Ranil’s dictatorship & poor leadership

August 9th, 2015

S. Akurugoda

Ranil Wickremesinghe who took over after the assassination of Gamini Dissanayake, unlike the record kept by the UNP’s previous leaders, continues to remain in the leadership after the loss of  29 elections including several presidential, parliamentary and provincial council elections under his leadership

Over 60 UNP MPs have left the party since he assumed office and many allege that irrespective of the party constitution, Ranil is not a democratic leader but a dictator.

UNP Constitution was amended by Ranil Wickremesinghe at a Conference held at Kataragama to suit his interests. He had changed some provisions of the Constitution for his own benefits. He had secretly brought in these changes.

When Gamini Dissanayake became the party leader, Ranil was kept down. The insecurity that he felt at that time made him plan the entire secret operation of amending the Constitution to make his position secure.

That was the main reason why UNP could not change its leadership. Ranil had included provision in the party constitution to the effect that the leadership can be changed only if it falls vacant. This means that he must resign or die!

The UNP’s early Constitution was somewhat a democratic one. President J.R. Jayewardene effected some changes to make the party leader more powerful but Ranil made it worse to feel he is secure. Before talking about restoring democracy in the country, he should take steps to restore democracy within the party.

Ranil had lost credibility among the party supporters for his childish and irresponsible statements, especially during the military operations against the LTTE, wanted the LTTE to survive further so that he could capture power.

Following excerpts of the interview with Rukman Senanayke appeared the Sunday Observer dated 9th May 2010, (http://www.sundayobserver.lk/2010/05/09/pol09.asp) provide the most of the answers to the questions of Ranil’s qualities of dictatorship and poor leadership.

Q: It is no secret that the UNP’s strong foundation has shattered. What is the main reason for the party to face this crisis situation ?

A: Yes, I agree that the UNP’s strong foundation is shattered. It was the only political party that had a strong footing from the beginning but the present leadership has destroyed it very badly. The policies that he pursued kept away the voters from the party completely. Some of his statements made the Sinhala Buddhist voters upset and the party’s downfall started with them.

We had branch organisations with wide public representation. It was replaced by party organizers according to the whims and fancies of individuals. Consequently we lost our village voter base badly.

These are some of the main causes, other than the poor leadership, for the UNP to suffer today.

Q: When the leader is performing poorly heads roll but this is not happening in the UNP though the senior UNPers are clamouring for a cleanup. Why ?

A: It is mainly because the UNP Constitution was amended by Ranil Wickremesinghe at a Conference held at Kataragama to suit his interests. He had changed some provisions of the Constitution for his own benefits. He had secretly brought in these changes.

Q: You are now only making this claim but why didn’t you oppose these changes at that Conference ?

A: No body suspected the leader at that time. When the leader brings in changes no one would think that they were aimed at destroying the Party.

Even an ordinary party supporter would think about the future of the party but this man is different! Nobody questioned him and nobody looked at the documents as we did not suspect him. He did it in a very subtle way.

When Gamini Dissanayake became the party leader, Ranil was kept down. The insecurity that he felt at that time made him plan the entire secret operation of amending the Constitution to make his position secure.

That was the main reason that we could not change the leadership. He had included provision in the party constitution to the effect that the leadership can be changed only if it falls vacant. This means that he must resign or die!

Q: It is said that the UNP Constitution itself leads to dictatorship. Will there be changes in it with the proposed constitutional reforms after July ?

A: The UNP’s early Constitution was a democratic one. President J.R. Jayewardene effected some changes to make the party leader more powerful but Ranil made it worse to feel he is secure. Before talking about restoring democracy in the country, he should take steps to restore democracy within the party.

Q: Independence of the provisions of the party Constitution, why do you think that the UNP cannot change its leadership? Is it because the party lacks unity ?

A: All this time we abided by the Constitution. A Number of times the matter of changing the Constitution was taken up.

Various proposals including devolving power were brought up but he outmanoeuvred them all to make his position secure.

We had a collective approach on several occasions. We tried our best to make him aware of the danger but we failed in each and every attempt we made.

Q: Do you believe that UNP could rise up as a strong political party under a new leadership ?

A: As long as the present leader is hooked to the leadership, the party will not recover.

If he is removed we can revamp the party to make it stronger.

Q: If you expect a new leader, what are the main changes that he should bring in to make the party stronger?

A: Most importantly we have to tap our power-base again. We have to start our propaganda campaign at village level. Our ideas and future plans should reach out to the periphery. This is a two-way process. The new leadership needs to have the common touch to make the party stronger. The UNP was a party which felt the heart beat of the ordinary people and this was completely eroded under the present leadership.

The other important job for the new leadership is confidence building. The UNP is the biggest political party in Sri Lanka. Mis- trust made Ranil to face continuous election defeats.

Q: You were outspoken on defeating the LTTE militarily. Don’t you think that this triggered him to delete your name from the National List ?

A: Yes, I too believe that it resulted in scraping my name from the list. When the government was genuinely fighting the LTTE to eradicate terrorism, I openly commended the move. He never thought that the LTTE would be defeated but he wanted the LTTE to survive for him to come into power.

I openly said that terrorism was not an issue of any particular person but it is a national issue which needs collective effort to finish it off. I explained that Sinhala, Tamil or Muslim or any other group engaging in violent activities are terrorists because democracy doesn’t have freedom fighters. In a democracy, any body who takes up arms, is a terrorist. My view was that as the Opposition we must give our fullest support to the existing government to destroy terrorism. We should not make petty political gains when addressing national issues.

In 1971, when the JVP insurgency broke out, Dudley Senanayake and J.R. Jayewardene supported the Sirimavo Bandaranaike government to resolve the issue. They acted in a very responsible manner.

When I highlighted this, he did not like my taking this line.

He harboured all these things with him and planned a plot against me.

Then again when Maj. Gen. Janaka Perera was killed I openly put the blame on the LTTE and requested the Opposition not to whitewash the LTTE. This too made Ranil upset.

Q: Do you mean to say that he had supported the LTTE and wanted the LTTE to survive?

A: I don’t say that he helped the LTTE openly but some of his activities and statements have created some suspicion. Some of those things have unfolded now.

He wanted the LTTE to survive. He thought if the LTTE is there he could capture power.

Q: However, Sajith Premadasa was invited by Ranil to be the assistant leader, the post that was held by you. How confident are you that Sajith can lead the party to a better future ?

A: We should always respect the party decision. If you talk to ten UNPers, nine would say that Sajith should be the party leader. So there is no way one can stop him becoming the party leader.

Can a party leader campaign against a district leader making public statements not to vote for him. Ranil did it in Monaragala. He went to Monaragala to block the votes of Madduma Bandara but the latter won. This is enough to show that the people don’t trust the UNP leader any more. They did not consider the leader’s request. He has lost credibility. People don’t trust him any more. People don’t take his childish statements seriously.

How many times did we, the seniors advise him? We tried many times and took every opportunity to correct him. He is a man who does everything to satisfy himself.

Q: Some senior UNPers had made serious allegations against the UNP leader, who they claim takes decisions in favour of several Colombo based individuals. Do you support this claim ?

A: Yes. Not only that he wants to satisfy some of his favourites in some districts as well. He will do any thing to satisfy his so-called friends.

For those who can remember the days around May 18th 2009 know where Ranil Wickramasinghe  was hiding in Europe while all those who love the country were jubilant. Ranil had to find an alternative route to reach home from the Katunayake Airport , via Minuwangoda, due to obvious reasons. TNA parliamentarians and the UNP leader’s clan of members didn’t have the backbone to appear in the parliament, when the President delivered his historical address to the nation after winning the war against terrorism, since the environment was certainly not supportive for them to appear before the general public due to their own past acts. (or Pera Karma).

After contesting and losing two presidential elections, one in 1999 and the other in 2005, the Ranil avoided obvious defeats in both  2010 and January 2015 due to his party’s opposition to the war against terrorism process, by supporting  so-called common candidates, while he was holding the leadership of the main opposition party.

S. Akurugoda

ශ්‍රී ලංකාවේ අනාගත ඉල්ලමට ඊලම හරස් වෙයිද ?

August 9th, 2015

අරවින්ද රුබසිංහ

ජාත්‍යන්තර සමුද්‍ර ප්‍රඥප්තියට අනුව ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර සහ උතුරු වෙරළට මඳක් ඈතින් පිහිටි ඛණිජ සහ ගෑස් නිධියක අයිතිය ඉදිරි වසර 5 තුළදී ශ්‍රීලංකාවට ලැබීමට නියමිතයි. මේ පිළිබදව උපාය මාර්ග ව්‍යවසාය කළමණාකාරී ආයතනයේ අධ්‍යක්ෂ සහ   ජාතික සමුද්‍ර කටයුතු කාරක සභා කාර්යාංශයේ සභාපති ක්‍රිස් තිලක ශ්‍රී ධර්මකීර්ති මහතා සමඟ කළ සාකච්ඡාවක් ඇසුරින් සකස් කළ වාර්තාවක් පාඨක ඔබගේ දැණුම පිණිස ඉදිරිපත් කරමි.

ජාත්‍යන්තර සමුද්‍ර නීති රීති වලට අනුකූලව ශ්‍රී ලංකාව ඔබ්බෙන් සමුද්‍ර පත්ලේ ඇති අති විශාල සම්පත් නිධියක අයිතිය සඳහා ශ්‍රී ලංකාව අයදුම් කර ඇත. මෙම අයදුම් පත එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයට ඉදිරිපත් කිරීම කලක් තිස්සේ පමා උනත් ආචාර්ය එන්. විජයනන්ද මහතාගේ සහය ඇතිව පිටු 450 කින් යුත් වාර්තාවක් ධර්මකීර්ති මහතා විසින් සකස් කර එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය විසින් නියම කොට තිබූ 2009 මැයි මාසයේ අයදුම් පත් භාරගන්නා අවසාන දිනයට පෙර ඉදිරිපත් කිරීමට සමත් විය. මේ කටයුත්ත සාර්ථක කරගැනීමට බ්‍රිතාන්‍ය, නවසීලන්ත සහ ශ්‍රී ලාංකික සමුද්‍ර විද්‍යා සහ භූ විද්‍යා විශේෂඥයන්ගෙන් සමන්විත කණ්ඩායමකගේ සහය ලබාගැනීමට ධර්මකීර්ති මහතා ප්‍රධානත්වය දැරූ උපාය මාර්ග ව්‍යවසාය කළමණාකාරී ආයතනය පියවර ගනු ලැබීය.

ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව දරුස්මාන් වාර්තාවත් යුධ අපරාධ චෝදනාත් එල්ල වූයේ මේ වකවානුවේම නිසා මෙම ඉල්ලුම්පතට යහපත් ප්‍රතිචාරයක් නොලැබෙනු ඇතැයි බොහෝ දෙනකු සිතුවද එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය විසින් එම යෝජනාව පිළගන්නා තත්වයට ගෙනඒමට මෙම විශේෂඥ කණ්ඩායම කටයුතු කරණු ලැබීය.

එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය මෙම අයදුම් පත් සලකා බලන්නේ ඒවා ලැබෙන අනුපිළිවෙල අනුවයි. ඒ අනුව අප කලින් සිටියේ 43 වන ස්ථානයේය. එහෙත් ඉහත කී  ආයතනයේ නිලධාරීන් සහ එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ ශ්‍රී ලංකාව නියෝජනය කරන විද්වතුන් කිහිපදෙනකු දැඩි පරිශ්‍රමයක් දරා එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය වෙත ඉදිරිපත් කරන ලද තීරණය යලි සලකාබැලීමට කෙරුණු ඉල්ලීම හේතුවෙන් ඉල්ලුම් පත් සලකා බැලීමට පැවැත්වෙන රැස්වීම් වාර ගණන වැඩිකිරීමට අවශ්‍ය ප්‍රතිපාදන සැපයීමට බෑන් කී මූන් මහතා එකඟ කරගෙන හැම රටක්ම ඉදිරිපත් කළ අයදුම් පත් සලකා බැලීම ඉක්මන් කරලීමට සමත් වී ඇත. මෙය මුළු ලෝකයේම රටවල යහපත සඳහා අප කණ්ඩායම විසින් කරන ලද මහඟු සේවයකි. එම කාලසටහන අනුව 2027 දී ගැනීමට නියමිත වූ ශ්‍රී ලංකාවේ අයදුම් පත 2018 සහ 2020 අතර කාලය තුළදී සළකා බැලීමට නියමිතයි.

ශ්‍රි ලංකාව ඉදිරිපත් කළ අයදුම් පතට ඇතුළත් කළ කරුණු වල විද්‍යානුකූල භාවයත්, එහි අන්තර්ගත දත්ත වල ඇති නිරවද්‍යතාවයත් දත්ත විශ්ලේෂණය සදහා උපයෝගී කරගනු ලැබූ තාක්ෂණ මෙවලම් සහ පරිගණක මෘදුකාංගවල ඇති යෝග්‍යතාවයත් අනුව මෙම අයදුම් පතට අනුමැතිය ලැබෙනු ඇතැයි පූර්ණ විශවාසයක් ඇත.

මෙම සම්පත් නිධිය ප්‍රමාණාත්මකව  වර්ග.කි.මීටර් දාහත් ලක්ෂයකි (1,700000). මෙම ප්‍රමාණය පිළිබදව පාඨක ඔබට නිවැරදි අදහසක් ඇතිකිරීමට සන්සන්දනාත්මක ලෙස කිවහොත් ශ්‍රී ලංකාවේ භූමි ප්‍රමාණය වර්ග.කි.මීටර් 65,000 කි. ශ්‍රී ලංකාව මෙන් 27 ගුණයකින් වැඩි මෙම සම්පත් නිධිය කි.මී. 20 ගැඹුරට පවතී.  ඉන්ධන සඳහා යොදාගත හැකි ගෑස්, ප්ලැටිනම්, ටයිටේනියම් යනාදි අතිශය වටිනාකමකින් යුතු ලෝහ සහ මූල ද්‍රව්‍ය වලින් මෙම නිධිය සමන්විත වේ. දැනුදු ලංකාවේ නැගෙනහිර වෙරළ ආශ්‍රිතව ඉල්මනයිට් නම් වූ ඛණිජ ද්‍රව්‍යය ඇති නමුත් අපි එයින් උපරිම ප්‍රයෝජන නොගන්නා බව කණගාටුවෙන් සඳහන් කළ යුතුව ඇත. උදාහරණ ලෙස කිවහොත් මෙම  ඉල්මනයිට් ටොන් එකක් සදහා ලෝක වෙළඳ පොලේ $160ක වටිනාකමක් ඇතත් අපි එය විදේශීය සමාගම් වලට විකුණන්නේ ටොන් එකක් $40 බැගිනි. අපෙන් $40 ට ගන්නා එම සමාගම් ඒවා නිසි පරිදි සකස් කොට විවිධ ලෝහ සහ මූලද්‍රව්‍ය ලෙස වෙන්කරගත් පසු ටොන් එකක් $16,000 බැගින් විකුණනු ලබයි. මෙම කාර්යය අප විසින්ම කරන්නේනම් ඒ සඳහා ආයෝජනය කළයුතු වන්නේ ඩොලර් මිලියන 200 ටත් අඩු මුදලකි.

කෙසේ වෙතත් අප අද කතාකරන සාගර පත්ලේ ඇති සම්පත් නිධිය මේ කිසිවක් හා සැසඳිය නොහැකි තරම් අති විශාල වටිනාකමකින් යුතුවේ. ශ්‍රී ලාංකිකයකුගේ ඒක පුද්ගල ආදායම ඩොලර් කෝටි ගණනක් වනු ඇත.

මෙම වාසනාව අප රටට ලැබෙන්නට ආසන්නව ඇති මේ මොහොතේ ඊටම ඈඳුනු අඳුරු සෙවනැල්ලක්ද වේ. එනම් උතුරු සහ නැගෙනහිර පලාත් සභා වලට ස්වයං පාලන අයිතිය දීමට අදහසක් මතුවීමයි. යම් ලෙසකින් පලාත් සභාවලට මෙම අයිතිය දුනහොත් මෙම සම්පතෙහි අයිතිය සමස්ථ ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගෙන් ගිලිහී එම පලාත් සභාවලට පමණක් ලැබෙනු ඇත. අළුතින් ලැබෙන සම්පත් නිධිය පමණක් නොව, ඉහත මා සඳහන් කළ ඉල්මනයිට් නිධියද අපට  අහිමි වනු ඇත.

දේශපාලන අනාවැකි අනුව මෙවර චන්දයෙන් පත්වන ප්‍රධාන පක්ෂ වලට තනිව ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීමට අවශ්‍ය තරම් බලයක් නොලැබුණහොත් තුන්වැනි පක්ෂයක සහය පැතීමට සිදුවනු ඇත. මෙම තත්වය ඇතිවන තුරු ඇතැම් පක්ෂ මහත් උනන්දුවෙන් බලා සිටී. බලයට කෑදර අප දේශපාලනඥයන් මහ ජනතාවගේ මතයත් රටට අහිමි වන ආර්ථික වාසිත් නොතකා සුළුතර  පක්ෂ විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලබන ඕනම කොන්දේසියකට එකඟ වන බව පෙර අත්දැකීම් අනුව අපට අවබෝධ කරගත හැකිය.

මෙම අවස්ථාව මඟ හැරියහොත් අපට ඒ වරද කිසිදා නිවරද කරගත නොහැකි වනු ඇත. එනිසා එවන් තත්වයක් ඇතිවුවහොත් එහිදී නිවැරදි තීරණ ගැනීමට දේශපාලනඥයන්ට බල කර සිටීමට අවශ්‍ය අවබෝධය මහ ජනතාව තුළ ඇතිකරළීම මෙම ලිපියේ අරමුණයි.

අරවින්ද රුබසිංහ

මස් වැද්දා සහ වටු කුරුල්ලෝ

August 9th, 2015

ආචාර්ය . කොඩිසිංහ  හේරත්

අපේ පාසැල් යුගයේ මස් වැද්දා සහ වටු කුරුල්ලන්ගේ කතාන්දරය ගුරුතුමා කියා දෙන විට අපි අහගෙන හිටියේ හරිම ඉවසිල්ලෙන්.   අමරේ,විජේ , සෙයියදු, අබ්දුල් , මාරිමුත්තු  සහ සෙල්ලා අපි ඔක්කොම එක පන්තියේ.

ගෙදරදී  අපි අපේ  දෙමවුපියන් හා එක්ව  අපිට අවේනික වු  සිරිත් විරිත් අනුව  කටයුතු කලද ඒ කිසිවක් පන්තියට ගෙනාවේ නැත. පන්තියේදී සිංහළ මුස්ලිම් හා දෙමළ වූ ඔක්කොම අපි  එක පංතියක සහෝදර කැලක් විය. ඉගැනීම මෙන්ම සෙල්ලම් පිටියේද අපි කටයුතු කලේ එකටය.

සුදු වේට්ටියෙන් හා ජාතික ඇඳුමෙන් සැරසි සිටින ජයතුංග  සර්  හරිම සැරයි. ඔහු අත තිබු වේවැල පිට හරහා නොවැදුන කිසිවෙකු අපේ පංතියෙ සිටියේදැයි මම නොදනිමි. කතාන්දර කියා දෙන කැලැසියේදී  ඔහුගේ සැර පරුෂ බව මුනෙන් පහව යන්නේ කතාන්දරය තුල ඔහු ජිවත්වන නිසා විය හැකිය. අපිද ඔහු සමග කතාන්දරය තුල ජිවත් වූවෙමු.

වටු කුරුල්ලෝ කෑම සොයන් කෑවේ රංචුව එකට , පියාසර කලේ එක රංචුවට , කීචි – බීචි හඬ මැද්දේ ඔවුන් සෙල්ලම් කලේ එක රංචුවට . අනතුරක සේයාවක් දැනුන විට එක විධානයට එකවරම අහසට නැගී පියාඹා ගියේද රංචුව එකටය. මස් වැද්දා ඉතා සීරුවට දැලක් එලුවද එය ඔසවාගෙන ඉහලට පියාඹා  රුක්ෂ ගසක් මුදුනේ  එය රඳවා කුරුල්ලන් නිදහස්ව ගියේ මස් වැද්දාට දැලද අහිමි කරමින්ය

කලක් ගතවෙත්ම වටු කුරුළු රංචුවේ ප්රශ්ණ ඇතිවිය.  එකෙක් අනිකා පරදුවට තබමින් වහසි බස් දොඩන්නට විය. අනෙකාට දොස් පැවරීමට විය. ඔවුන් අතර තිබු සමගිය ක්රමයෙන් අතුරුදහන් විය. මස් වැද්දා යලිත් පැමිණෙනවිට ඔවුන් සිටියේ ලොකු රණ්ඩුවක පැටලිලාය . වෙනදා එක හඬින් එක මොහොතෙන් දැලත් ඔසොවාගෙන පියාඹා පලා යෑමට සමත් වූ ඔවුන්ට  අද සතුරෙකු ඔවුන් අබියස සිටින බව අමතකව ගොස්ය. මස් වැද්දා වෙනදා මෙන්ම ඉතා සීරුවෙන් දැල එළුවද කුරුල්ලන් හිටියේ වෙනම ලෝකයකය. ඔවුන් තමන්ට අත්වෙන ඉරණම කවරක් වුවද  අනෙකාට සිදුවන හානිය හා විනාශය දැක සතුටුවීමට බලා  සිටිyeය. මස් වැද්දා යුහුසුළුව කුරල්ලන් ටික  කුදලාගත්තේය.  තමාගේ විනාශය හමුවේ එයින් බේරීමට කටයුතු කරනවා වෙනුවට දුක සැප බෙදාගෙන එකට ජිවත් වූ තමන්ගේ පිරිස සමග උරණ වෙමින් සිටි කුරුල්ලන් එකිනෙකාට කල මෝඩකම් තේරුම් ගියේ තමාගේම  බෙල්ල වැද්දාගේ ග්රහණයට හසුවෙන විටය. -වටු කුරුල්ලන් සදහටම වනාන්තරයෙන් වදවී ගියේය.

ජයතුංග සර් අප අතරින් වියෝ වී බොහෝ කල් ඉක්ම ගොස්ය.   ජීවතුන් අතර සිටින අපි අද මස් වැද්දන්ගේ කුරුමානමට ලක්වූ වටු කුරුල්ලන් වී  සිටිමු.

මාරිමුත්තු හා සෙල්ලදොරේලා තවමත් අපේ හොඳ මිත්රයෝය. කඩමණ්ඩියේ, රෝහලේ, සේවා ස්ථානයේ මේ හැමතැනම ඔවුන් අප සමගය. කෙසේ නමුත් ඔවුන්ට උතුරේ නෑදෑයන්ගෙන් එල්ලවෙන බැලපෑම් හමුවේ ඔවුන් අසරණ වී ඇත. මේ පුංචි රට තුල කුඩා දෙමළ  රටක් හදන්නයි ඔවුන්ගේ වෑයම. දහස් ගණනින් මිනිස් ඝාතන සිදුවෙන ත්‍රස්තවාදයකට මේ ප්රශ්නය දිග්ගැස්සී ගියේය.

මුස්ලිම් මිත්රයින්වූ සෙයියදුලා සහ  අබ්දුල්ලාගේ පැත්තෙන් බැලුවම ඊටත් එහාගිය ප්රශ්ණයක් මතුවෙලා.  පුරාණ සිංහළ රජ සමයේ වෙලදාමට මෙහි පැමිණි මුස්ලිම් ජනතාව අදටත් ගමේ  කඩමණ්ඩියේ සිට නගරය දක්වා විහිදී වෙලදාම් කරති. මෑතක් වනතුරුම ඔවුන් සුහද සීලිව කටයුතු කලද දැන් වෙනස් වී ඇත. ඔවුහු   මුස්ලිම් අන්තවාදීන් හා එක්ව මේ පුංචි රට මුළුමනින්ම අල්ලා දෙවියන්ට භාර කරීමට අර අඳිති.

එදා  සාරි පොටෙන් සිය හිස පමණක් යාන්තමට වහගත් සෙයියදුලගේ නංගිලා අද පාරේ යන්නෙත් කළුපාටින් මුළු ගතම වහගෙන. ඒක ඒ ඔවුන්ගේ මුල් රටවල සිරිතක්‌  විය හැකිය. නමුත්  මෙතුවක් කල් අපේ රටේදි  නොතිබුන බුර්කාව  හදිසියේ  පාත්වුණේ වෙන කවරක් නිසාවත් නොව ? මුස්ලිම් න්‍යාය  වාදීන්ගේ උපදෙස් අනුවය. මුලින්ම ඔවුන් වෙනස් ජාතියක් බව  ඔවුන්ගේම  හිත්වලට කාවද්දන්න. ඊළඟට ඔවුන් අපෙන් වෙන්කරන තැනට පෙළ ගස්වන්න. එපමණකින් නොනැවතුණු ඔවුන් ඊළඟට අපේ සිංහළ ගැහැණු දරුවන්ද  මේ රැල්ලට හසු කර ගන්නේ ඒ දරුවන්ට නොදැනුවත්වමය.

මුස්ලිම් හා දෙමළ ජනයාගෙන් එන ප්රශ්ණ අඩුම වශයෙන් ඔවුන් පර දේශක්කරයින් නිසා ඇති වූවායයි සලකා ඒ සඳහා විසදුම් සෙවිය හැකිය. නමුත් සිංහල අපි අතරෙම ඉන්න අමරෙලා සහ විජේලට මොකද වෙලා තියෙන්නේ? ඔවුන් අද නිල්,’ කොළ සහ රතු පාට  පක්ෂවලට බෙදිලා ඔවුනොවුන් මරා ගන්නවා.  ඔවුන්ගේ  ඇඟේ දුවන ලේත් හරියට ඒ ඒ පාටවලින්ම හැදිලා තියෙන විදියටයි ඔවුන් වෙන්වෙලා බෙදිලා වැඩ කරන්නේ.  මගුළකට, පාටියකට හෝ බණ ගේකට එකතු වීම තබා අවමඟුලකදී හමුවුනත් මීට පෙර  කවදාවත්ම දැක- හමුවී නැතිවුන්  මෙන් ඇයි- හොඳයිකම් නොපවත්වයි.

සැබෑ  කුරුළු වැද්දා එදා තම ගොදුර  කොටු කර ගැනීමේ අරමුණින් වටු කුරුල්ලන් අතර අසමගිය වැපුරුවේදැයි අපට පිළිගත නොහැකිය. නමුත් අද ශ්රී ලංකාව අගාධයකට ඇද දැමීමට පෙළ ගැසී සිටින විදේශ බලවේගයන් හා ඔවුන්ගේ ඔත්තු කරුවන් මස් -වැද්දාගේ භූමිකාවට පිවිසීමත් සමග මේ රටේ ජනතාව වටු කුරුල්ලන්ගේ තැනට හෙලීම පමණක් නොව ඔවුනොවුන් අතර අසමගිය ජනිත වන  පසුබ්මක් නිර්මාණය කර ඇති බව මොනවට පැහැදිලිවන්නේය

පරන්ගින්,  ලන්දේසින්  හා  ඉංග්රීසින් මේ රට ආක්‍රමණය කරද්දී ඔවුන් හා සටන් වැදුනේ සිංහළයින්ය. ඒ ශ්‍රී ලංකාව ඔවුන්ගේ එකම මව්බිම වු නිසාය. එදා ආක්රමණිකයන් කතෝලික  හා ක්රිස්තු දහම රට තුල ව්යාප්ත කිරීමට  විරුද්ද වුයේ බවුද්ධයින්ය. එදා ශ්‍රී ලාංකීය ජනතාව බුදු දහම හිස් මුදුනින් පිළිගෙන ඒ අනුව ජිවත් වූවෝය.  මේ අනුව බැලූ  කළ  එදා ආක්‍රමණිකයන්ට  මුහුණ දීමට තිබුණු එකම අබියෝගය සිංහල බවුද්දයින්ය. ආක්‍රමණික මස් වැද්දන් සිංහල බවුද්දයින්ව  දඩයම් කිරීමෙහි නිරත විය. එදා දියත්වූ මේ සීතල යුද්දය නොයෙක් වර නොයෙක් මුහුණුවරින් ශ්‍රී ලාංකීය ජනතාව පිඩාවට පත් කර ඇතත් සිංහල බවුද්දයින් සිය මවුබිම ආරක්ෂා කරගැනීමේ වෑයම අතහැර නැත.

වර්ෂ 1948 දී  ආක්රමණිකයින් නිළ වශයෙන් මේ රට හැරගියද ඔවුන්ගේ න්යාය පත්රය තවමත් හකුලා නැත. එය ඔවුන්ගේ ඒජන්තයින් ලවා නොකඩවා ක්රියාවට නංවයි. මේ රටින් සිංහළ බවුද්දයින් අතුගා දමන තෙක් එය අත නොහරිනු ඇත. ඔවුන් විවිද උපක්රම යොදා අප වටා ශක්තිමත්ව තීබු සමාජීය බැඳීම්  දියාරු කොට ඇත. එදා අපේ  බවුද්ද සමාජය තුල මුල්බැස තිබු ‘වැවයි දාගැබයි ගමයි පන්සලයි’ සංකල්පය හකුලා දමා ඇත. අද දෙමළ,  මුස්ලිම් හා සිංහළ ජාති වාදය ඇවිස්සෙන පසුබිමක් ගොඩ නැගී ඇත. දකුණේ සිංහළයින් සමග සම අයිතිවාසිකම් බුක්තිවිදිමින් ජිවත් වන දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනතාව සිංහලයින්ගෙන් තොරව ජාති වාදී ලෙස  ඔවුන්ට පමණක් වෙන්වූ රාජ්‍යයන් දෙකක් පිළිවෙලින් උතුරේ සහ නැගෙනහිරින් වෙන් කිරීමට ඔවුන්ට අනුබල දෙන්නේය.

