If White Australia can apologise to the Aborgines why cannot the three Western Colonial powers apologise to Sri Lanka for their crimes (1505 – 1948)

February 22nd, 2016

Right of Reply to Letter to the Editor, Sunday Times

Shenali D. Waduge 

This is a response to a Letter to the Editor, Sunday Times from Mr. Raymond Paranavitana titled ‘Mr.

President, Mr. Prime Minister, that was a monumental step forward in building bridges’ published on 21st February 2016.


Mr. Paranavitana, a Sri Lankan living in Australia says as follows:

1) “As a person born in Sri Lanka and residing in Australia there were two things I was quite ashamed of, which I could not justify however much I tried. One was the treatment of the indigenous people of Australia over a period of 150 years by all governments – be they Liberal or Labour……..

2) Also, in Sri Lanka, the attitude of the majority community towards the minorities over a period of 68 years since independence was obtained”

3) “This independence was not obtained by the struggle of leaders of the majority community alone. It was obtained by the struggle of dedicated leaders of all the races living in Sri Lanka.”

4) “In 2008, the Prime Minister of Australia Kevin Rudd, made a landmark speech, apologising to the indigenous people of Australia for the wrongs done to them over 150 years”


1) Treatment of indigenous people of Australia  i.e. Aborgines.

It was not mere bad treatment it was a wholesale destruction of a civilization that had existed for more than 40, 000 years on the Australian continent. There was genocide, ethnic cleansing (Tasmania), mass murder (food poisoning  and spread of small pox), rape, enslavement, theft of children ( stolen generations )and plunder of land among other crimes against humanity. The crimes perpetrated against Australian Aborgines by the European settlers under the British Colonial Government can be equated to the other monstrous crimes in history such as the extermination of Aztecs, Incas and Mayans by the Spanish and Portuguese conquistadors with the support of the Catholic Church and Vatican, massacre and wiping out of the Red Indians in North America (USA and Canada), the rape of Africa by the European powers, and the holocaust of the Jews during the second world war. 

Token apologies made by the likes of Kevin Rudd without an iota of monetary compensation which the Jews received from the Germans in bucket full cannot restore the pre – settlement status quo of the Australian Aborgines. Nice words to ‘soften the dying pillow’ of the Aborgines alone however well- meaning cannot take the victims of deliberate extermination anywhere.

It is morally wrong and shameful for someone born in Sri Lanka and had received the best of education in this country including all other privileges to come up in life and then having migrated to another country seeking greener pastures to start denigrating Sri Lanka (the land of his birth) and equate the majority community i.e. Sinhala Buddhists to the murderous European settlers that had uprooted in the most barbarous manner the harmless indigenous people from the soil all over the world. This is the height of ingratitude to mother Lanka.

2) “The attitude of the majority community towards the minorities over a period of 68 years since independence was obtained”.

If one were to study the history of Sri Lanka one would know that most of our current problems in Sri Lanka can be traced to the arrival of the Portuguese conquistadors in 1505 and what happened thereafter to the indigenous people of Sri Lanka mostly Sinhala Buddhists, under the three western colonial powers.

Read the writings of eminent historians such as Paul E. Peiris, Emerson Tennant, Queyroz, Tikiri

Abeysinghe, and G.P Malalasekera on the dark period of our country’s history (1505 – 1948).

All these three Christian powers engaged in forcible conversion of Buddhists and Hindus into Christianity using methods of ‘carrot and stick’. Converted Christians (whether Sinhalese or Tamils) were the privileged lot. Best education, jobs, land and titles were given to them. Even birth was not registered unless one became converted to Christianity under the Dutch. It is a great surprise that Buddhism survived and did not go six feet under the ground or end up as a museum piece as had happened to several other less fortunate civilizations.

Upon gaining ‘independence’ in 1948 the Sinhala Buddhists had every right to engage in a process of rectification of historical injustices suffered under the Christian powers which placed Christianity on the pedestal and treated it as the official religion despite Buddhists being demographically greater in number.

Can Mr. Paranavitana explain by example what the minorities have been legally, constitutionally and legislatively denied which only the Sinhalese have been legally, constitutionally and legislatively given?

The indigenous people of Sri Lanka who gained independence in 1948 had to take corrective measures to remove the divide and rule and other biased policies of the colonial governments.  These adjustments were to be expected and not specifically directed against minorities on a prejudiced basis. 

Independence necessarily means the removal of all the injustices meted out to the local people by the foreign occupier.

3) “This independence was not obtained by the struggle of leaders of the majority community alone. It was obtained by the struggle of dedicated leaders of all the races living in Sri Lanka”

It is a historical fact that there was no independence struggle in Sri Lanka. Not a single gun was fired after 1848. There was an exchange of letters. But this is not an independence struggle. No blood was shed.  No Civil Disobedience movements like in India or wars waged by Japan all over Asia against the western colonial powers. During the entire colonial period the Catholic Church and all other Christian Churches were on the side of the Colonial governments. They encouraged Christians to transfer their loyalty from the local sovereign to the foreign sovereign in the Vatican and other Capital cities of Europe. The Christian Churches never supported the independence struggle of people in Sri Lanka or any other part of the world from the jackboot of western colonial domination.  

Sri Lanka was the lucky beneficiary of other people’s struggles in Asia. The only independence struggle against the British were during the great battles of 1818 (Uva)  and 1848 (Matale)  and these were certainly only fought by the Sinhalese. Most of the minorities and a handful of the majority i.e.

Lascoreens were working for the enemy as Sepoys .  This is well documented in history books.

In 2008, Australian PM Kevin Rudd made a landmark speech apologizing to the indigenous people for the wrongs done to them over 150 years. However this statement needs to be corrected. Rudd didn’t apologise to all Aboriginal Australians. He only apologised to the Stolen Generations, a minority who had suffered from government policies which were used from end of the 19th century to the 1970s—and not “since European settlers landed” in Australia. There’s a big difference and a big omission.

Leaving aside the apology in terms of how Aborigines are treated today: The Aboriginal unemployment rate is 3 times the national average. Aboriginal people are still discriminated.

While non-Aboriginal people celebrate Australia Day celebrating the arrival of the British, the aboriginal people look at the day as one where they lost their land, their children, their culture and their freedom. Facts do not show that the Aboriginal people are treated with respect.

Observations and Proposals

a) Sinhala Buddhists deserve an unequivocal apology from the 3 colonial invaders that occupied Sri

Lanka. As much as the Australian Aborigines were the victims so were the Sinhalese Buddhists, the victims in Sri Lanka from 1505 – 1948.

b) There is no rife between the communities in Sri Lanka – we eat, live, celebrate, share woes, work together and we have not had any enmity. The troubles are all between politicians, political parties, rebel and troublemaking groups and their supporters.

c) Mr. Paranavitane’s letter is meant to show that singing the national anthem in both Sinhalese & Tamil is an act to bring people together. However, the people are not the one’s that are divided nor dividing the nation. Mr. Paranavitane says that by singing the national anthem this way we will usher an era of peace and prosperity. By that same logic can he explain how after singing the national anthem in Tamil, in 1949 the Illankai Arasu Katchchi was created seeking a separate state, or when in 2016 when the national anthem was again sung in both languages, the TNA is now pushing for separatism through a new constitution. So what else must the country forfeit or cede to gain the confidence of the minorities? Are we not ignorantly pulling wool over our eyes not being realistic to the larger plot?

d) Moreover, can Mr. Paranavitana showcase how many of those feeling proud about singing the national anthem even knows the Sinhala words, or even the Tamil words, how many actually display the national flag during independence day? If you go around the minority based areas you will hardly see any national flag.

Multiculturalism – a stratagem to displace Buddhism from public life

These new bogus liberal slogans are denting countries that have rich civilizational histories because those propagating liberal political ideologies do not come from nations that have histories to be proud of. Therefore using the gavel of multiculturalism and pushing the notion of national unity countries are made to forfeit their history and erase their national identity. Thus changing national anthem, national flags are all likely casualties.

e) If having more than one national anthem is the way to go to unify disparate people, would Mr. Paranavitana advocate the singing of an Aborginal song side by side when either the Australian national song ‘ Waltzing Matilda’ or ‘ Advance Australia Fair’ is sung on the National Day and all other important events?  

White Australia will never agree to that – to give due place to the Aborgines on the National Day.

Then why are you Mr. Paranavitana advocating a change in your land of birth that your adopted country i.e. Australia, would not give even an iota of consideration to?

Sri Lanka’s national anthem was adopted on 22 November 1951. Constitutional recognition of the national anthem came in 1978. In December 2010 the translation of the national anthem was scrapped following a paper produced by the Public Administration and Home Affairs Minister. Therefore the Sinhala version of Sri Lanka Matha remains the official constitutional version to be sung. People cannot be allowed to experiment with a country’s national anthem. The multicultural hamper cannot reverse a generation of history. What it does show is that these notions are all part of a larger plan to take the power from the majority. Local lackeys have been employed to remote control these changes.

Badurdeen Mohamed removed history from the school syllabus in 1972, Chandrika Kumaratunga did the same after becoming President.

National anthems connote the national identity of the country. It is nothing that has to be copied from examples followed in other nations. However, for arguments sake the oldest national anthem is,  The Dutch Wilhelmus written between 1569 and 1578 with mysterious words that no one knows the meaning of but Netherlands will not hear of changing it.

Take the case of India. India has 28 states, each state has an official language but the official language of India remains Hindi. India’s national anthem ‘Jana Gana Mana’ composed by Rabindranath Tagore is sung only in Bengali. India’s Tamil Nadu with 72million Tamils makes no fuss singing in Bengali. So why is the problem only in Sri Lanka?


Everyone wants to dabble in what they feel is ‘politically correct’ and the nation has to become a casualty. The present Prime Minister wanted to celebrate 500th anniversary of the arrival of the Portuguese in 2005 totally ignoring the horrendous crimes the Portuguese had committed.

Sri Lanka’s claims for an Apology and Reparations from the Colonial powers

Multiculturalism is partnered with reconciliation but does not recognize the need to acknowledge, apologize and give reparations to all the crimes committed by the 3 colonial invaders. Mr. Paranavitana speaks proudly about Kevin Rudd’s apology but does not speak about the need for the apology to come to the Sinhalese Buddhists who suffered the most – their Temple Lands were confiscated, Buddhist temples were systematically destroyed, their lands, livelihoods, women, children were raped, thousands were brutally massacred in an attempt to annihilate the majority Sinhalese. National reconciliation almost always conveniently omits the suffering of the Sinhalese Buddhists at the hands of the Christian colonial powers. Can Mr. Paranavitana explain why?

Even the West is waking up having watched and had enough of appeasing to the politically correct theories where the native cultures are replaced with what suits immigrants who left their cultures but want to have their newly domiciled countries give pride of place to the culture they left behind which often conflicts with the native culture. David Cameron can say that all Muslim immigrants have to learn English or leave but when Sinhalese say all citizens must know Sinhalese it becomes a controversial issue.

What Mr. Paranavitana needs to wake up to is that in a sovereign state there cannot be ‘multiple nations’. Multiculturalism cannot be surreptitiously used to de-legitimize a national culture, cast aside historical links and supplant new living styles which are alien and have no roots in either the predominant culture or ancient civilization of the nation.

Shenali D. Waduge


February 22nd, 2016

Sarath Wijesinghe – former Sri Lankan Ambassador to UAE and Israel


Ruler is only a Trustee of a Nation and there is every reason to be cautious in dealing with the rest of the world on behalf of the country in trust- especially when the previous experiences have shown adverse results for not being cautious. Sri Lankan Kings did business with the rest of the world when the visitors voyaged this beautiful Island in the Indian Ocean via “SEDA MAWATHA” the famous traditional naval route, from Mediterranean, Persia, China, East Asia, India and the west on the emergence of the naval power. Kings allowed Muslims to erect mosques, Christians to build Churches, but the biggest mistake committed by them was to permit Portuguese, Dutch to have a permanent trade opportunity which has led British to conquer Sri Lanka who bluntly violated the 1815 Convention entered into with the Sri Lankan chieftains surrendered the Independent Sri Lanka to British to be a British Colony. Had they been cautious we would remain a unique and independent Nation which is a lesson for the future.


International Agreements are binding, subject to decisions of the World Court, Arbitrations, Regional Organizations and more importantly the agreements   of the international community based on the reputation in the absence of a World Executive Body. Reality is the survival of the fittest who is powerful in the world community on the implementation. It is sad but true to state that Sri Lanka has been failures and at the receiving end in terms of entering into and implementing international agreements since flowed 1815 Convention which is still in force unimplemented, hurriedly signed , 2002 ceasefire Agreement when we had the opportunity for a less harmful document with the impact of 9/11, also hurriedly signed Indu Sri Lanka accord of 1987 that forced Sri Lanka for Provincial Councils which are white elephants today, clamping on us on a regional foreign policy and series of agreements since Independence with WTO, UN and connected institution including IMF, countries and international institutions on various fields. Successive governments and rulers have arbitrarily and hap-hazedly entered into arbitrary and incomplete agreements of no quality, except “Sirima- Srisathi” Pact on stateless citizens of Indian origin that was amicably settled on equal terms due to the excellent relations Sri Lanka had with India due to excellent foreign policy and foreign relations then which are classic examples to the modern Trustees. Madam Sirima Bandaraneike maintained excellent relationships with Prime Minister Indra Gandi that led to many agreements on equal terms benefiting both countries. Mrs Bandaraneike – the first world women Prime Minister had a battery of excellent and dedicated foreign officers at the foreign Ministry then. These memorable events are merely pleasant memories for us and materials for historians. Today tables have turned and one wonders whether we in fact have a foreign policy, and who manages when three main leaders on Foreign Policy among the Trustees are giving different versions and views on the same subject on CEPA, ICTA and Foreign Policy. They do not speak with one word. Their public speeches are part of International Law in terms of the implementation of foreign policy.

Preparation of agreements should be given time, space, and vetting by groups of competent/committed intellectuals whilst conceding that we have few competent experienced and knowledgeable lawyers-/professionals/ government servants in the State, Ministry, and in private practice. We have educated and competent Sri Lankans round the Globe prepared/awaiting offering assistance and the Foreign Ministry will have to take the initiative to mobilize them for their Nation. There should be constitutional provisions for the preparation and implementation of International Instruments to study and approve before entering into agreements. It is time to revive and restructure the existing International Instruments not up to the standard. Drafters of the new constitution will consider introducing a system of grating approval by a committee or a body of international lawyers and government servants.


ECTA is to be introduced in place of CEPA which is a failed, inactive, and unsuccessful International Agreement with India entered into during Chandrika/Ranil regime 2003. Free Trade Agreement that was signed with India in 1998 operating for 15 years in favour of India where India exported USD4023 million worth goods to Sri Lanka when Sri Lanka exported only 625 USD million worth goods   India. Fortunately, no service sector is involved though now large number and sectors of Indian Labour is illegally employed in Colombo and superbs with a grave future threat. Government says ECTA is only a framework agreement for further negotiations. What we have left to negotiate and what we can offer is minimal and limited considering the ground situation. Why do we need the framework when BOI is functioning well is a matter one cannot understand? Once we sign the framework we are bound to be pressurized by India to mussel and implement the rest. We cannot export tea as there is a ban on tea to India. Coconut and Rubber is in short supply and any way Sri Lanka has a better market in Europe. We import red chilly in bulk from india without encouraging our own products learning from small but giant agriculturalists in the dry Middle East. We were exporting “Karunka” imported from Indonesia and “Vnaspathi” made out of Palm oil imported from Malaysia using the trade facility which is now banned. India is self-sufficient in garments and employment facilities in India is nil with their unemployment and underemployment exceeding twice the Sri Lankan population when 3 million applications receiving for 335 vacancies for office clerical jobs. Then what have we got to export to India rather than importing cars, buses, lorries, machinery, Medical drugs /equipment, and various items in bulk with the money generated by our earnings in the middle East. India is struggling with only 50% toilet facilities to citizens with low income low salaries and per capita income far below Sri Lanka. We have bitter memories of keeping a blind eye on using the Indian soil and the facilities given to world known separatist movement during our difficult era when the Giant Neighbour stepped in in full force to entered into the 1987 Indo Sri Lanka Accord with provisions for regional security favouring India in the international arena through the instrument. Therefore, there are reasons for Sri Lanka and Sri Lankans to be cautious. We expect foreigners to invest on products send export to India and other countries. What facilities we offer and are we prepared politically and streamlining the ground situation are questions to be answered with the time frame. Best is to harp on what we know and what we have historically experienced- AGROTCULTURE-


Illegal, fishing, poaching, bottle trawling, and raping the sea bed is rampant and uncontrolled. Indian Prime Ministers and Foreign Ministers visiting Sri Lanka either evades the issue or our Trustees are not taking this matter serious due to reasons we cannot understand. Indi Sri Lanka Joint Commission (best opportunity) have not taken this issue which is important to Sri Lanka and not so to India as they are the beneficiaries of this ongoing international dispute. Iceland took the Superpower – UK and NATO to the International Court on illegal fishing in the common sea which is now under control. But it is doubtful whether Sri Lanka is willing or competence, considering the dead silence on “PARIPPUE” issue when India forcibly dropped food items from the air threatening Sri Lanka to negotiate. Foreign Minister of Sri Lankans has stated not to be “paranoid” on illegal fishing, pooching and raping the seabed when our fish is destroyed by armies of trawlers forcefully entering Sri Lankan territory for fishing.


Education agritcultire and Technology

It is true that we should not live in isolation and keep pace with the modern trends and fast developments in the world. But is advisable to think before you leap and be cautious based on previous bad and bitter experiences on entering into international agreements. Sri Lankans were no good traders historically cheated by many from time to time, but are world renewed agriculturists with a great history on irrigation systems unpatrolled. India seeks assistance from Israel on Agritcultire and Technology. We too have excellent relations with Israel – a world leader on agritcultire with 15 Nobel prizes and using agritcultire based technology based on 95% technology. India produces Bombay Onions, Potato, and number of agritcultire products at the lowest price to compete with Sri Lankan products even after paying heavy taxes. India has no fully fledged Education system but a mixture of English technology and information technology. Therefore, ideally we must have closer cooperation with Indi’s on agritcultire based items, technology and education which will help both countries equally, with Israel as a partner.

Protectionism and Economic Nationalism

There are continuous attacks of Sri Lankans being paranoid, on protectionism and Economic Nationalism which is practised even in the United Kingdom, Europe India and many parts of the world in protecting their industries business and citizens. “Manchi” Biscuits and many other Sri Lankan enterprises attempted to set up industries in India and given up due to protectionism. India has banned tea and many other items and industries in their huge market and the economy is open to the world gradually/steadily and with grave/great caution. European Union has restrictions on investments by outsiders and United Kingdom too has severe restrictions on outside investors though international agreements that are in favour are in force. Therefore, we have all the reasons to be economically protected in dealing with the rest of the world including the immediate neighbour with many unresolved issues and unfair to call traitors who are genuinely voicing on genuine fears of future dangers which are irreparable and disastrous.

There is no hurry at all and do not give into pressure – Do not loose temper- be steady and yet Friendly-Do not pressurize the intelligent citizens, media and the national minded Business Community.

Please do not be in a hurry. Let us first settle the immediate issues on FTA, CEPA, SAFTA and the issue of Illegal fishing and poaching. We have all the time in the world left as we are doing much better than the ambitious giant neighbour struggling to maintain regional supremacy. We are still a welfare nation giving free education and health care to all with lowest mortality rates and less unemployment. We are grateful to the great neighbour for sharing great religions, culture and friendship from time immemorial and Let us support them to be a regional and a world power and help each other while maintaining our identity safety and integrity as a senior member in the world family. Be cautious and listen to the people concerned and media who are far above us in decision making. Attitude of the Trustees to bulldozing the proposed agreement in dispute will have a short and long irreparable impact will be disastrous and dangerous. This is not the theory of “KING LICHCHIVE “



Constitutional reforms: Rajarata Medical Faculty dons make proposals

February 22nd, 2016

Courtesy The Island

A group, comprising senior staff members of the Rajarata University Faculty of Medicine, has handed over a 14 proposals to the Committee on Constitutional Reforms at Anuradhpura district secretariat. Under the proposal number 13 they have requested a two-thirds majority of Parliament and a two-thirds majority at a referendum for governments to enter into agreements which are considered injurious to Sri Lanka’s sovereignty, unitary character, territorial integrity, and national security. This is the first time such a request has been forwarded to the committee. Prof Sisira Siribaddana, Prof Suneth Agampodi, Senior lecturer Dr. Channa Jayasumana, Senior lecturer Dr. Asantha Jayawadena, Consultant physician Prasanna Weerawansa, Consultant physician Senaka Pilapitiya, Consultant surgeon Sujeewa Thalgaspitiya were among signatories to this 14 point document.

Proposals are as follow,

1. Sri Lanka should remain a unitary state. Supporting, advocating, or encouraging the establishment of a separate state or a federal state should be prohibited by law.

