේ තර්ජනය හා වාමාංශික ව්‍යාපාරවල ඉතිහාසය ගැන ඔහු අපට දේශන කළේය. විෙජ්වීර ඔහුගේ ප්‍රථම දේශනා කිහිපයෙන් ඔහු දිගට කථා කළේ නැත. එක් මාතෘකාවක් සඳහා ඔහු පැය 1 1/2 ක් පමණ ගත්තේය. මීට පසුව විෙජ්වීර ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේ වෘත්තීය සංගම් කාර්යාලයේ පංති පැවැත්වීමට පටන් ගත්තේය. මේ දේශනා සංවිධානය කළේ ධනපාල විසිනි. මේ අවස්ථාවේදී විෙජ්වීර විප්ලවයක් ගෙන යායුතු ක්‍රම ගැන කථා කළේ නැත. සාමාජික සිද්ධාන්ත උපදෙස් දීම කෙරෙහි බොහෝ දුරට ඔහු යොමුවී සිටියේය. තවද හැකි පමණ අලූතෙන් සාමාජිකයින් බඳවා ගන්නා ලෙසට ඔහු අපට කීවේය. තවද වර්ෂ 1967 දී. ලොකු අතුල විෙජ්වීරත් සමඟ පේරාදෙණිය සරසවියට ගොස් සරසවියෙහි සරත් විෙජ්සිංහ හා ප්‍රේමසිරි සිරිවර්ධන හමුවී ව්‍යාපාරයට බැඳුණු ශිෂ්‍යයින්ට දැන් පංති පවත්වන බවද ලොකු අතුල මට කීවේය.

 වර්ෂ 1967 දී මා ධනපාල සමඟ කියුබානු තානාපති කාර්යාලයට ගොස් ට්‍රයි කොන්ට් කෙන්ටල් සඟරාවද, ග්‍රැන්මා පුවත්පත හා කියුබානු විප්ලවය ගැන ලියැවී ඇති පොත්ද ලබා ගත්තේය. වර්ෂ 1967 අවසාන භාගයේදී මහබාගේ බණ්ඩාරනායක මාවතේ වාසය කළ ඥානපාල මම හඳුනා ගතිමි. ඒ අවස්ථාවේ ඔහු සිටියේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ මොස්කව් පිලෙහිය. කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (මොස්කව්) ශාඛාවක් මහබාගේ පිහිටුවීමට උත්සාහ කළ අවස්ථාවෙහි මම ඔහු හඳුනා ගතිමි. මාද එයට ඈ`දා ගැනීමට ඔහු තැත් කළේය. කොමියුනිස්ට් වාදයේ ඇති නොයෙක් ක්‍රම ගැන ඔහු මා සමඟ වාදකොට ඒ අවස්ථාවෙහිම විෙජ්වීර නායකයා වී ඇති අපේ ව්‍යාපාරය ගැන මම ඔහුට කීවෙමි. අවසානයේදී ඔහුට ඒත්තු ගැන්වීමට මට හැකිවූයෙන්, ඔහු විෙජ්වීර හමුවීමෙන් පසුව

අපගේ ව්‍යාපාරයට බැඳීමට ඔහු එකඟ විය. ඥානපාල, මා හා විෙජ්වීර සමඟ සාකච්ඡාවට පැමිණියා විනා වෙනත් පංතිවලට ගියාද කියා කීමට මට මතක නැත.

 වර්ෂ 1967 හි අවසානයේ එක් දිනක මා ෙජ්මිස් ලොක්කාගේ ගෙදර සිටියදී, ඥානපාල ෙජ්. ඒ. පි, ජයකොඩි සමඟ එහි පැමිණියේය. ජයකොඩි ඒ වනවිට කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (මොස්කව්) පාලනය වූ ශිෂ්‍ය සංගමයේ නිලතල දැරුවෙකි. එදින විෙජ්වීර අළුත් සාමාජිකයින් ටික දෙනෙකුට පංතියක් පැවැත්තුවේය. ජයකොඩි මේ පංතියට සහභාගි

විය. ඒ පංතියෙන් පසු ජයකොඩි විෙජ්වීර හා මා සමඟ සාකච්ඡාවක් පවත්වා, අපේ අදහස්වලට එකඟ විය. කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (මොස්කව්) ශිෂ්‍ය සංගමයේ බලවත් තැනැත්තෙකු වන දැනට පක්ෂය  සමඟ වඩා හොඳ නැති ධර්මසේකර යන අය ගැන දන්නා බව ජයකොඩි විෙජ්වීරට කීවේය. ධර්මසේකර අප සමඟ තබාගැනීමට ප්‍රයෝජනවත් පුද්ගලයෙකු වන්නේ යයි ජයකොඩි කීවේය. පසුව, වර්ෂ 1968 ටේ මුලදී දිනක ඥානපාල ඔහුගේ ගෙදර සාකච්ඡාවක් පිළියෙළ කළේය. විෙජ්වීර හා මා එහි ගියෝය. ජයකොඩි හා ඥානපාල සමග ධර්මසේකර මෙහි විය. එය ධර්මසේකර මට හමුවූ පළමුවන අවස්ථාව වේ.

 විප්ලවයක අවශ්‍යතාවය ගැන විෙජ්වීර සමඟ එකඟ වූ ධර්මසේකර, කියුබානු විප්ලව ක්‍රමයට ඔහු කැමති බව කීවේය. කියුබානු විප්ලවයේ මාර්ග අනුව, හොඳ තැනැත්තන් 100කින් වුවද අපට විප්ලවය ඇරඹීමට හැකි බව ඔහු කීවේය. විෙජ්වීර ඔහු සමඟ එකඟ නොවී, ලංකාවේ භූගෝලීය පිහිටීම කල්පනාවට භාජනය කළවිට, එවැනි විප්ලව ක්‍රමයක් ලංකාවට උචිත නොවන බව කීවේය. රටෙහි සෑම කොටසකටම එකවිට පහරදීමේ ක්‍රමයක් ලංකාව සඳහා සංවිධනය කළයුතු බවද කඩිනම් අල්ලාගැනීමක් කළයුතු බවද ඔහු කීවේය. මේ විෂය ගැන දීර්ඝ ලෙසට සාකච්ඡා කිරීමෙන් පසු ධර්මසේකර යම්කිසි ප්‍රමාණයකට විෙජ්වීර හා සමඟ එකඟ විය. එවකට ධර්මසේකර පැපිලියානේ සුනේත්‍රාදේවි පිරිවෙනෙහි උගන්වමින් සිටියේය. මාස දෙකකට පමණ පසුව ධර්මසේකර විෙජ්වීරටත් මටත් නුගේගොඩ ඔහු නතරවී සිටින ගෙදර පැවැත්වෙන සාකච්ඡාවකට ආරාධනය කරමින් ඥානපාල මට පණිවුඩයක් ගෙනාවේය. කට්ටිය හන්දිය අසල, නුගේගොඩ සිට සැතපුම් 1 1/2 ක් පමණ දුර ඇති මේ ගෙයට මාත්, විෙජ්වීරත් ගියෝය. එහිදී ධර්මසේකර හා ඔහු සමඟ ඉගෙන ගත්තාය කියන තවත් තිදෙනෙකු අපට මුණගැසිණි. මේ සාකච්ඡාවෙහිදී විෙජ්වීර zzආර්ථීක පරිහානියZZ ගැන කථා කළේය.

 මේ කාලයේදී විප්ලවකාරී කණ්ඩායම් කිහිපයක් තිබුණේය. ඒවායේ නායකත්වය සුමිත් දෙවිනුවර, ගාමිණී යාපා නොහොත් විමල් රණසිංහ, කල්යානන්ද තිරාණගම, නිහාල් ඩයස්, දෙල්කන්දේ ප්‍රේමපාල සහ නිමල් මහරගේ දැරුවෝය. ඔවුන් ගාමිණී යාපාගේ කණ්ඩායමේ සාමාජිකයෝ වූහ. විෙජ්වීර ඔවුන් මුණගැසී ඔහුගේ පැත්තට හරවා ගත්තේය. පළමුවෙනි සාකච්ඡාවට දින තුනකට හතරකට පසුව ධර්මසේකර ඔහුගේ බෝඩිමේ තවත් සාකච්ඡාවක් පැවැත්තුවේය. මෙයට ප්‍රේමපාල සහ නිමල් මහරගේ පැමිණ සිටියෝය. මෙන්න මේ සාකච්ඡාවේදී තමයි විෙජ්වීර ධර්මසේකර සමඟ ඇති සම්බන්ධය, නිමල් හා ප්‍රේමපාල දැනගත්තේ. මේ සාකච්ඡාවට පසු, zzවිප්ලවය ලංකාවේ ඇරඹිය යුත්තේ කෙසේද?ZZ මැයෙන් අවසාන දේශනය සකස් කළ යුතු අන්දම ගැන ඩී. ඒ. ගුණසේකර ගේ ගෙදරදී පැවැත්වූ සාකච්ඡාව ගැන විෙජ්වීර මට කීවේය. ඩී. ඒ. ගුණසේකර චීන විප්ලව ක්‍රමය පිළිගෙන තිබුන අතර, ධර්මසේකර කියුබානු විප්ලව ක්‍රමය පිළිගෙන තිබුනි. අවසානයේදී දෙදෙනාම ධර්මසේකර හා ලැයිස්තු ඉදිරිපත් නොකළ හා පසුවට කල් තබන ලද ඔහුගේ අනුගාමිකයින් සැක කිරීමට පටන් ගත්තේය. මීට පසු

විෙජ්වීර ධර්මසේකර සැක කිරීමට පටන් ගත්තේය. මේ අවස්ථාවෙහිදී විෙජ්වීර හා ධර්මසේකර අතර වූ හැගීම් ආයාස සහගතය. විෙජ්වීර කතරගම සයිමන් අබේගුණවර්ධනගේ ගෙදරදී ධර්මසේකර සාකච්ඡාවකට කැෙඳව්වේය. අනෙක් පැමිණ සිටි අය නම්, ධර්මසේකර, ජයකොඩි, සැන්ඩොල් පෙරේරා, පොඩි ජයසේකර හා මාය. මේ සාකච්ඡාවෙහිදී විෙජ්වීර කීවේ, නොයෙත් කරුණූ නිසා පක්ෂයේ කැඩීයාමක් ඇතිවීමට හේතු තිඛෙන බවත් දිස්ත්‍රික්ක අනුව වැඩ ඛෙදිය යුතු බවත්ය. ධර්මසේකරට කළුතර දිස්ත්‍රික්කය දෙන ලදි. පොඩි ජයසේකරට රත්නපුරය දෙන ලදි. කුරුණෑගල ජයකොඩිටද, මට කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයද දෙන ලදි.

 මා කොළඹ පහත දැක්වෙන ස්ථානවල පංති පවත්වන ලදි. විද්‍යාලංකාර, කැළණිය, පෑලියගොඩ, මහබාගේ ගුණපාලගේ ගෙදරදී, මාලිගාකන්දේ, වනාතමුල්ල ඔස්මන්ඩ්ගේ ගෙදරදී හා විෙද්‍යා්දය යන ස්ථාන වේ. සියල්ලම එකතුව කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ මම අධ්‍යාපනික කඳවුරු දහයක් පමණ පැවැත්තුවෙමි. මෙන්න මේ කාලයේදී තමයි, මට ශිෂ්‍යයින්ගේ අංශය භාර දුන්නේ. නොයෙක් හේතූන් අනුව මා වැඩිපුරම පංති පැවැත්වූයේ විද්‍යෝදයෙහිය. ශිෂ්‍යයින් සඳහා පංති පැවැත්වීම නොකඩවාම කරගෙන ගිය අතර පියාගේ කාර්යාලයෙහි ද වැඩ කළේය.

කාර්යාලයක වැඩ කිරීම හරි නැතැයිද, ව්‍යාපාරය සඳහා මුළු කාලයම වැඩ කළයුතු යයිද කියා මිල්ටන් කී නිසා ටික කලකට පසුව මම පියාගේ කාර්යාලයේ වැඩ කිරීම නතර කළෙමි.

 මේ කාලයේ දී ගුණපාලට වික්ටර් අයිවන් කියා ගාල්ලේ මිතුරකු සිටින නිසා, ඔහු කැටුව ගාල්ලට යාමට අවශ්‍ය බව, ගුණපාල මට කීවේය. මම  

ගාල්ලට ගොස් වික්ටර් අයිවන් මුණගැසුනෙමි. අප එහි ගියේ වික්ටර් අයිවන් අපේ ව්‍යාපාරයට බඳවා ගැනීමටය. මෙදින ඔහු සමඟ මම මේ ව්‍යාපාරය ගැන සාකච්ඡා කළෙමි. ව්‍යාපාරයට බැඳීමට ඔහු එකඟ විය. ගාලූ ගමනින් මාසයකට පමණ පසු, මා නැවත වරක් වික්ටර් අයිවන් හමුවීමට ගොස් ඔහුගේ ගෙදර දින 4ක් පමණ සිටියෙමි. ඔහුගේ මිතුරන් 20 ක් පමණ කණ්ඩායම ව්‍යාපාරයට බැඳීමට, ඔහු සංවිධානය කොට තිබුණි. මම ඔවුන් සමඟ සාකච්ඡා කළෙමි. මා ඔවුන්ට ආර්ථීක පරිහානිය, ලංකාවේ වාමාංශික ව්‍යාපාරය, ඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදය හා නිදහස දේශනා කළෙමි. මේ පංති පැවැත්වීමෙන් පසු මම කොළඹට පැමිණියෙමි. මා ගාල්ලට ගිය ගමන ගැන, මා විෙජ්වීරට කීවේය. මාගේ ගාල්ලේ ගමනින් පසුව විෙජ්වීර මා පොළොන්නරුවටද,ඉඩම් සංවර්ධන ගෙවල් ඇති ස්ථානයටද ගෙන ගියේය.

 පේරගස්තැන්න නම් තැනැත්තා ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේ කම්කරුවෙකි. පොළොන්නරුවෙහි සිට ව්‍යාපාරය සඳහා වැඩ කරන ලෙස විෙජ්වීර විසින් මට කියන ලදි. මාස 4ක් පමණ මම පොලොන්නරුවෙහි සිටියෙමි. පේරගස්තැන්න කම්කරුවන්ගේ වෘත්තීය සංගමයේ සාමාජිකයෙකි. හිඟ=රක්ගොඩ 4 වන ඇලේ zzසෝමේZZ මට හඳුනාගන්නට ලැබුණි. මේ ප්‍රදේශයෙහි විප්ලවය සංවිධානය කිරීමේ විෙජ්වීරගේ සිද්ධාන්තයට එකඟ වූහ. ධර්මසේකර ව්‍යාපාරය තුළ ඉතාමත් උද්යෝගයෙන් වැඩ කළ පහත දැක්වෙන අය ලේඛනගත කළේය. කලවානේ ලාල් පරාක්‍රම, රත්නපුරේ පොඩි ජයසේකර, වැල්ලවත්තේ රුවන් පතිරණ, අඟ=රුවාතොට සැන්ඩාල් පෙරේරා, කඩවත රොසන්ටල්, කැළණියේ ලක්ෂ්මන්, කුලියාපිටියේ ප්‍රනාන්දු, විද්‍යාලංකාරයේ උපාධිධරයකු වූ කරුණාරත්න, සහ තවත් අය.

 මට විද්‍යාලංකාරයේ වැඩ කිරීමට විෙජ්වීර කියන ලදි. අක්මීමන කරුණාරත්නගේ ගෙදර පැවැත්වූ කඳවුරු දෙක ගැන මට දැනගන්නට ලැබුණි. ඔවුන් මට කථා නොකළේ විෙජ්වීර සමඟ සෑම විටම වාගේ තර්ක කිරීමට මා පුරුදුව සිටි නිසා, ඔහු මා කෙරෙහි දැඩි විශ්වාසයක් තබා නොතිබුණ බැවින්ය.

 පුහුණු වීමේ කඳවුරට මා ගියේ තණමල්විලය. එය පවත්වන ලද්දේ 1969 යේ මැද භාගයට කිට්ටුවය. තිස්ස මාර්කට් එකේ ඛෙනට් වීරසිංහගේ බුලත් කඩයට යන ලෙස මට කියන ලදි. එහිදී ඛෙනට් වීරසිංහත් සිරිපාල අබේගුණවර්ධනත් තවත් නාඳුනන තැනැත්තෙකුත් මට මුණ ගැසුණේය. ඒ තිදෙනා මා සමඟ බස්රියෙන් තණමල්විලට ගොස් එහි සිට සැතපුම් 1/4 ක් පමණ දුරක් පයින් ගොස් ගඟක් හරහා ගියෝය. මේ ස්ථානයෙහි කුකුළන්, එළුවන් ආදීන් ඇති කරන ගොවිපොළක් තිබුණේය. පොල් අතුවලින් සාදන ලද පැලක් එහි විය. දේශනා පැවැත්.=වේ මෙහිය. කඳවුර දින 5ක් පැවැත්වුණි. කඳවුරෙහිදී විෙජ්වීර විසින් දේශනා පහක් පවත්වන ලදි. අනෙක් පැමණ සිටි අය නම්, කුමානායක, නයනානන්ද, ලොකු අතුල, උයන්ගොඩ, හෙන්රි හා තවත් අය. ඔවුන්ගේ නම් මට මතක නැත. සියලූ දෙනාම ඇතුළුව 8ක් පමණ මේ කඳවුරට පැමිණ සිටියෝය. නාවික හමුදාවේ නිලදරුවකු වූ උපාලි කුරේ තුවක්කු පාවිච්චි කිරීම, පෙළපාලි පැවැත්වීම හා ශාරීරික අභ්‍යාස යනාදිය ගැන පුහුණුවක් අපට දුන්නේය. දේශනා පහට අමතරව, විෙජ්වීර ද්වන්දාත්මක භෞතිකවාදය, ඓතිහාසික භෞතිකවාදය, ලංකාවට බලපාන අනෙක් ලෝක බලය හා වෙනත් මාතෘකා කිහිපයක් යටතේ කථා කළේය.

 කඳවුරට පැමිණ සිටි නීලමුනි නමැත්තෙක් මැලේසියාවේ ගරිල්ලා සටන්වලදී ඔහු ලබා ඇති අත්දැකීම් විස්තර කළේය. විෙජ්වීර විප්ලවය ඇරඹිය යුත්තේ කෙසේද යන අයුරු ගැන අපට උපදෙස් දුන්නේය. තවද සොරකම් කිරීමෙන් තුවක්කු එක්රැස් කළයුතු අයුරු, බෝම්බ සෑදීම, පොලිස් ස්ථාන වලට පහරදීමේ අරමුණ හා ප්‍රථමයෙන් පොලිස් ස්ථාන අල්ලා ගැනීම හා පොලිස් ස්ථානවල තිඛෙන තුවක්කු ගැනීම යන ක්‍රම වේ. මේ අවස්ථාවෙහිදී ධර්මසේකරට බොහෝ ජනප්‍රියත්වයට පත්වෙන බවත්, ඔහුට වෙන්කොට දී තිඛෙන ප්‍රදේශවලින් පිටත වැඩ කරන බවත්, විෙජ්වීර සොයා ගත්තේය. මේ අවස්ථාවේදී ධර්මසේකරට දී තිබුණේ කළුතර දිස්ත්‍රික්කය පමණය. තවද විෙජ්වීර දිස්ත්‍රික් නායකයන්ට සෑම දිස්ත්‍රික්කයකම ඔහුට ඇති සාමාජිකයන්ගේ ලැයිස්තුවක් පිළියෙළ කොට ඉදිරිපත් කිරීමට උපදෙස් දුන්නේය. නමුත්

ධර්මසේකර සහ ඔහුගේ අනුගාමිකයින් ලැයිස්තුවක් පිලියෙළ කොට ඉදිරිපත් නොකළෝය. ඔවුන් එය පසුවට කල්දමන ලදි. මෙයට පසු විෙජ්වීර ජාතික විමුක්ති පෙරමුණෙහි නායකයා වූයේ ඔහුය. හුණුකඩේ zzසෝමේZZ නමැති තවත් අයෙකුද හිඟ=රක්ගොඩ පන්සලගොඩැල්ලේ බණ්ඩාරද මට හඳුනාගන්නටලැබුණි.ඔවුන් ව්‍යාපාරය සමග උද්යෝගීමත් අන්දමින් වැඩකළ තවත් සමහරෙකි. මම ඔවුන් හා පංති පැවැත්වූයෙමි. මෙය 1968 අවසානයට කිට්ටුවය. ඊට පසුව මම කොළඹට ආපසු පැමිණියෙමි.

 මා පොළොන්නරුවෙහි සිටියදී සුසිල් නමැත්තෙකු සහ ඔහුගේ නම මට මතක නැති තවත් තැනැත්තෙකු ඒ ප්‍රදේශයෙහි වැඩ කිරීම සඳහා විෙජ්වීර එවන ලදි. මා පොලොන්නරුවෙහි සිටියදී විෙජ්වීරද එක් අවස්ථාවක එහි පැමිණි නමුත්, මට ඔහු හමුවුණේ නැත. මා කොළඹට පැමිණීමෙන් පසු මධ්‍යම කොමිටියේ රැස්වීමක් ඌරුබොක්කේදී පවත්වන ලදි. මේ රැස්වීම කැඳවා තිබුණේ විෙජ්වීර විසිනි. මේ රැස්වීමට පහත දැක්වෙන අය පැමිණ සිටියෝය. සයිමන් අබේගුණවර්ධන, ඛෙනට් වීරසිංහ, ලොකු අතුල, ටී. ඩී. සිල්වා, සනත් හා තවත් අය. දැන් ඔවුන්ගේ නම් මට මතක නැත. ධනපාලද පැමිණ සිටියේය. මේ සාකච්ඡාව තිබුණේ 1969 ආරම්භයට කිට්ටුවය. මේ සාකච්ඡාවෙහිදී එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුව ඒකාධිපතිත්වයට හැරෙන්නට ඉඩ තිඛෙන නිසා අපට තුවක්කු එකතු කරන්නට කියා විෙජ්වීර උපදෙස් දුන්නේය. සාකච්ඡාව දින දෙකක් පැවැත්වුණි.

 මා කොළඹට පැමිණ ශිෂ්‍යයින්ගේ අංශයෙහි වැඩ කිරීමට පටන් ගත්තේය. මේ අවස්ථාවෙහි කොළඹ අංශයෙහි දිස්ත්‍රික් කාරක සභාවේ රැස්වීමක් පැවතුණේය. මේ කාරක සභාවේ ලේකම් ටී. ඩී. වූ අතර, මම උප ලේකම් වූයෙමි. අනෙක් කාරක සභිකයින් නම් මෙරිල් ධනපාල, උයන්ගොඩ, ඔස්මන්ඩ්, පොඩි විෙජ්රත්න හා කරුණාරත්නය. මේ කාරක සභාව ටී. ඩී. ගේ ගෙදරදී නිරතුරුවම රැස්වී වැඩ ගැන හා කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ සංවිධානය ගැන සාකච්ඡා කළේය. කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයට පහත දැක්වෙන ප්‍රදේශයන් ඇතුළත් වී තිබුණි. මහනුවර පාරේ වරකාපොල දක්වා, හයිලෙවල් පාරේ අවිස්සාවේල්ල දක්වා, මීගමු පාරේ මීගමුව දක්වා, ගාලූ පාරේ මොරටුව දක්වා හා මැද කොළම, කොළඹ නගර සභා ප්‍රදේශයද ඇතුළුව සෑම ප්‍රදේශයක්ම දිස්ත්‍රික් ලේකම් කෙනෙකු භාරයේ  තිබුණ අතර, පහත දැක්වෙන අය ඔවුන් වේ. මීගමු පාර – මිල්ටන්, මහනුවර පාර – ප්‍රේමසිරි, ගාලූපාර – වසන්ත, හයිලෙවල් පාර – නිමල් මහරගේ, මැද කොළම – ඔස්මන්ඩ් හා ටී. ඩී. සහ වෘත්තීය සංගම් අංශය ධනපාල භාරයේය. පොඩි අතුලත් වෘත්තීය සංගම් අංශයෙහි සිටින ධනපාලට උපකාර කිරීම පිණිස තෝරා ගත්තේය.

 ශිෂ්‍යයින්ගේ අංශයෙහි මා වැඩ කරද්දී ඥානපාලගේ මාර්ගයෙන් පියසිරි නොහොත් කුලරත්න බණ්ඩා හඳුනාගන්නට මට ලැබුණි. මට ඔහු හමු වුණේ ඉඩම් සංවර්ධන වෘත්තීය සංගම් කාර්යාලයෙහිදීය. මේ කාලයේදී පෑලියගොඩ ධර්මාලෝක, ශ්‍රී ලංකා විද්‍යාලය, මරදාන, ධර්මපාල විද්‍යාලය, කෝට්ටේ ආනන්ද කොලීජිය, කොළඹ යන පාසල්වල පංති පවත්වන ලදි. විෙද්‍යා්දයෙහි ද මම පංති පැවැත්තුවෙමි. මෙන්න මේ පංතිවලට පසුව තමයි කතරගම සයිමන් අබේගුණවර්ධනගේ ගෙදර කඳවුරක් පැවැත්වූයේ. විෙද්‍යා්දයෙන් පහත දැක්වෙන අය මේ කඳවුරට පැමිණියෝය. ගරු කොටවිල දේවසිරි, සුනිල්, ගරු භද්දිය, නිමල් මහරගේ, ප්‍රේමපාල හා මම ද මේ කඳවුර සඳහා ගියෙමු. මොවුනට අතිරේකව දින හයක් පැවැත්වුණු මේ කඳවුරට තවත් බොහෝ දෙනෙක් පැමිණ සිටියෝය. විෙජ්වීර පංති පැවැත්තුවේය. මෙය අධ්‍යාපනික කඳවුරක් විය. බොහෝ දෙනෙකුට ඔවුන්ගේ ආපසු පැමිණීමෙන් පසු මැලේරියාව සෑදුණි. මේ කඳවුරට පසු සුනිල් හා ගරු දේවසිරි ව්‍යාපාරය සඳහා උද්යෝගයෙන් වැඩ කරනන්ට පටන් ගති. මාසයකට පමණ පසු

සනත් ටී. ඩී. ගේ ගෙදර කොළඹ දිස්ත්‍රික් සාමාජිකයේ සාමාජිකයන්ගේ රැස්වීමක් කැෙඳව්වේය. පහත දැක්වෙන අය පැමිණ සිටියහ. ටී. ඩී., ධනපාල, මිල්ටන්, ඔස්මන්ඩ්, වසන්තා, ප්‍රේමසිරි, පොඩි අතුල පොඩි විෙජ්, මෙරිල් සහ කරූ වෙති.

 මේ සාකච්ඡාවෙහිදී අපට තුවක්කු, බෝම්බ, නිලඇඳුම්, ඇසිඩ් වර්ග, විදුලි බුබුළු යනාදිය රැස් කිරීමට කියන ලදි. ලොකු අතුල හා පොඩි අතුල තුවක්කු එක්කාසු කිරීම, බෝම්බ සෑදීම යනාදිය භාරව සිටියෝය. මම විද්‍යෝදයෙහි අධ්‍යාපනික කඳවුරු පැවැත්වීමේ වැඩ දිගටම කරගෙන ගියෙමි. සාමාජිකයින් සඳහා මා පංති පවත්වන සෑම අවස්ථාවකම තුවක්කු හා පුපුරන ද්‍රව්‍ය එක්රැස් කිරීම හා අප ඇරඹීමට අදහස් කොට ඇති විප්ලවයට සූදානම් වෙන ලෙසට හා ඒවායේ අවශ්‍යතාවය මා ඔවුනට කීවේය.

 වර්ෂ 1969 යේ අවසානයට කිට්ටුව ටී. ඩී. සිල්වාගේ ගෙදර සාකච්ඡාවක් තිබුණි. පැමිණ සිටි අය නම්, ටී. ඩී., ධනපාල, කරුණාරත්න, ඔස්මන්ඩ්, ප්‍රේමසිරි, මෙරිල් ජයසිරි, මිල්ටන්, විමලගුණේ හා පොඩි අතුල වෙති. විෙජ්වීර මහ මැතිවරණය කල් තැබීමට ඉඩ ඇති බවට බියක් පළ කළේය. අමතරව එක්සත් ජාතික පක්ෂය තිර වශයන්ම මැතිවරණයේදී පරදින බවත්, ඔවුන් ආණ්ඩුව භාර නොදීමට ඉඩ ඇති බවත්, ඒකාධිපති ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීමට ඉඩ ඇති බවත් විෙජ්වීර කීවේය. එවැනි සිදුවීමක්

සඳහා අප සූදානම් විය යුතු බව විෙජ්වීර කීවේය. අමතරව විෙජ්වීර කීවේ සමගි පෙරමුණට අප සහයෝගය දිය යුතුය. ඉඩ ඇති සෑම අවස්ථාවකම ඔවුන් සමඟ ඡන්ද කොට්ඨාශවල වැඩ කළ යුතුය, යන්නය. එක්සත් ජාතික පක්ෂය බලයට පැමිණියහොත් අපට දිගටම වැඩ කරගෙන යාමට අපහසු වන්නේයයි ඔහු කීවේය. සමගි පෙරමුණ බලයට පැමිණියේ නම්, වැඩ කරගෙන යාමට පහසු වෙන බවත්, විප්ලවයක් ඇරඹීමේ අපට ඇති ඉඩ ප්‍රස්ථා ඉතාමත් හොඳවෙන බවත්, ඔහු කීවේය. සාමාජිකයින්ට ඉතා ඕනෑකමින් කියා පුපුරන ද්‍රව්‍ය, තුවක්කු එක්රැස් කිරීම හා නිල ඇඳුම් සූදානම් කිරීම ඉක්මන් කරන ලෙසට ඔහු කීවේය. අනෙක් දිස්ත්‍රික්ක නායකයන් හමුවුණු බවත්, මේ පිළිවෙළටම ඔවුන්ටද සූදානම් වීමට කී බවත්, ඔහු අපට කීවේය. පෙර කඳවුරුවලදී ඔහු විසින් නියමිත කොට ඇති පරිදි, අපට අවශ්‍ය දේවල් ලබා ගැනීමට ඔහු අමතරව අපට කිවේය.

 මා විසින් ඉහත දී සඳහන් කරන ලද ඌරුබොක්කේ පැවැත්වූ සාකච්ඡාවෙහිදී විප්ලවයකට අවශ්‍ය ඒකීය දේවල් ගැන පළමුවෙන්ම මට දැනගන්නට ලැබුණි. ඒ සාකච්ඡාවෙහි දී සෑම සාමාජිකයෙකුම නිල්පාට නිල ඇඳුම් කට්ටලයක් පිළියෙළ කොට ගතයුතු බව විෙජ්වීර කීවේය. කමිසයට සාක්කු දෙකක් තිබිය යුතු අතර කරපටි නොතිබිය යුතුය. අත් දිගට තිබිය යුතු අතර වාටි මසා නොතිබිය යුතුය. කලිසම් වල ඉදිරිපස හා පසුපස උඩින් අල්ලන ලද සාක්කු තිබිය යුතුය. බූට්ස් කුට්ටමක්, පිහියක්, බඩු මල්ලක්, රණ මලූ, හමුදා පටියක්, යකඩ තොප්පියක්, විදුලි පන්දමක්, වතුර බෝතලයක්, කෙටි කඩුවක්, කැන්වස් රෙදි,  දිග මේස්, පහසු නම් තුවක්කුවක් හෝ පිස්තෝලයක්, ප්‍රථමාධාර බෑගයක් හා මැලේරියා මර්ධන පෙති තිබිය යුතුය. මේ ලැයිස්තුව සෑම සාමාජිකයෙකුටම දුන්නේ නැත. දේශන පහක් පැවැත්වීමෙන් පසුව ඔවුන්ගෙන් විශ්වාස කළ හැකි පුද්ගලයන් තෝරාගෙන ඔවුන්ට නිල ඇඳුම් හා අවි ආයුධ සූදානම් කර ගැනීමට කියන ලදි. අනෙක් අය ගැන කාලයක් පරීක්ෂාවන් සිට විශ්වාස කළ හැකි තත්වයට පැමිණ තිඛෙන බව පෙනුණි නම් ඔවුන්ගෙන් සෑම අයෙකුටම අවශ්‍ය දේවල් ගැන වෙන වෙනම කියන ලදි. සාමාන්‍ය වශයෙන්ම මේ අවශ්‍ය දේවල් ගැන කඳවුරුවලදී සඳහන් කරනු ලැබේ. මේ සාකච්ඡාවට පසු සාමාජික සංඛ්‍යාව වැඩි කරගෙන ඔවුනට අපේ ප්‍රතිපත්ති ගැන හොඳ දැනුමක් දීම සඳහා අපි තද වෙහෙසක් ගෙන වැඩ කිරීමට පටන් ගතිමු.

 මේ කාලයේ සිට මැතිවරණ කාලය දක්වා මා පැවැත්තුවේ අධ්‍යාපනික කඳවුරු දෙකක් පමණක් ය. පළමු එක පැවැත්තුවේ අඹේපුස්සේය. දෙවැන්න දිවුලපිටිය ප්‍රදේශයෙහි පූර්ණ කාලීනයකු වූ වනසිංහගේ ගෙදරය. වනසිංහ විසින් සංවිධානය කරන ලද මේ කඳවුරට සාමාජිකයින් 15 ක් පමණ පැමිණ සිටියහ. මේ කඳවුරෙහිදී දින තුනක කාලය ඇතුළත මා විෂයයන් 5ම දේශනා කළේය. මා අනෙක් අධ්‍යාපනික කඳවුර පැවැත්තුවේ විද්‍යෝදයෙහිය. විශ්වවිද්‍යාලය පිටුපස බෝඩිමකය. සුනිල් මේ කඳවුර පිළියෙළ කළේය. දින 3ක් පැවැත්වුණු මේ කඳවුරට විෙද්‍යා්දයෙන් 15 ක් පමණ පැමිණ සිටියහ. මෙහිදී මා දේශනා 5 පැවැත්තුවේය.

 1969 යේ දෙසැම්බර් මාසයේදී පමණ ආණ්ඩුවට අපේ ව්‍යාපාරය ගැන දැනගන්නට ලැබී ඔහු සොයන බව විෙජ්වීර අපට කීවේය. ඊලඟට ඔහු දකුණු පළාතට ගොස් 1970 මැයි මාසයේදී හිර භාරයට ගන්නා තුරුම එහි සිටියේය. විෙජ්වීර කොළඹ නැතිවීමත්, මුදල් සීමාවීමක් නිසා අපට වැඩ කරගෙන යාමට අමාරු බව පෙනෙන්ට තිබුණි. අමතරව මේ අවස්ථාවේදී අපේ තවත් සාමාජිකයින් සමූහයක් හිර භාරයට ගන්නා ලදි. සිතියම් හා පතරොම් තබා ගැනීම ගැන ගල්කිස්සේදී වසන්තා කරුණාරත්න හිරභාරයට ගැනීම මට මතකය. මීට පසුව තුවක්කුවක් හා පුපුරණ ද්‍රව්‍ය තබා ගැනීම ගැන විෙද්‍යා්දයෙහි ගුණරත්න වීරකෝන් කළුතරදීත්, ප්‍රේමසිරි සිරිවර්ධන රංගලදීත් සිරභාරයට ගත්තෝය. අපි බියවී නිසලව සිටීමට තීරණය කරගතිමු.

 එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් ඒකාධිපති ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීමට ඇති වැඩ පිළිවෙළ ගැන අප කථා කළේ නමුදු මෙයට එරෙහිව නැගී සිටීම සඳහා සූදානම් වීමට ඇති අවශ්‍යතාවයන් හා මේ ක්‍රියාවලට ප්‍රති ප්‍රහාරය දීම සඳහා කිසිවක් අප කළේ නැත. එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් ඒකාධිපති ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීමට තැත් කළේ නම්, එවැන්නකට ප්‍රති ප්‍රහාර දීමට ඒ අවස්ථාවෙහි ඇත්තවශයෙන්ම අපට ශක්තියක් තිබුණේ නැත. විෙජ්වීර හිරභාරයට ගැනීමෙන් පසු සනත් කොළඹට පැමිණ කොළඹ නායකයින් සමඟ සාකච්ඡාවක් පැවැත්තුවේය. නඩුවට අප මුදල් එකතු කළ යුතු යයි කියා ඔහු කීවේය. පෙරකදෝරුවන් ලබා ගැනීමට යාමට ටී. ඩී. සිල්වා, කරුණාරත්න, ඔස්මන්ඩ්ගේ මව හා සනත් භාරගති. නඩුවට මුදල් කෙසේ එකතු කළාද කියා මම නොදනිමි. මා සිතන්නේ සනත් හා සිසිල්චන්ද්‍ර මෙයට නිරත වූ බවය. මැතිවරණයට පෙර විෙජ්වීර නිදහස් කිරීමට ප්‍රථම විෙජ්වීර නිදහස් කරන ලෙසට ඉල්ලමින් ප්‍රසිද්ධ ස්ථානවල විශාල දැන්වීම් ගසන ලෙසට, සනත් අපට උපදෙස් දුන්නේය. මේ විශාල දැන්වීම් සඳහා අඩංගු වියයුතු කොටස් සනත් අපට දුන් අතර, නොයෙක් දිස්ත්‍රික්ක නායකයින් විසින් දැන්වීම් කොළ පිලියෙළ කළෝය. පියසිරි හා මිල්ටන්ගේ සහාය ඇතිව මුනිදාස රාජාගේ ගෙදරදී මම ලොකු දැන්වීම් 100ක් පිළියෙළ කළෙමි. පියසිරි හා මාබෝලේ රෙක්සි ප්‍රනාන්දු හා මා මේ ලොකු දැන්වීම් මාබෝලේ ගැසුවෝය.

 මැතිවරණයෙන් පසු විෙජ්වීර නිදහස් කරන ලදි. විෙජ්වීර නිදහස් කළ දින මම නුවරඑළිය උසාවියට ගියෙමි. මා ගමන් කළේ විෙද්‍යා්දයේ සුනිල්, ඩැනියෙල්, මහින්ද විෙජ්සේකර හා විෙද්‍යා්දයෙන් පැමිණි තවත් අය සමඟය. අප සමඟ ගිය තවත් බොහෝ අය වූහ. එකතුව 50 ක් පමණ සිටියෝය. විෙජ්වීර නිදහස් කිරීමෙන් පසු නුවරඑළියේ දුම්රිය ස්ථානයට පැමිණි විට දුම්රිය ස්ථානයේ සේවකයෙකු විසින් ඔහු පිළිගෙන මල්මාලාවක් දමන ලදි. ඔහු කෙටි කථාවක් කොට කරුණාරත්න, අනුර, දෙල්ගොඩ රාජා, ලොකු අතුල, සිසිල්චන්ද්‍ර සමඟ මොටෝරථ දෙකකින් ගියෝය. අනෙක් අය සමඟ මම ආපසු කොළඹට පැමිණියෙමු. ධර්මසේකර පක්ෂයෙන් පැන්නීමෙන් පසු විෙජ්වීර හා අනෙක් අය විසින් මා කෙරෙහි අවිශ්වාස සහගත හැඟීම් ඇති කර ගන්නා ලදි. මේ කාලයෙහි විෙජ්වීරගේ විශ්වාසදායී  සහායකයින් වූයේ ලොකු අතුල, සිසිල්චන්ද්‍ර, සනත් හා සුනන්ද දේශපි්‍රය යන අය ය.

 වර්ෂ 1971 පටන් ගැනීමේදී පමණ, විෙජ්වීර අනෙක් අයට වඩා මා කෙරෙහි විශ්වාසයක් තැබීමට පටන් ගත්තේ, වර්ෂ 1970 ජූලි මාසයේ විෙද්‍යා්දයෙහිදී පැවැත්වූ රැස්වීමට පෙරාතුව විෙජ්වීර හා සනත්ගෙන් ඔවුන් පුවත්පතක් පිට කිරීමට යන බව මම දැන ගතිමි. පත්‍රය ප්‍රසිද්ධ කිරීමට මා ඇතුළත් කරගත්තේ නැත. මේ කාරිය පැවරුවේ පොඩි ලකී, සිසිල්චන්ද්‍ර හා සුභසීල කොඩිකාර යන අයටය. ජනතා විමුක්ති පුවත්පතට මා කිසිම ලිපියක් සපයා නැත. පුවත්පතේ පිටපත් 500ක් පමණ මට ලැබීමත්, ඒවා ශිෂ්‍ය සාමාජිකයින් අතර විකිණීමටත් මම පුරුදුව සිටියෙමි. වර්ෂ 1970 ජූලි මාසයේදී විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයෙහි රැස්වීමක් පැවැත්වීමටත්, විෙජ්වීර එහිදී ප්‍රසිද්ධියේ පෙනී සිටීමත්, මහින්ද විෙජ්සේකර යෝජනා කළේය. මේ රැස්වීම පැවැත්වීමේ අරමුණ නම් සමාජවාදී සංගමයට සාමාජිකයින් ඇද ගැනීමය. එය පිහිටුවීමට තිබුණේ

විෙද්‍යා්දයෙහිය. මේ කාලයේද සෝමසිරි කුමානායක විසින් පාලනය කරන ලද සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමයේ ශාඛාවක් පේරාදෙණිය සරසවියෙහි තිබුණේය. සරසවිවලින් ශිෂ්‍යයින් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට ඇද ගැනීමට අප පාවිච්චි කළ එක උපක්‍රමයකි මේ.

 විද්‍යා්දයෙහි පැවැත්වූ මේ රැස්වීම සංවිධානය කළ අය නම් සුනිල්, මහින්ද හා මාය. මේ රැස්වීමෙන් සති දෙකකට පසුව, විෙජ්වීර ටී. ඩී. සිල්වාගේ ගෙදරට සාකච්ඡාවක් සඳහා කැෙඳව්වේය. මේ සාකච්ඡාවට පහත දැක්වෙන අය පැමිණ සිටියහ. විෙජ්වීර, සුනිල් රත්නසිරි, මහින්ද විෙජ්සේකර, බමුණුසිංහ, මැදගම පියසීල, විද්‍යාලංකාරයේ වසන්ත, කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ සුමනරත්න අම්බලන්ගොඩ, කිත්සිරි, පියසිරි නොහොත් කුලරත්න බණ්ඩා, කොළඹ විශ්ව විශ්වවිද්‍යාලයෙහි ධර්මසේන කැළණියේ සිසිර, විමලගුණේ, ටී. ඩී. සිල්වා, මිල්ටන්, ලක්ෂ්මන් මාදුවගේ, ආනන්ද කොලීජියේ නාලක හා මාද වෙත්. මේ සාකච්ඡාව කැඳවා තිබුණේ දේශප්‍රේමී ශිෂ්‍ය පෙරමුණ පිහිටුවීම සඳහාය. මහින්ද විෙජ්සේකර සභාපති පදවියටද, කුමානායක ලේකම් පදවියටද පත්කර ගන්නා ලදි. මේ අය කැඳවා විෙජ්වීර විසින් ඔවුන්ට ඒ ඒ ප්‍රදේශවල ශිෂ්‍යයින් සමඟ එකට වැඩ කිරීම අපේ මූලික අරමුණ යයි කියන ලදි.

 ශිෂ්‍ය සංගමය ප්‍රධාන වශයෙන්ම ක්‍රියාත්මක වීමට තිබුණේ කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයෙහිය. පියසිරි මාගේ සහායක  වශයෙන් තබා ශිෂ්‍යයින්ගේ වැඩ මට භාර දෙන ලදි. තවදුරටත් කොළම දිස්ත්‍රික්කය කොටස් පහකට ඛෙදන ලදි. කොළඹ සිට මහනුවර පාර ඔස්සේ වරකාපොල දක්වා සිසිර හා කැළණියේ ජයවික්‍රමට පවරන ලදි. පෑලියගොඩ සිට මීගමුව දක්වා රෙක්ෂි ප්‍රනාන්දුට හා මාබෝලේ මාරියස්ට පවරන ලදි. දකුණු කොළඹ මුනිදාස රාජා හා නාලකට පවරන ලදි. මැද කොළඹ පියසිරි නොහොත් කුලරත්න බණ්ඩාට පවරන ලදි. කොළඹ හයිලෙවල් පාර ඔස්සේ හංවැල්ල දක්වා සුනිල් රත්නසිරි හා රංජිත් නොහොත් කලූ රංජිත්ට පවරන ලදි. මට ඒ සියල්ලටම නිසැක භාරයක් තිබුණි. මේ නායකයින් ඒ පෙදෙස්වල ඇති පාසැල්වලින් නව සාමාජිකයින් බඳවාගෙන සාමාජිකත්වය පුළුල් කරමින් වැඩ කිරීමට පටන් ගත්තෝය.

 මැද කොළඹ උද්යෝගීමත් සාමාජිකයින් වූයේ කපිල, එෙ`ඩ්රමුල්ලේ සුදු සරත්, අක්බාර් නගරයේ නිමල්, වැල්ලම්පිටියේ බන්දුල, වේයන්ගොඩ ලාල් හා පියසිරි යන අයය. 71.4.5 වෙනි දින සුදු සරත්, ලාල් හා නිමල් සිර භාරයට ගන්නා ලදි. දකුණු කොළඹ උද්යෝගීමත් සාමාජිකයින් වූයේ රාජා, මුනිදාස, දෙහිවල උපාලි, දෙහිවල මහේන්ද්‍ර හා දෙහිවල යම්කිසි ස්ථානයක නතරවී සිටි මැද වේයන්ගොඩ බන්දුල යන අයය. හයිලෙවල් පාරේ උද්යෝගීමත් සාමාජිකයින් වූයේ සුනිල් රත්නසිරි, zzරතු බලයZZ ප්‍රකාශක රිචඩ්, කලූ රංජිත්, පොඩි විතාන හා ඩැනියෙල්ය. මහනුවර පාරේ උද්යෝගීමත් සාමාජිකයින් වූයේ සිරිසේන, ජයවික්‍රම, කිරලවැල්ලේ සේමසිරි, විෙද්‍යා්දයේ ගමගේ හා අජිත්ය. මීගමු පාරේ වූයේ රෙක්ෂි ප්‍රනාන්දු, විෙද්‍යා්දයේ කොතලාවල, දිවුලපිටියේ විෙජ්රත්න, කෙහෙල්ලෙල්ලේ රංජිත් ය. මේ අය ශිෂ්‍ය අංශයේ උද්යෝගීමත් සාමාජිකයින් වේ. (විභාගය කල්දමන ලදි)

 දිනය: 71.7.2 වේලාව: පෙ.ව. 9.00 ස්ථානය: අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තමේන්තුවේ පරීක්ෂණ අංශය. සමරරත්න විතාන ආරච්චිගේ පියතිලක නැවත අ~ ගැසීමෙන් පසු මෙසේ කියා සිටී.

 70.8.10 වෙනි දින හයිඩ් පාක් එකේ පවත්වන ලද ප්‍රසිද්ධ රැස්වීමේදී මාගේ කාණ්ඩයට රැස්වීම්වල ආරක්ෂාව සංවිධානය කිරීමේ කාරිය පවරන ලදි. රැස්වීම්වල ආරක්ෂාව මා සංවිධානය කළ යුතුය කියා සනත් මට කීවේය. ශිෂ්‍ය අංශවල දිස්ත්‍රික්ක නායකයින්ගේ මාර්ගයෙන් මා ශිෂ්‍ය අංශයෙන් සාමාජිකයින් 50ක් පමණ හයිඩ් පාක් එකට කැෙඳව්වේය. මට ඔවුන් මුණ ගැසුණේ ප.ව. 4.00 ට පමණය. මෙයට ප්‍රථම ඔවුන් කාණ්ඩ වශයෙන් වේදිකාව අසලත්, ඉදිරිපසත්, පසුපසත්, පිට්ටනිය ඇතුළතත්, පිට්ටනියට ඇති ගේට්ටු අසලත් නතරකර තබන ලෙසට මම නායකයින්ට කීවෙමි. හඳුනාගැනීමේ සලකුණක් වශයෙන් ඔවුන්ගේ කමිසවල ඉදිරිපස ආයකටු දෙකක් පැළඳ ගැනීමට මම ඔවුන්ට උපදෙස් දුනිමි. ධර්මසේකරගෙන් අප කරදර බලාපොරොත්තු වූ අතර ඔවුන් ගැන බලන ලෙසටත්, ඔවුන් ගැන පරීක්ෂාවෙන් සිටින ලෙසටත් කියා අපි ඔවුන්ට උපදෙස් දුනිමු.