විදේශීය රාජ්‍ය අනුග්‍රහය සහිතව වසර 30ක් තිස්සේ සිංහල ජනතාව පිඩාවට පත්කළ දෙමළ ත්‍රස්තවාදය හා ඔවුන්ට සහය දුන් සියලු බල වේගයන් පරාජය  කිරීමට මහින්ද රාජපක්ෂ රජයට හැකිවිය. එපමණකින් නොනැවතුණු රාජපක්ෂ රජය රටේ සංවර්දනය ඉලක්ක කොට මහා පරිමාණයේ ව්‍යාපෘති දියත් කළේය.  මෙහිදී අද වෙළඳ ලෝකයේ ප්රමුකයෙකු වී ඇති චීනය සහභාගී කර ගැනීම සහ අද ගුවන් හා නැව් ගමනා ගමනයේදී  සිංගප්පුරුවට හිමි තැන හම්බන්තොට වරාය  හා ගුවන් තොටුපොල හරහා ශ්රී ලංකාවට හිමි කර ගැනිමටත් කටයුතු සැලසුම් කරන්නට විය

මේ නව ක්රියාදාමය ඇමෙරිකාවට සහ අසල්වැසි ඉන්දියාවට තද පහරක් විය.  වහා ක්රියාත්මක වූ ඇමෙරිකාව හා ඉන්දියාව එතෙක් ශ්රී ලංකාවට එරෙහිව  ක්රියාත්මක වෙමින් සිටි මස් වැද්දන් හා එක්විය. මහින්ද රාජපක්ෂ  නෙරපා ඔවුන්ට අවනතව කටයුතු කරණ පිරිසක් බලයට පත් කළේ සිංහල බවුද්ද බලවේගය කොල, නිල්,   රතු දේශපාලනය තුල දිය කර හරිමින්ය. අද බවුද්ද ජනතාව කොතෙක් දුර භේද -බින්න වී ඇතිදැයි කියතහොත්  ගිහි බවුද්ද පිරිස පමණක් නොව පැවිදි බික්ෂුන් වහන්සේලා  පවා කොල, නිල්,  රතු පාටවලට වැසී අධර්මය හා මිත්‍යා දෘෂ්ටිය තුල ජිවත් වන්නෝය. බවුද්ද භික්ෂුන් වහන්සේට ඇති ගවුරවය සිඳී යන තැනට කටයුතු සිද්දවී ඈත. ගමේ පන්සල කේන්ද්ර ගතකොට ඒ වටා ගොඩ නැගුණ ගමේ ජන සමාජය නොබෝ දිනකින් ඉතිහාසයට එක්වූ ශ්රී ලාංකීය  සමාජ රටාවක් පමණක් වෙනු ඇත.

මේ අනුව බලන විට එදා මෙන්ම අදත් මස් වැද්දා ජයගෙන ඇත. එහෙත් වටු කුරුල්ලන්ට මෙන් නොව සිංහළ බවුද්දයින්ට ශ්රී ලංකාව තුල සිය ආරක්ෂාව නැවතත් තහවුරු කර ගැනීමට තවත් එක අවස්ථාවක් ඇත. 

ඔවුන්ට එල්ලවී ඇති විදේශ බලවේග හා ඔවුන්ගේ ඒජන්තයින් පරාජය කොට පෙර සේම සියලු ජාතින් හා එක්ව කටයුතු කරණ සිංහළ බවුද්ද රටක් ගොඩ නැගීමට  ලබන  17 දාට  යෙදෙන චන්දය පාවිච්චි කල හැකිය.

එච්.එම් .කොඩිසිංහ

ගුප්ත බලවේග පරාජය කරමු

August 9th, 2015

එස්. අකුරුගොඩ

එකදහස් නමසිය පනස්හයේ සිදුකල සමාජ පෙරලියේ පුරෝගාමියා වුයේ හොරගොල්ලේ වලව්වේ එස්.ඩබිලිව්.ආර්.ඩී.බණ්ඩාරනායක මහතාය. ඉන් වසර තුන හමාරකට පසුව, එවන් අඟනා සේවයක් කළ එතුමා ඝාතනය කරවන ලද්දේ තල්දූවේ සෝමාරාම නම් භික්ෂුවක් යොදවා ගෙනය. එම ඝාතනය කුමන්ත්‍රණය කිරීමේ වරදට එවකට කැළණි වහාරාධිපතිවූ මාපිටිගම බුද්ධරක්කිත හිමිද හසුවිය. අද ද රට බෙදුම්වාදීන් ගෙන් මුදවා රට එක්සේසත් කළ නායකයා දේශපාලනමය ඝාතනයකට ලක්කිරීමට නූතන බුද්ධරක්කිතලා සහ සෝමාරාමලා යොදවා ගෙන ඇති බවක් පෙනෙන්නට තිබේ.

බණ්ඩාරනායක මහතා ගේ හදිසි වියෝවෙන් කම්පාවට පත් ජනතාවගේ ආරාධනයෙන් දේශපලනයට පිවිසි සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මැතිනිය ජනතාවගේ අභිලාශයන් නොයෙකුත් බාදක මැද ඉටුකරමින් හොරගොල්ලේ වලව්ව තව තවත් ජාතික හදවතට ලoකළේය. එහෙත් අද හොරගොල්ලේ වලව්වෙන් ඇසෙනේ මොනවාද? ඒ ‘මිස්ටර්’ ප්‍රභාකරන්ගේ අවතාරයේ හඞය. එස්.ජේ.වී.චෙල්වනායගම්ගේ ගුණවරුනය. ‘සිoහල බෞද්ධ ආධිපත්‍යය’ විනාශ කළ යුතුය යන්නය.   මේ වෙනස සිදුකිරීමට හොරගොල්ලට ඇතුලුවූ හෝ ඇතුලුකළ අබෞද්ධ විජය කුමාරතුoගලා සහ අසිoහල සම්භවයක් ඇති කුමාර් රූපසිoහලා කිසියම් අයුරින් දායක වුනිද?

එදා ඉන්දු-ලoකා ගිවිසුමට එරෙහිව හඞ නැගීම නිසා එ.ජා.පය රජය මගින් නිවාස අඩස්සියට ගත් මාදුවේ සෝභිත හිමි,  එවක් පටන් අප සැලකූවේ අපේ ජාතකත්වයේ මුර දේවතාවෙක් හැටියටය.  එහෙත් අද කෝට්ටේ නාග විහාරයෙන් ඇසෙනේ මොනවාද? ඒ බලය බෙදීමය. අද සෝභිත හිමි එදා තමා නිවාස අඩස්සියට පත්කළ එ.ජා.පය සමග ගිවුසුම් ගහයි! මේ වෙනස සිදුකිරීමට නාගවිහාරයට ඇතුලවූ හෝ ඇතුලුකළ අබෞද්ධ  හා අසිoහල   රවි කරුණායකම්ලා සහ පරගැති හා බෙදුම්වාදී රජයේ නොවන ආයතන මගින් සැපයිය හැකියයි හැඟෙන  මුදල්, විදෙස් චාරිකා සහ වෙනත් සම්පත් කිසියම් අයුරින් දායක වුනිද?

ආරම්භයේ සිටම ජාතිකත්වය වෙනුවෙන් කටයුතුකළ ශ්‍රී ලoකා නිදහස්පක්ෂය, 1994 දී චන්ද්‍රිකා කුමාරතුoග විසින් ‘හයි-ජැක්’ කිරීමෙන් පසු, යාපනයට ඊනියා සාම ගමන් ගොස් කොටින්ගේ තුවක්කු වැළඳගෙන පෙන්වූ විජය කුමාරතුoගගේ බoකොළොත් මහජන පක්ෂයේ  මඟ ගත්තේය. චන්ද්‍රිකා විසින් ගෙන ආ ඊනියා බලය බෙදීමේ පිලල අද ද පක්ෂය තුල හොල්මන් කරයි.

මේ අතර උතුරු-නැගෙනහිර බෙදුම්වාදයට අමතරව නැගී එන තවත් අන්තවාද ගැන ජනතාව අවදි කළ ගoගොඩවිල සෝම හිමි සඳහටම නහඞ කළේ කෙසේද? සෝම හිමි ගේ අපවත් වීමෙන් හෝ අපවත් කිරීමෙන් පසු ඒ තැනට ආ සිහළ උරුමය, පසුව හෙල උරුමය වි දැන් ‘හෙල කරුමය’ වූයේ කෙසේද?

ඉන්දු-ලoකා ගිවිසුම ට හා 13 වෙනි ව්‍යවස්තා සoශෝධනය ට එරෙහිව තරුණ ජීවිත දහස් ගනනක්  බිලිදී, රනිල්-ප්‍රභාකරන් ගිවුසුමට, චන්ද්‍රිකාගේ ඊනියා සුනාමි මණ්ඩලේට සහ පැකේජයට එරෙහිව 2008 තෙක් ජාතිකත්වය සමග පෙනිසිටි ජනතා විමුක්‌ති පෙරමුණ අද සිටින්නේ කොයිබද? අද ජා.වි.පෙ, එදා තම නායක රෝහණ විජේවීර අත්අඩන්ගුවේදිම පුලුස්සා මරාදැමූ එක්‌සත් ජාතික පක්‍ෂයේ ශාඛා සමිතියක්‌  බවට පත්ව ඇතැයි පවසනේ අන් කවරෙකු නොව සෝමවoශ අමරසිoහමය .

හෙල උරුමයේ සහ ජා.වි.පෙයේ වත්මන් නායකයින් අන්ත අවස්ථා වාදීන්වීම, ඔවුන් දැන් සිටිනා තැනට තල්ලු කිරීමට ගුප්ත හස්තයන්ට පහසුවී ඇත.   හොරගොල්ල, කෝට්ටේ නාග විහාරය, ජා.වි.පය හා හෙල උරුමය  පැහැදිලිවම දේශපාලන වශයෙන් අතරමන්වී ඇත. ඔවුන්ගේ දේශපාලන ‘ගමනක අවසානය’ වැඩි ඈතක නොවේ.

ගුප්ත බලවේග වල සැලසුම ජාතිකත්වය අඞපන කොට රට බෙදා අස්ථාවර කොට තමුන්ගේ දීර්ඝ කාලීන අරමුණු කරා යෑමය.  පසුගිය ජනවාරි 8 වෙනිදා මෙරට සිදුකළ ඊනියා වෙනස  පිටුපස  මේ ගුප්ත බලවේගයන් සිටින බව නම් ඉතාම පැහැදිලිය.  එම බලවේග හඳුනාගෙන ඔවුන්ගේ අරමුණු පරාජය කළයුතුමය.

එස්. අකුරුගොඩ


August 9th, 2015

















August 9th, 2015


The President Sirisena, Self-appointed Prime Minister Ranil Wickremasinghe and redundant Chandrika Bandaranaike did every political manoeuvring to prevent President Mahinda Rajapakse entering the General Election of Sri Lanka.   The harsh reality is that if MR did not enter the contest, it was a foregone conclusion that Mr Ranil Wickremasinghe would have roped home with almost 70% or more  of the seats in the 225 seats Parliament.

The trio never expected MR  to enter the fight, assuming the resurgence of public support for MR will diminish with the passage of time.   The illegal government headed by Mr Ranil Wickremasinghe wanted to buy time till next year, so that many allegations MR government could be brought before the Judiciary, via FCID.


(a)  The original draft of the  19 Amendment to the Constitution had several clauses, empowering the  Prime Minister to take control of the state of affairs and reduce the level of President to an almost a ceremonial role.  The briefless Barrister Mr Ranil Wickremasinghe recruited a replica of Jayampathi Wickremasratne, to do the legal draftsman’s duties.    The MR camp had other strategies.  They made several amendments to reduce the powers included in the original draft, to prevent RW becoming a “dictator”.  Without  the support of the MR camp, the 19 amendment would not have secured the 2/3 rds majority of Parliament.

(b)  The MR camp was not in favour of 20th amendment.   With a General Election to be held in the near future, the existing system favours UPFA much more than the UNP.   Hence, several delaying tactics were adopted to prevent the passage of 20th amendment.

(c)  MR camp was more inclined to have the General Election, following a dissolution as early as possible.  RW insisted passage of 20 amendment before the Parliament is dissolved.  RW wanted to buy more time to firm up his authority.  RW’s blunder of appointing a Tamil Singapore citizen to head the Central Bank and the subsequent allegations that Arjun Mahendran squandered billions of state funds reached nervous headlines for the self-appointed Prime Minister.

(c) MR camp could have initiated action during March or April to bring a no-confidence motion against the Prime Minister.  But it was not the correct timing. The Central Bank fiasco was the ideal scenario to justify a no-confidence vote against the Prime Minister.    MR camp knew that RW will lose the motion and therefore exercise the option of recommending the dissolution of the Parliament.   MR camp achieved its overall plan at a time RW was totally unprepared to face an election.

(d) Having had his “house of cards” tumbling down at an unexpected time, RW had to seek salvage from CBK.   Neither UPFA Secretary Mr Premajantha nor SLFP Secretary Priyadarsana Yapa did take part in any of the “bring back Mahinda” campaign pioneered by Messrs. Weerawansa, Gunawardene, Nanayakkara and Gammanpila.  After the dissolution of the Parliament, both secretaries publicly declared their allegiance to Mr Mahinda Rajapakse, which was a death blow to Chandrika and Ranil.

It appears very clearly that both Ranil and Chandrika are extremely angry and upset by the change of events within a short period of time. If MR did not enter the election, Mr Ranil Wickremasinghe would have won by a landslide,  as there was no other alternative political leader in the SLFP to take on RW.

The Prime Minister is fearing the publication of COPE report after the election and possible legal actions against him.   This will be the last opportunity for MR Ranil Wickremasinghe.   The UNP candidate from Hambantota will be eagerly waiting to take over the leadership of UNP.

Role of Minorities in Destabalizing Sri Lanka

August 9th, 2015

Shenali D Waduge

Meeting the challenges resulting from rising populations decreasing resources give credence to the maxim ‘nations have no permanent friends or allies except permanent interests’. That this understanding has not been factored into the foreign policy dealings with nations by Sri Lanka, has left the country vulnerable to numerous incursions. Combined with this is the manner all post-colonial independent nations have been saddled with issues related to divide & rule pitching minorities against the majority. At a time when globalists have created an avenue to intervene in countries using the doctrine of R2P the role played by minorities in facilitating these interventions is worthy of attention.

The role of Tamils

While politicians have used the ‘Tamil discrimination’ theme to advance their political agendas often influenced, funded and aligned to the agendas of India & West, the ordinary Tamils have seen this as a golden opportunity to use the issue as a platform to live and work in the West enabling them to take care of their families back home. Thus, we find close to 1million Tamils now living overseas and realize that to enable those to continue to seek asylum the false flag of ‘Sinhala discrimination’ needs to be used as a battering ram while the institutionalized Tamils who have set up powerful organizations overseas drum the ‘war crimes’ and other propaganda making use of the tax-free money pouring into their ‘charities’ to influence even foreign envoys/UN officials. They totally ignore the damage these lies are causing to their birth nation.

It appears they have paid little attention to thinking about what will happen if at all Eelam is given! Will they have the capacity to run their own state! Do they have the resources! Will other nations recognize them (Kosovo is still not recognized and they are into the 7th year of independence & Kosovo is now a military base for NATO and people are having to prostitute themselves to survive) Will Eelam leaders be able to handle incursions by India which will be far stronger and bolder than now. How will the Tamil people make a living, educate their children and will they be given access overseas as is happening now! Have the Tamils thought about these questions as both India and the West have seen these demands as golden opportunities for them to pretend to be helping the Tamils to eventually take over an entire territory for their own aims. Tamils still do not realize that the involvement of West & India using UN is to divide Sri Lanka not out of any love for Tamils. It cannot be that the Tamils have not thought of this but obviously they have taken the risk of getting as much benefit as they can before that. However, the Tamils should seriously think of the future. They are walking into a very dangerous future.

 Role of Muslims

At the other spectrum we have the Muslims falling prey to both Muslim politicians as well as the global Islamic movement spearheaded using Saudi Wahhabis aligned to the West’s imperial agenda. The incursions were warned but ignored. Halal labels were never used, why suddenly now, people asked. Full black dress for women, night-gown like dress for men and unshaven beards were shown as not been Islamic but part of Wahhabi culture but Wahhabi-funded mosques and Wahhabi funded Muslim politicians have ensured the increase in such among poor and lower middle class Muslims. These are being used as incursions to create disharmony and with disharmony there is opportunity for external forces to enter as conflict resolutionists when they were really the creators and likely to fuel more trouble with their presence

We need to take note that the West are today using Islamic terror supplied via their friends Saudi and partners to invade and occupy nations. The next theatre of conflict is likely to be in the East where already the Wilpattu settlements (with the allegation of foreign settlers also living) rings alarm bells of a future scenario.

Have Muslims thought about this future. Do they not realize that it was with the help of the Saudi, Qatar and other US friendly Muslim states that enabled the Middle East Spring and the West now controls the oil and the sea gates for trade! Do Muslims in Sri Lanka not realize that while the West trains the Islamists the men are supplied via Saudi-funded mosques and madrassas indoctrinating the Muslim youth and is this not why the Sinhalese reading the writings on the wall appealed to the Muslims which were instead taken negatively.

US will always use the ‘war on terror’ as excuse to land and take over countries. With the Google balloon now used as surveillance the US can easily cook up stories of Jihadists operating in Sri Lanka send US military personnel, then suggest a UN team and thereafter there will be no reduction in the West flying over to the East on the guise of counter terrorism. Even if East is not officially separated it would fall into the hands of the West and with that the Trinco natural harbour the prize catch and the reason why both India and West wants to get their dirty hands on it using the discrimination to minorities theme!

Obviously Muslim politicians are least bothered about these scenarios but we would have expected Muslim civil society to play a bigger role knowing how LTTE was used by the West via the Church. Nonetheless the SLMC now claims that they have been promised a separate state and this appears their slogan for votes. The country’s division and ultimate disintegration is least on their minds.

Both Tamils and Muslims do not stop to think that for every conflict the men who have come forward to defend the nation laying down their lives, saying untimely goodbyes to their children and families have been the Sinhalese and a handful of Malays but most of these have been wiped out thanks to Ranil & John Amaratunga after giving their names to the LTTE to be killed (Millennium City debacle). It is not the Tamils or Muslims who come forward to defend the nation (apart from a very small handful). It is the Sinhalese who defend their nation because it is they who built the nation and they feel it in their blood the need to protect it. What is unfortunate is that the minorities end up creating the trouble and then the Sinhalese have to come forward to undo the damage and end up dying and then getting no gratitude for saving the nation!

At the other spectrum are the handful of Christian Sinhalese who are unable to pick whether priority should be given to the allegiance to the Church objectives of Christianizing the world or to saving the Nation. There is undoubtable links to the LTTE & Church and to date the Church has not taken action against Christian/Catholic priests who have been directly and openly supporting the LTTE. Moreover with the Church’s ultimate mission conflicting with the desire of Sri Lanka’s majority to remain a majority Buddhist nation and continue to keep its Buddhist identity there is continued conflict of interest wherein politicians do not wish to draw the line because of advantages they are able to secure via the Church-West global political handouts! Thus, the space and place of Buddhism has been incrementally targeted and lost with each year.

Role of the ‘Kalu Sudda’s’ in destabalizing Sri Lanka

From the time the white Christian colonials landed they were able to create groups of people loyal to them. They were showered with perks and privileges and shown as the ‘preferred’ lot. These came to be known as sepoys, lascoreens and they even went against their own by fighting on the side of the enemy using firepower against the handmade tools used by the natives to defend their nation. India even had a sepoy army and it was part of this army called during the 1818 rebellion and these Indian sepoys stayed for over 100 years before they were asked to return. The carrot of buying native loyalty has become more sophisticated over the years and the new breed of ‘kalu suddas’ given perks, privileges, job titles, salaries far above the rest making them paid servants with the specific same objective to look down on their own. It is these who are now been deployed as high commissioners, envoys/UN officials to denigrate their own birth country and they seem to have little conscience to feel any pang of guilt for helping to destroy their nation.

Role of the West in destabalizing Sri Lanka

While the West’s objectives are clear there is little point in finding fault with the West if we do not foresee these plans and diplomatically address them at political level. It is in the failure to read how the West operates and to deploy counter measures that leads to destabalizing opportunities and the failure to read these fall at the feet of the foreign ministry, the defense as well as the political establishment who even after warnings have been given allow incursions for political gain. The West is always in search of natives ready to function as sepoys at whatever levels. When a sepoy native working in the interests of the foreign nation and not the interest of his nation happens we see chaos take place wherein state assets are sold/privatized to foreigners, strategic hubs and resources are given to foreigners/foreigners representing organizations known for destabalizing countries are welcomed with open arms that we begin to see their successes incrementally until such time we are totally benumbed into countering as they have encircled every area where the country can defend itself and have bought over entities using the age old tactic of money and perks.

Moreover the trend is to use NGOs as fronts of Western regime change and these are invariably all linked to sub-groups that eventually entail a handful of very powerful people determining which countries are to be targeted, why and how and thereafter distributing the wealth of these invaded nation among themselves and launching new systems that entail profits to them.

Role of India in destabalizing Sri Lanka

Whether it was in keeping with Kautilya’s Arthashastra or due to an unwarranted jealousy, we still do not know why India continues to suffer a complex of having to continue to destabalize Sri Lanka and prevent it from developing on its own. Whether India was egged on by another foreign power or not, India did create, nurture, armed and financed Tamil militancy creating over 30 Tamil armed militant groups from which LTTE emerged as the deadliest to eventually kill the son of the mother who first cradled the cub to tigers. Not stopping there, India forced Sri Lanka to tweak its constitution enabling the merger of two provinces solely for India to take a grip on the strategic port of Trincomalee located in the East of Sri Lanka. The IPKF exercise failed when probably the West was quick to realize that a Sri Lanka falling under total influence of India was not what the West was prepared for. Nevertheless India is now using all its influence to commercially take over Sri Lanka and with the absence of patriotic politicians or public officials Sri Lanka seems to be nicely falling into Indian hands.

Role of UN in destabalizing Sri Lanka

To understand the UN’s role within the Western agenda it is necessary to realize that the UN is just a puppet of the West and has its work curtailed and controlled via the West’s funded NGOs that influence UN decision making. None of US/NATO crimes have ever been investigated or punished by the UN contrasted with the manner the UN viciously pursues nations the West wishes to target and national leaders that the West feels are impediments to their objectives. These national leaders are invariably killed or put into jail on bogus war crimes charges cooked up using NGOs and Western funded local ‘civil society’!

So where do we go from here?

We are fighting amongst our own on issues that are generally imported and drilled into the minds to create conflicts that bring advantage to external sources. The weaker among us fall prey and are used as pawns in this game. Invariably loss of life and property ensues and thereafter we have now come to a stage where territory is the piece of flesh but will that be the end of the story? Not likely because these divisions, separations and disintegrations are all done by a handful of people to secure personal profits and satisfy their sadism. In understanding these scenarios we may be able to realize that we have come to a point where we should not be flirting or sleeping with the enemy and need to now identify the enemies.

  • 7,475 cases of rape in a state where 99.9% are Tamil (Tamil Nadu)
  • Half of Britains mosques have been attacked since 9/11
  • The number of Asian Americans in New York City has topped one million, nearly 1 in 8 New Yorkers, but only one Asian-American serves in the State Legislature

Shenali D Waduge


NGOs campaign against Sir Desmond de Silva

August 9th, 2015

Courtesy Island

Certain matters do not get the attention they deserve because everybody is so focused on the election. Last week, a group of 38 NGO activists sent off a petition to President Maithripala Sirisena demanding that Sir Desmond de Silva QC, be removed from the panel of international lawyers advising the government of Sri Lanka on the Geneva issue. What they did was to get one NGO to lodge a complaint against Sir Desmond with the British Bar Standards Board and then send a petition to the president demanding his removal on the grounds that he is being investigated by the British Bar Standards Board! These are the same NGOs that presided over the removal of former Chief Justice Mohan Peiris through a combination of mob action and yahapalana executive fiat. They are now trying the same tactics to get Desmond de Silva removed.

The reason why de Silva has earned the ire of these NGOs is because of the legal opinions that he provided to the Sri Lankan government on the law of armed conflict in relation to the accusations that had been made against the Sri Lankan government. These opinions were secret documents until The Island serialized them some months ago. The opinions that Sir Desmond and all the other international lawyers gave were in fact the only opinions they could give in terms of the existing international law of armed conflict. If readers look into the archives of The Sunday Island, they will see that this columnist too has said much the same things about the international law of armed conflict long before this panel of lawyers came on the scene. You don’t have to be a lawyer to read and understand what has been laid down clearly in black and white.

The only thing that these NGOs can expect to gain from the orchestrated complaint made against Sir Desmond to the UK Bar Standards Board is to use that as an excuse to get him removed from the Sri Lankan panel of advisors. They will not be able to gain anything else from it because the international law of armed conflict was shaped entirely by the Western powers with Britain playing a prominent part in it. All that Sir Desmond has done is to apply that law of armed conflict to the Sri Lankan case. He and the other lawyers on the panel could not have said anything different because they are all Westerners and have to back to their countries after giving their opinions in Sri Lanka. The British Bar Standards Board for its part will examine whether what Sir Desmond said was in accordance with the law of armed conflict and once they do so they will throw out the complaint. If the British Bar Standards Board gives any ruling that will have the effect of altering the present law of armed conflict that will earn the ire of the British establishment and raise howls of protest from the allies of the UK – particularly the USA.

It is with some difficulty that the Western powers have managed to keep the international law of armed conflict within parameters that make it possible to wage war when necessary. International NGOs like the ICRC have been consistently trying to make it impossible for anyone to wage war or even defend oneself and the Western powers up to now have done a good job of beating off the attempts of assorted do-gooders, feminists, anarchists and other such flotsam and jetsam to enable terrorists to take over the world without resistance. The British Bar Standards Board has no option but to fall in line. One of the charges made by the local NGOs against Sir Desmond is that he failed to ‘win the confidence of the victims’ in the Sri Lankan conflict. A lawyer can’t be expected to change the law to win the confidence of victims. If the British Bar Standards Board upholds this charge against Sir Desmond, can anyone imagine what that will do to the involvement of Britain in conflicts around the world?

This writer would like to come back to this topic when the election is over and matters like this will take centre stage with the Geneva matter coming soon afterwards. This is only a hurried note to say that the opinions expressed by Sir Desmond and all the other international lawyers advising the Sri Lankan government was all that could be said about the Sri Lankan case in terms of the existing international law of armed conflict.

රතනහිමි එජාපයේ දෙකේ කොලේට වැටේ.. ජාතික ලයිස්තුවෙනුත් කැපේ..? Rathana Thera removed from UNP national list

August 9th, 2015

lanka C news

රතනහිමි එජාපයේ දෙකේ කොලේට වැටේ.. ජාතික ලයිස්තුවෙනුත් කැපේ..?එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය විසින් සිය පක්‍ෂ ජාතික ලයිස්තු මන්ත‍්‍රී ධුර සඳහා භික්‍ෂුන් නම් නොකිරීමට තීරණය කර ඇතැයි මාධ්‍ය වාර්තා පල වෙමින් තිබේ.

මෙම තීන්දුව වෙනස් කරගැනීම සඳහා සාකච්ඡා පැවතුනද එජාප ප‍්‍රබලයින්ගේ දැඩි විරෝධය මත එම සාකච්චා අසාර්ථක වී ඇතැයිද වාර්තා වෙයි.

පින්තූරයේ දැක්වෙන්නේ එජාප ජනහමුවක වේදිකාවේ සිටින රතන හිමියන් හා අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතායි

United National Party has decided that Buddhist monks not to be included in the national list seats or give nomination to contest under UNP. This decision results in losing the position offered to Rathana Thera in the national list before nomination

However further negotiations  also failed to lift this sanction due to the strong objection received from the party hierarchy.

ජ්‍යෙෂ්ඪ කථිකාචාර්ය පූජ්‍ය මැදගොඩ අභයතිස්ස හිමි කතා කරන “ඇත්ත”

August 9th, 2015

Unchristian acts in land of Buddha

August 9th, 2015

Richard Lloyd Parry in Seoul

29 August 1998
THE TROUBLE began when the abbot of the Hall of Brilliant Illumination, Cho Won Song, started coming across what he calls “mysteries”: piles of human excrement, left in and around his Buddhist temple.

From time to time, there would be unexplained deliveries of another kind: Bibles, sent by airmail from addresses that always turned out to be fake. Half the temples in Seoul, according to the Venerable Won Song, had experienced the same kind of thing and such events were irritating, but not especially disturbing. Certainly, nothing prepared him for the events of spring 1996.

Shortly before 1am on 19 April, he noticed a bright light through the window of his house adjoining the temple. He ran outside to find the Hall of Brilliant Illumination ablaze. The fire-engines arrived late, hampered by the narrow lane leading up the hillside, and by the next morning the temple had burnt to the ground.

“The police estimated the damage at 4.5bn won (pounds 1.9m),” says the Venerable Won Song, “but the value of a temple is incalculable. Two magnificent wooden halls, burnt to ashes.” The Venerable Won Song had also commissioned 500 statues of the Buddha’s disciples, which he had painted by hand. Several of the pieces were classified as national treasures.

Over the smoking remains of the temple lingered the smell of paraffin; an empty carton of the stuff was found in the ruins. In two years, the police appear to have made no progress in catching the arsonist, but the Abbot has no doubts about who is responsible, and about how he or she did it.

“In the last few years, there have been more and more of these attacks, and nine times out of ten when they catch somebody, it is a Christian,” says the Abbot.

Two other temples within a few miles of the Hall of Brilliant Illumination suffered arson attacks on the same night; one of them, Hwagye-sa, has suffered repeated visits from a man on a motorbike who has three times thrown a Molotov cocktail into the worship hall before speeding off. And these represent just a fraction of the nationwide count. Every year, all over Korea, Christians are vandalising and destroying Buddhist temples and harassing their worshippers.

After the Philippines and Vietnam, South Korea has one of the biggest Christian populations in East Asia – government figures suggest that 10.5 million of 43 million South Koreans identify themselves as Christian, compared with 12 million Buddhists. Most are Protestant, followers of evangelical denominations founded by American missionaries in the late 19th century.

At that time, Confucian conservatives in Korea were waging a war of persecution against Buddhism and Catholicism in which they were sometimes aided by Protestant sects. Among a handful of Protestants, it seems, the war is still going on.

Between 1986 and 1996, according to a study carried out at Sejong University in Seoul, at least 20 temples or Buddhist shrines were damaged or destroyed, including some of the most famous in the country.

According to a recently formed Buddhist group, the Committee to Counter Religious Discrimination (CCRD), there were 20 more such attacks last year alone, as well as countless lesser incidents of vandalism, harassment and discrimination.

A man claiming to be a former Buddhist monk raised a banner in Seoul reading “Buddha Hell, Jesus Heaven”. In the town of Chinhae, a Protestant minister burst into a Buddhist sanctuary, damaging altar paintings and sculptures with a microphone swung over his head. This summer, a man carrying a Bible and a hammer smashed and beheaded 750 Buddhist statues on the island of Cheju.