2. The National Flag or the National Anthem should not be changed.

3. Article 9 of the present Constitution, which ensures that Buddhism be given the foremost place and also guarantees that it is the duty of the state to protect and foster the Buddha Sasana, should be included in the Constitution of Sri Lanka without any amendments

4. Since both Sinhala and Tamil languages have been recognized as official languages of the state, every citizen shall have the right to transact all business with the Government and the Judiciary in Sinhala or Tamil.

5. The Supremacy of Parliament should be safeguarded. There should be no restrictions or impediments placed on the legislative power of the People, when Parliament exercises such power. If there are any other institutions carrying out any legislative powers, such power should be exercised by them subject to the powers of Parliament. Parliament shall have the right to repeal or amend any legislation in the same manner as the Parliament may amend or repeal its legislation.

6. While Executive power of the People (including Defence) shall be vested with the President and/or the Cabinet as the case may be, any executive powers so exercised by anyone else or by any other institution, should be subject to the directions of the Government of Sri Lanka.

7. No Foreign Government or Foreign Institution should be allowed to exercise judicial power or to interfere in our Judiciary. Provisions should be included in the Constitution guaranteeing the same. There should be no special court or establish any other Constitutional Court above the Supreme Court.

8. No Political or Administrative Unit, based on Race, Religion, or Language should be established within Sri Lanka in as much as amalgamation of Provinces in such a manner is not conducive to peaceful co-existence of communities. The existing provisions provided for amalgamation of provinces should be removed from the Constitution. The boundaries of the territory of Sri Lanka or physically annexing Sri Lanka with a neighboring country should not be done for the reason that it is prejudicial to the independence, sovereignty, and territorial integrity of Sri Lanka.

9. The office of President, Minister, Member of Parliament, including any office in the Executive, Legislature, or the Judiciary, should be held only by a citizen of Sri Lanka who is not a citizen of any other country. Every such holder of office should be required to take the oath set out in the 7th Schedule to the present Constitution mutatis mutandis to prohibit the promotion or the establishment of a Federal State.

10. All appointments to high posts in Ministries, Departments, Commissions, Judiciary, or in any other institution should only be made on the recommendation of the Constitutional Council or similar institution created by law, consisting of nominees of recognized political parties proportionately represented therein. All nominations made to such Constitutional Council or institution should be approved by a majority of the Members of Parliament. The President shall not make any appointment to any high post recommended by the Constitutional Council or institution, unless the same is approved by a majority of Members of Parliament.

11. Police powers and powers relating to law and order of the Republic of Sri Lanka shall not be alienated to any provincial or regional organ. The Sri Lanka Police Force shall be under the Command and Control of the Inspector- General of Police of Sri Lanka who shall be the head of the Sri Lanka Police.

12. All State Land shall be vested in the Republic of Sri Lanka. Utilization, Administration, and distribution of State Land, shall only be done by the Government of Sri Lanka in accordance with the laws made by Parliament.

13. Entering into of all agreements which are injurious or which has a prejudicial effect on Sri Lanka’s sovereignty, unitary character, territorial integrity, and national security shall be prohibited, and any such agreement in relation to sovereignty, unitary character, territorial integrity, and national security of Sri Lanka shall only be valid upon approval of the two third majority of Parliament and a two third majority at a referendum.

14. Remittance of funds to any Governmental or Non-Governmental institution in Sri Lanka, except through the Government of Sri Lanka made in accordance with the laws of the country, shall be prohibited. Provisions to this effect should be included in the Constitution.


The great culture of Tamils oppressing and killing Tamils

February 21st, 2016

H. L. D. Mahindapala

Chelvanayakam and Prabhakaran are two sides of the same Tamil coin : Chelvanayakam laid the ideological and the political foundations for  the Vadukoddai war and Prabhakaran executed it. Chelvanayakam was acclaimed as the “father of the Tamils” (“Thanthai”) and the separatist movement and Prabhakaran became the first born son of the Vadukoddai Resolution that took to violence with fiendish glee.  Chelvanayakam promised to give more  security to the Tamils by passing the Vadukoddai Resolution which was committed to a military solution. Prabhakaran too was committed to give security to the Tamils by killing more Tamils than anyone else. Chelvanayakam was garlanded by Tamil assassins  and even proudly accepted a pottu drawn from  the blood of an assassin who placed it on his forehead. Prabhakaran did  one better : he became  the assassin of Tamil people, particularly Chelvanayakam’s lieutenants, including his  deputy Appapillai Amirthalingam. Chelvanayakam participated  in satyagraha sit-ins which distributed wooden pistols. Prabhakaran had no qualms about using live  ones that killed fellow-Tamils. Chelvanayakam imitated Jinnah of Pakistan and Mujibir Rahman  of Bangladesh. Prabhakaran imitated Ciint Eastwood, the celluloid fixer of  Hollywood.

Both corralled the Tamil people and dragged them  to Nandikadal, promising the elusive Eelam all the way. Both failed to achieve their common objective of establishing Eelam. Both promised to liberate their people from the Sinhala oppression but both ended up, helping  each other in their separate ways, to establish the most oppressive fascist regime that imprisoned the Tamils under the jackboot of Prabhakaran. Both had the opportunities to sort out  their problems non-violently if they negotiated / bargained with the vulnerable “Sinhala” governments like the Muslim and the Indian minority communities. But both opted for the military solution which ended in a futile war. The Tamils had no one to blame except  their foolish leaders who did not  know  what  they were doing. If they knew what they were doing  would  they have led their people to Nandikadal?

The failed Vadukoddai War remains as the last stand of the violent theories and brutal leaders, at least for the foreseeable future. It has disproved, once and for  all, the claim that only violence can achieve what democratic means fail to win. Besides, the future of organised  violence seems  dim in this post-9/11 era where international  opinion militates against terrorist attacks on democratically elected states. Even before 9/11, history has  taken the  side of non-violent politics. Whether it was the LTTE in the north or the JVP in the south, violence was doomed from the start. The  politics of violence, whether motivated by the lumpen Marxist  theories of the JVP, or the anti-democratic racist theories of the north, failed to achieve their goals. The state, with all its tardiness and infirmities, succeeded in defeating violence aimed at deposing the democratically elected governments.

The record of the post-independent period establishes that more political goals have been achieved through the non-violent democratic processes than through chaotic and fascist violence. In particular, the failure of the organised violence unleashed by the Tamil leadership in the north confirms, beyond doubt, that the Tamil people deserve a leadership far better than those who competed with each other to be “the sole representatives” of the largest mass graves in the North. In the end, Chelvanayakam and Prabhakaran are bound to go down in history as the most successful undertakers in Sri Lankan politics. They were so successful as killers of  their own people that they even managed to be a peg or two above the evil fascist of south, Rohana Wijeweera, the brutal killer of the Sinhala  people. Tamil politics failed because they relied solely on intransigent violence in a country where violence was destined to fail.

The Vadukoddai violence endorsed by the Tamil leadership, without any consideration for the  consequences that would inevitably follow when the Tamils were thrown into the  fires  of hate politics, reveals the racist machinations of the cynical and manipulative leadership of Jaffna. They were as concerned about the morals of the violence they were unleashing as the prostitutes were about their virginity. The horror of the violence unleashed by the Chelva-Prabha duo – officially from May 14, 1976 in Vadukoddai to May 18, 2009 in Nandikadal – leads to the incontrovertible conclusion that both were two misguided missiles. The futility of their brutal violence seen  in the post-Nandikadal period make them look like a couple of political idiots who continued in their bloody path knowing  that it was not taking  them anywhere. Their mindless violence that led to the deaths of tens of  thousands does not elevate them to the status of being saviours of the Tamil people. Their failure to deliver the promised political political goal condemn them as evil and immoral political speculators gambling with the precious lives of the Tamils. They fought the longest running war in Asia to achieve nothing. The Tamils gave everything they had to Prabhakaran and his legacy to the Tamil people in the end were (1) his swimming pool and (2) acres of graveyards.

Drunk with the arrogance of imagined power they conceptualised the Eelamist goal and threw everything they had into it without realising that it was a risky gamble that could go either way. In the end it proved to be goal beyond their reach. Their intransigent arrogance was always far greater than their capacity to achieve their goal. Blinded by their inflated arrogance and hate politics they were determined  to fight to the last Tamil child, hoping  that either India or the West would come to their rescue. What is unforgiveable is that they were throwing  the innocent Tamils into frontlines knowing that their days were numbered. A leadership that had no respect for the lives of their people dying in a shrinking and indefensible frontline deserves only utter contempt. There is no heroism or glory in throwing away the lives of other people in the face of impending defeat. It is the dry bones of the trapped Tamils who were forced to stand as the human shield to protect the Thalaivar and his swimming pool that remain today as the legacy of the great Tamil culture of Jaffna.  When the Tamil Thalivar forcibly detains his helpless people at gun point to stand as a human shield to protect his back it reveals that he was not only a coward but a heartless exploiter of his people for his own self-centred gains. Tamil people were useful to him only in two main ways : 1. as a human shield to protect him and 2. as cat’s paw to be thrown to the frontline to pull his chestnuts out.

That was not all. In the dying days of the pseudo-state of Eelam, when  their politics of hate ran out of new recruits to man the shrinking frontline, the great Tamil leadership came up with the brilliant strategy that not even Napoleon / Clint Eastwood could have imagined : pluck Tamil children forcibly from their weeping mothers’ protective arms and throw them into the frontline where they would face certain death. This was the peak point of the great Tamil culture. A culture that engaged in the forcible recruitment of its helpless children and remained silent  while they were dying in a futile war must be either insane or barbaric. What is the quantum of morality left in a society that sends its children to fight the wars of their ageing and pot-bellied leaders? This subhuman  culture of Jaffna was even blessed by the Church which gave a helping hand to forcibly abduct the Tamil children who were kept in their care by the panic-stricken parents. The high-profile moral agents of Jaffna, in the Churches, in politics, in the media, and academia,  went along with the most obscene and oppressive regime that took the children away forcibly to fight a losing war. Today the pro-Prabhakaranistas are parading as high priests of morality in the corridors of the UNHRC and  pointing an accusing finger  at the government of Sri Lanka that put  an end to senseless killing.

In hindsight, it is apparent that the Tamil culture was based primarily on hate politics. It was the fuel that kept the Tamil politics burning. First, the Tamil leadership hated each other, sometimes more than their bete noir the Sinhalese. Like all Tamil leaders they were obsessed with the idea of being “the sole representative of the Tamils.” G. G. Ponnambalam and Chelvanayakam hated each other and fought bitterly in public, hurling abusive names at each other (“liar’, “thief”” etc.,) and accusations of political betrayal. All Tamil leaders have tried to beat  each other in the Tamil electorates by raising the bogey of “the Sinhala man”. After Ponnambalam went for “50 –50” it was politically logical for his rival, Chelvanayakam, to go for separatism, which was one step ahead of “50-50”. If Ponnambalam went for 50% why not go the whole hog and ask for 100% to beat his  rival? It  is primarily this competition for electoral votes that  drove the peninsular politics from  one racist extreme to the other.

Second, the upper caste hated the dalits and vice versa. Saivite Jaffna Vellahlas wielded all the power they had to keep the marginalised dalit victims of  Saivite Hinduism suppressed. Third, when, in the post-Vadukoddai period, power slipped from  the traditional Vellahlas into the hands of the new leadership headed by Prabhakaran he first turned his guns on his political fathers. He slaughtered the entire Tamil leadership because the ambition of being “the sole representative of the Tamils” has been the main driving  force  of peninsular  politics. The hate politics of Tamil rivals  is as great as  their hatred of the  Sinhalese or any other outsider who is seen as a threat to be the “sole representative of  the Tamils”.

Hate politics of  the Tamils is encapsulated in the violence  of Prabhakaran. He began his career by assassinating Alfred Duraiappah, one of the finest, mild-mannered, reasonable, and peace-loving Tamil gentleman I’ve met. He also ended his career by killing the Tamils fleeing from his gulag into the arms of the Security Forces who gave them food, shelter, medicine and other existential essentials. The oppression and killing of  Tamils by the Tamil leadership has been the standard political culture of Jaffna. Jaffna was a glorious haven for the English-educated Saivite, Jaffna Vellahlas. It was hell for the non-Vellahla dalits who were not allowed even to step into the seventh outer court of their sacred temples to worship their  common God/s.

By the 70s Tamil ideology  had crystalized into pure hate politics. Those who were not with Chelvanayakam – Prabhakaran line of politics had to be eliminated. When Appapillai Amirthalingam, leader of the TULF, who was close to Prabhakaran, was questioned about  the killing of Duraiappah his response was to say : “What else can you do with him?” (p. 44 —The Arrogance of Power, Myths, Decadence and Murder, University Teachers for Human Rights (Jaffna), Wasala Publication, July 2001). Commenting on this facet of Tamil politics Prof. Rajan Hoole wrote : “However, the hate campaign against those who disagreed with the nationalist claims (of the Tamils) and the very act of usurping the right to Duraippah’s life, set the direction of the Tamil politics on the course of tragedy. Grief over Duraippah’s death brought forth an outpouring of tears. Today there are no tears left.”  (p.19 – Ibid).

Jaffna was dragged into a futile war by their own leaders that brought untold suffering particularly to the Tamil people. The decision to go to war until they achieve Eelam was taken solely by the Tamil leadership that met in Vadukoddai on May 14, 1976.  It was the Tamil leadership that declared war, financed the war, directed the war, recruited forcibly even children to the war, internationalised the war that was eventually waged by the cruel and fascist leader who was the first born child of the Vadukoddai Resolution : Velupillai Prabhakaran. The decision to go for a military solution, without knowing  which way it would go, was irresponsible, immoral and suicidal. In declaring war when negotiable  options were available, however tardy it may have been, was a crime against peace.  In passing the Vadukoddai Resolution  the arrogant and intransigent Tamil leadership was hoping  to hold a gun to the head of the democratically elected government. But it backfired. The militarised Tamil youth  recruited to fight the Vadukoddai War, turned their guns on the fathers of Vadukoddai Resolution first. The hypocritical and immoral Tamil leadership reaped the violence they sowed so arrogantly. The primary blame for the 33-year-old war that followed should go to the Tamil leadership that took  to doomed politics of  hate and violence.

If there is any trace of moral values left in Tamil politics in the post-Nandikadal phase then it is bounden duty of the Tamil leadership to abandon hate politics and lead the Tamil people down a  non-confrontational path. The Vadukoddai violence came out of cynical, expedient and immoral values inherent in hate politics. A culture that respects humane values cannot subscribe to immoral politics that drag their people violently to another Nandikadal. The abject failure of Vadukoddai violence and militarism condemns the Tamil leadership as deranged lemmings going over the cliff to commit mass suicide.

Looking back of what is left of Vadukoddai violence it is clear that the Tamil leaders were a  bunch of incurable mytho-maniacs defeated by the backlash of their own vicious fictions and hate politics.  The way forward is not to go back to failed politics.  The hero-worshipping of Velupillai Prabhakaran, the personality cult gathered around him, the rallying of Tamils behind his Tiger flag which has no civilised or redeeming symbols, and the expectations  of some of the Tamils for his second coming are indicators of the iconic status he enjoys among some, if not most, of the Tamils, both abroad and at home, either covertly or overtly. There is no other figure that towers above him in the Tamil political landscape. Not even S. J. V. Chelvanayakam, the father of the separatist ideology, can hold a candle to him. Chelvanayakam is in fact irrelevant as a model that can inspire the generation led by C.V. Wigneswaran, the Chief Minister of NPC, and  his hard-line extremists.

It is indeed  tragic to see that in the brief  history of Jaffna  there is nothing left  in the Tamil culture and in the collective psyche of the Tamils to hero-worship other than Prabhakaran — the wild beast that came out of the womb of Jaffna. This questions the fundamental values of the Jaffna Tamil political and moral culture.  If at the end of eight centuries of recorded history, starting from Jaffna’s first settlements in the 13th century, according to Prof. Sinappah Arasaratnam, the  history of the Sri Lankan Tamils has peaked in producing only Velupillai Prabhakaran – the biggest known persecutor and killer of Tamils, including its leaders, children and oldies – what does it say about the culture of Jaffna? When identical fascist leaders like Prabhakaran are rejected in other civilised cultures (examples : Germany (Hitler)  and Cambodia (Pol Pot))   why are the Jaffnaites hanging on to his brutal image and obscene flag? And why have the Jaffnaites  failed to find a more humane alternative to the sub-human  politics of Prabhakaran? Are Jaffnaites bereft of all human values to fall at the feet of the power-drunk, fascist Tamil leader who trampled them and kept them as slaves under his political jackboot? Or are they abject fools who are born to be sado-masochists ever willing to be kicked around by their leaders who treated their fellow-Tamils as dehumanised objects, fit only to fill empty graves?

Perhaps, a better way of comparing the Tamil fascist movement is with that of the JVP – the fascist movement of the so-called liberators of the south. They were not only wiped out also by “the Sinhala government” but their failed politics, wrapped in brutal violence, have been erased from the political stage without leaving cult heroes. More than that, their leaders have apologised to the people for the crimes they committed against their own people. Nor is there a hero-worshipping cult thrown round Rohana Wijeweera to perpetuate or glorify his violence. And the left-overs have taken to democratic  politics.

It would have been conducive for the intractable politics of reconciliation for leaders of the north and the south to offer their apologies to the Tamil and Sinhala people. As far as I know the Sinhala leaders have apologised to the Tamil people. But I am yet to hear the apologies of the Tamil leaders to the Sinhala people. It has only a symbolic value, something like two opponents shaking hands over the net after a tennis match. But Tamil arrogance would dare not go that far thinking that it would be an admission of guilt on their part. So let’s leave it out. What would be admirable and meaningful would be apologies from the Tamil leaders to their own people for misleading them and dragging them all the way to Nandikadal and committing crimes against their own people en route. If the Sinhala leaders could apologise to the Tamil people, quite rightly in the spirit of reconciliation, why is it difficult for the Tamil leaders to apologise to their own people?

No they will not. They will continue to blame everyone else –the British, the Indians, and, of course, the Sinhalese — without ever accepting that the Tamil leaders have been the  perennial  oppressors and assassins of Tamils. The killing of Tamils by Tamils  began with Sankilli going down to Mannar  on the Christmas eve of 1544 and massacring  600 Tamil Catholics for owing allegiance  to the King of Portugal and ended (hopefully?) with Prabhakaran bombing and shooting the Tamils abandoning him and rushing into the safe arms of the Security Forces of the vilified “Sinhala Government”. With all their faults and failures, the Sinhala  people  have consistently risen to give a  helping hand to the Tamils in times  of  crises, whether  it is the tsunami or providing security to the Tamils  hunted by Prabhakaran. There is always so much to be gained by helping each other. But how is it possible to get together  when the Tamils are led by a Chief Minister, Wigneswaran,  who begins by chanting  prayers in Sanskrit and ends by worshipping in English “Swamy” Premanada, a murderer and a rapist of young girls? (Explanation: His lachrymose appeals to Prime Minister Modi to save “Swamy” Premananda are in English).

What is the future of Tamils when the Tamils are led by worshippers of murderers, rapists and oppressors of Tamils, including  Prabhakaran —  Wigneswaran’s other “Surya Devan”?


To be continued

Should Sri Lanka’s Parliament control only Buddhist monks?Some facts to think about the controversial Theravadi Bhikku Kathikawath Bill

February 21st, 2016

Shenali D Waduge

 Some facts to think about

  • Buddhism is the predominant religion in Sri Lanka. Yet there are other global religions with very powerful institutional backing like Christianity/Catholicism and Islam
  • How can an unruly Parliament which is jumping from one party to another with no sense of ethics or morals change Theravada Vinaya rules that have been practiced for centuries?
  • A constitution grants and guarantees equality, if so why only one religion and the representatives of that religion should be targeted while other religions and their representatives committing the same offences are not.  Why should only Buddhist priests be reprimanded, arrested and dismissed as Buddhist monks. This is a very dangerous future scenario.
  • Vaticans wealth (disclosed and undisclosed) run into billions. Vatican as a religion has a country and member status in the UN. Powerful governments/countries ensure the Catholic faith is upheld and its beliefs and ideologies are spread.
  • Islam’s wealth (disclosed and undisclosed) run into billions. Billions are allocated to spread Wahhabi ideology through mosques and madrasas. There are over 50 powerful Islamic majority countries which only give a place to Islam and the Islamic way of living (Shariah)
  • Is it only Buddhist monks who are disobedient? It is a violation of the human rights of Buddhist monks when only they are being targeted by a Parliamentary bill when Christian/Catholic, Islamic and Hindu priests are not subject to any state laws and can do the very activities that Buddhist priests are being denied via a Bill.
  • The Bill does not define occult practices. Therefore, Buddhist priests that do religious poojas can also be faulted and imprisoned for no reason whatsoever while other religions practicing the same continue regardless.
  • Let us also remind that Pope Francis called upon Catholics to return to medieval traditions like ‘casting out devils’ and ‘evil spirits’ and Pentecostal Christians also practice ‘healing’ rituals which also belong to the category of occult practices. There have been instances that due to Pentecostal practices children have denied because the parents were forbidden from taking the child to hospital/medicines.
  • The Vatican has recently announced that Catholic bishops not obliged to report clerical child abuse http://www.theguardian.com/world/2016/feb/10/catholic-bishops-not-obliged-report-clerical-child-abuse-vatican-says in other words paedophile monks will not be reported to police and abuse of children inside the Church will continue. http://www.dailymail.co.uk/news/article-2690575/Pope-Francis-admits-two-cent-Roman-Catholic-priests-paedophiles-interview-Italian-newspaper.html (One in 50 priests is a paedophile: Pope Francis says child abuse is ‘leprosy’ infecting the Catholic Church)
  • If the Parliament wants to protect the People from frauds and quacks why is Parliament stopping the priests of one religion only? If it is about frauds and quacks then all religions and their priests must be subject to the same laws equally. Only one religion and the representatives of that faith cannot be subject to laws by a Parliament elected by the People for a term.  
  • If the Government is saying that the Bill empowers the Mahanayaka theros why should Parliament pass a Bill when the Mahanayake theros can come out with their own Bill. Parliament cannot target one faith or one group only. It is unparliamentary and not following democratic governance to which Parliament is bound.