 මා ශිෂ්‍ය අංශය භාරව සිටියදී, නව සාමාජිකයින් බඳවා ගැනීමේ කාරියත්, තුවක්කු හා පුපුරන ද්‍රව්‍ය එකතු කිරීම සංවිධානය කිරීමත්, ගැන පියසිරිට උපදෙස් දුන්නේය. සමාජිකයින් සඳහා අධ්‍යාපනික කඳවුරු පැවැත්වීම ගැන මා යොමුවී සිටියේය. එවැනි අධ්‍යාපනික කඳවුරු 12ක් පමණ මා පැවැත්තුවේය. සමහරවිට ශිෂ්‍ය අංශයේ සාමාජිකයින්ට අමතරව දිස්ත්‍රික්ක නායකයන්ද ඔවුන්ගේ සාමාජිකයින් දේශනාවලට පිටත් කළෝය. පහත දැක්වෙන ස්ථානවල මම කඳවුරු පැවැත්තුවෙමි. විෙද්‍යා්දයේ තුනකි. එයින් එකක් විශෙAෂයෙන්ම බෞද්ධ භික්ෂුන් වහන්සේලා සඳහාය. විෙද්‍යා්දයේ සංඝාරාමයෙහි තවත් කඳවුරු

දෙකක් පැවැත්තුවෙමි. මීරිගමදී පියසිරි විසින් සූදානම් කරන ලද එකකි. බැලූම්මහර දෙකකි. ගැහැණු ළමයි 20 ක් සඳහා හෝමාගම එකකි. ඇරැව්වල ලීලාගේ ගෙදර එකකි. ශිෂ්‍ය අංශ සඳහා මා පැවැත්වූ කඳවුරු මෙපමණකි. ගැහැණු ළමයි 15 ක් සඳහා ටී. ඩී. සිල්වාගේ ගෙදර මා අධ්‍යාපනික කඳවුරක් පැවැත්තුවාය කියා සඳහන් කරන්නට මට අමතක විය. මේ සියලූම කඳවුරු පැවැත්තුවේ දින 5 හේ කාලසීමා ඇතිවය. මේ දේශනා 5ට අතිරේකව මේ කඳවුරුවලදී ඓතිහාසික භෞතිකවාදය, ද්වන්දාත්මක භෞතිකවාදය සහ ලංකාව හා එහි සමාජය ගැනද මා දේශනා කරන ලදි.

 ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ මගින් මහනුවර හා අම්බලන්ගොඩ පවත්වන ලද මහජන රැස්වීම්වලට පමණක් මම සහභාගි වුණෙමි. මහනුවර රැස්වීමට පසුව අපේ සාමාජිකයින් 200ක් පමණ ඇතිව, මා දුම්රියෙන් ආපසු එමින් සිටියෙමි. වැඩි දෙනෙක් ගමන් කළේ ප්‍රවේශ පත්‍ර නොමැතිවය. මහනුවර දුම්රිය ස්ථානයේදී අපේ සාමාජිකයින් කණ්ඩායමක් හා ඉන්දියාවෙන් එන සංචාරකයන් කණ්ඩායමක් අතර විවාදයක් ඇති විය. මේ ඉන්දියානුවන් ආසනවල හාන්සි වී සිටි අතර, අපේ සාමාජිකයින් ඔවුන්ට වාඩිවීමට ඉඩ දෙන ලෙස කීමෙන් පසු මේ තර්කය ඇති විය. මේ අමුත්තන් හා අපේ සාමාජිකයින් ගුටි ගසා ගැනීමට වූයෙන් මම ඉදිරිපත් වුණෙමි. මෙයින් එක් ඉන්දියානුවකුගේ ඔලූව දොරක හැපීම නිසා තුවාල විය.

 පොලිස් නිලධාරීන් ලඟා වනවිට මා ඔවුන් වෙන් කිරීමට උත්සාහ දරමින් සිටියෙමි. පොලිස් නිලධාරීන් පැමිණීමෙන් පසු එක් ඉන්දියානුවෙකු ඔවුන්ට ගැසූ අයගෙන් එක් කෙනෙකු වශයෙන් මා පෙන්නුවේය. මා හිරභාරයට ගෙන බොනිපස් හා තවත් දෙදෙනෙකු සමඟ මහනුවර පොලිස් ස්ථානයට ගෙන ගියෝය. පොලිස් ස්ථානයෙහිදී අප හිරකොට තැබුවේන් ඊට පසු දින කුමානායක විසින් අපට ඇපදී ඉවතට ගන්නා ලදි. අපට විරුද්ධව උසාවියේ නඩු පැවරුවේ නමුදු තුවාලය සිදුවී ඇත්තේ අත්වැරදීමකින්ය යන වෛද්‍ය වාර්තාව උඩ අපව නිදහස් කරන ලදි. රු. 10/} ක ගාස්තුවක් ගෙවීමෙන් පසු කුමානායක අප වෙනුවෙන් පෙරකදෝරුවෙකු ලබා ගත්තේය.

 වර්ෂ 1969 අවසානයට කිට්ටුව රජයේ දෙපාර්තමේන්තුවක උසස් තනතුරක් උසුලන ඔහුගේ මිතුරෙක් අපේ ව්‍යාපාරය ගැන සාකච්ඡා කිරීමට කැමතිව සිටිනවා යයි කියා පොඩි ලකී මට කීවේය. ඔහු පිළියෙළ කරන ලද දිනයෙහිදී පොඩි ලකී විසින් දෙල්කන්දේ ප්‍රේමපාලගේ නිවසට එක්ක එන ලද මේ තැනැත්තා මට මුණගැසුණි. සුසිල් සිරිවර්ධන වශයෙන් මම ඔහු හඳුනාගතිමි. එදින සාකච්ඡාවට නිමල් මහරගේ, ප්‍රේමපාල හා පොඩි ලකී පැමිණ සිටියෝය. අපේ දේශනා 5හේ අන්තර්ගත කරුණු ලූහු~ු කොට මා ඔහු සමඟ සාකච්ඡාවක් පැවැත්තුවේය. අපි අපගේ නායකයා හමුවී තවදුරටත් සාකච්ඡා කරමු යයි සුසිල්  කීවේය. මේ අවස්ථාවේදී විෙජ්වීර කතරගම සැඟවී සිටියේය. රජයේ උසස් නිලධාරියෙකු වන සුසිල් සිරිවර්ධන මුණගැසුණු බවත්, ඔහු හමුවීමට හා අපේ ව්‍යාපාරය ගැන සාකච්ඡා කිරීමට ඉතා ආශාවෙන් සිටින බවත්, ඔහු අපට ප්‍රයෝජනවත් වියහැකි

පුද්ගලයෙකු බවත් කියා මා පොඩි ලකීගේ මාර්ගයෙන් විෙජ්වීරට පණිවුඩයක් යැව්වේය. පොඩිලකීගේ මාර්ගයෙන් පණිවුඩය යැව්වාය කියා කීමෙන් මා වරදක් කළේය. ඇත්තවශයෙන්ම විෙජ්වීරට දැන්වීම සඳහා මම යැව්වේ නිමල් මහරගේය. නිමල් මහරගේ ගේ මගින් විෙජ්වීර ඔහු හමුවීමට මට සුසිල් එවිය හැකි දිනය සඳහන් කොට පණිවුඩයක් එවා තිබුණේය. මා සුසිල් සිරිවර්ධන හා සමඟ පළමුවන සාකච්ඡාව පැවැත්වීමෙන් පසු පොඩි ලකී සහ උයන්ගොඩ සමඟ සුසිල් හමුවීමට ඔහුගේ බම්බලපිටියේ ගෙදරට ගියෙමි. තවදුරටත් අපි ව්‍යාපාරයේ ප්‍රතිපත්ති ගැන සාකච්ඡා කළෙමු. වැඩිදුරටත් ව්‍යාපාරය ගැන දැනගැනීමට සුසිල්ගේ යහළුවන් කණ්ඩායමක් ඉතා කැමැත්තෙන් සිටි බව ඔහු කීවේය. විෙජ්වීර හමුවිය හැකි දිනය දන්වමින් මා සුසිල්ට පොඩිලකීගේ මාර්ගයෙන් පණිවුඩයක් යැව්වේය.

 නිමල් මහරගේ සුසිල් සමග යැවීමට සිටිය නමුදු අවසාන මොහොතේදී සුසිල් සමඟ ටී. ඩී. යැවීමට මා තීරණය කර ගත්තේය. ටී. ඩී. ට මා මේ ගැන කීමෙන් පසු ඔහු යාමට එකඟ විය. මා ටී. ඩී. සුසිල් ගේ ගෙදරට එක්ක ගොස් ටී. ඩී. සමඟ එහි යන ලෙසට මම ඔහුට කීවෙමි. ඔහු කතරගමට එක්කරගෙන යාමෙන් පසු ඔහුට විෙජ්වීර හමුවීමට හැකියයිද කියා මම කීවෙමි.

 ඊලඟට මට සුසිල් හමුවුණේ 1970 ජූලි මාසයේ විෙද්‍යා්දය විශ්වවිද්‍යාලයෙහි පැවැත්වූ රැස්වීමේදීය. ඊට පසු මට ඔහු හමු වුණේ නැත. 1970 අගෝස්තු මාසයේහිදී පියසිරි හා මා සීදුව අධ්‍යාපනික කඳවුරක් පැවැත්වීමට තීරණය කළෝය. අප කඳවුර පැවැත්වීමට පිළියෙළ කරගත් දිනයට පුළුවන් පමණ සීදූවට එවන ලෙසට දිස්ත්‍රික් ලේකම්වරුන් වැඩිදෙනෙකුට අපි දැන්නුවෙමු. පියසිරි, නවරත්න, සිසිර, ජයවික්‍රම හා සුනිල්ට කැළණියේ  දුම්රිය ස්ථානයෙහිදී ඔවුන් හමුවී සීදූවට කැඳවාගෙන එන ලෙසට මා විසින් උපදෙස් දෙන ලදි.

 කැළණියේ සෝමදාසත් සමඟ මා එදින රාත්‍රියෙහි සීදූවට ගියේය. මේ කඳවුරට යාමට පැමිණි බොහෝ දෙනෙක් සීදූව පොලිසිය විසින් සිරභාරයට ගෙන ඇති බව මා දැන ගත්තේය. ඊලඟට මම කොළඹට ආපසු ගියෙමි. සීදූව පොලිසිය මගින් 63 දෙනෙකු සිරභාරයට ගෙන තිබුණි. මේ ගැන විෙජ්වීර තදින්ම අමනාප වී කොළඹට කිට්ටුව කඳවුරක් සඳහා එවැනි විශාල පිරිසක් සංවිධානය කිරීම ගැන මට දොස් කීවේය. සිරභාරයට ගැනීමට තුඩුදීමකට අපේ සාමාජිකයින් එපමණ සංඛ්‍යාවක් ලබා ගැනීම ගැන මා සමඟ දෝෂාරෝපණයට ලක්වූ අනෙක් අය නම් ටී. ඩී., සනත්, මිල්ටන් හා කරුණාරත්න යන අයය.

 මා විශාල කඳවුරු පැවැත්වීම ගැන අධෛර්යයට පත්වූයේ නමුදු, කොළඹ ප්‍රදේශයෙහි පංති පවත්වාගෙන යාම මා දිගටම කරගෙන ගියේය. 1968 න් පසුව ටී. ඩී. සිල්වා කොළඹ ප්‍රදේශයේ භාරකාරත්වයේ තබන ලදි. වැඩිපුර පංති නොපවත්වන ලෙසට ඔහු මට කීමට පුරුදුව සිටියේය. ඔහුගේ කථාවෙන් හා අනෙක් අයගෙන් මා ඇසූ දේවල් අනුවත්, කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ සාමාජිකයින් වැඩි දෙනෙක් මා ගැන දන්නා නිසාත්, ටී. ඩී. යම්කිසි ප්‍රමාණයකට මා සමඟ ඊර්ෂ්‍යාවෙන් සිටි බව මට හැගුණේය.

 1970 ඔක්තෝබර් මාසයේදී සනත් මට ඔහුගේ ගෙදර සාකච්ඡාවකට එන්ටය කියා පණිවුඩයක් එව්වේය. මා ටී. ඩී., කරුණාරත්න හා උයන්ගොඩ කැටුව සනත්ගේ ගෙදරට ගියා. අප එහි ගියවිට සනත් එහි නොසිටි අතර එහි සිටි තැනැත්තෙකු බටපොල ධර්මදාස ජයසිංහගේ ගෙදර සාකච්ඡාව පැවැත්වෙන බව ඔහු අපට කීවේය. එහි සිටි මේ තැනැත්තා අප ජයසිංහගේ ගෙදරට එක්කරගෙන ගියේය. එහිදී මට විෙජ්වීර, සනත්, ධනපාල, සුසිල්, වික්‍රම, පොළොන්නරුවේ සුසිල්, ධර්මදාස ජයසිංහ හා අනුරාධපුරේ ජයසිංහ මුණගැසුණි. කුරුඳුගහහැතැප්මේ ගුරුවරයෙකුවූ ජයසිංහ මට මුණගැසුණු පළමුවන අවස්ථාවයි මේ. ඔහු සාකච්ඡාවට සහභාගි වූයේ නැත. ප්‍රදේශවල අපගේ කටයුතු පුළුල් කළයුතු බව විෙජ්වීර කීවේය. රට මුළුල්ලේම කටයුතු සංවිධානය කිරීමේ කාරිය කරුණාරත්න හා සනත්ට ඔහු භාර දුන්නේය. අනුරාධපුර පොලොන්නරුව, වවුනියා හා පුත්තලම යන ප්‍රදේශවල කටයුතුවල භාරය කරුණාරත්නට දුන්නේය. ඉතිරිවා බැලිය යුතුව තිබුණේ සනත් විසින්ය.

 වෘත්තීය සංගම් අංශවල අප ලබා ඇති දියුණුව සම්පූර්ණයෙන්ම සතුටුදායක නොවන බව විෙජ්වීර කීවේය. වෘත්තීය සංගම්වල සහයෝගය තව තවත් ලබා ගැනීමට මහන්සි වී වැඩ කරන ලෙසට විෙජ්වීර ටී. ඩී. හා ධනපාලට කීවේය. ශිෂ්‍ය අංශයේ දියුණුව ගැන විෙජ්වීර මගෙන් ප්‍රශ්න කළේය. අප ලබා ඇති දියුණුව මම ඔහුට කීවෙමි. අපේ වැඩ ගැන ඔහු සෑහීමකට පත්වී ඇති බව පෙනුණේය. ලොකු දැන්වීම් ගසන අවස්ථාවලදී අපේ සාමාජිකයන් හිරභාරයට ගැනීම ගැන විෙජ්වීර වැඩි කැමැත්තක් දැක්වූයේ නැත. අප බොහෝ ප්‍රවේශම් විය යුතු යයිද, මේ හිරභාරයට ගැනීම්වල ප්‍රතිඵලය නම් නිසි අයුරු සකස් නොවීම යයිද කියා ඔහු කීවේය. තවද අපේ නිල ඇඳුම් ගැන අප ඉක්මන් විය යුතු යිද, ලොකු අතුලට තුවක්කු හා පුපුරන ද්‍රව්‍ය එක්රැස් කර ගැනීමට සහයෝගය දිය යුතු යයිද, කියා විෙජ්වීර කීවේය.

 අප ජයසිංහලාගේ ගෙදරට ගිය දින සාකච්ඡාව ආරම්භ කළේ නැත. රාත්‍රියෙහි එහි ගිය අප එහිදී රෑ ආහාර ගෙන සාකච්ඡාව ආරම්භ කළේ ඊට පසුදින උදෑසනයි. දහවල් ආහාරයෙන් පසු සාකච්ඡාව අවසන් විය. මේ සාකච්ඡාව පැවැත්වූ කාලයෙහිදී විෙජ්වීර සිටියේ අම්බලන්ගොඩය. ඔක්තෝබර් මාසයෙන් පසුව විෙජ්වීර අම්බලන්ගොඩ සිටිය බව මට දැන ගන්නට ලැබුණි. ඒ කාලයෙහිදී ඔහු සිටියේ කා සමඟද කියා මම නොදනිමි. සිසිල්චන්ද්‍ර විෙජ්වීර සමඟ යාමට පුරුදුව සිටි බවත් මම දනිමි. සිසිල්චන්ද්‍ර ආරක්ෂකනිලධාරියෙකු වශයෙන් විෙජ්වීර හා සමඟ යන බව ලක්ෂ්මන් මාදුවගේ මට කීවේය.

 1970 නොවැම්බර් මාසයේ එක් සන්ධ්‍යාවක මා සිටියේ ටී. ඩී. ගේ ගෙදරය. එදින ටී. ඩී. ගේ භාර්යාවත්, දුව මලීත්, අම්බලන්ගොඩ ගොසින් ආපසු ගෙදර පැමිණියෝය. ඔවුන් සිසිල්චන්ද්‍රගේ ගෙදරට ගිය බව කීවෝය. තවද, විෙජ්වීර එහි සිටින බවද කීවෝය. සිසිල්චන්ද්‍රගේ ගෙදරට යාම ගැන විෙජ්වීර ඇයට දෝෂාරෝපණය කළ බව ටී. ඩී. ගේ

භාර්යාව ටී. ඩී. ට කීවාය. පවුල් කටයුතු ගැන මැදිහත් නොවන ලෙසට ඔහු ඇයට කීවේය. විෙජ්වීර ඇය සමඟ අමනාප වී, ඇත්තේ ටික කලකට ඉහත ඇයගේ දුව මලී සිසිල්චන්ද්‍රගේ ගෙදරට ගිය අවස්ථාවක විෙජ්වීර සිසිල්චන්ද්‍රගේ සොහායුරියවූ යසෝමාව සිඹිනවා මලී දැක තිබීම නිසායෙන් යැයි ටී. ඩී. ගේ භාර්යාව කීවාය. මා මෙය විශ්වාස නොකළේ අපේ ව්‍යාපාරය පළමුවෙන්ම පටන්ගන්නා අවස්ථාවෙහි විෙජ්වීරම  අපේ ව්‍යාපාරයේ ඇතුළත වැඩ ගැන බලපාන නිසා ගැහැණු ළමයි ඇසුරු නොකරන ලෙස අපට කීවේ. මා පෙර මෙය අසා නොතිබුණු නිසා ටී. ඩී. ගේ භාර්යාව විෙජ්වීරට අපහාස කිරීමට තැත් කරනවාය කියා මා සිතුවේය.

 ටික කලකට පසුව ටී. ඩී. ගේ ගෙදරදී මට විෙජ්වීර මුණගැසුණි. ඔහු පසකට මා කැඳවා ටී. ඩී. ගේ භාර්යාව ඇයගේ වැඩිමහල් දුව ඔහුට දීමට යෝජනා කොට ඇති බවත්, ඒ ගැන මා සිතා ඇත්තේ මොනවාදැයි කියා මගෙන් ඇසුවේය. මේ ගැහැණු ළමයා හා ලොකු අතුල සමඟ සම්බන්ධයක් ඇතැයි මා සිතූ බව මම විෙජ්වීරට කීවෙමි. කෙසේ වුවද ටී. ඩී. ගේ භාර්යාව ඇයගේ දුව, විෙජ්වීර බඳිනවාට හරිම කැමතියයි කියා, විෙජ්වීර කීවේය. ඊලඟට මා ඔහු සිසිල්චන්ද්‍රගේ සහෝදරියත් සමඟ ආදරයෙන් පසුවෙන බව ඇසූ බව මම විෙජ්වීරට කීවෙමි. මෙවැනි පෙම් සබඳකමක් තිබුණේ නැතැයි කියා විෙජ්වීර කීවේය. මේ කථාව මට ඇසීමට ලැබුණේ කෙසේදැයි කියා විෙජ්වීර මාගෙන් ඇසුවේය. මෙය ටී. ඩී. ගේ භාර්යාව මට කී බව මම ඔහුට කීවෙමි. ඊට පසු ඔහු මේ ගැන කථා කළේ නැත.

 නැවතත් අවස්ථාවක ටී. ඩී. ගේ ගෙදරදී විෙජ්වීර මට මුණ ගැසිණි. පැමිණ සිටි අනෙක් අය නම් කරුණාරත්න, උයන්ගොඩ, මිල්ටන්, සනත් හා ටී. ඩී. සිල්වාය. ටී. ඩී. ගේ භාර්යාව විසින් ඇයගේ දුව විෙජ්වීරට යෝජනා කිරීමට තැත් කළාය කියන කථාවක් පැතිර තිඛෙන බව ටී. ඩී. ගේ භාර්යාව කීවාය. ඇයට එවැනි අදහසක් නොතිබුණ බව ඇය කීවාය. මෙවැනි ඕපදූප කථා පක්ෂයේ හොඳනමට සුදුුසු නැති නිසා ඒවා නතර කළ යුතුයයි විෙජ්වීර කීවේය. විෙජ්වීර විසින් යසෝමා සිඹිනවා ඇයගේ දුව මලී දැක තිබේ යයි කියා ටී. ඩී. ගේ භාර්යාව අමතරව කීවාය. මේ ආකාරයට හැසිරීම නායකයාගේ හොඳනමට උචිත

නොවේයයි කියා ඇය කීවාය. යසෝමා සිම්ඹේ නැතැයි කියා විෙජ්වීර කීවේය. යසෝමා සමඟ ප්‍රේම සම්බන්ධයක් නොතිබුණ බව ඔහු කීවේය. පක්ෂයේ වැඩකැරීම් වලට බලපාන නිසා මෙවැනි වෙනස් කම් අප වැඩි දියුණු නොකළ යුතුයැයි විෙජ්වීර කීවේය.

 කෙසේවුවද, අතුල ටී. ඩී. ගේ දුව සමඟ ආදර සම්බන්ධයක් ඇතිකර ගැනීම ගැන විරුද්ධතාවක් නැතැයි අමතරව ඔහු කීවේය. විෙජ්වීර සිසිල්චන්ද්‍රගේ සොහොයුරිය සමඟ ආදරයෙන් පසුවෙන බව මම දැන ගතිමි. අතුලගේ ප්‍රේම සම්බන්ධයටද විෙජ්වීර විරුද්ධතාවක් ප්‍රකාශ නොකළ බව ඊලඟට මම වටහා ගතිමි. මක්නිසාද යත්, ඔහුගේ සම්බන්ධය හෙළිවූවිට විරුද්ධතාවක් පැන නොනැගීමට මග පාදා ගැනීමට ඔහුට අවශ්‍ය වූ හෙයිනි.

 1971 මුල් භාගයේදී බලපත්‍ර නොමැති රිවෝල්වරයක් ළඟ තබා ගැනීම ගැන උසාවි යාමට තිබූ හෙයින් මම විෙජ්වීර සමඟ හම්බන්තොට ගියෙමි. උසාවියෙහිදී මට මුණගැසුණු අනෙක් අය නම් ගරු භද්දිය, සිසිල්චන්ද්‍ර, ලක්ෂ්මන් මාදුවගේ, සුසිල් වික්‍රම හා පැන්ටිස්ය. නඩුවෙන් පසු තංගල්ලේ විෙජ්වීරගේ නැන්දාගේ නිවසට අපි ගියෙමු. දහවල් ආහාරයෙන් පසු සුසිල් සමඟ ඛෙලිඅත්තේ නිවසකට අපි ගියෙමු. පැමිණ සිටි අය නම් විෙජ්වීර, ඛෙනට් වීරසිංහ, පැන්ටිස්, සුසිල් හා මාය. මෙහිදී සුසිල්, සනත් ප්‍රදේශයට නොපැමිණි බවත්, කිසිකලෙක ක්‍රියාශීලී වී නැති බවත් පැමිණිලි කළේය. තවද විෙජ්වීර සිසිල්චන්ද්‍රගේ සොහොයුරිය සමඟ ප්‍රේම සම්බන්ධයක් පවත්වනවා කියා බොහෝ කටකථා ඇති බවද කීවේය. යසෝමා සමඟ කිසිම සම්බන්ධයක් නැති බව කී විෙජ්වීර ඔහු අපකීර්තියට පත්කොට නායකත්වය ලබාගැනීම සඳහා මේ අරංචිය සනත් විසින් පතුරවනවා වියයුතු යයි කියන ලදි.

 විෙජ්වීර,සුසිල්, පැන්ටිස් හා ඛෙනට්ට පක්ෂයට අදාල වැඩ කටයුතු අනුව ප්‍රදේශය මනාසේ දියුණුවී නැති නිසා ප්‍රදේශයෙහි වෙහෙස මහන්සිවී වැඩ කරන ලෙසට කීවේය. සාකච්ඡාවට පසුව එහිදී රෑ ආහාර

ගත් අප එම ගෙයිහිම රෑ සිටියෝය. ඊලඟ උදෑසන සුසිල්, විෙජ්වීරත්, මාත් කෝට්ටේගොඩ ගෙයකට එක්කරගෙන ගියේය. එහිදී ඔහු නව සාමාජිකයින් සමූහයකට කථා කිරීමට විෙජ්වීරව පිළියෙළ කොට තිබුණේය. අප ගිය ගෙය ගුරුවරයකුගේ නිවසකි. එහි පැමිණ සිටි තරුණයන් 15 දෙනෙකුට පමණ විෙජ්වීර ඔහුගේ සුපුරුදු හැඳින්වීමේ කථාව දුන්නේය.

 මෙහි සිට සුසිල් විසින් අපව ඛෙලිඅත්තේ ගෙයකට ගෙන ගියේය. එහිදී අප දහවල් ආහාර ගන්නා ලදි. දහවල් අහරින් පසු විෙජ්වීර ප්‍රදේශයෙහි ක්‍රියාකාරී සාමාජිකයින් 10 දෙනෙක් පමණ හා සමඟ සාකච්ඡාවක් පැවැත්තුවේය. තව තවත් නව සාමාජිකයින් බඳවා ගැනීමට වෙහෙස මහන්සි වී කටයුතු කරන ලෙසටත්, තවද ඒ ප්‍රදේශයෙහි ප්‍රසිද්ධ රැස්වීමක් පැවැත්වීමට කටයුතු සූදානම් කරන ලෙසටත්, විෙජ්වීර ඔවුන්ට කීවේය. අපි පැය දෙකක් පමණ එහි සිටියෙමු. එහි සිට අපි දෙවිනුවර මහින්ද විෙජ්සේකරගේ ගෙදරට ගියෙමු. මහින්ද අසනීපයෙන් පසුවිය. ටික වේලාවක් සිට අපි ඊට පසුව අම්බලන්ගොඩ කිත්සිරිගේ නිවසට ගියෙමු. අපි එහි රෑ සිටියෙමු. මේ ගෙය ඇත්තේ සිසිල්චන්ද්‍රගේ නිවසේ සිට සැතපුමක් පමණ ඈතින්ය. ඊලඟ උදෑසන මා විෙජ්වීර හා දෙල්ගොඩ රාජා සමඟ ඇට්ලස් බණ්ඩාරගේ මොටෝ රියෙන් කොළඹට ආපසු පැමිණියෝය.

 නඩුව සඳහා අප හම්බන්තොට යනවිටද අප ගියේ මේ මෝටර් රථයෙනි. ආපසු එන ගමනේදී , සාමාජිකත්වය ඇද ගැනීමට විෙජ්වීර තමාව පඹයෙකු ලෙස පාවිච්චි කොට සනත්ට පක්ෂයේ පාලනය ලබා ගැනීමට හැකිවන පරිදි, ලොකු අතුලත්, සනතුත් විෙජ්වීරට විරුද්ධ කරවීමේ ව්‍යාපාරයක් ගෙනයන බව, ඔහුට හැඟ=ණු බව විෙජ්වීර කීවේය. මේ වනවිටත් අම්බලන්ගොඩ හා දකුණු පළාතේ පෙදෙස්වල මෙවැනි ව්‍යාපාරයක් අරඹා ඇති බවත්, ලොකු අතුලට එහි බලපෑම් කිරීමට හැකියාවක් ඇති නිසා කෑගල්ල හා කුරුණෑගලද මෙවැනි කටකථා ඇරඹීමට ඉඩ ඇති බවත් විෙජ්වීර කීවේය.

 ටී. ඩී. ගේ භාර්යාව අංජනම් එළිකාරයකු හමුවූ බවත්, ජාතික විමුක්ති පෙරමුණේ නායකයා නව තැනැත්තෙකු වන බව අංජනම් එළිකාරයා ප්‍රකාශ කළ බවත් ජනවාරි මාසයෙහිදී හෝ පෙබරවාරි මාසයෙහිදී මම මිල්ටන්ගෙන් දැනගතිමි. විස්තරය අනුව නව නායකයා ලොකු අතුලට සමාන වෙන බව පෙනුණි. විමලගුණේ විෙජ්වීරට අංජනම් එළිකාරයා හමුවීම ගැන කීවේය. මේ ගැන විෙජ්වීර තදින්ම කිපුනේය.

 එක් දිනක් මට ධනපාල හමුවිය. ඔහු ප්‍රේම සම්බන්ධයට  තදින් සිටින  බවත් විෙජ්වීර ඉවතට දැමිය යුත්තෙකු සේ පෙනෙන බවත්, එවැන්නෙකු පක්ෂයේ නායකයා වශයෙන් නොගැලපෙන බවත්, ඔහු මට කීවේය. තවද දෙල්ගොඩ රාජාගේ නිවසෙහිදී සාකච්ඡාවක් පැවැත්වූ බවත්, එහි විෙජ්වීර පැමිණ සිටි බවත්, විෙජ්වීරගේ හැසිරීම ඔවුන් විවේචනය කළ බවත් ඔහු කීවේය. තවද සුනන්ද. විෙජ්වීරගේ හැසිරීමට විරුද්ධව අදහස්

ප්‍රකාශ කළ බවද ඔහු කීවේය. ධනපාල මට කිවූ දේවල් මම විෙජ්වීරට කීවෙමි. විෙජ්වීර ටී. ඩී. ගේ ගෙදරට ධනපාල කැඳවා ඔහු ගැන බොරු කථා පැතිරවීම ගැන ඔහුට දෝෂාරෝපණය කළේය.

 ජනවාරි මාසය අවසානයේදී දකුණු පළාතේ වැඩ ගැන පරීක්ෂා කිරීම සඳහා ඔහු සමඟ එහි යාමට විෙජ්වීර මට කථා කළේය. සවස ඇට්ලස් බණ්ඩාරගේ පියට් මොටෝ රථයෙන් අපි පිටත් වුණෙමු. ලයියා හා දෙල්ගොඩ රාජා අප සමඟ පැමිණියෝය. රාත්‍රිය සඳහා අපි කිත්සිරිගේ ගෙදර නතර කළෙමු. රාත්‍රි මාත් කිත්සිරිත් ගෙයකට ගියෝය. එහිදී කිත්සිරි එහි සිටි තැනැත්තෙකුට කථාකොට පිට පිට වෙඩි තැබිය හැකි පතරොම් තුවක්කුවක් ලබා ගත්තේය. අපි තුවක්කුව ගෙනවිත් විෙජ්වීරට දුනිමු. මේ ගෙය ඇත්තේ කිත්සිරිගේ නිවසේ සිට යාර 200 ක් පමණ ඈතින්ය. තුවක්කුව විෙජ්වීරට පෙන්වීමෙන් පසු ඔහු එය පරීක්ෂා කොට

බැලූවේය. මේ තුවක්කුව ඔහුට ලැබුණු තුවක්කුවම යයි කියා විෙජ්වීර කීවේය. එම රාත්‍රියෙහිම අපි තුවක්කුව ලබා ගත් තැනැත්තාටම එය ආපසු භාර දුනිමු.

 ඊලඟ දින අපි මහින්ද විෙජ්සේකරගේ නිවසට ගියෙමු. මහින්ද අසනීපයෙන් සිටියේය. ඔහු බැලීමෙන් පසු කතරගම ගාමිණී බාස්ගේ ගෙදරට අපි ගියෙමු. යන අතරමග කඩයකින් අපි දහවල් ආහාරය ගතිමු. පැය දෙකක් පමණ ගාමිණී බාස්ගේ ගෙදර අපි සිටියෙමු. එහි සිටි තංගල්ලේ විෙජ්වීරගේ නැන්දාගේ ගෙදරට අපි ආපසු පැමිණියෙමු. ඔහුගේ නැන්දාගේ ගෙදර රාත්‍රිය ගතකොට ඊට පසුදින මාතර මහින්ද විෙජ්සේකරගේ නිවසට අපි ගියෙමු. එහි සුසිල් වික්‍රම, රංජිත් විෙජ්සේකර හා තවත් 6 දෙනෙක් සිටියෝය. විෙජ්වීර ඔවුන් සමඟ සාකච්ඡාවක් පවත්වා රාත්‍රියෙහි ඒ අසල සූදානම් කරගත් ගෙයකදී හමුවුනේය. මාතර දිස්ත්‍රික්කයේ නායකයන් ද පැමිණ සිටියෝය. මා දැන සිටියේ සුසිල් හා රංජිත් විෙජ්සේකර පමණි.විෙජ්වීර ඔවුන්ට ඔවුන් විසින් සූදානම් කරන ලද නිල ඇඳුම් ප්‍රවේශම් කිරීමටත් ඒවා පොලිසියට සොයා ගැනීමට ඉඩ නොතබන ලෙසත් කීවේය. රත්නපුර මනාසේ ක්‍රියාශීලී වී නොමැති බව විෙජ්වීර සුසිල්ට කීවේය. රත්නපුරයට ගොස් එහි වැඩ කිරීමට කෙනෙකු පිළියෙළ කරන ලෙසටද සුසිල්ට කීවේය. අවි ආයුධ හා පුපුරණ ද්‍රව්‍ය මිලයට ගැනීමට මුදල් අවශ්‍යව ඇති නිසා දායක මුදල් එකතු කිරීමට පියවර ගන්නා ලෙසට විෙජ්වීර ඔවුන්ට කීවේය.

 එදින රෑ අපි ඒ නිවසෙහි නිදා ගතිමු. පස ුදින උදෑසන අම්බලන්ගොඩ කිත්සිරිගේ නිවසට ගියෙමු. දහවල් ආහාරයට ප්‍රථම නෑම සඳහා අපි දොලකට ගියෙමු. මේ දොලපාර ඇති ස්ථානයට යාමට අපට සිසිල්චන්ද්‍රගේ ගෙය පසුකොට යාමට සිදුවුණි. විෙජ්වීර ඔහුගේ නෑම කලින්ම අවසන් කොට සිසිල්චන්ද්‍රගේ ගෙදරට ගියේය. අප නෑමෙන් පසු ආපසු එනවිට විෙජ්වීර ගේ ඇතුලෙහි යසෝමා සමඟ කථා කරමින් සිටියේය. විෙජ්වීරගේ කථාව අවසන් කරන තුරු අපි පිටතටවී සිටියෙමු. නෑමෙන් පසු අපි ආපසු කොළඹට පැමිණියෙමු. අම්බලන්ගොඩ නගරයේ හෝටලයකින් අපි දහවල් ආහාරය ගතිමු. අප මාතරින් පිටත්වෙනවිට රංජිත් විෙජ්සේකර විසින් අපට දෙන ලද ඌරෙකු අප සමඟ ගෙනාවේය, යන්න කීමට මට අමතක විය. (දැන් වේලාව ප.ව. 5.00 යි. විභාගය කල් දමන ලදි)

 71.7.3. ප.ව. 2.00 අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ පරීක්ෂණ අංශය

සමරරත්න විතාන ආරච්චිගේ පියතිලක නැවත පැමිණීමෙන් පසු මෙසේ කියා සිටී. ව්‍යාපාරය සඳහා තුවක්කු ලබාගැනීම හා ඊට අමතරව බෝම්බ නිෂ්පාදනය හා පුපුරණ ද්‍රව්‍ය එකතු කිරීම භාරව සිටියේ ලොකු අතුල හා පොඩි අතුල යන අය බව මම දනිමි. උපසේන විසින් ඔක්කම්පිටිය බැංකුවෙන් කරන ලද මුදල් වංචාව ගැනද ආරියපාල විසින් අම්බලන්ගොඩ බැංකුවෙන් කරන ලද මුදල් වංචාව ගැනද, තුවක්කු මිලයට ගැනීම හා පුපුරණ ද්‍රව්‍ය මිලයට ගැනීමට ඔහුට හැකිවෙන අයුරු ඒවා ලොකු අතුලට ගිය බවද මම දනිමි. ලොකු අතුල විෙජ්පාල හා ඇලඩින් බෝම්බ නිෂ්පාදනය කරමින් සිටි බවද මම දනිමි. පොඩි අතුල ගාලූ ප්‍රදේශයෙහි බෝම්බ නිෂ්පාදනය කරමින් සිටියදී හදිසි අනතුරකට භාජනය වූයෙන් දෙසැම්බර් මාසයේ පමණ සිට 1971 පෙබරවාරි මාසය දක්වා ඔහු දර්ශනපථයෙන් ඉවත්වී සිටියේය.

 විෙජ්වීර හා සනත් අතර මේ මතභේද වැඩිදියුණු වූ විට විෙජ්වීර ශිෂ්‍ය අංශයට  බෝම්බ නිකුත් කොට ඇත්දැයි කියා මාගෙන් ඇසුවේය. නැත.

කියා මම ඔහුට කීවෙමි. සනත් හා ලොකු අතුල ඔවුන්ට හිතැති අයට බෝම්බ ඛෙදමින් සිටින බවද අනිත් අයට ඒවා නොලැඛෙන බවද ඔහු කීවේය. එක් දිනක් විෙජ්වීර ක`දානේ පොඩි අතුලගේ නිවසට මා එක්කරගෙන ගියේය. මෙයට පෙරාතුව මාද පොඩි අතුල බැලීමට ක`දානේ ඔහුගේ ගෙදරට ගොස් තිබුණි. අප එහි යනවිට කලූ ලකී, චුකී සමඟ පැමිණ සිටියේය. ලොකු අතුල හා සනත් විසින් පක්ෂයේ පාලනය අල්ලා ගැනීමට ගෙන යන ව්‍යාපාරය ගැන විෙජ්වීර සාකච්ඡා කළේය. ලොකු අතුල විසින් බෝම්බ ඛෙදා ඇත්තේ ඔහුට පක්ෂපාතී අයට පමණක් යයි කියා ඔහු කීවේය. ලොකු අතුලගෙන් වෙන්ව අපද වෙනම බෝම්බ නිෂ්පාදනය කළයුතු යයි කියා විෙජ්වීර කීවේය. දැනටමත් ඛෙදා ඇති බෝම්බ ආපසු පවරා ගැනීමට හැකි යයිද විෙජ්වීරට පක්ෂපාතී අයට ඒවා දීමට හැකියයිද කියා පොඩි අතුල යෝජනා කළේය. තවද, ලොකු= අතුල නොමැතිව ස්වාධීනව අපට බෝම්බ නිස්පාදනය කිරීමට හා තුවක්කු මිලයට ගැනීමට අපට මුදල් අවශ්‍ය වන බව පොඩි අතුල කීවේය.

 විෙජ්වීර මේ ගැන උත්සාහ කිරීමට හා මුදල් සංවිධානය කිරීමට මට කීවේය. සාකච්ඡාවට පසු මට ලයියා මුණ ගැසුණි. ඔහුටද පක්ෂයේ ඇති වර්තමාන තත්ත්වය ගැන මම කීවෙමි. අවශ්‍ය තුවක්කු මිලයට ගැනීමට හා බෝම්බ නිෂ්පාදනය කිරීමට ඉක්මනටම අපට මුදල් අවශ්‍ය වෙන බවද කීවෙමි. අපේ සාමාජිකයෙකු වන බැංකු ලිපිකරුවෙක් ගැනද දන්නා බව ඔහු මට කීවේය. අප වෙනුවෙන් මුදල් ටිකක් ඔහුට කියා සොරකම් කොට ගත හැකි යයි කියා ඔහු යෝජනා කළේය. එක් දිනක් ලයියා කොල්වින් හමුවීම සඳහා ලංකා බැංකුවේ යෝක් වීදියේ ශාඛාවට මා එක්කරගෙන ගියේය. කොල්වින් ජයසිංහ නමැති බැංකු ලිපිකරු එහි සිටියේ නැත. මම ඊලඟ දිනයෙහි ලයියාගෙන් ලිපියක්ද රැගෙන කොල්වින් හමුවීමට බැංකුවට ගියෙමි.මා ඔහුට ලියුම දී, මා ගැන හැඳින්වීමක් කොට ඉතාම වැදගත් දෙයක් ඔහු හා සමඟ සාකච්ඡා කිරීමට ඇති බව මම කීවෙමි. පසුදින එන ලෙසට ඔහු මට කීවේය. ඊලඟ දිනයෙහි මා ඔහු හමුවීමට ගියවිට සවස ගාලූ මුවදොර පිට්ටනියේදී ඔහු හමුවෙන ලෙසට ඔහු මට කීවේය.

 මා ගාලූමුවදොරට පිට්ටනියට ගොස්  කොල්වින් මට එක්කාසු වෙනතුරුම මම එහි පසුවුණෙමි. ව්‍යාපාරයට මුදල් අවශ්‍යවී ඇති බව හා ඔහුගේ ආධාරය අවශ්‍ය වී ඇති බව මම ඔහුට කීවෙමි. ටික වේලාවක් ඔහු කල්පනාකොට ව්‍යාපාරය සඳහා ඕනෑම දෙයක් ඔහු කරන්නේ යයි කියා කීවේය. ඔහුට බැංකුවෙන් මුදල් ගැනීමට පුළුවන් බව ඔහු මට කීවේය. පොහොයට පසු පළමුවෙනි දින විශාල තැන්පත් කිරීම් කරන දිනයක් නිසා එදින හැකියයි ඔහු යෝජනා කළේය. ඔහු සූදානම් වූ විට වැඩ පිළිවෙළ සකස් කර ගැනීමට හැකියයි කියා මම ඔහුට කීවෙමි. වැඩ පිළිවෙළ ක්‍රියාත්මක කිරීමට ඔහුට කැෂියර් කවුන්ටරයේ සිටීමට සිදුවන්නේ යයි කියා ඔහු මට කීවේය.

 මුදල් ගැනීමෙන් පසු ඔහුට සැඟවී සිටීම සඳහා පිළිවෙළක් මා සකස් කරන්නේ යයි කියා මම ඔහුට කීවෙමි. ලයියාද ඔහුව හමුවී මුදල්වල අවශ්‍යතාවය ඔහුට කී බව කොල්වින් මට කීවේය. හලාවත පන්සලෙන් අපේ සාමාජිකයන්ගෙන් කෙනෙකු වන ආරියරත්න තෙර ලියා ගෙන්වා ගැනීමට මම කොටවිල දේවසිරි හමුවුනෙමි. මාගේ බලාපොරොත්තුව වූයේ සොරකමෙන් පසු කොල්වින්ට සිවුරු පොරවා පන්සලක සැඟවී සිටීමට සැලසීමය. ටික දිනකට පසුව මා ලයියා සමඟ සංඝාරාමයේ සිටියදී කොල්වින් තවත් අයකු සමඟ එහි පැමිණියේය. මේ තැනැත්තා වැන්ඩබෝනා බව පසුව මම දැන ගතිමි.  

 අපේ වැඩපිලිවෙළ ක්‍රියාත්මක කිරීමට ඔහු සූදානම් යයි කියා කොල්වින් මට කීවේය. පොහොයකට පසු දිනය ඔහු යෝජනා කළේය. දහවල් ආහාර විවේක වේලාවේදී මුදල් රැගෙන පිටතට පැමිණ තැප්‍රොබේන් හෝටලය අසලදී මා හමුවන ලෙසට මම කොල්වින්ට කීවෙමි. මේ අනුව එකඟවූ දින ප.ව. 1.00ට පමණ මම තැප්‍රොබේන් හෝටලය අසල පසුවුණෙමි. කොල්වින් එල්ලාගෙන යන බෑගයක් රැගෙන එහි පැමිණ ඔහු ළඟ මුදල් ඇති බව මට කීවේය. ඊලඟට මම කුලී රථයක් ගෙන කොල්වින් බම්බලපිටියට ගෙන ගියෙමි.

 බම්බලපිටියේදී අපි බැස කුලීරථ මාරුකොට ගතිමු. එහි සිට අප නුගේගොඩට ගොසින් වෙනත් කුලී රථයකට මාරුවී දෙල්කඳට ගොස් චන්ද්‍රක්කාගේ නිවසට යාර 150ක් පමණ ඈතින් බැස්සෙමු. අපි චන්ද්‍රක්කාගේ නිවසට ගොස් බෑගය චන්ද්‍රක්කාගේ භාරයේ තැබුවෙමු. එහි බෝම්බ අඩංගු නිසා එයින් ප්‍රවේශම් වෙන ලෙසට මම ඇයට කීවෙමි. එහි සිට මම කොල්වින් සංඝාරාමයට එක්කරගෙන ගියෙමි. එහිදී ගරු සෝභිතගේ සහයෝගය ඇතිව කොල්වින්ගේ හිස බූගා, සිවුරු අන්දවන ලදි. ඔහු ඔහුගේ කලිසම් මාරු කරනවිට කොල්වින් ඔහුගේ සාක්කුවල තිබුණු රු. 1,000/} ක් මට දුන්නේය. මේ රු. 1,000/} න් රු. 500/} ක් මම කොල්වින්ට දුනිමි. මා කොල්වින් ගරු ආරියරත්න තෙරට හඳුන්වා දී හාමුදුරුවන් ඔහු හලාවතට එක්ක ගොස් එහි සඟවා තබා ගනීවි යයි කියා මම කොල්වින්ට කීවෙමි. අප විප්ලවය පටන්ගත් විට අප ඔහු සඳහා එන්නේයයි කියා මම කොල්වින්ට කීවෙමි. ඊලඟට මම චන්ද්‍රක්කාගේ නිවසට ගොස් බෑගය ලබාගෙන එය සංඝාරාමයට ගෙනවිත් කාමරයට වී තනිවම මුදල් ගණන් කළෙමි. එහි රු. 57,000/} ක් විය. මම කාමරයේ තිබුණු කබඩ් එකක මුදල් දමා කාමරය වසා විෙජ්වීර එනතුරු බලා සිටියෙමි.

 ඊලඟට විෙජ්වීර පැමිණියේය. මා ළඟ තිබුණු මුදල් ගැන ඔහුට කීවෙමි. නුවරඑළියේ කපිලට ප්‍රවේශම්ව තබා ගැනීම සඳහා රු. 10,000/} ක් දීමට හා අනුර කුරුකුලසූරියට රු. 2,000/} ක් දීමට විෙජ්වීර මට කීවේය. විද්‍යෝදයෙහි ඉගෙනගන්නා විෙජ්වීරගේ ඥාති සොහොයුරෙකු වූ පර්සි විෙජ්වීර මා විසින් කැඳවන ලදි. ප්‍රවේශම්ව තබා ගැනීම සඳහා මම පර්සිට රු. 5,000/} ක් දුනිමි. තුවක්කු මිලයට ගැනීමට හා බෝම්බ සෑදීම සඳහා පොඩි අතුලට ඔහුට අවශ්‍ය කරන ප්‍රමාණයක් මුදල් දෙන ලෙස ඔහු මට කීවේය. මේ මුදල්වලින් සුසිල් වික්‍රමරත්නට රු. 1,000/} ක්ද, පොඩි අතුලට රු. 30,000/} ක පමණද පියසිරිට රු. 8,000/} ක් ද මම දුනිමි. පොඩි අතුලට දෙන ලද රු. 30,000/} දුන්නේ රු. 2,000/} සමහරවිට රු. 3,000/} යන කොටස් ගෙවීම්වලිනි. ලොකු අතුලටද මම රු. 500/} ක් දුනිමි. බැංකුවෙන් මුදල් සොරකම් කිරීමට පෙර 1971 ජනවාරි මාසයේ දිනකදී ලොකු අතුල මට රයිපල් තුවක්කු දෙකක් දුන්නේය. මේ රයිපල් තුවක්කු මා මුනිදාස රාජාගේ ගෙදර තබන ලදි. මාර්තු මාසයේ දිනක ලොකු අතුලගේ උපදෙස් පිට මිල්ටන් පැමිණ රයිපල් තුවක්කු දෙක ගෙන ගියේය. එක රයිපල් තුවක්කුවක් සනත්ටද අනෙක ඔස්මන්ඩ්ටද අතුල දුන් බව මම පසුව දැන ගතිමි.

 අප නොකඩවාම සංඝාරාමයෙහි රැස්වීමට පුරුදුව සිටියෝය. එනම් විෙජ්වීර, උයන්ගොඩ, ලයියා, පොඩි අතුල, හා මාය. ඉක්මනින්ම ආණ්ඩුව අපව මැඩපැවැත්වීමට දැඩි පියවරවල් ගැනීමේ ක්‍රම සකසාගෙන යන බව විෙජ්වීරගේ අදහස විය. අප විප්ලවය සඳහා සූදානම් විය යුතු බව ඔහු කීවේය. විප්ලවය ඇරඹීමට අප්‍රේල් මාසය හොඳ මාසයක් වන්නේ යයි ඔහු කීවේය. පසුව රටෙහි සෑම තැනම සාමාජිකයින් සිරභාරයට ගැනීම් පටන් ගත් අවස්ථාවෙහිදී ඉක්මනින්ම විප්ලවය දියත් කළ යුතු බව විෙජ්වීර තීරණය කළේය. එක් දිනක් පොඩි අතුලගේ නිවසට ගිය විටෙක උත්සාහ කොට වෙඩි නොවදින සැට්ටය ඔහුට ලබා දෙන ලෙසට විෙජ්වීර ඔහුට කීවේය.