Some put the attacks down to the peculiar history of the Korean Christians, who won great respect for their resistance to the brutal Japanese occupation at a time when some Buddhist leaders had been co-opted by the colonisers.

In 1993, Korea’s first civilian president, Kim Young Sam, an elder in the Presbyterian church, also became the country’s first Christian leader. His successor, Kim Dae Jung, is a life-long Catholic; Buddhists complain that the two democratically elected leaders have failed to observe the religious impartiality followed by their authoritarian predecessors.

The subject is little discussed, almost taboo, among ordinary Koreans and is rarely covered outside the Buddhist media.

“Other countries have more serious problems with religious intolerance,” says Tom Welsh, a reporter for the Korea Herald. “The difference is that people here don’t acknowledge that the problem even exists.”

Buddhist temples, many of them built of wood and with elderly congregations, are easy targets. “They’re basically looked after by old ladies and gentlemen,” says Frank Tedesco, an American scholar and the author of the Sejong University report. “Very benign, but clay pigeons to the malicious.”

These days the Hall of Brilliant Enlightenment has security guards, barbed wire, and an iron gate which closes at 6pm. Fire extinguishers stand outside the halls which have been reconstructed in solid concrete.

“A temple should be a place where people can drop by at any time,” says the Venerable Won Song, “and it’s hard to create something elegant out of concrete. This is not a Korean temple, and nor is it a Western building. It’s just a ridiculous-looking building.”

Courtesy: The Independent (UK)


see also

Buddhism Under Siege in South Korea


Mahinda Interview on Hiru TV

August 8th, 2015

Hiru TV Rata Saha Heta EP 17 – Former President Mahinda Rajapaksa | 2015-08-05

Neocolonialism: How it  is conquering our country today.

August 8th, 2015

By Garvin Karunaratne

It is important to note that forces of neo-colonialism are ably conquering our country today. The IMF, an agent of Neocolonialism did make our country indebted by forcing the FreeMarket NeoLiberal  Economic Model in 1977. Our inept leaders are furthering this model by selling everything in our country to foreigners and today we are at the cross roads.

The following statement by no less a person than Professor Jeffery Sachs is an eye-opener and indicates the forebodings of Neocolonialism for Sri Lanka today:

“There have long been two faces of US foreign policy since the United States became a great global power after World War II. US foreign policy has veered between the visionary cooperation of Kennedy’s Partial Test Ban Treaty and the reckless unilateralism of the CIA sponsored invasion of Cuba that preceded it….. Notorious acts of US unilateralism include the CIA-led overthrows of several governments (Iran, Guyana, Guatemala, South Vietnam and Chile), the assassination of countless foreign officials and several disastrous unilateral acts of war (in Central America, Vietnam, Cambodia, Laos and Iraq). The US has thrown elections through secret CIA financing, put foreign leaders on CIA payrolls and supported violent leaders who then came back to haunt the United States in a notorious boomerang or ‘blowback’ effect (including Saddan Hussein and Osama Bin Laden, both once on the CIA payroll”. (From Jeffery Sachs: Commonwealth Economics for a Crowded Planet, Allen lane, 2008).

Porofessor Jeffery Sachs’ above statement has to be read with John Perkins’ book: Confessions of an Economic Hitman, where he admits that he wrote development projects for foreign funding, with bogus statistics, which when implemented led to a situation where the projects fails, with the funds getting back to the donor country (through consultancies, machinery costs, imports etc.) while the country is saddled with the debt. In other words it was a method of making the country indebted so that it would forever be under the thumb of the IMF and the Superpowers. Perkins was so disgusted of what he had done so he confesses in his book.

Sri Lanka was not an indebted country in 1977. Its foreign debt was only $ 750 million, which too was on project development, as opposed to loans taken for consumption. The IMF had till then given loans on a very strict basis. The IMF relaxed the criteria allowing countries that adopted the SAP to draw money for lavish spending and run deficit budgets, when there was no money. President Jayawardena capitulated to the IMF and followed the rulings of the IMF and  the IMF led these countries on the path of ruination.

Under the UNP of President Jayawardena  foreign funds obtained were used to fund the demand created by the liberal use of foreign exchange and the incoming funds have been used for imports, foreign holidays and foreign education.  Earlier our foreign exchange was carefully utilized and we managed to keep ourselves afloat without falling into debt. From 1977 we squandered the incoming borrowed funds for luxury imports and luxury living and in that process we became an indebted nation. We can justify foreign loans being used to purchase arms and weaponry to defeat the LTTE.  Today we have come to a point where we have to borrow further to service our loans. In that predicament we get further and further into debt.

What is the way ahead. We have to use foreign loans in the interests of our country and not for luxury living. The use of foreign loans recently for the building of the Hambantota Harbour , the Mattala Airport  and the Highways are developmental and this offers the way for the future . This is the infrastructure necessary for development. However one has to develop projects in those areas to create incomes for the people using the infrastructure that has already been put in place.

It is a time when we have to act carefully; otherwise we will get conquered by the Superpowers and become their colonies once again.

Garvin Karunaratne , 8 th August 2015

Ranil Wickramasinghe is a born Christian, he is a hypocrite who dupes the Sinhala Buddhists to bait votes.

August 8th, 2015

By Charles .S.Perera

Ranil Wickramasinghe’s father  Esmond Wickramasinghe was a Christian his paternal uncle  Lakshman Wickramasinghe was the Bishop of the Church of Sri Lanka.  He is a hypocrite to pretend he is a Buddhist for political vote baiting. He once said he wanted  to build the Largest Buddhist Dagoba.  He is ignorant of some Buddhist matters but, the truths and facts matter little to him. Once at a meeting in Kantale he had referred to relics of the Buddha from Kapilavattu as relics of Venerable Sariputta and Moggallana.

“Thus, his efforts to reach out to the Sinhala Buddhist masses have been many. Yet, simply pulling out a Parakramabahu promised era, giving promises that are unlikely to be honored in the form of building the largest Buddhist dagoba, or teaching Buddhist monks Pali and spread Buddhism side by side with dressing up farmers in jeans or Nike t-shirts is likely to head for repeated failure”. (Shenali D Waduge –lankaweb.com)

Ranil Wickramasinghe speaking at the 55 Convention of the UNP  compared  President Mahinda Rajapakse to King Ajatasatru, “He stated that Ajatasatru, a king of the Magadha empire in ancient north India, had resorted to creating tensions within the democratic Vaishali Republic in order to conquer it and that the Rajapaksa government is engaging in the same tactic. “

Ranil Wickramasinghe has a problem in looking forward and take Sri Lanka progressively forward.  He is a backward looking man not suitable to be the Prime Minister of  a developing Sri Lanka. In hundred days he was able with his UNP Cabinet of Ministers to take Sri Lanka many years backward. He has no vision for the future therefore  goes back in time to ancient India he says  to emulate the dignified tradition of Lichchavi Kings.

Some how he has got the idea that  there is some thing called Theravada, and now he wants to make Sri Lanka a Centre of Theravada Buddhism.  That makes one wonder what Buddhism Sri Lanka had for the last 2300 years, for Ranil Wickramasinghe to make Sri Lanka the centre of Theravada Buddhism.  He of course leaves out the very Buddhist Maithripala Sirisena out of the political scene and announces that  after the 17 August he will hold a Buddhists Council of Theravada Buddhism.  Do we need a Christian to organise a Buddhist Council ?

He said “….The current UNP led United National Front for Good Governance (UNFGG) and the next which would be a certainty, will do its utmost to preserve Theravada Buddhism, the Prime Minister stressed, urging the Mahanayake Theras of the four Chapters to take the lead in not only propagating but also preserving the goodness of their philosophy as ancient rulers such as Emperor Asoka had done.”

Earlier he had stated  about the three Buddhist Nikayas as Nasthi Nikaya,  Vancha Nikaya and Dhushana Nikaya.  Ofcourse Ranil is paving the path for Nirvana of the Maha Nayakas by cleaning  the three Nikayas of Nasthi, Vancha and Dushanaya.

Ranil Wickramasinghe also promises to build a new country in 60 months according the principle of  non-violence of Gandhi and his follower Nelson Mandela.

Now he has found another accusation to  attack the former President Mahinda Rajapakse  after having slandered him about corruption. Ranil says that MahindaRajapakse had given Rs. 200 Million to  the terrorist leader Prabhakaran every now and then  to assure his and his families safety.  Apparently from what he said at Gampaha, Prabhakaran had himself  informed Ranil anbout it. That means he had been in close contact with Prabhakaran..

However, there is  another information that Ranil Wickramasinghe is trying to hide behind his unsubstantiated accusation against Mahinda Rajapakse, which is that Ranil  had a secret agreement with Prabhakaran to  expose the Special Army Unit of the Athurugiriya Millenium city.

“   It is apparent that one of the matters of the secret agreement Mr. Rail Wickremasinghe had with tiger organization before the General Election was to expose this special Army unit and destroy it. Accordingly, after Mr. Ranil Wickremasinghe came to power he employed a treacherous police officer and several others to fulfil the promise he had given to tiger terrorists. It is none other than this great betrayal of Athurugiriya. “http://sftruth2010.blogspot.com/2010/01/arrest-ranil-wickramasinghe.html

Ranil Wickramasinghe is now raving mad and says  any thing to diabolize Mahinda Rajapakse, hoping  the voters will swallow all that bait, hook, line, and sinker. The UNP diehards may fall for his monotonous somniloquy but not the intelligent Sinhala voters.

Ranil Wickramasinghe and his companion parliamentary candidates who have selected the elephant symbol,  try to minimise the importance of  Mahinda Rajapakse’s elimination of terrorism. It may be possible to erase it from the rotten minds of UNP members and others who have accepted the Elephant Symbol for a political come back but not from the minds of grateful people of Sri Lanka. That great achievement of Mahinda Rajapakse is written in large letters in the pages of the  history of Sri Lanka for ever. The UNP  from 1948 to 2009 has failed to achieve such great heights.

But there is some thing Ranil Wickramasinghe is trying to hide while slandering and mudslinging at Mahinda Rajapakse, which is the Batalanda affair in which Ranil Wickramasinghe is  buried up to his neck.

 Batalanda detention center

It was alleged by the People’s Alliance government that Wickremesinghe, then a Minister, was the political authority behind an illegal detention centre in the Batalanda housing and industrial complex outside Colombo between 1988 and 1990 which was allegedly run by a government-backed counter-subversive unit as part of the state’s operation to put down an armed insurgency by the JVP.  The People’s Alliance government of

President Chandrika Kumaratunga, appointed a “Special Presidential Commission of Inquiry Act” to investigate activities of Batalanda and on 3 September 1997 Wickremesinghe was summoned to testify before the commission. The commissions report was released on 12 April 1998. The commission which was a fact-finding mission and had no judicial powers, however it recommended to the government to “bring the guilty to book”. One of its findings was that “Wickremesinghe and the SSP Nalin Delgoda, are indirectly responsible for the maintenance of places of unlawful detention and torture chambers in houses at the Batalanda Housing Scheme”. It further stated that Wickremesinghe held “unauthorised meetings of police officers involved in counter-insurgency operations in the housing complex, and that as such, he had abused his authority”. No criminal proceedings took pace thereafter.

Allegations on conspiring against Gamini Dissanayake

On August 2012, Minister of Health and SLFP general secretary Maithripala Sirisena alleged that during the 1994 presidential election campaign, all campaign details concerning the UNP presidential candidate Gamini Dissanayake were being secretly passed on to his opponent, Chandrika Kumaratunga by Wickremesinghe. Minister Sirisena made this disclosure while addressing an election committee meeting held at Siripura, Polonnaruwa. Sirisena asserted that he has ample proof to validate his claim and allegations. Consequently, both parties started to challenge each other for open media debates.

Allegation on “dictatorial behavior” in the party

Wickremesinghe was accused of being a dictator as the leader of UNP. The Mahanayaka of the Asgiri Chapter the Most Venerable Udugama Sri Buddharakkhitha Thero once has said that since recently the Opposition Leader Ranil Wickremasinghe is acting like a dictator. On 2010, UNP MP Dayasiri Jayasekara accused in that within the constitution of the UNP Ranil Wickremasinghe is not a democratic leader but a dictator. Former minister and UNP MP Mahinda Wijesekara accused that “We don’t need a dictator in the party” as Wickremesinghe opposed for the party reforms. (https://en.wikipedia.org/wiki/Ranil_Wickremesinghe)

This is the man now seeking election to set up Good Governance. Sri Lankd does not need him any more as a Prime Minister of Sri Lanka.  Within 180 days he showed how he dismantled every thing that was built within four years after eliminating  terrorism and a 30 year old war by Mahinda Rajapaksa.

If we are to rebuild  Sri Lanka and go forward for peace, security and economic development we need a sincere, religious, practical and  down-to-earth man with a vision for the development of Sri Lanka for all Communities to live together in peace.  That man is none other than Mahinda Rajapakse.

 Sri Lanka needs no Yahapalanaya- it is utter hypocrisy to expect Yahapalanaya, by any one around Ranil Wickramasinghe.

Sri Lanka wants a government to carry on the development that was stopped on the 9 January,2015.   Ranil Wickramaasinghe with his Yahapalanaya has failed miserably to give Sri Lanka and its people what they were looking forward to-peace, security, real development, unity of the people and a real change in the cost and standard of living.  Ranil Wickramasinghe leads a set of failed politicians.

Ranil Wickramasinghe, Chandrika Kumaratunga and the rest of his cohorts  cannot give the  people Yahapalanaya to which they are only paying lip service. Ranil Wickramasinghe is already paving the way to make Sri Lanka a pawn in the hands of America and India.  America or the west will never help Sri Lanka develop independently.  Theirre aid will be conditional and they will always interfere into the internal affairs of the Country.  But China gave Sri Lanka more aid but never interfered into the internal affairs of the country.

India had always been and continue to be the greatest danger to Sri Lanka and Ranil Wickramasinghe  is not concerned  with the danger coming from India.  India has already commenced from their side the construction of a bridge that is going to connect India and Sri Lanka.  This has to be stopped at all cost as it will affect the independence and sovereignty of Sri Lanka.

On the 17the August the Sinhala voters as well as the  intelligent voters of the other Communities, should think carefully before they go to vote. They should not vote for a change-a WENASA as they did last time.  They should deliberately vote for UPFA and the SLFP to bring Mahinda Rajapakse back as the Prime Minister.  There should be at least 117 seats in the parliament for the UPFA and the SLFP to bring back Mahinda rajapakse as the Prime Minister.

Therefore please do not hesitate to vote for the candidates  with the betel leaf as the  party symbol, and bring back Mahinda Rajapakse. Please take the message every where and do every thing possible to stop the UNP and their followers contesting under the elephant symbol coming  to power.

A vote to JVP is also a wasted vote as JVP is a party that stops progress, by being critical of every thing without concern to the development of the country, their only concern is to destabilise   with a view to grab power for them selves in future

දෙමළ බෙදුම්වාදය සුන් කරමින් ජාතික චින්තකයෝ  කොළඹ බලය අල්ලයි

August 8th, 2015

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

ඉංග්‍රීසින්ගෙන් රට දැය සමය නිදහස් කරගැනීම සදහා 1818 සහ 1848 අරගල ඔස්සේ යමින් අනගාරික ධර්මපාල වැනි යුග පුරුෂයින් සැබෑ ලෙසම රට දැය සමයේ නිදහස උදෙසා ජාතික අරගලයන් සිදු කළහ. බටහිර සංස්කෘතිය සහ අධ්‍යාපනය හැදෑරූ ලංකීය ප්‍රභූ පන්තියේ ඇතමුන්ගේ අරමුණ වුයේ ඉංග්‍රීසින්ගේ ආධිපත්‍ය පිළිගනිමින්ම ලංකාවේ පාලන තන්ත්‍රය සියතට ගැනීමය.

වර්තමානයේ දක්නට ලැබෙන වර්ගවාදය සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය සිංහල හෝ දෙමළ ජාතික චින්තනය වර්ධනයවීම නිසා සිදුවූවක් නොව නව යටත් විජිතවාදී බලවේග නිසා ඒ ඒ  ජාතික චින්තනයන් පිරිහීමෙන් සිදුවූවකි. වසර 2500කටත් වඩා ඉපැරණි සංස්කෘතිය, වර්ගවාදයට සහ ආගමික උන්මාදයට වාහකවී යැයි සිංහලයන්ට ඒත්තු ගැන්වීම යටත් විජිතවාදීන් විසින් මෙහෙයවන ලද දීර්ඝ කාලීන උත්සාහයන්ගේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස හැදින්විය හැක. එයට වගකිව යුත්තේ මෙරට ඉංග්‍රීසි උගත් මධ්‍යම පාන්තික බුද්ධිමතුන් පමණක් නොව නාමික ප්‍රගතිශීලි බුද්ධිමතුන්ය. සිය නිර්මාණාත්මක ප්‍රබන්ධ වලින් සහ අනිකුත් ලේඛන මගින් සිංහල ජාතික චින්තනයේ ඇතුලාන්තය හෙලිකරන්නට මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මහත් පරිශ්‍රමයක් දැරීය. ජාතික නිදහස් සටනෙහි පුරෝගාමී කාර්යභාරයක් කල හෙළ හවුල මගින් රටේ සිටි ජාතික බුද්ධිමතුන් කිතිකවා ඇවිසවීමෙහි සමත්වූයේ කුමාරතුංග මුණිදාසය.


ජාතිකත්වය මතුකරදුන් ප්‍රාඥයින්(වමේ සිට) අනගාරික ධර්මපාල, කුමාරතුංග මුණිදාස සහ මාටින් වික්‍රමසිංහ.


ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය, සමාජ විකාශනය හදාරන්නේ ලාංකීයත්වයට නොගැලපෙන සංකල්ප සහ න්‍යාය ඇසුරු කොට ගැනිමෙන් බවද ලාංකිකයනිගේ ලෝක දෘෂ්ඨිය වී ඇත්තේ බටහිර ලෝක දෘෂ්ඨිය යැයිද මතවාදයක් කොළඹ සරසවිය තුළින් 1980 මුල් භාගයේදී මතුවිය. අධිරාජ්‍ය විරෝධි අරගලයේ ප්‍රධානතම කාර්යය වනුයේ එම පරාදීන චින්තනයට එරෙහිව සටන් වැදිම බව එම මතවාදය අවධාරණය කළේය. අපේ ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු සපයා ගත යුත්තේ අපේම වූ චින්තනයකින් යැයි කියා සිටි මෙම මතවාදය ස්ථාපිත කිරිමට පුරෝගාමී උත්සාහයක් ගත්තේ ආචාර්ය නලීන් ද සිල්වාය.

කොළඹ සරසවියට ගණිත කතිකාචාර්ය වරයෙකු වශයෙන් 1979 අප්‍රේල් 4වැනිදා බැදුණු නලීන් ද සිල්වා තාරකා විද්‍යා කේෂේත්‍රයෙන් සිය ආචාර්ය උපාධිය බ්‍රිතාන්‍යයේ සසෙක්ස් සරසවියේදී නිම කළේ මාස 18කිනි. යාන්ත්‍රික විද්‍යාව, කොන්ටම් යාන්ත්‍රණය, සාපේක්ෂතාවාදය වැනි විෂයන් සම්බන්ධයෙන් මෙරට සිටි මුල් පෙළේ විද්වතෙක් වූ ඔහු කොළඹ සරසවියේ සහාය මහාචාරවරයෙකු ලෙස පත්වූයේ 1990 අගෝස්තු 18වැනිදාය. ගණිත අංශයේ මහාචාර්යවරයෙකු වූ නලීන් අසූව දශකයේ මුල් භාගයේ සිට සතියකට දිනක් පැය කිහිපයක් ගවේශකයෝ නම් කවයක් පිහිටුවාගෙන සිසුන් අතර සංවාදයක් පවත්වමින් සිටියේය.

DharmanWick02කොළඹ සරසවිය මැර බලයෙන් යටපත් කරගෙන සිටි ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ නායක දයා පතිරණ, ප්‍රා සංවිධානයට ජීවය සැපයූ කේ. එල් ධර්මසිරි, ඝාතන වලට එරෙහි වෙමින් අවසානයේදි ස්වාධින ශිෂ්‍ය සංගමයෙන් ඉවත්වූ නිර්මාල් රංජිත්, ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරිකයෙකු වූ ශිරාල් ලක්තිලක සහ සරසවි සිසුන් 200කට ආසන්න පිරිසක් ඝාතනය කල ප්‍රා සංවිධානයේ නායක හලාවත පොඩි සිල්වා.

සරසවි ආචාර්යවරුන් විවිධ දේශපාලන මතයන් පිළිබදව සිසුන් සමඟ සංවාද පැවැත්වීම සහ එහි හරයන් ජනගත කිරීම ලාංකීය සමාජයට අහඹු සිදුවීමක් නොවේ. පේරාදෙණිය සරසවියේ ආචාර්ය නිව්ටන් ගුණසිංහ මෙහි ප්‍රමුඛයෙකි. සමාජ අධ්‍යයන කවය හරහා නුවර වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාකාරිකයෙකු වූ ජයරත්න මලියගොඩ සමඟ ක්‍රිස්තියන් ඒඩ්, ඔස්ට්‍රේලියානු රෙඩ් බානා වැනි ආයතන වලින් ආධාරද ලබාගෙන ප්‍රකාශන සහ සම්මන්ත්‍රණ, වැඩසටහන් ගණනාවක් නිව්ටන් ගුණසිංහ සංවිධානය කළේය. ආචාර්ය ජයදේව උයන්ගොඩගේද සහාය ඔහුට හිමි විය.

පේරාදෙණිය සරසවියෙන් 1981දී දේශපාලන විද්‍යාව පිළිබදව ප්‍රථම පෙළ සමාර්ථයක් ගත් දයාන් ජයතිලකද කොළඹ සරසවියේ ඉතිහාස පීඨයට 1983 බාහිර කථිකාචාරවරයෙකු වශයෙන් එක්වූ අතර වසර 2ක ආසන්න සේවා කාලය තුළදී ශිෂ්‍යයින්ගේ දේශපාලන විද්‍යා ප්‍රබෝධය තියුණු කිරීමට ඔහු සමත් විය. නිව්යෝක් රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාලයේ ගෞරව උපාධිධාරියෙකුවූ දයාන් 1984දී රෝහණ රත්නායක ඝාතනය සිදුවූ අවස්ථාවේදී එයට එරෙහිව ශිෂ්‍යයින් උසිගන්වන ලදැයි සේවයෙන් ඉවත් කරන ලදී. බ්‍රිතාන්‍යයේ කේම්බ්‍රිජ් විශ්ව විද්‍යාලයෙන් ආචාර්ය උපාධියක් ලැබූ වික්‍රමබාහු කරුණාරත්න පේරාදෙණිය සරසවියේ කථිකාචාරවරයෙකු වශයෙන් 1970 දේශන ආරම්භ කළේය. ජේ.ආර්. ජයවර්ධනගේ 1978 නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට එරෙහිව කළු කොඩි දමා විරෝධතා ව්‍යාපාරයක් කිරීම හේතුකොටගෙන ඔහුගේ වැඩ තහනම් කරන ලදී. එහිදී ඔහුට සහාය දැක්වූ වමේ සටන කණ්ඩායමට අයත් පේරාදෙණිය සරසවියේ ලලිත් අබේසිංහ ඇතුළු කිහිප දෙනෙකුගේද ශිෂ්‍යභාවය අහෝසි විය. අසූව දශකයේ සරසවි සිසුන් අතර දේශපාලන මතවාදයන් බරපතල ලෙස සංවාදයට ලක්කල සිව්දෙනා ලෙස නිව්ටන් ගුණසිංහ, නලීන් ද සිල්වා, වික්‍රමබාහු කරුණාරත්න සහ දයාන් ජයතිලක හැදින්විය හැක.


කොළඹ සරසවියේ දෙමළ බෙදුම්වාදය සහ මැර බලය පරදවා 1987 මාර්තු 24වැනිදා බලය අත්පත් කරගත් ජාතික චින්තන කණ්ඩායමේ නායකයින් වන විද්‍යා පීඨයේ අනූප පැස්කුවල්, පුෂ්ප විතානගේ සහ ගෙවිදු කුමාරතුංග(වමේ සිට) රොෂාන් ගුණවර්ධන සහ මාලක වීරසූරියද මෙහි සෙසු නායකයින්ය.

කොළඹ සරසවියේ විද්‍යා පීඨය තුළින් මතුවූ ජාතික චින්තන ප්‍රවාහය බොහෝ දෙනාගේ කථා බහට ලක්විය. අසූව දශකයේ මුල් භාගය වන විට විද්‍යා පීඨයේ බලය තිබුණේද ජවිපෙටය. කොළඹ සරසවියේ ශිෂ්‍ය සභාවේ බලය 1979 හිමිවන්නේද ජවිපෙටය. විද්‍යා පීඨයේ චන්ද්‍රසිරි එහි නායකයා විය. 1980ද එහි බලය ජවිපෙට හිමිවිය. ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය කොළඹ මහා ශිෂ්‍ය සභාවේ බලය 1981දී ලබා ගත්තේ ඒ වන විට එහි අධ්‍යාපනය ලැබූ ද්‍රවිඩ සිසුන් 400ක පමණ සහායෙනි. යළිත් 1982දී බෙදුම්වාදයට එරෙහි සභාග කණ්ඩායමක් වශයෙන් ශ්‍රිලනිප ශිෂ්‍යයින්ගේද සහාය ඇතිව ජවිපෙ බලය ලබා ගත්තේය. ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ 1981 සභාපතිවරයා වූයේ දීප්ති ලමාහේවාය. පසුව එය චම්ලි වර්ණකුලසූරිය අතට පත්විය. දයා පතිරණ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ සභාපතිවරයා වූයේ 1984දීය.

අසූව දශකයේ මුල් භාගයේ කොළඹ සරසවියේ ජවිපෙ ප්‍රබල ක්‍රියාකාරිකයන් වූයේ විද්‍යා පීඨයේ නාත්තන්ඩියේ චන්ද්‍රසිරි ජයසිංහ, ජයන්ත හේමකුමාර(දැනට කැනඩාවේ පදිංචි), කීර්ති(දැනට කොළඹ ජාතික පාසැලක නියෝජ්‍ය විදුහල්පති), ශ්‍රාස්ත්‍ර පීඨයේ පස්සර මහින්ද, නීති පීඨයේ ප්‍රථම පැවිදි ශිෂ්‍යයාවූ ලංකා හිමි(පළමු වසරින් පසු උපැවිදිවී චරිත ලංකාපුර විය. පසුව නීතිඥයෙකු වශයෙන් කටයුතු කරමින් සිටියදී ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය විසින් 1989 ජුලි 7 පස්වරු 2ට කොම්පඤ්ඤවීදිය ග්ලැඩිවන් ලේන්හි නවාතැනේදී ඝාතනය කරන ලදී.) විද්‍යා පීඨ සිසුවෙකු වූ දයා පතිරණට විද්‍යා පීඨය තුළ බලයක් නොතිබිණි. ජවිපෙ 1983 ජුලි තහනමින් පසු දයා පතිරණ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ බලය කොළඹ සරසවියේ ස්ථාපිත කරගෙන තිබුණේ තග් න්‍යායෙන් නොහොත් මැර බලයෙනි. සරසවි සිසුන්ගේ කැමැත්තකින් තොරව මැර බලයෙන් ඔහු සරසවියේ බලය අල්ලා ගත්තේය.


එම වකවානුවේ කොළඹ සරසවියේ උපකුලපතිවරුන්ව සිටි මහාචාර්ය ස්ටැන්ලි විජේසුන්දර සහ ජී.එල්. පීරිස්.

පේරාදෙණියේ පද්මසිරි අබේසේකර ආණ්ඩුව මගින් 1984 ජුනි 19වැනිදා ඝාතනය කිරීමෙන් පසු එයට එරෙහිව කොළඹ සරසවි සිසුන් විරෝධතා දැක්වූ අතර එහිදී මහා මාර්ගයේ ගිය බස් රථයක් සහ වාහන කිහිපයක්ද ගිනි තබන ලදී. කුරුදුවත්ත පොලිසියේ රථවාහන අංශ ප්‍රධානියා සමඟ ගමන් කරමින් තිබූ වාහනයක්ද ගිනිබත් විය. පසුව එය නීති පීඨයේ ජේෂ්ඨ කථිකාචාරවරියක වන නිර්මලාගේ සැමියාට අයත් බවට හෙළිවිය. එම සිදුවීම සම්බන්ධයෙන් කොළඹ සරසවියේ ජවිපෙට සම්බන්ධ උඩුගොඩ සෝරත හිමි, පොලොන්නරුව නිහාල්, චන්ද්‍රසිරි ජයසිංහ සහ ගීලිමලේ සුමන හිමි(වාණිජ පීඨයට තේරී ආ පළමු පැවිදි ශිෂ්‍යයා) පොලිසිය මගින් පසුව අත්අඩංගුවට ගෙන නඩු පවරන ලදී. මෙම තොරතුරු පොලිසියට ලබාදෙන ලද්දේ දයා පතිරණ විසින් බවට ජවිපෙ චෝදනා කළේය. එම නඩුවෙන් අවසානයේදී 1992දී සියළු චූදිතයින් නිදහස් වූ අතර ජනාධිපති නීතිඥ රංජිත් අබේසූරිය ඔවුන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේය. පොලිසිය එම උද්ඝෝෂණයේ තැබූ තවත් වෙඩි පහරකින් 1984 ජුනි 21වැනිදා කොළඹ සරසවියේ සිසු රෝහණ රත්නායකද මිය ගියේය. එහිදී වාණිජ පීඨයේ පුංචි බංඩාරද බරපතල තුවාල සිදුවිය.

ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ මතය වූයේ උතුරේ දෙමළ බෙදුම්වාදී ත්‍රස්තවාදීන් මෙන් දකුණේද සිය මතය බලහත්කාරයෙන් ස්ථාපිත කල යුතු අතර එයට එරෙහි වන්නන් තග් බලයෙන් යටපත් කල යුතු බවය. දයා පතිරණට සහාය දුන් පිරිස අතර මුල් තැන ගත්තේ කේ.එල්. ධර්මසිරි, නිමල්වීර බෝපගේ, ප්‍රදීප් තේනුවර, සෝමසිරි, නිල්මිණී, පරාක්‍රම, තිසරණී ගුණසේකර, චන්ද්‍රප්‍රේම, නිහාල් හපුආරච්චි, ශිරාල් ලක්තිලක, සාලිය කුමාර, චාන්දනී සෙනෙවිරත්න, අසංක කරුණාරත්න, ජෙරා, ධම්මික බණ්ඩාර, උපුල් සන්නස්ගල, ජෝජා, අනෝමා ජනාදරී, සෙනරත් ජයසුන්දර, බර්නාඩ් කාරියවසම්, මහින්ද කිංස්ලි ඇතුළු කිහිප දෙනෙකි. ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයට න්‍යායාත්මක දේශපාලන පසුබිමක් තිබුණද ඒවා පොතට පමණක් සීමා විය. ජිම් කැන්ටිම ඔවුන්ගේ බලකොටුව වූ අතර විද්‍යා පීඨයේ සිසුන් සමඟ නිරතුරුව ගැටුම් ඇති කර ගන්නා ලදී. ප්‍රසංග අවස්ථාවන්හිදි සැරසිලි කඩා දැමීම සහ විරුද්ධ මත දරණ අයට පහරදීම ඔවුන්ගේ විනෝදාංශයක් මෙන් විය.


ජාතික චින්තනය ශ්‍රී ලංකාවේ ස්ථාපිත සහ ප්‍රචලිතකල පුරෝගාමීන් කිහිපදෙනෙක්(වමේ සිට) මහාචාර්ය නලීන් ද සිල්වා, ආචාර්ය ගුණදාස අමරසේකර, ජී.අයි.ඩී. ධර්මසේකර සහ ගෙවිඳු කුමාරතුංග


වසර 1985 අන්තරේ බලය ජවිපෙට අවාසි වුවද එය විශිෂ්ඨ ලෙස කලමණාකරණය කරගැනීමට එහි කැඳවුම්කරු රංජිදන් ගුණරත්නම් සමත් විය. අන්තරයට පැමිණෙන ශිෂ්‍ය නියෝජිතයින් අතරින් පේරාදෙණිය, රුහුණ, ජපුර සහ කැළණිය  සරසවි වල අය ජවිපෙට සෘජුව හෝ වක්‍රව සම්බන්ධවූ අය වූහ. මොරටුව සරසවියෙන් පැමිණෙන ඇඩම්ස් සහ කැමිලස්ලා බෙදුම්වාදයට පක්ෂව ලයනල් බෝපගේ ගේ මතයේ සිටියහ. කොළඹ සරසවියෙන් පැමිණි ශිෂ්‍ය නියෝජිතයින් විවිධත්වයකට අයත්වූ හය දෙනෙක් විය. ඔවුහු ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය, ජවිපෙ, ශ්‍රිලනිප, මහජන පක්ෂය, කොමියුනිස් පක්ෂය සහ විද්‍යා පීඨය නියෝජනය කළේය. සාකච්ඡාවන් ඇතැම් අවස්ථාවන්හිදී සවස 6 සිට උදෑසන 6 දක්වා ඇදී ගියේය. අන්තරේ බෙදුම්වාදී මතවාදයට ඇදගෙන යෑමට ගත් උත්සාහය පරාජය විය. ජවිපෙ 1988 දෙසැම්බර් ජනාධිපතිවරණය සහ 1989 මහ මැතිවරණය වර්ජනය කිරීමට ගත් තීරණය අනුව අන්තරේද එයට එකඟවු බැවින් විද්‍යා පීඨ ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරි කමිටුව එයට විරෝධය පළ කරමින් අන්තරේ තුළ සිටිමින්ම ශ්‍රිලනිපයට සිය ක්‍රියාකාරි දායකත්වය ලබා දුන්නේය.

කොළඹ විද්‍යා පීඨයේ බලය රැදී තිබුණේ ජාතික චින්තන කණ්ඩායම මතය. 1984, 85 සහ 86දි පිළිවෙළින් විද්‍යා පීඨයේ නායකයින් වූයේ ගෙවිදු කුමාරතුංග(කුමාරතුංග මුණිදාසගේ මුණුබුරා), පුෂ්ප විතානගේ සහ අනූප පැස්කුවෙල්ය. එහි සෙසු තීරක නායකයින් වූයේ රොෂාන් ගුණවර්ධන සහ මාලක වීරසූරියයි. රොෂාන් සහ මාලක මොරටු සරසවියේ චම්පික රණවකගේ එදා සිට අද දක්වාම සමීප දේශපාලන මිතුරන්ය. විද්‍යා පීඨය නියෝජනය කල ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරකයෙකු වූ හේමන්ත චන්ද්‍රසිරි කලක් ජවිපෙ නියෝජනය කළේය. ජාතික චින්තනය යනු රටේ ඉතිහාසය පුරා ගොඩනැගී තිබුණු සභ්‍යත්වයේ හරයන් පාදක කර ගනිමින් අනාගත සමාජවාදි සමාජයක් ගොඩනැගීමට කල ප්‍රවිශ්ඨය වේ. ශ්‍රාස්ත්‍ර සහ නීති පීඨයන් මුළුමනින් ස්වාධීන සංගමයේ මැර බලයෙන් යටත් කර ගෙන තිබිණි. එහෙත් ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ මැර බලයට එරෙහිව සමස්ථ අති බහුතර සිසුන්ගේ පිළිගැනීම 1986 මැද භාගය වන විට හිමිව තිබුණේ විද්‍යා පීඨයේ ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරි කමිටුව වෙතය.


ජාතික චින්තනය පිළිබද සංවාදයක් පවත්වා ගැනීමට මාසික කලාප 16ක් නිකුත් වූ කාලය සඟරාව.

මේවන විට එනම් 1986 වන විට සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමය වෙනුවෙන් කොළඹ සරසවිය භාරව සිටියේ ජවිපෙ ලලිත් විජේරත්නය. ජවිපෙ දේශප්‍රේමී ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය 1986 ජුනි 20 ආරම්භ කල අතර එය කොළඹ සරසවියේත් පිහිටුවීමට 1986 ඔක්තෝබර් 2වැනිදා රැස්වීමක් ජපුර සහ කැළණිය සිසුන්ගේ සහභාගිත්වයෙන් පැවති අවස්ථාවේදී ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය දයා පතිරණගේ නායකත්වයෙන් කොළඹ සරසවියේ සමාජවාදි ශිෂ්‍ය සංගමයේ සරත් එදිරිසූරිය, හේමන්ත, රොෂාන්, සමන්, ජිනානන්ද හිමි, ධම්මික හිමි, චන්ද්‍රරත්න හිමි ඇතුළු පිරිසට  ඉතා අමානුෂික ලෙස පහරදුන් අයුරු එම රැස්වීම වාර්තා කිරීමට ගිය ලියුම්කරු දුටුවේය.  ජවිපෙ ශිෂ්‍ය සංගමයේ සියළු දෙනාට එදින සිට බල පැවැත්වෙන පරිදි කොළඹ සරසවියට ඇතුල්වීම ස්වාධීන සංගමය විසින් තහනම් කළේය.

මේ අතර තුළ කොළඹ විද්‍යා පීඨයේ ජාතික චින්තන කණ්ඩායම සමාජයේ විවිධ තලයන් තුළ ක්‍රියාත්මක වන්නට විය. එහි ප්‍රතිඵලයක් වූයේ චින්තන පර්ෂදය බිහිවීමය. ආචාර්ය නලීන් ද සිල්වා, වෛද්‍ය රංග වික්‍රමසිංහ, මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමි, ගෙවිදු කුමාරතුංග, ජී.අයි.ඩී. ධර්මසේකර, හේ.ආ. සුසිල් පෙරේරා, ආචාර්ය පියසේන දිසානායක එහි අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයට අයත් විය. චින්තන පර්ෂදයේ ප්‍රකාශනය වූ කාලය මංගල කලාපය 1986 නොවැම්බර් 1වැනිදා නිකුත් විය. කාලය මාසික සඟරාව එම වකවානුවේ අතිශයින් ජනප්‍රිය වූ අතර එය නොකඩවා කලාප 16ක් නිකුත් විය. වරෙක එය පිටපත් 20,000ට ආසන්නව අළෙවි විය.


කොළඹ සරසවි උද්ඝෝෂණයක් මර්ධනයට පොලිසිය සමඟ බයිසිකල් චේන් රැගෙන මැරයින් එක්වූ අවස්ථාවක්.

ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ නායකයා වූ දයා ආනන්ද පියසිරි හේවා පතිරණ 1986 දෙසැම්බර් 15වැනිදා පස්වරු 7ට පමණ පැහැරගෙන ගොස් බණ්ඩාරගම හිරණ තොටුපොල අසළදී බෙල්ල කපා ඝාතනය කර තිබිණි. ඔහු සමඟ සිටි පුංචිරාලගේ සෝමසිරි මරණීය තුවාල ලබා බේරිණි. පතිරණ ඝාතනය පිළිබදව ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය චෝදනාව සෘජුවම එල්ල කළේ ජවිපෙටය. පානදුර මහාධිකරණයේ ඒ පිළිබදව ජයතිස්ස, මහීපාල, වැලිසර ප්‍රනාන්දු සහ නිමල් ජයරත්නට නඩු පැවරූ අතර ඒ වන විටද ජිවතුන් අතර නොසිටි පළමු තිදෙනාට දඩුවම් නියම කෙරිණි. ජීවත්ව සිටි එකම විත්තිකරු වූ නිමල් ජයරත්න නිදොස් කොට නිදහස් කරන ලදී. පතිරණගෙන් පසු ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ නායකයා බවට කේ.එල්. ධර්මසිරි පත්වූ අතර ඉන් පසු කොළඹ සරසවිය ඔවුන්ගේ නායකත්වය යටතේ දෙමළ බෙදුම්වාදී සෘජු සහ වක්‍ර කණ්ඩායම් සහ කල්ලිවල බලකොටුවක් බවට පත්කර ගත්තේය. කොළඹ සරසවිය ඇතුළු රටපුරා සරසවිවල ජවිපෙට සම්බන්ධ සහ හිතවාදී සිසුන් ආරක්ෂක අංශවලට හසුකරදීම ධර්මසිරිගේ නායකත්වයෙන් ඇරඹිණි.


ස්වාධින ශිෂ්‍ය සංගමය විසින් කොළඹ සරසවි නීති පීඨ වධකාගාරයේදී බෙල්ල කපා මරාදැමූ එහි විද්‍යා පීඨයේ හේමන්ත අජිත් චන්ද්‍රසිරි, උස්සා පොළොවේ ගසා මරාදැමූ අන්තරේ හිටපු කැඳවුම්කරුවූ නීති පීඨයේ සරත් එදිරිසූරිය, වෙඩිතබා පිහියෙන් ඇන ඝාතනය කල වාණිජ පීඨයේ සමන් කපුගමආරච්චි.

ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය මෙම දඩබ්බරකම් කොළඹ සරසවි සිසුන්ට තවදුරටත් දරා ගැනීමට නොහැකි විය. ඒ අනුව විද්‍යා පීඨයේ ගෙවිදු කුමාරතුංගගේ නායකත්වයෙන් පොදු සිසුන් ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයට එරෙහිව එක කඳවුරකට පැමිණියේය. එහෙත් ස්වාධින සිසුන් දිගින් දිගටම පොදු සිසුන්ට ප්‍රහාර එල්ල කළේය. වරෙක ඔවුන්ට පහර දීමට පැමිණි අවස්ථාවක මධ්‍යස්ථ සිසුන් 500කගේ පමණ සහභාගිත්වයෙන් 1987 මාර්තු 24වැනිදා තීරණාත්මක ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීම තුළින් ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය මුළුමනින් පරාජයකර ඔවුන් පලවා හැර කොළඹ සරසවියේ බලය දෙමළ බෙදුම්වාදීන්ට එරෙහිව ස්ථාපිත කිරීමට ගෙවිදු කුමාරතුංගගේ නායකත්වයෙන් යුත්  විද්‍යා පීඨ ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරි කමිටුවට හැකිවිය. එම සිද්ධිය සිදුවන අවස්ථාවේදී ලියුම්කරු එය වාර්තා කිරීමට ගොස් සිටි අතර සෙනරත් ජයසුන්දර ඇතුළු ස්වාධීන සිසුන් සිව් දෙනකු ගස් බැද තිබෙනු දක්නට ලැබිණි. තවත් ස්වාධීන සිසුන් පිරිසක් ජිම් කැන්ටිමට දිව ගොස් ඇතුළුවී යකඩ දොරවල්වලට විදුලිය අල්ලාගෙන සිටිමින් රැකවරණය ලබාගත් නමුදු පොදු සිසුහු පිටුපස ලෑලිදොර කඩා ඊට ඇතුළු විය. කිහිප දෙනෙකු වහලයට නැඟ පළා ගියහ. අවසානයේ පොලිස් විශේෂ කාර්ය බලකායේ 100 පමණ පිරිසක් කොළඹ සරසවියට කඩා වැදි ගස් බැදි ස්වාධින ශිෂ්‍ය සංගමයේ සිව් දෙනා බේරා ගත්හ. අනතුරුව ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ මූලස්ථානය වූයේ ගුණසේන මහානාමගේ රජයේ ලිපිකරු සේවා සංගමයයි.

DharmanWick09ප්‍රා සංවිධානය මගින් මරා දැමූ සිසුන් 200 අතරින් කිහිප දෙනෙක්(වමේ සිට) කැලණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ රත්නසිරි, ඊ. එම්. සෝමචන්ද්‍ර,  බෝගහකුඹුර, ජයසේන දිසානායක සහ තිලක් ප්‍රසන්න, සනත් හෙට්ටිආරච්චි, ඒ.ඊ. ආරච්චි, දිසානායක.

ජාතික චින්තන කණ්ඩායම සරසවිය තුළ සහ ඉන් පිටත සංවාද සහ සම්මන්ත්‍රණ ගණනවක්ම ජාතික චින්තනය  සහ ජාතික විමුක්තිය මැයින් 1987 සිට ආචාර්ය නලින් ද සිල්වාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් සංවිධානය කළේය. තිස්ස බාලසූරිය පියතුමාගේ සහභාගිත්වයෙන් 1987 ඔක්තෝබර් 29වැනිදා කොළඹ සරසවියේ පැවති සංවාදයට විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසමේ සභාපති මහාචාර්ය ස්ටැන්ලි කල්පගේ පවා සහභාගි විය. ගෙවිදු කුමාරතුංග  ජාතික චින්තන මතවාදය ප්‍රචලිත කිරීමේ පුරෝගාමියාය. ඔහු එයට අත්පොත් තැබුවේ 1984 සිටය. කණ්ඩායම නායකත්වය සැපයූවේ ජාතිකත්ව චින්තන මතවාදය රටතුල ස්ථාපිත කිරීම සදහාය. ඔහුගේ සීයා වූයේ කුමාරතුංග මුණිදාසයන්ය. 

එජාප ආණ්ඩුව මගින් 1987 ජුනි 22වැනිදා ගෙවිදු කුමාරතුංග ඇතුළු සරසවි සිසුන් 88 දෙනෙකු රහස් පොලිසිය මගින් රටපුරා විවිධ ස්ථානයන්ගෙන් අත්අඩංගුවට ගෙන මැගසින් බන්ධනාගාරයේ මාස 3කට ආසන්න කාලයක් රඳවා තබා ගන්නා ලදී. එම කාලයේදී කුමාරතුංග මුණිදාස පදනමේ පානදුර පල්ලියමුල්ලේ උත්සවයකට පැමිණි ජනාධිපති ජයවර්ධන ගෙවිදුගේ පියාවු පුනූ කුමාරතුංගට කියා සිටියේ ඉල්ලීමක් කලහොත් අවශ්‍යනම් තමාට ගෙවිදු නිදහස් කලහැකි බවය. ගෙවිදුගේ පියා කාරුණිකව එය ප්‍රතික්ෂේප කරමින් කියා සිටියේ අත්අඩංගුවට ගත් සරසවි සිසුන් කණ්ඩායමම නිදහස් නොකරන්නේනම් ඔහු තනිවම නිදහස් කර ගැනීමේ අවශ්‍යතාවක් නොමැති බවය.

වසර 1988/89 සහ 90 මුල්භාගයේදී ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ ක්‍රියාකාරිකයෝ ජවිපෙ මර්ධනය කිරීම සදහා පිහිටවූ ප්‍රා සංවිධානයට එක්වී තීරණාත්මක කාර්යභාරයක් කලහ. රටපුරා සරසවි සිසුන් 200කට ආසන්න පිරිසක් මරා දැමුවේ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ නායක ධර්මසිරිගේ මැදිහත්වීමෙනි. කොළඹ සරසවියේ නීතිපීඨ වධකාගාරය මේජර් මනතුංග යටතේ පාලනය වූවද ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය තමන්ට අවශ්‍ය පරිදි එම වධකාගාරයේ කටයුතු ගෙන ගියහ.  අර්ධ මිල්ටරි කණ්ඩායම් වලින් ඔවුනට වාහන, හැදුනුම්පත්, ආයුධ නොඅඩුව ලැබිණි. නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි සහ බෝපගේ ඇතුළු බොහෝ දෙනා ඝාතන සංස්කෘතියට විරෝධය පා මුලදීම ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයෙන් ඉවත් වූහ.


විජය කුමාරතුංග අවමඟුලේදී ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ්. නායක වර්ධරාජා පෙරුමාල් ශෝක පණිවිඩය ඉදිරිපත් කරමින්. පසකින් සිටින්නේ එය සිංහලෙන් කියවූ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ ක්‍රියාකාරිකයෙකු වූ උපුල් ශාන්ත සන්නස්ගලය. පසුව උතුරු නැගෙනහිර මහ ඇමතිවූ වර්ධරාජා ඊළාම් රාජ්‍යයක් 1990 මාර්තු 1වැනිදා ප්‍රකාශයට පත්කල අතර අනතුරුව ඉන්දියාවට පලා ගියේය.

කොළඹ සරසවියේ විද්‍යා පීඨයේ තෙවන වසරේ හේමන්ත චන්ද්‍රසිරි 1989 ඔක්තෝබර් 13වැනිදා මිනුවන්ගොඩ සිය නිවසින් පැහැරගෙන නීති පීඨ වධකාගාරයට ගෙනවිත් බෙල්ල කපා මරාදමන ලද්දේද අන්තරේ කැඳවුම්කරු සහ  නීති පීඨයේ සරත් එදිරිසූරිය 1989 දෙසැම්බර් මස උස්සා පොළොවේ ගසා මරාදැමූවේද එම වධකාගාරයේදී ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය විසිනි. එයට පෙර ඔහුව මේජර් පද්මසිරි උඩුගම්පොල යටතේ ඇති රේස් කෝස් රැඳවුම් කඳවුරටද ගෙන ගොස් තිබිණි. වාණිජ පීඨයේ සමන් කපුගමආරච්චි 1989 ඔක්තෝබර් 19වැනිදා ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ නායක කේ.එල් ධර්මසිරි විසින් තවත් අයෙකු සමඟ යතුරු පැදියකින් පැමිණ පුංචි බොරැල්ලේදී ඔළුවට වෙඩිතබා පිහියෙන් ඇන ඝාතනය කර තිබිණි. මාතර දෙල්ගල්ලේදී නමදෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලක බාලයා වශයෙන් 1963 අගෝස්තු 26වැනිදා උපන් සමන් කපුගමආරච්චි ගාල්ල රිච්මන්ඩ් විද්‍යාලයේ ආදි ශිෂ්‍යයෙකි.

ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය විසින් කොළඹ සරසවි වාණිජ පීඨයේ උපුල් සද්ධාසේන, 1989 ඔක්තෝබර් 5වැනිදා කෑගල්ලේදීද, ශ්‍රාස්ත්‍ර පීඨයේ බී.කේ. රොඩ්ගූ 1989 දෙසැම්බර් මසද , අනිල් හෙට්ටිආරච්චි, නාවල චන්ද්‍රකීර්ති හිමි, වාණිජ පීඨයේ එම්. ඒ. දයාරත්න 1990 පෙබරවාරි මසද ඝාතනය කරන ලදී. ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමයේ නායක කේ.එල්. ධර්මසිරි 1989 ඔක්තෝබර් 20 වැනිදා ජවිපෙ මගින් කොටහේන කොච්චිකඩේදී වෙඩිතබා ඝාතනය කරන ලදී. ආසියාවක සරසවියක ක්‍රියාත්මක වූ මේලේච්ඡ සහ කූරතම ශිෂ්‍ය සංවිධානය වූ ස්වාධීන ශිෂ්‍ය සංගමය 1989 දෙසැම්බර් 15 වැනිදා නිල වශයෙන් විසුරුවා හැරියද එහි කටයුතු 1990 මාර්තු දක්වා ක්‍රියාත්මක විය.

මහාචාර්ය නලින් ද සිල්වාගේ සේවයද වරෙක කොළඹ සරසවියේ 1992 දෙසැම්බර් 4වැනිදා වහාම ක්‍රියාත්මක වන පරිදි නතර කරන ලදී. එයට එරෙහිව ඔහු විසින් පවරන ලද නඩුවකදී කම්කරු විනිශ්ච සභාව මගින් රුපියල් 737,008ක වන්දියක් ගෙවන ලෙස කොළඹ සරසවියට නියෝග කළේය. ගෙවිදු කුමාරතුංගද කොළඹ සරසවියේ ගණිත අංශයේ සහකාර කථිකාචාරවරයෙකු වශයෙන් අනූව දශකයේ මුල් භාගයේදී සේවය කරන අතර පසුව දේශපාලන පළිගැනීමක් මත ඉවත් කරන ලදී. වර්තමානයේ ඔහු විසිදුණු ග්‍රන්ථ ප්‍රකාශන ආයතනයේ ප්‍රධානියාය. 

රටේ ඒකීය භාවය අනතුරට ලක්වීමේ සේයාවක් මතුවෙමින් තිබු සෑම අවස්ථාවකදීම ජාතික චින්තන කණ්ඩායම එයට එරෙහිව ක්‍රියාකාරිව මැදිහත් විය. අධිරාජ්‍ය විරෝධි අරගලයේ ප්‍රධානතම කාර්යය වනුවේ පරාධීන චින්තනයට එරෙහිව සටන් වැදීම යනු ඔවුන්ගේ දැක්ම වී තිබේ. (The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com)

National consultation on media freedom & law begins

August 8th, 2015

Nava Thakuria

National consultation on media freedom & law  begins By Our Correspondent New Delhi, 9 August 2015: With the invasion of alternate media today every one can opt for journalism, but they have to acquire the skill and responsibility, said Paranjoy Guha Thakurta, a senior journalist and media commentator. Addressing a consultation meet at Delhi Press Club yesterday, the former Press Council of India (PCI) member also highlighted the crisis faced the present media for constant corporatization in the country. He alleged that the PCI has lost its influence tomany extend. Rather, Guha Thakurta advocated for a constitutional body to monitor various aspects of media in India.


Organised by Press Club of India, Delhi Union of Journalists, Mumbai Press Club, Indian Women’s Press Corps, Majithia Wage Board Implementation Sangharsh Samity, Indian Federation of Working Journalists a and Human Rights Law Network, the national consultation on media freedom & law also witnessed a number of speakers on some burning issues relating to the frequent attacks on journalists, sexual harassment and criminal defamation cases against the media persons.

Senior journalists and media commentators Vanita Kohli Khandekar, Sukumar Murlidharan,  Siddharth Varadarajan, Sevanti Ninan,  PC Tiwari, Anil Chamadia, Sujata Madhok spoke on the occasion. Renowned advocates like Prashant Bhushan, Colin Gonsalves, media rights campaigners like Vikram Rao, Nadeem Ahmad Kazmi, Nava Thakuria etc graced the meet.

A Soros-Made “New World Order” Takes Shape at the UN

August 8th, 2015

by  Courtesy The GOLDEN RULE

From ‘nsnbc’, by Wayne Madsen (Strategic Culture Foundation).

English: Emblem of the United Nations. Color i...

English: Emblem of the United Nations. Color is #d69d36 from the image athttp://www.un.org/depts/dhl/maplib/flag.htm(Photo credit: Wikipedia)

There is so much supporting evidence on the Internet, that I find it amazing that so few people are aware of current world trends in the setting up of a World Government (NWO).

Many that are aware, have difficulty in comprehending such undemocratic processes being introduced and gaining acceptance by countries’ leaders. I too cannot believe such a state being ‘born’ and put into action, from a human moral and ethics point of view. In the same way that I couldn’t conceive a militant attack on a private home and innocent people being murdered. The sort of thing that should only happen in movies! But no!, it’s a real life scenario.

If one reads the internet news, we learn that such things are really happening. Not any doubt about the authenticity of the reports. To reach a belief about the NWO existence and actions becomes a reality and we are horrified. Deny it all you like, either consciously or sub-consciously, sooner rather than later, you are likely to find this to be true.

Readers are invited to comment, refute or agree with this post, either per detail or overall concept.

Major multinational corporations and the financial and non-governmental organization network of George Soros have taken effective control of a number of United Nations functions within the UN Secretariat and within the organization’s specialized agencies. The goal of this alliance is to re-draw the map of the world for the benefit of the global elites and the “top 1 percent.”

The United Nations, which once prided itself on transparency, has now become a bureaucratic behemoth where decisions are made in closed door meetings attended by diplomats, mostly from English-speaking Western countries; corporate representatives; NGO officials tied to Soros and other entities like the Ford and Rockefeller Foundations; and current and former CIA officers, some of whom act under U.S. State Department cover. It is a fact of life that today a number of UN agencies and elements are funded by private money.

Although South Korean Ban Ki-moon is the Secretary General of the UN, his most important deputies represent the interests of NATO and its allies. The Undersecretary General for Political Affairs is B. Lynn Pascoe, a former U.S. ambassador to Indonesia and Malaysia and is thought by many UN staffers to have links to the CIA. The Undersecretary General for Safety and Security is Gregory Starr, a former Director of the U.S. State Department’s Diplomatic Security Service who is also thought to have close links to the CIA. The Assistant Secretary-General for Strategic Planning and Policy Coordination is Robert Orr, the former Director of Global and Multilateral Affairs at the U.S. National Security Council on which the CIA is represented. The Executive Director of the UN Children’s Fund (UNICEF) is Anthony Lake, a former U.S. National Security Adviser.

The Under-Secretary-General for Peacekeeping Operations is Herve Ladsous of France who has served as French ambassador to Indonesia and China and who is a pro-NATO Atlanticist.

Perhaps no where is the Soros and CIA influence felt more than in the UN Development Program (UNDP), which is headed by Helen Clark, a former Prime Minister of New Zealand. However, Soros’s operatives are heavily present in every UN agency except for Peacekeeping Operations but it, too, is an ultimate target for the multi-billionaire Hungarian Jew who once cooperated with the Nazi occupation forces in wartime Hungary.

Soros is very close to former UN Deputy Secretary General and UNDP administrator Mark Malloch Brown of Great Britain. While UN Deputy Secretary General, Malloch Brown, now Lord Malloch Brown, resided rent-free at Soros’s estate in Westchester County, New York. The UN’s Global Compact is a brainchild former Secretary General Kofi Annan, who is now charged with easing the government of Bashar al Assad from power in Syria. Pushing the Global Compact, Malloch Brown, while UNDP administrator, invited multinational corporations to “use their purchasing power to help develop small and medium-sized enterprises across the developing world.” The Global Compact essentially gives multinational corporations a say in how projects in developing countries are carried out.

The UN has been holding a number of closed-door meetings and seminars at which the partition of UN member states has been discussed. Most of the meetings have been held under the direction of the UN Interagency Framework for Coordination on Preventive Action (the Framework Team or FT). The FT brings together representatives from a number of alphabet soup UN offices and specialized agencies, including:

DESA – Department of Economic and Social Affairs

DPA – Department of Political Affairs

DPKO – Department of Peacekeeping Operations

DOCO – UN Development Operations Coordination Office

EOSG – Executive Office of the Secretary General

FAO – Food and Agricultural Organization

ILO – International Labor Organization

OCHA – Office for the Coordination of Humanitarian Affairs

OHCHR – UN High Commissioner for Human Rights

OSAPG – Office of the Special Adviser for the Prevention of Genocide

PBSO – Peacebuilding Support Office

UNDP – UN Development Program

UNESCO – UN Educational, Scientific, and Cultural Organization

UNHABITAT – UN Center for Human Settlements

UNICEF – UN Children’s Fund

UN WOMEN – UN Entity for Gender Equality and Women’s Empowerment

UNHCR – UN High Commissioner for Refugees

UNEP – UN Environment Program

UNDEF – UN Democracy Fund

UNFPA – UN Population Fund

WFP – World Food Program

WHO – World Health Organization

World Bank

IMF – International Monetary Fund

DPI – Department of Public Information

OSAA (Office of the Special Advisor on Africa)

DDA – Department for Disarmament Affairs

UNODC- UN office on Drugs and Crime

Much of the work of the FT is carried out under the direction of an American, Gay Rosemblum-Kumar. She heads up the Conflict Management Capacity-Building Project and the Peacebuilding Portal. While the names of these groups appear benign, they are at the center of a global plan by Soros, his NGOs, the CIA, and the global bankers to redraw the map of the world to suit the needs of multinational corporations and the United States and NATO.

Many FT meetings include speeches by Elie Wiesel, the Holocaust survivor who has encouraged international R2P (responsibility to protect) intervention in Libya, Sudan, Syria, and other countries. The FT also relies on a professional trainer in “Conversation” and “Non-violent Communications” (NVC). He has overseen “outsourcing transition,” i.e., informing employees of their lay-offs and “benefits” packages at Merrill Lynch, Charles Schwab, and Bank of New York Mellon. From advising companies on how to inform employees that their jobs are finished, the individual in question now advises the UN on how to tell entire countries that they are “finished.”

The FT also advances the work of President Obama’s “information czar” Cass Sunstein; his wife Samantha Power of the U.S. National Security Council; and Gene Sharp, the Albert Einstein Institution’s developer of the “themed revolution” concept.

The FT has also trained certain activists around the world, particularly in developing and other countries with pro-western governments, to use “the system” to effect change and has advised them “not to protest against their government.” The entire FT operation at the UN is bankrolled with Soros money.

Perhaps the most alarming aspect of the FT’s work is aimed at dividing existing nation-states into smaller entities. At a recent FT meeting titled “Nepal in Transition,” it was clear what strategy is being employed to carry out such divisions. The division of Nepal, with the ultimate goal being the marginalization of the powerful Communist Party of Nepal (Maoist), foresees “identity federalism,” the first step before actual secession of federal components.