    Questions for people to think about


  • Can an unruly Parliament which cannot control itself or has yet to come up with a code of conduct for itself control only one religious sect ignoring other religious denominations?
  • More importantly, the political party introducing the bill has never been exponents of upholding Article 9 of the Sri Lankan Constitution giving foremost place to Buddhism and the party has at all times favoured minority rights and minority religions over Buddhism.
  • Is it only Buddhist monks whose behaviour has been wayward? What about instances of Church priests openly advocating separatism and having direct links with the internationally banned LTTE and collecting funds and helping promote LTTE and the division of the country? Are these behaviour not more harmful to the nation than the alleged wayward behaviour of a handful?
  • Why should ancient customs carried out by Buddhist monks over centuries (Angulimala piritha etc) be categorized as occult practices?
  • What about the other religions that are also practicing these occult activities openly – Evangelical churches healing people etc omitted ?
  • Is it only Buddhist monks that pursue trade, business and obtain driving licenses etc? Is it not due to practical reasons that overseas the Bhikkus learn to drive because they cant expect people to drive so many miles to the temple to pick them up/drop them?
  • Are these codes just another smokescreen to produce the red card against Buddhist monks and imprison them or derobe them/expel them from the temple with a long term intention of totally annihilating one of Buddhism’s key pillars?
  • Shouldn’t the mahanayaka theros that had been playing a key role in the affairs of the country during the times of the Kings play a bigger role than just agreeing to politicians without realizing the deeper ramifications and long term plans against Buddhism. The Buddhist priests were advisors of the all the Kings of Sri Lanka and without the consent of the Buddhist priests none of the Kings took decisions. This historical fact cannot be changed due to new liberal slogans.
  • Should the Buddhist Theravada practices and laws be allowed to be overridden by a Parliament that is only elected for a term?
  • Moreover, the Buddhists also have a role to play. If they knew their religion properly they would not go to any Buddhist monk or encourage any Buddhist monk following what is not taught in Buddhism. Therefore, the dayaka committees of the temples have a bigger role to play by ensuring true Theravada Buddhism is practiced in the Temples and by the Buddhist worshippers too.
  • All non-Buddhist religious make it compulsory to give a % of one’s earning to their religious institution, these religious institutions are rich. Vatican Bank (known as Institute of Works of Religion has $8 billion in assets and 33,400 accounts. A US Catholic priest says the Catholic Church “must be the biggest corporation in the United States. We have a branch office in every neighborhood. Our assets and real estate holdings must exceed those of Standard Oil, A.T.&T., and U.S. Steel combined. And our roster of dues-paying members must be second only to the tax rolls of the United States Government.’” http://humansarefree.com/2012/03/christian-church-is-biggest-financial.html. Catholics are bound to give 10% of their earnings to the Church. Mormon church earns $7 billion a year from tithing http://investigations.nbcnews.com/_news/2012/08/13/13262285-mormon-church-earns-7-billion-a-year-from-tithing-analysis-indicates. Let us also not forget that the bulk of NGOs operating world wide are Christian/Catholic missionaries and charities collected by showcasing humanitarian woes all are used to promote the Church faith globally.
  • In 2015 Saudi allocated $32billion to spread Islam/Shariah globally. Muslims have to give a tithe(Zakat) of 2.5% of their annual income (Zakat is based on income and the value of all of one’s possessions) Calculate 2.5% into worlds 1.3billion Muslims to see the wealth of Islam. http://oxfamblogs.org/fp2p/i-just-found-out-that-a-quarter-of-the-global-population-already-pays-an-annual-wealth-tax-has-anyone-told-piketty/ ‘Data we have collected for Indonesia, Malaysia, Qatar, Saudi Arabia and Yemen, which make up 17% of the world’s estimated Muslim population, indicates that in these countries alone at least US$5.7 billion is currently collected in Zakat each year.
  • 2013, faith-based organisations received and delivered between US$420 million and US$434 million (15–16%) of all international humanitarian assistance channelled through non-govermental organisations (NGOs). Between 2011 and 2013, international humanitarian assistance from governments within the Organization of Islamic Cooperation (OIC) grew from US$599 million to over US$2.2 billion. There is no such system for Buddhism.
  • Buddhism/Buddhists have only the ‘pin kataya’ and the GOSL demands through the bill that half this earnings are given to the State if not the temples will be charged and priests punished.    

How many ‘wayward’ priests are we talking about to come to such rash generalizations? Can the behaviour of a handful result in gagging an entire religion while ignoring all others who also have wayward priests?

By drawing the attention of the people using media to direct attacks only on a handful of Buddhist monks showcasing a scenario that all Buddhist monks are similar a very dangerous Bill is attempted to be passed. Such generalization is totally unfair and uncalled for.

If Buddhist priests are behaving waywardly it is timely for the mahanayaka theros of all denominations to call for a conference and layout their own rules and regulations on how to preserve the pristine and prestige of Buddhism. They can call the Buddhist public to put forward their proposals which can be reviewed by a panel combing representatives of the nikayas and even Buddhist scholars.

A Parliament that represents the people for a term of office cannot bring legislation to target only one group (that too the predominant religion of Sri Lanka). This is unethical, unparliamentary and totally against all norms. Moreover, this same Parliament has yet to produce its own code of ethics and the manner its members behave inside Parliament does not warrant them to be laying out behavioural laws upon any group especially a religious sect.

Here are some examples of the behaviour of Sri Lanka’s Parliament


‘UNP MPs engaged in incessant table thumping, tearing, burning and throwing of order books towards the government benches, hurling unprintable abuse and vile epithets when the President presented the draft Constitution in Parliament, reported the Daily News of 4/8/2000” http://www.island.lk/2002/08/06/opinio09.html


යෝෂිත රාජපක්ෂ මහතා හා ජනාධිපති මෙෙත්රීපාල සිරිසේන මහතා

February 21st, 2016

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි

ජනාධිපති මෙෙත්රීපාල සිරිසේන මහතා, අවුරුදු 61ක වයෝවෘධ පුද්ගලයකු වන අතර. යෝෂිත රාජපක්ෂයන් ජීවිතයේ අතිසුන්දර අවධිය වන තාරුණ්යේ පසුවෙන මනා රූ සපුවකින් හෙබි කඩවසම් තරුණයෙකි. මේ තරුණයාගේ තාරුණ්ය විනාශ කිරීමේ අරමුණින්, ඔහුව,සිරගතව තැබීම හෝ ඊටත් එහා ගිය විනාශකාරී තත්වයකට පත්කිරීම පෙරදැරි  කරගත් වැඩපිලිවෙලක්, මේ යහපාලන රජය විසින් දියත් කර ඇත. එ් බව සමාජයට සංවේදනය වෙන විට, නොතේරෙනවා සේ බලා සිටීමත්, මේ සිදුකරන්නේ නීත්යාණුකූල සුපිරිසිදු කටයුත්තක්සේ සිතා ඉවසා වදාරා සිටීමත් සමාජ වගකීමක් නොවේ. මේ සිදු කරන්නේ පැහැදිලිවම දඩයමකි. අන්තර්ජාතික බලවේගයන් සමග එකතුව සිදුකරන දේශපාලන දඩමකි. ඒ දඩයමට මේ තරුණයාව බිලිදෙනවාද නැද්ද යන්න තීරණය කිරීම මෙරට ජනතාවට බාරව ඇත.

මේ දඩයමේ ඉලක්කය මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාය. එකවර මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට ලගාවීම සතුරාට මරු කැදවන්නෙකි. එබැවින් නීතිය නම්වූ ආයුධය අතැතිව, සතුරා, රාජපක්ෂ පවුල වෙත ලගාවීම අරඹා ඇත. බිත්තිය බින්ද හොරා ගෙට මුට්ටිය දමා බලන්නාසේ, රාජපක්ෂ දඩයමේ පලමු බිල්ල කොටුකර සිරගත කර ඇත. මෙෙත්රීපාල රජය විසින් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ පුත් යෝෂිත රාජපක්ෂයන්ව අත්අඩංගුවට ගැනීම, මහා විනාශකාරී පෙර ගමන් මගක සලකුණකි. විශේෂයෙන් පෞද්ගලිකව ජනාධිපති තුමාට හා ඔහුගේ මුළු පවුලේම ස්ථාවරත්වයට, ඔහු ගන්නා ලද මේ තීරණය බලපාන බව ලෝක ඉතිහාසය විසින් ඉතා මැනවින් පැහැදිලිව දක්වා තිබියදීත්, මෙවන් බරපතල කරුණකට එතුමා අත පෙව්වේ ඇයිදැයි යන ප්රශ්නය අපතුල හට ගෙන යලි යලිත් ප්රශ්න කරයි. මේ රටේ, අනාගතයේ දී  සිදුවෙන සියලූම සිදුවීම් තීරණය වන්නේ වර්තමානයේදී ජනාධිපතිතුමා වශයෙන්, මෙෙත්රීපාල සිරිසේන මහතා ගන්නා තීරණ හා තීන්දු මතය. හොද තීන‌්දු රටට හොද අනාගතයක් නිර්මාණය කරන අතර, වැරදි තීන්දු රටට පමණක් නොව ඒවා ක්රියාත්මක කරන පුද්ගලයින්ටද විනාශකාරී අනාගතයක් ගොඩනංවයි. රටක් බේරාගත් ජන නායකයකයා වන මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව ඉලක්ක කරගත් දඩයම් ව්යාපෘතියකට දායකත්වය සැපයීමට ජනාධිපතිවරයකු වශයෙන් මෙෙත්රීපාල සිරිසේන මහතාට කිසිදු අයිතිවාසිකමක් නැත. එසේ වුවද  ජාතික හා ජාත්යන්තර බලපෑම් හමුවේ, ඔහුට ජාතික ප්රතිපත්ති බලගැන්වීමට හැකි පසුබිමක්ද නිර්මාණය වී නැත. මේ රජය සිය දෙවන වසරේ‌ වැඩකටයුතු ආරම්භ කිරීම, සිය පුතුගේ වයසේම සිටින, කලකට පෙර තමන් දරුවෙකු සේ සලකන ලද දරුවෙකුවූ, යෝෂිතයන්ව අත්අඩංගුවට ගෙන සතුටු විය හැකි මනසක් ජනාධිපතිතුමාට කෙසේවත් තිබිය නොහැක. නමුත් එය කිරීමට ඔහුට  සිදුව ඇත. එය ඔහුට නියමිත කාර්යයේ එක් කොටසක් පමණි. මෙය එතුමාට එරෙහිව, ගොඩනැංවෙන එක් බල සංරචකයක් වන අතර,එය එතුමාට  බලපාන  බලවත්ම අශුභ ලකුණකි.

මේ වනවිට යහපාලන රජයට වසරක් සම්පූර්ණව ඇත. ගොඩනංවා තිබූ සංව්ර්ධන ව්යාපෘතීන්. අඩපන කිරීම, නවතා දැමීම හා විනාශ කර දැමීම හැරුණ කොට, වෙන කිසිදු සංවර්ධන ව්යාපෘතියක් ආරම්භ කිරීමටවත් නොහැකි බව මේ වනවිට, දිනපතා සිදුවෙන සිදුවීම් රටට පෙන්වා දෙයමින් සිටී.. අප අද දෙෙනිකව, නරඹන පුවත් තුල ඇත්තේ, පුද්ගල පැහැර ගැනීම් කුඩා බිළිදුන් දූෂණය කර මරා දැමීම්, යහපාලන රජය විසින් සිදුකරන දේශපාලන දඩයම්, හා භික්ෂූ දඩයම් යන ක්රියාවලීන්ය.ජනාධිපති මෙෙත්රීපාල සිරිසේන මහතාට ඔහු විසින් නියම කල මිලට වේලිච්ච හාල්මැස්සන් කරවල ටිකවත් දීගත නොහැකි ජනාධිපතිවරයකු වුවද, රාජපක්ෂ දඩයම, පෙර රජ දවස මුව දඩයම මෙන් සලකා පියවරින් පියවර ඉදිරියටම මෙහෙය වන බලයක් මෙතුමා තුල අනුගතව ඇත. විටෙක තාජුදීන් නම් තරුණයාගේ මලකද ගොඩට ගෙන සිය දඩයමට යන යහපාලන රජය, එය අසාර්ථක වූ විට කළු සල‌්ලි විශුද්ධිකරණ චෝදනා යටතේ යෝෂිත රාජපක්ෂවම අත්අඩංගුවට ගෙන සිරගත කලහ..

මේ රටේ ප්රධාන ආදායම් මාර්ගයක් වන්නේ, පිටරට වල සේවය කරන ශ්රී ලාංකිකයින් මෙරටට එවන ධනස්කන්දයයි. මේ ධනය මොවුන් උපයන්නේ කෙලෙසද යන්න සම්බන්ධව මේ රජයට කිසිදු අවබෝධයක් නැත. ඒ සම්බන්ධව කිසිවෙක් අසන්නේද නැත. මේවා කළු සල්ලිද? සුදු සල්ලිදැයි සොයා නොබලන රජය,  CSN නාලිකාව සදහා ආයෝජනය කර ඇති මුදලින් කොටසක් කලු සල්ලි යයි චෝදනා කර එහි නිලවශයෙන් අධ්යක්ෂකයෙකු නොවන යෝෂිත රාජපක්ෂයන්ව අධ්යක්ෂවරයෙක්ය යන පදනමේ පිහිටුවා ඔහුවම ඉලක්ක කරගත් මෙහෙයුමේ යෙදෙන අතරේම එහි සැබෑ අධ්යක්ෂකවරයෙකු අත් අඩංගුවට නොගන්නේ,ඔහු මුදල් විශුද්ධිකරණය මතම චෝදනා මත නඩුපවරන ලදුව සිට, යහපාලන රජය විසින් නඩුව ඉල්ලා අස්කරගෙන, නිදහස ලබාදුන් යහපාලන ඇමතිවරයකුගේ ඥාතියකු වීම නිසාය.  යෝෂිත රාජපක්ෂ මහතා යනු මුදල් විශුද්ධිකරණය සම්බන්ධව නඩුවකට පැටලු පලමු පුද්ගලයා නොවේ. මීට පෙරද එවැනිම නඩු ගනනාවක් විවිථ පුද්ගලයන්ට පවරා තිබුණද, එය ඇප දීමට නොහැකි තරම් බරපතල ගැටලුවක් නොවන බව එෙතිහාසික නඩු වාර්තා තුලින් අපි දකිමු. නමුත් යෝෂිත රාජපක්ෂ මහතා මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ පුතනුවන් බැවින් නීතිය විකෘතිව ඇත. මෙෙත්රීපාල සිරිසේන මහතා පමණක් නොව , නඩුකාරතුමාද අසරණව ඇත.  වෙනත් දේශපාලන නඩුවක විනිසුරුවරෙක් සෘජුවම තමන්ගේ අත් බැද ඇතිසේ දැනෙනවායයි කීමට තරම් අධිකරණය කොටිකරණය වී ඇතිබව මේ සිදුවීම් සමාජයට කියාපායි.

අධිකරණයට කිසිදාක සාධාරණ විනිශ්චයක් දිය හැකි සමාජයක් අප සතුව නැත. එදා යේසුස් ක්රිස්තුස්වහන්සේව ඝාතනය කිරීම සදහා බොරු චෝදනා නගා අත් අඩංගුවට ගත්තා සේම; රාජපක්ෂ පරපුරම ඝාතනය කිරීමේ ඉලක්කයක් කොටි සංවිධානයට හා උන්ගේ හාම්පුතුන්ට ඇත. එදා විනිශ්චයකරුවා ඉතා පැහැදිලිව, යේසුස්වහන්සේ නිවැදිකරුවෙක් බව දුටහ. ඒ අනුව යේසුස්වහන්සේව නිදහස් කරවීමට ගත හැකි හැම උපාය මාර්ගයක්ම ගත්හ. ඒත් ඒ විනිසුරුතුමන්ගේත් දෑත් බැද ඇති බවක් එතුමා දැන සිටියහ. අවසානයේදී කුරුසයේ බිල්ලක් වීමට යේසුස් ක්රිස්තුස්වහන්සේට සිදුවිය. යෝෂිත රාජපක්ෂයන්ද හඹා යමින් සිදුකරනුයේ එදා පැරණි ක්රියාදාමයම රග දැක්වීමය. මේ කාර්යම ජේ. ආර්. ජයවර්ධනයන් විසින් විජය කුමාරණතුංගට එරෙහිව සිදුකොට, විජයගේ බිරිදව හීලෑ කොට විජයට නිදහස ලබාදුන්හ. ඒ ආකාරයටම මහින්ද රාජපක්ෂයන්ව හීලෑ කොට යෝෂිතයන්ව, නිදහස් කිරීමේ උවමනාවක් ඉස්මතුවුවද කසිදාක සතුරා මහින්ද  හා ගෝඨාභයන්ගේ නිදහස් පැවත්ම අනුමත නොකරන බව අප වටහා ගත යුතුමය.

දරුවන් අත් අඩංගුවට ගෙන රටවල් හා රාජ්යන්ට හා පුද්ගලයන්ට මට්ටු කිරීමට වෙර දැරීම අතීතයේදීද මෙලොව තුල සිදුව ඇත.දෙවන ලෝක යුද්ධයේදී, හිට්ලර් හමුදාව විසින් යුධ පෙරමුණේ රතු හමුදාව හා සම්බන්ධවී සටන් කරමින් සිටි රුසියානු නායක ජෝෂප් ස්ටාලින්ගේ පුතාව අත් අඩංගුවට ගෙන, පුතාව නිදහස් කිරීමට නම්, සෝවියට හමුදාවේ සිටි ප්රභල සෙන්පතියන් කීපදෙනෙක් නම් කර ඔවුනව තමන්ට භාර දෙන ලෙස සෝවියට නායකයාට දන්වන ලදී. රටේ ජයග්රහණයකර තම පුතාව නිදහස් කර ගැනීමට ඉදිරිපත් නොවුන සෝවියට නායකයා තම පුතාට වඩා රට වෙනුවෙන් සටන් වදින හමුදා සෙන්පතියන් අගය කොට රැ බලාගත්හ. අවසානයේදී හිට්ලර්ගේ හමුදාව පරදා සෝවියට් දේධය ලොව ඉහලම බලවේගයක් බවට පත් කලහ

අද මේ යහපාලන රජය යනු මෙෙත්රීපාල සිරිසේන ,මහතාගේ හෝ රනිල් වික්රමසිංහයන්ගේ රජයක් නොවන බව පලමුව අවබෝධ කරගත යුතු අතර,යහපාලනයේ නියමුවන් වන්නේ ඇමරිකාව,යුරෝපය,  ඉන්දියාව ඇතුලු විදේශීය රාජ්යන් පද්ධතියක් බව වටහා ගත් විට මේ රජයට උරුමව ඇති සැබෑ කරුමය අවබෝධවේ. නොසිතූ ආකාරයට, ඇමරිකාව, හා යුරෝපය, යුක්රේනය, සිරියාව, ලිබියාව, ඇෆගනිස්ථානය, ඉරාකය හන රටවල්තුල මහා දරුණු යුද්ධයන්ට හිරවී ආර්ථික වශයෙන්ද දුබලව පරාජයන් පිට පරාජයන් ලබමින් සිටී. මේ අවස්ථාවේදී යහපාලනය රජය ගලවා ගැනීමට ඔවුනට කල හැකි කිසිදු දෙයක් නැත. මේ රටවල් මෙන්ම, ජනාධිපති මෙෙත්රීපාල සිරිසේනද, අගමැති රනිල් වික්රමසිංහ මහතාද සිටින්නේ ඉතා අසරණ අවස්ථාවකය. මේ පවතින වාසිදායක තත්වයන් නිවැරදිව,  කලමණාකරනය කර පලමුව රෝෂිත රාජපක්ෂයන් ඇතුලු සියලූම අත් අඩංගුවේ පසුවෙන හමුදා රණ විරුවන් නිදහස් කරගැනීමේ සටන ආරම්භ කල යුතුය. මේ සටන ජාතික තලයට කොටුකර නොතබා ජාත්යන්තර තලයට ඔසවා තැබිය යුතුය. අපේ මිතුරු රාජ්යන් පද්ඩතියක්ද ඇත ඒ ලොවේ බලවත්ම රාජ්ය පද්ධතියයි.චීනය, රුසියාව, කියුබාව, උතුරු කොරියාව හා බද්ධව මේ රටතුල සිදුකරන අධිරාජ්යවාදී හා ඉන්දීය ව්යාප්තවාදී සියලූම මූලයන් ගලවා දමන තෙක්ම ස ටන ඉදිරියටම මෙහෙය විය යුතුය. එහි නියමුවා බවට මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සමග ගෝඨාභය රාජපක්ෂයන් හා, බැසිල් රාජපක්ෂයන්ද සිටීම බලවත් ශක්තියකි

අධිරාජ්යවාදයට විනාශය , ජනතාවට විමුක්තිය යන්න හා අත්වැල් බැදගෙන ඇත්තේ ඉන්දීය ව්යාප්තවාදයට විනාශ ජනතාවට විමුක්තිය ලෙසයි.