 1971 මාර්තු මාසයේ දිනක 5 වෙනිදා විය යුතුය. ඔස්මන්ඩ්ගේ ගෙදරදී මට විෙජ්වීර හමුවිය. ලොකු අතුල ඔහුගේම කැමැත්ත පිට දිස්ත්‍රික් ලේකම්වරු කන්ඩායමක් විෙජ්වීරගේ අවසරය නොමැතිව රැස්වීමකට කැඳවා, විෙජ්වීරගෙ ප්‍රේම සම්බන්ධය ගැන සාකච්ඡා කිරීමට උවමනා වූ බව, ඔහු මට කීවේය. ඒ අය නම්, පොලොන්නරුවේ සුසිල්, ලක්ෂ්මන් මාදුවගේ, සිසිල්චන්ද්‍ර, හා අනුරය. මේ රැස්වීමට විෙජ්වීර විරුද්ධතාවය දැක්වූ බවත්, ඊලඟ දිනයට සියලූම දිස්ත්‍රික් ලේකම්වරුන් කැඳවන ලෙසට අතුලට කී බවත් විෙජ්වීර මට කීවේය. මටද පැමිණෙන ලෙසට විෙජ්වීර කීවේය.

 ඊලඟ දින මම ඔස්මන්ඩ්ගේ නිවසට ගියෙමි. එහි ලොකු අතුල, සනත්, කරුණාරත්න, උයන්ගොඩ, ලක්ෂ්මන් මාදුවගේ, සුනන්ද, අනුර, නයනානන්ද, වසන්ත, ඔස්මන්ඩ්, ලයියා, සුසිල් වික්‍රම, ටී. ඩී. සිල්වා හා ධනපාල පැමිණ සිටියෝය. සාකච්ඡාව ආරම්භ කළේ උදෑසනය. විෙජ්වීර ඔහුට විරුද්ධවූ සෑම කෙනෙකුටම දොස් පැවරීමට පටන් ගත්තේය. සනත් හා ලොකු අතුල පක්ෂයේ ඛෙදීමක් ඇති කිරීමට තැත් කරන බව ඔහු කීවේය. කුමානායක විසින් මුදල් වංචාකිරීමත්, අතුල විසින් ටී. ඩී. ගේ දුවණිය ඇසුරු කිරීමත්, කුමානායක විසින් අතුලගේ සොයුරිය ඇසුරු කිරීමත් හා සනත්ගේ අකාර්යක්ෂමතාවත් ගැන ඔහු චෝදනා කළේය. විෙජ්වීර කිසිවෙකුටත් කථා කරන්නට ඉඩ නොදී දොස් ඇති සෑම කෙනෙකුටම චෝදනා කරමින් ගිය අතර, ප.ව. 7.00 ට

පමණ මේ ස්ථානයට පොලිසිය කඩා පැනීම නිසා අප ඉවතට දිව ගියෝය. වසන්ත හා ඔස්මන්ඩ් සිරභාරයට ගන්නා ලදි.

 මේ සාකච්ඡාවට පෙරාතුව අම්බලන්ගොඩ සාමාජිකයින් අකාර්යක්ෂම

බවත් ලොකු දැන්වීම නොගසන බවත්, පුවත්පත නොවිකුණන බවත්, විෙජ්වීර මට කී බව මට මතකයි. මට සුනිල් රත්නසිරි, මංජු, කෙහෙල්ලෙල්ලේ රංජිත්, මහරගම චන්ද්‍රසිරි හා කෙහෙල්ලෙල්ලේ විෙජ්රත්න හා සමඟ අම්බලන්ගොඩට ගොස් එහි පෝස්ටර් ගසන ලෙසට ඔහු මට උපදෙස් දුන්නේය. මුනිදාස රාජාගේ නිවසෙහිදී අපි පෝස්ටර් 15ක් පමණ පිළියෙළ කර ගතිමු. ඒවා රැගෙන බස්රියෙන් අම්බලන්ගොඩ සුනිල් රත්නසිරිගේ නිවසට ගියෙමු. එදින රෑ අම්බලන්ගොඩ නගරයෙහි මේ පෝස්ටර් අපි ගැසුවෙමු. අම්බලන්ගොඩ සාමාජිකයින්ට මේ ගැන අප කීවේ නැත. ඊට පසුදින උදයේ අපි ගෙදර පැමිණියෙමු. සනත් හා අනෙක් අය මේ ගැන අමනාප වූවෝය.

 පෝස්ටර් එකක තිබුණු පහත දැක්වෙන පාඨය මට මතකයි. zzපක්ෂය ඇතුළත ද්‍රෝහීන් සිටින්නට පුළුවනි. ප්‍රවේශම් වී ඔවුන්ට අප පක්ෂය කැඩීමට ඉඩ නොතබන්න.ZZ මෙය අත්සන් කොට තිබුණේ zzරෝහණ විෙජ්වීර – ජනතා විමුක්ති පෙරමුණZZ කියාය. පසුව යමෙකු විසින් පෝස්ටර්වල රෝහණ විෙජ්වීරගේ නමට කෙලින් ඇම්. කේ. ආර්. යන අකුරු ලියා තිබුණු බව අපි දැන ගතිමු. මං දන්නා තරමට ඇම්. කේ. ආර්. යන අකුරු zzමෝඩයාට කිම්බ රත්‍රංZZ යන්න ලිවීමේ කෙටි ක්‍රමයයි. (අදහස නම් කතකගේ රහස් අවයව අඥානයාට රත්‍රං වේයZZ) පෝස්ටර්වල ඇම්. කේ. ආර්. යන අකුරු ලියා ඇති බව මට කීවේ විෙජ්වීරය. මෙය සනත්ගේ වැඩක් වන්නේ යයි කියා ඔහු සැක කළේය.

 එසේම අම්බලන්ගොඩට යවන ලද පුවත්පත් නොවිකුණා ඇති බවද සොයා ගත්තේය. ඊලඟට විෙජ්වීරත්, මාත්, අම්බලන්ගොඩට බස්රියෙන් ගියෝය. සුභශීල කොඩිකාරගේ නිවස අසල ඇති ගෙයට අපි ගියෙමු. එහි කාමරයක් ජාතික විමුක්ති පෙරමුණේ කාර්යාලය ලෙස පාවිච්චි කළේය. අප එහි යනවිට කාමරය වසා තිබුණේය. ඊලඟට අපි අම්බලන්ගොඩ නගරයට ගොස් අපේ සාමාජිකයන් සමහරෙක් මුණ ගැසුණෙමු. ඔවුන් නොවිකුණන නිසා පුවත්පත් ගැනීම සඳහා විෙජ්වීර

ඔවුන්ගෙන් යතුරු ඉල්ලූවේය. යතුර ගෙනාවේය. අපි කාමරයට ගියෙමු. විකුණන්නේ නැතිව පුවත්පත් ගොඩගසා තිබුණු බව අපි සොයා ගතිමු. විෙජ්වීරට පත්තර ගෙනයාමට අවශ්‍ය විය. අම්බලන්ගොඩ සාමාජිකයින් එයට විරුද්ධ වී ඉක්මනින්ම ඔවුන් පත්තර විකුණන්නේ යයි කියා කීවෝය.

 එහි සිට අපි සිසිල්චන්ද්‍රගේ මාමාගේ නිවසට ගියෙමු. එහිදී අපට සනත්, සිසිල්චන්ද්‍ර, ලක්ෂAමන් මාදුවගේ, අමරදාස හා සිසිල්චන්ද්‍රගේ මාමා මුණ ගැසුණි. අප එහි යනවිට ඔවුහු යමක් සාකච්ඡා කරමින් සිටියෝය. විෙජ්වීර ඔවුන්ට බැනවැදී ඔවුන් ඔහුට විරුද්ධව කුමන්ත්‍රණය කරමින් සිටින බවක් පෙනෙන්නට ඇතැයි කියා කීවේය. ඔවුන් එවැනි කිසිවකට නැතැයි කියා සනත් කීවේය. පුවත්පත් නොවිකිණීම ගැන විෙජ්වීර ඔවුන්ට දෝෂාරෝපණය කළේය. ඔවුන්ද විෙජ්වීරට දොස් කියා පක්ෂයේ කැඩීයාමක් ඇති කිරීම ගැන ඔහුට චෝදනා කළෝය. එහි වැඩි වේලාවක් නතර නොවී අපි ආපසු කොළඹට පැමිණියෙමු.

 විෙජ්වීර පෙබරවාරි මාසයේ මැද හරියේදී දෙල්කන්දේ සිටි ප්‍රේමපාලගේ ගෙදර සාකච්ඡාවක් කැෙඳව්වේය. ටී. ඩී. සිල්වා, ප්‍රේමපාල, නිමල් මහරගේ, මෙරිල් ජයසිරි, උයන්ගොඩ, ධනපාල, වසන්ත, කණකරත්න, පියසිරි, ඔස්මන්ඩ් සිල්වා, පොඩි විෙජ්, චුකී හා මා පැමිණ සිටි අය වෙත්. ඔවුන් ඔවුන්ගේ සාමාජිකයනට කියා ඔවුන්ගේ නිල ඇඳුම් සූදානම් කර ගැනීමට ඉක්මන් කරවීම හා හැකි පමණ පුපුරණ ද්‍රව්‍ය එක්රැස් කරවීම කළයුතු බව විෙජ්වීර ඔවුනට කීවේය. එසේම 1971 පෙබරවාරි මාසයේ අප සංඝාරාමයේ පැවැත්වූ සාකච්ඡාවකදී සැඟවිය හැකි ස්ථානයක් සූදානම් කිරීම සඳහා උත්සාහකොට මාතලෙන් තැනක් සෙවිය යුතු බව විෙජ්වීර ලයියාට කීවේය. මෙයට අදාලව වියහියදම් සඳහා රු. 5,000/} ක් ලයියාට දෙන ලෙසට විෙජ්වීර මට කීවේය.

 ලයියා ස්ථානයක් සොයා ගෙන මංජු, විෙජ්රත්න, චන්ද්‍රසිරි, පොඩි කොතලාවල හා උපාලි එහි එක්ක ගියෝය. කැලේ පොලොව යට ආරක්ෂිත ස්ථානයක් හාරමින් ඔව්හු එහි වැඩ කළෝය. ඔවුන් ගැන ගම්මුන් මවිතවී ඇති බව මංජු කීවෙන් විෙජ්වීර සිරභාරයට ගැනීමෙන් පසුව එය අත්හැර දමන ලදි. මේ ගමන සඳහා මිලයට ගතයුතු දෑවලට මම ලයියාට රු. 300/} ක් පමණ දී තිබුණි. ඔවුන් මාතලේට ගියවිට, පියසිරිට අයත් තුවක්කුවක්ද ඔවුන් ගෙනගොස් තිබුණි. එසේම පෙබරවාරි මාසයේදී ඔහු ට්‍රාන්ස්මීටරයක් තනාගත් බව පොඩි අතුල විෙජ්වීරට සංඝාරාමයේදී කී බව මට මතකයි. තවත් ට්‍රාන්ස්මීටර් දෙකක් තනන ලෙසට විෙජ්වීර ඔහුට කීවේය. 

 මේ කාලයේදී මාතලේ සැඟවිය හැකි ස්ථානයක් පිළියෙළ කිරීමේ කටයුතුවල ලයියා යෙදී සිටියේය. මේ ස්ථානය ගුවන් විදුලි පණිවුඩ ඛෙදාහැරීමේ මධ්‍යස්ථානයක් සෑදීමට පාවිච්චි කළ හැකියයි කියා විෙජ්වීර පොඩි අතුලට කීවේය. මේ ට්‍රාන්ස්මීටර් මා දැක තිබුණේ නැත. නමුත් පොඩි අතුල හා තවත් සතර දෙනෙක් ට්‍රාන්ස්මීටර් සමඟ ක`දානේදී පොලිසියෙන් සිරභාරයට ගත් බව බව පසුව මම දැනගතිමි. පොඩි අතුලගේ නිවසේදී ට්‍රාන්ස්මීටරය සාදපු තැනැත්තා මා දැක තිබුණි ඔහු ගම්පහ තැනැත්තෙක්ය. ඔහුට ගුවන්විදුලි යන්ත්‍ර ගැන මනා දැනුමක් තිඛෙනවාය ඔහු අපට ට්‍රාන්ස්මීටර් සාදා දෙනවාය කියා පොඩි අතුල මට කීවේය.

 මෙරිල් ජයසිරිට අපට විරුද්ධ අයට අදාලව රහස් ඔත්තු සෙවීමේ කාරිය පවරා තිබුණු බව මම දනිමි. පෙබරවාරි මාසයේ අවසානයට කිට්ටුව මෙරිල් සංඝාරාමයට පැමිණ විෙජ්වීර හමුවිය. දෙදෙනා අතර සාකච්ඡාවක් පැවතුණි. පසුව විෙජ්වීර මට කථාකොට ශිෂ්‍ය අංශයේ සිටින සාමාජිකයන්ගෙන් යම්කිසි උපකාරයක් මෙරිල්ට ලබා දෙන ලෙසට ඔහු මට කීවේය. සතර දෙනෙකු- සෑහෙන බව මෙරිල් මට කීවේය. මම පියසිරි විසින් තෝරාගත් විද්‍යාලංකාරයේ සේනාරත්න බණ්ඩාර යැව්වෙමි. සුනිල් රත්නසිරි විෙද්‍යා්දයේ අපේ සාමාජිකයන්ගෙන් කෙනෙකු යැව්වේය. ඔවුන් යුධ හමුදාවලත්, අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේතුවෙත්, ආණ්ඩුවේ දෙපාර්තමේන්තුවලත් සිටි අපට විරුද්ධකම් පාන විප්ලවය අවස්ථාවෙහිදී අප විසින් සිරභාරයට ගතයුතු අයගේ ලැයිස්තු පිළියෙළ කරමින් සිටි බව මම දැන සිටියෙමි. මේ ලැයිස්තු මා දැක නැත.

 රැස්වීම සඳහා විෙජ්වීරගේ පිංතූරයක් අච්චු ගස්වා පෙබරවාරි මස 27 වෙනි දින පැවැත්වෙන රැස්වීමේදී විකිණීමට පියසිරි විෙද්‍යා්දයෙහි විලී හා මා තීරණය කර ගත්තෝය. මම අපේ යෝජනාව ගැන විෙජ්වීරට කීවෙමි. එයට ඔහුගේ විරුද්ධතාවයක් තිබුණේ නැත. මේ පිංතූර ශිෂ්‍ය අංශය විසින් රැස්වීම් පැවැත්වෙන ස්ථානයෙහිදී විකුණන ලදි. විෙජ්වීර එයට විරුද්ධ නිසා ඒවා විකුණන අයට විකිීනිම නතර කරන ලෙසට කුමානායක කියන ලදි. මේ පිංතූරය ගැන විෙජ්වීර දන්නා නිසා මෙය කුමානායකගේ බොරුවක් බව මම දැනගතිමි. කුමානායක හා දෙල්ගොඩ රාජා රැස්වීමේදී මා හමුවී ඔහුගේ පිංතූරය විකිණීමෙන් පක්ෂය තුළ කිසිම විශෙAෂ පුද්ගලයෙකු කැපී පෙනෙන තත්වයකට ගෙන ඊම වැරදියයි කියා කීවෝය. විෙජ්වීර පක්ෂයේ නායකයා බවත්, ප්‍රචාරය කිරීමේ කිසිම වරදක් නැති බවත්, මම ඔවුන්ට කීවෙමි.

 රැස්වීමෙන් පසු විෙජ්වීර නිරතුරුවම සංඝාරාමයට පුරුදුව සිටියේය. උයන්ගොඩ,පොඩි අතුල, ලයිය හා මා ඔහු හමුවී පක්ෂයට අදාල කරුණු සාකච්ඡා කිරීමට පුරුදුව සිටියෝය. (දැන් වේලාව ප.ව. 5.00 යි.විභාගය කල් දමන ලදි.)

 71.7.4. පෙ.ව. 8.30 ට අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ පරීක්ෂණ අංශය පරීක්ෂණය නැවත අරඹන ලදි. සමරරත්න විතාන ආරච්චිගේ පියතිලකට නැවත කථා කරන ලදි. පැමිණ මෙසේ කියා සිටී. මේ සාකච්ඡාවෙන් විෙජ්වීර ආණ්ඩුවෙන් කරදර බලාපොරොත්තු වූ බව හා විප්ලවය ඉක්මනින්ම ඇරඹීමට තීරණය කර ඇති බව මට හැඟ=ණි. එසේම නායකත්වයේ දෙදරීමක් ගැනද ලොකු අතුල ඔහුට පක්ෂපාතිය කියා හැඟ=ණු අයට බෝම්බ ඛෙදීම ගැනද ඔහු සඳහන් කළේය. මේ බෝම්බ කොයි ස්ථානයට යවන ලද්දේද කියා සොයාගැනීමට, උත්සාහකොට ඒවා එක්රැස්කරගෙන කපිල මෝටර්ස් යන ස්ථානයෙහි තබා ඊට පසුව ශිෂ්‍ය අංශයට ඒවා ඛෙදා දෙන ලෙසට විෙජ්වීර පොඩි අතුලට උපදෙස් දුන්නේය.

 මාර්තු මාසයේදී පමණ ලොකු අතුල, පොඩි අතුල හා විෙජ්පාල විසින් සාදන ලද කුඩා බෝම්බ අනුරාධපුරයට හා බදුල්ලට ඛෙදා දෙන ලදි. අනුරාධපුරයට 1000ක්ද, බදුල්ලට 500ක්ද යවන ලදි. ඉතිරි 1500 කොළඹ සඳහා තබා ගන්නා ලදි. කොළඹට අඩු වශයෙන් බෝමබ 10,000 ක් තිබිය යුතු බව විෙජ්වීර තදින්ම කීවේය.

 ඔහුගේ ඉලක්කය වූයේ මුළු රටටම බෝම්බ 35,000ක් සෑහේය යනුයි. මාර්තු මාසයේදී පොලිසිය රටපුරාම අපේ සාමාජිකයින් සිරභාරයට ගැනීම හා බෝම්බ අල්ලා ගැනීම ආරම්භ කළේය. මේ අවස්ථාවේදී විෙජ්වීර නොඉවසන තත්වයකට පත්විය. අපට කියා අපේ නිල ඇඳුම් සූදානම් කරවීම ඉක්මන් කරවීමට ඔහු උත්සාහ කිරීමෙනුත්, පොඩි අතුලට කියා බෝම්බ නිෂ්පාදනය කිරීම කඩිනම් කිරීමට බල කිරීමෙනුත් ඉක්මනට විෙජ්වීර යම්කිසි ප්‍රහාරයකට ක්‍රම සකසාගෙන යන බවට ලකුණු මට පෙනුණි.

 මේ කාලයෙහිදී බාලා තම්පෝ සමඟ සාකච්ඡාවක් පැවැත්වූ බව හා මහ වැඩවර්ජනයක් සංවිධානය කිරීමට ඔහුට හැකි බව විශ්වාස යයිද කියා ඔහු මට කීවේය. වැඩවර්ජන සංවිධානය කිරීමෙන් තම්පෝ විසින් අපට සහයෝගය දීමට පොරොන්දු වූ බව ඔහු කීවේය. 1971 මුල් භාගයේ යම්කිසි දිනක හතරවන ජාත්‍යන්තර සංවිධානයෙන් විදේශිකයින් කණ්ඩායමක් ලංකාවට පැමිණ බාලාතම්පෝ හමුවූහ. ඒ අවස්ථාවෙහිදී මේ විදේශිකයන් හමුවීමට දිනයක් ලබාගත් බව විෙජ්වීර මට කීවේය. අපි දෙදෙනා පමණක් ගොස් කොටුවෙහිදී බාලාතම්පෝ හමුවුණෙමු. ඔහු අප ඔහුගේ මොටෝරථයෙන් ඇස්රෝහල හන්දිය අසල ඇති නිවසකට එක්කරගෙන ගියේය. එහිදී අපට අමුත්තන් දෙදෙනා මුණ ගැසුණෝය. ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙකු ගැහැණියකි. බාලාතම්පෝ අපව ඔවුන්ට හඳුන්වා දී ඔහු යන්ට ගියේය.

 විෙජ්වීර ඔවුන් සමඟ ඉංග්‍රීසියෙන් කථා කළේය. ඔවුහු අප සමඟ අපගේ ව්‍යාපාරය ගැන සාකච්ඡා කළෝය. අප මනාසේ සංවිධානයවී ඇති බවත්, වෘත්තීය සංගම්වලත්, ශිෂ්‍යයින් අතරත් අපට සහයෝගය ලැබී ඇති බවත් විෙජ්වීර ඔවුන්ට කීවේය. අපි ඔවුන් සමඟ පැය 1 1/2 ක් පමණ සිටියෙමු. සාකච්ඡාවේ වැඩි කොටසක් වටහා ගැනීමට මට නුපුළුවන් විය. (ටී. ඩී. සිල්වා පක්ෂයේ වෘත්තීය සංගම් අංශයේ සිටි නිසා හා ටී. ඩී. ලංකා වෙළඳ සංගමයේ සාමාජිකයෙකු වශයෙන් තම්පෝ දැන සිටිය නිසා බව මම දනිමි).

 මාර්තු මාසයේ පළමුවන සතියෙහි දිස්ත්‍රික්කවල චාරිකා කොට නායකයින් හමුවී, ඔවුන්ට මහන්සි වී වැඩ කරන ලෙසට කීමට යන බව විෙජ්වීර මට කීවේය. 71.3.10 වෙනි දින විෙජ්වීර මා මහනුවරට එක්කරගෙන ගියේය. පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයෙහි සංඝාරාමයට අපි බස්රියෙන් ගියෙමු. එහිදී අනුර කුරුකුලසූරිය, සුනන්ද හා නුවරඑළියේ කපිල අපට මුණගැසුණෝය. විෙජ්වීර ඔවුන්ට කථාකොට සාමාජිකයින් ලවා ඔවුන්ගේ නිල ඇඳුම් සූදානම් කරවීමට ඔවුන් කටයුතු කළේදැයි කියා ඇසුවේය. වැඩි දෙනෙකුට ඔවුන්ගේ නිල ඇඳුම් ඇතැයිද, එසේම බෝම්බ විශාල ප්‍රමාණයක් ඔවුන් නිෂ්පාදනය කොට ඇතැයිද, කියා අනුර විෙජ්වීරට කීවේය. එසේම ඔවුන්ට තුවක්කු ටිකකුත් තියෙන බද ඔහු කීවේය.

 මෙහි සිට විෙජ්වීර කපිල හා මාද තෙල්දෙණියේ කපිලගේ නිවසට ගියෙමු. මෙහිදී අපි රාත්‍රී ආහාරය ගෙන රාත්‍රිය එහි ගත කළෙමු. පසුදින අපි පේරාදෙණියේ සංඝාරාමයට ආපසු ගොස් ශිෂ්‍ය සාමාජිකයින් කොටසක් හා අනුර හමුවුනෙමු. අප එහි සිටියදී කැගල්ල ප්‍රදේශයේ සාමාජිකයෙකු එහි පැමිණ බෝම්බ නිෂ්පාදනය කරමින් සිටිනවිට කෑගල්ලේ සාමාජිකයින් දෙදෙනකු මැරුණු බව ඔහු අපට කීවේය. එසේම තුවාල වූ තවත් තිදෙනෙකු රෝහලට ගෙන ගිය බවද ඔහු කීවේය. එහි සිටි බැංකු ලිපිකරුවෙකු වූ උපසේන සුළු තුවාල ඇතුව බේරුණු බව ඔහු කීවේය. තුවාලකරුවන් මහනුවර රෝහලෙහි පසුවෙන බව මේ තනැත්තා විසින් අපට කීවේ යයි කියා මම සිතමි.

 තුවාලකරුවන් බැලීමට අපි නොගියෙමු. ඔහු භූමදානවලට පැමිණීමට උත්සාහ කරන බවට කෑගල්ලෙන් පැමිණි මේ සාමාජිකයාට විෙජ්වීර කීවේය. සංඝාරාමයෙහි සිට අපි මාතලේ නිවසකට ගියෙමු. අප එහි එක්කරගෙන ගියේ අනුරය. එහි වෙනත් අය 7 දෙනෙක් හෝ 8 දෙනෙක් සිටියෝය. මේ නිවසෙහිදී මාතලේ ප්‍රදේශය දැක්වෙන විශාල සිතියමක් හැදෑරුවෝය. විෙජ්වීර නකල්ස් කඳුවල සමහර ප්‍රදේශ පෙන්වා මේවා සැඟවිය හැකි ආරක්ෂිත ස්ථාන පිහිටුවීමට උචිත පෙදෙස්යයි කියා යෝජනා කළේය. මේ ප්‍රදේශය මධ්‍යම කඳවුරු ප්‍රදේශයක් පිහිටුවීමට ඉතාම උචිත යයි කියා ඔහු කීවේය. පැමිණ සිටි අයට විප්ලවය ඉතාම ලඟ යයි විෙජ්වීර කීවේය. කවදා එය කළයුතු වන්නේද කියා ඔහු සඳහන් නොකළේය. ඔවුන්ගේ නිල ඇඳුම් හා අවිආයුධ ඉක්මනින් සූදානම් කර ගැනීමට ඔහු ඔවුන්ට කීවේය.

 එහි දී අපි දහවල් ආහාරය ගතිමු. ඊට පසුව සාකච්ඡාවක් පැවැත්තුවෙමු. ලංකාතිලකට නකල්ස් ප්‍රදේශයට ගොස් සැඟවිය හැකි ආරක්ෂිත ස්ථාන පිහිටුවීම සඳහා සුදුසු බිම් පෙදෙස් තෝරා ගන්නා ලෙසට විෙජ්වීර කීවේය. බිංගෙවල් හා පොලොව යට ආරක්ෂිත ස්ථාන මේ පෙදෙස්වල සෑදිය යුතුයයි කියා කීවේය. එසේම ගුවන්විදුලි පණිවුඩ හුවමාරු කරගැනීමේ ස්ථානය මේ ප්‍රදේශයෙහි පිහිටුවිය හැකියයි කියා ඔහු කීවේය. සාකච්ඡාව පැවතෙද්දී ඔවුන්ට සිටින සාමාජික සංඛ්‍යාවට අදාලව හා කොපමණ ප්‍රමාණයකට ඔවුන් සූදානම්ද කියා විෙජ්වීර ලංකාතිලක හා අනෙක් අයගෙන් ප්‍රශ්න කළේය. ඔවුන් ඉතාමත් ශක්තිමත් බවද, බොම්බ හා සොරකම් කරනලද තුවක්කු ටිකක් දී ඇති බවද, ලංකාතිලක කීවේය.

 සාකච්ඡාවට පසු කවටයමුණේ ලංකාතිලකගේ නිවසට අපි ගියෙමු. අපි එහි රාත්‍රිය ගත කළෙමු. ලංකාතිලකගේ නිවසෙහි ඉදිරි කාමරයෙහි බිත්ති අල්මාරියක් තිබුණේය. බිත්ති අල්මාරියේ ඇති පැති බිත්තියක රහස් කාමරයකට පිවිසෙන දොරටුවක් තිබුණි. ලංකාතිලක මේ ඔහුගේ රහස් කාමරයෙන් කානු දෙකේ රයිපල් තුවක්කුවක්ද, තනි කානුවේ රයිපල් තුවක්කුවක්ද, අත් තුවක්කුවක් හා පතරොම් ටිකක්ද ගත්තේය. ලංකාතිලකගේ සූදානම් කිරීම් ගැන විෙජ්වීර බොහෝ සතුටු විය.

 ඊට පසුදින උදෑසන (71.3.12) අපි දඹුල්ලට යාමට පිටත්වුණෙමු. අප සමඟ මාතලේ සාකච්චාවට සහභාගිවූ මහත තැනැත්තෙකු අප සමගz ගියේය. දඹුල්ල බස් නැවතුම්පොලේදී අපට කෙලී සේනානායක මුණගැසුණි. එහි අප සිටියදී මහත තැනැත්තා ගියේය. දඹුල්ලේ සිට පොළොන්නරුවේ හිඟ=රක්ගොඩ zzසෝමේZZ ගේ නිවසට අපි ගියෙමු. එහිදී අපට zzසෝමේZZ අම්පාරේ නිශAශංක, පොළොන්නරුවේ සුසිල් හා හුනුකඩේ zzසෝමේZZ හා තවත් 15ක් පමණ මුණගැසුණි. පැමිණ සිටි අය සමඟ විෙජ්වීර සාකච්ඡාවක් පැවැත්තුවේය. අමුත්තන් ගැන පරීක්ෂාවෙන් සිටීම සඳහා මා පිටතට වී සිටි නිසා මා සාකච්ඡාවට සහභාගි වූයේ නැත.

 මේ ගෙදරදී පාන් සහ වෑංජන අඩංගු දහවල් ආහාරයක් අපි ගතිමු. දහවල් අහරින් පසු විෙජ්වීර මට ආපසු යන ලෙසටත්, ඔහු කෙලී සේනානායක හා නිශAශංක සමඟ අම්පාරේ යන බවත් කීවේය. සවස මා බස්රියෙන් හිඟ=රක්ගොඩ සිට පැමිණියේය. පසුවදා උදෑසන කොළඹට ලඟාවුණි. දින දෙකකට පමණ පසුව විෙජ්වීර සිරභාරයට ගැනීම පුවත්පත් මගින් මම කියවූයෙමි.

 (වේලාව ප.ව. 2.00 ය) රිමාන්ඩ් සිරභාරයේ තැබීම සඳහා පියතිලක මහේස්ත්‍රාත් තුමා ඉදිරියට පමුණුවන ලදි. සිරගෙදර බලධාරින්ගෙන් ඔහු ඉවතට ගෙන ආපසු කැඳවා ඔහුගේ ප්‍රකාශයේ ඉතිරි කොටස ගැනීම සඳහා ඉල්ලීමක් ඉදිරිපත් කරනු ලැබේ)

 71.7.5 පෙ. ව. 9.00 ට. අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්මේන්තුවේ පරීක්ෂණ අංශය පියතිලක සිරගෙදරින් ආපසු ගෙන අවුත් දැන් මම ඔහුගේ ප්‍රකාශයේ ඉතිරි කොටස වාර්තාකර ගෙන යමි. සමරත්න විතාන ආරච්චිගේ පියතිලක නැවත අ`ඩගසා පැමිණීමෙන් පසු මෙසේ කියා සිටී.

 විෙජ්වීර සිරභාරයට ගැනීමට පෙරාතුවට කිට්ටුම කාලයෙහි විප්ලවය දියත් කළවිට, පහරදීම කෙසේ කළයුතුද කියා පොඩි අතුල උයන්ගොඩ, ලයියා හා මා සමඟ සාකච්ඡා කිහිපයක් පවත්වා තිබුණි. අපට තිබුණේ එකවිටම රටෙහි ඇති පොලිස් ස්ථානවලට හා එසේම යුධ හමුදා කඳවුරුවලට පහරදීම හා ඔවුන්ගේ අවිආයුධ අල්ලා ගැනීම යයි ඔහු කීවේය. එසේම අගමැති, සමහර වැදගත් ඇමැතිවරුන් හා අමාත්‍යංශවල ස්ථීර ලේකම්වරුන් අපට සිරභාරයට ගතයුතුව තිබුණේ යයිද ඔහු කීවේය. මේ අනුව පහරදීම් අවස්ථාව වනවිට පරිපාලනය අඩපනවී අණදීමට කිසිවෙකුත් එහි නොසිටින බවද ඔහු කීවේ්ය. එසේම හමුදා ප්‍රධානීන් හා පොලිස්පතිද සිරභාරයට ගතයුතුව තිබුණේයයිද කියා ඔහු කීවේය.

 එසේම අපේ කොළඹට පහරදීම් අසතුටුදායක වීමේ අවස්ථාවකට පත්වූයේ නම්, වඩා දීර්ඝ කරන ලද පහරදීමට සූදානම් විය යුතු බවද ඔහු කීවේය. කොළඹට පහරදීම අසාර්ථකවූයේ නම්, උතුරු කොළඹ කණ්ඩායම් විල්පත්තුවට පසුබැසිය යුතුය. දකුණු කොළඹ කණ්ඩායම් දකුණු පළාතට පසුබැස සිංහරාජ අඩවියට යායුතුය. මැද කොළඹ හා මහනුවර පාරේ කණ්ඩායම් කෑගල්ල දිස්ත්‍රික්කයට පසුබැසිය යුතුය. එහි සිටීමටද නොහැකි වූයේ නම් ඔවුන් විල්පත්තුවට පසුබැසිය යුතුය. කෝට්ටේ දිස්ත්‍රික්කයේ කණ්ඩායම් රත්නපුරයට පසුබැස එහි සිට සිංහරාජ අඩවියට යායුතුය. මධ්‍යම පළාතේ කණ්ඩායම් මාතලේ කඳුවැටිවලට හා බදුල්ලේ කඳුවැටිවලට පසුබැසිය යුතුය.

 අනුරාධපුරය, පොලොන්නරුව, අම්පාරේ හා ත්‍රිකුණාමල දිස්ත්‍රික්කවල කණ්ඩායම් ඔවුන්ගේ ප්‍රදේශවලටම වී සටන දිගටම කරගෙන යායුතුය. එසේම අප විෙජ්වීරත් සමඟ සංඝාරාමයෙහි සිට දිනෙක අතුල (ලොකු) හා සනත් කෑගල්ලෙන් හා  අනුරාධපුරයෙන් ඔවුන් විසින්ම විප්ලවය ඇරඹීමට වැඩ පිළිවෙළ සකසමින් සිටින බවත්, ප්‍රධාන කඳවුරු වශයෙන් මේ ප්‍රදේශ දෙක පාවිච්චි කිරීමට යන බවත්, කේ. කේ. ට ආරංචි ලැබුණු බව උයන්ගොඩ විසින් ඔහුට දන්වා ඇති බව, විෙජ්වීර මට කී බව, මට මතකය. මෙය සිදුවුවහොත් එයම අපේ ව්‍යාපාරයේ අවසානයම විය හැකි බව විෙජ්වීර කීවේය.

 විෙජ්වීර සිරභාරයට ගැනීමෙන් පසු ඔහු අම්පාරේ සිට කොළඹ සිරගෙදරට ගෙනෙන ලදි. ඔහු බැලීමට මා ගියෙ ්නැත. කුමානායක හා ඔස්මන්ඩ්ගේ මව ඔහු බැලීමට ගොස් තිබුණි. පසුව කුමානායක සංඝාරාමයට පැමිණ ඔහු විෙජ්වීර බැලීමට ගිය බව මට කියන ලදි. විෙජ්වීරට මා සනත් සමඟ වැඩ කිරීම අවශ්‍ය වී ඇති බව ඔහු මට කීවේය. එසේම දේශපාලන කාර්යාලයට ඔස්මනුත්, මාත් එක්කරගෙන ගොස් අපේ වැඩ දිගටම කරගෙන යන ලෙසටද, ඔහු උපදෙස් දී තිබිණි. ඊට පසුව උයන්ගොඩ හා මට එඩ්මන්ඩ් සමරක්කොඩි මහතා බැලීමට ගියෙමු. අපි එහි ගියවිට ඔස්මන්ඩ්ගේ මව අපට මුණගැසුණි. විෙජ්වීර ඔහුට නිදහස් කරගත හැක්කේ කෙසේද කියා අපි සමරක්කොඩි මහතාගෙන් ඇසුවෙමු. ඉක්මනටම ඇපදී එළියට ගැනීමට ඔහු සෑම උත්සාහයක්ම දරන බව ඔහු කීවේය. පසුව විෙජ්වීර යාපනයේ සිරගෙදරට ගෙන ගොස් ඇති බව මම දැනගතිමි. ඔහු යාපනයට මාරු කිරීමෙන් පසු අප ඊලඟට කළයුතු වැඩ පිළිවෙළ සකස්කර ගැනීම සඳහා අනෙක් අය හමුවීමට මම පුරුදුව සිටියෙමි. පොඩි අතුල, උයන්ගොඩ, ඇලඩින්, පියසිරි හා ලයියා හමුව්ීමට මම පුරුදු ව සිටියෙමි.

 මේ කාලයේදී පොඩි අතුල විසින් සිතන ලද වැඩ පිළිවෙළක් ගැන ඔහු මට කීවේය. ඒ අනුව දුම්රියෙන් අපේ සාමාජිකයන්ගෙන් කෙනෙකු යාපනයට යැවීමට පුළුවනි. ඔහු යාපනයට ලඟාවෙන විට ඔහුගේ ප්‍රවේශ පත්‍රය විනාශ කොට, සිරභාරයට ගැනීමට ඉඩදීම හා යාපනයේ සිරගෙදර රිමාන්ඩ් භාරයට යාම ඔහුට කළ හැකිය. මේ හේතුවෙන් ඔහුට උත්සාහ කොට විෙජ්වීර හමුවීමට පුළුවනි. විෙජ්වීරට කිරීමට අවශ්‍ය වී ඇති දේවල් මොනවාද කියා සොයා ගැනීමට පුළුවනි. පසුව මේ කාරිය කිරීමට සුදුසු පුද්ගලයෙකු සොයා ගැනීමට නොහැකි බව පොඩි අතුල මට කීවේය. එසේම අපද මේ වනවිට විෙජ්වීර ගලවා ගැනීමට තීරණය කොට තිබුණු නිසා මේ වැඩපිළිවෙළ අත්හැර දැමුවෙමු.

 ටික කලකට ඉහතදී උත්සාහ කොට එස්. ඩී. බණ්ඩාරනායකගේ මොටෝරථය ඉල්ලා ගන්නා ලෙසට විෙජ්වීර පොඩි අතුලට කීවේය. මාර්තු මාසයේ 17 වෙනිදා හෝ 18 වෙනිදා පමණ එස්. ඩී. බණ්ඩාරනායකගේ මොටෝ රථය ඔහුට ඉල්ලා ගැනීමට හැකි වූ බව පොඩි අතුල මට කීවේය. 

 මාර්තු මාසයේ 20 වෙනිදා පමණ අනුරාධපුරයෙහි ජයසිංහ, පොලොන්නරුවෙහි සුසිල් සුනන්ද හා අනුර මා බැලීමට සංඝාරාමයට පැමිණියෝය. සුසිල් හා ජයසිංහ සාමාජිකයන් විශාල සංඛ්‍යාවක් අත් අඩංගුවට ගෙන ඇති බවත්, පුපුරණ ද්‍රව්‍ය පොලිසිය විසින් අල්ලාගෙන ඇති බවත්, මට කීවෝය. ඔවුන් තවත් කාලයක් නිශ්ශබ්දව සිටියොත් ඔවුන්ගේ අවිආයුධ නැතිවීමට ඉඩ ඇති බව ඔවුහු කීවෝය. මේ නිසා අප පහරදීම ඇරඹිය යුතු යයි ඔවුහු කීවෝය. ඉවසීමෙන් හා කලබල කරන්නේ නැතිව සිටින ලෙසට මම ඔවුන්ට කීවෙමි. විෙජ්වීර හමුවී උපදෙස් ලබා ගැනීමට කටයුතු කරගෙන යන බව මම ඔවුන්ට කීවෙමි එසේම අප යම්කිසි තීරණයක් ගැනීමට පෙර අප සනත්ද හමුවිය යුතු වන්නේය. ඔව්හු යන්නට ගියෝය. කෙසේ වුවද මාර්තු මාසයේ 28 ෙවිනිදා පමණ සුනන්ද හා අනුර පැමිණ, ඔවුන්ගේ සාමාජිකයින් නොඉවසිලිමත් වී ඇති බවත්, ක්‍රියාකාරී වීමක් ඉල්ලන බවත් මට කීවෝය. මාසයේ අවසානයේදී පමණ ඔවුන්ගේ පෙදෙස්වලින් පහරදීම ආරම්භ කිරීමට ඔවුන් තීරණය කොට ඇති බව ඔවුහු කීවෝය.

 මා සනත් හමුවී දිනය තීරණය කරගෙන ඔවුන්ට දන්වන තුරු සුළු කාලයක් නිසලව ඉන්නා ලෙසට මම ඔවුන් අස්වැසුවෙමි. ඔවුන්ට ඕනෑ විදියට කිසිවක් නොකරන ලෙසට මා ඔවුන්ට කීවෙමි. අපට සාර්ථක ප්‍රතිඵල ලබා ගැනීමට නම් එය සාමූහික ප්‍රයත්නයක් විය යුතු බව මා කීවේය මාර්තු මාසේ 24 වෙනි දින පමණ විෙජ්වීර සමඟ අම්පාරෙහිදී අත් අඩංගුට ගනු ලැබූ තැනැත්තෙ= වන අම්පාරේ ප්‍රේමරත්න මා බැලීමට සංඝාරාමයට පැමිණියේය. කවරෙක්ද? කියා හඳුන්වමින් ඔහු විෙජ්වීරගෙන් ලියුමක් ගෙනත් තිබුණේය. හැකිනම් ඉවසීමෙන් සිටීමට හා තවදුරටත් දරාගෙන සිටීමට අපහසු නම් අප පහරදීම ආරම්භ කරනවාට ඔහුගේ විරුද්ධතාවක් නොමැති බව කියන පණිවුඩය භාරදීමට විෙජ්වීරට අවශ්‍ය වී ඇති බව ප්‍රේමරත්න මට කීවේය. අප විප්ලවය ඇරඹිමට තීරණය කරන්නේ නම්, ඔහු බේරා ගැනීම සඳහා ශිෂ්‍ය අංශයෙන් අපේ සාමාජිකයන්ගෙන් 500 අප යාපනයට යැවිය යුතු බවද ඔහු කීවේය. විෙජ්වීරගේ පණිවුඩය ගැන මම උයන්ගොඩට හා ලයියාට කීවෙමි.

 විෙජ්වීරගේ සිර මැදිරිය තිබුණේ සිරගෙදර මිදුලෙහි වූ විශාල ලිඳක් අසල වූ ගොඩනැගිල්ලකය. ලිඳේ සිට 8 වන සිරමැදිරියෙහි ඔහු සිටින බව ඔහු කීවේය. සිරගෙදර පිටත ආරක්ෂක නිලධාරීන් සිටින බව ඔහු කීවේය. ප්‍රේමරත්න ඔහු හා සමඟ නිදහස් කරනලද අනෙක් තැනැත්තා ප්‍රේමසිරි මෙම පණිවුඩය විෙජ්වීරගෙන් සනත්ට ගෙන ගිය බව කීවේය. මාර්තු 20 වෙනි දින පමණ මට මතකයි.

 පොඩි අතුල යාපනයට ගොස් සිරගෙදර සමඟ සම්බන්ධයක් ඇතිකර ගැනීමට ඔහු උත්සාහ කරන බව කීවේය. කොළඹ සිටින සිරගෙදර නිලධාරියෙකු වූ දේවේන්ද්‍ර යන අය ඔහු දන්නා බව හා ඔහුට යාපනයේ සිටින සිරගෙදර නිලධාරියෙකු වූ ජයසේකර නමැත්තෙකු සිටි බව හා ඔහුට ඔහු හමුවිය හැකි බවද ඔහු මට කීවේය. මම ඔහුට යන ලෙස කීවෙමි. එස්. ඩී. බණ්ඩාරනායකගේ මොටෝරථයෙන් ඔහු ඇලඩින් හා උයන්ගොඩ සමඟ ගියේය. උයන්ගොඩ නාවික හමුදාවේ තිලක් ඔහුට හමුවීමට හැකියයිද, කරෙයිනගර්වල නතරවී සිටි ඔහුගෙන් විෙජ්වීර මුදවා ගැනීමට අප තීරණය කළවිට ඔහුට අපට දිය හැකි සහයෝගය කුමක්දැයි සොයා ගැනීමට හැකියයිද කියා කීවේය. ඔව්හු පසුදින ආපසු පැමිණියෝය. පොඩිඅතුල සිරගෙදර නිලධාරියෙකු වූ ජයසේකර හමුවූ බව මට කීවේය. ජයසේකර බියවී සිටින නිසා අපට උදව් කිරීමට අකැමැති බව ඔහු කීවේය. කෙසේවුවද විෙජ්වීර හොඳ සනීපයෙන් පසුවෙන බව ජයසේකර කී බව ඔහු කීවේය. උයන්ගොඩ ඔහු කරෙයිනගර්වලට ගිය බවත්, ඔහුට තිලක් මුණගැසුණු බවත් මට කීවේය. තිලක් බීමත්ව සිටි නිසා ඔහුට කිසිවක් සාකච්ඡා කර ගැනීමට නුපුළුවන් වූ බව ඔහු කීවේය.

 71.3.24 වෙනි දින තලවතුගොඩ සෑම් නමැති සුළු නිලධාරියකුගේ නිවසට මා උයන්ගොඩ හා ඇලඩින් සමඟ එස්. ඩී. ගේ මොටෝරථයෙන් ගියෝය. යාපනයේ සිටින නාවික හමුදාවේ අයගෙන් සහයෝගය ලබා ගැනීම ඔහුට සංවිධානය කිරීමට හෝ කිසිම කරදරයක් නොමැතිව විෙජ්වීර එළියට ගත හැකි වනසේ යාපනේ සිරගෙදර ඔහුගේ මිනිසුන් ආරක්ෂක රාජකාරි කටයුතු සඳහා යෙදීමට ඔහුට හැකිදැයි කියා අපි ඇසුවෙමු. උසස් නිලධාරින් විසින් ආරක්ෂක නිලධාරින් යෙදවීම කරන නිසා එය පිළියෙළ කිරීම ඔහුට අමාරු කාරියක් යයි කියා ඔහු කීවේය.

 ලංකා ගුවන්විදුලි සංස්ථාවේ ආරක්ෂක රාජකාරි කටයුතු සඳහා ඔහුගේ මිනිසුන් යෙදවීම පිළියෙළ කිරීමට ඔහුට හැකිදැයි මා ඔහුගෙන් ඇසුවේය. එයද අපහසු යයි කියා ඔහු කීවේය. කෙසේවුවද අප කරෙයිනගර්වල සිටින තිලකරත්න හමුවිය යුතුයිද, හමුවී ඔහුගෙන් සහයෝගය ලබා ගැනීමට පිළියෙළ කරගත යුතු යයිද කියා ඔහු යෝජනා කලේය. ඊලඟට උයන්ගොඩ හිටපු නාවික හමුදාවෙහි තැනැත්තෙකුවූ වැලිසර පදිංචි රංජිත් වීරසිංහ අපි හමුවෙමු යයි කියා යෝජනා කළේය. ඊලඟට අපි වැලිසරට ගොස් විෙජ්වීර ගලවා ගැනීමට නාවික හමුදාවෙන් සහයෝගය ලබා ගැනීමට ඇති පහසුකම් ගැන ඔහු සමඟ සාකච්ඡා කළෙමු. අපට කිසිම සහයෝගයක් දීමට ඔහුට හැකි වූයේ නැත.

 මම සංඝාරාමයට ආපසු පැමිණියෙමි. එදින සවස මංජුට යාපනයට ගොස් සිරගෙදර හා පොලිස් ස්ථානය යන ප්‍රදේශ සමීක්ෂණය කරගෙන එන ලෙසට උපදෙස් දෙන ලදි. ඒ කාලයෙහිදී විෙද්‍යා්දයෙහි ඉගෙන ගත් ගරු දයාවාසගෙන් නාග විහාරයෙහි හාමුදුරුවන්ට ලියුමක් ගැනීමට මම දේවසිරි යෙදෙව්වෙමි. මංජු යාපනයට යාමට ගියේය. පසුදින මා උයන්ගොඩ, පොඩි ලකී හා ඔස්මන්ඩ්ගේ මව සමඟ එඩ්මන්ඩ් සමරක්කොඩි හමුවී විෙජ්වීර හිරෙන් නිදහස් කරගැනීමට ඔහුට කළ හැක්කේ කුමක්ද කියා සොයා ගැනීම පිණිස ගියෙමි.