A number of Nepalese political parties and movements recently signed an agreement that would create an “identity-based” federal republic in Nepal. The UN’s chief promoter of the strategy is Ian Martin, the Special Representative of the Secretary-General who has headed UN missions in Nepal and, most recently, in Nepal. Under the UN plan, Nepal would be transformed into a polyglot federal republic based on indigenous groups, nationalities, castes such as the Dalit, and Muslims. Martin has been involved in creating “federal” structures in Bosnia-Herzegovina and Libya. The latter has seen the eastern province of Cyrenaica, with its capital in Benghazi, proclaim its autonomy from Tripoli.

Some UN participants in the talks on Nepal spoke of the need to “eliminate” the Maoists in Nepal. Robert O. Blake, the Assistant Secretary of State for South Asian Affairs, and who has been linked to the CIA, participated in the Nepal conference. Blake reportedly helped engineer the February 2012 coup in Maldives that drove President Mohamed Nasheed, ironically a Soros favorite, from power. The coup, which ushered into power a pro-Islamic government said to be backed by former President Maumoon Abdul Gayoom, could set the stage for a Maldives comprised of autonomous atolls, with the United States able to acquire military bases in certain southern atolls as part of its encirclement of China policy.

Sri Lanka is also a target for the identity federalism engineers. During the 2008 presidential campaign, both Hillary Clinton and Barack Obama received large campaign donations from front groups for the Tamil Tigers, a guerrilla force that favors an independent Tamil state in Sri Lanka and which is designated as a terrorist organization by the U.S. State Department. As a way of thanking the Tigers for their support, the Obama administration, Soros, and the International Peace Institute of Norway (which has been called a front for NATO, Soros, and the CIA and which supported the Liberation Tigers of Tamil Eelam [LTTE] during their long civil war against the Sri Lankan government) have been pushing for a federal system in Sri Lanka that would create a Sinhalese, Tamil, and Muslim federation, with secession following.

A number of Norwegians are quietly pushing the identity federalism solution, some of whom, particularly Professor Johan Galtung, are Soros favorites..

To augment its identity federalism initiatives, Soros NGOs are also involved in creating a number of “partition studies” programs at major universities with international relations programs.

Myanmar is also a target for the identity federalists and partition specialists. The UN and Soros goal is to split Myanmar into various ethnic-based nations. Some of these nations would then provide the United States with military bases from which it can engage in intelligence, insurgency, and other operations in southern China. The human rights issue in Myanmar and China has been used by Soros as a tool to gain influence in both nations.

The ultimate goal of the EU / US / Japan / Australia / Canada / New Zealand / Soros alliance is the division of India, Russia, Indonesia, and China into smaller nations.


South East China Sea; A Perfect Crisis for the International Crisis Group.

Myanmar, Gas and the Soros-Funded Explosion of A Nation State.

Nepal Privatized and Sororized


The ‘100 days’ that turned Sri Lanka to the brink: setting of the stage

August 7th, 2015

By Surangani Seneviratne

‘A nation can survive its fools, and even the ambitious. But it cannot survive treason from within. An enemy at the gates is less formidable, for he is known and carries his banner openly. But the traitor moves amongst those within the gates freely, his sly whispers rustling through all the alleys, heard in the very halls of government itself. For the traitor appears not a traitor; he speaks in accents familiar to his victims, and he wears their face and their arguments, he appeals to the baseness that lies deep in the heart of all men. He rots the soul of a nation, he works secretly and unknown in the night to undermine the pillars of the city, he infects the body politics so that it can no longer resist. A murder is less to fear.’

Marcus Tullius Cicero, telling like it is.

Sri Lanka is currently on the precipice, after submitting itself to a ‘100 day’ experiment. The 2015 Presidential election was played on theatre of promised good governance. It had a cast of Shakespearian characters and a plot that reflected tones of the tragedy that unfolded in Julius Cesar. A Brutus who promised ‘Good Governance’ yet spoke with a lust for revenge. Like Brutus, he did not want blood on his hands. This Brutus got more than he bargained for- he was cast in the Merchant of Venice with Shylock who wanted a pound of flesh and several bags of gold, in fact all the gold in the nation.

When Maithripala Sirisena laid his hand on the most sacred Buddhist relic and promised Mahinda Rajapakse that he will not knife him. Sirisena cast himself in the character of Brutus. Some people over looked Sirisena’s deceit and took his promise of Good Governance in good faith. Those who were seeking ‘good governance’ over looked the fact the team Sirisena had formed to bat in the Presidential elections had a very bad batting record in ‘good governance’. In fact they did not know what good governance is – Ranil Wickramasinghe who does not last at the crease / only high score was in Batalanda; Chandrika Kumaratunga was into match fixing / selling off assets; others in the team had not even been at the crease / not batted, not worth mentioning.

How did Sirisena manage to fool the people? For the traitor appears not a traitor; he speaks in accents familiar to his victims, and he wears their face and their arguments, he appeals to the baseness that lies deep in the heart of all men….Mithripala Sirisena was an opposing candidate, yet he remained in the SLFP. He spoke in a tone that reflected any rumbling his own party had, and he made a pact with the enemy while he appeared to remain true to his own party and his people. Sirisena did this by appealing to the need for revenge (= baseness that lies deep in the heart).

The need for revenge was well inflamed through lies and propaganda that was being circulated in advance and in anticipation of this moment. The traitor moves amongst those within the gates freely, his sly whispers rustling through all the alleys, heard in the very halls of government itself. Claims and accusations of corruption, even murder and rape against the Rajapakses were circulated over the years. This was played in conjunction with accusations of rape and murder against the armed forces stationed in Northern Sri Lanka. In the ‘International community’ and their media, the ongoing theatre of the UN ‘War Crimes’ investigations and reports; chorus of NGOs with selective hearing playing their worn out ‘record’ on human rights violations.

Asks Joseph Goebbels, he will illustrate how lies repeated can be turned to tools of propaganda and gather a mass of followers. Hence, the stage was set well in advance and the opportunity fell on their lap when Mahinda Rajapakse called an early election. Mithripala Sirisena the turncoat was ready to pounce and repeat these lies. The most unlikely team of misfits to govern was elected on a stage of ‘good governance’. As they say the rest is history!

Now the people of Sri Lanka have to decide if they want Sri Lanka –the nation itself to be history on the 17 August 2015. The boat of ‘good governance’ has sailed with the Arjuna Mahendren / the Central Bank heist. The rumblings of self-determination by the TNA on the wind blown by the ‘International community and their media can turn into a major force with the help of the turncoats in the UNP lead coalition and a treacherous President.  An ambitious Tamil Eelam has plans for greater land mass than even admitted in their current mapping of the Eelam.

A nation once broken cannot be put back together again- ask the Palestinians. They will say being stateless and in refugee camps for ever is not much fun. Do not entertain any dreams of getting on to a boat and setting sail to another home. The welcome mat that was laid for the Tamil refugees will not be laid for you!

Get used to thirst!

August 7th, 2015

Editorial By The Nation

The move to privatize water on a large scale didn’t begin yesterday.  The first noises were made around 25 years ago, when the International Irrigation Management Institute (IIMI) set up its headquarters in Pelawatte, Colombo.

Back then too the talk was about the efficient use of water. It was a design that was promoted by those who wanted to see rice being replaced by so-called ‘High Value Crops’.  It was an attempted strike not only on rice but on a nation’s cultural preferences.  It was about enforced dependency.  It was of course couched in the language of democracy: ‘user control’!  That’s the tried and tested method of securing control of resources: get the commons into the market and let the market forces sort things out.  In the end the wealthy get it all.

With respect to irrigation management what was commonly held and later acquired by the state in an absolute perversion done in the name of ‘socialism’ , was sought to be ‘handed back to users’.  The collective ways by this time had been subverted.  Societies weren’t flat.  There were and are big users and small.  There was and is a political economy of agriculture.

IMMI morphed quickly into International Water Resource Management.  That’s when that institute began investigating the possibility of controlling ground water resources.  Through markets of course.

Successive governments or rather key ministers in them were persuaded by interested parties to get the laws right to facilitate all this.  It came in waves.  Some highs followed by long periods when there was hardly a ripple.  Rauff Hakeem, the subject minister, recently submitted a cabinet paper seeking the establishment of a River Valleys Management Authority. This was in March 2015.  It was rejected by Cabinet.

The Opposition has brought it up, rather late in the day,  in the context of the upcoming election.  That’s politics.  The question is, is the idea dead?  Worryingly, this is an issue that keeps cropping up.  As mentioned, the ‘setting’ was designed in the late eighties and early nineties.  The ‘rationale’ was produced by ‘contracted research’.  ‘The Science’ if necessary can be cited as and when necessary.  An attempt was made in 2000 and 2001 but public protest buried that effort. This is why the public should not wait but keep abreast of these developments.

The rationale is all sweet, as always.  There’s pollution, the Minister says.  The users don’t know the true value of water (he does?), he says.  Agrochemical use is not properly regulated and quantity assessment is flawed, are other claims.    Shoved in the middle of it is this thing called ‘water tariffs’.

The paper is essentially a re-hashing of the earlier document put together by NGOs with dubious agenda and brainwashed or rather brain-purchased officials.  The details regarding water resources, land under rice cultivation and relevant costs have been scandalously cooked to justify ‘regulation’ in the manner advocated.  In particular the ‘water wastage in agriculture’ is wrung out from a framework of calculation that negates important but unquantifiable benefits to humans, animals, plants and the environment in general.  It is the work of neoliberal economists, clearly, and ones who are addicted to dumping the ‘uncomfortables’ into a dispensible column called “externalities”.

The impact will be on the farmer.  The small farmer in particular.  It will result in a new tax regime that will further impoverish the poor and marginalized sections of society.
Interestingly, the paper mentions the fact that the earlier version was filed away due to public protest.  Did the minister assume that the conditions are ‘better’ today in that the public will not protest?  Are the movers and shakers waiting for a ‘pliant public’ to see these ‘reforms’ through?

When they come back with a re-re-hashed version (who knows when?) will the public be ready?  They better be.

In memory of a great gentleman soldier

August 7th, 2015


It was on 8th of August, 1992 – 22 years ago- the Lt Gen Denzil Kobbekaduwa;was lost to the Nation as result of a remote controlled land mine at Arali in Jaffna while planning for Operation Countdown to wrest the control of peninsula.

He joined the Army in May 1960 as an officer Cadet at the age of 20 years and entered the Sandhurst Military Academy for officer training. He assumed duties in Sri Lanka Armoured Corps He was sent on a compulsory leave following allegations of attempted coup d’etat in 1966 .but, was recalled to the service as a Major having cleared of all charges in 1970.He then functioned in Jaffna as a senior member involved in combating illicit immigration of Indian Tamils under the Ta FAII operations. Subsequently, he was transferred to the Army HQ and was promoted to the rank of Brigadier in mid 1980s and became one of the most important army officers to activate the countering of terrorist operations of the LTTE.

His fight against the LTTE commenced when he successfully cleared the Eastern region and halted the expansion of the LTTE. Then he was moved to Jaffna where he skilfully managed the Operation Liberation also popularly known as Vadamarachchi Operation. The operation had 8000 armed personnel with 3 brigades and commenced in May 1987. After clearing a large area of land and when the forces were on the verge of capturing the LTTE chief Prabahkaran India invaded Sri Lankan skies and the President J.R.Jayawradene terminated the Vadamarchchi operations providing space for the LTTE to subsequently to re-gather and revamp its killing machine,

Among the other notable operations carried out under the valiant leadership of Major General Denzil Kobbekaduwa were Operation Gajasinghe and Operation Balvegaya

He was well loved by the army men and women as he was a gentleman to his finger tips and as he spent timer looking after the welfare of the cadres and into their grievances. He always exerted his efforts to win the hearts and minds of the people who were liberated from the enemy and very often skilfully dragged the war front away from the centres of population to minimize the destabilization of civilians. He involved himself with the civil co-ordinators in fulfilling the expectations of the ordinary citizens with regard to the provision of food, health requirements and educational needs while helping to improve the irrigation facilities and roads.

He flew to Karinagar Navel base on 7th August 1992  and was planning the offensive under Operation Balavegya with Brigadier Vijaya Wimalaratne and Commodore Mohan Jayamaha and decided to visit Araly point the following day. On 8th of August 1992 Major Gen Kobbekaduwa and other officers got into a vehicle to avoid enemy fire and conferred at Araly Point. While returning a land mine exploded and a number of officers including the Brigadier Vijaya Wimalartne was killed on the spot. Major General Denzil Kebbekaduwa died while receiving medical treatment at Colombo General Hospital on 8th August 1992.

He was posthumously promoted to the Lt General rank and awarded the Visista Seva Vibhusnaya and Rana Sura medals.

At a time when the demand for separatism is gaining ground slowly but surely, the Sri Lankans should strive to learn from the legacy left by late Lt General Denzil Kobbekaduwa to function as a stealth counterweight to all divisions.


August 7th, 2015

Janaki Chandraratna Perth, Western Australia

In a few days time Sri Lankans will decide on the future of the country. Most Sri Lankans, 90% or more, would want peace and harmony regardless of their ethnic origins.  They aspire to educate their children in a stable environment where there is respect for each other so that there would be a continuity of the nation for many more generations to come.

This desire is not a ‘Pie in the Sky’, as comradeship has been intrinsic to Sri Lankan Society throughout our history for many thousands of years. Although the 30-year terrorist war has somewhat dented the peaceful co-existence in the country, there is a strong desire for reconciliation among all communities. For many this reconciliation needs to be within the unitary state as a creation of a state within a state is a luxury we cannot afford in a small country as ours. We therefore have no option but to live together and seek a solution of unity within diversity. This indeed is not a difficult undertaking as we have lived together recognizing ethnic differences, in our major cities like Colombo and Kandy, for many centuries. In fact multicultural living is in vogue in many countries with recent cross border migrations. An example is Australia with approximately 296 ethnic communities living together as one nation with freedom to follow one’s own religious beliefs and cultural values, provided the adherences are in compliance with the rule of law practiced by the majority Anglo-Saxon community.  In fact the repertoire, is the same in other successful multicultural countries with unitary states, like Canada, US, Malaysia, Singapore etc. There is no dialogue on separatism although the geographical extent of some of these countries can entertain the idea if required.  The indigenous communities of these countries are happy with the set up as their aspirations, like ours is to maximize the opportunities for the younger generation. Any dialogue they have with the Govt. is to better their opportunities within the existing framework rather than create ghettos of separatism.

Sri Lanka, however, is one step better than that of the above countries as we have three official languages instead of one. The issue in Sri Lanka is the politicization of the ethnic question. In fact the fundamental issue in the forthcoming election is the ethnic question. We often hear of discrimination against Tamil people but these are not elaborated for any discussion or reparatory action except in motherhood statements that Tamil people are devalued. Obviously, trust becomes an in issue when there is terrorism and in the pre terrorist era, it cannot be denied that Tamil people dominated the professions and were heavily represented in the cream of society. After the war, the Govt. gave preference to North and East infrastructure development, at the expense of the south, as a measure of good will to restore lost opportunities for the northerners.  Therefore the claims by Tamil people and the spurious war fought for the detriment of all Sri Lankans lack substantiation.

Sri Lankans now have the choice of finding a solution to the ethnic question within a unitary system as in other developed democracies of the world or have a divided country on ethnic lines like in Palestine. The manifestos of some main parties present the answer in elaborate terms. The UPFA is upfront in the declaration that a solution will be found within a unitary state. The TNA manifesto is a repetition of LTTE ideology and demands.  TNA needs to be commended for being upfront on their plans for the North and East. On the other hand the UNP which has negotiated links with TNA as a partner of the new Govt., in case UNP wins the election, is somewhat silent on the stance on the ethnic question except for a high level statement to say that a solution would be found with the Tamil parties.

Asian Tribune notes on 4 August 2015, that the UN with the concurrence of the Security Council has decided to intervene in the affairs of Sri Lankan North-East region through UNHCR and the UN Department of Political Affairs. UNHCR’s interference is with the permission of the respective govt. This indicates that UNP manifesto is lacking in the negotiated arrangements with the UN. This amounts to misleading the electorate on the UNP stance on the ethnic question. Sri Lankans have the right to have up to date information before they make their choice at the polls. I hope the major parties would seek clarity on this issue from the UNP and or UN sources, on behalf of the electorate so that the voters can take an informed decision at the polls.

Wake up Sri Lanka Sinhalayo

August 7th, 2015

By Charles.S.Perera

Sinhalayo you have come a long way not to disappear now as a small community of dependent Sinhala, hemmed between a Tamil State in the North and a Muslim State in the East. Know your past to build your future.

Sri Lanka was inhabited by different tribes the Sinha, Naga and Yaksa.  The dominant of them the Sinha had formed the original Sinhala nation absorbing the Naga and Yaksa into it.  There were neither the Tamils nor the Muslims.

The Compassionate Buddha had already come to  Sri Lanka 281 years before the arrival of Venerable  Arahant Mahinda, but the Buddha Sasana had still not been established. It was after the arrival of  Venetrable Arahant Mahinda that the King Devanampiyatissa offered  the Island Kindom of his  to the Buddha  Sasana and since then people of the country became  Sinhala Buddhists, and there being no other rival ethnic group the Buddhist Lanka became their motherland.   Our country prospered after the introduction of  Buddhism. There were many monasteries and Buddhist places of worship built by great Sinhala Kings.  The Sinhala were a proud and a prosperous people.  Things began to change later on due to political rivalry amoung Sinhala Kings.

The Sinhala Buddhists suffered from the south Indians invaders, plunderers and thieves who came to attack our country from time to time.  The first  foreign invasion was by the  Chola  Prince Elara.  He set up a kingdom in Anuradhapura and ruled for 44 years from 205 to 161 before the present era.  The period saw the Sinhala people  suffering under a strong foreign invasion. The Sinhala Kingdom was shifted to the south.  The Sinhala Buddhists were not war mongering, but very peaceful  and religious.  The King Kawantissa did not want to go to war with the invader Elara, as he had a strong army, and did not want  large numbers of his people die in a war.

But his son  Prince Dutugemunu was not satisfied, having part of his beloved motherland invaded and occupied  by Elara a Cholan. He decided against his fathers’ protest to declare war against Elara.  King Dutugemunu killed the Chola King in war and re-established the kingdom in Anuradhapura and united the Country under one flag.

The Sinhala kingdom thrived and the people were happy again.  The second invasion from India came from Kalinga in 1215 AD. Kalinga Magha  set up his kingdom in Polonnaruwa. He was a cruel invader.  He destroyed many places of Buddhist worship killed Buddhist monks and built Hindu temples.  His tyrannical rule lasted 21 years .  He was finally defeated  and chased away by King Vjayabahu.

Sri Lanka though it wanted to be a peaceful country with its people following the teachings of the Compassionate Buddha  it had to suffer from invaders and others who came in the guise of traders and merchants.  The Sinhala Buddhists were tolerant  and readily accommodated  all those who came without paying attention to their  ulterior motives.

Subsequently we were colonised  by three nations and people suffered having been forced to change their ancient  Buddhist culture, some  accepting the religion of the invaders imposed on them by force or accepting by necessity allowing others races to settle down amoung them.

To-day we have  political problems as a result of our earlier tolerance in accepting  all without questioning their motives.  The Tamils settled down in the North, the Muslims in the East and spread into Sinhala areas without leaving space for the Sinhala to live peacefully in their abodes, live their Buddhist lives, and conduct their religious rights.

Now the Tamils and Muslims have not only occupied the space  of the Sinhala , but are also demanding that the country be divided to set up their Racial separatist states.  They clear our forests to build settlements for themselves, making all effort to make Sinhala a minority in their own country.

Christianity and Catholicism introduced by the Portuguese, Dutch and the British divided  the Sinhala people, until the Sinhala people lost their true identity.  Now there are Sinhala Buddhists, Sinhala Christians and Sinhala Catholics.

The British who colonised the country last did more damage  to the people and the country than the previous colonial rulers.  They targeted the Sinhala Buddhists and wanted to remove their dominance in their Island home.  Even today the USA, UK and the West are all out to diminish the importance of the Sinhala in Sri Lanka.  UNP is knowingly or unknowingly  contributing to this agenda of the West

In 1948 Sri Lanka was given independence.  The UNP who took over the rule of Sri Lanka from the British were not different from the British, imitating them in dress, language, and culture.   Even today the UNP is identifiable by the  tie , coat and  trousers.

The first change after independence came in 1956 with S.W.R.D.Bandaranaike forming a SLFP Government.  The British imposed Democracy which divided  Sinhala further  now according to political party lines, while the Tamils and Muslims gathered together.

There was political corruption amoung the Sinhala politicians who developed political clans and divided  Sinhala people.  The UNP did not forget its slavish subjugation to Western  culture and still  imitates the British, in dress speech, and divisive political methods used by their British political masters. In to this period of chaos after the assassination of SWRD Banadaranaike , came virulent Tamil racist politicians who demanded equal rights along with the Sinhala.

The worst was yet to come in 1983 after failure of the Successive UNP Governments to build communal unity, and stop Indian influence in Sri Lanka.  A goup of Tamil youth were taken in hand by the Indian secret agents  under the instruction of Indra Gandhi, to train them in terrorism.  After India had trained Prabhakaran and a handful of others in terrorism they were released in Sri Lanka.  They announced their presence with the caused  a backlash by the Sinhala, on which the Tamils put the blame on the Sinhala. It was the Prabhakaran and his terrorists who really started it.

That was the beginning of terrorism in Sri Lanka. They gradually  became a powerful force helped by India and also by the West who wanted to diminish the dominance of  Sinhala in Sri Lanka.  The terrorists  cunning, resourceful, and ruthless were helped by the Western Governments and funded by the Tamil expatriates living abroad. The terrorists became an important armed force with modern arms and armament.

The successive UNP governments more concerned about retaining political power in their hand were no match to the terrorist forces.  JR Jayawardhane of the UNP failed to stop the terrorist though he nearly succeeded in doing so in 1978, but fell into a trap set by India and agreed to introduce the most uncouth 13 Amendment to the constitution of Sri Lanka, in exchange for an Indian Peace Keeping Force to disarm the terrorists.

R.Premadasa wanted to send away the Indian Peace Keeping Force and fortified the terrorists by handing over to them arms and ammunition to defeat the IPKF. His treachery caused him his life.

Thereafter, it was the turn of the  Chandrika Kumaratunga , who had to battle with the  terrorism along with unscrupulous back stabbing Hakeem and his clique of SLMC parliamentarians. But Hakeem had by then entered in to talks with the terrorist leader Prabhakaran to later  sign a MoU to form a Muslim state in the East. Hakeem left Chandrika Kumaratunga’s government causing her to dissolve the parliament and call for elections. It was UNP that won the election and formed a Government, putting Chandrika into great difficulty. Ranil Wickramasinghe became her Prime Minister.

Ranil Wickramasinghe as the Prime Minister completely took over the government  making the President Chandrika Kumaratunga a decoration.  This is exactly what Ranil Wickramasinghe is doing today. The President Maitripala Sirisena is reduced to being a puppet held by Ranil leaving him a small space to move about. To-day Ranil Wickramasinghe is the President doing what he wants the way he wants , and Maitripala Sirisena is reduced to a mere puppet with a big mouth to talk.

When Ranil Wickramasinghe became the Prime Minister under the President Chandrika Kumaratunga, he just ignored President Chndrika Kumaratunga.  Along with Eric Solheim Ranil Wickramasinghe negotiated with Prabhakaran the terrorist leader  and   entered with him  the CAF.

Chandrika eventually took away Ranils Ministry. Chandrika having no intelligent political vision, nor imagination  could only think of offering the north to Prabhakaran for ten years to settle terrorism.  Fortunately Prabhakaran refused and blinded Chandrika in one eye. Ranil Wickramasinghe began peace negotiations with the terrorists, which only helped the terrorists become an important military force having acquired more arms from countries where the peace negotiations were held, according to the whim and fancy of Prabhakaran.

Ranil Wickramasinghe spells disaster, whether he was under JR Jayawardhane, R.Premadasa, Chandrika Kumaratunga or  now under Maitripala Sirisena.   Maitripala Sirisena has neither the intelligence nor the political maturity, nor has he a sufficient knowledge of English to understand what Ranil, Chandrika and Mangala are doing behind his back. Sirisena is naïve and he does not know that he is being manipulated by Ranil Wickramasinghe to keep the USA and Western Agenda.

Ranil Wickramasinghe is more cunning and capable of keeping Maithripala Sirisena  under his foot, allowing him freedom now and then to attend a school price giving or lay a foundation stone.  But even the second foundation stone laid after Mahinda Rajapakse  to declare open the same  Kandy Colombo high way was laid by Ranil and not Sirisena.

Ranil Wickramasinghe is a Christian.  Ranil is  a man with a Western education who wants to imitate his  Western masters  and win their good will.  He is not keen in developing Sri Lanka as a Sinhala Buddhist Nation.  It is often heard saying that Ranil is a gentleman.  But he did not show his quality of a gentleman in dealing with his President Chandrika nor with his infamous affair of Batalanda.  His great satisfaction is to get patted on his back by the Americans and the Western whites. He will do any thing to please them.

After the first Cholan  occupation of Sri Lanka , it was King Dutugemunu who came from the South to defend his country against the invader Elara in a just war and ended the 44 year old Cholan occupation and unite Sri Lanka. In the second occupation of Sri Lanka by Magha of Kalinga it was King Vijayabahu III who ended that disastrous period of Indian occupation and united Sri Lanka.

The third danger almost an occupation of the North of Sri Lanka came from the terrorist Prabhakaran, who terrorised the North and the rest of Sri Lanka for thirty long years. The worst terrorist ever perhaps worse than Kalinga Magah was eliminated and  Sri Lanka was Unified by the former President Mahinda Rajapaks who also came from the south.

To-day we are at cross roads. If the Sinhala are not vigilant and take seriously into consideration the Situation Sri Lanka is in today, we will be sealing the division of Sri Lanka.  That danger is more real today  than it was  six years ago.  There are pseudo Sinhala like Wijedasa Rajapakse who denies that Sri Lanka does not belong to the Sinhala. There is Eran Wickramaratne a Christian Priest now in civil and become a UNP Parliamentarian, who denies that there is no danger from the expatriate Tamils to Sri Lanka.

This evening watching a  Derana TV political debate( Aluth Parlimenthuwa), an expatriate Sri Lankan from London.showed photos showing the activities of the pro terrorist Tamils in London, and how they are supported by the government of UK allowing them to carry pro terrorist  advertisements citing Prabhakaran and Nelson Mandela as the greatest freedom fighters, on London Buses.

The debate  showed how the Sri Lanka Parliamentarians of the UNP and the JVP contesting the August 17 elections are completely ignorant of the dangers coming from the expatriate Tamils in UK, USA, Canada and Germany.  Not only are Tamil expatriates in these countries carry on a campaign  demanding political self determination for the Tamils in Sri Lanka but these expatriate Tamils have influenced the Governments of the countries in which they live to work against Sri Lanka.

Wijedasa Rajapakse , Eran Wickramaratne and Handunetti of JVP said it is fabricated , and the Sinhala expatriate who tried to explain that the Sri Lanka Politicians without considering their political affiliations should be aware of this and  take necessary action against the foreign governments from supporting a terrorist group banned in the countries, was laughed at and was asked by them to take action himself to speak to the expatriate Tamils and settle it.

UNP with these ignorance and refusal accept facts,  are a danger to Sri Lanka. UNP is ready even to divide Sri Lanka between the Tamils and Muslims according to their idea of reconciliation

Now it is up to every Sinhala whether Buddhist, Christian or Catholic  to be aware of what UNP wants to do NOT in the interest of Sri Lanka and its people but in their own  interest to capture political power. If the Sinhala are patriotic and cannot be bought by money or by  a drink they should vote against UNP and all those who contest under the Elephant Symbol.

 In Six months Ranil Wickramasinghe  and his cohorts contesting under the UNP Symbol of  Elelphant have done lot of damage to Sri Lanka taking it to the past rather than taking it forward. 

 Sinhala people have suffered, under Elaras,  Magahs, Prabhakarans, Jayawardhanas, Premadasas and now  it is  Ranil Wickramasinghe, and his cohorts like Madoluwawe Sobhita, Chandrika, Champika, Ratana who would certainly cause years of suffering to Sri Lanka and the Sinhala people,if they come into power.

 UNP will  divide the country and sell it to USA to set up an American Base in the North, and probably handover Mattala Air Port as well to USA.

 Sri Lanka Sinhalayo, wake up take note of the danger  looming ahead if you vote for Ranil Wickramasinghe and all those who contest in the Parliamentary election of the 17 August,2015 under the Elephant symbol.

 Do NOT vote for Ranil Wickramasinghe and his followers contesting under the Elephant Symbol.

 JVP is yet another danger.  They will divide the vote. They are a set of talkers without proposing any thing constructive.  They have caused enough trouble to Sri Lanka in the Past, in the Present, and will continue to do so in future.  A vote for JVP is a wasted vote.

 Vote to Get Back Mahinda Rajapakse, he is the only hope for a united Sri Lanka, stop a resurgence of terrorism, and set aside the danger coming from the West.

රගර් ක්‍රීඩකයාගේ මියයාම ගැන ගහන මඩ අතේ මාට්ටු… සම්පූර්ණ සිද්ධිය මෙන්න.

August 7th, 2015

උපුටාගැණීම www.mahinda.info

[1]. සිදුවීම.

(i). 2012 වර්ෂයේ මැයි මස 17 වැනිදා රාත්‍රියේ නාරාහේන්පිට ශාලිකා ක්‍රීඩාංගනය අසල තාප්පයක සිය මෝටර් රථය ගැටීමෙන් මොහොමඩ් වසීම් තජුඩීන් නමැති ජනප්‍රිය රගර් ක්‍රීඩකයා සිය මෝටර් රථය තුළදීම අවාසනාවන්ත ලෙස පිළිස්සී මිය ගියා.

(ii). පරීක්ෂණ වලින් අනතුරුව පොලීසියත් තීරණය කළේ වසීම් තජුඩීන් පදවාගෙන ආ වාහනය පාලනය කරගත නොහැකි වී තාප්පයක ගැටීමෙන් පසුව එක විටම ගිණි ගත් බවත් එමගින් ඔහුගේ ජීවිතක්ෂය සිදුවූ බවයි. පහත දැක්වෙන්නේ සිරස ටීවී එකේ ඒ ගැන වාර්තාවයි.