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි

ETCA and mandates

February 21st, 2016

Editorial Courtesy The Island

The Government Medical Officers’ Association (GMOA) has annoyed many a government leader by opposing the controversial Economic and Technical Cooperation Agreement (ETCA) to be signed with India. Hardly a day passes without some self-important ruling party potentate venting his spleen on doctors.

Minister Lakshman Kiriella has told our sister paper, the Sunday Divaina, that the government does not care about those who are without a popular mandate and is planning to make a public display of its strength by holding a rally next month. The previous government also resorted to such muscle flexing in a bid to frighten its opponents into submission, but could not perpetuate its hold on power.

Demonstrations to be staged by government backers, blinded by party politics and intoxicated with free rotgut, won’t help legitimize ETCA or any other pact inimical to the country’s interests. On the other hand, the course of action the government is contemplating is tantamount to throwing down the gauntlet which its opponents are sure to pick up. Street protests have a snowballing effect and it is a mistake for any government to trigger them.

The Rajapaksa government unflinchingly used a two-thirds majority it secured through a process of despicable political manoeuvring to change the Constitution. The present administration, claiming to uphold good governance, is using a similarly obtained parliamentary majority to ram ETCA down the people’s throats.

The present government which speaks so highly of popular mandates has within its ranks some defeated candidates appointed to Parliament against the people’s will and made ministers! It is led by a bunch of politicians who grovelled before Prabhakaran, who did not have representation even in a Pradeshiya Sabha! They entered into a ceasefire agreement with the LTTE, gave it parity of status at ‘peace talks’ and recognized it as the sole representative of the Tamil people. The Sri Lanka Air Force choppers were placed at the disposal of the LTTE leaders who were also given right royal treatment at the BIA, which they had attacked. Terrorists were allowed to operate freely in the North and the East and consolidate their power in those parts of the country. Minister Kiriella, during his Opposition days, derided military action against the LTTE and went so far as to claim that any idiot could wage war. Those who had their tails between their shivering legs and granted the wishes of the LTTE sans any popular mandate are today puffing themselves up and threatening doctors and other professionals!

Interestingly, the present government which accuses professional associations of engaging in politics and threatens action against them enlisted the support of trade unions including that of bus mudalalis before the last two elections. Several trade unions threw in their lot with the so-called good governance camp and publicly campaigned against the then government. This newspaper has carried pictures of the leaders of those bootlicking trade union leaders receiving awards from Health Minister Rajitha Senaratne for services rendered to the UNP-led coalition!

Trade unions have social responsibilities. The GMOA has, to its credit, courageously defended the public interest against commercial giants producing tobacco, alcohol and contaminated milk powder; it also threw its weight behind the national medicinal drug policy. It has, in the process, made very powerful enemies who are all out to destroy it with the help of some local quislings.

One need not be a doctor or an engineer to realise the danger of ETCA, the signing of which will certainly sound the death knell for Sri Lanka’s IT industry still in its infancy; it will prove to be the kiss of death for other sectors as well with the passage of time. Any average person with an iota of intelligence will see that ETCA is heavily loaded in favour of India. Else, New Delhi would not have evinced so keen an interest in it and pushed for inking it in such a hurry. The government says ETCA will help create employment opportunities. That may be so, but the beneficiaries won’t be Sri Lankans!

Politicians have no moral right to use mandates as bludgeons against professionals who defend the national interest. If the present-day doctors had dropped out of school before passing Grade Five and taken to cattle rustling, chain snatching, drug peddling, armed robbery and frauds, they would have been successful politicians today with popular mandates and instead of 22,000 physicians we would have had an equal number of political blockheads bellowing rhetoric and subjugating the national interest to their political agendas.

Politicians’ boastful claims of having mandates remind us of the Fuhrer. After the 1932 German election, Hitler also flaunted a popular mandate which he used to bulldoze his way through. What happened to Germany and the rest of the world thereafter because of his mandate is now history. So much for power hungry politicians and popular mandates! Champions of democracy, including trade unions, must join forces to form a countervailing force against such lunatics.

The GMOA and other professional outfits opposed to ETCA deserve the unstinted backing of all right-thinking Sri Lankans.


සිංහල සංස්කෘතිය හා යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි ආධිපත්‍යය

February 21st, 2016

නලින් ද සිල්වා

සිංහල සංස්කෘතිය යනු කුමක් ද? මා ලියන්නේ හා කියන්නේ ප්‍රධාන වශයෙන් ම සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියට හිමිවිය යුතු තැන දිනාගැනීම සඳහා ය. එහෙත් අභාග්‍යයකට මා සිංහල සංස්කෘතිය විසින් ප්‍රතික්‍ෂෙප කරනු ලැබ ඇත. ඒ ප්‍රවාද ගෙතීම සම්බන්ධයෙනි. මා සංස්කෘතිය ගැන කතාකරන විට ව්‍යාජ ධාර්මිකයන් අසන්නේ මා එකී සංස්කෘතියෙහි අයිතිකරු ද කියා ය. ඔවුන් එසේ අසන්නේ, ඒ මා එසේ නොවන බව, එවැන්නන් එවැනි ප්‍රශ්න අසන බව දන්නා හෙයින් ම, ලිවීමෙන් පසුව ය. අපට නොතේරුනත් අප ජීවත්වන්නේ යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතික ආධිපත්‍යයක ය. ඒ ආධිපත්‍යය අප මත කලාව, විද්‍යාව ආදිය පමණක් නොව ආගම ඔස්සේ පැටවෙයි. නිර්මල සංස්කෘතියක් ලොවේ කොතැනකවත් නැත. සංස්කෘතිය ද වෙනස් වෙයි. ඒ ක්‍රම කිහිපයකින් සිදුවෙයි. සංස්කෘතියක වෙසෙන්නන් තම නිර්මාණ මගින් අලුත් දේ එකතු කර සංස්කෘතිය වෙනස් කරනු දැකිය හැකි ය. ඇතැම් අවස්ථාවල සංස්කෘතියක වෙසෙන්නන් විසින් වෙනත් සංස්කෘතියක ඇති යමක් අවශෝෂණය කෙරෙයි. තවත් අවස්ථාවල වෙනත් සංස්කෘතියක ආධිපත්‍යය යටතේ සංස්කෘතියක් වෙනස් කෙරෙයි. පසුගිය අවුරුදු පන්සියයක පමණ කාලයක බටහිර යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි ආධිපත්‍යය යටතේ සිංහල සංස්කෘතිය වෙනස් කෙරී ඇත. 
බටහිර යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතික ආධිපත්‍යය අපට නොතේරෙන්නේ ඇතැම් විට වහලුන්ට තම වහල්භාවය නොතොරෙන්නාක් මෙනි. අද මෙරට අධ්‍යාපනය මුලුමනින් ම යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි ආධිපත්‍යය යටතේ සිදුවෙයි. එහෙත් ඒ බව අපට නොතේරෙයි. අප සිතන්නේ මේ අධ්‍යාපනය අපේ කියා ය. එහෙත් මෙය පළමුව ලන්දේසීන් විසින් ඇතිකර පසුව ඉංගිරිසින් විසින් ඉතා ක්‍රමානුකූල ව අප මත පටවන ලද්දකි. අපේ බොහෝ පාසල්වල ශිෂ්‍යයෝ උදේට පන්සිල් ගෙන දවල්ට නරසීහ ගාථා කියා විසිර යති. එහෙත් ඒ අතර යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි අධ්‍යාපනයක් ලබති. ඉංගිරිසි පාලනය යටතේ මෙරට පළමු ප්‍රධාන පාසල් පරීක්‍ෂක (අද නම් අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශයේ අධ්‍යක්‍ෂ ජෙනරල්) වූයේ මෙරට එංගලන්ත සභාවේ (ඇංග්ලිකන් පල්ලියේ) ප්‍රධාන පූජකවරයා ය. අද වන විට ඉංගිරිසි හා ඇමරිකන් අධ්‍යාපනය මත අපේ යැපීම තවත් වැඩි වී ඇත.  
අපි අද අප නොවන අප බවට පත්වී සිටිමු. අපට ඉංගිරිසින්ගෙන් (බටහිරයන්ගෙන්) විද්‍යාව, කලාව, නීතිය, කළමනාකරණය ආදිය ඔස්සේ අහවල් අහවල් දේ නිවැරදිය ඒ කළ යුතු ය යනුවෙන් ආඥා ලැබෙයි. ඒ ආඥා ය. එහෙත් අපට ඒ ආඥා බව නොතේරෙයි. අපට ඊනියා විද්‍යාත්මක ක්‍රමයක් ගැන කියා දෙනු ලැබේ. ඒ කුමක් දැයි ඇසුවහොත් බොහෝ දෙනා පරීක්‍ෂණය නිරීක්‍ෂණය, නිගමනය ආදී වශයෙන් වැල්වටාරමක් කියති. එහෙත් මේ එකකවත් ඔය කියන දේ ක්‍රියාත්මක නො වේ. නිගමන යනුවෙන් දෙයක් ඇති බව නිගමනය කරන්නේ කෙසේ ද? නිගමන නීති අපට ලැබෙන්නේ කෙසේ ද? පරලොව යන්නේ තමාත් නොව අනෙකෙකුත් නොවන බව අපට යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි චින්තනයේ ඇරිස්ටෝටලීය න්‍යායෙන් නිගමනය කළ හැකි ද? ං=ඹ හා ඹ=ඡ නම් ං=ඡ බව අප නිගමනය කරන්නේ කෙසේ ද? ඒ ප්‍රතිඵලය යොදාගෙන වෙනත් දේ නිගමනය කළ හැකි නමුත් ඒ ප්‍රතිඵලය නිගමනය කරන්නේ කෙසේ ද? මට ගණිතය නොතේරෙන නිසා ම මේ ප්‍රශ්නය අසමි. 
එහෙත් අවාසනාවකට සිංහල බෞද්ධයෝ ප්‍රශ්නවල මුලට නොයති. සිංහලයන් මත ආධිපත්‍යය පැටවීම ඉතා පහසු ය. සිංහලයෝ තමන්ට දී ඇති නීති අනුගමනය කරති. ඒ නීති ප්‍රශ්න නොකරති. බටහිර විද්‍යාවේ දී සිංහලයන් කරන්නේ අනුකරණය හා අනුකරණය ම පමණකි. සංගීතයේ ඊනියා නිර්මාණ කෙරෙන බව සැබෑ ය. එහෙත් ඒ නිර්මාණ ද යන්න ප්‍රශ්නයකි. මෙරට ආධිපත්‍යය ඇත්තේ යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියට ය. මේ සම්බන්ධ හොඳම උදාහරණය පසුගිය දා කිෂානි ජයසිංහ මහත්මියගේ ගායනයක් ගැන සංඛ අමර්ජිත් මහතා කළ ප්‍රකාශයක් හේතුවෙන් ඒ මහතාගේ වැඩ තහනම් කිරීම ය.  
සංඛගේ නික්ම යෑමට හේතුව නිදහසක් නැති දිනයක කිශානි ජයසිංහ නම් ගායිකාවක දන්නෝ  බුදුන්ගේ  ගීතය ගැයීම පිළිබඳ ව සංඛ කළ විචාරයක් බව පැහැදිලි ය. මම එදින ද සුපුරුදු පරිදි දෙරණ අරුණ නැරඹීමි. සංඛ කියා සිටියේ දන්නෝ බුදුන්ගේ එකී ගායනය ඇසුණු ගැමියකු බැළලියක් කෑ ගසන්නේ යැයි සිතා ගඩොල් බාගයකින් දමා ගැසිය හැකි  බව ය. වචන කෙසේ වෙතත් ඔහුගේ ප්‍රකාශයේ අරුත වූයේ එය ය. ඔහු කිසි විටෙකත් කිෂානි ජයසිංහ බැළලියක් යැයි නො කීවේ ය. එහෙත් ඇතැම් දේශපාලනඥයෝ ජනමාධ්‍යවේදීන්ට විවිධ සත්ත්වනාම පටබඳිති. එයට ජනාධ්‍යවේදීන්ගෙන්වත් විරෝධයක් මතු නො නො වේ.
සොප්‍රානෝ යන්න සිංහල උගතුන් අතර වඩාත් භාවිතාවන්නේ සැමරීමට නිදහසක් නැති දිනයේ කිෂානි ජයසිංහ දන්නෝ බුදුන්ගේ ගීතය ගැයීමෙන් පසුව ය. ඒ දිනයට නම් අපේ යටත්විජිතබව ප්‍රකාශ කිරීම සඳහා ඒ උචිත ගායනයක් විය.  සොප්‍රානෝ යනු ඉතාම තීව්‍ර ස්වරයේ සම්භාව්‍ය ගායිකා කටහඬකි. එය බටහිර සංගීතයට අනුව මිඩ්ල් සී හා හයි ඒ අතර හෝ සොප්‍රානෝ සී හි හෝ පිහිටන්නේ යැයි කියැවෙයි. බටහිර භෞතික විද්‍යාවෙහි මේ ප්‍රාන්තර සංඛ්‍යාත මගින් ප්‍රකාශ වෙයි. විවිධ ක්‍ෂෙත්‍රවල ඉහළ තලවලට සොප්‍රානෝ තල යැයි කීම උචිත යැයි සිතමි. කිෂානි ජයසිංහ සොප්ර්නෝ කටහඬකින් ඔපෙරා ශෛලියේ ගායනා ඉදිරිපත් කරයි. ඇය පසුගිය දා දන්නෝ බුදුන්ගේ ගීතය එසේ ඉදිරිපත් කර ඇත. අනුරූප ගායකයෝ සොප්‍රානිස්ට් ලෙස හැඳින්වෙති. එහෙත් අපි අදාළ තලය සොප්‍රානෝ නමින් ම හඳුන්වමු. එක් ධාර්මික පඬියකු අසා තිබුණේ ගායකයන්ගේ කටහඬ සමකරන්නේ අලියන්ගේ කුංචනාදයට ද කියා ය. පඬියා පංඩිතමානීව සංඛගේ වරදක් සෙවීමට ඒ ප්‍රශ්නය ඇසුව ද ඔහු කියන දෙය  නිවැරදි විය හැකි ය. සිංහල සංස්කෘතියට එවැනි ගායකයන්ගේ කටහඬ ඇසෙන්නේ කිනම් ආකාරයකට ද යන්න සොයා බැලිය යුතු ය.
ඇතැමුනට සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කෙරෙයි යන්න තේරී නැත. ඇතැම් සොප්‍රානෝලාට ජන ගී නො තේරේ. ඇතැමුනට සිංහල සංස්කෘතිය විසින් කිෂානි ජයසිංහගේ ගායනය බැළලියකගේ කෑ ගැසීමට සම කෙරෙයි යැයි මා කී දේ දිරවා ගත නොහැකි වී ඇත. දන්නෝ බුදුන්ගේ ගීතය සිරිසඟබෝ නූර්තියෙහි ගැයීමට පෙර ඇතැම් වචන වෙනසක් සහිත ව ගායනා කර ඇතැයි කියැවෙයි. ඒ මුල් ම ගීතයෙහි ඇතැම් වචන වෙනස්කර දන්නෝ බුදුන්ගේ ගීතය රචනා කෙරී ඇත. ඒ ගීතයට සංගිතය නිර්මාණය කෙරී ඇත්තේ විශ්වනාත් ලෞජි නම් ඉන්දීය සංගීතඥයකු බවත් ඔහු සුප්‍රසිද්ධ ජර්මන් ඔපෙරා සංගීතඥයකු වූ වැග්නර්ගේ නිර්මාණයක් ආභාසය කර ගත් බවත් දන්නෝ බුදුන්ගේ ගීත පුරාණයෙහි සඳහන් ය. ඉතාලි හා ජර්මන් ඔපෙරා සංගීතඥයෝ කතෝලික චින්තනයෙන් මුලුමනින් කැඩුණු ඉංගිරිසින්ට වඩා ද’ක්‍ෂයෝ වෙතැයි කියැවේ. ඉතාලියේ හා ජර්මනියේ තවමත් කතෝලික චින්තනයේ නෂ්ටාවශේ’ෂ වෙයි. ඔපෙරා බිහිවී ඇත්තේ කතොලික චින්තනයෙහි ය.
අප එකිනෙකාගේ සංස්කෘතීන් වෙනස් ය. ඇඳුම් පැලඳුම් ආහාර පාන ගෙවල් දොරවල් වාහන ආදිය පමණක් නොව ආකල්ප, රසාස්වාදනය, භාෂා උච්චාරණය, වියුක්තව සිතීම ආදී මානසිකාර ද පුද්ගලයකුගේ සංස්කෘතියට අයත් ය. ජනසමාජයක, ජනවර්ගයක, ජාතියක සංස්කෘතිය යනු එයට අයත් පුද්ගලයන්ගේ සංස්කෘතීවල මහා පොදු සාධකය වෙයි. එවැනි ජන සංගයක සංස්කෘතිය සමජාතීය නොවන බව පැහැදිලි ය. එකිනෙකාගේ සංස්කෘති වෙනස් ය. එහෙත් ජන සංගයට සංස්කෘතික මහා පොදු සාධකයක් ඇත. ඇතැම් සංස්කෘතිකාංග ජනසංගයක බොහෝ දෙනකු අතරට යයි. අද සිංහල සංස්කෘතියෙහි දෙරණෙහි පේෂලගේ වැඩ සටහන සිංහල ජනසංගය පුරා ම මෙන් විහි දී ඇත. එහෙත් කිෂානි ජයසිංහගේ ගායනය එසේ පැතිර නො යයි. එය රස වින්දත් නැතත් සොප්‍රානෝලාට පමණක් සීමා වෙයි. ඇතැම් සොප්‍රානෝලා තමන්ට ඒ රස විඳිය නොහැකි වුවත් රස විඳීමට හැකි බව අඟවති!  
සිංහලයන් දෙමළ ගීත ද සිංහල සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කර ඇත. නූර්ති පමණක් නොව පසුව නාඩගම් ද අපට ලැබුනේ ඉන්දියාවෙන් ය. අම්බලන්ගොඩ දී නාඩගම් සිංහල විය. ප්‍රේමයෙන් මන රංජිත වේ ගීතයේ තනුව අනුව දෙමළෙන් ගැයෙන ගීයක් මා අසා ඇත.  එය අවුරුදු එකසිය පනහකට පමණ පෙර කතෝලික පල්ලිවල ගායනය කරන ලද්දක් යැයි කියැවෙයි. එහෙත් එය සිංහල නාද රටාවලට සමීප ව ගායනය වෙයි. විවිධ ශෛලිවලින් ගායනා කළ ආනන්ද සමරකෝන්, සුනිල් ශාන්ත, අමරදේව ආදීන්ගේ පමණක් නොව කේමදාසගේ ද සංගිතය සිංහල ජනසමාජය (අඩු තරමෙන් මධ්‍යම පංතිකයන්) විසින් වැළඳ ගනු ලැබුයේ ඒ සිංහල නාද රටා සමග සමීප වූ විට ය. අනෙක් අවස්ථාවල ඒ සමාජයෙන් ප්‍රතික්‍ෂෙප විය. සරචචන්ද්‍රගේ ද මනමේ සිංහබාහු ජනප්‍රිය වූ නමුත් අමරදේච සංගීතය සැපයූ ශෛලිගත නාට්‍යය ප්‍රතික්‍ෂෙප විය. කේමදාසගේ මානසවිල බොහෝ කලකට පෙර ම ඉතිහාසයට එක් විය. මානසවිල ගැන කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයෙහි පැවති මා ද කතාකළ සම්මන්ත්‍රණයක් අතර කේමදාස අපට බැණ බැණ පිට වී ගියේ ය. අප සංගීතය හදාරා නැත. එහෙත් සිංහල සංස්කෘතියෙහි ප්‍රතික්‍ෂෙප වන්නේ කුමක් දැයි අපට කිව හැකි ය. මෙයින් කියන්නේ අප සිංහල සංස්කෘතියෙහි භාරකරුවන් හෝ උරුමක්කාරයන් හෝ බව නො වේ. එහෙත් සොපර්නෝලාට වඩා අප සිංහල සංස්කෘතියට සමීප ය. සිංහල සංස්කෘතියෙන් අප ප්‍රතික්‍ෂෙප වන්නේ ප්‍රවද ගෙතීම සම්බන්ධයෙනි. 
කිෂානි ජයසිංහට හැකිනම් යුදෙවු ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියට යටවී අනුකරණය නොකර ඔපෙරා සිංහල සංස්කෘතියට අවශෝෂණය කළ යුතු ය. එ කෙතෙක් දුරට කළ හැකි දැයි මම නො දනිමි.  නැතහොත් ඇයගේ ගායනය සිංහල සංස්කෘතියෙහි (මහා පොදු සාධකයෙහි) බැළළියකගේ කෑ ගැසීමට සමවෙයි. ඇයගේ දන්නෝ බුදුන්ගේ ගායනයෙන් මට අනුරාධ නගරය නොපෙනී ගියේ ය. මට පෙනුණේ ලන්ඩන් නගරය ය.  අවශෝෂණයෙහි ප්‍රශ්නයක් නැත. අප විරුද්ධවන්නේ සංස්කෘතික ආධිපත්‍යයක් යටතේ අනුකරණය කිරීමට ය. මා සිංහල සංස්කෘතිය යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ එහි සොප්‍රානෝ තලය නොව එහි මහා පොදු සාධකය බව ධර්ම නමින් පෙනී සිටින ව්‍යාජ පඬියන්ගේ දැනගැනීම සඳහා කිව යුතු ය.
නලින් ද සිල්වා
2016 පෙබරවාරි 18

Ban on animal sacrifice in Hindu Temples in Sri Lanka in the offing

February 21st, 2016

by P. Krishnaswamy Courtesy:  Sunday Observer

Prevention of Animal Sacrifice in Hindu Shrines Bill being drafted:

Minister Swaminathan to present Bill in Parliament:

Significant milestone in promoting Hindu religious concepts:

Animal sacrifice in all Hindu shrines in the island will be banned under a new law that is to be introduced soon, Resettlement, Reconstruction, Hindu Religious Affairs and Prison Reforms Minister D.M. Swaminathan told the Sunday Observer.