 හදිසි රෙගුලාසි යටතේ ඔහු නවතා තබාගෙන ඇති නිසා කිසිවක් කිරීමට අමාරුයයි කියා සමරක්කොඩි කීවේය. නමුත් උත්සාහ කිරීමට ඔහු පොරොන්දු විය. අප එහි සිටියදී සනත්, සිසිල්චන්ද්‍ර හා ලක්ෂ්මන් මාදුවගේ එහි පැමිණියෝය. අපගේ සමාජිකයින් බොහෝ දෙනෙක් සිරභාරයට ගැනීම නිසා පක්ෂයෙහි දැනට තත්වය සතුටුදායක නොවන බව මම සනත්ට කීවෙමි. මෙය ඉක්මනින්ම අප සාකච්ඡා කළයුතු යයි කියා මම ඔහුට කීවෙමි. පසුදින ප.ව. 4.00 ට ගල්කිස්ස මුහුදු වෙරළේ දුම්රිය ස්ථානය අසලදී ඔහු හමුවෙන ලෙසට ඔහු මට කීවේය. පසුදින මම එහි ගියෙමි. නමුත් මට ඔහු මුණගැසුණේ නැත.

 මාර්තු 25 වෙනි දින පමණදී ගරු සුමණ යාපනේ පොලිස් ස්ථානය සමග සම්බන්ධකම් ඇති කරගෙන තිඛෙන බව පියසිරි මට කීවේය. ඔහුට කළ හැක්කේ කුමක්ද කියා සෙවීමට අපි ඔහු පිටත් කරමුයි කියා ඔහු කීවේය. සුමනට යාපනයට ගොස් නාග විහාරයෙහි සිට එවිටම ඔහුගේ සම්බන්ධිතයින් හමුවී පොලිසියෙන් සහයෝගය ලබා ගැනීමට උත්සාහ කරන ලෙසටද මට උපදෙස් දුන්නේය. මාර්තු මාසයේ 27 වෙනි දින උදෑසන මා අසනීපයෙන් සිටි බැවින් චන්ද්‍රක්කාගේ නිවසෙහි පසුවෙද්දී සනත් හා ලයියා එහි පැමිණියෝය. අපි වර්තමාන තත්වය ගැන සාකච්ඡා කලෙමු. මාසය අවසානයෙහිදී බදුල්ලේ සාමාජිකයින් පහරදීම් ඇරඹීමට කටයුතු සලසාගෙන යන බවට මට ආරංචි ලැබී ඇති බව මම ඔහුට කීවෙමි. මෙය නරක පටන් ගැනීමක් වන්නේයයි කියා අපි තීරණය කලෙමු.

 සනත්ට බදුල්ලට ගොස් ඔවුන්ට කියා එය නතර කිරීමට උත්සාහ කරන ලෙසට මම සනත්ට කීවෙමි. එසේම උපදෙස් දීමට විෙජ්වීර එහි නොසිටි නිසා කරු, සනත් හා මාද ඇතිව කාරක සභාවක් පිහිටුවීමට අපි තීරණය කළෙමු. එසේම කුමානායකත්, ටී. ඩී. ත් දේශපාලන කාර්යාලයෙන් ඉවතට ගෙන මාතර සුසිල් හා ලයියා එහි තැබිය යුතුයයි කියා මම යේජනා කළෙමි. සනත් මෙයට එකඟ විය. සනත්, සිරිපාල අබේගුණවර්ධනත් සමඟ බදුල්ලට යනබව කියමින් යන්නට ගියේය. 71. 3. 27 වෙනි දින මංජු හා එස්. ඩී. සෝමරත්න අපට යාපනෙන් කුමන සහයෝගයක් සංවිධානය කර ගැනීමට හැකිදැයි කියා එස්. ඩී. බණ්ඩාරනායක හමුවී ඔහුගෙන් සොයා ගැනීම පිණිස මම ඔවුන් ඔහු කරා යැව්වෙමි. පසුව මංජු එස්. ඩී. බණ්ඩාරනායක 71. 3. 28 වෙනි දින යාපනයට ගොස් අප වෙනුවෙන් ඔහුට කළ හැක්කේ කුමක්දැයි සොයා බලන බව ඔහු කීවේ යයි කියා කීවේය. මංජුට තිස්ස ගාමිණීත් සමඟ යාපනයට ගොස් එස්. ඩී. බී. හමුවෙන ලෙසට මම කීවෙමි. එසේම යාපනයේ සිටින රේගු පරීක්ෂක නිලධාරියෙකුට වින්ති මහත්තයාගෙන් ලියුමක් ලබාගන්නා ලෙසට මම පොඩි නිමල්ට කීවෙමි. මේ ලිපිය ඔහු ලබා ගත්තේය. මංජුට යාපනයට යනවිට ගෙනයාම පිනිස මම එය ඔහුට දුන්නෙමි. 71. 3. 28 වෙනි දින බර්ටි රංජිත් නන්දන මාරසිංහ හා සැම්සන් යන අය විෙජ්වීර ගලවා ගැනීමට වැඩ පිළිවෙළක් සාකච්ඡා කළෝය.

 යාපනයට කණ්ඩායම් දෙකක් යැවීමට අපි තීරණය කළෙමු. සිරගෙදරට පහරදී විෙජ්වීර මුදවා ගැනීම පිණිස බර්ටි රංජිත් හා මංජු විසින් නායකත්වය දරන කණ්ඩායමක්ද, මේ අතර පොලිසියට පහරදීමට සැම්සන් සිරිපාල හා නන්දන මාරසිංහ විසින් නායකත්වය දරන ලද තවත් කණ්ඩායමක්ද යන කණ්ඩායම් දෙකය. යාපනයට යාම සඳහා පෞද්ගලික බස්රියක් සොයන ලෙසට මම කළු රංජිත්ට කීවෙමි. අප පෞද්ගලික බස් රථයකින්ද සමහරෙක් දුම්රියෙන්ද සමහරෙක් ලංගම බස්රියෙන්ද යායුතු යයි කියා අපි තීරණය කළෙමු. එසේම දුම්රියෙන් යන කණ්ඩායමට සූට්කේස්වල දමා බෝම්බ දෙසීයක් පමණ ගෙනයාමට හැකියයි කියාද, අපි තීරණය කළෙමු.

 සැම්සන් පිස්තෝලයක් ඉල්ලන ලදුව පියසිරිගෙන් එකක් ලබා ගැනීමට උත්සාහ කරන ලෙසට මම ඔහුට කීවෙමි. අපේ වැඩ පිළිවෙළ වූයේ විෙජ්වීර එළියට ගෙන ඔහු මාතලේට ගෙනයාමය. අප මේ ගලවා ගැනීමේ ක්‍රමය සූදානම් කරද්දී රටපුරාම අනෙක් පහරදීම ඇරඹීමේ අදහසක් අප තුළ නොවීය. පසුව කළු රංජිත් ගමන සඳහා ඊබට් සිල්වාගේ බස්රියක් ලබා ගැනීමට හැකි බව මට කීවේය. තැන්පත් මුදල බැඳීම සඳහා මම ඔහුට රුපියල් 300 ක් පමණ දුනිමි. ඒ අස්ථාවෙහිදී මුදා ගැනීමේ දිනය ගැන අපි තීරණය කරගෙන නොතිබුණෙමු.

 මාර්තු මාසයේ 29 වෙනි දින පමණ සිංහල මහා විද්‍යාලයේ අයෙක් ඔහු හඳුනන බව උපාලි සෝමසිරි මට කීවේය. ඔහුට එහි ගොස් අප වෙනුවෙන් යම්කිසි උපකාරයක් ලබා ගැනීමට උත්සාහ කළ හැකියයි කියා ඔහු යෝජනා කළේය. මම ඔහුට මුදල් ටිකක් දී ඔහුව පිටත් කළෙමි. මංජු හා තිස්ස ගාමිණී යාපනයේ සිටින බවත්, උත්සාහ කොට ඔවුන්ව හමුවෙන ලෙසටත් මම ඔහුට කීවෙමි. ඔහුට එස්. ඩී. බණ්ඩාරනායක මුණ ගැසුණු බව ඔහු කීවේය. යාපනයෙහි වැදගත් පුද්ගලයෙකු සේ පෙනුණු බාස්කරන් නමැත්තෙකු ඇස්. ඩී. ඔහුට හඳුන්වා දුන් බවද ඔහු කීවේය. එස්. ඩී. බණ්ඩාරනායක විසින් ඉල්ලා තිබුණු පරිදි එහි අප ව්‍යාපාරයට බැඳීමට තරුණයින් සංවිධානය කරන

බවට බාස්කරන් පොරොන්දු වී ඇති බවද ඔහු කීවේය. එසේම එස්. ඩී. බණ්ඩාරනායක සිරගෙදර දී විෙජ්වීර දකින්නේයයි කියාද ඔහු මට කීවේය. ඔහු රේගු ආරක්ෂක නිලධාරියා හමුවී ඔහු සමඟ කොටුව අවටත්, පොලිස් ස්ථානය අවට පෙදෙස්වලත් ගිය බව ඔහු මට කීවේය. කලපුව පැත්තේ සිට සිරගෙදරට පහරදීමට පහසුවන්නේ යයි කියා ඔහු කීවේය. කොටු දොරකොඩ හා සිරගෙදර ආරක්ෂක නිලධාරීන් සිටිය බව ඔහු කීවේය. එසේම පොලිසිය වටා කඩා වැටුණු වැටවල් තිබුණු නිසා පොලිස් ස්ථානයට පහරදීම ඉතාමත් පහසු වන්නේයයි කියා ඔහු කීවේය. එසේම බාස්කරන් විසින් සංවිධානය කරනලද තරුණයන්ට දේශනා පැවැත්වීමට දේශකයෙකු අප සමඟ එක්කරගෙන යායුතු බව මංජු යෝජනා කළේය. මා ඒ ගැන නැවත සිතා බලන්නේයයි කියා මම ඔහුට කීවෙමි.

 මංජු සිරගෙදර ප්‍රදේශයෙහි විෙජ්වීර සිරකොට තබනවා ඉඩ ඇති වතුර ටැංකිය අසල ගොඩනැගිල්ලෙහි සිරමැදිරිය පෙන්නුම් කරන සිතියමක කටු සටහන් මා වෙනුවෙන් ඇන්දේය. උපාලි සෝමසිරිද යාපනයේ සිට ආපසු පැමිණ සංඝාරාමයෙහිදී මා හමු විය. සිංහල මහා විද්‍යාලයෙහි සිටින ඔහුගේ මිතුරෙකු වන අයෙකු සමඟ අපේ සාමාජිකයින් ටිකකට සිටීමට පිලියෙළ කිරීමට ඔහුට හැකියයි කියා ඔහු මට කීවේය. එදින සවස බර්ටි රංජිත්, පියුමසේන, හා වත්තල මිල්ටන් එහි සිටියෝය. මාර්තු මාසයේ 31 වෙනි දින බර්ටි රංජිත්, පියුමසේන හා මිල්ටන් සමඟ ආපසු යාපනයට ගොස් කොටුව හා පොලිස් ස්ථාන ප්‍රදේශය සමීක්ෂණය කරන ලෙසට මම උපාලිට කීවෙමි.

 රංජිත් කොටුවට පහරදීමේදී නායකත්වය ගත යුතුව තිබුණු නිසා ඔහු යාම ගැන මාගේ උනන්දුවක් තිබිණි. 31 වෙනි දින සනත් හා සිරිපාල හා හමුවුණෝය. සනත් බදුල්ලට ගිය බවත්, එහිදී සාමාජිකයින් හමුවී ඔවුන්ට ඉවසිල්ලෙන් සිටීම ඒත්තු ගැන්වීමට උත්සාහ කළ බවත්, ඔහු මට කීවේය. සාමාජිකයින් නොඉවසිලිවන්තවී ඇති බව හා පුපුරන තත්වයක් උද්ගත වී ඇති බව ඔහු කීවේය. අපට ඉක්මනින්ම සටන් කිරීමට සිදුවන්නේයයිද නැතහොත් එයින් කරදර ඇතිවන්නේ යයිද, කියා ඔහු කීවේය. 71. 4. 2. වෙනි දින උදෑසන දෙල්ක`ද හන්දියේදී මා හමුවෙන ලෙස මම සනත්ට කීවෙමි. මා අනෙක් අයද එකතුකොට, අප ගත යුත්තේ කුමන පියවරක්ද කියා තීරණය කරන්නේ යයි කියාද කීවෙමි. එදින සවසම උයන්ගොඩ දෙල්ක`ද හන්දියේදී 71. 4. 2 වෙනි දින උදේ මා අනෙක් අයද එකතු කරගෙන අප ගතයුත්තේ කුමන පියවරක්දැයි කියා තීරණය කරන බව කීවේය. එදින සවස එස්. ඩී. බණ්ඩාරනායකට විෙජ්වීර හමුවීමට නුපුළුවන් වූ බව උයන්ගොඩ සංඝාරාමයේදී මට කීවේය. ඊලඟට මා පසුදින යාපනයට ගොස් සිරගෙදර ආදියෙහි පිහිටි තත්වය මා විසින්ම දැන ගැනීමට මා තීරණය කළේය. මේ අවස්ථාවෙහිදී මම මැලේරියාවෙන් පෙලූනෙමි.

 1 වෙනි දින උදෑසන මා උයන්ගොඩ, සිරිපාල අබේගුණවර්ධන, සිසිර බණ්ඩාර හා ඇට්ලස් බන්ඩාර සමඟ ඇට්ලස් බණ්ඩාරගේ ෆියට් රථයෙන් පිටත්වූවෝය. අප යාපනයට ළඟාවෙනවිට මට තද අසනීප ගතියක් දැනුණේය. සිටි බේකරිය අසල නතරකොට තිබූ මොටෝ රථයෙහි මා නතරවී සිටි අතර උයන්ගොඩ හා සිසිර කුලී රථයකින් නාවික හමුදාවේ තිලක් හමුවීමට කරෙයිනගර්වලට ගියෝය. උයන්ගොඩ ආපසු පැමිණ යාපනයට පහරදෙන දිනයෙහිදී තිලක් අපට සහයෝගය දීමට පොරොන්දු වූ බව කීවේය. එදින රාත්‍රියෙහිම අප යාපනයේ සිට ආපසු පැමිණ, උදෑසනම නුගේගොඩට ලඟාවී මට තද අසනීප ගතියක් දැනුණු නිසා බුලත්සිංහලගේ ගෙදර සිටියෙමු. එදින උදෑසන අපට හමුවීමට තිබුණි.

 මේ කාලයෙහිදී මාතර සුසිල් මහරගම ගෙදර සිටි බවත්, 2 වෙනි දින අප පැවැත්වීමට යොදාගෙන තිබුණු රැස්වීම ගැන ඔහුට කී බවත් සඳහන් කිරීමට මට අමතක විය. 71. 4. 2 වෙනි දින උදෑසන සුසිල් හා ලයියා මට සංඝාරාමයේදී මුණගැසිණ. දෙල්ක`ද හන්දියේදී සනත් හමුවී උයන්ගොඩ විසින් හෝමාගම යම්කිසි ස්ථානයක පිළියෙළ කොට තිබුණු ගෙයකට ඔවුන් කැඳවාගෙන යාම පිණිස, මම ලයියා පිටත් කළෙමි. උයන්ගොඩ එහි පැමිණෙනවිට මා සංඝාරාමයෙහි සිටියේය. හෝමාගම ගෙය නොලැබුණු බව ඔහු මට කීවේය. පිලියන්දල පරණවිතාරනගේ නිවසට අපි යමුයි කියා ඔහු යෝජනා කළේය. සනත් හා අනෙක් අය ලයියා සමඟ මුණගැසුණු බවද, පිලියන්දල බස් නැවතුම්පොලට ගොස් එහි අප එනතුරු බලාසිටින ලෙසටද, කියා කී බව ඔහු කීවේය. අපි මොටෝරථයක් ගෙන පරණවිතාරනගේ නිවසට ගියෙමු. පරණවිතාරන එහි නොසිටියේය. ඊලඟට මා උයන්ගොඩ හා සුසිල් සමඟ පිලියන්දල බස් නැවතුම්පොලට ගොස් සනත්, ලොකු අතුල ලයිය, අනුර, සුනන්ද හා කරුණාරත්න හමුවී විද්‍යෝදයෙහි සංඝාරාමයට යන ලෙසට ඔවුන්ට කියන ලදි. අපි මොටෝරථ දෙකකට නැගී සංඝාරාමයට ගියෙමු.

  (දැන් වේලාව ප.ව. 4. 30 යි. විභාගය හෙට වෙනතුරු කල්දමන ලදි.)

 දිනය: 71. 7. 6 වේලාව: පෙ. ව. 9. 00 ස්ථානය: අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ පරීක්ෂණ අංශය විභාගය නැවත පටන් ගන්නා ලදි. සමරරත්න විතාන ආරච්චිගේ පියතිලක නැවත කැඳවා පැමිණීමෙන් පසු මෙසේ කියා සිටී.

 බුලත්සිංහලගේ නිවසින් සංඝාරාමයට පැමිණිවිට එනම් පිලියන්දලට යාමට පෙරාතුව සංඝාරාමයෙහිදී මට මංජු මුණගැසීම සඳහන් කිරීමට අමතක විය. මංජුට ගරු රන්ගන විමලවංශ සමඟ ආපසු යාපනයට ගොස් ඔහු බාස්කරන්ට හඳුන්වාදී දේශනා ආරම්භ කිරීමට ඔහුට කියන ලෙස මම කීවෙමි. එසේම මංජුට කරෙයිනගර්වලට ගොස් ප. ව. 3. 00 ට නාවික කඳවුරේ ගේට්ටුවෙහි ආරක්ෂක රාජකාරිවල යෙදෙන තිලක් නමැත්තා හමුවන ලෙසට මම කීවෙමි. මම මේ ආරක්ෂක රාජකාරි කටයුතු ගැන උයන්ගොඩගෙන් දැන සිටියෙමි. උයන්ගොඩ මංජුට ඔහුගේ නම උපාලි යයි කියා කියන ලෙසට හා එවිට තිලක් ඔහු අප විසින් යවා ඇති බව දැනගන්නා බවද කීවේය. අප යම් කිසිවෙකු තිලක්ට හඳුන්වා දියයුතු බව හා එවිට හදිසියකදී අපට පනිවුඩයක් යැවිය හැකි බවද කියා යෝජනා කළ තැනැත්තා උයන්ගොඩ යන අයයි.

 නාග විහාරයෙහි සිටි ගරු සුමනට දෙන්නටය කියා මා රු. 20/} ක් මංජුට දුන් බව මට මතකයි. දැන් සංඝාරාමයෙහි සාකච්ඡාවට ආපසු පැමිණ ඇත. 71. 4. 2 වෙනි දින අප එය පැවැත්වූයේය. සාකච්ඡාවට පැමිණ සිටිය අය නම් සනත්, ලොකු අතුල, ලයියා, උයන්ගොඩ, කරුණාරත්න, සුනන්ද, අනුර, මාතර සුසිල් හා මාද වෙති. සාමාජිකයන් ඉතාමත් නොඉවසිල්ලෙන පසුවෙන බව හා යම්කිසි ක්‍රියාකාරිත්වයක් අවශ්‍ය වී ඇති බවද සුනන්ද, අනුර හා සුසිල් යන අය කීවෝය. අපේ සාමාජිකයන් සිරභාරයට ගැනීම හා ඔවුන්ගේ තුවක්කු හා බෝම්බ නැතිවීම ගැනද ඔව්හු කලබල වී සිටියෝය. 7 වෙනිදා යුධ හමුදාව පොලිසියේ උදව්වට යොදවා ඔවුන්ගේ සාමාජිකයන් අල්ලා ගැනීමට කඩා පැනීමක් කරන බවට සුනන්දට ආරංචි ලැබී ඇති බව ඔහු කීවේය. ඊලඟට අප ක්‍රියාකාරී වන්නෙහි නම්, අප්‍රේල් 7 වෙනිදාට පෙර එය විය යුතු බවට සියලූදෙනාම එකඟ වූහ. අවසානයේදී බොහෝ තර්ක කිරීමෙන් පසු 5 වෙනි දින ප. ව. 11. 30 ට විප්ලවය දියත් කළයුතු බව තීරණය කලෙමු. එසේම යාපනයේ සිරගෙදරට හා පොලිසියට පහරදී විෙජ්වීර මුදාගැනීමට නිරතවීම සඳහා මා වග කිවයුතු යයි කියාද, තීරණය කළෝය.

 උයන්ගොඩ ලයියා හා පියසිරිට කොළඹට පහරදීම හා කොළඹ ප්‍රදේශයෙහිදී දිස්ත්‍රික් නායකයින්ට දැනුම්දීමට භාරව තිබුනේය. කරුණාරත්නට අනුරාධපුරය, පොලොන්නරුව, ත්‍රිකුණාමලය හා පුත්තලම යන ප්‍රදේශවල පහරදීම සංවිධානය කිරීමට තිබුණේය. ලොකු අතුලට කෑගල්ලට හා කුරුණෑගලට පණිවුඩය දී එහි පහරදීම් සංවිධානය කිරීමට තිබුනේය. සනත්ට ගාල්ල, අම්පාරේ, වැල්ලවාය හා මොණරාගල යන ප්‍රදේශවල නිරතවීමට තිබුණේය. සුසිල්ට මාතර, තිස්ස හා හම්බන්තොට යන ප්‍රදේශවල පහරදීම් සංවිධානය කිරීමට තිබුනේය. විෙජ්වීර එළියට ගැනීමෙන් පසු ඔහු නොච්චියාගමට ගෙන යායුතු බවද

තීරණය කොට තිබුණි. ඒ මක්නිසාද යත්, මේ වනවිට එම ප්‍රදේශය පහරදීමට යටවී ඇති හෙයින්ය. විෙජ්වීර පාලනය භාරගෙන ඊටපසු ක්‍රියාකිරීම ගැන යොමු කිරීම අප බලාපොරොත්තු වූ නිසා අපි වැඩිදුරටත් ක්‍රම සකස් නොකළෙමු.  

 ටී. ඩී. සිල්වා සී. අයි. ඒ. සංවිධානයෙහි නියෝජිතයෙකු බවට ඔහු සැකකළ නිසා මේ වැඩපිළිවෙළවල් ගැන කිසිවෙක් ඔහුට හෙළි නොකරන ලෙසට මම තදින් කීවෙමි. මම නයනානන්ද සඳහා පණිවුඩයක් යැව්වෙමි. ඔහු පැමිණීමෙන් පසු කලූතර දිස්ත්‍රික්කයෙහි පහරදීම් සංවිධානය කරන ලෙසට මම ඔහුට කීවෙමි. එසේම ධනසිරි හා තවත් 10 ක් එක්කරගෙන කිලිනොච්චියේ ට්‍රැක්ටර් මධ්‍යසථානයෙහි සිටින ඔහුගේ මාමා කරාගොස් එලිෆන්ට්පාස් මුරපොලට පහරදීමට ඔවුන්ට උපදෙස් දෙන ලෙසට මම ඔහුට කීවෙමි. මේ අය කිලිනොච්චියෙහි නතරකොට කළුතරට ආපසු යන ලෙසට මම නයනානන්දට කීවෙමි. විෙජ්පාලගෙන් බෝම්බ 50ක් පමණ ලබාගෙන ඒවා සූට්කේස් එකක දමාගෙන යන ලෙස මම ධනසිරිට කීවෙමි.

 මාර්තු 28 වෙනි දින බස්රිය වෙන්කර ගැනීමට මා කලූ රංජිත්ට කී අවස්ථාවෙහි සතියකින් යාපනයට විනෝද ගමනක් යාමට බස්රිය වෙන්කර ගන්නා ලෙසට මම ඔහුට කීවෙමි. කලූ රංජිත් වෙන්කිරීම කරන අවස්ථාවෙහි ඔහු අප්‍රේල් 5 වෙනිදාට ආසන්න දිනයක් දෙන්නට ඉඩ ඇත. අප්‍රේල් 5 වෙනිදා උදෑසනට අපට බස්රිය අවශ්‍ය වන්නේයයි කියා මා කලූ රංජි්ත්ට කීවේ අප තීරණය ගැනීමෙන් පසුවයි.

 අප්‍රේල් 5 වෙනි දින යාපනයට යාමට 25 ක කණ්ඩායමක් සැපයීමට සුනිල් මම රත්නසිරිට කීවෙමි. ඔහු විසින් පිලියන්දල ප්‍රදේශයෙන් තෝරා ගන්නා ලද 25 ක්වූ කණ්ඩායමේ නායකත්වය දැරීම ගැන සුනිල් විසින් ඩැනියෙල්ට උපදෙස් දී ඇති බව මම පසුව දැන ගතිමි. එසේම කොටවිල දේවසිරි හා භද්දිය තෙරුන්ට කලිසම් හැඳගෙන ළමයින් කැටුව යාපනයට යාමට මම කීවෙමි. ගරු කොටවිල දේවසිරිට ඔවුන් සමඟ යාපනයට යාමට අපේ සාමාජිකයින් වන අයගෙන් තරුණයින් තෝරා ගැනීමට මා කීවේය. අප්‍රේල් 5 වෙනි දින පහරදීම් ඇරඹීමේ අපේ තීරණය ගැන කොටවිල දේවසිරිට හා භද්දියට මම කීවෙමි. මා සැම්සන් සිරිපාල ගෙන්වා මේ වැඩ පිළිවෙළ ගැන ඔහුට කියා බස්රියෙන් යන කණ්ඩායමේ නායකත්වය ඔහුට දැරීමට සිදුවන බව කීවෙමි.

 3 වෙනි දින බර්ටි රංජිත් යාපනයේ සිට ආපසු පැමිණියේය. අපගේ වැඩපිළිවෙළ ගැන මම ඔහුට කීවෙමි. බර්ටි විසින් කොටුව හා පොලිස් ස්ථාන ප්‍රදේශය සමීක්ෂණය කළ බව හා විෙජ්වීර ගලවා ගැනීමට ඔවුන්ට හැකි බව විශ්වාසයයිද කියා ඔහු කීවේය.

 සංඝාරාමයට පැමිණි නන්දන මාරසිංහ මට මුණ ගැසුණේය. යාපනයට යාමට හා සිරගෙදර හා පොලිස් ස්ථානයට පහරදීමේදී උදව්වට පදවියෙන් සාමාජිකයින් 100ක් පමණ සූදානම් කර ගන්නා ලෙසට මම ඔහුට කීවෙමි. 5 වෙනි දින විප්ලවය ඇරඹීමේ අපේ තීරණය ගැන මම මාරසිංහට කීවෙමි. මාරසිංහ පදවියෙන් උදව් පිළියෙළ කරන බව ඔහු මට කීවේය. සැම්සන් සිරිපාලට යාපනයට යන විට අනුරාධපුරයෙහිදී ඔහු හමුවන ලෙසටද කීවේය. බර්ටි රංජිත්ට අපේ සාමාජිකයින් 5 දෙනෙක් පමණ ඔවුන් සමඟ දුම්රියෙන් යාපනයට යාම පිණිස සූදානම් කරන ලෙසට මම කීවෙමි. සූට්කේස්වල දමා බෝම්බ 250 ක් පමණ ගෙනයාමට හා ඔවුන්ට දුම්රියෙන් යන ලෙසටද මම කීවෙමි. 5 වෙනි දින උදේ දුම්රියෙන් ගමන්කොට නාග විහාරයෙහිදී අනෙක් අය හමුවෙන ලෙස මම ඔවුන්ට කීවෙමි. සැම්සන් කණ්ඩායමක් සමඟ පෞද්ගලික බස්රියකින් පැමිණෙන්නේ යයිද, ඔහු එහිදී හමුවිය යුතුයයි ද කියා මම බර්ටිට කීවෙමි.

 බර්ටි සිරගෙදරට පහරදීමේ නායකත්වය දැරූ අතර සැම්සන් පොලිස් ස්ථානයට පහරදීමේ නායකත්වය දැරුවේය. කොළඹට පහරදීමේදී අප අංශයෙහි ශිෂ්‍යයින් දිස්ත්‍රික්ක අංශවලට එකතුවීමට කටයුතු සලසන ලෙස මම පියසිරිට කීවෙමි. කොළඹට පහරදීම පිළියෙළ කරනවිට ඔහු උයන්ගොඩ සමඟ සාකච්ඡා පැවැත්විය යුතු බව මම ඔහුට කීවෙමි. මේ කාලයේදී නිමල් මහරගේ අසනීපයෙන් පසුවිය. කලූ ලක්ෂ්මන් සංඝාරාමයට පැමිණිවිට මා ඔහුට අපේ වැඩ පිළිවෙළ ගැන කියා උයන්ගොඩ හමුවී පනාගොඩ යුද හමුදා කඳවුරට පහරදීමේ වැඩ පිළිවෙළ අවසන් කරන ලෙසට කී බව මට මතකයි. එසේම පනාගොඩ යුද්ධ හමුදා කඳවුරට පහරදීමේදී කැළණි මිටියාවතෙහි ශිෂ්‍ය සාමාජිකයින් සම්බන්ධ කරගන්නා ලෙසට මම පියසිරිට කීවෙමි. සුනිල්ටද මේ වැඩ පිළිවෙළ ගැන මම කීවෙමි. උයන්ගොඩ හමුවී වැඩපිළිවෙලවල් අවසාන කරගන්නා ලෙසටද කීවෙමි. එසේම උතුරු කොළඹ ශිෂ්‍ය සාමාජිකයින් චුකීට ඇති බව හා දකුණු කොළඹ ශිෂ්‍ය සාමාජිකයින් වසන්ත කරුණාරත්නට ඇති බවද මම පියසිරිට කීවෙමි.

 3 වෙනිදා පමණ විෙජ්පාල මා හමුවී මොරටුවෙන් කුඩා පුපුරන වෙඩි 300 ක් පමණ එකතුකර ගැනීමට ඇති බව කීවේය. එවිට විෙජ්පාල සමඟ ගොස් ඒවා ගෙනයාමට උපකාර කරන ලෙසට සිසිර බණ්ඩාරට මම කීවෙමි. මහරගම ප්‍රදේශයට බෝම්බ අවශ්‍ය වී ඇති බව විෙජ්පාල මට කී බව මට මතකයි. ඇට්ලස් බණ්ඩාරට පියට් එක යාපනයට ගෙන යන ලෙස මම කීවෙමි. යාපනයට දෙදෙනෙකු ගෙනයන ලෙසටත් 5 වෙනි දින රාත්‍රි යාපනේ සිටි බේකරියෙහි දී තිලකසිරි හමුවෙන ලෙසටත් මම ඔහුට කීවෙමි. මා තිලකසිරි ඇට්ලස් බණ්ඩාරට හඳුන්වා දුන්නේය. එසේම තිලකසිරිට මොටෝරථය හඳුනාගැනීමට පහසුවන ලෙස මොටෝරථයෙහි බොනට් එකේ හා ඩිකියේ සුදු ඉරි දෙකක් සායම් කර ගන්නා ලෙසට මම ඇට්ලස් බණ්ඩාරට කීවෙමි. මම ඇට්ලස්ට රු. 200/} ක් දුනිමි. ඇට්ලස් සමඟ යාමට සිටි දෙදෙනා නම් පියසිරි විසින් මට දෙන ලද තරුණයින් දෙදෙනාය.

 අප්‍රේල් 3 වෙනි දින හ 4 වෙනි දිනවල මෙම උපදෙස් සැම්සන්, පියසිරි, බර්ටි රංජිත්, සුනිල්, කලූ ලකී හා ඇට්ලස්ට දෙන ලදි. අම්පාරේ ප්‍රෙමරත්න විෙජ්වීරගේ පණිවුඩය මට දීමෙන් පසු, අප විෙජ්වීර ගලවා ගැනීමට තීරණය කළවිට මට ලාල් සෝමසිරි හෝ ඔහු අවශ්‍යවෙන බව මා ඔහුට කී බව මට මතකයි. ප්‍රේමරත්න ඔහුට වැඩ වගයක් තිඛෙන බව මට කීවේය. සෝමසිරි මා හමුවීමට එවන බවද ඔහු කීවේය.

 අප්‍රෙAල් 4 වෙනි දින සවස විෙජ්වීර සමඟ සිරභාරයට ගනු ලැබූ ලාල් සෝමසිරි මා බැලීමට පැමිණ ප්‍රේමරත්න මා හමුවෙන ලෙසට ඔහුට කී බව ඔහු මට කීවේය. ප්‍රේමරත්නගෙන් හැඳින්වීමේ ලිපියක් ඔහු ගෙනාවේ නැත. මා ඔහු පළමුවන අවස්ථාවට දුටු නිසා අමුත්තෙකු මා කරා එවීමේදී ප්‍රේමරත්න විසින් කිසිම ආරක්ෂිත විධිවිධානයක් නොගැනීම ගැන මා තද කෝපයට පත්වූයේය. ඔහු ඇත්ත වශයෙන්ම ප්‍රේමරත්න විසින් එවන ලද්දේද කියා මා ප්‍රත්‍යක්ෂ කර ගැනීමට පෙර මම ඔහුගෙන් නැවත සිරභාරයට ගැනීම ආදිය ගැන ප්‍රශ්න කළෙමි.

 සෝමසිරි කී පරිදි විෙජ්වීර සිටියේ වතුර ටැංකිය අසල ගොඩනැගිල්ලේ 16 වන සිරමැදිරියෙහිය. විෙජ්වීර මුදා ගැනීමට අප තීරණයක් ගෙන ඇති බව මම ඔහුට කීවෙමි. යාපනයට යන කණ්ඩායම සමඟ ගොස් සිරගෙදරට පහරදීමට උපකාර කරන ලෙසට හා විෙජ්වීර තබා ඇති සිරමැදිරිය පෙන්වීමට ඔහුට සිදුවන්නේයයි කියා මම ඔහුට කීවෙමි. ඔහු යාපනයට යාමට එකඟ විය. ඊලඟට මම විද්‍යෝදයෙහි අප සාමාජිකයෙකුට කථා කළෙමි. ඔහු කවරෙක්ද කියා මට මතක නැත. මා ඔහුට සෝමසිරි අසල බෝඩිමක රඳවා තබාගෙන 5 වෙනි දින උදේ පෞද්ගලික බස්රියෙන් යාපනයට යන කණ්ඩායමට එකතුවීම සඳහා ඔහු විෙජ්රාම හන්දියට එක්කරගෙන ඒමට කටයුතු බලා ගන්නයි කීවෙමි.

 එදින සවස මංජු යාපනයේ සිට ආපසු පැමිණියේය. ඔහුට තිලකරත්න කරෙයිනගර්වලදී මුණ ගැසුණ බව හා කඳවුරට පහරදී එය අල්ලා ගැනීමට තිලකරත්නට අවශ්‍ය වන්නේ 10 දෙනෙක් පමණ යයිද කියා ඔහු කීවේය. තිලකරත්න ඔවුන් පිහියා ඇතිව සූදානම් වී ඒම ඔහුට අවශ්‍ය වී ඇතැයි කියා කීවේය. එසේම තිලකරත්නට කඳවුරෙහි බොන වතුර වලට දැමීමට නිදිපෙති ටිකක් අවශ්‍ය වී ඇතැයිද මංජු මට කීවේය. ඒ අවස්ථාවෙහි උයන්ගොඩ එහි සිටියේය. නිදිපෙති අඩංගු බෝතල 25 ක් පමණ මිලයට ගැනීමට මම රු. 150/} ක් සිසිර බණ්ඩාරට දුනිමි. එසේම රන්ගන යාපනයෙහි නැවැත්වූ බව හා ඔහුට පංති පැවැත්වීම සඳහා බාස්කරන් පිළියෙළ කරදුන් බවද ඔහු මට කීවේය. එසේම බාස්කරන් විසින් ඔහු අත්බෝම්බ සාදන මිනිසෙකුට ඔහුව හඳුන්වා දුන් බව හා ඔහුගෙන් එහිදී බෝම්බ සෑදීමට අවශ්‍ය පුපුරන ද්‍රව්‍ය අපට ලබාගැනීමට හැකියයිද කියා ඔහු කීවේය. එසේම මේ මිනිසාට තුවක්කු සැපයීමට හැකි බවද මංජු මට කීවේය.

 5 වෙනි දින රාත්‍රියෙහි පහරදීමට අප තීරණයක් ගෙන ඇති බව මම මංජුට කීවෙමි. ආපසු යාපනයට ගොස් තිලකරත්න හමුවී යාපනයෙහිදී කරන මුදාගැනීම හා පහරදීම සඳහා ඔහුගේ සහයෝගය ඉල්ලන ලෙසට මම ඔහුට කීවෙමි. එසේම, ගොස් බාස්කරන් හමුවී අපේ තීරණය ගැන ඔහුට කියා යාපනයෙන් අපට ලබාදිය හැකි සහයෝගය කුමක්ද කියා සොයා ගන්නා ලෙසටද, මම ඔහුට කීවෙමි. එස්. ඩී. සෝමරත්න හා තවත් 8 දෙනෙක් පමණ නාවික කඳවුරට පහරදීම සඳහා සහභාගිවීමට යාපනයට එවන ලෙස මම සුනිල්ට කීවෙමි. එස්. ඩී. සෝමරත්න එක්ක ගොස් ඔහු තිලකරත්නට හඳුන්වා දෙන ලෙසට මම මංජුට කීවෙමි. තිලකරත්නගේ උපදෙස් පිට ඔහුට ක්‍රියා කිරීමට සිදුවන්නේ යයි කියා එස්. ඩී. සෝමරත්නටද කීවෙමි. මම මංජුට එස්. ඩී. සෝමරත්න හා සුනිල් විසින් ඔහුට දෙනු ලබන අනෙක් අය සමඟ එදින රාත්‍රියෙහිම දුම්රියෙන් යාපනයට යන ලෙසට කීවෙමි.

 රාත්‍රි 7.00 ට පමණ ලයියා තවත් දෙදෙනකු සමඟ සංඝාරාමයට පැමිණ මා මුණගැසුණි. ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙකු තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවකයෙකි. වෘත්තීය සංගම් අංශයෙහි සාමාජිකයින් 5 වෙනි දින පහරදීමේ අප තීරණයට විරුද්ධ යැයි කියා ලයියා මට කීවේය. එසේම ලයියා සමඟ පැමිණි මේ දෙදෙනාද එම මතයම පළ කළේය. මෙය මාගේ තීරණයක් නොවේයයිද, අනෙක් ප්‍රදේශවල සිටින නායකයින් විසින් ගන්නා ලද තීරණයක් යයිද, එය වැලැක්වීමට මට කළහැකි කිසිවක් නැතැයිද කියා මම ඔවුන්ට කීවෙමි. වෘත්තීය සංගම් අංශය භාරව සිටි විෙජ්වර්ධන හමුවීමට ඔවුන්ට නුපුළුවන් වූ බව ඔව්හු මට කීවෝය. මේ තීරණය සම්පූර්ණයෙන්ම වැරදි බව ඔව්හු මට කීවෝය. ඔවුන්ට සම්බන්ධවීමට නොහැකි බව ඔවුහු කීවෝය.

 ගරු විලච්චිය අනොමදස්සි හා අනුරාධපුරේ ගාමිණී සමරනායක සමඟ මා සංඝාරාමයෙන් පිටවී යනවිට ඔව්හු ලයියා සමඟ එහි සිටියෝය. ප.ව. 10.00 ට පමණ මම කොටුවේ බස් නැවතුම්පොලට ගියෙමි. පෙ. ව. 1.00 ට අනුරාධපුරයට යන බස්රියට නැගුණෙමි. පුලියන්කුලමට සැතපුම් සතරක් පමණ තිබියදී බස්රථය මඩෙහි එරුණේය. අප බස් රියෙන් බැස පයින්ම සැතපුම් 2 1/2 ක් පමණ පුලියන්කුලම දිශාවට ගියෙමු. එලිවේගන එන නිසා අපි කැලයට ගියෙමු. අනෝමදස්සී ඔහු ලඟ තිබුණු කොණ්ඩා කපන කතුරෙන් මාගේ හිස බූ ගෑවේය.එසේම ඔහු ලඟ සිවුරුද තිබුණේය. මා ඒවා හැඳගෙන මගේ සරම හා කමිසය බෑග් එකට දැම්මේය. අපි මාර්ගයට පැමිණ බස්රියකට ගොඩවී පුලියන්කුලමට ගියෙමු.

 අපි පුලියන්කුලමෙහි බැස වැලිමලූ විහාරයට ගියෙමු. මෙය අනෝමදස්සිගේ ගුරුවරයා වන ගරු අත්තදස්සිට අයිතිව තිබුණු පන්සල්වලින් එකකි. එහි එක් මහළු හාමුදුරු කෙනෙක් පමණක් සිටියේය. මානසික විකෘතිතාවයකින් පෙලූණු තවත් හාමුදුරු කෙනෙක්ද එහි සිටියේය. මේ පන්සලෙහි අප තිදෙනා සිටියෝය. දින දෙකකට පමණ පසුව ගාමිණී සමරනායක අනුරාධපුරයට ගොස් දින තුනකට පමණ පසුව ආපසු එහි පැමිණියේය. අප සමඟ කුඩා ගුවන් විදුලි යන්ත්‍රයක් තිබුණේය. අපේ පහරදීම් අරඹා ඇති බව ප්‍රවෘත්තිවලින් අප දැනගතිමු. අප ජය ගන්නේ යයි කියා විශ්වාසයක් මට තිබුණි. ගාමිණී ඔහු ආපසු පැමිණි අවස්ථාවෙහි අනුරාධපුර පෙදෙස්වල අපේ සාමාජිකයින් හොඳින් ක්‍රියාකරගෙන යන බව කීවේය. ඔහු රාත්‍රිය අප සමඟ ගතකොට පසුදින ගරු අනෝමදස්සි සමඟ ගියේය. ගරු අනෝමදස්සි දින තුනකට පමණ පසුව ආපසු පැමිණ අනුරාධපුර පෙදෙස්වල අපට සිටියහැකි පන්සල් ගණනාවක් ඔහු සොයා ගත් බව කීවේය. සටන් තවමත් පැවතුණේ නමුදු අප විසින් තවමත් අනුරාධපුර නගරය අල්ලා නොගත් බව කියන ලදි. රාජාංගන පෙදෙස්වල අපේ අණසක පවතින බව ඔහු කීවේය.

 අප්‍රේල් 15 වෙනිදා වෙනතුරුම අපි පන්සල්වල සිටියෙමු. ඊට පසු අපි කුරුණෑගල තිත්තවැල්ල සිට උඩමලූ විහාරයට ගියෙමු. ගරු වලස්වැවේ ඥානානන්ද මේ පන්සලෙහි ලොකු හාමුදුරුවන් වූවෝය. අනෝමදස්සි විසින් ඔහු මට හඳුන්වා දෙන ලදි. අප්‍රේල් 20 වෙනි දින පමණ අනෝමදස්සි කොළඹට ගොස් තත්වය සොයාගැනීම පිණිස යන බව කියමින් යන්නට ගියේය. ඔහු ආපසු පැමිණියේ නැත. මෙම පන්සල අසල ක්‍රියා කිසිවක් තිබුණේ නැත. ගුවන්විදුලියෙන් ප්‍රචාරය කළ පරිදි පහරදීම් අසාර්ථක වී ඇති බව මම වටහා ගතිමි. ගරු ඥානානන්ද සමඟ ඇතිවූ සාකච්ඡාවෙන් ඔහු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට අනුකම්පාව දක්වන බවට හැඟීමක් මට ඇතිවිය. මා වෙස්මාරු කරගෙන සිටින බව, ඔහු දැන නොසිටියේය.

 ගරු ඥානානන්ද විද්‍යෝදයෙහි ශිෂ්‍යයෙකු බව හා ඔහු සංඝාරාමයට පිටත බෝඩිමක විසූ බවද, මම අනොමදස්ස්ිගෙන් දැන ගතිමි. ඉහතදී මා ඔහු දැක තිබුණේ නැත. අප්‍රේල් 25 වෙනි දින පමණ පොලිසියෙන් පැමිණ ගරු ඥානානන්ද සිරභාරයට ගත්තේය. ඔහු අප්‍රේල් 6 වෙනි දින විද්‍යෝදයෙහි සිට කුරුණැගලට යන ගමනේදී දොම්පේ නිවසක තබන ලද ඔහුගේ බෑගයක් පොලිසියෙන් සොයා ගැනීම නිසා මේ සිරභාරයට ගැනීම සිදුවිය. පොලිසිය මගෙන් ප්‍රශ්න කළේය. මා අර පන්සලේ ගරු පහලගම ධම්මානන්ද යයි කියා මම ඔවුන්ට කීවෙමි. ඔවුන් මට කරදර නොකොට ගරු ඥානානන්ද සමඟ සිටීමට ඉඩ හැරියෝය. එහි සිටි තවත් භික්ෂුවක් වූ ගරු ගල්ගමුවේ ධර්මාරාම මා පංති පැවැත්වීම ගැන පොලිසිය විසින් සොයන ලද ගම්පහ විද්‍යාරවින්ද පිරුවනෙහි භික්ෂුවක බව ඔහු විසින් කියා තිබුණි.

 මැයි මාසයේ 20 වෙනි දින පමණ ගරු ධර්මාරාම අනුරාධපුරායහිදී ගරු අනෝමදස්සි සිරභාරයට ගත් බව කියන ලිපියක් ලද බව මට කීවේය. ජූනි 5 වෙනි දින දක්වා මම මේ පන්සලෙහි සිටියෙමි. ජූනි මස 4 වෙනි දින පන්සලෙහි වැඩ කළ පිරිමි ළමයෙකුවූ මැණික් ලවා සරමක් මිලයට ගෙන්වාගෙන ඔහුගේ උදව්ව ඇතිව දෙපසවූ කෙස් මා කොටවෙන්නට කපාගෙන 5 වෙනි දින උදේ කුරුණෑගලින් බස්රියට නැගුණෙමි. මම මැණික් සමඟ ඔහුගේ සයිකලයෙන් කුරුණෑගල බස් නැවතුම්පොලට පැමිණියෙමි.

 මම පොල්ගහවෙලට බස්රියෙන් පැමිණ එහි සිට කොළඹට යන දුම්රියට නැගී කැළණියෙන් බැස ටයර් සංස්ථාව අසල වසන මාගේ සොහොයුරියවූ එස්. වී. ඒ. ප්‍රේමලතාගේ ගෙදරට ගියෙමි. ඇය පී. සී. ප්‍රනාන්දු සමඟ විවාහ වී සිටී. මගේ සොහොයුරිය බියවී එහි නොසිටින ලෙස මට කීවාය. පසුදින හැඳල ඇල්ලකන්දේ පියසිරිගේ නිවසට මම ගියෙමි. පියසිරි, ඔහුේ සොහොයුරාවූ නවරත්න හා ශිෂ්‍ය අංශයෙහි තවත් අයෙකු සමඟ සිටියේය. මට ඔහුගේ නම මතක නැත. කොළඹට පහරදීම මුළුමනින්ම අසාර්ථකවූ බව හා දැන් පොලිසිය විසින් ඔවුන් සොයන බවද පියසිරි මට කීවේය. එදින රාත්‍රි මා පියසිරිගේ නිවසෙහි සිට පසුදින උදෑසන පියසිරි හා මා කොළඹට ගොස් ඊලඟට කොට්ටාව හන්දියෙන් එපිට ඇති අතුරුපාරක වසන කොට්ටාව රංජිත්ගේ නිවසට ගියෝය. එය මට රංජිත් මුණගැසුණු පළමුවන අවස්ථාවයි. පියසිරි විසින් මා ව්‍යාපාරයෙහි සාමාජිකයෙකු ලෙස හඳුන්වා දෙන ලදි. නැවත නැවතත් පැමිණ ඔහුගේ නිවසෙහි මට සිටිය හැකියයි කියා ඔහු කීවේය. එදින සවස පියසිරි මා රුවන් පතිරණ ස්ටෝර්ස් නම් ස්ථානයට කැඳවාගෙන ගියේය. එහි අයිතිකරුවූ නන්දට මා හඳුන්වා දී මා ගැන පොලිසියෙන් සොයන නිසා එහි සිටීමට ඉඩදෙන ලෙස ඔහුට කීවේය. මා සිරභාරයට ගන්නා තුරුම මම මේ ස්ටෝර්ස් හි සිටියෙමි.