[2]. වෙබ් අඩවි මඩ.

(i). ඉන් අනතුරුව ටික කලක් යත්ම එය හදිසි අනතුරක් නොව ඝාතනයක් බව කියමින් පුවත් මැව්වේ lankaleaks.com නැමැති වෙබ් අඩවිය විසිනුයි. මඩ ගැසීම සඳහාම ආරම්භ කළ එකක් බව ඔප්පු කරමින් මේ වන විට එම වෙබ් අඩවිය අන්තර්ජාලයේ ඇත්තේත් නෑ.

(ii). එහිදී එම වෙබ් අඩවියෙන් කියා සිටියේ තජුඩීන්ගේ මරණය පසුපස යෝෂිත රාජපක්ෂ මහතා සිටින බවත්, ඊට හේතු වූයේ යෝෂිතගේත් පෙම්වතිය තජුඩීන් සමග සම්බන්ධතාවයක් පවත්වා ගැනීම නිසා යෝෂිත කළ පළි ගැනීමක් කියලයි. පසුව තවත් මඩ වෙබ් අඩවි ගණනාවකින් එකම පුවත වචන පමණක් වෙනස් කරමින් දිගින් දිගටම පළ කරමින් ගොබෙල්ස්කරනය කළේ තාජුඩීන්ව ඝාතනය කිරීමක් ගැන යෝෂිත මහතාගේ පෙම්වතිය වන යසාරා අබේනායක මෙනෙවිය විසිනුත් චෝදනා කළ බවයි.

(iii). එම මඩ මූලාශ්‍ර කරගනිමින් ඉතාමත් සංවිධානාත්මක ලෙස එජාපයට සම්බන්ධ අනෙකුත් ලියාපදිංචි ජනමාධ්‍ය මාධ්‍ය හරහාත් එම මඩ ප්‍රචාරණය සිදුවුණා.


[3]. මඩ අතේ මාට්ටු.

(i). තජුඩීන්ගේ මිය යාමට යෝෂිත රාජපක්ෂ මහතාව සම්බන්ධ කිරීමට මඩකරුවන් යොදාගත් එකම මූලාශ්‍රය වුයේ යසාරා අබේනායක මෙනෙවිය ඒ ගැන යෝෂිතට එරෙහිව චෝදනා කළ බව කීමයි.

(ii). නමුත් යසාරා අබේනායක මෙනෙවිය, මොහොමඩ් වසීම් තජුඩීන් නැමැත්තෙක්ව කිසිදා දැන නොසිටි බවටත්, එවැන්නෙක් සමග කිසිදු සම්බන්ධතාවයක් නොතිබුණ බවටත් ප්‍රකාශ කර තිබුණා. පහත දැක්වෙන්නේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයටම සම්බන්ධ asianmirror.lk වෙබ් අඩවියේ පළ වූ එම පුවතයි. (එජාප වෙබ් අඩවියකින්ම පළ කරන්නේ එජාප පාක්ෂිකයින්ට මධ්‍යස්ථ වෙබ් අඩවි වන්නේ එජාප වෙබ අඩවි පමණක් නිසයි)

Yasara Speaks Up: “I Had No Connection With Wasim Thajudeen”
Thursday, 15 January 2015 19:22

Yasara Abeynayake, who was dubbed in certain media reports as the ex-girlfriend of Yoshitha Rajapaksa, told Asian Mirror that she did not even know nor did she have any connection with Wasim Thajudeen, the Rugby player who was killed in a road accident in 2012.

Abeynayake, who was formerly the Channel head of CSN, is now attached to a Sri Lankan diplomatic mission in Australia. She made these remarks responding to reports that the Rugby player’s sudden death was linked to an alleged “affair” she had with him.

“Why can’t they let the innocent departed rest in peace? Why are they tarnishing his memory and my reputation by coupling me with a person I have never met in my life?” she asked while asserting that she was not even aware as to how her name had been connected to the death of the Rugby player.

Abeynayake also urged news websites to refrain from publishing “unsubstantiated and baseless” reports involving her name.

Meanwhile, Asfan Thajudeen, the brother of Wasim Thajudeen, said on his Facebook profile a few days ago that his family did not believe there was any “foul play” in connection with the tragic accident which led to the Rugby player’s death. “So far not a single proof of evidence has come up to proof otherwise,” he also added.

Wasim Thajudeen, a Sri Lankan ruggerite and former Havelock SC captain, was killed in a road accident in Colombo, in May 2012. According to Police, Thajudeen had been driving to the airport when he had lost control of the car and crashed into the wall of Shalika grounds on park road. The car had exploded within seconds of the crash burning the whole car.

(iii). එම ලිපියේ සඳහන් පරිදි වසීම් තජුඩීන්ගේ සහෝදරයා වන අස්ෆාන් තජුඩීන් මහතාත් ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ එකී අවාසනාවන්ත මරණය පසුපස අපරාධයක් සිදුවී ඇති බව ඔහුගේ පවුලේ අයවත් විශ්වාස නොකරන බවයි. පහත දැක්වෙන්නේ තාජුඩීන්ගේ සහෝදරයාගේ ෆේස්බුක් පෝස්ට් එක. මූලාශ්‍රය


එසේම රජයට අයත් (වර්තමානයේදීනම් එජාප ආණ්ඩුවේ පාලනයට යටත්ව ඇති) සන්ඩේ ඔබ්සවර් වෙබ් අඩවියේත් එලෙස තාජුඩීන්ගේ සහෝදරයා විසින් මඩ චෝදනා ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ගැන පළ වී තිබුණා.

Meanwhile, Asfan Thajudeen, the brother of Wasim Thajudeen, said on his Facebook profile a few days ago that his family did not believe there was any “foul play” in connection with the tragic accident which led to the Rugby player’s death. “So far not a single proof of evidence has come up to proof otherwise,” he also added. source: sundayobserver.lk/2015/08/02

(iv). asianmirror.lk පුවත සනාථ කරමින් යසාරා අබේනායක මෙනෙවිය තම ෆේස්බුක් ගිණුමේත් පළ කළා.


(v). ඊට අමතරව යසාරා අබේනායක මෙනෙවියගේ ෆේස්බුක් ගිණුමේ පළ වූ ස්ටේටස් එකක ස්ක්‍රීන් ශොට් එකක් ලෙස සඳහන් එකක් ෆේස්බුක් පිටුවක තිබී අපට හමු වුණා.

(vi). යසාරා අබේනායක මෙනෙවියගේ සහ අස්ෆාන් තජුඩීන් මහතාගේ එම ප්‍රකාශ සමගම, යෝෂිත රාජපක්ෂ මහතාට එරෙහිව එජාප මඩකරුවන්ට තිබූ එකම චෝදනාවත් පුස්සක් බවට පත් වී තිබෙනවා.


[4]. තාජුඩීන්ගේ මරණය හදිසි අනතුරක්ද නැතහොත් ඝාතනයක් ද?

(i). එය හදිසි අනතුරක් නොව ඝාතනයක් බව කියමින් කෑ ගසන්නේ එජාපයේ සමහර දේශපාලඥයින් සහ ඔවුන්ගේ මඩ වෙබ් අඩවි විසිනුයි. නමුත් වසීම් තාජුඩීන්ගේ සහෝදරයා පවසා ඇත්තේ මෙලෙසයි. සන්ඩේ ඔබ්සවර් හි අදාල ලිපි කොටසේ සිංහල පරිවර්තනය.

ඒ අතර, වසීම් තාජුඩීන්ගේ සහෝදරයා වන අස්ෆාන් තාජුඩීන් දින කිහිපයකට පෙරදී සිය ෆේස්බුක් ප්‍රොෆයිලයෙන් පවසා ඇත්තේ , රගර් ක්‍රීඩකයාගේ අවාසනාවන්ත හදිසි අනතුර සම්බන්ධයෙන් අපරාධයක් සිදුව ඇති බවක් ඔහුගේ පවුලේ අය විශ්වාස නොකරන බවයි. ඊට අමතරව ඔහු පවසන්නේ මේ දක්වා එකදු සාක්ෂියක්වත් ඔප්පු කිරීමට හැකි පරදි පැමිණ නැති බවයි.

(ii). තාජුඩීන්ගේ මරණය හදිසි අනතුරක් නොව ඝාතනයක් බව මෑතකදී පවසනවා. නමුත් මීට අවුරුදු 3 කට පෙර අදාල පරීක්ෂණ කළේ දේහය පරීක්ෂා කිරීමෙන් පසුවයි. එහිදී තීන්දුව ගැන කිසිදු හෝ සැකයක් තිබුණානම් පවුලේ අය ඉහත ආකාරයෙන් එය ඝාතනයක් නොවන බව පවසන්නේ නෑ.

(iii). සෑම විටකම දෙවන වරට පරීක්ෂණයක් කරයිනම් එය කළ යුත්තේ මෘත දේහය ගොඩ ගැනීමෙන් පසුවයි. ඒ සඳහා පවුලේ අයෙක් පැමිණිලි කර තිබිය යුතු නමුත් එවැන්නක් වර්තා වන්නේත් නෑ. අවුරුදු 3 කට පසුව දේහය ගොඩ ගන්නත් කළින් මෙය එක පාරටම ඝාතනයක් බව ඔප්පු වුණා කියනවා. එනම් යහපාලනයට අනුව පරීක්ෂණ කරන්නේ තීන්දුව දීමෙන් පසුවයි.

(iv). මාස 6 ක් කිසිවක් නොකර ඡන්දයට ඔන්න මෙන්න තිබියදීම ලබන සඳුදා තජුඩීන්ගේ දේහය ගොඩ ගන්නවා. ඊට සතියකට පසු 17 වැනිදා මැතිවරණය පැවැත්වෙනවා.

(v). මෘත දේහ මතින් දේශපාලනය කිරීම එජාපයට අලුත් දෙයක් නොවෙයි. 88/89 කාලය ගැන අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නෑ, මෑතකදී කොටහේන බ්ලූමැන්ඩල් වෙඩිතැබීම ගත්තත් එහිදී රවි කරුණානායක උත්සාහ කළේ එම මරණය පාතාලයේම දෙපිරසක් අතර ගැටුමක් නොවන බව කීමට සහ එහි වගකීම මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට බැර කිරීමටයි. නමුත් එජාපයේම නීතීඥයින් දෙපළක් වන සුජීව සේනසිංහ සහ ශ්‍රීනාත් පෙරේරාම පවසන්නේ එය පාතාල පිරිස් අතර ගැටුමක් බව ත් ඊට මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සම්බන්ධ නැති බවයි. එජාපයේම තවත් මූලාශ්‍ර ඇසුරින් mahinda.info මගින් ඒ ගැන ඇත්ත හෙළිදරව් කළා. ඉතින් තාජුඩීන්ගේ දේහය විකුණමින් දේශපාලනය කරන එජාපයේ කෙරුවාව ඒ ආනුසාරයෙන් අපට වටහාගන්නට පුලුවන්.

Share කර යාලුවන්වත් දැනුවත් කරන්න.


කුමට මෙරට අධිකරණය නීතිය හා විනිසුරන්?

August 7th, 2015

චන්ද්රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි.

මිනිසාට අධිකරණයක් අවශ්‍යද? ඔව් සාධාරණව විනිශ්චය දෙන අධිකරණයක් අවශ්‍යයි. සාධාරණව විනිශ්චය දෙන්නේ කොහොමද? සාධාරණව විනිශ්චය දෙන්නේ කවුද? ගැටලුව ඇත්තේ එතනයි. සමාජයේ විවිධ ස්ථාන වලට ගැට ගැසී ඒවායින් ජීවත්වෙමින්, ඒවා සමගම ජීවත්වෙන මිනිසුන් සාධාරණ විනිශ්චයක් දෙන්නේ කෙලෙසද? ඔවුනට නම් ඔය කියන සාධාරණත්වය කිසිදාක ලබාදීමට නම් නොහැක. නමුත් රටක, රජයක් ස්ථාපනය කරන විට, ඒ රජය පිහිටවන බලවත්ම කණු තුනක් ඇත. ඒවා නම්,

  1. විධායකය.
  2. ව්යාවස්ථාදායකය.
  3. අධිකරණය

යන බලවත් කණු තුනයි. රජයක් ගොඩනැංවීමට මේ කණු තුනම ඇවැසි වූවත්, තුන්වෙන කණුව නිර්මාණය කිරීමට ඇවැසි තත්වයේ පුද්ගලයින් ලෝකයේ කිසිම තැනක නැති බැවින්, රාජ්යන් ගොඩනවන සියලු දෙනාම මුහුණ දෙන බලවත්ම ගැටලුව මෙය බවට පත්ව තියෙනවා. දැන් මොකද කරන්නේ? රජය නැමති සමාජ යාන්ත්රණය ගොඩනැංවීම නවතා දමනවාද? නැහැ එහෙම නවතා දාන්න බැහැ. සිමෙන්ති නැති ලෝකයේ මැටි වලින් ගොඩනැගිලි තැනුවා සේ, සර්ව සාධාරණ විනිසුරුවන් නැති ලෝකයේ, ඊට ආදේශක වශයෙන් පුද්ගලයන් සමාජයෙන්ම තෝරා පත් කර ගැනීමට සිදුවිය. නමුත් සමාජයේ ඕනෑම මිනිසෙක් ඉගෙන ගත්තු පමණින්ම මෙවන් පදවියකට පත් කිරීම සුදුසු වේද? යන පැනය, ඊලග බාධකය විය. මෙය සැබෑ ලෙසම රැකියාවක් නොව, ඊට එහා ගිය දේව කාර්යයක් වන්වූ පදවියක් බැවින්, මෙවන් පදවියක් සදහා සමාජය තුල ගෞරවණීය තලයක ජීවත්වෙන පවුලකට අයත් උගත් නැනවත් බුද්ධිමත් පුද්ගලයෙකුට උරුම විය.

එෙතිහාසිකව සෑම රටකම මේ පදවිය ඉහලම පදවියක් ලෙස සලකන ලද අතර, ” සද්ධර්ම රත්නාවලියේ – විනිශ්චයාමාත්යන්ගේ වත” තුලින් විනිශ්චාසනාරූඩව , අල්ලස් ගනිමින්, අසාධාරණයට සාධාරණ මුහුණු වරක් ලබාදෙන විනශ්චයකාරවරුන්ද මේ ලෝකයේ සිටින බව පෙන්වා දෙයි. මෙය සිදුවන්නේ, බුදුන් දවස සැවැත් නුවර අධිකරණ ශාලාවක් තුලදීය. ඒ අධිකරණයේ සැබෑ ස්වරූපයයි. නමුත් මේ සැබෑ ස්වරූපය එම සමාජයට නිරාවරණය කල විට බිද වැටෙන්නේ සැවැත් නුවර  එම රාජ්යයයි. රාජ්යය ආරක්ෂා කිරීමට නම් මේ දූෂිත අධිකරණයටද ශාන්තු වරයෙකුගේ මුහුණුවර රෝපණය කරමින්; සුරැකිය යුතුය. එය එදා එසේම සිදු විය.

බයිබලය අධිකරණය හා අධිකරණ ක්රියාවලිය සම්බන්ධව අපට තවත් දැනුම් රාශියක් ලබාදේ. “යේසුස් ක්රිස්තුස්වහන්සේ, එවකට ඒ රජයටත්, පූජකවරුන්ටත් මහා හිස රදයක්ව තිබිණි. ඔවුන්ගේ ඉලක්කය වූයේ උන්වහන්සේව ඝාතනය කිරීමයි. ඒ අරමුණ ඇතිව, එදා ඒ සදහාම ආයතනයක් පිහිටුවා ගන්නා ලදී. ඒ ආයතනයට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයද, නායක පූජකවරුද, එකතුව උන්වහන්සේට එරෙහි සාක්ෂි නිර්මාණය කිරීමේ මහා මෙහයවුමක නිරතව සිටියහ. උන්වහන්සේට එරෙහිව සාක්ෂි දීමට මුදල් ලොබින්, මිනිසුන් පොදි බැදෙමින් ඉදිරිපත් වුණද, එකිනෙකට නොගැලපෙන මේ සාක්ෂි ඒවා නිර්මාණය කල අයට පමණක් නොව අධිකරණයටද හානිකර බැවින්; පාලකයින්ද මහා ගැටලුවකට මුහුණ දෙන්නට සිදුවිණි.

ඉලක්කය කරා යන උපක්රමය වෙනස් විය. සෙනග ඉල්ලා සිටින සිරකරුවෙකු නිදහස් කිරීමේ දිනය ලගා විය. එදින අධිකරණය විසින් මරණයට නියමව සිටි “බරබ්බස්” නම්වූ සිරකරුවාව, තවම කිසිදු නඩුවක් වත් පවරා ගැනීමට සාක්ෂියක්වත් සොයා ගැනීමට නොහැකිව අත් අඩංගුවේ පසුවෙන යේසුස් ක්රිස්තුස්වහන්සේවත් ජනතාවට ඉදිරිපත් කර, මේ දෙන්නාගෙන් නිදහස් කල යුත්තේ කාවදැයි යන පැනය ජනතාවට ඉදිරිපත් කර, බරබ්බස්ව නිදහස් කලයුතුයයි හඩ නගන අයට මුදල් ප්රධානය කිරීම ආරම්භ කරන ලදී. ජනතා හඩින් බරබ්බස් නම්වූ මිනීමරුවාව නිදහස් විය. ඒ ජනතා හඩින්ම නඩුවක්වත් ගනුකර ගැනීමට සාක්ෂියක්වත් නැති, යේසුස් ක්රිස්තුස් වහන්සේ කුරුසයට තබා ඇණ ගසා මරා දැමූහ. එදා අධිකරණයේ සාධාරණත්වය ඒ අාකාරයෙන් විය.

ලංකාවට මේ අධිකරණ පද්ධතිය හා මේ නීතිය ලගාවූයේ, යුරෝපා ජාතීන්ගේ පැමිණීමත් සමග වුවද එය මනාව ස්ථාපනය වීම ආරමභ වූයේ, 1815 මාර්තු මස 2 වෙනිදා අත්සන් තැබූ උඩරට ගිවිසුමත් සමගය. මේ ගිවිසුමට ජේ. ඩොයිලි මහතා ආණ්ඩුවේ ප්රධාන භාෂා පරිවර්තක ලෙස කටයුතු කර අත්සන් තැබූ අතර, ජේම්ස් සදර්ලන්ඩ්, ආණ්ඩුවේ නියෝජ්ය ලේකම් ලෙසත් අත්සන් තබා ඇත.

තුවක්කුව බයිනෙත්තුව සේම නීතියද ආයුධයකි. තුවක්කුවකින් කල හැකි දේට වඩා ප්රභල කාර්යයක් නීතියට කල හැක. මිනිසුන් නීති ගරුක තත්වයට පත් කරගත් විට පාලකයින්ට නිදහසේ පාලනය කල හැක. මේ නීතියේ හාස්කම ටික ටික එලියට පැමිණීම ආරම්භ වන්නේ, 1816 ඉහගම කුමන්ත්රණයත් සමගය.

මේ නඩුවේ, හදුනාගත් සැකකරුවන්වූ ඉහගම තෙරුන්වහන්සේව හා මඩුගල්ලේ උඩගබඩා නිලමේතුමාව නඩුව ඇසීමටත් පෙර, වැරදිකරුවන්සේ සුදු පාලකයින් විසින් තීරණය කර තිබිණි. ඔවුන්ව වරදකරුවන් කිරීමේ නඩු විභාග කරන විනිසුරුවරයා බවට පත්වන්නේ; උඩරට ගිවිසුම අත්සන් තබන විට, ආණ්ඩුවේ ප්රධාන භාෂා පරිවර්තක ලෙස කටයුතුකල ජේ. ඩොයිලි මහතාය. ඔහු මහානායක හාමුදුරුවන්ව හා නිලමේවරුන්ව ඉතා සූක්ෂම ආකාරයට පාවිච්චි කරමින් මේ චූජිතයින්ට දඩුවම් දුන්හ. මේ අනුව දේශපාලන නඩු යනු ඇවැසි පුද්ගලයින් ඉලක්ක කරමින් සාක්ෂි සකසමින් දඩුවම් නියම කිරීම බව 1816 ඉහගම කුමන්ත්රණ නඩුව අපට පෙන්වා දෙයි. මේ වනවිට මෙරට Alexander Johnston නම්වූ අගවිනිසුරුවරයෙකු සිටියද මේ සෑම කටයුත්තකදීම ඩොයිලිගේ බලපෑම ඉතා බලවත් බව පැහැදිලිය.

මේ අධිකරණය හා නීතිය අපේ රටට මහා විනාශයක් උරුම කල අතර, කල අතර, එය විසින් කැප්පෙටිපොල, හා මඩුගල්ලේ වැනි වීරයන් දැයට අහිමි කිරීමේදී අමුතුම ආකාරයකට කටයුතු කලේය. 1818දී ජන සංහාරයක යෙදුන තුන් වෙනි කණ්ඩායමට අණ දෙන නිලධාරියෙකු වූ, කර්නල් කෙලී විනිශ්චාසනාරූඩව කැප්පෙටිපොල හා මඩුගල්ලේ යන වීරයන්ව මරා දැමීමට නියම කලහ. ඝාතකයාට විනිසුරුතුමා බවට පත්විය හැකි තත්වයට එදා මේ රට පත්ව තිබිණ.

අප ආරම්භයේදී, විනිසුරුවරයකු වීමට ඇවැසි සුදුසුකම් මිනිසුන් තුල නැති බව උපකල්පනය කලෙමු. පසුව අවම වශයෙන්,මෙවන් පදවියක් සදහා සමාජය තුල ගෞරවණීය තලයක ජීවත්වෙන පවුලකට අයත් උගත් නැනවත් බුද්ධිමත් පුද්ගලයෙකුට මේ කටයුත්ත යම් ආකාරයකට ඉටුකල හැකියයි අවබෝධ කර ගතිමු. එවන් පදනමකින් මහෞෂධ පණ්ඩිතයින් විනිශ්චාසනාරූඩ කරවීමේ අභිලාෂයෙන් කල් ගෙවූ අපට, පර සුද්දා විසින් එහෙව් වැදගත් මිනිහෙක් මේ කටයුත්ත කිරීමට ඇවැසි නැති බව පෙන්වාදී  අමුම අමු මස් වැද්දකුව විනිශ්චාසනාරූඩ කලහ. එවන් පසුබිමක් තුල නිර්මිතවූ මෙරට අධිකරණය, 1848දීත් මෙරට විරුවන්ට එරෙහිව සිය කාර්යය ඉටුකලහ. මෙරට ජනතාවට එරෙහිව ක්රියාත්මකවූ අධිකරණ පද්ධතියම ගිනිලා විනාශ කල යුතු වුවද; එය විනාශ නොවන්නක් බව අප ජනතාව වටහාගෙන සිටියහ.

මේ නීතිය නම්වූ රටට වින කරන රකුසා විනාශ කිරීමට නම් මේ නීතිය තුලට රිංගා එය අධ්යනය කල යුතු බවට තීරණයන් ගෙන නීතිය හැදෑරූහ. නීතියේ ආශ්චර්යය විසින් සියලු දෙනාවම සිය වසගයට ගෙන නිහඩ කලහ. නමුත් වර්ෂ 1915 දී, සිදුවූ සිංහල – මුස්ලිම් ජාතිවාදී ගැටුමේදී සිංහල ජාතියට සිදුකරන ලද අසාධාරණයන්ට තරෙහි නැගීසිටි මේ නීතිය උගත් දේශීය විරුවෙක් වන ඊ. ඩබ්ලිව්. පෙරේරා මහතා, මේ රටේ නීතිය හා අධිකරණය ඉතා පැහැදිලිව අසාධාරණයට පක්ෂපාතී බව වටහා ගෙන එංගලන්තයට ගොස් මෙරට රජයට එරෙහිව පැමිණිලි කලහ. මෙරට 1915 පැවැති අධිකරණයේ ස්වරූපයයි.

1948දී, නිවැරදිවම නිදහස උදෙසා සටන්කල බලවේගයම ජය ගත්හ.
නමුත් කාලයට පෙර අගමැති ඩී. එස්. සේනානායක මහතා අනතුරකින් මරුමුවට පත්විය.
පැවති නීතියට අනුකූලව බලයටපත් ඩඩ්ලි සේනානායක මහතාට, නීත්යානුකූලව උරුම අගමැතිධූරය අහිමි විය.
තවද 1956දී එස්. ඩබ්ලිව්. ආර්. ඩී. බණ්ඩාරනායක මහතා ඝාතනයට ලක් කෙරින (මෙහිදී බ්ධක මැද්දේ නීතිය විසින් යම් මෙහෙවරක් ඉටු කරන ලදී)
4., 1962
දී සිරිමා බණ්ඩාරනායක රජය පෙරලා දැමීමට මහා කුමන්ත්රණයක් දියත් විය.
ජනවාරි මස 8 වෙනිදා කොල්ලුපිටියේදී මහා ජන පෙලපාලියක් මතින් වාහන පදවා ගෙන යෑම, කදුලු ගෑස් ගැසීම, හා වෙඩි තබා මිනිස් ඝාතනයන් ව‌ිවෘතව සිදුවිය.
6.  1971
දී දස දහස් ගනනක් වූ තරුණ තරුණියන් ඝාතනය කලහ. වද  බන්ධනයන්ට ලක්කලහ.
ඔවිනට දධුවම් දීමට විශේෂ අධිකරණයක් බිහිවිය.
8. 1977
දී මැතිවරණයට පසුව සති දෙකක් ජයග්රහයී පිලට අසීමිත බලයක් ලබාදී, පරාජිත අයගේ පවුල් වලට අයත් නිවාස කඩාබිද දමා, ඝාතනයන්ද කිරීමට පරිසරයක්ද සකස් විණි.
9. 1983
දී මහා කලු ජූලියක් නිර්මාණය කර දහස් ගනනක්වූ ඝාතනයන්ද මහා දේපල විනාශයන් හා ලක්ෂ ගනනක්වූ ජනතාව, අවතැන් කලහ. උතුරේ සිංහල ගම්මාන පිටින් ඝාතනය කරමින් එම පලාත් වලින් පලා හැරියහ.

10.අධිකරණය මගින් වරදකරු බවට පත්ව සිරගතකල  ස්ත්රී දූෂකයින්ව, ජනාධිපති සමාව යටතේ නිදහස් කොට සමාදාන විනිසුරුවන් බවට පත් කිරීම.

11.විනිසුරුවරුන්ඟේ නිවාස වලට ගල් ගශා එය ප්රජාතන්ත්රවාදීව ජනතාවට උරුම අයිතියක් බව ජනාධිපතිතුමාම පැවසීම.

12.1988/89 මෙරට තරුණයින්ව ප්රසිද්ධියේම ඝාතකාගාර වල මැරීම හා මං මාවත් වල පුලුස්සා ප්රදර්ශණය කිරීම.

  1. ගාමිණි දිසානායක මහතා ඇතුලුව දේශපාලකයින් ඝාතනය කිරීම.

14.රන්ජන් විජේරත්න මහතා සමග සිදුවූ ජන ඝාතනය.

  1. ඇතුලත් මුදලි මහතා ඝාතනය කිරීම.

16.ආර්. ප්රේමදාස මහතා ඇතුලු ජනනායකයින්ගේ ඝාතනයන් දෙස බලන විටත් ඉන් පසුව, 2009 මැයි 18 වෙනිදා තෙක් සිදුවූ ඝාතනයන් රාශියකට නීතිමය සාධාරණයක් නම් ඉටු නොවිණි.

එසේ නම් “කුමට මෙරට අධිකරණය නීතිය හා විනිසුරන්?” යන ප්රශ්නය අභීතව නැගීසිට අප දෙස උපහාසාත්මකව බලා සිටීමට හේතුව කුමක්දැයි මෙරට ජනතාව අවබෝධ කර ගත යුතුය. අවබෝධයෙන් සන්නද්ධව මේ 18 වෙනිදාට මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට ඡන්දය පාවිච්චි කර මේ එෙතිහාසික වරද නිවැරදි කරනතාක් කල් ඔහුට බලපෑම් කල යුතුය.

චන්ද්රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි.

අධිරාජ්‍ය දෙකක් සහ සහ ලංකා පාතාලයෝ එකට එකතුවී තනි මිනිහෙකුට අභියෝග කරය් .

August 7th, 2015

ධර්මසිරි සෙනෙවිරත්න

අඩෝ කවුද ඩෝ  උඹ. නිවුඩු බතුය් කුරක්කන් පිට්ටුය් කන කලිසමක් වත් නොඅඳින  ගමේ බය්යෙක්   උඹ අපි එහෙමද  කේම්බ්‍රිජ් වල සෝබෝන් වල  ගොන්තරිය හෙවත් ඔක්ස්ෆෝඩ්  වල  ඉ ගෙන ගෙන සුද්දන්ටත් වඩා  හොඳට ඉංග්‍රීසි කතා කරන උන් අපි අපේ ගෝලයෙක් එංගලන්තෙට ඇරියත් රජිනත් අත්මේස් ගලවලය් අතට අ ත දෙන්නේ එහෙම නම්බුවක් ලංකාවට ගෙන්න පුළුවන් අපිට විතරය් තොට පුළුවන් බම්බුව තමය්  . අඩුගනනේ තොට පුළුවන් වුනාද සුද්දෝ වාගේ උගත් බහුස්ස්රුතයෝ කියන දේට ඇහුම් කන් දෙන්න වත් .  කවුද ගොනෝ සුද්දෝ වාගේ පෝසත් උන් තරහ කරගන්නේ දුප්පත් සිංහල බෞද්ධයෝ රකින්න කියල . බලපන් දෝ අපේ ගෝලය වන සිරිසේන ගම උන්නැහ්ට ඉන්දියාවේ   මෝඩි ඇඳුමකුත් දුන්න නේ  එකට පාර කපල දුන්නෙත් සෝබෝන් වල ටිකදවසක් ඉගෙනගෙන විභාගේ පාස් වෙන්න බැරුව ආපහු ආපු  ”අපේ මෝඩි ”’හෙ  වත් චන්ද්‍රිකා.  බලපන් විභාග නැතත් ප්‍රංශයේ හිටපු ටිකට උන් සලකන ත රම   බලපන්  ඩෝ  අපිළඟ ඉන්න රුපරාජිනියෝ  රෝස රෝස රෝස පාට  උන් ප්‍රේමදාස පවුල වාගේ මහා බලව ත්   වගේම ””වියරු මිනිසුන් ”’ සිටින පවුලකු ත් බුදුදහමෙන්  අයින්  කලානේ ..”””’ බෞද්ධ පදනම ලංකාවෙන් අයින් කරන තුරු ලංකාව දියුණු කරන්න බැ හ”” කියල කියන්න තරම් එඩි යක් තියන  වෙන එකියක් තෝ ළඟ ඉන්නවද බො ල 

 අපි තොත් නැතිකරලා රටේ බෞද්ධ පදනමත් නැති කරන්න ඒකිට බාරදෙනවා   දැනටමත්   ”’හෙල උරුමය   විනාශ කරලා  එක තොපේ කරුමයක් කළා මේ කි. ජාතික චින්තනයේ පතාක යෝධයෙක්ව සිටි  මාදුළුවාවේ සෝභිත  නම් බික්ෂුව  ඒකාලේ හිටියේ අපිට සහමුලින්ම විරුද්ධව . ”’බුදුදහම පාවාදීම”’ පොතට  එයාගේ පින්තුරය දාල එයා භීෂකයෙක් හැටියට  ලෝකයට අපිපෙන්නුවේ ඒ හින්දය්.  එත් බලපන්  එයා දැන් අපේ ඔඩොක්කුවේ      රෝසිර්ට පුළුවන් හොඳට නැළවිලි ගී කියල ඔය කවුරුත්  ඔඩොක්කුවේ  නලවන්න. ඒවා එය පුරුදුවුනේ 70-80 දශකයේ පුරහලේ අලෙක්සන්ද්‍රා සහ හෝටන්  පෙදෙ ස් අතර තිබුන ක්ලබ් එ කේදී .දහදාහ ගන්නේ දහදෙනෙකුගෙන් අරගෙන  එකෙක් නලවල .