He said he will present the Bill in Parliament at the end of this month. The ‘Prevention of Animal Sacrifice in Hindu Shrines’“ Bill is now being drafted by the Legal Draftsman’s Department, he said.

This would be a significant milestone in promoting Hindu religious concepts, since animals sacrifice in Hindu shrines and temples was a controversial issue, disliked by a majority of Hindus, he said.

The practice has been in existence in many Hindu shrines and temples throughout the island but the Munneswaram Badra Kali Amman temple became the focus of the issue in recent years. 

Bhikkhus and animal rights activists repeatedly protested against animal sacrifice in the temple and also a minister in the former regime forcibly took away animals kept near the temple premises for sacrifice.

Defaulters will be charged under the provisions of the Criminal Procedure Code, he said.

Courtesy:  Sunday Observer


Saturated fats may be bad but coconut oils have medium chain saturated fatty acids which are healthy

February 21st, 2016

Dr Hector Perera     London

Eating a lot of saturated fat can increase the levels of cholesterol in your blood. Having high cholesterol can increase your risk of heart disease, which includes heart attack and narrowed arteries also called atherosclerosis. Cholesterol is a fatty substance made by your liver and carried around the body in the blood. The fats in your food you eat can affect the levels of cholesterol in your blood. Another way to phrase this, is that saturated fatty acids have all their carbon (C) atoms fully added with hydrogen (H) atoms. A carbon atom has four bunds when all four bonds are taken up by hydrogen atoms then it becomes a saturated molecule. Usually any fat has more than one carbon atom in the chain. First the carbon to carbon gets attached then other bonds are taken up by either hydrogen atoms or oxygen atoms. When C=C carbon to carbon bond is double then it is un saturated carbon bond.

Foods that are high in saturated fat include fatty meats, lard, full-fat dairy products like butter and cream, coconuts, coconut oil, palm oil and dark chocolate.

Actually, “fats” contain a combination of different fatty acids. No fat is pure saturated fat, or pure mono- or polyunsaturated.

Many health organizations advise against the consumption of coconut oil due to its high levels of saturated fat, including the United States Food and Drug Administration, World Health Organization, International College of Nutrition, the United States Department of Health and Human Services, American Dietetic Association, American Heart Association, British National Health Service, and Dietitians of Canada.

What’s in coconut oil?

Coconut oil contains a large proportion of lauric acid, a saturated fat that raises total blood cholesterol levels by increasing both the amount of high-density lipoprotein (HDL) cholesterol and low-density lipoprotein (LDL) cholesterol. Although this may create a more favorable total blood cholesterol profile, this does not exclude the possibility that persistent consumption of coconut oil may increase the risk of cardiovascular disease through other mechanisms, particularly via the marked increase on blood cholesterol by lauric acid. Because the majority of saturated fat in coconut oil is lauric acid, coconut oil may be preferred over partially hydrogenated vegetable oil when solid fats are used in the diet.

Coconut oil is really healthy

Medium-Chain Fatty Acids: These saturated fats are the best things that coconut oil has to offer. I know, many of you will raise your eyebrows at the very notion of saturated fats, but believe me, not all saturated fats are bad. These saturated fats in coconut oils are actually medium-chain fatty acids like capric acid, caprylic acid, caproic acid, and lauric acid which can do wonders for you. This is an oily, colourless or yellow liquid, C 6 12 2, with an odor likelimburger cheese, usually obtained from fatty animal tissue or coconutoil, or synthesized: used chiefly in the manufacture of flavoring agentsThey increase the rate of metabolism in your body, thereby aiding in weight loss, increase the level of good cholesterol (high density lipoproteins) and lower the level of bad cholesterol (low density lipoproteins). They are also great sources of energy.

Though coconut oil has a high saturated fat content, it is said to be good for weight loss. What are the properties of coconut oil that make it so special?

For the proper utilization of anything, it is essential to have complete knowledge regarding that substance. The case is obviously the same with Coconut oil. Before you use coconut oil, it will be quite beneficial if you get yourself acquainted with the properties of coconut oil first. Broadly, the properties of coconut oil can be classified in the following ways.

Physical Properties

These properties of coconut oil are known to almost everyone. That being said, there is nothing wrong with refreshing your memory.

Colour: Coconut oil is colourless at or above 30o C. It is white when in its solid form.

Melting Point: Coconut oil melts at 25o C (76o Fahrenheit). It is solid below this temperature.

Smoking Point: 1770 C (3500 Fahrenheit).

Solubility in Water: Coconut oil forms a white homogenous mixture when beaten well in a little water. Otherwise, it is insoluble in water at room temperature.

Chemical Properties

Coconut Oil is predominantly composed of saturated fatty acids (about 94%), with a good percentage (above 62%) of Medium Chain Fatty Acids among them. The table showing the types of fatty acid in it is displayed below

Chemical Composition: Among the chief constituents, coconut oil also has;

  1. Vitamin-E:The thing which you always wanted for silky hair and smooth, younger looking skin.
    II. Moisture:The amount of moisture present in Coconut oil varies greatly depending upon the moisture content of the source, such as Copra or Fresh Coconut; including the method of extraction and also on the processing done on it. But obviously, coconut derived from well-dried copra will have less moisture than that from less dried copra or from fresh coconuts (virgin coconut oil). Similarly, the oil subjected to heat will have less moisture than that which was not exposed to heat.
    III. Fatty Acids:

Reactivity: Coconut oil shows oxidation and reactivity with acids and bases.

The proportion of various fatty acids, vitamins, moisture and other nutrients may vary with the quality of coconuts, the method of extraction, the presence of heat, as well as pre-processing and post-processing.

Medicinal Properties

Coconut oil is useful in the treatment of a number of medical conditions, some of which are explained in greater detail below.

Cures fatigue: The saturated fats present in coconut oil, being great source of energy, effectively cure fatigue and energy malnutrition.

Antioxidant and Anti-Aging Properties: The antioxidant properties of Coconut oil come from its saturated fats like Capric Acid, Caprylic Acid, Caproic Acid, and Myristic Acid. They counter adverse effects of ageing, macular degeneration, whitening of hair, and sagging of the skin.

Antimicrobial Properties: The acids discussed above convert themselves into great antimicrobial and anti-fungal agents like mono-caprine and monolaurin when acted upon by certain enzymes. These derivatives protect our body, both internally and externally, from conditions like Athlete’s Foot, rashes, itches, ringworm, and dermatitis.

Reduces Hair Loss: This property of Coconut oil is the most famous, at least in India and on the Indian Subcontinent. It keeps hair black, prevents it from whitening and hair loss. Have you seen the beautiful long black hair of some Sri Lankan village beauties? The parasites or “thadi” on hair are combed out easily.

Candida: The antimicrobial properties of Coconut oil, discussed above, have been found to be effective against Candida.

Vermifuge: Coconut oil can be used against intestinal round worms and tape worms.

Dandruff: It prevents peeling away of the skin on the scalp and conditions like dandruff by keeping the skin moist and smooth.

Digestive Disorders: This oil, taken regularly in proper quantity, can help cure chronic digestive problems.

Cancer: The saturated fatty acids, discussed above, help protect against many types of cancer. These are the same fatty acids that are found in Mother’s milk.

HIV: Quite recently, some rays of hope have been seen while using Coconut oil against the HIV infection, again due to the presence of those fatty acids.

Blockage in the Arteries: The Medium-chain triglycerides present in Coconut oil lower the level of bad cholesterol and help clear blockages, thereby reducing the risk of heart attacks. Thus, despite all the negative comments against Coconut oil due to its saturated fats, it is actually cardiac friendly.

Cracking of Skin: Coconut oil is undoubtedly the best skin care agent you can use. That being said, a small amount of people are allergic to coconut oil, and can show irritation. Its stability, antimicrobial properties, moisture retaining capacity, and ability to solidify below 240 C makes it an ideal protective agent against cracking of the skin. Vitamin-E adds to this property immensely.

Obesity: Coconut oil speeds up the metabolic activities and thus burning of fats in the body, resulting in weight loss.

Other properties: Coconut oil is found to help absorption of fat-soluble vitamins and glucose in the body, aid proper secretion of insulin, improve circulation and fight tumours, colitis, ulcers in the stomach and food pipe, correct renal infections, reduce inflammation due to rashes or contact with foreign substances. It is also very effective in curing and relieving bruises and small cuts.

That was an overview of the properties of coconut oil which are useful in day-to-day life of the common man.

Most Sri Lankans use coconut oil for various types of cooking and frying so many things such as fish, dry fish, making “seeni sambol” and cutlets and many more things. These takeaways are still quite new to Sri Lanka because most of the time they cook their food at home. Of course they eat from restaurant and hotels when they go out but quick takeaways are fairly new. Your comments are welcomed perera6@hotmail.co.uk


Does observation of gravitational waves makes Einstein’s space-time a patta aththa?

February 21st, 2016

Janaka Wansapura

Gravitational waves were first predicted by Albert Einsteina century ago. A group of physicists (LIGO) based in the USA built a fine instrument to detect them and they recently found what they had believed to exist. A Canadian technical college teacher, Bodhi Dhanapala, enrolling the dead scientist’s involuntary aid, implies (Island 13/2/16) that this discovery falsifies Nalin de Silva’s claim that the theory of gravitation is a blatant lie (patta pal boru). Clearly there is a mismatch in what we and Bodhi Dhanapala understand as patta pal boru.

Nalin de Silva’s, thesis work was on relativistic gravitational effects in Astrophysics for which he earned his PhD from the University of Sussex in 1970. Years later, scientists were able to confirm Dr. Nalin de Silva’s predictions on dragging of inertial frames through observations and his results had been published in the prestigious Nature magazine. Therefore it should be clear that when Nalin de Silva says that the theory of gravitation is a blatant lie, he means it in a philosophical context. It seems that Dhanapala failed to grasp the idea.

Theravadin Bhuddhists believe in the idea of there being no self or that “I” is a lie (boru, musa, maya, unreal, etc.). If “I” is a lie then all experiences of “I” must be lies as well. If this “I” then goes on to create abstract stories about its experiences (which happened to be lies) then those stories ought to be called blatant lies (patta pal boru). In this sense if some story is a patta pal boruwa then it cannot claim to be about an absolute reality (patta aththa). Both Newton and Einstein created abstract stories about things falling to the ground. They are both patta pal boru in the above sense.

If “I” is a lie and that I’s experiences are lies, it is not problematic to use blatant lies to explain “I” or its experiences, provided they work. It should be emphasized that the boruwa “I” works very well. Therefore Newton’s law, since they work, can be used to send rockets even though it is patta pal boruwa, and Einstein’s space-time does not have to be absolutely real for scientists to observe gravitational waves.

Newton’s story imagined gravity as a force; Einstein’s story did not have such forces. In Newton’s story space and time were given. In Einstein’s story space-time was determined by objects and radiation. Einstein’s story was not an extension of Newton’s story it is paradigmatically a different story. Most western Physicists agree on this.

Newton’s theory cannot explain the gravitational waves found in Einstein’s general relativity. Trying to explain gravitational waves with Newton’s theory would be like asking a blind man to describe color of an object while agreeing on the shape. But the question is if both theories were about the same absolute reality why it is not possible to work within Newton’s theoretical frame work and come up with gravitational waves? In other words, if there is an absolute reality can there be two conceptually incompatible stories about it? Most western Physicists avoid this question hence people like Bodhi Dhanapala do not know what to say in this regard.

However Theravadin Buddhists have an answer to this question. Both stories are patta pal boru; meaning that they are figments of the respective author’s imaginations and has nothing to do with a so called absolute reality. These stories do agree with themselves and certain human observations, which are themselves boru, only because they were designed to be so. But they do not correspond to an absolute reality. This is what Bodhi Dhanapala seems to have a problem with. He wants to think that both Newton and Einstein theorized about gravitational force that exist in an absolute sense and that Einstein was closer to reality than Newton. However, in another 50 years or so there will be a another story about gravitation and it will explain gravitational waves plus much more than we know at present, if people like Bodhi are around they will be the first to claim that space-time is no longer the reality but something else is; this can go on forever.

Unfortunately scientists who claim to be Theravadin Buddhists do not ask themselves whether “I” exist in the same sense that space-time exists.