 ජූනි මාසයේ 16 වෙනි දින පමණ කොට්ටාවේ රංජිත් බැලීමට මම ගියෙමි. සුමනරත්න නොහොත් ගලතර ලොකු විතානේ, පොතුවිල වෙද මහත්තයාගේ නිවසෙහි කැඩුම් බිඳුම් වගයක් සඳහා ප්‍රතිකාර ගනිමින් සිටින බව ඔහු මට කීවේය. පසුව පොලිසිය විසින් රංජිත් සිරභාරයට ගන්නා ලදි. මේ නිසා මා පොතුවිලට ගොස් සුමනරත්න හමුවී ඔහු රුවන් පතිරණ ස්ටෝර්ස් නම් ස්ථානයට එක්කරගෙන යන ලදි. වෙඩි පහරවල් වැදීමෙන් ඇතිවූ කැඩුම් බිඳුම් ඔහුට තිබුණේය. ඔහු මා සමඟ දින තුනක් පමණ සිට රත්නපුරයට යන බව පවසමින් ඔහු යන්නට ගියේය. රත්නපුර පොලිසිය විසින් ඔහු සිරභාරයට ගත් බව පසුව මම දැන ගතිමි. මිරිහාන ප්‍රදේශයේ පොලිසියකට පහරදීමට ඔහු ගිය අවස්ථාවෙහි ඔහුට වෙඩි වැදුණු බව ඔහු මට කීවේය. එය මොන පොලිසියද කියා කීමට මට මතක නැත. මා රුවන් පතිරණ ස්ටෝර්ස් නම් ස්ථානයෙහි සිටියදී අවස්ථා දෙකක් පමණ පියසිරිගේ නිවසට ගියෙමි. පියසිරි රුවන් පතිරණ ස්ටෝර්ස් නම් ස්ථානයෙහිදී නැවත නැවතත් මා හමුවීමට පුරුදුව සිටියේය.

 ජූනි 16 වෙනි දින උයන්ගොඩ හා මෙරිල් ජයසිරි මා බැලීමට පැමිණියෝය. මා කොහි සිටිනවාද කියා නවරත්න ඔවුන්ට කියා තිබුණි. ජා ඇල යම්කිසි ස්ථානයක උයන්ගොඩ සිටින බව ඔහු මට කීවේය. ලිපිනය ඔහු මට කීවේ නැත. මා ඔහුගෙන් ලිපිනය ඉල්ලුවිට ඔහු පැමිණ මා හමුවන්නැයි කියා කීවේය. මෙරිල් ඔහුට සිටීමට ස්ථානයක් සොයා දෙන ලෙසට මට කීවේය. ඔවුන් කොහි සිටිනවාදැයි කියා මම ඔවුන්ගෙන් ඇසුවෙමි. ඔවුන් බොහෝ කොට සඟවන ලීලාවක් දැක්වූ අතර ස්ථීර ස්ථානයක් නැති බව හා නොයෙක් ස්ථානවල ඉන්නා බවද ඔව්හු කීවෝය. ඔවුන්ගේ උපක්‍රම සියල්ලම අසාර්ථක වූ බව හා දැන් ඔවුන් ඔවුන්ගේ ජීවිත ගලවා ගතයුතු බවද ඔව්හු මට කීවෝය. යටත්වීම වැරදිය කියා ඔව්හු කීවෝය. සැඟවී සිටීමට හොඳම ස්ථානය කොළඹ වන බව මම ඔවුන්ට කීවෙමි.

 මෙදිනට පසු උයන්ගොඩ හා මෙරිල් මා දැක නැත. ජූනි මාසයේ 20 වෙනි දින අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව විසින් මා සිරභාරයට ගන්නා ලදි. දිවුලපිටියේ ඇනෙස්ලි මම දනිමි. ඔහු හංවැල්ල ප්‍රදේශයෙහි වැඩ කරන අපේ පූර්ණකාලීනයෙකි. හංවැල්ලෙහි මා පැවැත්වූ කඳවුරකට ඔහු පැමිණි බව මට මතකයි. 1970 දෙසැම්බර් මාසයේ පැවැත්වූ මේ කඳවුර සංවිධානය කළේ රිචඩ් නම් අය විසිනි. අපේ පැමිණීම අසල්වැසි ජනයා දැන ගැනීම නිසා දින දෙකකට පසුව මේ කඳවුර අත්හැර දමන ලදි. එසේම මීරිගම පැවැත්වූ අධ්‍යාපන කඳවුර මට මතකයි. මෙය සංවිධානය කළේ පියසිරි විසිනි. ඇනෙස්ලි හා පියසිරි විසිනි. ඇනෙස්ලි මා ඉදිරියට කැඳවා ඔහු හොඳට වැඩ නොකරන බවට පැමිණිලි කළේය. ඇනෙස්ලිට මීට වඩා උද්යෝගීමත් වන ලෙසට මම අවවාද කළෙමි.

 1971 මාර්තු මාසයේ දිනෙක විද්‍යෝදයෙහි වූ සංඝාරාමයේදී ශිෂ්‍ය අංශයේ සාමාජිකයින් 30 කට පමණ කථාවක් පැවැත්වීමට විෙජ්වීරට තිබුණේය. ඔහු එයට පැමිණියේ නැත. මම සාකච්ඡාව පැවැත්තුවෙමි. මෙහිදී ශිෂ්‍යයින්ට බෝම්බ නිෂ්පාදනය කිරීම පිණිස හිස් ටිං, ඇණ හා වෙඩි ඛෙහෙත් එකතු කරන ලෙසට උපදෙස් දුනිමි. මැද කොළඹ ප්‍රදේශයෙහි පූර්ණකාලීනයෙකු වූ ජයතිලක මම දනිමි. වර්ෂ 1970 සීදූවෙහිදී සිරභාරයට ගත් 63 දෙනාගෙන් ඔහු එක් අයෙකි.

 ජයතිලකට රාජකීය ලංකා ගුවන් හමුදාවෙහි සොහොයුරෙකු සිටිය බව මම දනිමි. මේ සොහොයුරා මට ගුවන් හමුදාවෙහිදී මුණගැසී ඇත. පනාගොඩ යුධ හමුදා කඳවුරෙහි නිලධාරියෙකු වූ පෙරේරා නම් අය නිමල් මහරගේ දැන සිටිය බව ඔහු මට කීවේය. මේ පෙරේරා මට මුණගැසී නැත. නාවික හමුදාවෙහි තිලකරත්න, සුළු නිලධාරි සෑම් හා මහබාගේ රංජිත් වීරසිංහ මම දැන සිටියෙමි. පොලීසියෙහි පොඩි අතුලගේ නිවසෙහිදී මුණ ගැසී ඇති කොස්තාපල් දයානන්ද මම දැන සිටියෙමි. ඔහු අපේ සාමාජිකයන්ගෙන් කෙනෙකු බව මට කියන ලදි.

 මේ අවුරුද්දේ මාර්තු මාසයේදී නවරත්න බණ්ඩා ඔවුන්ට අච්චු කන්තෝරුව ලැබුණු බව හා අප විප්ලවය ආරම්භ කළවිට එය පත්‍රිකා අච්චු ගැසීම සඳහා පාවිච්චි කිරීමට හැකියයි කියා ඔහු මට කීවේය. මේ අච්චු කන්තෝරුව කොහි තිබුනේද කියා ඔහු මට නොකීවේය.


නැවත කියවීමෙන් පසු නිවැරදි බවට පිළිගන්නා ලදි. හදිසි ව්‍යවස්ථා යටතේ ප්‍රකාශයක් වාර්තා කරගැනීමට හා විභාග පැැත්වීමට මට බලය ලැබී ඇති බව මම සැකකරුට පැහැදිලි කර දුනිමි. තවදුරටත් නඩු විභාගයක් පවත්වන අවස්ථාවෙහිදී මේ ප්‍රකාශය ඔහුට විරුද්ධව හා ප්‍රකශයෙහි සඳහන් කරනලද පුද්ගලයන්ට විරුද්ධව පාවිච්චි කිරීමටද හැකි බව මම ඔහුට දැනුම් දුනිමි. තවදුරටත් ප්‍රකාශයක් කිරීමේ භාරධූරත්වය ඔහු වටහාගත් බව හා ඒ ගැන සෑහීමකට පත්වෙමි. ඔහු ඒ ප්‍රකාශය සිය කැමැත්තෙන්ම කලේය. මම දැන් ඔහුගේ අත්සන ගනිමි.

වෛද් රුවන් එම් ජයතුංග ගේ. 71 කැරැල්ල ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්වා පුර්ණ සමාලෝචනයක්  කෘතිය අැසුරෙනි 

What the international experts say (3)- ‘WAR CRIMES IN SRI LANKA’

March 20th, 2015

Opinion to the Commission from Professor DM Crane and Sir Desmond de Silva, QC re.

Legal Issues pertaining to the use of Human Shields and Hostage Taking by the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) by Professor David M Crane, Sir Desmond de Silva, QC and Advisory Council of Experts





1. Whether the LTTE’s attempts to immunise its military leadership and assets through the criminal act of hostage taking and the subsequent internment of civilians near areas of strategic importance constitutes the international crime of Human Shielding, and;

2 Whether an evaluation of the customary principle of Proportionality relative to the government’s military operations is meaningfully affected by the LTTE’s intentional use of civilian hostages as human shields for the purpose of using any loss of civilian life to discredit the government, and;

3. Whether civilians may lose their protected status by becoming voluntary “hostages” for the purpose of creating a human shield in order to assist a belligerent party in gaining a military advantage, and;

4. Whether an evaluation of the customary principle of distinction relative to the government’s military operations is affected by the LTTE’s decision to use combatants not in uniform to enter the conflict with the intent to gain a military advantage by making it more difficult to distinguish between combatants and civilians or to deliberately conduct their operations blurring the distinction between civilians and combatants.


A. The Definition Of The International Crime Of Human PARA 9 — 13 Shielding

B. Findings As To The First Question PARA 14 — 17

C. The Customary Principle of Proportionality PARA 18 — 36

D. Findings as to the Second Question PARA 37 — 43

E. Definition of “Direct Participation” PARA 44 — 45

F. Voluntary Human Shielding as “Direct Participation” PARA 46 — 51

G. Findings as to the Third Question PARA 52 — 73

H. Findings as to the Fourth Question PARA 74 — 78



Re: Legal issues pertaining to the use of Human Shields and Hostage Taking by the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE).


2) It is asserted that, for thirty years, the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) were responsible for conducting numerous attacks against the government of Sri Lanka (GOSL or the Government) and its citizens as part of its effort to create a separate Tamil state.3 After repeatedly bailing to reach a peaceful settlement with the LTTE leadership through peace talks, the Government was forced to confront the LTTE’s determined effort to utilize the presence of the civilian population of the Vanni so as to immunize their positions from attack, to avoid defeat in battle, and to ensure the preservation of the LTTE leadership to enable them to continue waging their war.

3) After the fall of Kilinochchi in the 2nd January 2009 to the SLA, in order to secure the safety of hundreds of thousands of civilian Tamils the Government set up a series of No Fire Zones (NFZ’s). Despite this effort, the LTTE allegedly refused to recognise the NFZs. International law requires that safe areas, ceasefires and truces are accepted by both warring parties: agreement is a pre-requisite for legitimacy. Due to the refusal of the LTTE to recognise any such NFZs the laws relating to such zones have less relevance to any analysis of the situation in the last stages of the conflict. It is asserted that the LTTE fighters took advantage of the NFZs, embedded themselves in the NFZ’s and began firing at the military forces from within the zones.’ Additionally, the LTTE allegedly held thousands of civilians and some UN aid workers hostage in the NFZs as human shields in order to deter the military from firing upon them while they conducted their attacks.

4) Eventually, the GOSL declared victory on 19th May 2009, but allegations that tens of thousands of civilians were killed in the final phase of the war and that civilian property, such as local hospitals, were damaged have been used to support the argument that the government committed war crimes during this operation. However, the Government contends that civilians and the hospitals were never the intended target of their attacks, rather the SLA were returning fire against enemy targets embedded as they were amidst civilians and close to hospitals.

5) In addition, other allegations have been made that the government killed LTTE leaders after they had already surrendered and had laid down their arms. This is based on video footage received by local media.

6) What follows is a discussion of the legal implications of the LTTE’s alleged hostage taking and use of human shields as it relates to the potential liability on the part of the Government of Sri Lanka for alleged war crimes. The discussion will begin with a presentation of existing substantive law followed by an analysis of the facts alleged by the relevant parties in the instant case.


7) In the instant case, the Sri Lankan Conflict qualifies as a non-international armed conflict (NIAC) as a matter of law. In the landmark Tadic decision, the Appeals Chamber for the ti International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia (ICTY), relying on existing custom, established what is now widely recognised as a two part test for determining whether a conflict qualifies as a NIAC, that is whether there is: (1) protracted, armed violence (2) between governmental authorities and organised armed groups within a state. This twofold test has since been adopted by a myriad of other international criminal courts including the Special Court for Sierra Leone (SCSL) and the International Criminal Court (ICC) and is widely considered authoritative.

8) As to the first element, one highly diapositive factor is the duration of the conflict.Here, the conflict between the LTTE and the GOSL lasted almost 30 years, certainly sufficient duration to satisfy the first element of the definition. As to the second element, the ICTY has made it clear that some degree of organization by the parties will suffice, thereby establishing a very low threshold for what constitutes an “organised armed group”. 15 In the instant case, it is well documented that the LTTE has been a “disciplined and highly effective conventional fighting force” since the late 1990s, possessing both naval and air assets. The LTTE’s military capabilities are certainly sufficient to establish the second element of the argument.

9) With both elements satisfied, it is likely that most impartial judges would agree that the Sri Lankan conflict is properly categorized as a NIAC and that any analysis of the legal issues appurtenant to that conflict should be categorised accordingly.


1. Whether the LTTE’s attempts to immunise its military leadership and assets through the criminal act of hostage taking and the subsequent internment of civilians near areas of strategic importance constitutes the international crime of Human Shielding, and;

2. Whether an evaluation of the customary principle of proportionality relative to the government’s military operations is meaningfully affected by the LTTE’s intentional use of civilian hostages as human shields for the purpose of using any loss of civilian life to discredit the government, and;

3. Whether civilians may lose their protected status by becoming voluntary “hostages” for the purpose of creating a human shield in order to assist a belligerent party in gaining a military advantage, and;

4. Whether an evaluation of the customary principle of distinction relative to the government’s military operations is affected by the LTTE’s decision to use combatants not in uniform to enter the conflict with the intent to gain a military advantage by making it more difficult to distinguish between combatants and civilians or to deliberately conduct their operations blurring the distinction between civilians and combatants.


Whether the LTTE’s attempts to immunise its military leadership and assets through the criminal act of hostage taking and the subsequent internment of civilians near areas of strategic importance constitutes the international crime of Human Shielding:

A. The Definition of the International Crime of Human Shielding:

10. In both international and non-international armed conflicts, customary international law prohibits the use of civilians to shield military objectives and operations. This practice, known as human shielding, has been held as a “grave breach” and a violation of the “laws or customs of war” by the ICTY Trial Chamber.

11. Recently, when addressing the law applicable to the Sri Lankan Armed Conflict in 2009, the United States categorically affirmed this position, declaring that “the civilian population must not be used to shield military objectives from military attack.”

12. In 1996, the ICTY determined that the facts contained in an indictment against Radovan Karadzic and Ratko Mladic were sufficient to constitute the crime of Human Shielding. According to the indictment, the accused had captured at least 248 UN personnel and ordered their subordinates to place the hostages at several potential NATO air targets, such as ammunition bunkers and military communication centres, in order to make it difficult for NATO to target those sites.

13) The ICTY has also determined that, as long as protected detainees (civilians or POWs) are being used to shield military objectives from attacks, a war crime has been committed regardless of whether the detainees were actually harmed or attacked.`In Blaskic, the accused was convicted of using civilian hostages as human shields to protect his headquarters at the Hotel Vitez, but appealed on the grounds that the hotel was not under attack at the time and that the hostages did not suffer any mental or physical harm.23 The court affirmed the conviction holding that it was sufficient just to prove that the civilians were placed at the hotel for the strategic purpose of protecting the headquarters.

14) It is also noteworthy that the Israeli High Court found the Israeli Defence Force’s (IDF) Early Warning program to be an illegal use of a human shield.25 Under the Early Warning Program, the IDF would solicit Palestinian residents to warn civilians in the West Bank that the IDF would be conducting military operations. The resident would not be asked to do this if the IDF believed he or she was at risk and, according to the IDF, the residents were not forced if they did not want to participate. Nevertheless, the Justices determined that using civilians to conduct missions on behalf of the military is the creation of a human shield because it puts civilians into combat zones and it is being done for the advantage of the IDF. This case demonstrates that the standard in many cases for what constitutes the unlawful act of human shielding has been relatively low, and an advantage sought does not need to rise to the level of immunization from attack before it becomes illegal; any advantage may-be sufficient.

B. Findings as to the First Question

15) There is evidence to suggest that the LTTE were firing artillery at the SLA from the Is’ NFZ from the very outset of its creation. The Bishop of Jaffa in a letter to the President on 25 January, 2009, stated;

“We are also urgently requesting the Tamil Tigers not to station themselves among the people in the safety Zone and fire their artillery shells and their rockets at the army. This will only increase more and more the death of civilians thus endangering the safety of the people.”

16) Throughout the final months of the Sri Lanka Conflict in 2009, it has been asserted that the LTTE kept up its attacks on the SLA from all NFZ’s that were set up by the Government. This was allegedly done with the intent to immunise themselves from attacks by government security forces; the very same activity and intent which the Monadic court found sufficient to constitute human shielding.

17) While a distinction may be drawn between the facts in Mladic, where the accused individuals were placing protected persons in strategic areas, and the instant case, where the LTTE were merely entering NFZs where civilians were already heavily concentrated, this distinction is not legally relevant. As Blaskic noted, Geneva Convention IV, Art. stands for the premise that even the mere presence of protected persons cannot be used to render a military target immune from attack. In other words, a belligerent who hides within an area with high concentrations of civilians is committing the crime of Human Shielding even if the belligerent party is not ‘actively placing them into a location. Furthermore, there are numerous reports of LTTE holding UN personnel and their families hostage in the NFZs in order to prevent or make difficult any counter attack by the SLA; facts which are nearly identical to those which the Mladic court relied upon in its determination of the sufficiency of the indictment against the defendants for the crime of Human Shielding.

18) For all the aforementioned reasons, the LTTE’s activities as alleged, both in hostage taking and redeployment to the NFZ’s with the intent of immunising its assets from attack—if true—would likely support LTTE liability for the crime of Human Shielding.

Whether an evaluation of the customary principle of Proportionality relative to the government’s military operations is meaningfully affected by the LTTE’s intentional use of civilian hostages as human shields for the purpose of using any loss of civilian life to discredit the government:;

A. The Customary Principle of Proportionality:

19) The laws and customs of war prohibit the “launching [of] an attack which may be expected to cause incidental loss of civilian life, injury to civilians, damage to civilian objects, or a combination thereof, which would be excessive in relation to the concrete and direct military advantage anticipated” This principle has been applied coequally to operations involving both attack and the exercise of self-defence, with the principle operative factor being whether damage and loss of life is excessive in relation to any anticipated military objective. 34 Relative to self-defence, the International Court of Justice (ICJ) has held that customary international law “warrant[s] only measures which are proportional to the armed attack and necessary to respond to it…” In determining proportionality generally, as demonstrated in the Case Concerning Oil Platform and the Advisory Opinion on Nuclear Weapons respectively, international courts will consider, inter alia, both the scale of the operation as a whole, and the risk associated with the weapons used.

20) Modern warfare has seen a dramatic increase in the use of human shields as the battlefronts have moved from open fields to urban population centres. Involuntary human shields, that is, persons who are “forcibly located around a military objective” in order to prevent that position from being targeted are the most frequently encountered situation of human shielding. However, involuntary human shielding has also been interpreted in the Commentary on the Additional Protocols to include not only the forcible location of civilians but also the act of taking advantage of voluntary movements of persons. In situations where a belligerent employs involuntary human shields, those persons being used as such cannot be considered as taking an active part in hostilities, and thus their presence would have to be weighed in any analysis of the proportionality of an attack.

21) Despite the frequency of occurrences and plethora of definitions relative to human shielding, authoritative case law providing guidance on the issue is relatively sparse. To further complicate the issue, international legal commentators are split as to what extent the presence of involuntary human shields affects the proportionality analysis. The prevailing view holds that persons used as involuntary human shields do not lose their protected status and thus casualties resulting from an attack are only defensible as collateral damage provided they are not excessive when compared to the military advantage anticipated by the attack.

22) By contrast, a view which has gained some recognition holds that requiring the impeded party to factor involuntary human shields into the proportionality equation at all would allow the shielding party to profit from a clear violation of the laws of war, and thus should not be allowed.

23) There has to be an allowance made between the (ICRC) prevailing view and the minority view. There appears to be significant support among commonly cited publicists for the notion that casualties resulting from the use of involuntary human shields are at least somewhat diminished in the proportionality analysis. However, even these scholars disagree as to the circumstances where such diminished value may be appropriately assessed.

24) Yoram Dinstein has posited that in cases involving involuntary human shields, “the actual test of excessive injury to civilians must be relaxed”, making allowances for the unavoidable fact that, “if an attempt is made to shield military objectives with civilians, civilian casualties will be higher”.

25. An example of this, he argues, can be found in the Israeli bombardment of Beirut in June and July of 1982 where, despite the high number of civilian casualties, some commentators recognised that the number was “not necessarily excessive given the fact that military targets were placed among the civilian population.”

26) In such cases, Dinstein has argued that, since the belligerent state is not vested by the laws of war with the power to immunise an otherwise lawful target by placing civilians in harm’s way, the ultimate responsibility for civilian casualties should fall upon the shielding party rather than on the impeded party.

27) What is more, this principle does enjoy some support in the area of state practice. For example, in the context of its 2006 conflict with Hezbollah, there were several reports of Hezbollah militants using Lebanese civilians as human shields, firing rockets and otherwise conducting combat operations from within residential areas. Because of this, the IDF had launched thousands of air and artillery strikes into southern Lebanon that caused the deaths of over 1000 Lebanese civilians. 50 Israel has since been accused of war crimes as a result of those deaths.

28) In response, the Israeli Ministry of Foreign Affairs adopted the above principle in a statement which declared: “the deliberate placing of military targets in the heart of civilian areas is a serious violation of humanitarian law, and those who choose to locate such targets in these areas must bear responsibility for the injury to civilians which this decision engenders.”

29) The Ministry re-emphasized this point in a similar statement a year later, which stated that while the attacking party still has the responsibility to minimize civilian casualties, the ultimate responsibility for civilian loss will lie with the party deliberately placing civilians in harm’s way.

30) Amnon Rubenstein, another highly qualified publicist, agrees with Dinstein’s view that the proportionality evaluation should be adjusted when involuntary human shields are used. However, Rubenstein asserts that such adjustment is only appropriate when the targeted objective poses a “clear and present danger” to the impeded party’s troops or civilians, such as targeted positions from which mortars or missiles are being fired.

31) However, for the reasons that follow, it appears that this view might be regarded as quite compelling from a policy standpoint, a fact which is of considerable weight if not only due to the absence of controlling custom or case law.

32) These uncertainties in international law could not have made it easy for Sri Lankan field commanders. Deciding whether to act or refrain from acting against the position of an adversary — especially when that position presents a clear and present danger to military assets and civilians— is a decision which carries grave consequences if made incorrectly. Here, it is asserted that Sri Lankan commanders often faced the difficult choice of neutralizing active LTTE artillery positions at the cost of casualties among purported civilian groups, or refraining from action at the cost of suffering military losses or failing to protect its own civilian population. In either scenario, the legal uncertainty as to the proper value assigned to casualties resulting from human shielding within an analysis of proportionality likely made it very difficult for Sri Lankan field commanders to conform their conduct to the law; and it is asserted that this difficulty was frequently and deliberately exploited by the leadership of the LTTE.

33) The difficulties facing a field commander are compounded by the blurring of the differences between combatants and civilians where hostages are taken. This “forced choice” aspect is faced by many modern military commanders who have to contend with terrorist organisations suborning civilian populations into acting as human shields. They have to make on the spot decisions as to whether civilians are assuming the risk involved by their voluntary actions, or if they are civilians acting under duress.

34) The growing phenomenon of human shielding is a symptom of the increasing prevalence of asymmetric warfare in which weaker parties seek to defend against attacks by technologically superior foes by using the presence of civilians to deter military strikes.

35) In his recent study on proportionality, Professor Michael Newton recognises the problems within the ICRC definition and subsequent interpretive guidance, which did not go as far as stating that voluntary human shields who were actually functioning as direct participants in the hostilities forfeit their protected status. Indeed, he makes, it clear, that a number of the military experts who contributed to the interpretative guidance, particularly those with battlefield experience vociferously disagreed with that conclusion and despite considerable argument, failed to achieve a joint consensus on this point.

36) In an equally concerning trend, weaker parties have also engaged in a tactic known as “Jawfare” which “exploits legal norms to impede the enemy’s operations”, essentially punishing law abiding nations for their observance of the laws of war and rewarding the non-state actors who disregard them. As Rubenstein points out, if this trend continues in its failure to account for the interests of impeded states, IHL itself is in danger of “falling into disrepute.”

37) However compelling this imperative might be, it is also important not to unnecessarily diminish or destroy the protection of civilians who have become hostages against their will. The Rubenstein approach, like the underpinnings of IHL itself, seeks to maintain a favourable balance between military necessity and humanitarian concerns by limiting diminished protection to situations where the target represents a clear and present danger to the impeded party. 5 8 For this reason, it is the most effective approach in addressing the exigencies of modern asymmetric warfare without needlessly diminishing protection for civilians.

Findings as to the Second Question:

38) In the instant case, given that the law in this area is not well settled, a precise application of the law is very difficult. However, it is reasonable to conclude upon the facts asserted here that if any diminution of civilian protection is appropriate for cases involving involuntary human shields (or even if it is not), the military operations carried out against the LTTE by the GOSL were within the bounds of proportionality as a matter of international law.

39) First, the humanitarian operation launched by the GOSL was justified by a host of compelling military objectives, namely ending the nearly 30 year campaign of violence by the LTTE which included assassinations on duly elected officials and attacks on civilian objects such as the Central Bank of Sri Lanka, the international airport,” and the Mavilaru sluice gate, in the latter case depriving the populace of access to water. As the Case Concerning Oil Platform demonstrates, the scale of the operation as a whole can be factored into a proportionality analysis. In applying that principle to the facts asserted in this case, it is clear the termination of such insidious and wholesale threats to civilian life represents a compelling military objective which already sets the bar fairly high relative to the acceptable level of civilian casualties in achieving that objective. This is a factor that could weigh heavily in favour of a finding of proportionality on behalf of GOSL operations overall as this is a factor which must be put into the balance of the proportionality equation. Even taking the highest figures ascribed to the deaths of Vanni civilians, assuming that there were up to 330,000 civilians in the NFZ as the Darusinan Report contends –7,000 of whom were killed– this presumes a loss of life of approximately 2% of that civilian population. The respected UTHR report compiled by a group of Tamil academics places the “hostage” population at 300,000.66 If there were as many as 40,000 killed, this would be a loss of approximately 12% of that population. Whatever the figure in terms of a hostage rescue operation where some 295,000 were saved — it is a successful operation.

40) The GOSL, while declaring the NFZs, had to contend with LTTE efforts to utilise human shields to immunise their positions from attack. Once inside the NFZs, the LTTE carried out artillery and mortar strikes on security forces while simultaneously endangering the lives of the civilians in the area and shooting those that attempted to flee. As Gordon Weiss, who was working on ground at the time of the conflict later stated,

“….The population also served as a recruiting pool, a practice that would become more voracious and unforgiving as the fighting progressed. Just what proportion of those in the Tiger ranks were forced to serve against their will can never be known but it is certain that the rate of reluctant recruits increased dramatically as the last battles sapped the remaining experienced tiger stalwarts into the fight. There were numerous accounts of brutal forced recruitment of children in the final days, including the daughter of one UN staff member, who eventually managed to desert and escape the siege. Most ominously of all, there is good evidence that at least on some occasions the Tamil Tigers fired artillery into their own people. The terrible calculation was that with enough dead Tamils, but all would eventually be reached that would lead to international outrage and intervention… ”

41) Under the Rubenstein view, the fact that the LTTE was using their shielded position within the NFZs to carry out artillery strikes against GOSL forces represents precisely the sort of clear and present danger Rubenstein argued could logically support a diminution of the value of civilian casualties in a proportionality calculation. In addition, under the Dinstein view, the ultimate responsibility for civilian casualties resulting from the LTTE’s practice of taking and keeping hostages near military assets would fall on the LTTE and not the GOSL, since the laws and customs of war do not permit a belligerent to immunise a position from attack through the use of involuntary human shields.

42. Under the Dinstein view, civilian casualties area consequence of any military situation involving the use of involuntary human shields and so the analysis ends where they are intentionally used by one side to frustrate attacks by another.

43) Under the prevailing view, the anticipated military advantage sought must be proportional to the civilians endangered in the targeting of that objective with no associated reduction in the value of civilian_ casualties. Yet, even under this view, which affords no leniency regarding civilian casualties, it is likely that one could find that the destruction of the LTTE and the removal of some 295,000 civilians from danger of death, a proportional amount of civilian casualties. 68 This would be particularly so in view of the fact that it is now impossible to estimate what proportion of those civilians were killed by the LTTE firing upon them with a view to achieving an international propaganda victory by assigning those deaths to SLA forces. Indeed the arithmetic is further complicated by the number of LTTE fighters not in uniform whose deaths could be treated as civilian when in fact they were full combatants.

44) In summary of this issue, it appears that a proportionality analysis under either the prevailing view, or either of the scholarly views would support the legality of the operations carried out by the forces of the GOSL. However, the absence of authoritative custom or case law determining the precise effect of the use of involuntary human shields on the proportionality calculation suggests that the law in this area is not well settled.

Therefore, there is room for state practice, informed by the exigencies of wise policy, to wield meaningful influence upon this area of customary international law. With these things in mind, the adoption of a balanced position such as that represented by the Rubenstein approach as set out at paragraph 40, is most likely to garner the widespread diplomatic support or acquiescence necessary to progress the formation of custom in this area of the law.

Whether civilians may lose their protected status by voluntarily becoming “hostages” for the purpose of creating a human shield in order to assist a belligerent party in gaining a military advantage:

A. Definition of “Direct Participation”:

45) Under customary international law, there is a distinction drawn between the protection afforded to civilians and the protection afforded to civilians taking direct part in hostilities. As a matter of lHL in the context of both NIAC and IAC, “civilians enjoy protection from attack unless and for such time as they take a direct part in hostilities. In other words, when civilians directly participate in hostilities, they become lawful targets and are thus not taken into account in a proportionality assessment when military targets in their proximity are attacked. This exception to the general protection civilians enjoy against the dangers of military operations is widely accepted, but it is confined to the “temporal limits of the activity in question”.

46) The ICRC has noted that a more precise definition of “Direct Participation” may not be found through a reading of treaty law, state practice, or international jurisprudence, and thus the notion must be interpreted in accordance with “the ordinary meaning given to its constituent terms in light of the object and purpose of IHL.” Recognizing thins reality, the ICRC convened a panel of experts and published interpretive guidance detailing three constitutive elements of Direct Participation which reflect “the ICRC position on how existing 1HL should be interpreted” elements declare that in order for an act to be considered direct participation. in hostilities (1) “a certain threshold of harm must be likely to result from the act, (2) there must be a relationship of direct causation between the act and the expected harm, and (3) there must be a belligerent nexus between the act and the hostilities between the parties to the conflict. The Interpretive Guidance is not without its critics, with one noted scholar pointing out that the Guidance “does not reflect a consensus document” and that “key features… have proven highly controversial.

However, despite its critics, the constitutive elements of the Interpretive Guidance remain important insofar as they have shaped the discussion among highly qualified pubhcists on whether participation as a voluntary human shield constitutes direct participation in hostilities.

B. Voluntary Human Shielding as “Direct Participation”:

47) Voluntary human shielding occurs as a matter of law when a person seeking to shield a position remains in an area with the intent to frustrate enemy operations. Several highly qualified publicists agree that when civilians voluntarily act as human shields in this manner, they may be considered to be taking a direct part in hostilities in appropriate situations. In such cases, depending on the site being shielded, the presence of civilians situations serving as human shields can directly cause actual harm to the attacking party even if it is passive, thus resulting in a discount or reduction of the value of that civilian presence in the proportionality analysis.

48) With the forced choice of human shields, there will be greater loss of life as a result of a planned military strike of and the attendant harm to the human shields surrounding the military target. “In such a scenario:

“Not only is the political organisation forcing its citizens to be voluntary human shields, but its actions force unwanted choices upon their enemies as well. Such considerations should call for adjustments in the way these states or political organisations are regarded both legally and morally… ”

49) Nevertheless, even in such situations, the civilians themselves may not be the object of attack, but they may be subject to incidental harm from an attack on the site they are seeking to protect.82 However, following the themes enumerated in the Interpretive Guidance, there is some disagreement as to just-what situations are appropriate for such a designation. This disagreement has focused on similar factors to those enumerated in the ICRC’s interpretive guidance.

50) Of the three aforementioned constitutive elements, the first two have garnered the most discussion and debate. Advocates for stronger protection for individuals voluntarily serving as shields claim that voluntary human shields rarely constitute an actual harm because they do not represent a physical threat to combatants or an obstruction to military operations.83 Such advocates find support for their position in the commentary to Additional Protocol I which “explains that direct participation implies a direct causal relationship between the activity engaged in and the harm done to the enemy at the time and place where the activity takes place”‘ and that acts must be “intended to cause actual harm to the personnel and equipment of the armed forces”. On the other hand, their opponents take the position that the frustration of military objectives –objects whose nature makes an effective contribution to military action and whose destruction offers a definite military advantage– “contributes to military action in a direct causal way”, and is thus direct participation.”

51) Others who advocate in favour of diminished protection for civilians taking direct part in hostilities point out that:

“Voluntary human shields who seek to exploit their presumed civiliasn status to enhance the survivability of belligerents, their weapons systems, command and control facilities and infrastructure that directly support a belligerent state’s war effort have clearly become involved in combat…”

52) The Israeli Supreme Court took a similar position in its judgment in the “targeted killings” case. In that case the Israeli Supreme Court sitting as the High Court of Justice dealt with the petitioner’s challenge to Israel’s targeted killings policy as contrary to both international and Israeli law on the grounds that it violated the rights of those targeted and those caught in the zone of fire. 87 The court rejected this argument, concluding that if a civilian participates as a human shield “of their own free will out of support for the organization, they should be seen as taking a direct part in the hostilities.” In such situations, the court reasoned, an analysis of proportionality is not required because a civilian who takes direct part in hostilities is not entitled to the protections usually afforded to civilians.

C. Findings as to the Third Question

53) With regard to the issue of whether and to what extent 300-330,000 civilians went voluntarily with the LTTE as they began their retreat after the fall of Killinochchi on the 2 January 2009, is impossible to tell. It is, however, clear that a very large portion may have gone with the LTTE for a variety of reasons. Robert Blake, former American ambassador spelt it out eloquently when he stated,

“…As the Sri Lankan army was pushing north into the Tamil areas, the predominantly Tamil areas that were controlled by the LTTE for more than two decades, they displaced… the Sri Lankan army displaced a large number of Tamil civilians and they all began to move northwards. The LTTE systematically refused international efforts to allow those internally displaced persons to move south. To move away from conflict areas where they could have been given food and shelter and so forth. So they systematically basically refused all efforts and in fact violated international law by not allowing freedom of movement to those civilians. So had the LTTE actually allowed people to move south, none of this would have happened in the first place, so it’s important to make that point. I think that often gets lost in the debate on this…”

25) Thus we arrive at a position where it is possible to say, that but for the alleged hostage takings by the LTTE -either voluntarily or forced- there would have been no civilian casualties in any significant numbers.

In addition, Sir John Holmes speaks as follows:

“As the LTTE retreated, the Tamil civilian population from the area they had controlled were going with them, which obviously exposed them to huge risks. How voluntaiy was this? It was hard to say for certain.”

55) As a matter of logic, there is a powerful case for saying that it is extremely unlikely that some 20,000 cadres of LTTE, at that stage, could have taken up to 330,000 hostages against their will. The probability is that a large section of the civilians went voluntarily with the LTTE in order to play a part, albeit passive, in the LTTE war effort. It is asserted that this effort included seeking international intervention on the basis of a humanitarian crisis. Such an intervention, if it occurred, would or may have prevented the LTTE leadership from losing the war, which, after their defeat at Killinochchi (2 January 2009) looked inevitable. After the fall of Killinochchi there appeared to be a point of no-return for the Tamil Tigers. 93 An important question that arises is the extent to which the civilian population voluntarily played their part in furthering the war crimes of the LTTE, even if only to achieve international intervention and thus preserve the LTTE leadership from losing the war.

Whether an evaluation of the customary principle of distinction relative to the government’s military operations is affected by the LTTE’s decision to use combatants not in uniform to enter the conflict with the intent to gain a military advantage by making it more difficult to distinguish between combatants and civilians or to deliberately conduct their operations blurring the distinction between civilians and combatants:

56) An adversary commits the crime of perfidy when he engages in an act that is intended to make the other party believe that it deserves protection under IHL in order to obtain a military advantage. There is an overwhelming consensus that simulating a civilian status with the intent to deceive the enemy and obtain a militancy advantage is a sufficient act to constitute the crime of perfidy. However, simply failing to wear a distinguishable military uniform is not, on its own, perfidious conduct. Additionally, conduct that constitutes the ordinary “ruses of war”, such as the use of camouflage, mock operations, misinformation, and decoys -will not be considered perfidious because they are only designed to mislead the enemy rather than deceive him into believing that the actor deserves a protected status. Finally, perfidy, like most war crimes is often “perpetrated by a multitude of persons . . . acting in unison or, in most cases, in pursuance of a policy”. As a general principle of customary international law, where all participants share the same intent to commit a crime, even if that intent did not extend to the ultimate result – such as death– all participants may still be held liable if the death was a natural and foreseeable result of their common criminal plan.

57) The ICTY has made it clear that lHL strictly prohibits the feigning of civilian status in an internal armed conflict under the rule against perfidy.” State practice has also shown that those who conceal themselves as civilians in order to conduct an attack to be engaging in perfidious conduct. In U.S. v. Jawad a Military Commission Judge found that the government could prosecute an individual as an unlawful combatant for perfidious conduct as a result of feigning civilian status. In that case, the accused had dressed in civilian attire in order to approach U.S. military personnel and kill them with a grenade that he had concealed.

The U.S. also utilised the principle that suicide bombings are sufficient to constitute the crime of perfidy in the al-Nashiri case where the accused was charged with using perfidious and treacherous conduct in the 2000 bombing of the USS Cole. The government alleged that he had masterminded the attack in which the attackers approached the USS Cole on a civilian vessel in order to get close enough to detonate its bombs. Israel has also historically adopted similar principles. In the 1994 Swarka case, an Israeli Military Tribunal found that two members of the Egyptian military had committed perfidy and could not benefit from POW status after disguising themselves as civilians in order to get closer to Israeli military forces and launch attacks from civilian territory. 105 Another example can be found in Afghanistan in connection with Operation: Enduring Freedom (OEF). In that scenario the Taliban used civilians to approach U.S. forces and attack them from residential areas, which ultimately forced them to “wait for insurgents to attack and then attempt to ensnare them. This latter example illustrates one of the major problems the U.S. has faced as a result of perfidious conduct.

59) Under the facts in the instant case, one could find that the actions of the LTTE amount to perfidy. It is alleged that the LTTE has had a long history of engaging in perfidious conduct throughout the 30 year conflict with the GOSL. For years, it allegedly disguised its attackers as civilians to gain access to the SLA forces and then kill them through the use of suicide bombs. In 2002, LTTE suicide bombers accounted for “over one third of the total suicide bombings in the world.”

60) According to the UN Secretary General’s Panel of Experts Report on the conflict, the LTTE continued this practice during the last three months. of the war in 2009 by conducting numerous suicide missions against SLA forces, which resulted in the deaths of civilians as well. These allegations of suicide attacks represent clear illustrations of perfidy because the LTTE allegedly disguised themselves as civilians in order to obtain better access to GOSL forces for the purposes of increasing effectiveness of its attacks.

61) A number of those fighting for the LTTE failed to wear a recognisable military uniform thus blurring the difference between LTTE fighters and civilians. 112 Based on the above-mentioned state and international practice, an- act of feigning civilian status with the intent of gaining an advantage amounts to unlawful perfidious conduct.

62) As with most other war crimes, the party who intended the conduct to be carried out, as well as all co-perpetrators who shared the same intent may be held liable for consequences which were natural and foreseeable results of that conduct. Therefore, it is likely that one could find that the LATE had committed perfidy during the last three months of the conflict, and could thus be held liable for an unknown number of deaths that resulted. As will be explained in the next section, this fact could potentially exonerate the SLA from liability for deaths resulting from their failure to precisely distinguish between lawful and unlawful targets.

63) As stated earlier, the customary principle of Distinction between civilian and military targets is one of the fundamental principles of IHL. The principle of Distinction prohibits indiscriminate attacks, that is, those attacks that are not directed solely against military objectives.

64) Such attacks usually take the form of inherently indiscriminate methods or means of combat which, by their very nature, cannot be directed at a specific military objective, such as the carpet bombing of an entire urban area.

65) Another obligation associated with the principle of Distinction which is possibly more illustrative of the customary obligation owed by all parties to a NIAC is the obligation to take “all practicable precautions, taking into account military and humanitarian considerations, to minimize incidental death, injury, and damage to civilians.”

66) Put another way, “the general rule is that feasible precautions must be taken to avoid or minimize death and injury to the civilian population.””‘ Feasibility in this context is defined as “those precautions which are practicable or practically possible taking into account all circumstances ruling at the time, including humanitarian and military considerations” and is an obligation which belongs to both attackers and defenders in a NIAC.

67) Examples of one such feasible precaution is ensuring the attack was conducted using the most precise weapons available to the party in question. It is important to note that in determining the reasonableness of a commander’s knowledge or belief that the death of civilians would not be excessive, the analysis is based on facts known to the commander at the time of the decision, not afterward.

68) As has been alluded to in several contexts throughout this Opinion, there is a troubling trend with regards to adversaries engaging in practices, such as human shielding, that make it more difficult for their opponents to comply with IHL. The same is true with regards to distinction and perfidy. Especially in conflicts where asymmetric warfare is present, the weaker adversaries have resorted to acts of perfidy by feigning civilian status in order to make it difficult for the other to distinguish between appropriate military targets and civilians, 12′ and the instant case likely falls into this category of conflicts.

69) In other contexts this conduct has led to several instances in which the members of the side complying with IHL face the choice of either not responding in the face of danger or risking the lives of innocent civilians.

70) For instance, the principle of distinction is usually violated in situations where the presence of members of an armed group in an area is used to justify the destruction of that entire area.

71) An illustration of this example of unlawful conduct can be found in a statement made by the Sudanese Minister of Defence in 2005 that the presence of even one rebel was sufficient for making the whole village a legitimate military target.

72) Another illustration comes from a statement made by Mr. Stephen Smith, the Australian Minister of Foreign Affairs regarding the actions of the LTTE during the last three months of the conflict in Sri Lanka. There, the Minister expressly condemned the numerous civilian deaths as a result of the LTTE’s use of “bombs and artillery” in the NFZs and targeting of civilians that attempt to leave the conflict zones as a violation of the rules of war.

73) Moreover, in Blaskic, the ICTY held that the accused had committed grave breaches of IHL by indiscriminately killing Muslim women and children. 121 In that case, amidst combat in the Lasva valley in April 1993, the soldiers under the direction of the accused indiscriminately fired artillery shells “without regard for where the shells landed” and, even after the combat was over, the soldiers entered civilian houses while killing Muslim women and children.

74) On the other hand, in 2009, the Israeli High Court of Justice found that the principle of distinction was not violated during “Operation Cast Lead” when the IDF hit medical transports, buildings, and ambulances with its rocket attacks toward Hamas. The Court reasoned that, because Hamas militants had resorted to using such locations traditionally protected by IHL, they became legitimate military targets and that the civilian deaths that occurred as a result were the responsibility of Hamas.

C. Findings as to the Fourth Question:

75) With the LTTE’s liability for perfidious conduct and forced recruitment of civilians; in addition to the execution of civilians who were trying to escape and the placement and firing of their weaponry from within civilian and hospital zones, 131 it is necessary to consider who properly bears liability for the civilian deaths that resulted from hostilities between the parties.

76) If the facts asserted above are true, it is most unlikely that the SLA could be held liable for incidental civilian deaths from any failure on the part of the SLA to distinguish lawful targets from civilians because the liability is more likely to fall upon the LTTE as the party intending to foster and exploit the environment which made distinction difficult in the first place.

77) This principle of liability was illustrated by the Israeli Supreme Court in 2009 when it held Hamas was liable for the civilian deaths resulting from IDF strikes on otherwise protected objects due to Hamas’s decision to use those objects for their operations. It follows logically that civilian deaths area natural and foreseeable result of perfidious conduct intended to make it difficult to comply with the principle of distinction in the context of an armed conflict.

78) Based on the foregoing analysis, it is clear that, the LTTE’s alleged engagement in perfidious conduct by feigning civilian status, blurring the distinction between combatants and civilians, compelling civilians into the front line, executing civilians who sought to escape, and generally putting civilians in harm’s way as a part of their strategy results in the LTTE having to bear the principle liability for civilian casualties. As noted, the principle of distinction requires that adversaries conduct attacks with discrimination and take all feasible precautions to minimize the civilian casualties.

79) It is asserted that the GOSL attempted to minimize civilian casualties by setting up NFZs and scaling down the methods of attack so that they were more precise. The area of the first NFZ was a fraction of the territory then controlled by the LTTE. Instead of conducting its warfare from that territory, the LTTE moved into the NFZ, demonstrating their intent to conduct their war against the SLA whilst embedded amongst civilians and civilian structures. By engaging in perfidy and human shielding, it was the LTTE that failed to take the necessary precautions to minimizecivilian casualties and so it is the LTTE that was truly liable for failure to comply with the principle of distinction and thus for civilian deaths that resulted.


80) As unfortunate as it is, the civilian casualties should be considered collateral damage and the ultimate responsibility for their loss would rest on the LTTE due to their grave breaches of IHL.

81) First of all, the LTTE likely committed the international crime of using human shields during an internal armed conflict. According to principles derived from international court opinions like Mladic and Blaskic, any belligerent who conducts military operations in areas of high civilian concentration or forcefully places civilians in. danger to make it difficult for the other side to comply with IHL has committed the crime of Human Shielding.

82) By placing its military assets in the NFZs, attacking GOSL forces from therein, and forcing civilians to remain there at gunpoint, the LTTE is liable for the crime of Human Shielding. This is a very different picture to that which has been presented to the world by some commentators, namely, that the GOSL declared an NFZ in order to get civilians to locate themselves in that NFZ for the purpose of the SLA seeking to then eliminate them by shelling those very areas.

83) This unlawful use of human shields by the LTTE is a legally operative factor in determining whether the GOSL’s attacks against the LTTE were proportional. As discussed, what impact human shielding has on proportionality is an unsettled area of the law. Of the many opinions that exist, the Rubenstein approach, which diminishes the protection requirement in the face of clear and present danger, is the best approach. The SLA complied with proportionality by endeavoring to create NFZs, however, the LTTE’s steadfast refusal to agree to such zones may be a clear indication that it was the LTTE’s intention that there should be no safe zones for Tamil civilians so as to be able to exploit such civilians for their own military or political advantage.

84) Furthermore, it is noteworthy that if civilians willfully participate in a human shield with the intent to assist in the military objectives of the LTTE, they are considered direct participants and lose their protected status, taking them out of the proportionality assessment. It is important to emphasize that any voluntary human shields are legitimate targets.

85) In conclusion, as the nature of conflict changes, IHL needs to keep abreast with modern asymmetric warfare so as to allow a rethinking of the rules of war that does not favour the violators of international law. Currently the West is faced with these very problems with organisations such as ISIS operating out of civilian and urban areas and endangering the lives of civilians. With such threats continuing to present themselves, Sri Lanka and the situation it faced in the recent past should help pioneer thinking in this regard towards a favorable resolution of the existing lack of consensus in this area of international law. At the end of the day the rule of law must govern the battlefield and civilians ultimately protected.

Professor David M. Crane

Sir Desmond de Silva, QC

Advisory Council of Experts

Courtesy:  The Island


March 20th, 2015

Dr.S. I. KEETHAPONCALAN  Eurasia Review


President Mahinda Rajapaksa, like it or not, provided Sri Lanka with what could be termed an autocratic stability, which helped the country in terms of foreign investment. The Chinese and other investors felt safe pumping their resources into the system.

However, the change of government in January 2015 had the potential to push the country into a state of instability. This seems to have come true with the current tussle over the issue of dissolution of parliament and the general election. The political system is now operating in a peculiar set of realities and philosophies. A minority government is in place while the party that commands absolute majority in the national legislature operates as the main opposition without making a big fuss about it.

Partly due to this complicated reality, Prime Minister Ranil Wickramesinghe and his government want parliament dissolved in April so that a fresh election could be held this year. The Sri Lanka Freedom Party (SLFP), which still commands the majority in parliament, opposes the dissolution and its leaders have indicated that they are ready to form the government if Ranil Wickramesinghe resigns in April.