 ප්‍රා රාජිත මිනීමරුවාත් ජ වී පෙ මිනී මැරුවොත්  බටලන්දේ මිනීමරුවන්ට එකතුවුනාම  වෙනදේ තෝ දන්නවද තෝ
  විතරක් නොවෙය මුළු සිංහල ජා තියත් විශේෂයෙන් බෞධ්ධයොත් එක මිටට අරගෙන දෙමලු ඉල්ලන  ප්‍රදේශ උන්ට දීල   රටත් දෙකට කඩනවා බො ල අපි isis  ත්‍රස්තයෝ ලංකාවට ගෙනත් සිංහලයන්ගේ  කොන් කපල උන් මරක්කලයෝ කරන්නා වික්රබාහු ලවා වටරැක බික්ෂුවත්   අපි යෙදෙව්වා . දෙමලු ඉල්ලන ඊලම බලන්න පුළුවන් උන්ගේ චන්ද  ප්‍රකාශයෙන් එක හැදුවෙත් අපි ජවි පත්‍රිකා ගහන්නෙත් අපි එකතු වෙලා .

                        අගෝස්තු 18 උදේ ට සිංහල බෞධයන්ට      ”’ අබසරණ’ මිස තෙරුවන් සරණක්  නැතිකරන්න අපි කැප වෙලා ඉන්නේ   මහින්ද එදාට දුවන්න සරම කැ හපොට ගහ ගෙන ඉඳපන් . ඉන්දියාව කියන්නේ බිදුහිමි එලව ගත්තු රටක්  උන් දැන් අපේ පැත්තේ   පුළුවන් නම් එ ව සටනට       දිනුවත් මරනවා  මරණ වාමය් .සිංහලයන් රකින එකෙකුටවත්  අපෙන් ඉඩක් නැහැ     ඉන්දියාවට ජයවේවා  අලුත් පාලම වහාම ඉදිකර දෙරට යාකරමු   

History of JVP’s ‘Voice of Conscience’

August 7th, 2015

By Dharman Wickremaratne

The UNP’s manifesto promises to build a new country in 60 days while the UPFA manifesto guarantees a better future and a new life for the country. Since the Democratic Party Leader Sarath Fonseka is suffering from a throat problem a recording is being played at his party meetings.  The DP has still not circulated a manifesto.

The JVP manifesto titled ‘Voice of Conscience’ says that they will find solutions to the problems Sri Lanka is facing since the leaders who ruled the country for 67 years could not solve them.   According to its manifesto what the JVP is asking for is not power to rule but a remote control by which they can control capitalist parties so that the JVP can eliminate corruption and wastage which are the usual features of capitalism.  Rohana Wijeweera gave birth to the JVP by making many sacrifices.  But today the JVP does not need to make such sacrifices since the modern world has made Marxism stand on its head.


JVP National List includes several well-recognized intellectuals.  They have been named JVP’s ‘ambassadors’ who will help to build up the party’s vote base. Among them are Professor Ruhunu Hewa, Mayadunne, Charles Dayananda and Professors Kapila Perera and Piyadasa Ranasinghe. This is apparently taking them for a ride.  Although seven from the JVP National List were appointed to Parliament since the year 2000 they were not given the opportunity to play any important role in the party.

The last to be appointed to Parliament from the JVP National List after the 11th Parliamentary Election held on October 10, 2000 were Anura Kumara Dissanayake and Anjaan Umma.  The total number JVP MPs (including those from the National List) was eight. At the 12th Parliamentary Election held on December 5, 2001 the JVP won 13 seats while Anura Kumara Dissanayake, S.K. Subasinghe and Ramalingam Chandrasekera were appointed from the National List.At the 13th Parliamentary Election held on April 2, 2004, the UPFA won 92 seats out of which 39 were JVP.   The UPFA National List MP (from JVP) was Ramalingam Chandrasekera.  At the 14th Parliamentary Election held on April 22, 2010 the JVP (which had joined Sarath Fonseka’s Democratic National Alliance) won five seats.   The only National List MPs were JVP’s Anura Kumara Dissanayake and DNA’s Tiran Alles.


The JVP manifesto ‘Voice of Conscience’ was launched at their Congress, which was broadcast live on a state TV channel, for which the party spent about Rs.800, 000 for airtime though actually worth around Rs. 1.6 million.Everything in life is impermanent.  Dark colours become light. Red becomes pink and eventually white.  If necessary it can be made blue or green.  If Left politicians like Dr. N.M. Perera and Dr. Colvin R. de Silva could hang on to Sirima Bandaranaike’s sari pota and form coalition governments the JVP too has the right to do the same.

It is for this reason that the JVP gave its blessings to the ‘Yahapalana’ (Good Governance) coalition which came to power on January 8.  The National Executive Council formed on a proposal by the JVP is even above the Cabinet of Ranil Wickremesinghe Government.In 2001 the JVP formed a probationary government with Chandrika Kumaratunga. It evolved into her People’s Alliance Government in 2004.   The JVP again entered into a coalition with Mahinda Rajapaksa during the Presidential Election campaign of 2005.  This same policy led the JVP to do a ‘U’ turn in 2010 and enter into a coalition with Sarath Fonseka and the UNP.

There is no doubt that if the UFPA fails to win 114 seats at the next election the JVP will extend its support the UNP to form a coalition government with representatives of Tamil separatist and Muslim extremist parties.  The support the JVP gave to the UNP-led Yahapalana coalition via the National Executive Council boosted the image of the ‘pickpocket’ government backed by a minority.


The JVP’s avowed aim is to build a socialist society.  To achieve the objective they lauched two insurgencies. According to Government statistics 1,200 rebels were killed in the first insurrection of 1971.  However it is said that the actual number of inrugents killed was nearly 5,000.

The JVP’s second insurgency began in 1986 and ended in 1990.  During this period the number killed by the Government’s armed groups and vigilantes was 34,014. The PRAA (People’s Revolutionary Red Army) killed 1,222.  The number killed by the JVP’s armed wing, the Deshapremi Janatha Vyapaaraya (Patriotic People’s Movement) was 6,577.   Accordingly the total number killed and disappeared in the JVP’s second insurgency was 41,813.  Unofficial reports state that nearly 60,000 people were killed during this period.

The 6,577 victims of JVP terror included 2,645 UNP members, 1,652 ordinary civilians, 702 spies, 487 government employees, 342 police officers, 15 army officers and 202 ordinary soldiers, 187 university students and students of schools, 117 Mahajana Party members, 93 members of police families, 52 school principals, 41 bhikkus, 16 doctors, 14 lawyers, eight artistes, two vice chancellors and two Catholic priests.

JVP march with Arjuna. Mangala, Mervin and Dilan

The value of state property the JVP destroyed by setting them on fire during its second insurgency was over Rs.1000 million. They included 553 CTB buses, 294 grama seva offices, 680 post offices, 132 government quarters and offices, workshops and factories and power distribution centres, 103 agrarian service offices.  JVP insurgents also robbed cash and jewellery after breaking into 40 People’s Banks, rural banks and other state banks. These actions convinced the public that the JVP was a destructive movement lacking a proper vision and logical thinking.

Rohana Wijeweera built up the JVP through his own efforts and the party’s politics were based on his philosophy. Although the methods the JVP employed to grab power were controversial we have to admit it had thousands of cadres who were filled with revolutionary fervor and sacrificed their lives for that purpose.

Anura Kumara Dissanayake became JVP Leader on February 2, 2014.  The party leaders before him were Rohana Wijeweera, Saman Piyasiri Fernando, Lalith Wijeratne and Somawansa Amarasinghe. After leavig the JVP Somawansa made serious allegations against the party. Among these was that Justice Minister Wijedasa Rajapaksa gave Rs.2.5 million to the party.  These reveal that the ‘love affair’ between the present JVP leadership and the UNP is no secret.

dharmaW01.JVP founder-leader Rohana Wijeweera (May 14, 1965-November 13,1989),JVP’s second leader Saman Piyasiri Fernando (November 28, 1989 – December 29, 1989),JVP’s third leader Lalith Wijeratne December 31, 1989-January 13, 1990),JVP’s fourth leader Somawansa Amarasinghe (March 1990-February 2, 2014),JVP’s present leader Anura Kumara Dissanayake (February 2, 2014 todate)

Although JVP Leader Rohana Wijeweera did not openly get involved in coalition politics and ruin his reputation there were allegations that he connived with the UNP secretly. He addressed a series of country wide meetings titled ‘The end of the road for SLFP’ after his release from prison. Thereafter the JVP forced people to boycott elections with death threats and paved the way for SLFP leader Sirima Bandaranaike’s defeat in the Presidential Election of December 19, 1988 and for Ranasinghe Premadasa to become President. Although it was claimed to be a strategic move it eventually led to the massacre of thousands of young people in less than a year after Premadasa swore in as President on January 2, 1989.

As former JVP Leader Somawansa Amarasinghe says, today the JVP symbol bell is now hanging from the neck of the elephant – the UNP symbol.  The JVP has now paved the way to make Ranil Wickremesinghe Prime Minister again in the coming election.  It is similar to the way the JVP gave Ranasinghe Premadasa the opportunity to become President by killing hundreds of SLFP supporters and organizers in December 1988.

Since the majority of JVP candidates are graduates, the JVP says there are no crooks among them. It may be true that there are no ethanol smugglers and others engaged in fraudulent activities in the party.  But it is not without reason that people are accusing the JVP of chopping off limbs of persons before killing them, robbing gold from banks, throwing bombs and also causing some of their members to betray others to the security forces.

JVP held ministerial positions in the Chandrika Kumaratunga Government for nearly two years. The Cabinet Ministers were Anura Kumara Dissanayake, Lal Kantha, Vijitha Herath and Chandrasena.  The Deputy Ministers were Sunil Handunnetti, Vidyaratna, Nihal Galappaththi and Bimal Ratnayake.  There were a total of 39 JVP members in Parliament. Although the JVP held ministerial positions on such important areas as agriculture, cultural affairs, small industries and fisheries they did not have the technical knowledge, the ability and skills to launch practical programmes. Although Anura Kumara Dissanayake claimed he was going to repair and restore 10,000 tanks (reservoirs) in the end there was not a single tank which was restored. Lal Kantha’s self-employment promotional programmes never saw the light of day. Sunil Handunnetti succeeded in getting media publicity by having meals at his ministry’s common dining hall together with the ordinary employees after buying a packet of rice and curry from the canteen.

After accepting four cabinet ministerial positions and four deputy ministerial positions the JVP announced that the capitalist system has no solutions to the country’s economic crisis. Although they accepted ministerial positions their performance did not reflect any ability in meeting responsibilities towards the people. However for their luck the controversial Post Tsunami Operational Management Structure (PTOMS) was introduced in Parliament in July 2005.  This gave the JVP members the opportunity to resign from the ministerial and deputy ministerial positions on the pretext of protesting against PTOMS.

In the year 2000 JVP put forward a five-year plan. In 2013 they issued a manifesto on solving the national question. During the last Provincial Council Election they issued a policy statement titled, ‘Our Vision.’   The ‘Voice of Conscience’ they have put forward today in connection with the coming General Election is old wine in new bottles. They play a different tune at different times.  JVP election manifestos are like lumps of clay which can be shaped to fit into anything

What the JVP did during the Presidential Election of December 1988 and the General Election of February 1989 was to pave the way for the UNP to come to come to power by attacking the SLFP.  It is an extension of this same policy the country saw on January 8. 2015 and will be seeing again on August 17.   This time the JVP is trying to march towards Socialism via the ‘National Liberation Struggle’ by appointing Ranil Wickremesinghe Prime Minister.  But the JVP’s so-called Voice of Conscience will be drowned by the roars of the Mahinda Movement.(The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com)

අපි නොදන්න ජවිපෙ”හෘද සාක්‍ෂිය”

August 7th, 2015

ධර්මන් වික‍්‍රමරත්න

මාස 60 කින් අලුත් රටක් හදන පංච විධ ක්‍රියාවලිය මැයින් එක්සත් ජාතික පක්ෂයේද, රටට පණ දෙමු අලුතෙන්ම පටන් ගමු අනාගතයට සහතිකයක් මැයින් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේද, “හෘද සාක්‍ෂිය” මැයින් ජවිපෙද මහ මැතිවරණ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශන ජනතා හමුවේ තබා ඇත. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පක්ෂයේ නායක සරත් ෆොන්සේකාට උගුරේ ආබාධයක් ඇති බව කියන හෙයින් රැස්වීම් ඇමතීම වෙනුවට දැන් කෙරෙන්නේ හඩපටයක් වාදනය බැවින් තවමත් මැතිවරණ ප්‍රකාශයක් දැකගන්නට ලැබුණේ නැත.

වසර 67ක් ශ‍්‍රී ලංකාව පාලනය කල දේශපාලන නායකයින්ට රටේ ප‍්‍රශ්න විසදීමට බැරිවුණු බැවින් අර්බුදයට විසදුම් සෙවීම ජවිපෙ ඉදිරිපත් කල “හෘද සාක්‍ෂිය” මැතිවරණ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශයේ අරමුණ බව කියති. ජවිපෙ “හෘද සාක්ෂිය” අනුව ධනවාදයේ අනිවාර්ය අංග උපාංගයන් වූ දූෂණය සහ නාස්තිය ඉවත් කිරීමට ඔවුන් ඉල්ලන්නේ බලය නොවේ. ධනපති පක්ෂ හැසිරවිය හැකි දුරස්ථ පාලකයකි. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට දැන් වසර 50කි. රෝහණ විජේවීර ජවිපෙ උපතට පණ දුන්නේ මුට්ට කර ගසමිනි. එහෙත් වර්තමානයේ ජවිපෙට එවැනි කැපකිරීම් අවශ්‍ය නැත. ඒ නවීන ලෝකය විසින් මාක්ස්වාදය උඩු යටිකුරු කර ඇති බැවිනි.

ජවිපෙ නිර්මාතෘ සහ සමාරම්භක නායක රෝහණ විජේවීර(1965 මැයි 14 සිට 1989 නොවැම්බර් 13), ජවිපෙ 2වැනි නායක සමන් පියසිරි ප්‍රනාන්දු(1989 නොවැම්බර් 28 සිට 1989 දෙසැම්බර් 29), ජවිපෙ 3වැනි නායක ලලිත් විජේරත්න(1989 දෙසැම්බර් 31 සිට 1990 ජනවාරි 23) ජවිපෙ 4වැනි නායක සෝමවංශ අමරසිංහ(1990 මාර්තු සිට 2014 පෙබරවාරි 02), ජවිපෙ වර්තමාන නායක අනුර කුමාර දිසානායක(2014 පෙබරවාරි 2 සිට අද දක්වා).

ජවිපෙ ජාතික ලැයිස්තුවට සමාජය පිළිගත් විද්වතුන් කිහිප දෙනෙකුද ඇතුළත් කර තිබේ. කෙටියෙන් පවසතොත් ජවිපෙට ඡන්ද පදනමක් සකසා ගැනීම සදහා එම ජාතික ලැයිස්තුවේ ඇතැම් විද්වතුන් ජවිපෙ සන්නාම තානාපතිවරු ලෙස බ්‍රෑන්ඩ් කර තිබේ. මායාදුන්නේ, මහාචාර්ය රුහුණු හේවා, චාල්ස් දයානන්ද, මහාචාර්ය කපිල පෙරේරා, මහාචාර්ය පියදාස රණසිංහ ඒ අතරින් කිහිප දෙනෙකි. මෙය ඔවුන් ඇන්දවීමක් පමණි.මහ මැතිවරණ සදහා 2000 සිට ජාතික ලැයිස්තුවෙන් ජවිපෙ 7 දෙනෙකු පාර්ලිමේන්තු ගියද ජාතික ලැයිස්තුවට පත්කල  විද්වතුන්ට සැලකුවේ කරපිංචා න්‍යායෙනි.

එකොළොස්වන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය පැවති 2000 ඔක්තෝබර් 10දි ජවිපෙ ජාතික ලැයිස්තුවෙන් අවසානයේ පාර්ලිමේන්තුවට පත්කළේ අනුර කුමාර දිසානායක සහ අන්ජාන් උම්මාය. එම ආසන දෙකත් සමඟ එහිදී ජවිපෙ දිනාගත් මන්ත්‍රීදූර සංඛ්‍යාව 8කි. දොළොස් වන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය 2001 දෙසැම්බර් 5 වැනිදා පැවති අවස්ථාවේදී ජවිපෙ ආසන 13ක් දිනාගත් අතර ජාතික ලැයිස්තුවෙන් අවසානයේ පත්කළේ අනුර කුමාර දිසානායක, එස්.කේ. සුබසිංහ සහ රාමලිංගම් චන්ද්‍රසේකරය.

දහතුන් වැනි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය 2004 අප්‍රේල් 2වැනිදා පැවැත්වීමේදී එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය දිනාගත් ආසන 92න් 39ක් ජවිපෙ විය. ජාතික ලැයිස්තුවෙන් පත්වූ සන්ධානයේ ජවිපෙ මන්ත්‍රී වූයේ රාමලිංගම් චන්ද්‍රසේකරය.  දහ හතරවන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය පැවති 2010 අප්‍රේල් 22වැනිදා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජාතික සන්ධානයෙන් සරත් ෆොන්සේකා සමඟ එක්ව ජවිපෙ තරඟ කල අතර දිනාගත් ආසන සංඛ්‍යාව 5කි. ජාතික ලැයිස්තුවෙන් එවර පත්වූයේ ජවිපෙ අනුර කුමාර දිසානායක සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සන්ධානයේ ටිරාල් අලස් පමණි.

ජවිපෙ සහ එජාප නායකයින්

ලක්ෂ 16ක පමණ වටිනාකමක් ඇති ගුවන් කාලය ලක්ෂ 8ක පමණ මුදලක් ගෙවා රාජ්‍ය රූපවාහිනී මාධ්‍යයකද පක්ෂ සමුළුව කඩතුරාවක් කරගනිමින් “හෘද සාක්‍ෂිය” එළිදැක්වීමේ උත්සවය සජීවීව විකාශනය කළේය. සියළු සංස්කාර ධර්මයන් නැසෙන සුළුය. තද වර්ණ ලා වේ. රතු පාට රෝස පාට වී අවසානයේදි සුදු පාට වේ. සුදුවූ විට අවශ්‍ය වේලාවට නිල්කර ගැනීමට හෝ කොළ කරගැනීමටද පහසුය. එවිට  ඕනෑම සභාග ආණ්ඩුවකට එක් විය හැක. ආචාර්ය එන්. එම්. පෙරේරාලා, කොල්වින්ලා, සිරිමා බණ්ඩාරනායක මැතිණියගේ සාරි පොටේ එල්ලී සභාග හැදුවේනම්  ජවිපෙට පමණක් සභාග අකැප වන්නේ නැත.

‘යහපාලන’ ආණ්ඩුව ගෙන ගිය සභාගයේ මල් වට්ටියට ජවිපෙද අත ගැසුවේ එබැවිනි. ජාතික විධායක සභාව ඇත්තේ එජාප නායක රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ ආණ්ඩුවේ ඇමති මණ්ඩලයටත් ඉහළිනි. ජවිපෙම යෝජනාවක් අනුව ජාතික විධායක සභාව ආණ්ඩුව මගින් ගොඩනැගු යාන්ත‍්‍රණයකි. ජනාධිපති චන්ද්‍රීකා කුමාරතුංගගේ ආණ්ඩුව සමග එක්ව 2001දී ජවිපෙ පරිවාස ආණ්ඩුවක් ගොඩ නැගුවේය. එය 2004දී චන්ද්‍රීකා කුමාරතුංගගේ පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ සමග සභාග ආණ්ඩුවක් දක්වා වර්ධනය විය. ජනාධිපතිවරණය පැවති 2005දී මහින්ද රාජපක්ෂ සමගද සභාගයක් ගැසුවේය. සභාග ක‍්‍රියාමාර්ගයේ දිගුවක් ලෙසින් එක්වරම යූ ටන් එකක් ගසා 2010 ජනාධිපතිවරණයේදී සරත් ෆොන්සේකා සම`ගද සභාගයකට එක්වී එජාපය සමග එක ගෙයි කෑම සිදු කළේය.

ඉදිරි මහ මැතිවරණයෙන් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය යම් හෙයකින් ආසන 114ක් නොගතහොත් එජාපයට දෙමළ බෙදුම්වාදී සහ මුස්ලීම් අන්තවාදී ස්ථාවරයන් නියෝජනය කරන දේශපාලන පක්ෂ මහජන නියෝජිතයින් එක්කර ගනිමින් සභාග ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීම සදහා තල්ලූවක් දීම ජවිපෙ අරමුණු බවට සැක නැත. වර්තමානයේ එජාප ‘යහපාලන’ ආණ්ඩුවට ජාතික විධායක සභාව හරහා ජවිපෙන් ලැබුණේ හොද තල්ලූවකි. බහුතරයක් නොමැති සුළුතර පික්පොකට් ආණ්ඩුවට එමගින් සුජාත භාවයක්ද ලැබිණි.

ජවිපෙ දේශපාලනය වන්නේ සමාජවාදී සමාජයක් ගොඩනැගීමය. ඒ වෙනුවෙන් ජවිපෙ කැරලි දෙකක් ගැසුවේය. ප‍්‍රථම කැරැල්ල වූ 1971 කැරැල්ලේදී ආණ්ඩුවේ සංඛ්‍යාලේඛන වලට අනුව ඝාතනයට ලක්වූ කැරළිකරුවන් ගේ සංඛ්‍යාව 1,200කි. එහෙත් 1971දී මරාදමන ලද කැරළිකරුවන්ගේ සංඛ්‍යාව 5,000කට ආසන්න බව කියති.

ජවිපෙ දෙවන කැරැල්ලද 1986 ආරම්භ වී 1990දී නිමාවට පත්විය. එජාප ආණ්ඩුවේ නිල සහ අතුරු සන්නද්ධ කණ්ඩායම් මගින් එහිදී මරාදැමූ සංඛ්‍යාව 34,014කි. ප‍්‍රා සංවිධානය මගින් මරාදැමූ සංඛ්‍යාව 1,222කි. ජවිපෙ මගින්ම ජවිපෙ විරෝධීන් ලෙස සලකා දේශපේ‍්‍රමී ජනතා ව්‍යාපාරය මගින් මරා දැමූ සංඛ්‍යාව පමණක් 6,577කි. ඒ අනුව දෙවන කැරැුල්ලේදි ඝාතනයට ලක්වූ සහ අතුරුදහන්වූ පිරිස 41,813කි. නිල නොවන වාර්තා සදහන් කරන්නේ 60,000ක පමණ ආසන්න පිරිසක් එහිදී ඝාතනය වූ බවකි. ජවිපෙ ඝාතනය කල 6,577 දෙනා අතර එජාප සාමාජිකයින් 2,645ද සාමාන්‍ය සිවිල් පුරවැසියන් 1,652ද ඔත්තුකරුවන් 702, රජයේ සේවකයින් 487, පොලිස් භටයින් සහ නිළධාරින් 342, හමුදා නිළධාරින් 15 සහ හමුදා භටයින් 202, සරසවි සහ පාසල් සිසුන් 187, මහජන පක්ෂයේ සාමාජිකයින් 117, පොලිස් පවුල් සමාජිකයින් 93, විදුහල්පතිවරුන් 52, භික්ෂූන් 41, වෛද්‍යවරුන් 16, නීතිඥයින් 14, කලාකරුවන් 8, උපකුලපතිවරුන් 2, කතෝලික පූජකවරුන් 2 අයත් විය.

එම දෙවන කැරැල්ල පැවති අසූවේ දශකයේ අවසාන භාගයේදී ජවිපෙ මගින් විනාශ කල රජයේ පොදු දේපලවල වටිනාකම කෝටි 100කට අධිකය. ලංගම බස්රථ 553, ග‍්‍රාම නිළධාරි කාර්යාල 294, තැපැල් කාර්යාල 680, රජයේ නිළධාරින්ගේ නිවාස සහ කාර්යාල, රජයේ කර්මාන්තශාලා, විදුලිය බෙදාහරින ස්ථාන 132, ගොවිජන සේවා කාර්යාල 103 ඇතුළු රජයේ පොදු දේපල රැුසක් ගිනිතබා විනාශ කළේය. දිගන සහ මරඳගහමුල මහජන බැංකු ඇතුළු රජයේ ප‍්‍රධාන සහ ග‍්‍රාමීය බැංකු 40කට කඩා වැදී මුදල් සහ ස්වර්ණාභරණ කොල්ලකා තිබිණි. නිවැරදි දැක්මක් හෝ තර්කානුකූල භාවයකින් තොරව ජනතාවට සේවා සපයන ආයතන විනාශ කිරීම මගින් ජවිපෙ විනාශකාරි බලවේගයක් බව ජනතාවට ඒත්තු ගියේය.

රෝහණ විජේවීර විසින්ම පොළොව කොටා, පස පෙරළා, බිජු වපුරා අරඹණු ලැබූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ගමන් කළේ විජේවිරගේ දෘෂ්ඨිය සහ දේශපාලනය තුළය. බලය ලබාගැනීමට ජවිපෙ යෙදූ උපක‍්‍රම සහ එල්බගත් උපායන්ගේ ප‍්‍රශස්ථ භාවය පිළිබදව විවිධාකාර මතභේද තිබුණද විප්ලවීය ජිව ගුණයෙන් ජීවිත පරිත්‍යාග කල දස දහස් ගණනක් ජවිපෙ තුළ සිටි බව පිළිගත යුතුය. 

අනුර කුමාර දිසානායක ජවිපෙ නායකයා වශයෙන් පත්වූයේ 2014 පෙබරවාරි 2වැනිදාය. එයට පෙර ආරම්භයේ සිට ඒ දක්වා ජවිපෙ නායකයින් වූයේ රෝහණ විජේවීර, සමන් පියසිරි ප‍්‍රනාන්දු, ලලිත් විජේරත්න සහ සෝමවංශ අමරසිංහය. ඉකුත් අපේ‍්‍රල් මස ජවිපෙ සාමාජිකත්වයෙන් ඉවත්වූ පසු සෝමවංශ අමරසිංහ බරපතල චෝදනා ජවිපෙට එල්ල කළේය. එමෙන්ම අධිකරණ ඇමති විජේදාස රාජපක්ෂද ජවිපෙට රුපියල් ලක්ෂ 25ක් දුන්බව වරෙක කියා සිටියේය. මෙවැනි කරුණු කාරනා රැසක් නිසා ජවිපෙ නායකත්වය සහ එජාපය අතර ඇති ආලයේ තරම රටට නොතේරෙනවා නොවේ. 

ජවිපෙ නායක රෝහණ විජේවීර මරා දමන තුරුම විවෘතව සභාග දේශපාලනය තුළ ආත්මය ජරාජීරණය කර නොගත්තද එජාප ආණ්ඩු සමග හොර රහසේ දීගකෑ බවටද චෝදනා විය. ශ‍්‍රිලනිප ගමනක අවසානය මැයින් රෝහණ විජේවීර විසින් රටපුරා දේශන මාලාවක්ද පවත්වන ලදී. එමෙන්ම 1988 දෙසැම්බර් 19 පැවති ජනාධිපතිවරණය අවි බලයෙන් වර්ජනය කිරීමේ අවසාන ප‍්‍රතිඵලය වූයේ ශ‍්‍රිලනිප නායිකා සිරිමා බණ්ඩාරනායක පරාජයට පත්වී එජාප නායක රණසිංහ පේ‍්‍රමදාස මහතා ජනාධිපති වශයෙන් පත්වීමට පාර කැපිණි. එය උපාය මාර්ගයන් අනුව එයට අනුරූපීව කරන ලද උපක‍්‍රමික ක‍්‍රියාවක් බව කීවද අවසානයේ සිදුවූයේ පේ‍්‍රමදාස ජනාධිපතිවරයා 1989 ජනවාරි 2වැනිදා දිවුරුම්දී වසරක් යන්නට මත්තෙන් ජවිපෙ නායකත්වය සමගින්ම මහා බිහිසුණු තරුණ සංහාරයක් සිදුවීමය.