Janaka Wansapura

ව්‍යවස්ථාව ඉරා දමමින් පැමිණි ජාතිවාදී මුට්ටිය

February 21st, 2016

මතුගම සෙනෙවිරුවන්

පසුගිය දා නිදහස් උත්සවයේදී ලංකාවේ ජාතික ගීය දෙමළ භාෂාවෙන්ද ගායනා කරන ලදී. මෙය අහඹු සිද්දියක් නොවේ. මනා ලෙස සැලසුම් සහගතව කරන ලද වැඩකි. ව්‍යවස්ථාවේ නැති දෙයක් කිරීමට එ් අනුව රජය පෙළඹී ඇත. මෙය එක් අතිකින් ප‍්‍රජාතන්තුවාදය ගැන නන් දොඩවන යහපාලන ගැන වැදි බණ දෙසන පාලකයන් නිරුවත් කරලීමකි. ව්‍යවස්ථාව ඉරාගෙන පැමිණි මේ දෙමළ ජාතිවාදී මුට්ටිය නිසා රට තොට ඇවිස්සේ යයි රජය සිතනවා විය හැකිය. මාධ්‍ය එල්ල කරගෙන සිදු කරන බැණ අඩ ගෑම භික්ෂූන් වහන්සේලා සිරගත කොට දණ්ඩනයට යටත් කිරීමට ගන්නා  උත්සාහය මේ සියල්ල අගමැතිවරයාගේ උද්දච්ච කම නිසාවෙන්ද යන්න සාකච්ඡුාවක් බවට පත් වෙමින් තිබේ. එ් අතර නව ව්‍යවස්ථාව සකස් කරලීමට මහජන අදහස් විමසා ලන්නට එම කමිටුව රට පුර යමින් තිබේ. එහිදී මන්නාරම දිස්ත‍්‍රික් ලේකම් කාර්යාලයේදී , කිලිනොච්චිය සහ යාපනය දිස්ත‍්‍රික් ලේකම් කාරයාලයේදී ඉදිරිපත් වූ අදහස් විශේෂය. ඊට හේතුව ජාතික කොඩියෙන් සිංහයා ඉවත් කිරීම උතුර සහ නැගෙනහිර යළි එක්කොට ඊලාම් රාජ්‍යයක් ලෙස පිළිගැනීමක් ව්‍යවස්ථාව තුළ ලබා දීම යන කාරණා උතුරේ සහ මන්නාරමේ ද්‍රවිඩ සංවිධාන වලින් ගෙනා යෝජනා අතර වීමයි.
රටක ව්‍යවස්ථාව එක් අතකින් රටේ නීතිය පිලිබඳ ප‍්‍රතිපත්තිය ප‍්‍රකාශ කරයි.අනෙක් අතින් ජාතික ප‍්‍රතිපත්තියද හෙළිදරව් කරයි. වර්තමානය තුළ අප භාවිතයට ගන්නා ව්‍යවස්ථාව 1978 දී ඇති කළ ලියවිල්ලකි. එහි ඉතා වැදගත් වගන්ති කීපයක් වෙයි. රටේ එ්කීය භාවය, රටේ ජනාධිපතිවරයා සතු බලතල, බුද්ධාගම පිළිබඳ කියවෙන නවවන ව්‍යවස්ථාව. ජාතික කොඩිය, ජාතික ගීතය  වැනි දේ ප‍්‍රතිපත්ති ලෙසින් සැලකේ. එවැනි වගන්ති දොළසක් ජනමත විචාරණයකින් තොරව වෙනස් කල නොහැකිය. පළාත් සභා විසිරුවා හැරීම සඳහා ජනාධිපතිවරයා සතු බලතල ද මෙහිදී වැදගත් ව්‍යවස්ථාවකි. නව රජය පත් වූවායින් පසුව ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කරලීම සඳහා අවශ්‍ය ඇයිද යන්න ප‍්‍රකාශ යට පත් කරන ලදී. නවීන ලෝකය සමග අත්වැල් බැද ගෙන යන ගමනේදී පවතින ව්‍යවස්ථාව බාධාවක් යයිද එ් මගින් සංහිඳියාව ඇති නොවන්නේ යයිද දක්වා තිබුණි.
සැබවින්ම 1978 ව්‍යවස්ථාව තුළ අඩුපාඩු නැත්තේ නොවේ. 1815 උඩරට ගිවිසුම ප‍්‍රකාරව රටේ පාලකයන් බුද්ධාගමට ප‍්‍රමුඛස්ථානය පිරිනමන්නේය යයි සඳහන් යෝජනාව අඛණ්ඩව ව්‍යවස්ථාවට ඇතුලත් වී තිබේ. එයට හේතුව ලංකාව චිරාත් කාලයක් තිස්සේ සිංහල බෞද්ධ රටක් වශයෙන් සිය ප‍්‍රතිපත්ති සහ මූල ධර්මයන් ක‍්‍රියාත්මක කළ බැවිනි. නමුත් 1978 ව්‍යවස්ථාව තුළ නවවන වගන්තිය සඳහන් පිටුව හිස් පිටුවක් ලෙස පවතී. බුද්ධ ශාසනය එහි අර්ථ දක්වා නොමැත. මූලික අයිතිවාසිකම් සඳහන් වන දහවන ව්‍යවස්ථාවෙන් එය හෑල්ලූවට ලක්කොට තිබේ.එවිට නව ලෝකය සමග ඉදිරියට යන කල්හි  බෞද්ධ  ආර්ථික ප`තිපත්ති ගලපාගන්නේ කෙසේ දැලි ප‍්‍රශ්ණයක් පැණ නගී. එම නිසා මේ වගන්තිය ශක්තිමත් කරලීමට නව යෝජනා ඉදිරිපත් විය යතුය. එලෙසම 13 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය 1978 ව්‍යවස්්ථාවට එක් කරන ලද්දේ ජනතා විරෝධතා මධ්‍යයේය. එහි ප‍්‍රතිඵලය වන්නේ විශාල වියදමක් දරා (පුනරාවර්තන වියදම් *පළාත් සභාවන් නඩත්තු කරලීමට ජනතාවට සිදු වීමය. මේ නිසා පළාත් සභා අහෝසි කොට රටට ඔරොත්තු දෙන පළාත් පාලන ක‍්‍රමයකට අප යායුතු වීමේ අවශ්‍යතාවයද ඇත්තේය. තවද මනාප චන්ද ක‍්‍රමය තුළ රටේ ඇතිවූ මනාප පොරය සහ අධික වියදම රටක් වශයෙන් ඔරොත්තු නොදීම යන කාරණා මෑත කාලයේදී රටේ විශාල වශයෙන් සාකච්චාවට ලක් විය. මේ ක‍්‍රමය වෙනස් විය යුතු බව රටේ පොදු මතයයි. නමුත් ජනාධිපති ක‍්‍රමය තව දුරටත් රටේ පැවතිය යුතුය යන අදහස බහුතරයක් තුළ පවත්න්නේ එ් මගින් රටේ එ්කීය බව ආරක්ෂා වීම සහතික වන නිසාය.
කෙසේ නමුත් මෙවැනි කාරණා තිබුණද රටේ හදිසි ව්‍යවස්ථා වෙනසක් ජනතාව බලාපොරොත්තු වූයේ නැත. එයට හේතුව දරිද්‍රතාවයෙන් සහ විදේශ පීඩනවලින් තවමත් රට මිදී නොමැති බැවිනි. රටේ කෘෂි ආර්ථිකයට යහපත් අනාගතයක් හිමිවීම තවදුරටත් සිහිනයක් පමණි. කෘෂි භෝග මගින් රටේ දළ ජාතික නිෂ්පාදන වලට දක්වන දායකත්වයට සැබෑ වටිනාකමක් තවමත් ලැබී නොමැත.එවැනි තත්ත්වයක් තුළ ව්‍යවස්ථා වෙනසකට වඩා රටේ ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්ති වල පැහැදිලි වෙනසක් ජනතාව බලාපොරොත්තු විය. ඊට අමතරව වංචා සහ ¥ෂණ පිටු දකිමින් ඉදිරියට යා හැකි ජන සම්මතවාදි පාලනයක් පිළිබඳ විශ්වාසයද කා තුළත් වූහ. කෙසේ නමුත් පසුගිය ජනවාරි මාසයේ සිට ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට අවශ්‍ය මහජන අදහස් ගැනීම සිදු වෙයි. කොළඹින් ආරම්භ කොට වෙනත් ප‍්‍රදේශ වලට ගොස් මහජන අදහස් විමසීමට කමිටුවක්ද පත් කර තිබේ. නමුත් මේ කමිටුව පිළිබඳ විශ්වාසයක් ජනතාවට නැත.  යාපනයේ සහ මන්නාරමේ ද්‍රවිඩ සංවිධාන වල ඉල්ලීම් වලට මහ ඉහළින් ඇහුම්කම් දුන් මේ කමිටුව යාපනයේ සහ අනුරාධපුරයේ සිංහල ජනතාව සහ වෘත්තිකයන් අදහස් ඉදිරිපත් කරන කල්හි බරපතල බාධා කිරීම් කළ ආකාරය දක්නට ලැබුණි. එයින් ප‍්‍රකට වූයේ රටේ එ්කීය භාවය වෙනස් කිරීමට, ජාතික කොඩියේ සිංහයා ඉවත් කිරීමට මෙන්ම පළාත් සභාවලට වැඩි බලතල ලබා දෙන ව්‍යවස්ථාවක් සම්මත කර ගැනීමට කමිටුවේ බහුතරයක් කැමැත්තෙන් පසුවන බවයි.සැබවින්ම බොහෝ ප‍්‍රදේශ වල මහජන අදහස්  ප‍්‍රමාණවත් තරම් දක්නට නොමැති විය. දෙමළ සමාජය උනන්දුවෙන් අදහස් ඉදිරිපත් කළද සිංහල සමාජය එලෙස කළ බවක් පෙන්නුම් නොකළහ. එ් මන්ද කියා විමසිය යුතුය.
මෙයට පැහැදිලි හේතුවක් වහයෙන් අපට ගත හැක්කේ රටේ වෙනත් ප‍්‍රශ්ණ මවා එ්වා සාක්ච්ඡුාවට ලක් කර  ගැටෙන්නට ඉඩ සලස්වා තිබීමයි. භික්ෂූන් වහන්සේලා දඩයම් කිරිම එක් කතාවකි. මේ නිසා ජනතාවගේ ඇස්  කන් සියල්ල එ් දෙට හැරී පවතී. එ් නිසා ව්‍යවස්තාව සකස් විය යුතු ආකාරය ගැනි නිසි පරිදි අදහස් ඉදිරපත් වන්නේ නැත. විපක්ෂයේ දෙශපාලඥයන් පවා මේ ගැන උනන්දුවක් නොදැක්වූ බව පෙනේ. ජාතික හෙළ උරුමය පවා තම අදහස් කමිටුවට මෙතෙක් ඉදිරිපත් කළ බවක් දැන ගන්නට නැත. මේ අතර වාරයේ දෙමළ බසින් ජාතික ගීය ගායනා කිරීමේ සංදර්ශනය නැරඹුවෙමු. මෙයින් ගම්‍ය  වන්නේ කුමක්ද .රජයේ අවශ්‍යතාවයයි. ව්‍යවස්ථාව තුළ ජාතික ගී දෙකක් පැවතීම රජයේ අභිලාශයයි. එය  උතුරේ විග්නෙශවරන් මහ ඇමතිගේ ද අභිලාශය වෙයි. රෙජිනොල්ඞ් කුරේ ආණ්ඩුකාරවරයා ද පසුගිය දා එලෙස ක‍්‍රියාකරනු දක්නට ලැබුණි. එවිට පෙනෙන්නේ නම් ව්‍යවස්ථාව අමුඅමුවේම උල්ලංඝණය කරමින්  කටයුතු කරන්නට වුවද රජය සූදානම් බවයි. එම් නිසා ව්‍යවස්තාව සකස් කිරීමට මහජන අදහස් විමසීම අවංක චේතනාවෙන් කරන්නේ යැයි අපට නොසිතේ. නමුත් සිංහල ජනතාවගේ වැඩි නියෝජනයක් මේ මහජන අදහස් තුළ තිබීම අත්‍යවශ්‍ය  කරුණකි. එසේ නැතහොත් ද්‍රවිඩ සංවිධාන වල අවශ්‍යතාවය වඩාත්ම උනන්දුවෙන් තහවුරු වීම වලක්වාලිය නොහැකිය. 1948-1951 වර්ෂයේ දී කොඩි කාරක සභාව ඉදිරියේ සාක්ෂි දුන් දෙමළ මුස්ලිම් ජනතාවගේ අදහස්  මත පැරණි රාජකීය කොඩියට පටි ගැසීමට තීරණය වීම මෙහිදී මතකයට නැගේ. එහිදී මේ රටේ ඓතිහාසික ජාතිය වූ සිංහලයා පරාජයට පත් වූ බව අමුතුවෙන් පැවසිය යුතු නැත.

Wikileaks show how Big-pharma sabotaged Bibile policies – EDITORIAL

February 21st, 2016

CourtesyThe Dialy Mirror (Sri Lanka)

In the health sector, corruption could kill people. The Daily Mirror in its editorial on Wednesday highlighted a report by transparency International’s British branch. The report on corruption in the global healthcare and pharmaceutical sector showed the deadly extent to which corruption has spread like a cancer and was posing a danger to millions of people.

The crisis is similar in Sri Lanka though, after a 10 year delay, the national government last year passed legislation to implement Professor Senaka Bibile’s essential medicines concept. Today we highlight some world famous Wikileaks disclosures on how the Americans sabotaged Prof. Bibile’s National Medicinal Drugs policy during the 1970s.

According to the Colombo Telegraph, leaked US Diplomatic Cables show that the US did play a key role in sabotaging the drug policy which Prof. Bibile tried to implement through the State Pharmaceuticals Corporation and the State Pharmaceuticals Manufacturing Corporation. In 1970, during the Sirimavo Bandaranaike administration, local agents of transnational pharmaceutical corporations were making huge profits by selling medicinal drugs under their trade names. They were alleged to be giving out biased information about the branded drugs as against those named generically.

Ms. Bandaranaike’s United Front Government had appointed Prof. Bibile and the then communist party leader Dr. S.A Wickremasinghe recommended head a Commission to probe this issue and it recommend the implementation of a national policy and the setting up of a state body to regularise the trade. Accordingly, in 1971 the then Industries Minister T.B Subasinghe appointed Prof. Bibile as the founder chairman of the State Pharmaceuticals Corporation.

On February 13 this year, a ceremony was held in Kandy to mark the 96th birth anniversary of Prof. Bibile who was widely respected for his advocacy of the government-controlled pharmaceutical purchasing plans often referred to as “rationalisation” of pharmaceuticals and the development of a national pharmaceuticals policy. His aim was to ensure that all people had access to quality drugs at affordable prices. According to the Wikileaks documents, In a Confidential US diplomatic cable dated March 23, 1973, the US State Department informed the US embassy in Colombo that the SPC had announced on March 9 that it would assume total control of imports of bulk raw materials and finished goods and would become the sole importer by the end of 1973. The Pharmaceutical Manufacturers Association (PMA) had requested that the embassy got in touch with the US drug firm representatives in Colombo and suggested that a protest to the government of Sri Lanka might be appropriate.

On March 27, 1973, the US Embassy replied to the Secretary of State saying that Embassy had been in touch with Warren Williams, the PFIZER representative in Sri Lanka. At a March 23 meeting, Prof. Bibile had laid down the laws to the local Pharmaceutical representatives including members of the Ceylon Pharmaceutical Manufacturers’ Association (CPMA). The document described the meeting as acrimonious.  The US embassy said it believed the SPC intended to carry out its national medicinal drugs policy in a doctrinaire manner. It said the SPC’s actions appeared to leave little scope for private drug businesses and Mr. Williams unofficially said that PFIZER would have to pull out of Sri Lanka. The Ambassador said he planned to raise the issues with Minister Subasingha.

According to the Wikileaks documents, on March 29, 1973, the US Department of State wrote to the US Embassy in Colombo saying the US endorsed the plan to take up the issues with the Minister.
Eventually in 1976, according to information available to the Daily Mirror, the then US ambassador met premier Bandaranaike and told her that if Prof. Bibile’s national medicinal drug policy was not scrapped, the US would be forced to reconsider aid to Sri Lanka including the PL480 under which wheat flour was supplied at a subsidized price. At that time Sri Lanka was heavily dependent on US aid. Left with no option, the Prime Minister called Prof. Bibile to her office and told him that the policy would have to be scrapped. A sad Prof. Bibile told the Prime Minister that he also had no option but to quit. Thus one of the world’s most respected pharmacy scientists was lost to Sri Lanka. He went to British Guyana where he took up a United Nations post but within a year he died in circumstances that are still mysterious.  What happened in the 1970s is happening now also. We hope the national government will give the newly-appointed national medicines regulatory authority, full powers to go ahead with the Bibile-principles and will not give in to the transnational drug Mafia.

– See more at: http://www.dailymirror.lk/105725/Wikileaks-show-how-Big-pharma-sabotaged-Bibile-policies-EDITORIAL#sthash.HPaRROEH.dpuf

The Constitutional Council and the tale 0f the Emperor’s New Clothes

February 21st, 2016

by Dr Nihal Jayawickrama Courtesy The Island

The Prime Minister stated on the floor of Parliament that the Constitutional Council had not yet been able to determine the “procedures” for the performance of its duties and functions as required by Article 41E (6) of the Constitution. He attributed the delay to the urgency with which the Council had to proceed to make appointments to the independent commissions. He explained that, as an interim measure, the Council was utilising the procedures that had been adopted in 2002 by the Constitutional Council established under the 17th Amendment. However, nearly five months have elapsed since those appointments were made, and the Council appears to have overlooked the fact that, unlike under the 17th Amendment, it has to “make rules relating to the performance and discharge of its duties and functions” and to publish them in the Gazette and then place them before Parliament.

by Dr Nihal Jayawickrama

It is interesting to examine whether the Constitutional Council did, in fact, act according to the 2002 procedures when it proceeded to “approve” the President’s several recommendations on the appointment of the Attorney General. The 2002 procedures state that, in respect of the office of Attorney General, the Council “deems the following persons eligible for appointment”: (i) a judge of the Supreme Court; (ii) the Solicitor-General; (iii) Additional Solicitors-General (normally in order of seniority); and (iv) a practitioner at the unofficial bar of at least 30 years’ standing who has a successful practice and is held in high esteem by the judges and the legal profession.

The 2002 procedures also state that the Council shall not approve for appointment a person who, inter alia, (i) is not impartial and independent or is apparently biased or prejudiced; (ii) is actively engaged in partisan activities; (iii) has been charged with ethical misconduct in his private life; (iv) has at any time associated with persons involved in inappropriate activities such as gambling; or (v) owes debts to the Department of Inland Revenue. It adds that the Council shall only approve the appointment of a person (a) of ability with appropriate training, experience and qualifications; (b) of integrity; and (c) who has demonstrated soundness of moral principle in his behaviour, is free of moral wrong or guilt, and is upright, veracious, honest and straightforward.

The application of such comprehensive criteria to a recommendation made by the President will require an exhaustive investigation into the credentials of a recommended candidate. It must be presumed that when the Constitutional Council twice approved the President’s recommendation that the Solicitor General be appointed to act in the vacant office of Attorney General, it applied these criteria and was satisfied that he fulfilled all of them. It has been reported that on the third occasion, the President recommended three persons as being qualified and suitable for appointment in a permanent capacity to the office of Attorney General. These three were the Solicitor General and two Additional Solicitors General. It has also been reported (and not denied) that a majority of five members of the Council were in favour of approving the appointment of the Solicitor General, whereupon the Chairman of the Council had ruled that the President should have recommended only one person. As reported, the reason for the Chairman’s decision to abort the meeting and request the President to forward only one name, was that if the Council approved one of three names recommended to it, the Council would, in effect, be making the appointment, instead of the President. That reason, if in fact it was stated, is beyond comprehension.

What the Constitution requires is that no person shall be appointed by the President to the office of Attorney General “unless such appointment has been approved by the Council upon a recommendation made to the Council by the President”. Nowhere is the President required to submit only one name. Indeed, if the objective of establishing the Constitutional Council was to bring to an end the arbitrary manner in which successive Presidents made appointments to the scheduled offices, often ignoring seniority, competence and integrity, and guided principally by political considerations, the fact that the current President submitted three names for the consideration of the Council was an initiative to be welcomed, rather than repudiated, as the Chairman reportedly did. Indeed, if the President, in full knowledge of the prescribed criteria, were to submit only one name, then, the role of the Constitutional Council, meeting in closed session, would be reduced to that of a cipher, mechanically stamping its approval on every recommendation it receives.

What the President did next, and what is reported to have happened at the next meeting of the Constitutional Council, is even more disturbing. Why did the President, in full knowledge of the criteria, recommend the Solicitor General on three occasions within one month, and then change his recommendation to that of an Additional Solicitor General on the fourth occasion? In the 48 hours that elapsed between his third and fourth recommendations, what events, if any, occurred that impelled the President to change his mind on the suitability of the person he had thrice recommended? In the absence of any explanation for this startling transformation, given that transparency is an essential element of good governance, it would appear that we are now beginning to sail too close to the rejected corrupt, autocratic and tyrannical regime of yesteryear.

Equally bewildering is the amazing speed with which the Constitutional Council reportedly approved the fourth recommendation of the President, namely that of an Additional Solicitor General. Did the Council inquire from the President which of its criteria the Solicitor General whom he had thrice recommended had now failed to satisfy? Did the Council provide an opportunity to the Solicitor General to respond to any allegation made against him, whether within or outside the Council? The principles of natural justice surely apply when procedures are prescribed and criteria are established. Did the Council summon the Acting Attorney General and the newly recommended candidate for that office and interview them both before approving the latter? How else did the Council satisfy itself that one was more suitable than the other? With what consummate ease did the five members who reportedly favoured one candidate at the previous meeting now express their enthusiastic support for the other (if indeed they did)? In the absence of good and credible answers to these questions, one is left with little option but to compare the much hyped Constitutional Council to the tale of the Emperor’s New Clothes.

Result was murderous mayhem in the M.E.! OBAMA & HILLARY’S OBSESSION WAS ‘REGIME CHANGE’ . . .

February 21st, 2016

by Selvam Canagaratna Courtesy The Island

“Boys and girls, / And women, that would groan to see a child / Pull off an insect’s leg, all read of war, / The best amusement for our morning meal.”

– Samuel Taylor Coleridge, Fears in Solitude, 1798.

Pulitzer-prize-winning investigative reporter Seymour Hersh keeps doing it at regular intervals, each time revealing an altogether new – and starkly real – story-behind-the-story that had first caught the headlines.


This time, in a recent issue of the London Review of Books, he relates a stunning tale of how the Barack Obama-Hillary Clinton duo’s aggressive pursuit of regime change in Syria [during his first term, with Hillary as his Secretary of State] sparked criticism and pushback from no less than, yes, the US Joint Chiefs of Staff (JCS) itself!

[If nothing else, Hersh’s account simply reinforces what Diana Johnstone has to say in Queen of Chaos, Diana’s riveting account of Hillary Clinton’s misadventures as Secretary of State under Obama. Wrote Diana: “Something new is needed. How about a Woman War President? Hillary Rodham Clinton has painstakingly groomed herself for the role. Her record as Secretary of State shows that she is fully qualified to be the first woman to be known as ‘the mother of all drones’ or even to launch World War III.”]

Hersh’s focus in the LRB article is Obama’s determination to unseat Syrian President Bashar al Assad and Obama’s false claim that ‘moderate’ rebels were in place to do the job disturbed key military thinkers who understood that moderates were weakly represented among Syria’s rebel movement and that the President’s obsession with removing Assad served jihadist forces leading the Syrian resistance.

Wrote Hersh: “Barack Obama’s insistence that Bashar al-Assad must leave office – and that there are ‘moderate’ rebel groups in Syria capable of defeating him – has in recent years provoked quiet dissent, and even overt opposition, among some of the most senior officers on the Pentagon’s Joint Staff . . .

Hersh was told that the JSC appraisal was an ‘all-source’ one, drawing on information from signals, satellite and human intelligence, and took a dim view of the Obama administration’s insistence on continuing to finance and arm the so-called moderate rebel groups. By then, the CIA had been conspiring for more than a year with allies in the UK, Saudi Arabia and Qatar to ship guns and goods – to be used for the overthrow of Assad – from Libya, via Turkey, into Syria.

The new intelligence, Hersh noted, singled out Turkey as a major impediment to Obama’s Syria policy. What was started as a covert US programme to arm and support the moderate rebels fighting Assad had been co-opted by Turkey, and had morphed into an across-the-board technical, arms and logistical programme for all of the opposition, including Jabhat al-Nusra and Islamic State. The Free Syrian Army was a rump group stationed at an airbase in Turkey. In short, the US was arming extremists.

“The military’s resistance dated back to 2013, when a highly classified assessment by the Defense Intelligence Agency (DIA) and the Joint Chiefs of Staff, then led by General Martin Dempsey, forecast that the fall of the Assad regime would lead to chaos and, potentially, to Syria’s takeover by jihadi extremists, much as was then happening in Libya.

The Obama administration refused to heed the DIA and JSC’s prescient warnings, rooted in solid intelligence, and massive CIA arms shipments to the jihadist rebels fighting Assad continued, helping fuel the rise of the IS. “The arms travelled from Libya to Syria through the leading IS sponsor and US ally, Turkey, in the wake of the killing of former Libyan head of state Muammar Gadaffi by Islamist extremists.

The operation to oust Assad, Hersh noted, was largely run out of a covert CIA annex in Benghazi, with State Department acquiescence. On 11 September 2012 the US ambassador to Libya, Christopher Stevens, was killed during an anti-American demonstration that led to the burning down of the US consulate in Benghazi; reporters for the Washington Post found copies of the Ambassador’s schedule in the building’s ruins which showed that on 10 September Stevens had met with the chief of the CIA’s annex operation. The next day, shortly before he died, he met a representative from Al-Marfa Shipping and Maritime Services, a Tripoli-based company which, [a JCS official told Hersh], was known by the Joint Staff to be handling the weapons shipments to the Syrian rebels.

Hersh reports matter-of-factly that Ambassador Stevens was in Benghazi to oversee the CIA’s technically illegal arms smuggling operation there. “The US consulate in Benghazi, attacked by jihadist extremists who roamed the city’s streets, was part of the US effort to bring down Assad. The White House concocted a story claiming that the Benghazi attack had emerged from a ‘spontaneous demonstration’ sparked by an Internet video that had mocked Prophet Mohammed. Obama instructed Secretary Clinton to play along with that fairy tale and she complied, Hersh notes.