President Sirisena, who has the constitutional authority to dissolve parliament, seems to be facing a dilemma between his party and the voters who elected him to power. Conflicting Contradictory reports are emerging from Colombo. Some suggest that the president is leaning more towards a late election while others point to the desire to comply with the United National Party (UNP) plea. Therefore, presently it is not clear whether the election will be held this year or after its term expires in 2016. The timing of the election could also have an impact on the outcome. Therefore, this issue leads to uncertainty and perhaps a sense of instability.

The Election

When Mahinda Rajapaksa decided to call an early presidential election, it was widely assumed that parliament would be dissolved immediately after the election. There were two reasons for this. Until Sirisena came forward to contest as the common opposition candidate, Rajapaksa was expected to win the election and in the past winning presidential candidates have used the victory as a launching pad to win parliamentary elections. Hence, the expectation that Rajapaksa would go for the general election in 2015.

Upsetting Rajapaksa and his plans, Maithripala Sirisena won the presidential election. Although, President Sirisena could have also dissolved parliament, his realities were different. Since he won the presidential election with the help of the UNP-led coalition, Sirisena wanted to give the coalition an opportunity to form the administration, which led to the present minority government.

Moving beyond April or May with the same parliament, although legal, seems illogical and problematic for two main reasons.

First, providing an opportunity to the UNP to form the government in the immediate aftermath of the presidential election seemed reasonable and logical because people gave a mandate for a change. The voter obviously wanted a new administration. However, it is immoral to continue with a minority government for too long especially when the opposition party still has a clear majority in the national legislature. It makes a mockery of the democracy and good governance that the voter mandated in January.

Second, it leads to instability and could undermine economic gains, because the present government could be toppled at any time with a nod from the SLFP leadership. Therefore, there is no guarantee that the present policies and agendas will continue for a substantial period of time. Uncertainty is anathema for investors. The SLFP leadership has already been threatening the government with no-confidence motions and the possibility of dismissal. Pressure from the SLFP could also force the administration to adopt a soft approach towards the allegations of corruption and abuse of power levelled mostly against members and supporters of the former (SLFP led) government.

It seems that it is President Sirisena who is preventing the SLFP from effectively challenging the UNP in parliament. It is already evident that if the election is held in 2016, the UNP could lose its momentum. Consequently the election could be lost. The present administration’s fate therefore, depends on the president and the SLFP. This does not augur well for political stability.


There are two possibilities if parliament is not dissolved in April. One, the UNP could continue the administration despite its promises to conclude the 100-day program and an election immediately thereafter. The problem is that the longer it takes to conduct the next parliamentary election, the fewer seats the party can expect to win. This is one reason why the UNP is eager to have the election soon. At the same time it would like to face the election eventually as the caretaker government, rather than as the opposition party, due to the advantages of state resources in an election. This would encourage the UNP to continue with the minority government, which is not preferable for the reasons discussed above.

The second option for the UNP is to resign in April if parliament is not dissolved. Then the president will invite the SLFP to form the government. If one goes by the recent statements of frontline SLFP leaders, the party will accept the invitation and form the government. This would be totally legal, but unprincipled. The January election was not only about Rajapaksa. It was about the SLFP and its style of governance. It was about a systemic change.

This was why candidate Sirisena and the opposition alliance promised constitutional reform. Lack of good governance was an important issue in that election. The people, rejecting Rajapaksa and his government, voted for a structural change or at least adjustments. Therefore, an SLFP government without an election would go against the will of the people. An SLFP president and an SLFP government without an election would mark a continuation rather than a change. If the SLFP want to form the government, it should win the general election and come to power.

The SLFP obviously prefers a late election because it will have adequate time to disrepute the UNP and convince the people that the party cannot provide the structural changes and relief the party promised. The SLFP will also expect the people to forget the problems they faced under its administration. It is imperative to note that the SLFP has already slowed down the constitutional amendment project with the demand to change the electoral system as well. It is believed the party will not support constitutional amendments without electoral changes.

Final Arbiter

Ultimately, the authority is with the president to decide whether to dissolve parliament in April or not. A decision to delay the dissolution will implicitly help the cause of the SLFP, his party. He also has a responsibility to the people who voted for him and the political coalition that helped him win the presidential election. This is the dilemma he seems to be facing presently. Depending on the decision, he could be accused of supporting one or the other party.

Yet, if he has the determination to respect the public will expressed in the January election, he would dissolve parliament after 100 days and allow the people to elect a legitimate government. This would also allow him to resolve problems of uncertainties caused by the present predicament. After the election, regardless of the winners and losers, he can lead an administration with legitimacy. Therefore, the president should dissolve parliament in April or May and call for a fresh general election.

Dr. S. I. Keethaponcalan


Dr. S. I. Keethaponcalan is Chair of the Conflict Resolution Department, Salisbury University, Maryland. 

PM the worst authoritarian ever – Prof. Rajiva

March 20th, 2015

By  Kishani Samaraweera Courtesy  The Nation

Former State Minister of Higher Education, Professor Rajiva Wijesinha, claimed that his Liberal Party is the only party which was not given a copy of the draft 19th Amendment to the Constitution when all the other parties were given a copy and were consulted regarding the issues afterwards. Prof. Wijesinha also pointed out that the gazetted draft bill is not the draft they agreed upon at the Party Leaders’ meeting.

“It is totally not what we agreed upon. It was completely a different version. I personally found it very outrageous because at the committee meeting the changes proposed by other parties were made crystal clear to the Prime Minister Ranil Wickremesinghe and he agreed to change the draft accordingly,” he said.

He expressed the fact that he will continue to support the government despite his defection and he is only against the way the Prime Minister is trying to take control of everything.

“The PM is the worst authoritarian ever. I am totally against this type of arbitrary control and he was not even elected by the public. The only issue the PM and Dr. Jayampathy Wickramaratne is concerned and obsessed about is transferring the powers of the Executive President to an Executive Prime Minister,” said Prof. Wijesinha.

He also proposed several amendments to the 19th Amendment and justified those with reasons. The President should not be allowed to advance the Presidential election to a date he wants, he should not be allowed to dissolve Parliament, nor should Parliament be dissolved before the end of its five year term, there should be fixed terms for elections and the Prime Minister should have nothing to do with the appointments which should be done by the office of the President are few of his proposals to be amended.


Devaluing the Field Marshall title

March 20th, 2015

Courtesy  The Nation

Rumors are afloat that following the victory of Maithripala Sirisena at the last presidential election, former Army Commander Sarath Fonseka would be rewarded for support extended by being made Sri Lanka’s first Field Marshall. Fonseka, was promoted to the rank of ‘General’ after the defeat of the LTTE. Other service chiefs were also promoted. Fonseka later fell foul with the then regime and was stripped of his rank.

Two questions are being asked. First, what has Sarath Fonseka done since being made General to deserve a further promotion?  Secondly, did Fonseka defeat the LTTE all by himself, i.e. without the support of the Navy and the Air Force?

When Fonseka was stripped of his title, all promotions were immediately put on hold.  If that freeze is being removed to benefit Fonseka, it is argued in certain quarters, then the promotion of others in the Navy and Air Force also should be considered.

Those well versed in military affairs observe that rewarding a military person for services rendered in the political arena would set a very bad precedent and further exacerbate the already serious problem of politicizing the military. It would devalue the title of ‘Field Marshall,’ they add.


The Transparency International Sri Lanka (TISL) concerned over panel composition

March 20th, 2015

Courtesy The Nation

Central Bank investigation

The Transparency International Sri Lanka (TISL) told The Nation that it is concerned about the credibility of an investigation into allegations of wrongdoing with respect to the recent Central Bank bond issue given the political affiliations of the investigators.

All three persons in the panel appointed by Prime Minister Ranil Wickremesinghe, who was responsible for the appointment of one of the persons under a cloud in this matter, Central Bank Governor Arjuna Mahendran, are associated with his party.  Wickremesinghe in a lengthy representation to Parliament about the issue did not refute allegations that these individuals were ‘Sirikotha Lawyers’.

Earlier, TISL, while expressing the view that ‘there is a clear case of insider dealing which is a form of corruption, which can only be unearthed with a credible investigation,’ welcomed the appointment of a panel to investigate the matter.  TISL Director Shan Wijetunga reiterated this position when speaking to The Nation and was quick to qualify the uncritical approval previously offered by the organization regarding the appointment of an investigating panel.  Wijetunga said that he hadn’t known of the political background of the panelists.

TISL in a media statement had earlier ‘welcomed the decision of appointing two committees to probe into the allegations.’

The committee members appointed on February 27 were Gamini Pitipana, Mahesha Kalugampitiya and Chandimal Mendis. Sri Lanka Freedom party and several other political personnel including the Opposition Leader Nimal Siripala de Silva charged that all three lawyers were in and out of UNP Headquarters ‘Sirikotha,’ consulting the party leadership and therefore the country could not expect a fair and balanced inquiry from them.

Why Sinhela Electorate Should Initiate Regime Change in Sri Lanka.

March 20th, 2015

Prof. Hudson McLean

May I thank all those who expressed kind supportive words in LankaWeb!

Just to clarify, I neither hold any voting rights in Sri Lanka nor financially motivatted to support genuine political leadership in Sri Lanka. I am only an independent subscriber to LankaWeb.

I am passionately supporting the following vital pre-conditions-;

1: Unitary Sovereign Independent Non-aligned State of Sri Lanka.

2: No to 13A.

3: Sinhala as the ONLY State language with English as Vital secondary.

4: National Anthem – Only in Sinhala.

5: Retract decision to allow entry of Proscribed LTTE supporters to Sri Lanka.

6: Protect National Heritage – Buddhism as State Religion with Freedom of Worship to other religious followers.

7: Invest in minimum one million Southern Sinhala to relocate in N & E.

8: Make Jaffna / Trincomalee High Security Zones.

9: High Transparency to Combat Cronyism & Corruption, with Strict Legal Enforcement.

10: Sri Lanka National Flag. The Lion stays!

The current My3+RW+CBK strategy seems to be driving towards creating Unrest using Tamil Terrorist LTTE resurgence, in order to Divide & Rule, as done before, enriching a few but killing a many!

Maldives – The New ISIS Caliphate in Indian Ocean?

Maldives – Similar situation to be avoided in Sri Lanka. But by Whose Leadership? There is neither Leadership nor Motivation!

May I implore all Patriotic Sinhala Voters to Support Mahinda Rajapaksa as the Prime Ministerial Candidate, irrespective of Party allegiance.

This is Not a matter of Political Party, but of National Importance!

As promised by Sirisena Campaign, the Executive Powers are transferred to the Parliament

MR might consider appointing Gothabaya Rajapaksa as Minister of Internal Security, if the Ministry of Defense remains under the President as the C-i-C, and if Field Marshal Sarath Fonseka remains undecided.

Are the latest “honey-pot” to elevate General to Field Marshall, a political ploy, simple attempt to control feelings of Sarath Fonseka?

Chinese government is allowed to continue with the development of the New Port City but without the Right-of-Ownership of any Sovereign Property.

However, SLG may negotiate a favourable long lease of tenure to Chinese government.

Having any foreign ownership of Sri Lanka land or assets, in perpetuity should be legally banned, including residential or commercial property.

Non-Sri Lankan citizens may enjoy a Ninety Nine (99) Year Lease of Sri Lankan property. This will prevent abuse of ownership as well as high inflation of the Real Estate.

The above condition applies in UAE and it has not prevented investment.

I will move forward and create the Social Media efforts in FaceBook & Twitter, with cross-reference to LankaWeb.  Please Support & Join!

 Express Your Opinion – Read What Others Say!

The Independent Interactive Voice of Sri Lanka on the Internet.

Please visit -:

ඩිලාන් වාසු හඳුන්නෙත්ති ගයන අණ්ඩර දෙමළය

March 20th, 2015

නලින් ද සිල්වා

මෛත්‍රිපාල සිරිසේන ඩිලාන් පෙරේරාගේ පියා වූ මාෂල් පෙරේරා සබරගමුවේ ආණ්ඩුකාරයා ලෙස පත් කළේ ය. එයට රනිල් අනුමැතිය දුන්නාට සැකයක් නැත. අද ඩිලාන් ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ මාධ්‍ය ප්‍රකාශක ලෙස පත්වීමක් ලබා ඇත. මෛත්‍රිපාල ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ සභාපති ධුරය පික්පොකට් ගසා ඇති බැවින් ඔහු යටතේ කෙරෙන පත්වීම්වලට නීත්‍යානුකූල භාවයක් නැත. එහෙත් ඩිලාන් සිතා සිටින්නේ ඔහුට ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය වෙනුවෙන් කතාකිරීම පිය උරුමයෙන් ලැබුණු දෙයක් ලෙස ය. ඔහු පාර්ලිමේන්තුවේ දී පවසා ඇත්තේ දෙමළෙන් ජාතික ගීය ගැයීමට හැකි ය යන්න ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ ප්‍රතිපත්තිය බව ය. ඒ ප්‍රතිපත්තිය පක්‍ෂය විසින් පිලිගැනුණේ කවදා දැයි කලකට පෙර මහජන පක්‍ෂයේ සිටි ඩිලාන් හෝ ඔහුගේ පියා හෝ පවසන්නේ ද? 

මොවුන්ට ඇත්තේ ශ්‍රී ල නි ප ප්‍රතිපත්ති නොව රෝස පාට සමාජවාදයේ චන්ද්‍රිකා ප්‍රතිපත්තිය. ඩිලාන් කියා ඇත්තේ මහින්ද රාජපක්‍ෂ පැරදුණේ ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ ජාතිවාදී අන්තවාදී පිරිස් නිසා බව ය. එහෙත් ඩිලාන් නිමල් සිරිපාල වැන්නවුන් මහින්දට වැඩකළ තරම බදුල්ලේ ජනතාව දනිති. පසුගිය දා මෛත්‍රිපාල වෙනුවෙන් පක්‍ෂය දෙකඩ නොකරන්න යැයි ඉල්ලීමට  මහින්ද හමුවීමට ගිය ශ්‍රී ල නි ප නායකයන්ගේ කණ්ඩායමට ඩිලාන් ඇතුළත් වූ බවක් දැනගන්නට නැත. එහෙත් එහි ගිය පිරිසට බඩකට පුරා පිළිතුරු මහින්දගෙන් ලැබුණු බවට වාර්තා වෙයි. මහින්ද පැරදුණේ ඊනියා ජාතිවාදයක් නිසා නොව සිංහල ඡන්දවලින් 65%කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් ලබාගත නොහැකි වූ නිසා ය. මෙවර ඔහුට ලැබුණේ සිංහල ඡන්දවලින් 58%ක් පමණ ය. එයට ඔත්තු සේවා, තරුණයන් නොමග යැවූ සයිබර් අවකාශය මෙන් ම සිංහල ජාතිකත්වය ඉදිරියට නොගෙන ඊනියා යහපාලනයකට ප්‍රධාන තැන දුන් අමන ශ්‍රි ල නි ප නායකයන් ද වගකිව යුතු ය. කෙටියෙන් කිවහොත් මහින්දගේ පරාජයට ඩිලාන්ලා, නිමල් සිරිපාලලා මෙන් ම මාධ්‍ය හැසිරවූ ඩලස්ලා හා බැසිල්ලා ද ඔවුන් යටතේ වැඩකළ ඔත්තු සේවා නියෝජිතයෝ ද සිංහලයන්ට විරුද්ධ වී අද ගලේ පැහැරූ බළලුන්ගේ තත්ත්වයට පත්ව ඇති ජාතික හෙළ උරුමයේ නායකයෝ ද වගකිව යුත්තෝ වෙති. මොවුන් ජාතික ව්‍යාපාරයේ හතර මායිමට වද්දා නොගත යුතු ය. මහින්ද පැරදුණේ ඊනියා ජාතිවාදයක් නිසා නොව ජනාධිපතිවරණයේ දී සිංහල ජාතිකත්වය ඉස්මතු නොකළ බැවිනි.

ඩිලාන් වාසු සහ හඳුන්නෙත්ති කියා ඇත්තේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුව ජාතික ගීය දෙමළෙන් ගැයිය හැකි බව ය. ඔවුහු නොදන්නා අණ්ඩර දෙමළයකට ගොස් වරිගෙ නසති. මොවුන්ගේ අදහස් ගලා එන්නේ ජාතිකත්වයකින් නොව කසිකබල් මාක්ස්වාදයෙනි. ඒ කෙසේ වෙතත්, ඔවුන් හරිහැටි නොදන්නා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ හත්වැනි ව්‍යවස්ථාව අනුව ජාතික ගීය එහි තුන්වැනි උපලේඛනයෙහි දැක්වෙන පරිදි ශ්‍රී ලංකා මාතා විය යුත්තේ ය. ජාතික ගීයෙහි වචන හා සංගීතය එම උපලේඛනයෙහි ම සඳහන් වෙයි. එපමණක් නොව 83 වැනි ව්‍යවස්ථාවට අනුව හත්වැනි ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කළ හැක්කේ පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බහුතරයකින් හා ජනමතවිචාරණයකින් ය. එය ව්‍යවස්ථාවෙහි සඳහන් නොවන ඊනියා ජාතික විධායක සභාවක මනෝ ගනේෂන් වැනි සිංහලත්වයට මෙරට හිමිතැන නොදෙන සිංහල විරෝධියකුගේ යෝජනාවක් සම්මත කර චක්‍රලේඛ මගින් කළ හැක්කක් නො වේ. මෛත්‍රිපාල තමාට දෙමළ ඡන්ද ලැබීම හේතුවෙන් දෙමළ ජාතිවාදයට කප්පන් දෙයි. හැකිනම් මනෝ ගනේෂන්ගේ යෝජනාවට පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බහුතරයක් ලබාගෙන ජනමත විචාරණයකින් ද ජයගන්නා ලෙසට අපි අභියෝග කරමු.  

දෙමළ ජාතිවාදීන් එදා සිට ම කටයුතු කළේ මෙරට සිංහලත්වයට හිමි තැන ලබා නො දීමට ය. සිංහල පමණක් රාජ්‍ය භාෂාව කිරීමට ඔවුන් විරුද්ධ වූයේ ද එබැවිනි. අද සිංහලෙන් පමණක් ජාතික ගීය ගැයීමට විරුද්ධ වන්නේ ද ඒ නිසා ය. ජාතික ගීය දෙමළෙන් ගැයීම කිසිසේත් යුක්තියුක්ත කළ නොහැකි ය. ඒ යෝජනාව හා යෝජකයන් පරාජය කළ යුතු ය. 

නලින් ද සිල්වා

2015 මාර්තු 20


සිරිසේන ජනාධිපතිවරයාට මහා රැජිණගේ අත ස්පර්ශ කිරීමට ලැබීම

March 20th, 2015

ගාමිණි  පරාක්‍රම 

තමා මැතකදී බ්‍රිතාන්‍ය මහ රැජිණ හමුවූ අවස්ථාවේදී ඇය තමාට අත් මේස් ගලවා අතට අත දුන් බව සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා උජාරුවට පවසා ඇත .සමහර හාම්පුතුන් තමන්ගේ බලු පැටවූ ස්පර්ශ කරණ විට ඔවුන්ට ඇතිවන විධියේ සතුටක් ජනාධිපතිවරයාට ඇති වන්නට ඇත. වාමන්ශිකයෙක් ලෙස දේශපාලණය ආරම්භ කළත් මහ රැජිණගේ   ස්පර්ශය දැන් ඔහුට ඉමහත් ප්‍රීතියකි 

ආචාර්ය නලින් ද සිල්වා මහතා ප්‍රධාන බොහෝ විද්වතුන් පවසන අන්දමට එංගලන්තය සැමදාම ශ්‍රී ලංකාවේ සිංහලයන්ට සතුරුකම්  කළේ බොහෝ සිංහලයෝ සුද්දන් කියන කියන අන්දමට නටවන්නට් නොහැකි වූ නිසාය.මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා එංගලන්තයට අවශ්‍ය පරිදි  ත්‍රස්ත වාදීන්ට එරෙහි යුද්ධය නතර කළේ නැත . මිලිබෑන්ඩ්ලාට තබා මහ රජිනටවත් දෙකට නැමුණේ නැත . සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා මහා රැජිනට දෙකට නැමුණ පින්තූර අපි නොදැක්කත් ඔහුගේ බිරිඳ මහා රැජිණට දෙකට නැවී අතට අත දුන්  පින්තූර අපි දුටිමු .

සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා සහ රනිල් අගමැතිවරයා ලවා දිගටම  ශ්‍රී ලංකාව පාලනය කරවීමට එංගලන්තය මෙන්ම ඇමෙරිකාවද ඔවුන්ට හැකි සැම ප්‍රයත්නයක්ම දරනු ඇත . ඒ ඔවුන් දෙදෙනාම සුද්දන් තමන්ට වඩා උසස් යයි සළකන, සුද්දන්ගේ පදයට නටන අය වීම නිසාය.

මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා ඉතාමත් කාලෝචිතව බංකොලොත් ඇමෙරිකන් යුරෝපා ආර්ථිකයට හසු නොවී චීනය සමඟ ආර්ථික සම්බන්ධකම් මගින් විශාල දියුණුවක් රටට ලබාදුන්නද ඉදිරිකාලයේදී බංකලොත් ආර්ථික අගාධයකට ශ්‍රී ලංකාව ඇද වැටෙනු ඇත .

අභ්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයක් අවශ්‍ය ද?

March 20th, 2015

නලින් ද සිල්වා

මානුෂික මෙහෙයුම්වල දී සිදුවිණි යැයි කියන ඊනියා මානව අයිතිවාසිකම් කඩවීම් පිළිබඳ අභ්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයක් අවශ්‍ය දෙමළ ජාතිවාදීන්ට, ඔවුන් පිටුපස සිටින බටහිරයන්ට හා ඉන්දීයයන්ට, මෙරට පඬියන්ට (රාජ්‍ය නොවන මෙන් ම රාජ්‍ය ආයතනවල ද  සේවය කරන), කසිකබල් ඇතැම් මාක්ස්වාදීන්ට හා කතෝලික හා ඇතැම් ක්‍රිස්තියානි පල්ලිවලට ය. මෙයින් අදහස් කරන්නේ මෙරට සියළු කතෝලිකයන්ට හා ක්‍රිස්තියානින්ට එවැනි පරීක්‍ෂණයක් අවශ්‍ය බවවත් කිසිදු බෞද්ධයකුට පරීක්‍ෂණයක් අනවශ්‍ය බවවත්  නො වේ.

ඒ ඒ අය බොහොමයක් තීරණ ගන්නේ තමන්ගේ යටත්විජිතවාදී ගැති හෝ යටත්විජිතවාදයට විරුද්ධ මනස අනුව ය. අපේ තීරණවල පසුබිමෙහි බොහෝ විට ඇත්තේ මේ මනසෙහි ස්වභාවය ය. ඒ අතර බලලෝභී අවස්ථාවාදී වෛරී ජාතික හෙළ උරුමය වැනි සංවිධාන බලයට ඒම පමණක් නිර්ණායකය කර ගනිමින් තීරණ ගනියි. 

මෛත්‍රිපාල සිරිසේන පදනම් ආයතනයේ රෝ ඔත්තු සේවයේ නියෝජිතයන්ගේ සෙවන ලබමින් ශ්‍රී ල නි ප සංවිධායකවරුන් අමතා කරන ලද අතට අත දීමේ පදනම් දේශනය පිළිබඳ දක්වන ප්‍රතිචාර ද තීරණය වන්නේ ඒ මනස අනුව ය. මේස් (අත්වැසුම්) ගැලෙවුවත් නැතත් ඉංගිරිසි රැජිනන්ගේ හා අගමැතිවරුන්ගේ අත්වල ඇත්තේ අපේ මුතුන් මිත්තන්ගේ ලේ ය. රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික චාරිත්‍ර අනුව ඇතැම් විට ඔවුන්ට අතට අත දීමට සිදුවෙයි. එහෙත් ඒ ගැන උදම් අනන්නෝත් ඒ උදම් ඇනීම අගයන්නෝත් යටත්විජිතවාදී ගැති මනසක් ඇති නිවටයෝ වෙති. 

මහින්ද රාජපක්‍ෂ ඊනියා අභ්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයකට එකඟ වූ බැවින් තමන්ට එසේ කිරීමට සිදුවිණිය වැනි අදහසක් දීමට ඕනෑම ගොනකුට යුද්ධ කිරීමට හැකි යැයි කී ලක්‍ෂමන් කිරිඇල්ල ඉදිරිපත් වෙයි. මහින්ද රාජපක්‍ෂ එකඟ වූ බැවින් වරාය නගරය තැනවීමට කිරිඇල්ලගේ ප්‍රධානියා වූ රනිල් කටයුතු කරන්නේ ද? මෛත්‍රිපාලට පසුව එයට එකඟ වීමට සිදුවනු ඇත. එහෙත් අද ඔවුන් ක්‍රියාකරන්නේ මහින්ද ගත් තීරණයට විරුද්ධව ය. ඒ සෑම අවස්ථාවක දී ම බලපාන්නේ මහින්ද එකඟ වී ද නැද්ද යන්න නොව රනිල්ලා කිරිඇල්ලලා යටත්විජිතවාදී ගැත්තන් ද නැද්ද යන්න ය. 

මහින්ද රාජපක්‍ෂ එක් අවස්ථාවක ඊනියා අභ්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයක් පැවැත්වීමට එකඟ වන්නට ඇත. එහෙත් ජාතික බලවේගවල ඉල්ලීම හමුවේ ඔහු ඒ අදහස වෙනස් කරගත්තේ ය. එහෙත් එ ජා ප හෝ මෛත්‍රිපාල හෝ ජාතික බලවේගවලට කන් නො දෙයි. ඔවුන් කන් දෙන්නේ මෙහි මුල සඳහන් කෙරුණු විජාතික බලවේගවලට ය, ඔත්තු කරුවනට ය. රනිල් හා මහින්ද අතර ඇති වෙනස එයයි. රනිල් විජාතික බලවේගවල අවශ්‍යතා අනුව කටයුතු කරයි. මහින්ද ජාතික බලවේගවලට කන් දෙයි.

ඊනියා අභ්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයට මුල පෑදුවේ සරත් ෆොන්සේකා ය. ඔහු කොටින්ට විරුද්ධව දක්‍ෂ ලෙස හමුදාව මෙයෙවී ය. ඔහුට එසේ කිරීමට ලැබුණේ මහින්දගේ දේශපාලන නායකත්වයත් ගෝඨාභයගේ මග පෙන්වීමත් හේතුවෙනි. එහෙත් සරත් ෆොනාසේකා සුදු කොඩි කතාවකින් තමා දොවාගත් කිරි කළයට ගොම දෝතක් ම මුසු කළේ ය. ඔහු ඇමරිකාවට සේවය කරන්නකු බවට පත්විය. ඔහුට ෆීල්ඩ් මාෂල් තනතුරක් ප්‍රදානය කළ යුතු නො වේ. ඔහුට එවැනි තනතුරක් දීමට අවශ්‍ය හමුදා ඛණ්ඩාංක ලංකා හමුදාවට ඇත් ද යන්න ද ප්‍රශ්නයකි. එහෙත් අද ඔහුට ෆීල්ඩ් මාෂල් තනතුර ප්‍රදානය කරන්නේ සුදු කොඩි කතාවට හා බටහිරයන්ගේ අවශ්‍යතාවට ය. 

ඊනියා අභ්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයක් සඳහා නොව අතුරුදහන් වූවන් සෙවීම සඳහා පරණගම කොමිසම මහින්ද රාජපක්‍ෂ විසින් පත්කෙරිණි. එයට උපදෙස් ගැනීම සඳහා ඩෙස්මන්ඩ් ද සිල්වා නම් නීතිඥයකුගේ ප්‍රධානත්වයෙන් ත්‍රිපුද්ගල නීතිඥ මණ්ඩලයක් පත් කෙරිණි. එහි වාර්තාවක් දැන් නිකුත් වී ඇත. ඒ අනුව කොටි සංවිධානය දෙමළ ජනතාව මිනිස් පළිහක් ලෙස යොදා ගෙන ඇත. එහි දී යම් අයකු මිය ගියේ නම් එයට වගකිව යුත්තේ කොටින් මිස හමුදාව නො වේ. රායප්පු ජෝසෆ්ලා මිය ගිය අය ගැන කෑගසන නමුත් විධිමත් සාක්‍ෂි හා තොරතුරු ඉදිරිපත් නොකරන්නේ එබැවිනි. අභ්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයක් කළ යුත්තේ කුමක් දැනගැනීමට ද? රායප්පු ජෝසෆ්ලාට  ඩෙස්මන්ඩ් ද සිල්වා නීතිඥ වාර්තාව අධ්‍යයනය කිරීමට කියමු.

නලින් ද සිල්වා

2015 මාර්තු 20

සිරිසේන පම්පෝරි ගසන රැජිනගේ අත් පහස

March 20th, 2015

අපේ රට

අප කුඩා කල අපේ ගෙදෙර සිට Cargills කොම්පැනියට වැඩට ගිය මාමා කෙනෙකු සිහියට නැගෙන්නේ ජනපති සිරිසේන London ගොස් ලංකාවට සපැමිනිව කල සොමි කතාව ඇසීමෙනි.

“මට වාසනාව ලැබුණා මහ රැජින එක්ක පැය භාගයක් විතර කතා කරන්න. මම පුදුම වුණා මහ රැජිනට ලංකාව පිළිබඳ තිබෙන මතකය සහ අද තිබෙන දේශපාලන තත්ත්වය පිළිබඳ එතුමියට තිබෙන අවබෝධය පිළිබඳව. බ්රිතාන්ය මහ රැජින එතුමිය මට කතා කළේ අතේ මේස් ගලවලා.

බ්රිතාන්ය අගමැතිවරයා හමුවුණා. තමුන්නාන්සේලා දකින්න ඇතිනේ බ්රිතාන්ය අග්රාමාත්ය ඩේවිඩ් කැමරන් මාව පිළිගත්තේ කොහොමද කියලා. නිල නිවසෙන් එළියට ඇවිල්ලා මගේ කාර් එකේ දොර අරිනකොට එතැනට ඇවිල්ලා මට අතට අත දීලා මාව එක්කගෙන ගියේ.” ( මෛත්රීපාල සිරිසේන ශ්රිලනිප මන්ත්රීවරු අමතමින්, දිවයින, 18 මාර්තු 2015)


අපේ මාමා ගෙදෙර ඇවිත් කියන්නෙත් ඔවැනිම හරක් කතාය. “අද Gordon මහත්තයා මගේ පිටට තට්ටු කරලම කතා කෙරුව” කියන්නේ රටක් රාජ්යක් ලැබුවා ලෙසටය. Gordon ගේ පහස ලැබූ පිට, අපේ මාමා බොහෝ කලක් අන්ය පහසක් නොලබාම තබන්නට ඇති වග නම් මට බොහෝ සේ විශ්වාස කල හැක්කකි.

සම්ප්රදානුකුලව රැජින විසින් රාජ්ය නායෙකුට කරන සිරිත සහ බ්රිතානියේ අගමැති සුද්දා විසින්, ලංකාවේ ආදී වාසී (වැදී) ජනතාවත් සුහදව කරන පොදු ආචාරශීලත්වය, රටක් රාජ්යයක් ලැබුවෙකු ලෙස සිරිසේන උන්නැහේ සිය ආදරණිය අඹේනිය වන ජයන්ති පුෂ්ප කුමාරිට, නිදි සයනයේ හොර රහසේ පැවසුවාට අපේ කිසිම විරෝධයක් නොමැත.

නමුත් සිය වහල් දීනත්වය, අධිරාජ්යවාදි විරෝධී නිදහස් මනසක් පුරවැසියන්ට ආරෝපණය කරන්නට පුරෝගාමී වූ ශ්රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ මන්ත්රී වරුන්ට මහත් ආඩම්බරයෙකින් පැවසීම නම් ඛේදයකි!

ඉස්කෝලේ පහ පාස් නොවූ අපේ මාමා Gordon ගේ පහස ලැබුවේ 1948 ට පෙරාතුවය. මාමා හතේ පන්තියට ගියා නම් ඔවැනි කතා නොකියනු ඇත! සිරිසේන උන්නැහේ අපේ ජනාධිපති වෙන්නේ ලංකාව නිදහස ලබල අවුරුදු හැට හතකට පසුවය. මුන්නැහෙ රනිල් සමාගමයට ගියාට පස්සේ හිතන් ඉන්නේ අපි අවුරුදු 200 යකට ආපස්සට යා යුතු කියාලයි. ඒ කියන්නේ අපේ නිදහස නැති වුනු 1815 ටය.


March 19th, 2015

Dharshan Weerasekera

This is my fourth and hopefully final essay on the problems with the 19th Amendment.  In this essay I focus on the mysterious entity designated the “Council of State,” which the amendment intends to insert as Chapter 7B of the Constitution.  In my view, this entity is dangerous to the Republic in three ways, and I’ll briefly explain what those are.

First, it is necessary to understand the composition and functions of this “Council of State.”  The composition of the Council is set out in Articles 41J(2)(a), (b), (c), and 41J (3), while the functions are set out in Articles 41M(1)(a), (b), (c) and (d) of the amendment.  In gist, they are as follows:


The Council is to have 36 Seats, 26 of which “shall be apportioned amongst the recognized political parties and independent groups represented in Parliament,” and the remainder to be occupied by the Chief Ministers of the 9 Provinces.  The sole qualification to be a member is that the person has to be someone with integrity, who has “achieved distinction in their respective profession or vocation.”  (See, Articles 41J(2)(a),(b),(c) and 41J(3))


Article 41M(1) says that the function of the Council is to make recommendations to the President and the Cabinet on four matters, as follows:

  1. Implementation of the matters contained in the Statement of Government Policy.
  1. Adhering to the principle of Good Governance by all organs of the Government.
  1. All Bills immediately upon their publication in the Gazette.
  1. All such proposals for legislation that may be referred to it for consideration by the Cabinet.


From the fact that the function of the Council is to “make recommendations to the President and the Cabinet” it is clear the Council is to function as a Policy Unit, or “Think Tank” for the Government, except this one is Constitutionally recognized, and placed at the very heart of the Government.  I see three problems with this, as follows.

First, to go back to the composition of the Council, note that 26 Seats in the Council are to be apportioned amongst the recognized political parties and independent groups represented in Parliament.”  Meanwhile, the only qualification to be a member of the Council is that the person has to be someone who has integrity, and who has reached a position of “distinction” in his or her profession or vocation.

My concern is with the phrase “recognized political particles and independent groups represented in Parliament.”  (41J(3))  What is meant by “recognized political parties” is clear enough:  it refers to political parties with Constitutions duly filed in the Elections Commissioner’s office.  But what is meant by “independent groups represented in Parliament?”  In what sense are “independent groups” represented in Parliament?

The only way for a group to be represented in Parliament is through a political party.  So, the question is this:  “Does 41J(3) open the door for persons to be appointed to the Council who are not necessarily members of recognized political parties in Sri Lanka, but who can claim that their interests are represented by political parties represented in Parliament?”

For instance, can the Global Tamil Forum (GTF), the Transnational Government of Tamil Eelam (TGTE), or some other special-interest group or lobby, get a political party in Parliament to sponsor one of their agents as a candidate for appointment to the Council, by saying that they consider the sponsoring-party as representing their interests in Parliament?[1]  In the way Article 41J(3) is formulated, I believe it leaves the above possibility open, which obviously could lead to dire consequences.

The second problem I see with the “Council of State” has to do with the Chief Ministers of the nine provinces being among its members.  The 13th Amendment makes a clear distinction between the responsibilities of the central government and the responsibilities of the provincial government, and sets them out in the Reserved List and the Provincial List respectively.  (The Concurrent List sets out matters that both the central government and provincial governments can handle, but it is not pertinent to the present discussion.)

The point is that, the Constitution as it stands at present makes clear that there are certain tasks that are to be handled by the central government and not the provincial governments.  The Chief Minister of a province, meanwhile, is a person elected by the residents of each Province to oversee matters that pertain most immediately to the particular interests and needs his or her province, which is to say, the Provincial and Concurrent Lists.

What the Council of State does is to put a provincial official in a position to influence national policy, which is to say, matters covered by the Reserved List.  In my view, this violates both the spirit as well as the letter of the 13th Amendment, as originally envisioned.  If the residents of a province want to elect someone to address issues falling under the Reserved List, they have the option of electing a Member of Parliament.

In practice, if the 19th Amendment were adopted, it would lead to a situation where a person such as Mr. Wigneswaran, an avowed Eelamist, would be able to agitate for his “cause” not only at the Northern Provincial Council, but at very heart of the Government, through an institution Constitutionally authorized and empowered to make recommendations to the President and Cabinet on national issues.

(I take it as self-evident that a man who signs a letter that says successive Sri Lankan Governments have committed Genocide against Tamils in this country, is not interested in living in an integrated society with the Sinhalese,[2] but is ultimately interested in affecting a separation between the two people, which is to say, achieving “Eelam”)

If we combine the matters discussed in the two preceding paragraphs with the possibility that groups such as GTF, TGTE, and others, might succeed in infiltrating a few of their agents into the Council of State, the consequences to the State are truly nightmarish.

The third problem I see with the Council of State is that it appears the Council’s members are beyond the reach of any law as far as their official acts are concerned.

Since the function of the Council is to make recommendations to the President and the Cabinet, technically, the decision whether or not to accept the recommendations is with the two aforesaid parties.  So, the persons making recommendations would not be susceptible, say, to actions in Administrative Law, in the event their recommendations turn out to be bad in law, irrational, displays elements of mala fides, and so on.

In contrast, an ordinary “Think Tank” operating on an NGO license is susceptible to a host of legal actions.  For instance, if it is found out that persons attached to such an NGO are promoting agendas harmful to the State, they can be prosecuted, and punished.  The Council of State, to repeat, since it draws its mandate from the Constitution, will not be susceptible to such actions.

What does the above mean?  It means one thing.  Once the members of the Council of State are appointed, unless the Prime Minister and Opposition Leader, with the approval of the Constitutional Council, remove them, there is no way to hold them accountable if their recommendations end up causing harm.

Again, the practical effect of this is—if groups such as GTF, TGTE and others manage to insert their agents into the Council, and a person such as Mr. Wigneswaran is also added to the mix—these persons will be free to undermine the foundations of the State to their hearts’ content, and ordinary citizens will not be able to do anything about it.

To summarize, the Council of State, as formulated in the proposed amendment, leaves open the possibility that, through it, various persons and parties with agendas antithetical to the interests of the State, will gain direct and unencumbered access to the highest policy-making circles in the State.  If that happens, the State will obviously be in mortal danger.  Hence, for this reason also, the proposed 19th Amendment must be rejected.

Dharshan Weerasekera is an Attorney-at-Law.  He is the author of, The UN’s Relentless Pursuit of Sri Lanka, and the need for effective counter-measures (Stamford Lake, 2013)   

[1] It is true the Constitutional Council has to endorse all appointments to the Council of State.  But, the only qualification for membership is that the person has to be eminent in his or her profession or vocation.  What if the GTF, TGTE or other Diaspora group, working through a political party, introduces a candidate who cannot be identified easily as a fanatic?  For instance, what if the GTF or TGTE get hold of a candidate who is recognized as eminent in his or her profession or vocation, is a hardcore supporter of the Eelam cause, but is adept at hiding the latter fact behind a veneer of affability, civility, and professional courtesy?  In such a case, how would the Constitutional Council be able to detect, and reject the candidate?  For the CC to reject the candidate out of hand would be to risk being accused of racism, or discrimination.  So, they will most probably endorse the appointment.

[2] Why would he, if the Sinhalese are committing genocide against his people?

Support Mahinda Rajapaksa Prime Minister Campaign & Stop Re-Entry of Terrorism

March 19th, 2015

Prof. Hudson McLean

Irrespective of a very few correspondents from the LankaWeb Gallery, who try to bar me from expressing my opinion, making silly simple comments with no substance, simply because these “Ghetto-stuck Sri Lankan Expats both Sinhala & Tamil” in Earls Court London suburbs who frequent the Sri Lanka High Commission London, to have their subsidised Rice &Curry, and dwell(?) in USA, I choose to ignore, whilst I continue with my Mission.

Those voters who succeeded in promoting the UNP led RW to appoint My3 Sirisena, ousting ex President Mahinda Rajapaksa, have yet to realize that they have, in fact, destroyed ten years of Patriotic Services by Mahinda & Gothabaya Rajapaksa, and General Sarath Fonseka.

With such short-vision “bird-brain Sinhala”, does Sri Lanka need enemies?

I keep on repeating the name of General Sarath Fonseka, for his diligent execution as a military commander, of the elimination of the Tamil Terrorist LTTE. I do hope, that with divine intervention, General Sarath Fonseka considers cooperating with the Rajapaksa Team, as a full member, and a future Minister of Defense.

Then Mahinda Rajapaksa has to ponder carefully how he might learn from his past mistakes. Hopefully, he reins-in Namal and the Rajapaksa entourage from harvesting the best, illegally. And Minimise Corruption!

I doubt for a moment that whatever his mistakes were, that the Sinhala Nation may support him as the only tangible option Sri Lanka has now, to continue the development Rajapaksa Team created.

It is impractical to suggest a China-like policy to deal with corruption, and execute those who are found guilty, because that might create about 60& vacated seats in the Parliament!

One most important point, Rajapaksa brought Pride-of-Nationhood of Sri Lanka to stand against the New Colonials from USA-UK-Norway-India.

Sri Lanka and the predominant Sinhala population have reached a Serious Crisis Point…….

—–“Sri Lanka planning to lift ‘terrorist’ ban on Tamils abroad”—–

President Maithreepala Sirisena (in a public statement), and his cohorts have decided to open the Gates of Sri Lanka to…… Tamil Terrorists!

Over and above that…. It is widely understood & accepted that the LTTE remnants are now in discussions with ISIS to establish their Asian HQ in the Maldives, as a Spring Board to jump into Sri Lanka, the Gateway to Tamil Nadu, through Trincomalee & Jaffna as their Operational Centres!

Since one of the best lawyers in Sri Lanka late S.L.Gunasekara is no longer with us, are there any skilled patriotic advocates ready to “take-the-baton” to fight the illegal irregularities of the present President?

The general public opinion in Sri Lanka, according to my contacts and the foreign opinion of the current President Maithreepala Sirisena, is a JOKE!

MY3 is straight out of a Peter Sellars comedy!

Of course, the West, led by UK, and the Indians are very pleased to have such a Flexible Plastic President, who will “do-the-jig” to their tunes.

It was certainly great news that Mahinda Rajapaksa has now announced his intent to be a candidate for the position of Prime Minister, as a Member of Labour Party.

Hopefully, members of SLFP and independents may rally around to give the number of seats Mahinda requires to garner the position to win.

INB:  do hope the likes of Lorenzo will reconsider their support to promote the victory of the current Greatest National Leader in Sri Lanka of our times!


 Express Your Opinion – Read What Others Say!

The Independent Interactive Voice of Sri Lanka on the Internet.

Please visit -:

Blues of the Blues

March 19th, 2015

The SLFP crisis is worsening, but its leaders are busy papering over the cracks. Former President Mahinda Rajapaksa is determined to make a comeback. He is mobilising the party’s rank and file for that purpose much to the consternation of others who are all out to keep him at bay. The SLFP leaders do not seem to be making a serious effort to mend fences and preserve the party unity which is a prerequisite for winning elections.

Torn between two power centres represented by former President Rajapaksa and incumbent President Maithripala Sirisena, the SLFP is likely to suffer a split unless remedial action is taken. What with its intraparty tussle, it obviously needs some time to overcome its problems and prepare for a general election. This is one of the reasons why the UNP is in a mighty hurry to have Parliament dissolved.

President Sirisena has said at a recent SLFP organisers’ meeting in Colombo that former President Rajapaksa should emulate his predecessors, Chandrika Kumaratunga and J. R. Jayewardene, and overcome his greed for power. True, Kumaratunga and Jayewardene retired after serving two terms; but they did so for want of a better alternative. That JRJ was toying with the idea of seeking a third term and his ambitious deputy R. Premadasa torpedoed his grand plan is only too well known. Kumaratunga was without a two-thirds majority in Parliament. But, if she had succeeded in having her constitutional reforms ratified at the beginning of her second term, she would have returned to Parliament as the Executive Prime Minister sans any term limit.

Kumaratunga, however, did not refrain from meddling with party affairs in her retirement. It was she who created a rift in the party after months, if not years, of meticulous planning on the sly, and caused Sirisena and many others to defect before the last presidential election. It is hoped that Rajapaksa will not follow that example!

Greed is a fountainhead of evil as is common knowledge. Humans will be free from most of their problems if they can overcome that mental defilement. But, the problem is that anyone who is not greedy for power won’t take to politics! And, if politicians overcome greed by any chance they will give up politics. Engels has famously said greed is the driving spirit of civilization. The same is true of power politics.

The problem with power is that it is as addictive as heroin. Once a politician savours it he or she cannot do without it. Politicians addicted to it never retire. Those who are enjoying power spare no pains to retain it and there is nothing that others thirsting for it refrain from doing to gain it. That may explain why the SLFP is in the throes of a crisis.

Muddying water?

Prime Minister Ranil Wickremesinghe told Parliament on Tuesday that the Central Bank bond scandal was being probed and Governor Arjun Mahendran was on leave pending the investigation. A three-member committee he had appointed was investigating all bond related deals including public auction and private placements since 2012, he said.

What needs to be probed urgently is the bond scandal under the present administration which promised good governance. This particular issue should be separated from others and thoroughly investigated if the government is not to be accused of making an attempt at obfuscation. Most of all, the probe ought to be handed over to the CID which must be ordered to investigate all shady deals under the previous government as well.

Lapsing into a sort of badinage, while making his statement on the bond issue in Parliament, a smiling PM derided a call for a Parliamentary Select Committee (PSC) to probe the scandal. He said he was agreeable to a PSC probe but rhetorically asked what the MPs knew about bonds. One cannot but agree with him. This is why political leaders should field intelligent, educated, decent, candidates to contest elections so that Parliament will have members capable of carrying out their fiduciary duties to the satisfaction of the public.

If the present lot of legislators are not au fait with matters such as bond issues the question is whether they are fit to serve on the Committee on Public Enterprises (COPE), the Public Accounts Committee (PAC) and, above all, the proposed PSC to look into alleged irregularities at the Colombo Stock Exchange.

If the government believes that the task of investigating scandals such as the controversial bond deal is best left to committees consisting of lawyers then the CID, Police Fraud Bureau, the Presidential Investigation Unit etc. can be disbanded and lawyers loyal to the ruling party asked to take over all probes.


Sri Lanka plans to lift ‘terrorist’ ban on Tamil groups

March 19th, 2015

Courtesy Adaderana

Sri Lanka’s new government has announced plans to remove 16 groups and hundreds of Tamils from a list of “foreign terrorists” as part of reconciliation with its largest ethnic minority.

The country’s foreign minister, Mangala Samaraweera, said the previous administration of hardline president, Mahinda Rajapakse, had linked overseas Tamil outfits to the rebel Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) which was crushed by his forces by May 2009.

“They banned several Sri Lankan Tamil diaspora groups… for their alleged links to the LTTE,” Mr Samaraweera told parliament.

“This was done to build up the hysteria about the LTTE regrouping.” A further 424 individuals, some of whom had been dead for years, had also been listed as terrorists and banned.

Announcing a review with a view to lifting the banning and terrorist classifications, the foreign minister said the action was part of the reconciliation plan by the president, Maithripala Sirisena.

Official sources said the lifting should happen soon. “Reviewing this list of individuals and entities is an important exercise at this juncture when the government of president Sirisena is seriously committed to expedite the reconciliation process,” the minister said.

The former regime of Mr Rajapakse, who ruled for a decade until he was defeated in January elections, had said the ban was to prevent them from funding Tamil rebels to regroup in Sri Lanka.

The terror designation applied to several organisations in Australia, Britain, Canada and the US. Among the 16 groups was the Australian Tamil Congress (ATC), which was banned in April last year, accused of financing terrorism. The ATC was formed in 2009 and has chapters in five Australian states. Mr Samaraweera said most of the groups, as well as the individuals, designated terrorist had merely been vocal proponents of Tamil rights. “There was hardly any tangible evidence to link them to the LTTE,” the minister said.

Sri Lanka’s main Tamil political party has accepted efforts of the new government to ensure reconciliation after 37 years of ethnic war that claimed more than 100,000 lives.

Security forces under Mr Rajapakse crushed the LTTE leadership in a military campaign that ended in 2009 but sparked allegations that up to 40,000 Tamil civilians were also killed, AFP reports.