ජවිපෙ හිටපු නායක සෝමවංශ පවසන පරිදි අලියාගේ බෙල්ලේ දැන් සීනුව ගැටගසා ඇත. එබැවින් යළි රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අගමැති කිරීමට එජාපයට පාර කැපීමට ජවිපෙ මෙවර මහා මැතිවරණය කැපකර ඇත. එය 1988 දෙසැම්බර් ශ‍්‍රිලනිප සංවිධායකවරුන් සහ ආධාරකරුවන් සිය ගණනක් මරා දමමින් එජාපයේ රණසිංහ පේ‍්‍රමදාස ජනාධිපති කලා හා සමානය. එදා 1988 ජනපතිවරණ මැතිවරණයේදී  දේශපාලන ඝාතන පමණක් 681ක් සිදුවී තිබිණි. මෙදා මහ මැතිවරණයේදී සන්ධානයේ මෙහෙයුම් නායක මහින්ද රාජපක්ෂ ඇතුළු සන්ධාන මැතිවරණ අපේක්ෂකයින් රැසකට හොරා හොරා යැයි චෝදනා නගමින් ජවිපෙ සිය මැතිවරණ ව්‍යාපාරය මෙහෙයවනු ලබයි. 

ජවිපෙ අපේක්ෂකයින් බහුතරයක්ම වාගේ උපාධිධාරින් වන අතර ඔවුන් අතර හොරුන් නැතැයි ජවිපෙ පෙන්වා දේ. ජවිපෙ අපේක්ෂකයින් අතර ගස් බදින අයද, එතනෝල් ආනයනය කරන අයද හොරකම් කරන අයද නැති බව සත්‍යයක් වන්නට ඇත. එහෙත් අත්පා කපා පුද්ගලයින් ඝාතනය කල අය, සිරකඳවරු වලින් පැනගිය අය, බැංකුවලට ප‍්‍රහාර එල්ලකර රත්තරන් පැහැරගත් අය, බෝම්බ ගැසීමෙන් ඇගිලි අහිමිවූ අය, ගෝනි බිල්ලන් බවට පත්වී කැරළිකරුවන් ආරක්ෂක අංශවලට පාවාදුන් අය ඇති බවට ජනතාව චෝදනා කරන්නේ නිස්කාරනේ නොවේ. 

ජවිපෙ එදා චන්ද්‍රීකා ආණ්ඩුවේ ඇමතිකම් 2004 අපේ‍්‍රල් සිට දැරුවේ වසර 2කට ආසන්න කාලයකි. අනුර කුමාර, ලාල් කාන්ත, විජිත හේරත්, චන්ද්‍රසේන එදා චන්ද්‍රීකා ආණ්ඩුවේ කැබිනට් ඇමතිවරු විය. හදුන්නෙත්ති, විද්‍යාරත්න, නිහාල් ගලප්පත්ති, බිමල් රත්නායක එම ආණ්ඩුවේ නියෝජ්‍ය ඇමතිවරුන් විය. පාර්ලිමේන්තුවට ජවිපෙ මන්ත‍්‍රීවරුන් 39 දෙනෙක් පත්වී සිටියේය. රටේ වැදගත්ම කෘෂිකර්ම, සංස්කෘතික, කුඩා කර්මාන්ත, ධීවර ඇමතිකම් ජවිපෙට ලැබුණද ඔවුනට ආකාර්ෂණීය සටන් පාඨ වෙනුවට ප‍්‍රායෝගික වැඩසටහනක් ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට අවශ්‍ය තාක්ෂණික දැනුම, හැකියාව සහ නිපුණත්වය තිබුණේ නැත. ඒවා ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට ජීව ගුණයක්ද නොවීය. අනුර කුමාර දිසානායක කෘෂිකර්ම ඇමතිවරයා ආරම්භකල වැවි දස දහසක් රොන්මඩ ඉවත්කර ප‍්‍රතිසංස්කරණය කරනවායි කීවද අවසානයේ එසේ කල කිසිම වැවක් මිහිපිට දැක ගැනීමට නොහැකි විය. ලාල් කාන්ත කුඩා කර්මාන්ත ඇමතිවරයා ඇරඹූ ගුරු පැහැයෙන් රත් පැහැයට පාරම්පරික ස්වයංරැකියා ප‍්‍රවර්ධන වැඩ පිළිවෙල යටතේ ඇරඹූ සම්ප‍්‍රදායික ව්‍යාපාරයක්  සෙවීම කළුනික සොයන්නා වැනිය. සුනිල් හදුන්නෙත්ති නියෝජ්‍ය ඇමතිවරයා පමණක් අමාත්‍යාංශයේ කැන්ටිමෙන් බත් එකක් මිලදී ගෙන එහිම සේවකයින් සමග පොදු ආපන ශාලාවේ වාඩි වී එකට අනුභව කිරීමෙන් මාධ්‍ය ප‍්‍රචාරයක් ලබා ලබාගැනීමට සමත් විය.

ධනපති ක‍්‍රමය යටතේ ආර්ථික අර්බුදයට විසදුම් නැතැයි ඇමතිකම් 4ක් සහ ඒවායේම නියෝජ්‍ය ඇමතිකම් 4ක් ලබාගත් ජවිපෙ රටට කියා සිටියේය. ජවිපෙ ඇමතිකම් ලබාගත්තද ජනතාවට වගකීමේ සහ වගවීමේ ඔවුන්ගේ නොහැකියාව මොනවට පැහැදිලි විය. අභියෝග වලට මුහුණ දීමට නොහැකිව ජවිපෙ සිටියදි ඔවුන්ගේ වාසනාවට සුනාමි සහන මණ්ඩල පනත 2005 ජුලි මස පාර්ලිමේන්තුවට ආවේය. ජවිපෙ ඇමතිවරු 4 සහ නියෝජ්‍ය ඇමතිවරු 4 එයට විරෝධය පා ඇමතිකම්වලින් අස්වී යන්තම් පක්ෂයේ ජාම බේරා ගත්තේය.

වසර 2000 ජවිපෙ පස් අවුරුදු සැලැස්මක් ඉදිරිපත් කළේය. ජාතික ප‍්‍රශ්න විසදීමේ ප‍්‍රකාශනයක් 2013දී නිකුත් කළේය. ඉකුත් පළාත් සභා මැතිවරණය පැවති 2014දී අපේ දැක්ම මැයින් සම්මුතියක් එළි දැකීය. මෙවර 2015 අගෝස්තු 17 මහ මැතිවරණය වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් කර ඇති හෘද සාක්ෂියේ සම්මුතියද අළුත් බෝතලයක පරණ වයින් දැමීමක් පමණි. කාලයෙන් කාලයට තාලේ වෙනස්ය. ජවිපෙ මැතිවරණ වලට ඉදිරිපත් කරන සම්මුති  ඕනෑම තැනකට සරිලන සේ ඇඹිය හැකි මැටි ගුලියකි.

වසර 1988 දෙසැම්බර්  ජනාධිපතිවරණයේදී සහ 1989 පෙබරවාරි මස මහා මැතිවරණයේදී ජවිපෙ සිදුකළේ ශ‍්‍රීලනිපයට ප‍්‍රහාර එල්ල කර එජාපය බලයට පත්කිරීමය. ඉකුත් ජනවාරි 8වැනිදා සිදුකළේද අගෝස්තු 17වැනිදා සිදුකරන්නට යන්නේද එම ක‍්‍රියාවලියේම දිගුවක්ය. ජාතික විමුක්ති අරගලය හරහා මෙවර ජවිපෙ සමාජවාදයට යන්නට හදන්නේ මීලග අගමැති ලෙස රනිල් වික‍්‍රමසිංහ පත්කර ගැනීමෙනි. එජාපය බුදුකර සෝවාන්වීම ජවිපෙ අරමුණ බව පැහැදිලිය. මහින්ද සුළඟ හමුවේ ජවිපෙ”හෘද සාක්‍ෂියේ”අඩහැරය හිරු දුටු පිනි මෙන් වියැකී යනු ඇත. (The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com)      


අගමැති මහින්දද රනිල්ද?

August 7th, 2015

සඳුන් ජීවන්ත Courtesy Mawbima

මම ටැක්සිකාරයා
මම කොළඹ හාදයා
මම ඇරලා යන්න
හරිම සූරයා…

එම්. එස්. ප්‍රනාන්දු කියපු මේ සින්දුවෙන් ‘ඇත්ත’ පටන් ගත්තේ රනිල්ට අගමැති වෙන්න පුළුවන්ද බැරිද කියන එකට මේ සින්දුවෙන්ම උත්තරයක් දෙන්න පුළුවන් නිසාය.
පහුගිය ජනාධිපතිවරණයේදී මහින්දව පරද්දන්න හිරුණිකාත් එක්ක රනිල්ගේ වේදිකාවට නැඟපු අය අතර කොටිකාවත්ත – මුල්ලේරියාව ප්‍රාදේශීය සභාවේ සභාපති ප්‍රසන්න සෝලංගආරච්චි ඉදිරියෙන්ම සිටියේය. එදා මහින්දව පරද්දලා රනිල්ව අගමැති කරන්න දර දිය ඇදපු මේ සෝලංගආරච්චි අද බුලත් කොළයෙන් කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයට ඡන්දය ඉල්ලයි. සෝලංගආරච්චිගේ මැතිවරණ තේමා පාඨය වෙලා තියෙන්නේ ‘කොළඹ හාදයා’ කියන එකය. කොළඹ හාදයා දිනවමු කියලා ගහපු පෝස්ටර් කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ තැන තැන ගහලා තියෙනවා මේ දවස්වල දකින්න පුළුවන්ය.

මා මුලින් සඳහන් කළ සින්දුවේ තියෙන විදියටම මේ ‘කොළඹ හාදයන්’ ‘ඇරලා යන්න’ හරිම සූරයන්ය. පහුගිය ජනාධිපතිවරණයේදී මහින්දට ‘ඇරලා ගිය’ මේ ‘කොළඹ හාදයන්’ මේ පාර බුලත් කොළයෙන් පාර්ලිමේන්තු ගියොත් මොකක් වෙයිද? එහෙම වුණොත් වෙන්නේ මහින්ද අගමැති කරනවාට විරුද්ධ වී රනිල් එක්ක එකතු වීමය. ඉතින් රනිල්ව අගමැති කරන්න අකැමැති ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන් ඇරලා යන්න සූර කොළඹ හාදයන්ට මනාප නොදී ගෙදර යවන්න ඕනෑය.
පහුගිය ජනාධිපතිවරණ ප්‍රතිඵල අධ්‍යයනය කරලා බැලුවාම මෙවර මහ මැතිවරණයෙන් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයට නිශ්චිතවම දිස්ත්‍රික්ක 12ක් ජයග්‍රහණය කළ හැකි බවත්, එක්සත් ජාතික පක්ෂයට නිශ්චිතවම දිස්ත්‍රික්ක 4ක් ජයග්‍රහණය කළ හැකි බවත්, දෙමළ ජාතික සන්ධානයට නිශ්චිතවම දිස්ත්‍රික්ක 3ක් ජයග්‍රහණය කළ හැකි බවත් දිස්ත්‍රික්ක 3ක ගල උඩ සටනක් තියෙන බවත් පහුගිය සතියේ ඇත්ත සටහනෙන් පෙන්වා දුන්නෙමි. ඉතින් මේ තත්ත්වය තුළ එක්සත් ජාතික පක්ෂයට වඩා වැඩි ආසන ගණනක් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයට දිනා ගන්න පුළුවන්ය. එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය වැඩි ආසන ගණනක් දිනා ගත්තාම අගමැතිකමට පත්වෙන්න ඕනෑ මහින්දය. හැබැයි එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය වැඩි ආසන සංඛ්‍යාවක් දිනා ගත්තත් රනිල්ට අගමැති වෙන්න චාන්ස් එකක් තිබේ.
‘ඒක පුදුම කතාවක්නේ. සන්ධානෙට වැඩිපුර ආසන ලැබුණොත් රනිල් කොහොමද අගමැති වෙන්නේ? ‘කවුරු හරි එහෙම ඇහුවොත් ඒකට දෙන්න තියෙන උත්තරය මෙන්න මේකය. ‘එදාට රනිල්ට අගමැති වෙන්න චාන්ස් එකක් ලැබෙන්නේත් අද රනිල්ට අගමැති වෙන්න චාන්ස් එකක් ලැබුණු විදියටම තමයි.’ හැබැයි රනිල්ට එහෙම පිනා චාන්ස් එකක් ලැබෙන එක වළක්වන්න ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන්ට සහ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධාන පාක්ෂිකයන්ට පුළුවන්ය.

රනිල් අද අගමැති වෙලා ඉන්නේ පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර බලය ලැබිලා නොවේ. රනිල් අද අගමැති වෙලා ඉන්නේ මහින්ද පැරැදුණු ගමන් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ මන්ත්‍රිලා සෙට් එකක් අප්පච්චි මළෝ කියාගෙන ගිහින් යූ.එන්.පී. ආණ්ඩුවේ ඇමැතිකම්, නියෝජ්‍ය ඇමැතිකම් ගත්ත නිසාය. රනිල් අගමැතිකම දරන යූ.එන්.පී. ආණ්ඩුවේ ඇමැති කටු සූප්පු කරන්න මේ අය නොගියා නම් රනිල්ට වැඩි දවසක් අගමැතිකම් කරන්න ලැබෙන්නේ නැත. රනිල්ගෙන් ඇමැති කටු අරගෙන ඒවා සූප්පු කර කර ඉන්නේ නැතිව මේ අයට කරන්න තිබුණේ රනිල්ට එරෙහිව විශ්වාසභංගයක් ගෙනැල්ලා රනිල්ව ගෙදර යවලා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ ජේ‍යෂ්ඨයකු අගමැති විදියට පත් කර ගන්න එකය. හැබැයි අප්පොච්චි මළා නිකායේ කට්ටිය කළේ ඇමැතිකම්වලට, නියෝජ්‍ය ඇමැතිකම්වලට පෙරේතකමේ රනිල්ගේ ආණ්ඩුවට සක්ක ගැහීමය. ඇත්තම කිව්වොත් රනිල් අගමැති වුණේ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයත්, එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයත් පාවා දීලා යූ.එන්.පී. ආණ්ඩුවේ ඇමැතිකම්, නියෝජ්‍ය ඇමැතිකම් ගත් මෙන්න මේ අය නිසාය. රනිල්ට ආණ්ඩුවක් හදලා දෙන්න, රනිල්ව අගමැති කරන්න උදවු කරපු ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ මන්ත්‍රිවරුන්ගේ ලිස්ට් එක ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන් හා සන්ධාන පාක්ෂිකයන් මේ වෙලාවේ හොඳින් හිතේ ධාරණය කර ගන්න ඕනෑය.

හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කය – මහින්ද අමරවීර (ධීවර අමාත්‍ය), මාතර දිස්ත්‍රික්කය – ලක්‍ෂ්මන් යාපා අබේවර්ධන (පාර්ලිමේන්තු කටයුතු අමාත්‍ය / සිවිල් ගුවන් සේවා නි. අමාත්‍ය), හේමාල් ගුණසේකර (නිවාස හා සමෘද්ධි රාජ්‍ය අමාත්‍ය), විජය දහනායක (ක්‍රිස්තියානි කටයුතු නි. අමාත්‍ය), ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කය – පියසේන ගමගේ (නිපුණතා සංවර්ධන හා වෘත්තීය පුහුණු අමාත්‍ය), කළුතර දිස්ත්‍රික්කය – මහින්ද සමරසිංහ (මුදල් රාජ්‍ය අමාත්‍ය), රෙජිනෝල්ඩ් කුරේ (සිවිල් ගුවන් සේවා අමාත්‍ය), කොළඹ දිස්ත්‍රික්කය – තිලංග සුමතිපාල (නිපුණතා සංවර්ධන හා වෘත්තීය පුහුණු නි. අමාත්‍ය), ඒ. එච්. එම්. ෆවුසි (ආපදා කළමනාකරණ අමාත්‍ය), ජීවන් කුමාරණතුංග (කම්කරු රාජ්‍ය අමාත්‍ය), ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කය – ෆීලික්ස් පෙරේරා (විශේෂ ව්‍යාපෘති අමාත්‍ය), සුදර්ශනී ප්‍රනාන්දුපුල්ලේ (උසස් අධ්‍යාපන නි. අමාත්‍ය), ලසන්ත අලගියවන්න (ග්‍රාමීය ආර්ථික කටයුතු නි. අමාත්‍ය), පණ්ඩු බණ්ඩාරනායක (මහජන පරිපාලන හා ප්‍රජාතාන්ත්‍රිය පාලන රාජ්‍ය අමාත්‍ය), කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කය – ශාන්ත බණ්ඩාර (ජනමාධ්‍ය නි. අමාත්‍ය), පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කය – වික්ටර් ඇන්තනි (පොල් සංවර්ධන හා ජනතා වතු සංවර්ධන නි. අමාත්‍ය), දයාශ්‍රිත තිසේරා (ධීවර නි. අමාත්‍ය), අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කය – දුමින්ද දිසානායක (වාරිමාර්ග හා කෘෂිකර්ම අමාත්‍ය), මහනුවර දිස්ත්‍රික්කය – එස්. බී. දිසානායක (ග්‍රාමීය ආර්ථික කටයුතු අමාත්‍ය), එරික් වීරවර්ධන (වරාය හා නාවික නි. අමාත්‍ය), සරත් අමුණුගම (උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍ය), මාතලේ දිස්ත්‍රික්කය – ජනක බණ්ඩාර තෙන්නකෝන් (පළාත් සභා හා පළාත් පාලන අමාත්‍ය), නන්දිමිත්‍ර ඒකනායක (සංස්කෘතික හා කලා කටයුතු රාජ්‍ය අමාත්‍ය), මොනරාගල දිස්ත්‍රික්කය – විජිත් විජයමුණි සොයිසා (වාරිමාර්ග අමාත්‍ය), ජගත් පුෂ්පකුමාර (වැවිලි කර්මාන්ත නි. අමාත්‍ය), කෑගල්ල දිස්ත්‍රික්කය – රංජිත් සියඹලාපිටිය (පරිසර රාජ්‍ය අමාත්‍ය, / ස්වදේශ කටයුතු නි. අමාත්‍ය), ලලිත් දිසානායක (වාරිමාර්ග නි. අමාත්‍ය), බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කය – ලක්‍ෂ්මන් සෙනෙවිරත්න (ආපදා කළමනාකරණ නි. අමාත්‍ය),

එදා රනිල්ගේ ආණ්ඩුවේ ඇමැතිකම් ගත්ත මේ අය අද තමන්ගේ ඇමැතිකම්, නියෝජ්‍ය ඇමැතිකම්වලින් ඉල්ලා අස්වෙන්නේ ගමේ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන්ට මුහුණ දෙන්න බැරි නිසාය. රනිල්ගේ ආණ්ඩුවේ ඇමැතිකම්, නියෝජ්‍ය ඇමැතිකම් ගත්ත මේ අය ඡන්දය ඉල්ලන්න ගමට එනතුරු ගමේ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන්, එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධාන පාක්ෂිකයන් බලන් ඉන්නේ ඉලපතයි, මඩුවල්ගෙයි අතේ තියාගෙනය.
එක පාරක් යූ.එන්.පී. ආණ්ඩුවක් හදන්න, රනිල්ව අගමැති කරන්න උදවු කළ අය තව පාරක් යූ.එන්.පී. ආණ්ඩුවක් හදන්න, රනිල්ව අගමැති කරන්න උදවු නොකරයි කියලා කාටවත් කියන්න බැරිය. ලබ්බට තියපු අත පුහුලට නොතියයි කියලා කියන්න බැරිය.
ඇමැතිකම්, නියෝජ්‍ය ඇමැතිකම් දීලා තමන්ගේ පැත්තට බාගන්න පුළුවන් අය ඊළඟ පාර්ලිමේන්තුවට බුලත් කොළයෙන් පත්වෙලා ආවොත් රනිල්ගේ කල්ල මරේය. රනිල්ට කරන්න තියෙන්නේ එවැනි අයට ඇමැතිකම්, නියෝජ්‍ය ඇමැතිකම් ටිකක් දෙන එක විතරය. ඇමැතිකම්, නියෝජ්‍ය ඇමැතිකම් ටිකක් දීලා එවැනි අයගේ සහයෝගය අරගෙන යූ.එන්.පී. ආණ්ඩුවක් හදලා අගමැති වෙන්න රනිල්ට ලේසියෙන්ම පුළුවන්ය.

මහින්දට විරුද්ධව එදා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයෙන් එළියට බැස්ස අනුරාධපුරේ දුමින්ද දිසානායකලා, මාතලේ නන්දිමිත්‍ර ඒකනායකලා, කොළඹ ප්‍රසන්න සෝලංගආරච්චිලා මහින්දව අගමැති කරන්න අත උස්සයිද කියන සැකය ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන්ට තිබේ. දුමින්ද දිසානායක අනුරාධපුරේ මහින්දගේ රැස්වීමටවත් ආවේ නැත.
ඒ වාගේම මහින්ද ජනාධිපතිවරණයෙන් පැරැදුණු ගමන් මහින්දව ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයෙන් පන්නන්න මෛත්‍රිපාලගේ ගෙදරදී මධ්‍යම කාරක සභා කැඳවලා මාධ්‍ය සාකච්ඡා තැබූ දයාසිරි ජයසේකරලා, විජිතමුණි සොයිසලා, ජගත් පුෂ්පකුමාරලා, අතාවුද සෙනෙවිරත්නලා, පියසේන ගමගේලා, ජනක බණ්ඩාර තෙන්නකෝන්ලා මහින්ද අගමැති කරන්න අත උස්සයිද කියන සැකය ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන්ට තිබේ.
ඒ වගේම රනිල්ට එරෙහිව ගෙනා විශ්වාසභංගයට අස්සන් කරන්න බෑ කියූ නිරූපමා රාජපක්ෂලා, මිල්රෝයි ප්‍රනාන්දුලා මහින්දව අගමැති කරන්න අත උස්සයිද කියන සැකය ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන්ට තිබේ.

ඒ වගේම මහින්දට සන්ධානයෙන්් නාම යෝජනා දෙනාවට දැඩිව විරුද්ධ වූ තිලංග සුමතිපාලලා වගේම මහින්දට විරුද්ධව පොත් ලියූ එස්. බී. දිසානායකලා මහින්දව අගමැති කරන්න අත උස්සයිද කියන සැකය ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන්ට තිබේ.
බුලත් කොළයෙන් ඡන්දය ඉල්ලන සමහර අය ගැන ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන්ට සැකයක් තියෙනවා වාගේ අලියාගෙන් ඡන්දය ඉල්ලන සමහර අය ගැන එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයන්ටත් සැකයක් තිබේ. මේ අය නම් වෙන කවුරුත් නොව බැඳුම්කර වංචාව ගැන කියමින් පහුගිය දවස්වල රනිල්ට පළු යන්න බැන්න පා. ච. රණවක, හිරුණිකා ප්‍රේමචන්ද්‍ර, රාජිත සේනාරත්න, නිශාන්ත ශ්‍රී වර්ණසිංහ, අර්ජුන රණතුංග, එම්.කේ.ඩී.එස්. ගුණවර්ධන, අතුරලියේ රතන හිමි ආදීන්ය. පා.ච. රණවකලා යූ.ඇන්.පී. කාරයන්ගේ ඡන්දවලින් පාර්ලිමේන්තුවට පත්වෙලා ආවොත් හැරෙන තැපෑලෙන් ෂොට් එක දෙන්නේ රනිල්ටත්, යූ.ඇන්.පී. එකටත්ය. ඉතින් මහින්දව අගමැති කරන්න කැමැති සන්ධාන පාක්ෂිකයන් මහින්දත් එක්ක ඉන්න අපේක්ෂකයන්ට මනාප ගහලා පාර්ලිමේන්තුවට යවන්න ඕනෑ වාගේ රනිල්ව අගමැති කරන්න කැමැති යූ.ඇන්.පී. පාක්ෂිකයන් රනිල් එක්ක ඉන්න, කැපුවත් කොළ අපේක්ෂකයන්ට මනාප ගහලා පාර්ලිමේන්තු යවන්න ඕනෑය. එහාට මෙහාට පනින ගෙම්බන්ට මනාප නොදී විශ්වාසය තියන්න පුළුවන් අපේක්ෂකයන්ට මනාප දෙන්න සන්ධාන පාක්ෂිකයන් වාගේම එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයනුත් හොඳින් හිතට ගන්න ඕනෑය. පා.ච. රණවකලා, හිරුණිකා ප්‍රේමචන්ද්‍රලා වෙනුවට මරික්කාර්ලා, ආචාර්ය හර්ෂ ද සිල්වලා, ඉරාන් වික්‍රමරත්නලා, සන්නස්ගලලා වාගේ කැපුවත් කොළ යූ.එන්.පී. කාරයන්ට ඡන්දය දෙන්න කොළඹ යූ.ඇන්.පී. කාරයන් විශේෂයෙන් මතක තියා ගන්න ඕනෑය.
මේ පාර අලියාගෙන් පාර්ලිමේන්තු යන්න ඕනෑ සන්ධාන ආණ්ඩුවකට සක්ක ගහන්නේ නැති, මහින්දව අගමැති කරන්න අත උස්සන්නේ නැති, ඇමැතිකම්වලට, නි. ඇමැතිකම්වලට එක්සත් ජාතික පක්ෂය පාවා දෙන්නේ නැති, යූ.ඇන්.පී. ආණ්ඩුවක් හදන්න බොක්කෙන්ම කැපවෙන, අවංක මන්ත්‍රිවරුන් පිරිසකි.
මෙදා පාර බුලත් කොළයෙන් පාර්ලිමේන්තු යවන්න ඕනෑ යූ. ඇන්. පී. ආණ්ඩුවකට සක්ක ගහන්නේ නැති, රනිල්ව අගමැති කරන්න අත උස්සන්නේ නැති, ඇමැතිකම් – නි. ඇමැතිකම්වලට ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය හා එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය පාවා දෙන්නේ නැති, ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුවක් හදන්න, සන්ධාන ආණ්ඩුවක් හදන්න, බොක්කෙන්ම කැපවෙන අවංක මන්ත්‍රිවරුන් පිරිසකි.

ඒ වගේම මහින්දට සන්ධානයෙන්් නාම යෝජනා දෙනාවට දැඩිව විරුද්ධ වූ තිලංග සුමතිපාලලා වගේම මහින්දට විරුද්ධව පොත් ලියූ එස්. බී. දිසානායකලා මහින්දව අගමැති කරන්න අත උස්සයිද කියන සැකය ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන්ට තිබේ.
බුලත් කොළයෙන් ඡන්දය ඉල්ලන සමහර අය ගැන ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්ෂිකයන්ට සැකයක් තියෙනවා වාගේ අලියාගෙන් ඡන්දය ඉල්ලන සමහර අය ගැන එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයන්ටත් සැකයක් තිබේ. මේ අය නම් වෙන කවුරුත් නොව බැඳුම්කර වංචාව ගැන කියමින් පහුගිය දවස්වල රනිල්ට පළු යන්න බැන්න පා. ච. රණවක, හිරුණිකා ප්‍රේමචන්ද්‍ර, රාජිත සේනාරත්න, නිශාන්ත ශ්‍රී වර්ණසිංහ, අර්ජුන රණතුංග, එම්.කේ.ඩී.එස්. ගුණවර්ධන, අතුරලියේ රතන හිමි ආදීන්ය. පා.ච. රණවකලා යූ.එන්.පී.කාරයන්ගේ ඡන්දවලින් පාර්ලිමේන්තුවට පත්වෙලා ආවොත් හැරෙන තැපෑලෙන් ෂොට් එක දෙන්නේ රනිල්ටත්, යූ.එන්.පී. එකටත්ය. ඉතින් මහින්දව අගමැති කරන්න කැමැති සන්ධාන පාක්ෂිකයන් මහින්දත් එක්ක ඉන්න අපේක්ෂකයන්ට මනාප ගහලා පාර්ලිමේන්තුවට යවන්න ඕනෑ වාගේ රනිල්ව අගමැති කරන්න කැමැති යූ.ඇන්.පී. පාක්ෂිකයන් රනිල් එක්ක ඉන්න, කැපුවත් කොළ අපේක්ෂකයන්ට මනාප ගහලා පාර්ලිමේන්තු යවන්න ඕනෑය.

එහාට මෙහාට පනින ගෙම්බන්ට මනාප නොදී විශ්වාසය තියන්න පුළුවන් අපේක්ෂකයන්ට මනාප දෙන්න සන්ධාන පාක්ෂිකයන් වාගේම එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයනුත් හොඳින් හිතට ගන්න ඕනෑය. පා.ච. රණවකලා, හිරුණිකා ප්‍රේමචන්ද්‍රලා වෙනුවට ආචාර්ය හර්ෂ ද සිල්වලා, ජනාධිපති නීතිඥ විජේදාස රාජපක්‍ෂලා, මරික්කාර්ලා, ඉරාන් වික්‍රමරත්නලා, සන්නස්ගලලා, ලෙනාඩ් කරුණාරත්නලා වාගේ කැපුවත් කොළ යූ.එන්.පී.කාරයන්ට ඡන්දය දෙන්න කොළඹ යූ.ඇන්.පී.කාරයන් විශේෂයෙන් මතක තියා ගන්න ඕනෑය.මේ පාර අලියාගෙන් පාර්ලිමේන්තු යන්න ඕනෑ සන්ධාන ආණ්ඩුවකට සක්ක ගහන්නේ නැති, මහින්දව අගමැති කරන්න අත උස්සන්නේ නැති, ඇමැතිකම්වලට, නි. ඇමැතිකම්වලට එක්සත් ජාතික පක්ෂය පාවා දෙන්නේ නැති, යූ.එන්.පී. ආණ්ඩුවක් හදන්න බොක්කෙන්ම කැපවෙන, අවංක මන්ත්‍රිවරුන් පිරිසකි.
මෙදා පාර බුලත් කොළයෙන් පාර්ලිමේන්තු යවන්න ඕනෑ යූ. ඇන්. පී. ආණ්ඩුවකට සක්ක ගහන්නේ නැති, රනිල්ව අගමැති කරන්න අත උස්සන්නේ නැති, ඇමැතිකම් – නි. ඇමැතිකම්වලට ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය හා එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය පාවා දෙන්නේ නැති, ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුවක් හදන්න, සන්ධාන ආණ්ඩුවක් හදන්න බොක්කෙන්ම කැපවෙන අවංක මන්ත්‍රිවරුන් පිරිසකි.

සඳුන් ජීවන්ත

Cabraal writes to Mahendran, says intimidation won’t deter him

August 7th, 2015

Sri Lanka’s “Forgotten” National Security

August 7th, 2015

Dr. Sara Dissanayake



Copyright © 2016 LankaWeb.com. All Rights Reserved. Powered by Wordpress