“On September 11, 2012, Hillary released a statement connecting the attack to ‘inflammatory material posted on the Internet’ and ‘deplor[ing] any intentional effort to denigrate the religious beliefs of others.’ The message said that America’s “commitment to religious tolerance goes back to the very beginning of our nation.” [Hersh’s comment: “Thus was an incident that emerged from criminal and blood-soaked US imperialism wrapped in the flag of America’s supposed noble commitment to tolerance and diversity in its liberal struggle with religious fanatics.”]

The Joint Chiefs felt that a direct challenge to Obama’s policy would have ‘had a zero chance of success’, wrote Hersh. So in the autumn of 2013 they decided to take steps against the extremists without going through political channels, by providing US intelligence to the militaries of other nations, on the understanding that it would be passed on to the Syrian army and used against the common enemy, Jabhat al-Nusra and Islamic State.

It was through Germany, Israel and Russia that US intelligence was shared. Each had its reasons for co-operating with Assad: Germany feared what might happen among its own population of six million Muslims if Islamic State expanded; Israel was concerned with border security; Russia had an alliance of very long standing with Syria, and was worried by the threat to its only naval base on the Mediterranean, at Tartus.

It was clear that Assad needed better tactical intelligence and operational advice. The JCS concluded that if those needs were met, the overall fight against Islamist terrorism would be enhanced. Obama didn’t know, but Obama doesn’t know what the JCS does in every circumstance and that’s true of all US Presidents.’

There was no direct contact between the US and the Syrian military; instead, the adviser said, ‘we provided the information – including long-range analyses on Syria’s future put together by contractors or one of our war colleges – and these countries could do with it what they chose, including sharing it with Assad. We were saying: “Here’s some information that’s pretty interesting and our interest is mutual. End of conversation.” It was a military-to-military thing, and not some sort of a sinister Joint Chiefs’ plot to go around Obama and support Assad. It was a lot cleverer than that. If Assad remains in power, it will not be because we did it. It’s because he was smart enough to use the intelligence and sound tactical advice we provided to others.’

Hersh concludes: “The Joint Chiefs and the DIA were constantly telling Washington’s leadership of the jihadist threat in Syria, and of Turkey’s support for it. The message was never listened to. Why not?”


February 21st, 2016



 ( By Courtesy YouTube)


The Government of Good Governance is making ground work to use Foul Mouthed Sarath Fonseka to bring maximum political damage to the President Mahinda Rajapakse through various malicious allegations.     The stage is set to unravel these stories within next few weeks and months.

With this back drop, it is appropriate to listen to Sarath Fonseka’s statements and clarifications made at a Rupavahini interview on 14 December 2009. We urge patriotic readers of Lankaweb to re-visit this episode so that comparisons can be drawn between facts and fiction from the horse’s mouth.


The loss of power is looming for the Government of Good Governance. The influential Ven. Sobitha Thero factor is no longer available for Ranil, Maithree and Chandrika. Dr Nirmal Ranjith Dewasiri ( the spokesperson of National Movement for Social Justice who pioneered with Ven Sobitha to bring Ranil into power ) has branded Prime Minister Ranil Wickremasinghe as a “Stubborn” man. The outright rejection of Bhikku Kathikawatha Bill by the Supreme Court having direct spin-off effect of advancing rights of Buddhists. Determination of Prime Minister to sign The Economic and Technology Cooperation Agreement (ETCA) is being condemned by the Organisation of Professional Associations (OPA) highlighting the threats to employment opportunities to Sri Lankans at all levels of employment.

The public anger is being translated into action on massive scale on daily basis. The protests from Professionals, Farmers, Teachers, Bhikkus are outpouring. Except JVP, Tamil and Muslim Leaders, majority of personnel and organisation which supported the formation of the government are either perished or abandoned it. Tamil and Muslims are continuing their support to obtain the maximum demands within the remaining period of rotten legacy of Ranil Wickremasinghe. A silent substantial group of UNP MPs are increasingly feeling uncomfortable with the modus operandi of the Prime Minister.

The media has realised the dangers of continuation of this government and for compelling reasons views of the public are largely being expressed through an independent manner, even though newspaper editors have been put under undue influence and political pressure.

According to Neurosurgeon, Dr Anurudha Padeniya,   the Prime Minister Mr Ranil Wickremasinghe is displaying (a) the weaknesses of ability to listen to others views, (b) the lack of flexibility and (c) the lack of leadership qualities.   This   is a serious observation.  

Can a decorated soldier in 2009, since found guilty of several criminal offences, provide much needed hype to an insane leadership?

Emergency heart surgery for Rajitha in Singapore

February 21st, 2016

By Dilanthi Jayamanne Courtesy The Island


Minister of Health and Indigenous Medicine, Dr Rajitha Senaratne was to be flown to Singapore for an emergency heart bypass surgery from Lanka Hospitals yesterday night after he was admitted to the hospital with chest pains.

Medical sources revealed that Dr Senaratne had come to Lanka Hospitals Thursday night (18) complaining of chest pain and he had returned home after being treated.

Sources said the Health Minister had returned to Lanka Hospital yesterday morning complaining that the chest pain persisted. After further tests it was decided that he should be flown to Mount Elizabeth Hospital in Singapore for an emergency surgery.

They said at the time of going to press a team from Singapore was on its way to Sri Lanka to accompany Dr Senaratne. A medical team from Lanka Hospitals, too, was also on standby, sources said.

නෙල්සන් මෙන්ඩිස් සර්

February 21st, 2016

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග

නෙල්සන් මෙන්ඩිස් සර් නාලන්දේ ක්‍රිකට් ගුරුවරයා මෙන්ම අංශ කීපයක් භාරව ක්‍රියා කලේය​. මට මුලින්ම නෙල්සන් මෙන්ඩිස් සර් හමු වන්නේ 1977 වසරේදී ය . එවකට මම පහ වසරේ සිසුවෙක්මි. අපගේ පන්තියට පැමිණි ඒ මහතා ( මගේ මතකය අනුව​) මාර්තු මාසයත්  දෙසැම්බර් මාසයත් අතර කාල පරාසයේ ඉපදුණු සිසුන් ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට බඳවා ගැනීමට සුදුසු දැයි බැලීම සඳහා පසු දින පාසල අවසන් වීමෙන් පසුව ක්‍රීඩා පිට්ටනිය අසලට එන ලෙස දැනුම් දුන්නේය​.

ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට බැඳීමට අාශා කල සිසුන් රොත්තක් පසුදා ක්‍රීඩා පිට්ටනිය අසල වූහ​. මේසා බඩගිනි හමුදාවක් අපේක්‍ෂා නොකල නෙල්සන් මෙන්ඩිස් මහතා සියළුම අපේක්‍ෂකයන්ට ක්‍රීඩා පිටිය වටා ෆ්‍රොග් ජම්ප් හෙවත් ගෙඹි පිමි වට පහක් දාන්නට කීවේය​. එසේ ගෙඹි පිමි වට පහක් දාන්නන් පූර්ව වටයට තේරේ.
මෙසේ ගෙඹි පිමි වට දෙකක් පමණ යන විට බඩගිනි හමුදාවේ සියයට 75 පමණ හැලී ක්‍රිකට් උණ කාරයන් පමණක් ඉතිරි වූහ​. ඔවුන් අතරින් ද ලේවල ක්‍රිකට් අන්තර්ගතවූ ස්වල්ප දෙනෙක් නාලන්දා කනිෂ්ඨ ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට තේරුණහ​. ඔවුන් අතරින් සුනන්ත වික්‍රමසූරිය ( වර්තමානයේ ගලේවෙල ප්‍රදේශයේ වියාපාරිකයෙකි) කුෂාන්ත , පතිරගේ යන සිසුන් මේ කනිෂ්ඨ ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ක්‍රීඩා කල බව මට මතකය​.
වරක් නාලන්දාවට හය වසරට පැමිණි එක් සිසුවෙක් තමා ගාල්ල රිච්මන්ඩ් විද්‍යාලයේදී ක්‍රිකට් සෙල්ලම් කර  තිබෙන බව නෙල්සන් මෙන්ඩිස් සර්ට කීවේය​. නෙල්සන් මෙන්ඩිස් මහතා ඔහුගෙන් රිච්මන්ඩ් විද්‍යාලය ගැන ප්‍රශ්න කීපයක් ඇසුවේය​. ඉන් ගොත ගැහුනු එම සිසුවා තමා ඉගන ගත්තේ ඇලෝසියස් විද්‍යාලයේ බව පසුව කීවේය​. ඉන් පසු කොල්ලන් මෙම සිසුවාට ඇලෝරිචා කියා නමක් පටබැන්දහ​.
නෙල්සන් මෙන්ඩිස් මහතා මෙන්ම එතුමාගේ සොහොයුරු ලයනල් මෙන්ඩිස් මහතාද නාලන්දයේ ගුරුවරු වූහ​.  ලයනල් මෙන්ඩිස් මහතා ආනන්දයට ගිය කතාවද රසවත් එකකි. මේ කතාව මට කීවේ නාලන්දයේ ආදි සිසුවෙකු වූ සරත් අයියා හෙවත් සරත් මෙන්ඩිස්ය​.
එක්දහස් නවසිය හැට ගනන් අවසන් භාගයේ හෝ හැත්තෑව මුල් කාලයේ මෙම සිද්ධිය සිදුවී තිබේ. නාලන්දාවේ එක් ගුරුවරයෙක්  ලයනල් මෙන්ඩිස් මහතාට බොහෝ බාල්දි පෙරලා තිබේ. මේ හිරිහැර උත්සන්න වූ අවස්ථාවක ලයනල් මෙන්ඩිස් මහතා අදාල ගුරුවරයාගේ දෙකන් රතු කොට ඇත​. මෙම සිද්ධිය වූයේ නාලන්දා විද්‍යාලයේ විශාල සීනුව යටදීය​. මේ ගැටුම නිසා ලයනල් මෙන්ඩිස් මහතා ආනන්ද විද්‍යාලයට මාරු කරන ලද අතර නෙල්සන් මෙන්ඩිස් මහතා නාලන්දාවේ  රැඳුනි.
නෙල්සන් මෙන්ඩිස් මහතා ජීවිත කාලයම කැප කෙරුවේ ක්‍රිකට් වෙනුවෙනි. එතුමා  නාලන්දාවේ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ උන්නතිය සඳහා මෙන්ම ලංකාවේ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා ප්‍රවර්ධනය සඳහා ඉමහත් සේවයක් කල පුද්ගලයෙකි. නෙල්සන් මෙන්ඩිස් මහතා නාලන්දාව වෙනුවෙන් කැප කල සේවය නිසා බොහෝ දෙනෙක් එතුමා ආදි නාලන්දීයෙක් බවටද සිතූහ​.
නෙල්සන් මෙන්ඩිස් මහතා නාලන්දාවෙන් විශ්‍රාම ගිය දිනයද මට මතකය​. එදින විදුහලේ රැස්වීමක් පවත්වන ලදි. බොහෝ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෝ එතුමාගේ සේවය අගයා කතා කළහ​. අවසානයේදී  නැගී සිටි ලයනල් මෙන්ඩිස් මහතා රැස්වීම ඇමතූ අතර මගදී එතුමාගේ දෙනෙත් වලට කඳුළු ආවේය​. එසේම කතාව අවසනයේ ක්‍රිකට් පිට්ටනිය බාරව සිටි සුළු සේවකයන් දෙදෙනාවූ ඇඩ්ඩින්ටත් බෙනට්ටත් ඉස්තූති කලේය​.
නෙල්සන් මෙන්ඩිස් මහතාගෙන් සිසුන් ඉගන ගත්තේ ක්‍රිකට් පමණක් නොවේ. එතුමාට දැවැන්ත පෞරුෂත්වයක් තිබුනේය​. අද කාලයේ දේශපාලුවන්  දෙපා මුල වැඳ වැටෙන  ගුරු නිවටයන් හා විදුහල්පතිවරු යැයි කියා ගන්නා  පගා ගහන මව්වරුන් ගෙන් ලිංගික අල්ලස් ඉල්ලන කවටයන් දකින විට  නෙල්සන් මෙන්ඩිස් වැනි අදීන පෞරුෂවයකින් යුතු ගුරුවරුන් ගේ සෙවනේ අධ්‍යාපනය ලැබීමට අප වාසනාවන්ත වූයෙමු.
වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග

Was the “Federal” Party (ITAK) a separatist party from the outset, or NOT?

February 21st, 2016

Chandre Dharmawardana

“Those in the forefront of the Tamils’ agitation for devolution of power have always been  vague, deliberately or unconsciously, in the terminology used in their arguments, and the distinction between provincial autonomy, states’ rights in a federal union, and a separate state have been blurred by a fog of verbiage, and obfuscation K. M. de Silva [1]”

In this essay (see also website:thuppahi.wordpress.com/2016/02/17/was-the-federal-party-a-separatist-party-from-the-outset-or-not/) I will try to give an account of how the “Federalist” politics of the Ilankai Thamil Arasu Kadchi is seen by me, an outsider who had no real access to the main players, except indirectly.

In my reading, it  is incorrect to claim that Federalism or  Eelam was the clear aim of the 1949 Maradana resolution. Both tendencies existed. The Ilankai Thamil Arasu Kadchi (ITAK) name was deliberate, and satisfied the separatist ginger group of the ITAK, while the “Federal” name in English satisfied the moderate politicians from Colombo-7.  Mr. V. Navaratnam is representative of the important separatist  group inside the ITAK as he was the early theoretician of the ITAK.  He wrote the then well-known book  “Ceylon Faces Crisis”, with an Eelam Map distributed in 1957 [2].  A Separatist Postage stamp was designed by Navaratnam in 1956, and issued in 1961 [3].The ‘separatists’ were not a fringe group inside the ITAK, but its veritable visionary driving force, while the smaller number of Federalists were the restraining force that wielded power initially, purely because of the ‘status’ of the Colombo-7 leaders.  The militant group  pushed forward the tarring of the Sri number plates, and the distribution of wooden pistols among the Sathyagrahi’s on Galle Face in 1957-58. Thus  Satchi Sathiyanandan, a  modern commentator on these events, does not spare the ITAK leaders [4]. Every militant act of the ITAK hardened the attitude of the Sinhalese politicians. Enraged mobs and opportunist looters did the rest [5]. These weakened the moderates in the ITAK, and inexorably drove the ITAK towards an unambiguous separatist policy.

The tussle between moderates and hardliners: Already by the middle of 1935 there were two well-defined groups of Tamil politicians, viz., the hardliners, and the moderates. Ponnanmbalam was  the hardliner and opponent of Universal Franchise, while Mahadeva and others working with DS Senanayaka were the moderates. There was also a “Kandyan Lobby” demanding independent political recognition.  Ponnambalam claimed that (a) the British, using the Sinhalese in the state council discriminated against the Tamils in Jobs and government employment.  (b) He claimed government discrimination in Education, (c) He claimed discrimination in health pointing to the hospitals in Colombo (d) He claimed discrimination as there was no port in Jaffna comparable to the Colombo port. (e) He  objected to restoration of Anuradhapura and other ‘Sinhalese’ archaeological sites claiming discrimination (f) he objected to the Buddhist Temporalities act and clauses in treaties giving `special’ privileges to Buddhism (g) Ponnambalam claimed that Senanayake’s agricultural policies of tank restoration etc  were for the ‘colonization’ of Tamil lands. G. G. Ponnambalam’s solution for the country was to give equal representation (50-50) to the sinhalese and the Tamils who included the minorities with them, instead of the 15 seats that the Tamil constituency would get, according to demographic ratios [6].

Ponnambalam was already known for having triggered the first Sinhala-Tamil riot by an inflammatory speech that he gave in Nawalapitiya, in July 1939 [7]. At the time he was the Tamil ‘Enfant terrible‘. Both Ponnambalam and SWRD had been called ‘pocket Hitlers’ by their admiring supporters, at a time when Hitler’s name had not yet become demonic[8].

Senanayake used the clever scheme of forbidding any young  militant Sinhalese politician (like SWRD) from going before the Soulbury commission and attacking Ponnambalam, to prevent  the matter  going out of his control and causing public riots.  DS  enforced a “boycott” of the Soulbury Commission in public, and wooed it “behind the curtains”. This should be compared with the mishandling of such hot topics by less adroit politicians like John Kotelawala and SWRD who let the “genie out of the bottle”, irrevocably.  Soulbury used the full research power of the Civil Service to demolish the (a)-(g) arguments of Ponnambalam completely and with detailed statistics.  I remember reading D.S. Senanayake’s  inauguration speech of the first parliament of Sri Lanka. for the first time in the 1970s, in the company of a young Historian [9] who also remarked that DS already recognized strong centrifugal threats to the “Ceylonese nation”. It was the genius of Senanayake that prevented an ethnic split in the quest  for Independence.

The ‘two-nations’ concept: When the  Soulbury team rebutted GGP and  totally destroyed Ponnambalam’s political platform, DS Senanayake gave him a  hand and took him into the first Cabinet. That was when SJV declared that GGP is a “Traitor to the Tamil cause” and took over the mantel of the hardliner  from Ponnambalam. SJV was a supporter of the extreme nationalist “League of Tamil Federations” of the 1940s which  distributed a history book claiming that the Tamils had ruled Sri Lanka from time immemorial [10]. Unlike Ponnambalam’s platform which was based on claims of discrimination of the Tamils by the Sinhalese-controlled state council, the ITAK based its claims to ‘Arasu’ on the Concept of Traditional Homelands ruled by the Tamils since time immemorial.  Even today, many political commentators do not seem to understand the great difference in principle between Ponnambalam’s position and that introduced by Chelvanayagam.

It has been said that the  Indian citizenship act was drawn up largely by Sir Kandiah Vaithiyanathan and his team who were determined, among other things, to leave no room for Bracegirdle-type Marxist power politics in the Tea-Estates. However, Chelvanayagam and the ITAK began to use it against D.S. Senanayake and GGP, claiming that it was an act to discriminate against the Tamils. The act required continuous residence for 7 years for citizenship. This is less draconian than what is (and was)  required  in many western countries, in naturalizing immigrant workers.

In an article entitled “Regarding some basic beliefs of Tamil Nationalism which have misled the Tamils”, the dissident Tamil writer Sebastian Rasalingam writes (Sri Lanka Guardian [11]  as follows: “Chelvanayakam and others proposed the two-nation concept (instead of the failed fifty-fifty approach). One aspect of this proposal was to regard the Sinhalese as invaders of the Tamil homeland which had already begun to be defined, for example, with the formation of a society calling itself the “All-Ceylon Aboriginal Inhabitants of Jaffna”, coming into being in May 1940 (Hindu Organ, May 13, 1940). The Ilankai Thamil Arasu Katchchi (ITAK) hoped to use the example from India, where the mass Satyagrahas finally drove out the British, as the weapon to unleash against the Sinhalese. This policy required a deliberate attempt to discredit the Seananayakas and others who stood for the “one-nation of Ceylonese”concept. Collaborators with the Sinhalese automatically became traitors or “thurogis“. Thus it was how GG. Ponnambalam was declared a traitor by the ITAK. With this turn of events, the ITAK was not a pan-Ceylonese party even for appearance’s sake. Its task was to destroy any bridges which existed between the two communities, and insist that the Tamils, with their grander history and destiny, are utterly different from the Sinhalese, and should seek its own “Arasu“.

Sebastian Rasalingam, as judged from his own writings, had come from a highly  oppressed “lower caste”.  He presents a rare but important  point of view regarding Tamil politics. However, his views may need to be moderated as the ITAK was not by any means a monolithic organization in its thinking. However,   unlike what was reflected in the English newspapers, those who have examined  the Tamil-Language newspapers from about 1935 to 1975 have noted the ever-growing strong separatist trend in Northern politics, with Tamil politicians claiming that the Tamil youth do not have jobs because “all the jobs are taken by the Sinhalese in the South”, and presenting the vision of a rosy traditional homeland “run by the Tamils for the Tamils”. Of course, in the South, the Sinhalese politicians claimed that all the jobs have been taken by the Tamils!

In reality, there were many structural reasons for the stagnation of the North. These were, climate, the sparse population in the North (except in the Jaffna area), malaria, refusal of Tamil politicians to upgrade roads, causeways etc., as they feared that this will make “low-caste villagers uppity”, and similar caste politics  [4] playing a role in the stagnation of the North. Furthermore, as Tamils in the North prospered, they moved to Colombo, and if possible to greener pastures  abroad. Even the fact that most of the political leaders of the North lived in Colombo had a role in debilitating the North.  Although GGP claimed that the ‘Sinhalese government’ prevented the development of Jaffna,  he himself opposed the upgrading of Jaffna from an  urban council to a Municipal council as his land-owning political class did not wish to pay higher taxes for their  properties in Jaffna!  Those old debates about the building of causeways, upgrading of urban councils etc.,  are very revealing, as reflected in the Hansard records of that period, where Tamil delegates were at each others’ throats [12,13].