ඕනෑම දේකින් ඉල්ලන්න, ඔබතුමයි ඊළඟ අගමැතිවරයා – ගම්පහ පුංචි මන්ත්‍රීවරුන්

March 19th, 2015

ඕනෑම දේකින් ඉල්ලන්න, ඔබතුමයි ඊළඟ අගමැතිවරයා – ගම්පහ පුංචි මන්ත්‍රීවරුන් ඊයේ කළුතර, ගම්පහ සහ කොළඹ දිස්ත්‍රික්ක වල පළාත් සභා සහ පළාත් පාලන මන්ත්‍රීවරුන්ට ස්තුති කිරීම සඳහා පැවැති හමුවේදී, ගම්පහ මන්ත්‍රීවරුන් දැක්වූ අදහස් කිහිපයක් පහත වීඩියෝ එකේ දැක්වෙනවා. “ඔබතුමා එක වරක් පැරදීම තුළ ඔබතුමා ජයග්‍රහණයක් ලැබුවා. ඒ ජයග්‍රහණය තමයි ඔබ තුමා ළඟ මිනිස් වෙසින් හිටපු තිරිසන්නු හඳුනාගැනීමට ඔබතුමාට හැකි වුණා. ඒක නිසා තව මාස එකහමාරක් අපි ඔහොම ඉමු. ඉන් පසුව ඔබතුමා පොල් කට්ට පොල් කෙන්ද නෙමේ මේ රටේ තියෙන ඕනෑම දේකින් ඉල්ලන්න, ඔබතුමයි ඊළඟ අගමැතිවරයා බව කිසිම සැකයක් බියක් තියාගන්න එපා.” ලෙස එක් ප්‍රාදේශීය මන්ත්‍රීතුමෙක් පැවසීය. ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ ප්‍රාදේශීය මන්ත්‍රීවරුන් පවසන අනිකුත් දේවලුත් ඔබ අසා බලන්න. යාලුවන්ටත් ඇසීමට Share කරන්න. Read More at ©

පක්ෂයට එකමුතු කිරීමට ශක්තියක් නැති සිරිසේන ගෝලයෝ රැලක් ජනාධිපති මහින්ද මුණගැසීමට සුදු කොඩියක් සමග එවයි.

March 19th, 2015

Courtesy Lanka C News……

එදා මිනිස්සු කිවුවෙ ඇමති මණ්ඩලය වැඩියි කියල.. අද කියන්නෙ ජනාධිපතිවරු වැඩියි කියල.- ජනාධිපති මහින්ද

ජනාධිපති මෛත‍්‍රිපාල සිරිසේන මහතාගේ විශේෂ පණිවිඩයක් රැගෙන හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා හමු වීම සඳහා ඊයේ දිනයේ අනුර ප‍්‍රියදර්ශණ යාප, සුසිල් පේ‍්‍රමජයන්ත, ජෝන් සෙනෙවිරත්න, ජනක බණ්ඩාර තෙන්නකෝන්, මහින්ද අමරවීර, ලසන්ත අලගියවන්න, මහින්ද සමරසිංහ, මහින්දා යාපා අබේවර්ධන යන යන මන්ත‍්‍රිවරුන් ඔහු නුගේගොඩ නැවතී සිටි ඒ මහතාගේ සහෝදරියගේ නිවසට ගොස් තිබේ.

ඔවුන් එහිදී රාජපක්‍ෂ මහතාගෙන් ප‍්‍රධාන ලෙසම ඉල්ලා අත්තේ විමල් වීරවංශලාගේ වැඬේට උදවු කර පක්‍ෂය දෙකඩ නොකරන ලෙසයි.

එහිදි ඔවුන් සියළු දෙනාගේ ඉදිරිපත් කිරීම් අසා සිටි හිටපු ජනාධිපතිවරයා ඇත්තේ මෙසේය.

‘මම පක්‍ෂය කඩන්නෙ නෑ. හැබැයි මට ඡුන්දෙ දුන්න අයට ස්තුති කරන එක හොඳ වැඩක්. ඒක කරන්නෙ මට පහුගිය මැතිවරණෙදි උදවු කරපු අය නම් මං ඒකට ආශිර්වාද කරන්න  ඕනි. අනිත් එක ඔයගොල්ලො කරන්න  ඕන මේ එක එක්කෙනාගෙ රැස්වීම් ගැන කලබල වෙලා හොය යන එක නෙමෙයි. ඔයගොල්ලො ඉස්සරවෙලාම පොදු හතුරා අඳුනගෙන ඒ සටන අතට ගන්න එක පක්‍ෂයක් විදිහට. එහෙම නොකර අනිත් අය පිටිපස්සෙන් එලවන එකේ තේරුමක් නැහැ. කලබල නොවී ඔයගොල්ලො සටන අතට ගන්න. එහෙම නැතිව අරය මෙයා කරන රැස්වීම්වලට එයා යනව මෙයා යනව කියල තහනම් කරල ඔයවගේ දේවල් නවත්වන්න බෑ. තහනම් කලාම වෙන්නේ වැඩියෙන් යන එක. ඔයගොල්ලො පොදු සතුරා අඳුනගෙන ඒ සටන් පෙරමුණට එකතු වෙන එක තමයි කරන්න  ඕන මිසක් එජාපයත් එක්ක දීග කන එක නෙමෙයි’

එහිදී යළිත් නියෝජිත පිරිස අදහස් දක්වමින් මෙහෙම ගියොත් ශ‍්‍රිලනිපයට දින්න බැරිව යන බවත් ජයග‍්‍රහණය අසීරු බත් පෙන්වා දී තිබේ.

මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා ඊට මෙසේ පැහැදිලි කර ඇත.

‘මම මගේ පක්‍ෂය දාල ගියේ නෑ කවදාවත්. දැං ඉන්න සමහර නායකයො තමයි ගියේ. දැං ඔයගොල්ලො මාත් එක්ක කතා කරන්නේ මං පක්‍ෂය දෙකඩ කරන්න හදනව වගේ. එත් මම එහෙම එකක් කරල නෑ. හැබැයි හොඳට මතක තියාගන්න මහින්ද කියන්නේ පක්‍ෂයෙ සාමාජිකයෙක් විතරක් නෙමෙයි පක්‍ෂය ගොඩනගපු කෙනා. මම තමයි පාද යාත‍්‍රා කරල, ජනඝෝෂා කරල 1994දි පක්‍ෂය දිනෙවුවෙ. ඒත් එදා චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ජනාධිපති වුණා මිසක් මම නෙමෙයිනෙ ජනාධිපති වුණේ. මම සටන් කලේ පක්‍ෂය ජයග‍්‍රහණය කරන්න.

මම රටේ ප‍්‍රශ්ණවලට උත්තර දීපු කෙනා. දැන් මට එක එක තැන්වල අභූත චෝදනා නගනව. මගේ දරුවන්ගෙන් පළිගන්නව. පවුලෙ අයගෙන් පලිගන්නව. මගෙත් එක්ක ඉන්න මිනිස්සුන්ට විනය පරීක්‍ෂණ තියනව. ඔයාල පක්‍ෂයෙ දැන් තීන්දුගන්න අයගෙන් ගිහින් අහන්න ඉස්සෙල්ලම ඇයි මට එහෙම කරන්නෙ කියල. මං ඔයාලගෙ අනුශාසකනෙ. පක්‍ෂයෙ අනුශාසක විදිහට මට විරුද්දව ඇයි එහෙම කටයුතු කරන්නෙ.

පාක්‍ෂිකයන්ගෙ සිතුම් පැතුම් තේරුම් නොගන වැඩ කලොත් ඔවුන් පක්‍ෂය දාල යන එක නතර කරන්න බෑ. ඉස්සරනම් ජනතාව කිවුවෙ ජනතාව වැඩියි කියල. දැන් කියන්නෙ ජනාධිපතිවරු වැඩියි කියල.

මම කවදාවත් පක්‍ෂය දාල ගියේ නෑ. මං පක්‍ෂ නායකත්වය ගත්තෙ ජනාධිපති වෙලා මාස හතකට පස්සෙ. මාස හතක්ම චන්ද්‍රිකා තමයි පක්‍ෂයෙ නායකය වෙලා හිටියෙ. ඔයගොල්ලොම නේද මට ඒ වෙලාවෙ යෝජනා කලේ මට පක්‍ෂයෙ සභාපති වෙන්න කියල. නේද සුසිල්, නේද අනුර. ඔයාල කිවුව හින්ද නේද මං පක්‍ෂයෙ සභාපති කම ගත්තෙ. දැන් ඔය මට බොරුවට චෝදනා කරන ඩිලාන්ල, චන්ද්‍රිකාල, එස්බීල වගේ අය මට තැන්තැන්වල බැන බැන යන්නෙ ඇයි කියල පක්‍ෂයක් විදිහට ඔයගොල්ල ඇහුවද? පක්‍ෂ නායකයන්ගෙන් ඇහුවද? ඔයාල එහෙම අහල මාත් එක්ක කතා කරන්න එන්න. එතකොට අපි කතාබහ කරමු’

අවසානයේ ශ‍්‍රීලනිප ලොක්කෝ ‘අපි එහෙනම් ගිහිල්ල පක්‍ෂ නායකයත් එක්ක කතා කරල පස්සෙ හම්බවෙන්නම්’ කියා පිටව ගොස් තිබේ.

National Anthem in Two languages

March 19th, 2015

Laya Alles Montreal, Canada

Allowing the singing of the National Anthem in the two languages is a good move towards reconciliation of the ethnic groups in Sri Lanka.

In Montreal, Canada, a concerted effort was made in the 1980s during the height of the crisis to bring together the fractured Sri Lankan community, albeit a very small one in Montreal.

One of the steps taken was to sing the national anthem both in Sinhala and Tamil. There were members from both communities who flocked together to make it happen.

Since then, at all events we have sung the national anthem in both languages.

We have a version that has both Sinhala and Tamils versus. This tactic allowed us to keep the same time as that would have been spent if the anthem was sung only in one language.

There were comments related to the constitutionality of this tactic. However, the community felt that if reconciliation is the objective then the constitution must be modified to enable more effective reconciliation to take place.




අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන් ලාංකිකයෙක් ද?

March 19th, 2015

නලින් ද සිල්වා

මහා බැංකු අධිපති රනිල්ට කියා නිවාඩු ගොස් ඇත. ඔහු අද ඇත්තේ සිංගප්පූරුවෙහි යැයි ද කියැවෙයි. ඒ පිළිබඳ අපට විශාල ප්‍රශ්නයක් වෙයි. ශ්‍රී ලාංකිකයකුට සිංගප්පුරුවට යෑමට විසා අවශ්‍ය නැත. පසුගිය ජනාධිපතිවරණයට පෙරත් පසුත් එ ජ නි සංධානයට අයත් මන්ත්‍රීවරු සිංගප්පූරුවට ගොස් පැමිණියහ. ඒ ගමන් බිමන්වලින් පසු අදාළ මන්ත්‍රීවරුන්ගේ අදහස් වෙනස් වූ බවත් ඔවුන් මෛත්‍රිපාල සිරිසේනට සහාය දීමට තීරණය කළ බවත් කියැවෙයි.

සිංගප්පූරුවෙහි දී සාමාන්‍ය සිංහලෙන් කියන්නේ නම් අතමාරු වී දැයි අපි නො දනිමු. එහෙත් ඒ අතමාරු බැංකු මගින් කළ යුතු තරමේ මෙගා ඩීල් යැයි ඇතැමුන්ගෙන් පැවසෙයි. මෙගා ඩීල් ගැන බෙරිහන් දෙන අය ද සිංගප්පූරු ගියහ. ඇතැමුන් ගියේ සමීප මිතුරන්ගේ දූ පුතුන්ගේ විවාහ මංගල්‍යවලට ය!

අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන් සිංගප්පූරුවෙහි පුරවැසියෙකි. ඒ බව මුලින් ම කියන්නට ඇත්තේ ආණ්ඩුව යැයි සිතමි. එමෙන් ම ඔහුට ලංකාවේ පුරවැසිකම ද නෛතික ව දුන් බව කියැවිණි. ඒ අනුව අපි ද මෛත්‍රිපාල සිරිසේන ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයට දෙන නායකත්වය මැයෙන් වූ ලිපියෙන් ඒ බව සඳහන් කළෙමු. එහෙත් ඇතැමුන් පවසන්නේ අප නිවැරදි නොවන බව ය. අඩුම තරමෙන් අපේ මූලාශ්‍ර නිවැරදි නොවන බව ය. 
මහේන්ද්‍රන් ලංකාවේ ද පුරවැසියකු වී නම් ඔහු ද්විත්ව පුරවැසියකු බවට පත්විය යුතු ය. එනම් ඔහු ලංකාවේ ද සිංගප්පූරුවේ  ද පුරවැසියකු විය යුතු ය. එහෙත් විකිපීඩියාහි සඳහන් වන අයුරෙන් නම් සිංගප්පුරු පුරවැසියකුට ද්විත්ව පුරවැසියකු විය නො හැකි ය. සිංගප්පූරුවේ පුරවැසියකු වෙනත් රටක පුරවැසිභාවය ලබන්නේ නම් ඔහු සිංගප්පූරු පුරවැසිභාවය අත්හළ යුතු ය. එමෙන් ම වෙනත් රටක පුරවැසියකු සිංගප්පූරුවේ පුරවැසියකු වන්නේ නම් ඔහු ඒ අනෙක් රටෙහි පුරවැසිභාවය අත්හළ යුතු ය. විකිපීඩියාව ඇතැම් අවස්ථාවල නිවැරදි නොවන බව ද අපි දනිමු.   
අපට ප්‍රශ්නය වනුයේ අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන් සිංගප්පූරු පුරවැසිභාවය අත්හැරියේ ද යන්න ය. එසේ අත්නොහැර ඔහුට ලංකාවේ පුරවැසියකු විය නො හැකි ය. ඔහු සිංගප්පුරු පුරවැසිභාවය අත්හළ බවට ආණ්්ඩුවට සහතික විය හැකි ද? එමෙන් ම අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන්ට ලංකාවේ පුරවැසිභාවය දුන්නේ නම් සිංගප්පූරුව ඒ බව නො දන්නේ ද? අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන් සිංගප්පූරුවට තමාගේ ලාංකික පූරවැසිභාවය ගැන නො දැන්නුවේ ද? 
මහා බැංකු වංචා පරීක්‍ෂණයට පෙර ආණ්ඩුව මේ සම්බන්ධ කරුණු පැහැදිලි කළ යුතු ය. අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන් ලංකාවේ පුරවැසියකු නොවී මහා බැංකුවේ අධිපති ලෙස පත්කරනු ලැබුවේ ද? මහා බැංකුවේ ප්‍රථම අධිපති වූයේ සුද්දෙකි. ඔහුගේ පූරවැසිභාවය පිළිබඳ ප්‍රශ්න පැන නොනගින්නට ඇත. එකල ද තිබුණේ එ ජා ප ආණ්ඩුවකි. ජාතික හෙළ උරුමය පමා වී තේරුම් ගත්ත ද  මේ පික්පොකට් ආණ්ඩුව ද ජනවාරි 9 වැනි දා සිට ම  එ ජා ප ආණ්ඩුවකි. 
අපට ඇත්තේ එදා ප්‍රශ්නය නොව මෙදා ප්‍රශ්නය ය. අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන්ට සිංගප්පූරු නීතිය අනුව ලංකාවේ හා සිංගප්පූරුව යන රටවල් දෙකෙහි ම පුරවැසියකු විය නො හැකි ය. ඔහු මහා බැංකුවේ අධිපති වූයේ සිංගප්පූරු පුරවැසියකු ලෙස ද? ආණ්ඩුව මෙයට පැහැදිලි පිළිතුරක් දිය යුතු ය. 
නලින් ද සිල්වා
2015 මාර්තු 19

සන්නස්ගලට පිලිතුරක්

March 19th, 2015

කුමාර ජනක යුතුකම සංවාද කවය

2015.03.12 වනදා ස්වාධීන රූපවාහිනිය හරහා විකාශනය වූ සත්‍යාගාරය නම් වැඩ සටහන මගින් ජ්‍යෙතිෂය සම්බන්දව සුමනදාස අබේගුණවර්ධන නම් පුද්ගලයා සම්බන්ද කරගනිමින් උපුල් සාන්ත සන්නස්ගල විසින් පැවැත්වූ සාකච්චාමය වැඩසටහන මගින් ජ්‍යෙතිෂ සාස්ත්‍රය අපහාසයට උපහාසයට ලක්කිරීමක් සිදුවිය.එහිදී සන්නස්ගල විසින් ඉදිරිපත්කරන ලද ප්‍රශ්න සදහා නිසි පිලිතුරක් ලබාදීමට ජ්‍යෙතිෂ වේදියෙකු ලෙසින් හදුන්වා ගනු ලබන සුමනදාස අබේගුණවර්ධනට නොහැකිවිය.මෙම ලිපිය ඒ හා සම්බන්දව වේ.

ජ්‍යෙතිෂය විද්‍යාවක්ද ?

ජ්‍යෙතිෂය විද්‍යාවක් නොවේ.සාස්ත්‍රයකි.ඉගැන්වීමකි.මගපෙන්වීමකි.සමහරුන් මෙය විද්‍යාවක් ලෙස හැදින්වූවත් එය විද්‍යාවක් නොවේ.සන්නස්ගලගේ මෙම ප්‍රශ්නයට නිසි පිලිතුරක් දීමට සුමනදාසට නොහැකිවෙයි.සන්නස්ගලද උපක්‍රමික වශයෙන් සිය වචන භාවිතා කරනු ලබයි.විද්‍යාව යනු පරීක්ෂනාගාරයක් තුල පරීක්ෂණයකට ලක්කල හැකි දෙයක් ලෙස හදුන්වයි.විද්‍යාවක් නොවන දෙයක් එලෙස පරීක්ෂණයට ලක්කරන්නේ කෙසේද ? එසේනම් සන්නස්ගල නම් ගුරුවරයා මෙම ප්‍රශ්නයට පිලිතුරු දිය යුතුය.” දෙශපාලන විද්‍යාව ” උසස්පෙල හදාරන දරුවන්ගේ විශයකි.දේශපාලනය විද්‍යාවක්ද ? එය පරීක්ෂණාගාරයක පරීක්ෂාවකට ලක්කර ප්‍රතිපලය මෙය යැයි කිව හැකිද ? නැත සිදුව ඇත්තේ ඒ ඒ විෂය සම්බන්දව භාවිතාවන වචනයන්හි නිවැරදි නොවන බවයි.සන්නස්ගල මෙය දනී.නමුත් ඔහුගේ පරමාර්තය එම වැඩසටහන මගින් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාටත් ජ්‍යෙතිෂයටත් පහරගැසීමයි.

ග්‍රහයන් කී දෙනෙකු සිටීද ?

ජ්‍යෙතිෂයේ ග්‍රහයන් නවදෙනෙකි.එනම් රවි ,සදු , බුධ , කුජ , සිකුරු , ගුරු , ශනි , රාහු සහ කේතු.මෙයින් රාහු කේතු යනු අපගේ දෘශ්ටියට ගොචරවන ග්‍රහයන් නොවේ.නක්‍ෂත්‍ර දුරේක්‍ෂය භාවිත කර අහස දෙස ඕනෑකමින් බලන්නකුට පවා ජේ‍යාතිෂ්ශාස්ත්‍රයේදී හඳුන්වාදී තිබෙන රාහු සහ කේතු යන ග්‍රහයන් කිසි දිනක දැක ගත නොහැකිය. තාරකා විද්‍යාවේදීත් රාහු ග්‍රහයා සහ කේතු ග්‍රහයා ගැන සඳහනක් නොමැත. එසේ නම් මෙම රාහු සහ කේතු යනු කවුරුන්ද? කවරෙක් විසින් මොවුන් දකිනා ලද්දේද ? මෙම බලවේග දෙක නිර්මාණය වන්නේ සූර්යයා වටා පෘථිවියේ ගමනත් පෘථිවිය වටා චන්ද්‍රයාගේ ගමනත් පදනම් කර ගෙනය. පෘථිවි කක්‍ෂයත් එනම් සූර්යයා වටා පෘථිවියේ ගමන් මඟ) චන්ද්‍ර කක්‍ෂයත් (එනම් පෘථිවිය වටා චන්ද්‍රයාගේ ගමන් මඟ) එකිනෙක කැපෙන ස්ථාන දෙක රාහු සහ කේතු වශයෙන් නම් කර ඇත.

ඒ අනුව රාහු කේතු හැර ප්‍රධාන ග්‍රහයන් හතකි.රාහු කේතු සමග නවයකි.ප්ලූටෝ නෙප්චූන් සහ යුරේනස් මෑතක සොයාගන්න ලද ග්‍රහයන් වන අතර එම ග්‍රහයන් සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ දුරින්ම පිහිටි ග්‍රහයන්වේ.එම ග්‍රහයන්ට පෘතුවියට බලවත් බලපෑමක් ඇතිකල නොහැක.

මෙම ග්‍රහයන්ට පෘතුවියටත් මිනිසාටත් කිසියම් බලපෑමක් කල හැකිද ?

මෙම ප්‍රශ්ණයට ලබාදිය හැකි පිලිතුර වන්නේ ” ඔව්.කලහැකියි “

මෙය සම්පූර්ණයෙන් විග්‍රහකල හැකිය.නමුත් එය තේරුම් ගැනීමට තරම් ශක්තියක් හෝ දැනුමක් සන්නස්ගල සතුව නැත.සන්නස්ගල මෙවැනි ප්‍රශ්ණ ඇසීමට පෙර ,පලමුව ජ්‍යෙතිෂ සාස්ත්‍රයේ මූලික සිද්ධාන්ත හෝ ඉගෙනෙගෙන සිටිය යුතුය.ඕනෑම අයෙකුට ඕනෑම දෙයක් සම්බන්දව ප්‍රශ්නකල හැකි නමුත් අභියෝගාත්මකව සම්ච්චලයට ලක්කිරීම සදහා ප්‍රශ්න කරන්නේ නම් ඒ අසන ප්‍රශ්නය පිලිබ්දව දැනුමක් ලබාතිබිය යුතුය.කොහෙන් හෝ අහුලාගත් වචන කිහිපයක් සහ උදාහරණ කිහිපයක් සමග ප්‍රශ්න කිරීම බුද්ධිගෝචර නොවේ.

බුදුරජාණන් වහන්සේ ජ්‍යෙතිෂය ප්‍රතික්ෂේප කලා.ඇයි එහෙනම් බෞද්ධයො ලෙස ජ්‍යෙතිෂය පිලිගන්නේ ?

”නක්ඛත්තං පතිමානෙන්තං
අත්ථො බාලං උපච්චගා
අත්තො අත්ථස්ස නක්කත්ථං
කිං කරිස්සන්ති තාරකා”

නැකැත් බලමින් තටයුත්ත පසුකරන්නා වූ මෝඩයා හට අර්ථය ඉක්මවා යන්නේය. බලාපොරොත්තවන අර්ථය සිදුවෙනම් එයම නැකතය. අහසේ තරු කුමක් කෙරේද?:

සන්නස්ගල ඔබ මෙවැනි ප්‍රශ්ණයක් ඇසීමට පෙර බුදුදහම සහ බුදුදහමේ හරය තේරුම්ගෙන සිටිය යුතුය.ඔබ ඒ සම්බන්දව කිසිවක් දන්නේ නැතිබව පෙනේ.බුදුදහම ලෞඛික සුඛ විහරනය සදහා මගපෙන්වන දර්ශනයක් නොවේ.සියල්ල අනිත්‍ය බව මෙනෙහිකරමින් ලොකෝත්තර සුවයක් ලබන්නට හෙවත් නිර්වාණය අවසාන ප්‍රතිපලය ලෙස ලැබීමට මගපෙන්වන දහමක්.එහිදී මමය මාගේ සංකල්පයක් නැත.සියල්ල නැසෙන සුලුය.බෞද්ධයා සහ බෞද්ධ දර්ශනය අතර විශාල පරතරයක් පවතී.බුදුරජානන් වහන්සේ ලෞඛික ජීවිත යහපත්ව පවත්වාගෙන යාමට උපදෙස් මාලාවක් උගන්වා ඇත.නමුත් බුදුදහමේ ඒ සම්බන්දව කියවෙන්නේ ඉතා අඩු වශයෙනි.

බුදුරදුන්ගේ ඉගැන්වීම් නවීන විද්‍යාවෙන් පවා පිලිගත් අවස්තා පවතී.නමුත් බුදුරජානන් වහන්සේ විශ්වය ගැන විශ්වයේ පිහිටීම ග්‍රහතාරුකා සම්බන්දව දේශනාකර තිබෙන්නේ ඉතා අවම වශයෙනි.ඒ බුදුරජානන් වහන්සේ ඒවා සම්බන්දව නොදැන සිටීම නොව,එවැනි දෙයකින් නිර්වාණාවබෝධය සොයන පුද්ගලයාට පිහිටක් ලැබිය නොහැකි නිසාවෙනි.එසේ නිර්වාණය පරම අධිශ්ටානය කරගත් භික්ෂුවට හෝ පුද්ගලයාට ග්‍රහ තාරිකාවෙන් ඇති වැඩක් නැත.නොපමාව කුසල් රැස්කිරීම එකම අරමුණවේ.ඒ නිසාවෙන් බුදුරදුන් ජ්‍යෙතිශය මේ ආකාරයට ප්‍රතික්ශේපකලා යැයි සිතිය හැකිය.මේ සම්බන්දව නිසි පිලිතුරක් ලබාගැනීමට එක්කෝ බුදුරදුන් ජීවමානව සිටිය යුතුය.නැතිනම් රහත්ඵලය ලැබූ භික්ෂුවක් හමුවිය යුතුය.එසේ නොමැතිව මෙවැනි ප්‍රශ්නයක් සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙකුගෙන් අසා එයට සම්පූර්ණ පිලිතුරක් බලාපොරොත්තු වීමත් එසේ නොවූවිට බුදුදහම මූලිකකොටගෙන ජ්‍යෙතිෂය අපහාසයට උපහාසයට ලක්කිරීම නොකල යුතුය.

ජ්‍යෙතිෂයෙන් 100% නිවැරදි අනාවැකි කිවහැකිද ?

පුලුවන්.නමුත් එවැනි අය දැනට නැත.මානසික තත්වයන් දියුණුකරගත් සෘෂිවරුන් වැනි උගතුන් උතුමන් අද නැත.වර්ථමානයේ සිටිනුයේ පොතපත භාවිතා කරමින් ගුරුවරුන් ඇතිව හෝ නැතිව ජ්‍යෙතිෂය හැදෑරූ සාමන්‍ය මිනිසුන්ය.පොතපතේ සියල්ල නැත.වර්තමානයේ ජ්‍යෙතිෂ කරුවෙකුගෙන් 100% ක අනාවැකියක් බලාපොරොත්ත්තු වන්නේ නම් එය මෝඩකමකි.ඒ ආකාරයෙන් අනාවැකි කිවහැකි අයෙකු සිටීනම් ඔහු මේ ලෝකයේ ප්‍රධාන පාලකයා වනු ඇත.ලොකුම ධනවතා බලවතා වනු ඇත.සියලු රාජ්‍ය නායකයන් ඔහු සොයා පැමිණෙනු ඇත.වර්තමානයේ සිදුවන යුධ ගැටුම් නොපවතිනු ඇත.මිනිසුන් අකාලයේ මියනොයනු ඇත.ගුවන් යානා අතුරුදහන් නොවනු ඇත.අතුරු දහන් වූවත් සෙවීමට මහා ශ්‍රමයක් කාලයක් වැය නොවනු ඇත.සුනාමි භූමිකම්පා ඇති වූවත් එය මුලතියා හදුනාගැනීමට හැකිවනු ඇත.

ජ්‍යෙතිෂය මගින් 75% වත් නිවැරදිව අනාවැකියක් කිවහැකිනම් එය සුවිශේෂී හැකියාවකි.කිසියම් කාලසීමාවකට යටත්ව අනාවැකි පවසනවා මිස 100% නිවැරදි දින වකවානු සහිතව අනාවැකි කිවහැකිදැයි මා තවමත් නොදනී.එවැනි අයහමුවී හො එවැනි අය පිලිබ්දව අසාද නැත.

ජ්‍යෙතිෂවේදීන් වර්තමානයේදී ‘ තමා කියූ අනාවැකියක් වැරදී නැති ” බව පවසයි.නමුත් වැරදුන තැන් කොතෙකුත් ඇත.වර්තමානයේ සියල්ල මුදල් මත තීරනයවේ.ජනමාධ්‍ය භාවිතා කිරීම මගින් පුද්ගලික පැවැත්ම උදෙසා තම හැකියාවන් උලුප්පා දැක්වීමක් සිදු කරයි.එය මිස වෙන කිසිවක් නොවේ.සන්නස්ගල ඔබ මාධ්‍යවේදියෙකුදැයි මා නොදනිමි.නමුත් ජනසංනිවේදන විෂයේ මාධ්‍යභාවිතය සහ එහි උපක්‍රම පිලිබදව වෙනම පරිච්චේදයක් ලෙස උගන්වනු ලබයි.ඒ අනුව මාධ්‍ය තුල ජ්‍යෙතිෂයේ හැසිරවීම තේරුම් ගැනීමට ඔබට හැකියාව තිබිය යුතුය.ඔබ මාධ්‍යට උඩින් පාත්වූ අයෙකි.මාධ්‍ය භාවිතයේ මූලික සිද්ධාන්ත ඔබ දැන සිටින්නේ කෙසේද ?

අපල සදහා බෝධිපූජා තැබීම හරිද මෙය බෞද්ධයා මුලාකිරීමක් නේද ?

අපල කාලය යනු කායික මානසිකව පුද්ගලයා දුබල වන අවස්තාවකි.බෝධිපූජාව යනු අනාදිමත් කාලයක සිට ලාංකීය බෞද්ධ ජනතාව අතර පැවත එන ආගමික පිලිවෙතකි.මානසික වශයෙන් සුවයක් ලැබීම සදහා වන පිලිවෙතකි.ආශිර්වාදය යනු මහා බලයකි.කෙනෙකු තවත් කෙනෙකුට හදවතින්ම ආශිර්වාදයක් කරන්නේ නම් ඒය එම පුද්ගලයාට සැනසීමකි.අපලයක් වේවා අන් ඕනෑම හේතුවකින් අඩපනව සිටින පුද්ගලයාට ආශිර්වාදය පවා මහත් සැනසීමකි.හේතු වාදියෙකු වන ඔබ මේවා දන්නේ කෙසේද ? දැන සිටියත් කුහක දේශපාලණික මතවාදයෙන් ඔබ්බට පැමිණීමට ඔබවැනි උගත් නමුත් බුද්ධිමත් නොවූවන් පෙලෙබෙන්නේ නැත.

සදෙහි දරුවෙකු ඉපදුනොත් හදහනක් සෑදිය හැකිද ?
පුලුවන්.අනිවාරයෙන්ම පුලුවන්.සදෙහි ඒ උපත සිදුවන ස්තානය අනුව පිහිටීම සහ ඒවා ගණනයන්ට අනුව සිදුකල හැකියි.නමුත් සදෙහි කිසිදා මිනිස් උපතක් සිදු නොවනු ඇත.සිදුවන්නේ නම්,ඒ මත ගොඩනැගෙන දේශගුණික , සමාජ සංස්කෘතික තත්වයන් අනුව එය තීරණය වනු ඇත.දකුණු ආසියානු රටක් ලෙස ලංකාවේ දරුවෙකු උපත ලැබීමත් එම උපත ලැබූ දරුවාට හදහනක් සකසන ආකාරයටත් බ්‍රිතාන්‍ය වැනි රටක උපත ලබන දරුවෙකු සහ ඒ දරුවාට හදහන සකස් කරන ආකාරයත් තේරුම්ගැනීමෙන් මෙම ප්‍රශ්ණයට පිලිතුරු ලබාගැනීමට හැකිය.ලංකාවේත් බ්‍රිතාන්‍යයේත් පවතින්නේ දේශගුණික තත්වයන් දෙකකි.සන්නස්ගල ඔබට මේවා හාස්‍ය ඇතිකරවන තර්ක වනු ඇත.නමුත් සියල්ලටම ආරම්භයක් සේම අවසානයක් ඇත.ඕනෑම ප්‍රශ්නයකට පිලිතුරක් තිබේ.

මට මතක ඇති ප්‍රශ්ණ මෙපමණි.

මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ කේන්ද්‍රයට වඩා සිරිසේන ජනපති වරයාගේ කේන්ද්‍රය ශක්තිමත් බලවත් බව සුමනදාස අබේගුනවර්ධන පැවසීම.

මෙය සම්පූර්ණ අසත්‍යක් වන අතර මහින්ද මහතා පරාජය වීමෙන් පසුව තම තත්වයට ගෞරවයට සිදුවූ හානිය වසා ගැනීමට සුමනදාස නම් පුද්ගලයා ජ්‍යෙතිෂය පාවදුන් අවස්තාවකි.

සිරිසෙන මහතාගේ කේන්ද්‍රය දුබල බව තරයේ මා ප්‍රකාශ කරමි.එය ශක්තිමත් නම් ඇයි ඔහුට උසස් ඉගනීමක් ලැබීමට නොහැකි උනේ.ඕනෑම අයෙකුගේ කේන්ද්‍ර සටහනක් ගත්විට රාජයෝග දක්නට ලැබෙයි.නමුත් සියල්ලෝ රජ වන්නේ නැත.විශේෂයෙන් දේශපාලනික වශයෙන්.එයට පවුල් පසුබිම සමාජ පසුබිම අවශ්‍යයි.

සිරිසේනගේ හෝ මහින්දගේ කේන්ද්‍ර විග්‍රහ කිරීමට මෙය අවස්තාවක් කරගන්නේ නැත.එයට ඉදිරියේ අවස්තාවක් උදාවනු ඇත.නමුත් සිදුවූ තත්වය පෙන්වා දිය යුතුය.මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා මේ මොහොතේ චන්ද්‍ර අශ්ටම ඒරාශ්ටක අපලය ගෙවමින් ඇත.සිරිසේන මහතා ලග්න ඒරාශ්ටක අපලයේ අවසන් අවස්තාව ගෙවමින් සිටී.

මහින්ද මහතාගේ ඒරාශ්ටකය යෙදී ඇත්තේ ලග්නයෙන් තුන්වැන්නේවේ.එනම් සහොදරයන් අසල් වැසියන් හිතවතුන් පිලිබදව කියවෙන ස්තානයයි.ඒ අනුව ඔහුගේ සහොදරයෙකුගේ ක්‍රියාවන් සෘජුවම මේ අවස්තාවේ අවාසි සහගතලෙස බලපෑවේය.එසේම හිතවතුන් යැයි තමා සිතා සිටි පුද්ගල චරිත මෙන්ම විවිධ රාජ්‍යන්ගේ දේශපාලනික යටි අරමුණුද රාජපක්ෂ මහතාගේ පරාජයට බලපෑවේය.තමාවටා සිටි අයගේ ක්‍රියාවන්ද අවාසි සහගත ලෙස බලපෑවේය.ඔවුන්ගේ කේන්ද්‍ර සටහන් පරීක්ෂාකර බැලුවේ නම් එය තහවුරු කරගැනීමට හැකියාව ඇත.අපලයක් යනු පරාජිත කාලයකි.තමන්ටත් අපලයක් යෙදී තමා සමග සිටින අයටද පරාජිත කාලයක් පවතී නම් ප්‍රතිපලය පරාජයයි.

සිරිසෙන මහතාගේ ලග්නයෙන් දෙවැන්නේ සෙනසුරු ගමන් කරයි.එනම් ශරීරයේ කට පිලිබදව කියවෙන ස්තානයයි.සිරිසේන මහතා මැතිවරන සමයේ කොතෙකුත් නොගැලපෙන කතා කීවේද ? ඔබට මතක තිබිය යුතුය.ගුවන් තොටුපල වසාදමන බව එක් අවස්තාවක පැවසූ අතර තවත් අවස්තාවක තමා එසේ නොකිවූ බවත් එසේ කියන්නට තමාට පිස්සුවක් ඇතැයිද ප්‍රශ්න කලේය.එයම ඔහුගේ සිහි බුද්ධිය පිලිබදව ජනතාවට තේරුම් යන්නට ප්‍රමාණවත් විය.නමුත් ඒවාද අමතක කරමින් ජනතාව ඔහුට කැමැත්ත පලකලේය.

ඇයි එහෙම උනේ ….

තමාගේ ග්‍රහ තත්වය දුබල උවත් තමාවටා සිටින අයගේ ග්‍රහ තත්වය ශක්තිමත්ය.එනම් රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා අපල අවස්න්කර තිබුණි.චන්ද්‍රිකා මැතිණියට රාජ යෝගයක් ලබා ශක්තිමත්ව තිබුනේය.මේ හේතුවෙන් තම ග්‍රහ දුබලතාවය දුබල කරවමින් අනෙකුත් අයගේ තත්වයන් තමන් කරා පැමිණියේය.ඒ අනුව මෙම ජය සිරිසේන මහතාගේ නොවේ.මෙය ඔබට පැහැදිලි නොවේ නම් පහත උදාහරනය බලන්න.

ඔබගේ නිවසේ පස් දෙනෙක් ඉන්නව.ඔබට තදබල අපලයක් තියෙනව.අනෙක් හතර දෙනාටම සුබ බලවත් කාලයක් ගෙවෙනව.එතකොට ඔබට තනි පුද්ගලයෙක් වශයෙන් අපලය බලපෑවත් අනෙක් අයගේ ආර්තික ශක්තිය,සමාජයේ ඇති ශක්තිය අනුව ඒ අසුබ බොහෝ දුරට මගහැරෙනව.ඔබ වැරද්දක් කරල පොලිසියට අහුවෙනව.ඔබට අපලය බලපෑව.නමුත් ගෙදර අනිත් අය එනව.පොලිසියෙ ලොක්කට කතා කරනව.සමහරවිට කීයක් හරි අත යටින් දෙනව.ඔබට සහනයක් ලැබෙනව.සමාජයේ දකින්න ලැබෙන තත්වයන්මේ.

අනෙක් අතට ඔබට අපල කාලය පවතිනවිට ගෙනදර සියලුදෙනාටම අපල පවතිනව.එවිට සිදුවන්නේ ගහෙන් වැටුන මිනිහට ගොනා අනිනව වගේ වැඩ.

කෙසේ වෙතත් සිරිසේන මහතාගේ කේන්ද්‍රය දුර්වලයි.අනෙකාගේ කරපිටින් රජ පුටුවට ගියා.මහින්ද මහතාගේ කේන්ද්‍රය බලවත්.දෙදෙනාම සෙනසුරුගේ අපලයට හසුවෙලා.සිරිසේන මහතාට සෙනසුරු 50% මේ මොහොතේ අපල කරනව.50% සුබයි.මහින්ද මහතාටත් එසේමයි.මහින්ද මහතාට 50% ඒ අපලය ක්‍රියාත්මක උනා.සුබ කියාත්මකවීම සිදුවුනේ නෑ.සිරිසෙන මහතාට පලමුව 50% සුබ ක්‍රියාත්මක උනා.අසුබ ක්‍රියාත්මක උනේ නෑ.එහෙනම් ඉදිරියට වෙන්නෙ මහින්ද මහතාට සුබ ක්‍රියාත්මක වන විට සිරිසේන මහතාට අසුබ ක්‍රියාත්මකවීම.මහින්ද මහතාගේ ඉදිරිය පැහැදිලියි.නමුත් බාදා සහිතයි.රජකම උරුමයි,එය නැවතිය නොහැකියි.

රටක් වශයෙන් ගත්කල…

ලංකා කේන්ද්‍රයේ ලග්නය කුම්භ.එහෙම වෙන්නෙ කොහොමද ?

ලංකා කේන්ද්‍රය සැකසෙන්නේ 1948.02.04 වන දින නිදහස හිමිවීම සහ එම වේලාව අනුව.එය දැනට පිලිගැනීම.හරියට වසරේ ලග්න පලාඵල වසර ආරම්බ වන දිනයේ සූර්‍ය උදාව සමග සකසනව සහ පලාඵල කියනව වගේ.

ලෝකයක් වශයෙන් ගත්විට…

ලග්න දොලසයි.එයින් පලමු ලග්නය මේෂ.මේෂ ලග්නය පලමු ලග්නය ලෙස සලකන විට ලෝක කේන්ද්‍රයේ ලග්නය මේෂ වශයෙන් සලකනව.ඒක එහෙම වෙන්නෙ කොහොමද කියල දැනගන්න ඕනෙ නම් එය ඒ විදිහයි කියල සම්මත කල කෙනා හොයාගෙන අහන්න වෙනව.මම දන්නෙ නෑ.නමුත් මේවා සම්මතයන්.

සත්‍යාගාර වැඩ සටහනේ අවසානය , සන්නස්ගල සටහන් කරන්නේ ඉන්දියානු අගමැතිවරයෙකු වන ශ්‍රී ජවහල්ලාර් නේරු පැවසූ වදනකි.එහිදී ඔහු කියනව ජ්‍යෙතිෂයටවත් අහසේ ග්‍රහ තාරුකාවකටවත් කිසිවක් තීරනය කල නොහැකි බව.ජවහල්ලාර් නේරු කියන්නේ හේතුවාදී දර්ශනය අනුගමනට පෙලබුන අයෙකි.ප්‍රකට හේතුවාදීන් අතර ඔස්ට්‍රේලියාවේ හිටපු අගමැතිනි ජූලියා ගිලාඩ් , මහාචාර්ය කාලෝ ෆොන්සේකා, මහාචාර්ය ඔස්මන්ඞ් ජයරත්න, වෛද්‍ය රූමි රූබන් යන අය ඔබ දන්නව.හෙතුවාදයේ දෙවියන් නැත.භූතයන් නැත,මලගිය ආත්ම නැත.විශ්වයේ ශක්තීන් නැත.ආගම දහම බොරුය,සිරිත්විරිත් බොරුය,දෙමාපිය දූදරු සබදතා නිශ්ඵලය, මෙවැනි සංකල්ප පවතී.මේවා ඔබට පිලිගත හැකිද ? හේතුවාදයේ තමාම ප්‍රමුඛවේ.මතු ආත්මය පිලිබදව විශ්වාස නොකරන සිරිත් විරිත් සදාචාරය සංස්කෘතිය නොපිලිගන්නා හේතුවාදය මා තරයේ ප්‍රතික්ශේප කරමි.ඔබ එය හදුනාගෙන සිටීම වැදගත්.එවැනි හේතුවාදියෙකු වූ ජවහල්ලාර් නේරු තුමාගේ ඔවදන සන්නස්ගල ප්‍රසිද්ධ මාධ්‍යාක භාවිතා කරමින් අනාදිමත් කාලයක සිට පැවත ආ ජ්‍යෙතිෂ වැනි සාස්ත්‍රයකට අපහාස උපහාස කිරීම සක්කිලි ක්‍රියාවක් ලෙස මා හදුන්වමි.

සන්නස්ගලට සත්‍යාගාරය වැඩසටහන මගින් අවශ්‍ය වූයේ සිය දේශපාලනික මතය ගෙනහැර දැක්වීමත් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා මිත්‍යා දෘශ්ටිකයෙකු ලෙස හැදින්වීමත්ය.එයට ජ්‍යෙතිෂයේ නාමිකව පමණක් ප්‍රසිද්ධ සුමනදාස අබේගුණවර්ධන නම් අවස්තාවාදියා භාවිතා කරන ලදී.මහින්ද රාජපක්ෂ යනු මිත්‍යාදෘෂ්ටිකයෙකු නොව ඔහු රටට මෙන්ම සමාජයට , සමාජ සිරිත්විරිත් වලට ආගම දහමට අසීමිතව ලෙන්ගතු වූ අසහාය නායකයකි,එම නායකයා සහ නායකත්ව ලක්ෂණ බිදදැමීමට සන්නසගල වැනි හේතුවාදීන් ක්‍රියාකරමින් ඇත.නමුදු ඔවුන් අවසානයේ පරාජය වන බවත් ආගමට දහමට සංස්කෘතියට සදාචාරයට නිගාදෙමින් කටයුතු කිරීමේ පාපයට හසුවන බවත් ප්‍රකාශ කරමි.සන්නස්ගල මේ ගයන්නේ ඔහුගේ අවසන් ගීතය වනු ඇත.

– කුමාර ජනක
යුතුකම සංවාද කවය

මහින්ද නාවොත් වෙන්නේ මේකයි.

March 19th, 2015

ලසන්ත වික්‍රමසිංහ යුතුකම සංවාද කවය

මෛත්‍රීපාල කැමති මහින්දටද රනිල්ටද?

මහින්ද නාවොත් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ළඟ එන මහ මැතිවරණයෙන් නියත පරාජයක් ලබනු ඇත. නමුත් ජනපති ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ නායකයාය. එක්සත් ජාතික පක්ෂය පැහැඳිළි බහුතරයක් එම මැතිවරණයෙන් ලබාගතහොත් ඔහු රනිල්ගේ රූකඩයක් වනු ඇත. ඒ ඕනෑම මොහොතක දෝෂාභියෝගයකින් ඔහු ඉවත් කිරීමට රනිල්ට හැකි නිසාය. මහින්ද මහතා  අගමැති වුවහොත් ජනතා ප්‍රසාදය හිමි මහින්ද මහතා අභිමුව තමා අභියෝගයකට ලක් වනු ඇතැයි ඔහු සිතනවා විය හැකිය. මහින්දගේ සහය නැවත පතන්නට වීම ඔහුට තරමක් අපහසු තීරණයක් විය හැකිය. කෙටි කාලීනව සලකන කල්හි පසු ගිය ජනාධිපතිවරණයේ පටන් මේ දක්වා එකට වැඩ කළ රනිල් සමඟ ඔහුගේ බලපෑමට අනුව රට කර ගෙන යාම වඩා පහසු තීරණයක් විය හැකිය. එවිට දුර්වල වුනු ජනප්‍රසාදය අවම වූ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයක හෝ ඉන්න පිරිසට නායකයා වීමට ඔහුට හැකියාව ලැබේ. නමුත් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය දුර්වල වන තරමට ඔහු රනිල්ගේ රූකඩයක් බවට පත් වේ. සිරිසේන මහතා තමා බලපෑමට ලක්වන්නේ රනිල්ගෙන්ද නැති නම් මහින්දගෙන් ද යන තීරණය ගත යුතු මොහොතකි මේ. ඒ එම ගැටළුව දෙස සිරිසේන මහතා කේන්ද්‍ර කොට බැලීමකි.
නමුත් අපට වැදගත් වන්නේ සිරිසේන හෝ මහින්ද හෝ රනිල් හෝ නොවේ. මේ රටය. ඒ කවුරුන් හෝ අපට වැදගත් වන්නේ ඔවුන්ගේ දේශපාලන භූමිකාව රටට බලපාන ආකාරය අනුවය. පසුගිය ජනාධිපතිවරණය දෙස අප බැලුවේ මේ රටේ ඒකීයභාවය රැක ගන්නවාද නැත්ද යන තර්කනය උඩය. නමුත් එම යථාර්ථය වංචනික යහපාලන ඝෝෂාවෙන් යටපත් විය.

ඒකීයද, ෆෙඩරල්ද?
13 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මෙරට ව්‍යවස්ථාවට, විශේෂයෙන්ම ඒකීයභාවයට පටහැනි නොවන බව තීරණය කළේ නව දෙනෙකුගෙන් යුත් ශ්‍රේෂ්ටාධිකරණ විනිසුරු මඬුල්ලකින් හතර දෙනෙකු පමණි. තවත් විනිසුරුවන් හතර දෙනෙකු එය ඒකීයභාවයට පටහැණි යයි කීහ. එක් අයෙකුගේ තීන්දුව දෙපැත්තටම නැති කොන්දේසිග තීන්දුවක් විය. ජයවර්ධන ජනාධිපතිවරයා ඔහුගේ තීන්දුවද 13 ට පක්ෂ ගොඩට දමා ගෙන බහුතරය පෙන්වීය. 13 වැනි සංශෝධනය ඒකීයභාවයට පටහැනි නොවේ යයි තීරණය කළ විනිසුරුවන් හතර දෙනාද එම තීරණයට එළැඹෙන්නේ  පළාත් සභාවලට ආණ්ඩුකාරවරයා ජනාධිපතිවරයා විසින් පත් කරන නිසාවෙනි.

නමුත් පසුගිය ජනාධිපතිවරණයේ දී සිදු වූයේ කුමක්ද? සිරිසේන මහතා ජයග්‍රහණය කරවීමට ජාතිවාදී බෙදුම්වාදී දෙමළ ජාතික සන්ධාන‍ය ප්‍රභල රුකුලක් විය. ඔවුන් සිය ඡන්ද දායකයන්ගෙන් 80% කුළු ගන්වන්නට හැකි වන්නේ ඔවුන් නොදන්නා නොඅසා ඇති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන නමැත්තෙකුට ජන්දය දීමටය. ඒ ආන්තික ප්‍රතිපල ලබාගැනීමේ ශක්‍යතාවය දෙමළ ජාතික සන්ධානයට ඇත්තේ බෙදුම්වාදී ජාතිවාදය මඟින් එම ජනතාවගේ මනස තවමත් ඔවුන් විසින් පාලනය කරන නිසාවෙනි.

ඒ හිළව්වට ජනපතිට උතුරු හා නැගෙනහිර පලාත් සභාවලට ආණ්ඩුකාරවරුන් ලෙස පත් කරන්නට සිදුවන්නේ දෙමළ සන්ධාන‍යේ සිතැඟි පරිදිය. ෆෙඩරල් මතවාදය දරන සිංහලයන් ආණ්ඩුකාරවරුන් ලෙස පත්වන්නනේ අනුවය. වඩාත්ම භයානක ෆෙඩරල් මත දරන සිංහලයන් බව අප තරයේ මතක තබා ගත යුතුය. නෛතිකව පත්කිරීම ජනපතිගේ වුව දේශපාලනිකව එම පත්වීම කරව ගන්නේ සම්බන්ධන්ලාමය. එවිට අර විනිසුරවන් හතර දෙනා කී ඒකීයභාවය රැකෙන්නේ ජනාධිපතිවරයා විසින් ආණ්ඩුකාරවරයා පත් කරන නිසාය යන නෛතික තර්කය දේශපාලනිකව මෛත්‍රීපාල සහ රනිල් එක්ව සම්බන්ධන්ට සොරාකන්නට ඉඩ දී ඇත. දේශපාලනිකව ඒකීයභාවය එහි නෛතිකභාවයට වඩා ඉතා දුර්වල තැනකට දැනටමත් පත්වී අවසන්ය.

 ජේ ආර් ජයවර්ධන විසින් 1978 දී සාදවන ලද වත්මන් ව්‍යවස්ථාවේ දෙවන වගන්තිය මෙලෙස වේ.

2. ශ්‍රී ලංකා ජනරජය ඒකීය රජයකි.

ජේ ආර් ජයවර්ධන මහතා මෙන්ම අනිත් එජාප නායකයින්ද මේ රටේ ඒකීයභාවය පිලිගත් අය විය. (ජයවර්ධන ජනාධිපතිවරයා 13 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට මඟ පෑදූ අපකීර්තිමත් ඉන්දු-ලංකා ගිවිසුමට එකඟ වන්නේ ඉන්දියානු බලහත්කාරයට බියෙනි.) නමුත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ බලය රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාට ලැබුනු දා පටන් එම පක්ෂයේ ස්ථාවරය උඩු යටිකුරු විය.

රනිල් චන්දිර්කා යුගලය විසින් වෙන වෙනම මුත් මේ රටේ ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකම ෆෙඩරල් ආස්ථානයකට දක්කාගෙන ගියෝය. චන්ද්‍රිකාට ජේ ආර් ගේ ව්‍යවස්ථාව බහුභූත ව්‍යවස්ථාවක් වන්නට ප්‍රධානම හේතුව එහි ඉහත සඳහන් කළ දෙවන වගන්තියයි. ජේ ආර් ජයවධන බටහිර ගැත්තෙකු ලෙස හඳුන්වනවා අපි දැක ඇත්තෙමු. නමුත් ඔහු බටහිර ඒජන්තයෙකු ලෙස හදුන්වනවා අපි දැක නැත්තෙමු. රනිල් මහතාව සාමාන්‍යයෙන් හඳුන්වන්නේ බටහිර ගැත්තෙකු ලෙස නොව, බටහිර ඒජන්තයකු ලෙසය. ගැත්තකු මෙන් නොව, ඒජන්තයකු කරනුයේ තම ස්වාමියාගේ කාර්යය ඔහු වෙනුවෙන් ඉටු කර ඳීමය.

මහින්ද නාවොත්, රනිල්ගේ එජාපය සහ ශ්‍රීලනිය එකට පූද්දන කපුවා ලෙස ජනපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ක්‍රියා කරනු ඇත. සිරිසේන මහතා එජාපයට අනුකූලවන්නේ නම් පමණි ඔහුගේ ජනපති ධූරය රැකෙනුයේ. ඒ අනුව ජාතික ආණ්ඩුව හැදුවත්, නැතත් මුළු පාර්ලිමේන්තුවෙන් 90% ක්ම ෆෙඩරල් මතයට අත ඔසවන්නන් බවට පත් වනු නොඅනුමානය. එය පරමාධිපත්‍යය බලය හිමි ජනතාවගේ මතය, සහමුලින්ම විකෘති ලෙස පාර්ලිමේන්තුව තුළ නියෝජනය වීමක් වනු ඇත. ඒ විකෘති පාර්ලිමේන්තුව මඟින් 13 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්පූර්ණයෙන්ම බල ගන්වනවාට සැකයක් නැත. එයට අවංක ලෙසම විරුද්ධ වනු ඇත්තේ පාර්ලිමේන්තුව තුළ හතර පස් දෙනෙකු පමණි. එතැනින් නොනැවතී චන්ද්‍රිකාගේ පැකේජය වැනි විසඳුමක් සම්මත කෙරෙනු ඇත. මංගල සමරවීර මහතා නව රජය බිහි වී දින කිහිපයකට පසු ඉන්දියාවේදි, චන්ද්‍රිකාගේ පැකේජය වැනි විසඳුමක් දැනටමත් අප සතුව ඇති බව පවසා තිබුනි. මේ සියල්ල දෙස ඇමරිකාව සහ බටහිර රටවල් ඉතා උනන්දුවෙන් බලා සිටින්නේ දර දමා ගිනි පිඹින්නට තමන්ගේ වාරය එන තෙක්ය.

මහින්ද නාවොත් ඉතා ඉක්මණින්ම ෆෙඩරල් රටක් බිහි වනු වලක්වාගත හැකි ක්‍රමයක් නැත. චන්ද්‍රිකා සහ රනිල් ඊළමක් බිහි වනවාට අකමැති විය හැකිය. දේශපාලන විසදුමක් ලබා දිය යුතු ප්‍රශ්නය කුමක්දැයි දන්නා එකෙකු නැති වුවද ඔවුන් විශ්වාස කරන්නේ තිබෙන “ප්‍රශ්නය” විසදන්නට රට ෆෙඩරල් කළ යුතු බවයි. නමුත් ඔවුන් ඇත්ත ප්‍රශ්නය දකින්නට කැමති නැත. ඇමරිකාවට සහ බටහිරයන්ට ඕනෑ ස්ථාවර වුනු ෆෙඩරල් රටක්ද? ලංකාව ෆෙඩරල් රටක් බවට පරිවර්තනය කර ඔවුන් බලාපොරොත්තු වන්නේ ආසියානු කලාපය තව තවත් ස්ථාවර වනවා දකින්නද? මැදපෙරදිග කලාපයේ ඔවුනගේ දේශපාලන භාවිතය තුළින් අපට ලබා ගත හැකි පුරෝකතනය එයද? කිසි සේත් නැත. ඔවුනට අවැසි සිය අධිරාජ්‍යය පවත්වාගෙන යාම සඳහා මැදපෙරදිග මෙන්ම ආසියානු කලාපයද අස්ථාවර කිරීමටය. ෆෙඩරල් ලංකාව එහි මූලාරම්භය බවට පත්කර ගැනීමටය.

ඉන්දියාවට යට වෙමුද?

ඉන්දියානු අභිලාෂය වනු ඇත්තේ රට අස්ථාවර කොට අසරණ කොට සිය අණසක මුළු දිවයින පුරාම පතුරුවා හරිමින් ඔවුනට අවැසි පරිදි ලංකාව හැසිරවීමය. ඉන්දියාවට සුහච කීකරු පාලනයකි උතුරු නැගෙනහිර පිහිටුවන්නේ. ඒ මඟින් ලංකාවේ ගෙල ඕනෑම මොහොතක සිරකර දැමිය හැකි තොණ්ඩුවේ කෙළවර දිල්ලිය වෙත තබා ගත හැකිය. ඉන්දියාව විසින් සාදා බලහත්කාරයෙන් ජේ ආර් ජනපතිවරයා බිය ගන්වා අප වෙත ලබා දුන් තොණ්ඩුව, අතේ තබා ගෙන සිටියා මිස මේ දක්වා වසර 28 ක් පුරා එය ගෙල ලා නොගතිමු. ප්‍රභාකරන්ගේ ත්‍රස්තවාදය විසින් කුමන වන්දියක් යටතේ වුවද එම තොණ්ඩුව අප විසින් ගෙල ලා ගැනීම වැලැක්වූ‍යේය. ප්‍රභාකරන්ගෙන් පසුව එම තොණ්ඩුව ගෙල ලා ගැනුම වලකා සිටි පුද්ගලයා මහින්දය.

මහින්ද එලවීම සඳහා රෝ සංවිධානය ඇතුළු ඉන්දියානු සහය ලැබුනු බවට නොයෙකුත් වාර්තා ඉන්දියාවෙන්ම පළවෙමින් පවතියි. එසේ නම් ඉන්දියාව පැණිය කඩන්නට උදව් වන්නේ අත ලෙවකන්නට විය නොහැක. අප තොණ්ඩුව ගෙල ලා ගැනීමට කැමති බවත් ඒ තොණ්ඩුව අපට සරිලන නියම තොණ්ඩුවක් බවත් අපේ ගරු අගමැතිතුමා ඉන්දියාවට පවසා ඇත. එතුමා අගමැති වූයේ ජනතා පරමාධිපත්‍යය බලයට දාව බිහිවුනු රජයක නොව, පරමාධිපත්‍යය බලයට පිටින් ගොස් අවජාතකව බිහි කෙරුනු රජයක බව අප මතක තබා ගත යුතුය. බටහිරයෝ ඉතා උනන්දුවෙන් සහ ආශාවකින් අප ඒ තොණ්ඩුව සියතින්ම ගෙල ලා ගන්නා තුරු ඇඟිලි ගනිමින් බලා හිඳිති. චන්ද්‍රිකා, මහින්දට මෙරට දේශපාලනය අහිමි කිරීමට දත කමින් සිටියි. චම්පික, මහින්ද අත් අඩංගුවට ගන්නැයි බුරමින් හිදියි. අනුර කුමාර, යහපාලනයෙන් ගිලිහෙන ඡන්ද ටික තම ඔඩොක්කුවට දමා ගෙන කාගෙත් ඇස් වසා රනිල්ගෙන් ඔහුට ලැබුනා යයි කියන කාමරයට ගාල් කරවන්නට ගනන් හදමින් සිටියි.

රනිල් චන්ද්‍රිකා නව යුවල, සිරිසේන මහතා ලව්වා රණ විරුවන් දිවි පුදා සුරැකි ලක් මාතාවගේ ගෙලට තොණ්ඩුව දෝතින්ම ගෙන දැමීමට  බලා හිඳිති. ඔවුන් දෙදෙනාටම සිය දරුවනට මේ රට නැතිවීමේ ප්‍රශ්නයක් නැත. ඉන්දියාවේ සිරකරුවෙකු බවට පත්වන සිරිසේන මහතාට ඇගේ ගෙල සිර කරන්නට උදව් වනවා ඇරෙන්නට කරන්න යමක් ඉතිරි නොවනු ඇත.

ජනාධිපති තුමා ඇතුළු අනෙකුත් සන්බැට්ටියන්ට හා කේවට්ටයන්ට තම තනතුරු, නාම, ලාභ, ප්‍රයෝජන විණා, රට ෆෙඩරල් වීම පිලිබඳ වගේ වගක් නැත.

මැතිවරණ ක්‍රමයේ සංශෝධන බල දේශපාලනයේ ගොදුරක් නොවිය යුතුයි. කැෆේ සංවිධානය අවධාරණය කරයි.

March 19th, 2015

කීර්ති තෙන්නකෝන් විධායක අධ්‍යක්ෂ/කැෆේ සංවිධානය

මැතිවරණ ක්‍රමයේ සංශෝධන පිළිබද දේශපාලන පක්ෂ නායකයින්ගේ සාකච්ඡාව තීරණයකින් තොරව අවසන්වීම පිළිබද කැෆේ සංවිධානයේ දැඩි අවධානය යොමුවී ඇත.  මැතිවරණ ක්‍රමයේ සංශෝධන පිළිබදව දේශපාලන පක්ෂ විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලැබූ කරුණු, තර්ක විතර්ක සහ මතවාද අනුව සුදුසු ක්‍රමයක් පිළිබද යෝජනා හතරක් පිළිබද කැෆේ සංවිධානය ද, මැතිවරණ ක්‍රමය පිළිබද විශේෂඥතාවක් දක්වන කණ්ඩායම් ද මේ වන විට කරුණු ඉදිරිපත් කොට ඇත.  එයට සමගාමීව දේශපාලන පක්ෂ දැනුවත් කිරීමේ සාකච්ඡා ගණනාවක් පවත්වා ඇත.  ඊයේ (මාර්තු 18) දින පැවති සාකච්ඡාවේ දී ද මැතිවරණ ක්‍රමයේ සංශෝධන පිළිබද මුලික එකගතාවක් ඇති කර ගැනීමට නොහැකිවීම කණගාටුදායක තත්වයකි.

 වත්මන් ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා ගේ මැතිවරණ ප්‍රකාශනයට අනුව මනාප ක්‍රමයෙන් තොර, කේවල හා සමානුපාතික ඡන්ද ක්‍රමයේ සම්මිශ්‍රණයකින් යුතු ඡන්ද ක්‍රමයක් බිහි කිරීමට පොදුවේ මේ රටේ අතිබහුතරයක් වන ඡන්දදායකයින් සිය කැමැත්ත පළ කොට ඇති බව පැහැදිලිය.  නමුත් මේ වන විට දේශපාලන පක්ෂ තම බලය තහවුරු කර ගැනීම සදහා ද,  බල දේශපාලනයේ අරමුණු උදෙසා ද මැතිවරණ සංශෝධන පිළිබද පොරොන්දු අමතක කොට දැමීමට උත්සහ දරමින් සිටී.  හැකි ඉක්මනින් මැතිවරණයක් පැවැත්වීමට දේශපාලන පක්ෂ කිහිපයක් උත්සහ දරන අතර තවත් පිරිසක් උත්සහ දරමින් සිටින්නේ මහා මැතිවරණයක් පැවැත්වීම සදහා වන කාලය වැඩි කරවා ගැනීම සදහා ය.  මෙම තත්වය බල දේශපාලනයේ අදුරු සහ දුෂ්ඨ වූ අපේක්ෂා සදහා මැතිවරණ ක්‍රමයේ සංශෝධන බිලිදීමට හේතුවන තත්වයකි.දේශපාලන පක්ෂ බොහෝමයක් කේවල හා සමානුපාතික ක්‍රමය අතර 60 ට 40 අනුපාතනයට මහජන නියෝජිතයින් පත් කෙරෙන ක්‍රමයක් පිළිබද පොදු එකගතාවයකින් යුතුව සිටී.  එහි දී සිදුවන සංඛ්‍යාලේඛණ විග්‍රහය, පසුගිය මැතිවරණ ආශ්‍රිතව දේශපාලන පක්ෂ වෙත හිමිවන නියෝජනය පිළිබද තොරතුරු මේ වන විට කැෆේ සංවිධානයේ වෙබ් අඩවිය මගින් ප්‍රසිද්ධ කොට ඇත.

 150 ට 75 ක් ලෙස කේවල හා සමානුපාතික ක්‍රමයේ මිශ්‍රණයක් ද, ජාතික ලැයිස්තුවට මන්ත්‍රීවරුන් 25 ක් ද සහිතව 250 දෙනෙකුගේ පාර්ලිමේන්තුවක් සදහා වන යෝජනාව ඉදිරිපත් වූවේ ද දේශපාලන පක්ෂ විසින්මය. දැන් එම යෝජනාව වෙනුවට කේවල ක්‍රමයේ සහ සමානුපාතික ක්‍රමයේ 50 ට 50 යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කොට ඇත.  ඒ පිළිබදව දේශපාලන පක්ෂ අතර පොදු එකගතාවක් නොමැත.  විධායක ජනාධිපති ක්‍රමයේ බලතල අඩු කරනු ලැබූ සන්ධර්භයක සිට විග්‍රහ කිරීමේ දී පාර්ලිමේන්තුවට අති බහුතර බලයක් හිමි නොවන සහ එපමණටම සුඵතර බලයක් ද හිමි නොවන ක්‍රමයක් ස්ථාපිත කළ හැක්කේ 60 ට 40 ට අනුපාතනයට සැකසෙන මිශ්‍ර ක්‍රමයක් තුලින්ය යන්න කැෆේ සංවිධානයේ අදහසයි.

 එහි දී යම් දේශපාලන පක්ෂයකට, කණ්ඩායමකට පාර්ලිමේන්තුවේ නියෝජනය අහිමි නොවන තත්වය තහවුරු කිරීම සීමා නිර්ණයේ දී සහ ජාතික ලැයිස්තුව සම්බන්ධයෙන් වන නිර්ණායකයන් හි දී කටයුතු කිරීම වැදගත් වේ.  එය සිදු කළ යුතු සහ සිදු කළ හැකි ක්‍රියාවකි.  සුඵ දේශපාලන පක්ෂවලට විශේෂයෙන් ප්‍රධාන යම් දිස්ත්‍රික්කයක තෙවන සහ සිව්වන පරිමාවේ බලයක් සහිත කණ්ඩායම් හි නියෝජනය තහවුරු කිරීම එහි දී මුහුණදීමට සිදුවන ප්‍රමුඛ අභියෝගය වේ.  එම අභියෝගය ජය ගත නොහැකි කිසිදු ක්‍රමයකින් නියෝජිත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ අරමුණු සාක්ෂාත් නොවන බව පැහැදිලිය.

 50 ට 50 ක්‍රමය තුලින් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ හෝ මුස්ලිම් කොන්ග්‍රසයේ හෝ වතු කම්කරු වෘත්තීය සමිති දේශපාලන ධාරාවේ අභිලාශයන් ඉටු කර දිය හැකි බව බැලූ බැල්මට පෙනේ.  උතුරු නැගෙනහිර පළාත් හි දී ජාතික දේශපාලනයේ නිරත පක්ෂ වෙත ද මේ තත්වයට මුහුණ දීමට සිදුවේ.  50 ට 50 යෝජනාව ක්‍රියාත්මක කරන්නට උත්සහ දරන්නේ නම් කාන්තා නියෝජනය, වෘත්තිකයින් සදහා අවස්ථා විවර කිරීම, තරුණ නියෝජනය තහවුරු කිරීම වඩාත් වැදගත් වේ.  එසේ නොමැතිව, 50 ට 50 මිශ්‍ර ක්‍රමයක් තුලින් මනාප ක්‍රමයේ දුබලතා ජය ගැනීමට උත්සහ දැරීම පහසු නැත.  හොදම පරාජිතයින්ට අවස්ථාවක් ලැබෙනු ක්‍රමය වෙනස් කිරීම නම් පක්ෂ අභ්‍යන්තර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් නොමති  ලංකා දේශපාලනය නොගැලපෙන තත්වයක් බව අවධාරණය කල යුතු කරුණකි.

 සමානුපාතික ක්‍රමයක් යටතේ පැවැත්වෙන කුමන හෝ මැතිවරණයක දී නැවත පාර්ලිමේන්තුවට තුනෙන් දෙකක බලයක් ලබාගත නොහැකි බව ත්, මැතිවරණ ක්‍රමයේ ධණාත්මක සංශෝධනයකට කදිම අවස්ථාව මෙය බවත් අප වටහා ගත යුතුව ඇත.  එම අවස්ථාව බල දේශපාලනයේ ගොදුරක් බවට පත්වී විනාශවීයාම වලක්වා ගැනීමට අප සැමගේ වගකීමක් ද වේ.

 කීර්ති තෙන්නකෝන්

විධායක අධ්‍යක්ෂ/කැෆේ සංවිධානය                 2015 මාර්තු 19

      සමාන ශක්ති හා සමාන ස්කන්ධ

March 19th, 2015

  නලින් ද සිල්වා   

 ඩී එස් සී උපාධිධාරී සේවාර්ජිත (සම්මානිත) මහාචාර්ය අශෝක අමරතුංග මහතා කිසි දිනෙක බටහිර විද්‍යාව පට්ටපල් බොරු ය යන්නෙන් මා කියන දෙය බිඳහෙළීමට කිසිදු තර්කයක් කිසිදු සාධකයක් කිසි දිනෙක ගෙන ආවේ නැත. එයට ප්‍රධාන හේතුව මා කියන දෙය ඔහුට අවබෝධ නොවීම යැයි සිතිය හැකි ය.  මා අවුරුදු විසිපහකට අධික කාලයක් තිස්සේ ලියූ ලිපි නොකියවා ලිපි කිහිපයක් පමණක් හරි අවබෝධයකින් තොරව නොකියවීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඔහු අමාරුවේ වැටුණේ ය. මගේ දැක්ම මට තේරෙන බුදුදහම මත පදනම් විය. එය ද අවුරුදු ගණනක් තිස්සේ විකාශය වූවකි. එහෙත් අමරතුංග මහතා සිතන්නේ මා ගැලවීම සඳහා අවසානයේ දී බුදුදහම වැරදි අර්ථකථනයක් සහිත ව යොදාගත් බව ය.

 මගේ දර්ශනය නැවතත් මා සඳහන් කරන්නේ අමරතුංග මහතා වෙනුවෙන් කරුණු ඉදිරිපත් කිරීමට බෝධි ධනපාල මහතා ද ඒ නිවැරදි ව වටහා නොගත් බැවිනි. මා සඳහන් කරන්නේ නිරීක්‍ෂකයාගෙන් තොරව වාස්තවික ව පවත්නා ලෝකයක් නැති බව ය. 1986 තරම් ඈතක දී පළකළ මගේ ලෝකය කෘතියෙහි මූලික තේමාව එයයි. අප එකිනෙකාට එකිනෙකාගේ වූ ලෝක ඇත. ඒ ඒ ලෝක යනු එකිනෙකා විසින් අවිද්‍යාව (අවිජ්ජා පච්චයා සංඛාරා) හේතුවෙන් නිර්මාණය කෙරෙන දැනුම ය. ඒ ඊනියා ලෝකයක් පිළිබඳ දැනුමක් නො වේ. එකිනෙකාගේ ලෝකය  යනු එකිනෙකාගේ දැනුම ය. බුදුන් වහන්සේ මේ බඹයක් පමණ වූ සිරුරෙහි ම ලෝකය පැනවූහ. ලෝකය යනු දැනුම ය. නිරීක්‍ෂකයාගෙන් තොරව ලෝකයක් පවතින්නේ යැයි බුදුන් වහන්සේ ඒකාන්ත ව දේශනා කළ ස්‍රත්‍රයක් සංදර්භය සහිත ව හැකිනම් ගෙනහැර දක්වන මෙන් ඊනියා වාස්තවික බෞද්ධයන්ගෙන් ඉල්ලමි.

 අප පෘථග්ජනයන් එකිනෙකා ලෝක නිර්මාණය කරන්නේ යම්කිසි චින්තනයක් මත පදනම් ව (චින්තනය ද අපේ නිර්මාණයක් වෙයි) යම්කිසි සංස්කෘතියකට සාපේක්‍ෂ ව ය. ඒ දැනුම නිර්මාණය කෙරෙන්නේ පෘථග්ජන වූ සත්්ත්වයන්ගේ මනසෙනි. මනස ද මනසෙහි නිර්මාණයක් බව මම බොහෝ අවස්ථාවල සඳහන් කර ඇත්තෙමි.  දැනුම, එනම් අපේ පෘථග්ජන දැනුම, කොටස් දෙකකට වර්ගීකරණය කළ හැකි ය. ඒ ප්‍රත්‍යක්‍ෂ වන සෘජු දැනුම් හා ප්‍රත්‍යක්‍ෂ නොවන වක්‍ර දැනුම් ය. ප්‍රත්‍යක්‍ෂ ද කොටස් දෙකකට බෙදිය හැකි ය. ඒ මනසින් පමණක් නිර්මාණය කෙරෙන සෘජු දැනුම් හා මනස පංචෙන්ද්‍රියන් උපයෝගී කරගනිමින් නිර්මාණය කරන සෘජු දැනුම් යනුවෙනි. පෘථග්ජනයන්ගේ සෘජු ප්‍රත්‍යක්‍ෂ දැනුම් සියල්ල බොරු ය. මුසා ය. අවශ්‍ය නම් මායාකාරී ය.

 ප්‍රත්‍යක්‍ෂ නොවන වක්‍ර දැනුම් යනු වියුක්ත සංකල්ප, ප්‍රවාද ආදිය යොදා ගෙන නිර්මාණය කෙරෙන දැනුම් ය. සෘජු ප්‍රත්‍යක්‍ෂ දැනුම් තේරුම් කර දීම  සඳහා මෙම වියුක්ත කතන්දර නිර්මාණය කෙරෙයි. මේ කතන්දර හුදෙක් හිතළු ය. ඒ හිතළුවලින් ලබාගන්නා නිගමන නැවතත් සංයුක්ත සෘජු ප්‍රත්‍යක්‍ෂ සංසන්දනය කර යම් සාර්ථකත්වයක්් පෙන්වන හිතළුවලට ප්‍රවාද යැයි කියනු ලැබෙයි. මේ හිතළු ප්‍රත්‍යක්‍ෂවලටත් වඩා බොරු ය. එබැවින් ඒවාට පට්ටපල් බොරු යැයි කියමු.

 මෙහි දී අවධාරණය කළ යුතු කරුණක් නම් සෘජු ප්‍රත්‍යක්‍ෂවල ද සංකල්ප ඇති බව ය. සංස්කරණය කෙරුණු සංකල්පවලින් තොර දැනුමක් නැත. බටහිර විද්‍යාවේ ඇත්තේ වියුක්ත ප්‍රවාද ය. ඒ පට්ටපල් බොරු ය. බටහිර විද්‍යාවේ කෙරෙන ප්‍රධාන වරදක් නම් වියුක්ත ප්‍රවාදවලින් නිගමනය කෙරෙන කරුණු සංයුක්ත ප්‍රත්‍යක්‍ෂ සමග සංසන්දනය කිරීම ය. එයට අමතරව ඌනිතවාදය,  උද්ගමනය, සාධාරණීකරණය ආදී සංයුක්තයට පිටින් යන කරුණු ද වෙයි. එ සියල්ල පට්ටපල් බොරු වෙයි. අමරතුංග මහතාත් ධනපාල මහතාත් ඌනිතවාදයෙහි හිරකරුවෝ වෙති. ඔවුන් සියල්ලෙහි ප්‍රවාදයක් (Theory of everything) ගැන කතාකරන්නේ ඔවුන් වැනි ම වූ බටහිර  හිරකරුවන් අනුගමනය කරමිනි.

 කෙසේ වෙතත් බටහිර විද්‍යාව පට්ටපල් බොරු බවට මා ඉදිරිපත් කළ කිසිවකට  අමරතුංග මහතා හෝ ධනපාල මහතා හෝ පිළිතුරක් දී නැත. ඒ වෙනුවට ඔවුන් කරන්නේ මා බටහිර විද්‍යාව නොදන්නා බව කීම ය. එමගින් මගේ තර්ක කෙරෙහි අවිශ්වාසයක් දැනවීමට ඔවුන් කටයුතු කරනවා විය හැකි ය. එහෙත් එය ද තර්කානුකූල නො වේ. මගේ බටහිර විද්‍යාව පිළිබඳ දැනුම වැරදී යැයි සිතමු. එනම් ඔවුන් කියන ආකාරයට මා ක්වොන්ටම් භෞතිකය හා සාපේක්‍ෂතාවාදය නොදන්නේ යැයි සිතමු.

 එහෙත් එපමණකින් සෘජු දැනුම් හා වක්‍ර දැනුම් බොරු හා පට්ටපල් බොරු යැයි මා කියන්න වැරදි යැයි ඔවුන්ට නිගමනය කළ හැකි ද? එය කිනම් තර්කයට එකඟ ද? මොවුන් තර්ක කිරීමටවත් නොදන්නා බව පැහැදිලි ය. එහෙත් අප ඔවුන් කියන දෙයට පිළිතුරු දෙන්නේ  ඔවුන් බටහිර විද්‍යාව නොදන්නා බව පෙන්වා දීම සඳහා ය. මොවුන් දෙදෙනාට අමතර ව දැන් ආචාර්ය චන්ද්‍රසිරි ධර්මවර්ධන මහතා ද ඔවුන්ට එකතු වී සිටියි. මට ධර්මවර්ධන මහතා කිසි දිනෙක මුණ ගැසී නැත. ඔහු කැනඩා ජාතික පර්යේෂණ මණ්ඩලයේ   (?) ක්වොන්ටම් භෞතික විද්‍යා අංශයේ ද මොන්ට්‍රියල් විශ්වවිද්‍යාලයේ ෙසෙද්ධාන්තික භෞතික විද්‍යා අංශයෙහි ද සේවය කරන්නේ යැයි කියැවෙයි. ධර්මවර්ධන මහතා ද තම මාර්තු 11 වැනි දින පළ වූ  ලිපියෙන් ඉදිරිපත් වී සිටින්නේ බටහිර විද්‍යාව පට්ටපල් බොරු යැයි මා කියන්නට පිළිතුරු දීමට නොව E=mc*2 සමීකරණය පිළිබඳ  මගේ ඊනියා නොදැනුම හෙළිදරවු කිරීමට ය. ඒ මහතාගේ ඊනියා හෙළිදරවුව ගැන කතාකිරීමට පළමු අපි ඒ සමීකරණය පිලිබඳ ධනපාල මහතා මාර්තු 04 වැනි දින දැක්වූ අදහස තවදුරටත් විග්‍රහ කරමු.

 ධනපාල මහතා  එහි මෙසේ කියා ඇත.   “නලින් ද සිල්වා මහතා E=mc*2  බව සඳහන් කරමින් මෙවැනි ද්විත්වයක් නොමැති බව කියයි. සිල්වා මහතා ගේ මතය අනුව එක ම ශක්තියක් (E) ඇති මූල අංශු දෙකකට එක ම ස්කන්ධයක් (m) තිබිය යුතු ය. මෙය සම්පූර්ණයෙන් වැරැදි ය. එක ම ශක්තියක් ඇති ඉලෙක්ට්රොනයක්, ප්රොටෝනයක් (proton) සහ ෆොටෝනයක් (photon) වෙනස් ස්කන්ධයන් ඇති අංශු බව ද, ෆොටෝනයට ස්කන්ධයක් නැති බව ද අපි දනිමු.”

 මගේ මතය අනුව එකම E ශක්තියක් ඇති මූල අංශු දෙකකට එකම ස්කන්ධයක් තිබිය යුතු බව ධනපාල මහතා කියයි. ධනපාල මහතා මගේ ප්‍රකාශවලට තමන් කැමති අර්ථකථන දෙයි. මූල අංශු දෙකක් නොව අංශු දෙකක් යම් අවස්ථිති සමුද්දේශ රාමුවක එකම ශක්තියකින් යුක්ත නම් ඒ අංශු දෙකට එකම ස්කන්ධයක් තිබිය යුතු ය. එය වැරදි යැයි ධනපාල මහතා කියන්නේ ද? පැහැදිලි ව ම E=mc*2  සමීකරණයෙන් කියන්නේ එය නො වේ ද? යම් අවස්ථිති සමුද්දේශ රාමුවක අංශු දෙකක ශක්ති සමාන නම් ඒවාහි ස්කන්ධ ද සමාන වි යුතු ය. ඒ එසේ නොවේ නම් E=mc*2 සමීකරණයෙන් කියැවෙන්නේ කුමක් ද?

 ධනපාල මහතා අවස්ථිති සමුද්දේශ රාමු යන්න අමතක කරයි. විශ්වවිද්‍යාලයේ ව්‍යවහාරික ගණිතය ඉගෙන ගන්නා සිසුවකු පළමුවැනි වසරේ දැනගන්නා ප්‍රධාන ම කරුණ නම් යමක් මනින්නේ යම් රාමුවක බව ය. යම් නිරීක්‍ෂකයකුට  සාපේක්‍ෂව බව ය. ධනපාල මහතාට සමුද්දේශ රාමු නැත. එය එසේ වූයේ ඇයි ද යන්නට මම හිතළු පිළිතුරු දීමට ඉදිරිපත් නො වෙමි. ධනපාල මහතා විද්‍යොදය විශ්වවිද්‍යාලයෙහි ඉගෙන ගන්නා කාලයෙහි චන්ද්‍රසිරි ධර්මවර්ධන මහතා ද එහි ආචාර්යවරයකු ව කටයුතු කර ඇත. අද දෙදෙනාම කැනඩාවේ විවිධ ආයතවල සේවය කරති.

 පැහැදිලිව ම ධනපාල මහතා කියන්නට තැත් කරන්නේ ගුරු ධර්මවර්ධන මහතා කියන  දෙයකි. එහෙත් ධනපාල මහතාට එය නිරවුල් ව පැවසිය නො හැකි ය. ඔහු මූල අංශු ගැන කියන්නේ කුමක් ද? මූල අංශු දෙකකට, උදාහරණයකට ප්‍රෝටෝනයකට හා ඉලෙක්ට්‍රෝනයකට, එකම අවස්ථිති සමුද්දේශ රාමුවක එකම ශක්තියක් තිබේ යැයි ඔහු කියන්නේ ද? ඒ එසේ නම් අදාළ ප්‍රෝටෝනයට හා අදාළ ඉලෙක්ට්‍රෝනයට එකම ස්කන්ධයක් තිබිය යුතු ය. ඒ එසේ නොවේ නම් එනම් ප්‍රෝටෝනයේ හා ඉලෙක්ට්‍රෝනයේ ශක්ති එකම සමුද්දේශ රාමුවක සමාන නොවේ නම් අදාළ ප්‍රෝටෝනයට හා ඉලෙක්ට්‍රෝනයට එකම ස්කන්ධයක් නැත.  “එක ම ශක්තියක් ඇති ඉලෙක්ට්රොනයක්, ප්රොටෝනයක් (proton) සහ ෆොටෝනයක් (photon) වෙනස් ස්කන්ධයන් ඇති අංශු බව ද, ෆොටෝනයට ස්කන්ධයක් නැති බව ද අපි දනිමු.”  ධනපාල මහතා කරුණාකර මේ වාක්‍ය පැහැදිලි කරන්නේ ද?

 අපි ලබන සතියේ දී ධර්මවර්ධන මහතා ප්‍රකාශ කරන දෙය ඔහු උපුටා දක්වමින් ම සලකා බලමු. ඔහු ෆෝටෝනයේ ස්කන්ධය ගැන ,කියන දේ වැරදි බව ඔහු ඉදිරිපත් කරන සූත්‍ර භාවිතාවෙන් ම පෙන්වමු. එමෙන් ම අප ෆෝටෝනයකට ස්කන්ධයක් නියම කරන්නේ කෙසේ ද යන්න ද ඒ සූත්‍ර ආශ්‍රයෙන් ම පැහැදිලි කරමු.

 නලින් ද සිල්වා

2015 මාර්තු 18

Former President’s Decision To Contest The Prime Ministerial Post Good For Sri Lanka Not For Her Internal As Well As External Adversaries!

March 18th, 2015

Insight By Sunil Kumar,

March 18th, 2015

 The breaking News that Former President Mahinda Rajapaksa has decided to contest for the post of Prime Minister under the Sri Lanka Labour Party at the next Parliament elections probably has the likes of President Sirisena and  pro tem Prime Minister Wickremasinghe jittery and contemplating  what adverse effect it might have on them in the event of a victory for Mr Rajapaksa!

Needless to say it would be in the form of a mini tremor that could have Sirisena and his supporters quaking and some pondering their political futures for all the bad blood already being generated by some of them against the former President!


It is also imperative to ensure the safety of the former President as he plans his agenda and conducts his campaign where all safety measures will be needed to be placed in high priority to avoid any calamities that could plunge the Nation into chaos.

One thing is for certain, Mr Rajapaksa is no pushover, nor does he have a tainted track record like some within the present administrative setup who are trying their utmost to discredit and suppress him indicative of their nervousness about him and why  a win for him could be opportune for Sri Lanka at a time where the present administration is indicating many loopholes and weaknesses that could adversely affect Sri Lanka both politically as well as economically where primarily there is also the danger of playing into the hands of the Tamil diaspora, the TNA and former Tamil Tiger supportives which also extends to Tamil Nadu ever watchful of cracks in  Sirisena  administered Sri Lanka where the presence of Rajapaksa will certainly keep such trepidations at bay.

Most  of Sri Lanka (other than those who don’t want to know) as well as the world, knows that he is not someone to be trifled with when given responsibility where the only reason he is not commander in chief is due solely to the betrayals he faced at the hands of some of his trusted allies who combined with his enemies to oust him over issues that were more insignificant than the significance of how he championed Sri Lanka into being a terrorist free Asian Nation that earned the respect of most of the world apart from the apathetic entities who believed the sob stories of the defeated.
Something which veritably albeit unfortunately for Sri Lanka projected his enemies towards their own ambits and are now seated in power but already that seems to be in jeopardy of being reversed in the not too distant future provided Rajapaksa has the renewed backing of an already frustrated and disgruntled Sinhala Nation ready to give him another chance and he conducts his direction towards the cause equitably and conscientiously which most believe he will.

Therefore as Labour Party leader Mr. A. S. P Liyanage has said that the former President had talks with his party on the matter and has also gathered support for the move from some Sri Lanka Freedom Party (SLFP) members it augurs well for Sri Lanka and not so much for his adversaries who apart from respecting him also fear him!.

Reflective of the attitude of those who once benefitted from his benevolence towards them as a leader yet undercut him eventually when Mahinda Rajapaksa had decided to contest under the Sri Lanka Labour Party after failing to secure the full support of the SLFP to be the Prime Ministerial candidate of the SLFP there are indications of axiety amomg some which In all probabilities are due to a dormant fear of his capacity to override them but  regardless of whatever ticket he contests on. one cannot rule out his chances!!

Mr.A. S. P Liyanage, a leading businessmen in Sri Lanka, had contested past Presidential elections but had often used his time on State media during election campaigning to speak in support of the former President which is indeed a most gracious gesture which could be beneficial to all of Sri Lanka as many have already begun chanting “JAYAWEWA!”

Derailing Constitutional Change 19th Amendment:

March 18th, 2015

Courtesy Island

There is a Turkish poem the authorship of which has been attributed wrongly to many people including William Shakespeare and Bob Marley. It goes:

You say that you love rain, but you open your umbrella when it rains.

You say that you love the sun, but you find a shadow spot when the sun shines.

You say that you love the wind, but you close your windows when wind blows.

This is why I am afraid, you say that you love me too.

We witnessed somewhat similar happeningtwo weeks ago. Many politicians informed in public that they loved Senaka Bibile drug policy. But, when they got a chance to implement it, they looked for cover and Minister Rajitha Senaratne introduced a caricature of it. Similarly, Dr N M Perera’s critique of the 1978 Constitution has been praised and promises have been made to draft an amendment incorporating his views. Fifty days after the Presidential Election we saw a legal draft of the 19th Amendment that almost totally disregarded N M’s visionary critique of the 1978 Constitution.


What is included in the draft 19th Amendment to the Second Republic Constitution of 1978 may be divided into two sub categories. Before I turn to them it is essential to discuss noticeable ‘silences’. However, what the 19th Amendment is silent on is as important as what is present in it. If someone is seeking changes to the state structure to make it more democratic and ensure good and accommodative governance while totally disregarding the national question that is one of the key issues flagged in the constitutional discourse since the early 1980s, it is nothing but hypocrisy. Dr N M Perera referring to some positive features of the Constitution of 1978 on the issue of language wrote: “Chapter IV no longer satisfies. What might have satisfied the Tamil community twenty years back [he referred to parity of status to which the Lanka Samasamaja Party fought for] cannot be adequate twenty years later. Other concessions along the lines of regional autonomy will have to be in the offing if healthy and harmonious relations are to be regained” (A Critical Analysis of the 1978 Constitution, 2013, p. 16).Ironically, even after 60 years, the so-called guardian of democracy have not even given an iota of attention to this burning issue. ‘Silences’ more than what is present speak louder. Should the Tamil National Alliance and Muslim Congress vote for the 19th Amendment as it is without proposing an amendment incorporating the respective demands of the numerically small communities/ nations?

Two issues that have been attempted to address by the draft 19th Amendment are (1) the changes to the executive presidential system and (2) the changes to ensure good governance.

Good Governance

To ensure good governance, eliminate waste and corruption and protect the independence of the judiciary two principal suggestions have been made. The first is to bring in with modifications the principles upheld in the 17th Amendment as it was almost nullified by the brining in of the 18th Amendment to the Constitution by the UPFA government. Hence it reestablishes a powerful constitutional council. One of the key drawbacks of the constitutional council of the 17th Amendment was that the President by not appointing his/her nominee would have stopped the functioning of the 17th Amendment mechanism. Some time ago Ravi Jaywardena and I filed a FR case to address this issue. The 19th Amendment has corrected this by proposing 41E (8). This is commendable. However, one ambiguity remains though it may not upset the functioning of the Constitutional Council. In case of the President appointing a member of the Constitutional Council under 41A (d), should he act on the advice of the Prime Minister? If it is the case (I am not clear), what is the purpose of this seat of the Constitutional Council?

While welcoming the establishment of the Constitutional Council mechanism as an improvement of the present system of governance, two key issues may be raised. Those who watched the revealing two British comedy series, Yes Minister and Yes Prime Minister, may justifiably anticipate a strong trend of bureaucratization as a result of these changes unless countervailing forces are put in motion. Distancing some of the executive branches from the influence of masses is a notion that is associated with the principle of the separation of powers.

However, if there is no mechanism to strike a balance, this may lead to bureaucratize the state empowering the elitist bureaucrats and the upper segment of the population. To avoid this, the mechanism introduced in the 1972 Constitution was to subordinate the public services to the state assembly. However, this has led, as we witnessed in the last 40 years, to the politicization of the public service. How to avoid these two trends is basically a practical issue that has a lot to do with factors other than constitutional and legal niceties. One way of countering bureaucratization is to broaden the composition of the committees allowing trade unions, mass organizations and others to participate.

The second institutional mechanism devised in the 19th Amendment in order to ensure good governance is the setting up of what is called the Council of State. It has 65 members out of which 36 are appointed by the Prime Minister and the Leader of the Opposition. Nine Chief Minister will be the ex officio members of the council while the remaining 20 are appointed by the political parties represented in Parliament. This is not a second chamber and it in my opinion would not perform any useful function.Weighing its stated objectives and functions against the cost of maintain 56 new members plus its officials may be described as an utter waste of public money.

Executive Presidential System

All the criticisms levelled against the 1978 Constitution and the executive presidential system by NM Perera apply equally to the system proposed by the 19thAmendment. It does not propose to abolish the executive presidential system but to preserve its hybridity by making it more unstable and contradictory. The proposed amendment tends to create a new distinction between the state and the government. Nonetheless, it has failed to make this distinction clear and rigorous. The implication it provides is that the President is the head of the state while the Prime Minister the head of the government.

“42. (1) There shall be a Cabinet of Ministers charged, subject to the provisions of the Constitution, with the direction and control of the Government of the Republic.

(2) The Cabinet of Ministers shall be collectively responsible and answerable to Parliament.

(3) The Prime Minister shall be the head of the Cabinet of Ministers.”

According to the above, the Cabinet of Ministers is the Government and its head is the Prime Minister. Hybridity has been once again maintained by dividing executive power between the President and the Cabinet of Ministers. In 1972 Constitution as well as in 2000 Constitutional draft President was a nominal head of executive and the real power of the state as well as the government were supposed to be exercised by the Cabinet of Ministers.

If the President can exercise some powers, one may raise the question what would be the mechanism for the resolution of a conflict between the President and the Cabinet of Ministers. When there exist two elected bodies, elected directly by the people, it may be a violation of the principle of election if one elected body is made subservient to other. Although 1978 Constitution has degraded Parliament, it has had the powers to check the President in many ways. The President responded to this by giving ‘bribes’ to the Parliamentarians to save his skin. The proposed Amendment has made the elected president virtually a nominal unelected president thus downgrading the power of the people. Why the President should be elected if s/he should act always on the advice of the Prime Minister? Why spending enormous amount of money and resources on presidential elections?

To satisfy the image of the President, 19th Amendment introduced some banalities as functions of the President. Let me focus on Article 33 (1) that states: “The President shall be the symbol of national unity.” In the USA, this can be said with some justification as the Electoral College system provides a semblance of ‘national’ stature to the presidency. What is the mechanism that is devised to ensure that the substantial number of votes of the numerically small and nations and ethnic groups is needed for someone to be elected President? The way in which the President is elected does not have such a guarantee.

Article 38 (d) and (e) is a gross violation of the choice of the peoples as 38 (d) allows for a committee consisting the Speaker, the Prime Minister and the Chief Justice to declare that President is incapable of discharging his/ her duties. Here no suggestion even to consult the Leader of the Opposition!! According to 38 (e) the Parliament can also remove the President by two third majority of the House.

President J R Jayewardene devised the 1978 Constitution to maintain the power constellation that emerged at the parliamentary election of 1977. Although there was a theoretical possibility of ‘a conflicting situation that could arise out of the constitutional relationship between an elected president and an elected Parliament” (as said by Dr Colvin R de Silva), it was avoided by the huge UNP majority in Parliament. In that sense the 1978 Constitution was a constitutionalization of the post 1977 situation. In this sense, I would argue that that the 19th Amendment is not a response to the long term constitutional needs of the country but an attempt at the constitutionalization of the post January 8 situation. “Such rapid [and unthoughtful] changes make for instability, insecurity and disloyalty”.

What is to be done?

My submission is that instead of going for piecemeal reforms, a Constituent Assembly should be convened to write a new constitution for Sri Lanka. The representatives of the numerically small nations and ethnic groups should be given some kind of veto power as regards constitutional clauses. Of course, this should be a long term process. Since the 1978 Constitution and its amendment have created so many issues with regard to democracy, good governance, and peoples’ rights, some provisional measures may definitely be welcome. Keeping the structure of the 19th Amendment intact, I wish to submit three proposals:

1. Amend the Constitution eliminating its hybrid character by going back to the Cabinet system of government making the present President the Prime Minister and the head of the Cabinet;

2. Repeal the 18th Amendment and add to 17th Amendment 41E (8) of the 19th Amendment.

3. Delete the idea of the setting up of the Council of the State that is an utter waste of money.

The writer is the co-coordinator of the Marx School.


හිටපු ජනපති අද අනුරපුර, පොළොන්නරුව, කෑගල්ල සන්ධාන නියෝජිතයින් හමුවේ

March 18th, 2015

අනුර බාලසූරිය Courtesy Divaina

හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‌ෂ මහතා අද (19 දා) දිනයේදී අනුරාධපුර, පොළොන්නරුව හා කෑගල්ල දිස්‌ත්‍රික්‌කවල එක්‌සත් ජනතා නිදහස්‌ සන්ධානයේ පළාත් පාලන ආයතන මහජන නියෝජිතයන් හමුවීමට නියමිතය.මෙම හමුව නාරාහේන්පිට අභයාරාම විහාරස්‌ථාන පරිශ්‍රයේදී පැවැත්වේ.

පසුගිය ජනාධිපතිවරණයේදී මහින්ද රාජපක්‌ෂ මහතාට සහයෝගය ලබාදුන් එම මහජන නියෝජිතයන්ට ස්‌තුතිය පළකිරීම සඳහා මෙම සුහද හමුව සංවිධානය කර තිබේ.

පෙරේදා (17 දා) ඒ මහතා බස්‌නාහිර පළාතට අයත් කොළඹ, ගම්පහ හා කළුතර දිස්‌ත්‍රික්‌කවල සන්ධානයේ පළාත් පාලන ආයතන මහජන නියෝජිතයන් හමුවූ අතර ඊට දිස්‌ත්‍රික්‌ක තුනේ සන්ධානයේ පළාත් පාලන ආයතන නියෝජනය කරන මහජන නියෝජිතයන් 528 දෙනාගෙන් 409 දෙනෙක්‌ සහභාගි වූහ.

ගම්පහ දිස්‌ත්‍රික්‌කය නියෝජනය කරන එම පළාත් පාලන ආයතන නියෝජිතයන් 223 දෙනාගෙන් 173 දෙනකුත් කළුතර දිස්‌ත්‍රික්‌කය නියෝජනය කරන 152 දෙදෙනාගෙන් 141 දෙනෙක්‌ද කොළඹ දිස්‌ත්‍රික්‌කය නියෝජනය කරන 137 දෙනාගෙන් 97 දෙනෙක්‌ පැමිණි තිබේ.

Copyright © 2015 All Rights Reserved. Powered by Wordpress