In my opinion the ITAK of the 1949-1970 period had a majority of separatists who were not very powerful and based in the North, while a minority of more moderate Colombo-based anglicized Federalists remained powerful. But the power inside the ITAK moved from the hands of the Federalists into the hands of the  Arasu group, with S.J.V. and E. M. V. Naganathan being more with the Arasu group but increasingly disagreeing with Navaratnam’s direct move towards Eelam as they felt that the Jaffna electorate was not ready for it. However, the glittering vision of an independent “Tamil Nation” must have been more attractive and infectious than the cautious approach to Federalism supported by the moderates in the ITAK.

Thus the  ITAK tactics were not designed at any stage to win the heart of the Sinhalese majority, but more to inflame the ethnic divide. On the other hand, most  leaders of the Sinhalese parties always assumed that the “Tamil question” could be manipulated for their short-term political advantage,  and often assumed that they can `bulldoze their way through’ and in the end force the Tamils to accept their political platform. We see this duplicity in the politics of Mrs. Bandaranaike, and much more blatantly  in J.R. Jayawardene, Chandrika Bandaranaike as well as in the politics of the Marxist parties.

The Marxist parties and their “principled stand” for Parity: The LSSP  supported “parity of status for Sinhala and Tamil”, and many of us who were young people at the time were impressed by their “principled stand” which appeared heroic as their policy seemed electorally suicidal. Thus many of us  became fellow travelers of the Left,  as the Left seemed  likely to provide a non-emotional solution to ethnic saber rattling as well as to many economic woes.

However, much later, two members of the LSSP central committee [14] explained to me independently of each other that their policy was designed for strategic reasons and had nothing to do with “bourgeois principles”. The trade unions controlled by the LSSP in the 1950s were comprised of members who were Sinhalese and Tamils with perhaps a Tamil majority in some unions. Thus Parity of status existed de facto in the unions.  The LSSP expected to succeed Bandaranaike ‘the Menshevik analogue’ within a short time, using the unions as their revolutionary instrument, rather than the electoral process. After the revolution, they hoped to capture the support of the Tea-plantation workers who are also Tamil speakers. Hence the “Parity of status policy” was part of the strategy of the revolution and not a case of “principles”. In fact, by the 1970s the expected revolution had not occurred, and the demographics of the unions had changed, as a Sinhala Senior School Certificate had become sufficient to join the government clerical service. Furthermore, the Tamil leaders had consistently rejected the LSSP and other Left parties which were labeled as the NPPs (“Nalavar-Pallar Parties”) – the UNP was always their favoured Sinhala party. Not surprisingly, and now concerned with electoral tactics, N. M. Perera and Colvin R. de Silva moved to a different strategy in joining  Sirima Bandaranaike. Their  republican constitution, drawn up mainly by Colvin, had no hint of  the “two languages, one nation” proposition so eloquently presented by Colvin only a decade before!

The Sinhala and Tamil Languages have had (officially, but not in prctice)  parity of status since 1988. K. M. de Silva writes [1]: “Modifications initiated between 1956 and 1978, through political necessity (in 1958) and a realistic adjustment to life in a plural society (1978), all but conceded parity of status to the Tamil language with Sinhala. The clauses on language in the constitution of 1978 reflected a recognition of an existing reality. The explicit reversion to parity of status to the two languages, which came in 1987 and 1988 as a part of a political settlement brokered by the Indian government, was also a recognition of this.”

Demographics and power politics: The fact remains that although the Tamils have been  a small minority, they  have been  as powerful as the majority during many important historical decades, under the British and after independence. The percentage of Tamils  is smaller than the 18% Hispanics in the USA, or the similar high percentage of Arab speakers  in France. These minorities have no rights what so ever in comparison to the Tamils of Sri Lanka –  the French Arabs would never dare to ask the Marseillaise to be sung in Arabic, and similarly, no US Governor of Hispanic extraction will dare to propose to sing the US anthem in Spanish. Thus, the recent singing of the National Anthem in Tamil as and  its sporadic use [15] until 2010 can be presented to USA and France, pointing out that Sri Lanka is, and has been, far ahead of them in respecting minority rights!

In Canada the demographic ratio is close to being more even for French and English, and a very different political history applies. At independence the Tamil population in Ceylon  may have been 10 to 15%  (given as 12.5%  by K. M. de Silva [1]) depending on how you define `Tamils’. But their economic and administrative clout at the time was much much higher than the demographics would indicate, and remains so even today. In my view, political planners have to take such factors into account.

The current division in the TNA, with Wigneswaran moving to take up the mantel of the hardliner, there by undermining  Sampanthan is a repeat of what  happened in Tamil politics since the days of the legislative council, and then in the State council. It is also a matter of personal hubris. For Ponnambalam and SJV, being challenged for kingship by the other was a personal affront; and today, perhaps there is a sense that a Wigneswaran does not want to play second fiddle to a Sampanthan for ever.

Federalism as a still-born vision: Reconsidering the issue of Federalism from a completely a-historical, rational point of view, one can argue that Federalism is the optimal solution to Sri Lanka’s ethnic confrontations. However, such reasoning is only of academic interest. The past determines the future and we cannot be a-historical when the Sinhalese and the Tamils insist on  histories that read so differently, although there is  a great common ground  of co-existence and assimilation and also a few epic wars.

Almost all federations (e..g, Swiss, Canadian, etc) started from independent units WANTING to get together (i.e., a centripetal political force). In Sri Lanka, it is a wish to get away and separate (a centrifugal force) that drives the ITAK initiative. Most steps taken by the ITAK seem to have been designed to create fear in the minds of the Sinhalese, instead of reassuring them. That is why Federalism has failed, and will continue to fail to become a reality by popular vote. Perhaps it may be achieved by political manipulation, and then we will have years of “border warfare” to deal with.

Imagine a scenario  where, in 1957, SJV offering to collaborate with SWRD to make  Swabhasha  the language of government, and even offering to join his government and supporting  him against Philip Goonawardena’s attempt to pull him down by daily strikes at the Colombo Port! At that time the Marxists regarded SWRD as the analogue of  Menshevik, and naively believed that their turn to form a government was immediate, as deemed by “historical materialism”. If SJV had followed “Sinhala Marikkar” (Minister of Posts in the SWRD Cabinet)’s tactics, or Thondaman’s tactics, SJV might have had a very different reception from the Sinhala public – but he would have been disowned by the Navaratnam hardliners!  He would have been declared a “thurogi”. Meanwhile, SWRD would be facing the wrath of JR Jaywardene and others who agitated against the Banda-Chelva pact!

Instead of comprehending the true  nature of the 1956 revolution, political actions  of the ITAK antagonized  the Sinhala public and polarized  the ethnic divide [4]. Meanwhile, the tactics of  JR Jayawardene and KMP Rajaratne would have dismayed the moderates in the ITAK, while making the hardliners happy.  Wigneswaran’s recent demands to change the place-name ‘Nagadeepa’ to ‘Nainative’, or the NPC’s charge of ‘Genocide of the Tamils’ by all the governments since 1948 will have the effect (wittingly or unwittingly) of enraging the Sinhala public.  However,  the  push to change the place-name is within the ideology of the “traditional homeland”. Ironically,  while Ptolemy’s 2nd century map gives the name as “Nagadiba”, Mr. Wigneswaran did not  sponsor the classical Tamil place-name “Nakatheev” or “Nakanadu” .  The colloquial form “Nainatheev” seems to have been brought into vogue by  the large Moor population and fisher community that existed in Jaffna at the turn of the 19th century (as  recorded by Captain Percival [16] who lived in Jaffna during that period) !

However, It is reported that after the singing of the National Anthem in Tamil on the Independence day in 2016, Mr. Wigneswaran had, for the first time, visited the Nagadeepa Buddhist temple, and made conciliatory gestures.

Think of the political process that led to the joining of Newfoundland with Canada. Here were two British-Empire English units without the recent bitter history of Sinhala-Tamil relations, and yet the going was very very tough. What is in store for Sri Lanka today is much tougher, and indeed tougher! It will take another 15-20 years for another crop of youngsters to grow up in the North, and there is a possibility that the saber rattlers will hold sway, which means that 2030-2035 period may herald a new spree of Terror that will further debilitate  the Tamil population. However, before that could happen, there is a large group of young Sinhalese who have been kept away from the Wijeweera-JVP-type activities as they have been conscripted members of the army. The TNA and the “civil society” have asked for the de-conscription of the armed forces and the termination of their employment in hotels, retail shops and other activities. Such de-conscription will create a large pool of militant youth who will definitely rise against the present rulers, given current  grim economic prospects. Hence, is Sri Lanka  going to face the rounds of JVP-type terror and anti-terror that occurred in the 1986-1990 era, from about the 2020 onwards? It seems as if history has come full circle!

One cannot talk of Federalism under such conditions, without prior formation of inter-communal bridges.

Constitutional amendments:Given the historical circumstances, the 13th amendment is probably the most that can happen, and that too had to be imposed by external fiat. There are strong arguments for scrapping the 13th amendment and to look for something better, more efficient and more representative. But this seems to be impossible as the PCs  have become an ingrained part of local politics for nearly three decades. Every parliamentarian is beholden to his provincial counterparts for ‘grass-roots’ support, and no party leader will agree to cut the branch that he is sitting on. Sirisena’s current dilemma with the local election show the power of the PCs. So we need to make the most of the 13th amendment as is.

Perhaps the constitution should be modified to abolish the present legislature, and make the elected members of the provincial councils  (which remain intact) subject to a powerful central apex body. The latter should be made up of two delegates (say, the Chief Minister and his deputy) from each provincial council, together with an equal number of  independently elected national delegates based on professions, business and agriculture,   elected from the professional organizations, rather than from the regions. The latter step will ensure 18 well-educated non-parochial non-political legislators in the apex chamber, together with the 18 provincial politicians. The apex chamber will also form the (small) national cabinet elected from among its members, and replace today’s parliament completely.  It will also simplify the present mess of multiple levels of power with local councils, provincial councils and a parliament, with their parasitic hangers on, and with no one really responsible for anything in the existing set up. The development of rapid public transport (electric-train communication and not highways) between different parts of the country is the sine qua non for better economic integration and economic parity of the regions. Economic parity is essential for political parity.

It should also be mentioned that the “language problem” is today a non-problem that has simple technical solutions that have come up  due to  advances in information technology.  The ease of translation of a language like Sinhala to a kindred language like Tamil, or vice versa  is also important.  Hence, although all administrative officers  and service professionals should strive to be trilingual, pursuing  the chimera of trying to make every child trilingual is bound to fail, as we see in the failure of bilingualism in Canada  In Canada, after half a century of pushing bilingualism, immersion classes in schools etc.,  and an expenditure of trillions of dollars, 80% of the anglophones are still monolingual!

Minority language inplementation has not been successfully even in India.[17].

I have outlined in a previous article how we can solve the Sinhala-Tamil language barrier via mobile-phone technology[18].  Incidentally, using modern technology, anyone can “hear” the National Anthem in any language he pleases. Then, when the National Anthem is sung voicelessly as a bit-manipulation process in a computer chip, a Sri Lankan, be he Sinhala, Tamil,  Malay  or a Lankan-Chinese, he should be able to “switch on” to  hear the national anthem in the language that he is emotionally linked to, via his handset!

This should be enough for any one to understand that the “human-rights” concept is often misunderstood. The “equal rights” that every one should have are “equal opportunities” in education, health, housing,  justice, legislative representation, etc., but all are not equal in every circumstance. Unfortunately, no society can provide every service to every body equally, and also to every group equally, unless the groups are equal.


[1] http://www.lankalibrary.com/pol/background.htm

[2] http://dh-web.org/hrsits/VNava-CeylonFacesCrisis.jpeg

[3] http://dh-web.org/hrsits/ITAK-stamp.jpeg

[4] See Satchi Sathiyanandan: http://www.srilankaguardian.org/2008/10/excellent-and-timely-feature-on-tamils.html

[5] Tarzie Vittachchi, Emergency 58: The story of Ceylon race riots.  Andre Deutsch, London (1958). Unfortunately, no commission of inquiry was launched to evaluate damage, compensate victims, or learn from the event.

[6]  An authoritative study of this era is found in  Jane Russell, Communal Politics under the Donoughmore Constitution, 1931-1947.  Tissara Publishers, Sri Lanka 1982)

[7] A summary of this, with references to newspapers of the era may be found in http://dh-web.org/place.names/riot1.htm

[8] Russell 1982, pp 156-157.

[9] Janice Jiggins

[10] Mentioned by S. Rasalingam, Ref. 11, quoting  ‘Hindu Organ’, 13-05-1940

[11] http://www.srilankaguardian.org/2008/03/regarding-some-basic-beliefs-of-tamil.htm

[12] Hansard, 1935, Columns 4015-4028

[13} Bandaranaike’s attempt to make Jaffna a municipal council was abandoned in 1945.

[14] Dr. Osmund Jayaratne, and Eng. C. B. Wijedoru.

[15] D. B. S. Jeyaraj, http://dbsjeyaraj.com/dbsj/archives/45154

[16] Robert Percival,An Account of the Island of Ceylon, Containing its History, Geography, Natural History, with the Manners and Customs of its various Inhabitants,  (1803) https://play.google.com/books/reader?id=8gpXAAAAMAAJ&printsec=frontcover&output=reader&hl=en&pg=GBS.PA20  It provides detailed  information on the coastal areas,  several important maps and charts. The  the last chapter  describes roads in detail.

[17] http://www.thehindu.com/news/national/tamil-nadu/tamil-learning-is-must-for-students-says-government/article6225010.ece

[18]  http://dh-web.org/place.names/posts/triling.pdf


  • Tamil Person and State. Essays, Colombo: Vijitha Yapa Publications, 2014 …ISBN 978-955-665-230-7 ….. 423 pages
  • Tamil Person and State. Pictorial, Colombo: 2014 Vijitha Yapa Publications, 2014 …. ISBN 978-955-665-231-4 …. 293 pages incl. of 164 pp of images




Health camp for lady journalists at Guwahati Press Club

February 21st, 2016

By Our Correspondent Guwahati.

On the eve of International Women’s Day (8th March), the city based Dispur Hospital has organized a health camp exclusively for lady journalists and better halves of scribes on 8th March 2016 (Monday) at Guwahati Press Club. The camp, to be conducted by only female doctors, lady assistants and nurses, will begin at 11 am and conclude by 2 pm.
Acknowledging the contributions of women to the society and also pledging for a global gender parity,  the International Women’s Day is observed globally. The auspicious day encourages women to get together, support each other and learn from each other.
To commemorate the day with a meaningful exercise, Assam’s well known Dispur Hospitals Private Limited under the leadership of Dr Jayanta Bardoloi has taken the noble initiative in association with Guwahati Press Club. Dr Bardoloi also informed that the participating media persons will get the opportunity for general health check-up with hemoglobin & thyroid tests in the camp.

සංවාදයට විවෘතයි යාපනේ දෙමළ රාජ්‍යය හා නිජබිමක සංකල්ප සම්ප්‍රදායික දෙමළ නිජබිම ඇත්තක්‌ද? බොරුවක්‌ද?

February 21st, 2016

ආචාර්ය සූරිය ගුණසේකර  Courtesy ඉරිදා දිවයින

ඊළම පිළිබඳව උතුරේ සිහිනය සඳහා පදනම වැටෙන්නේ, උතුරු පළාත සහ නැඟෙනහිර පළාත සම්ප්‍රදායික දෙමළ නිජභූමි යන සංකල්පය දෙමළ නායකයන් විසින් ප්‍රකාශ කිරීමත් සමඟය. සිංහල ජනතාව විශ්වාස නොකරන සහ දෙමළ ජනතාව විශ්වාස කරන මෙම ප්‍රවාදය එයින් ලේ විලක්‌ බවට රට පත්ව තිබිණි. සංහිඳියාවේ නාමයෙන් හෝ ත්‍රස්‌තවාදය විනාශ කළ පමණින් ඊළාම් සිහිනය බොඳ නොවී රැඳී පවතින්නේ මෙම සංකල්ප ගතවීම නිසාය. විපක්‍ෂ නායක සහ දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ නායකයා වන ආර්. සම්බන්ධන් මහතා විසින් පසුගිය ‘දිවයින ඉරිදා සංග්‍රහය’ට ප්‍රකාශ කරන ලද්දේ තමන් ඉල්ලා සිටින්නේ ඓතිහාසිකව පැවැතෙන දෙමළ නිජ භූමිය බවය. මේ සඳහා වන ප්‍රතිඋත්තර බැඳීම් කිහිපයක්‌ ලැබී ඇති බැවින් මෙම මාතෘකාව සඳහා සංවාදයක්‌ ඇරඹීමට ‘දිවයින’ ඉඩ වෙන් කිරීමට තීරණය කළෙමු. මේ එහි පළමු වටයයි.
පසුගිය පෙබරවාරි 14 දින ඉරිදා දිවයින පුවත්පතේ විපක්‍ෂ නායක ආර්. සම්බන්ධන් මහතා විසින් දෙමළ රාජ්‍යයක්‌ ගැන අදහස්‌ දක්‌වා තිබිණි. එම කරුණු ඓතිහාසික මූලාශ්‍ර ඇසුරින් ගොඩනැංවුණ තොරතුරු නොව ඊළාම් සාහිත්‍යය අයත් මෑත කාලයේ ප්‍රබන්ධ කළ ඒවා වෙති. පුරාණ යාපනය (Ancient Jaffna) නමැති කෘතිය 1919 දී සම්පාදනය කළ රාසනාගයම් මුදලි විසින් ප්‍රකාශ කරන්නේ යාල්පානම් වයිපවමාලෙයි, පරරාජසේකරන් උලෙයි, වයියා පඩාල්, කයිල්‍ය මාලෙයි වැනි පොත්වල ඇති උක්‌ත කතා ගැහැනුන් තම දරුවන්ට නින්ද යනතුරු කියන ලද කතා බවය. මෙම කතා උපයෝගී කරගෙන පේරාදෙණියේ ඉතිහාස කථිකාචාර්ය කේ. ඉන්ද්‍රපාලන් විසින් ලන්ඩන් විශ්වවිද්‍යාලයට 1967 දී ඉදිරිපත් කළ ආචාර්ය උපාධිය සඳහා වන නිබන්ධනය වූ Early
Tamil Settlements in Jaffna කෘතිය සඳහා පී. එච්. ඩී. (ආචාර්ය) උපාධිය ලැබුණි. එහි කියෑවෙන්නේ 1215 කාලිංග මාඝ ආක්‍රමණයේ පටන් යාපනේ වෙනම දෙමළ රාජ්‍යයක්‌ ඇතිවූ බවය. ෙ-. ආර්. ජයවර්ධන හිටපු ජනාධිපතිවරයා විශ්‍රාම සුවයෙන් පසුවන 1996 දී කීවේ මහාචාර්ය කේ. එම්. ද සිල්වා විසින් තමාට විස්‌තර කළ පරිදි උතුර – නැඟෙනහිර වෙනම දෙමළ රාජ්‍යයක්‌ තිබූ නිසා 1987 ඉන්දු – ලංකා ගිවිසුමෙන් එම භූමිය දෙමළ නිජබිම ලෙස පිළිගෙන අත්සන් කළ බවය. දැන් සම්බන්ධන් මහතා ද එම කේ. එම්. ද සිල්වාගේ ඉතිහාසය පොත බලන ලෙස අපට කියයි. එහි ඇත්තේ ඉන්ද්‍රපාලන්ගේ පී. එච්. ඩී. නිබන්ධනයේ ඇති කතන්දර ඉතිහාසයයි.

1. උතුරේ දෙමළ රාජ්‍යයක්‌ පැවතුණි නම් චෝල දේශයේ (තමිල්නාඩුවේ) බදු ගොඩනැඟිලි හා මාලිගා නටබුන්, දේවාල හා කෝවිල්, ගල් කණු, සෙල්ලිපි, මූර්ති හා කැටයම් ආදී පුරාවස්‌තු ද සාහිත්‍ය කෘති ද තිබිය යුතුය. එබඳු කිසිවක්‌ යාපනේ නැත. මන්ත්‍රී මාලිගය සපුමල් කුමරුගේය. නල්ලූර් කෝවිල ඉදිකර වූයේ හයවැනි පැරකුම්බා රජුය.

2. ජැප්නා කිංඩම් යනු පෘතුගීසීන්ට සිදුවූ වැරැද්දක්‌ පමණි. ලංකාවේ සිතියමක්‌ නැති නිසා හා රටේ අභ්‍යන්තරයේ විශාලත්වය හෝ තත්ත්වය නොදත් නිසා ලංකාව විශාල අධිරාජ්‍යයක්‌ ලෙස පරංගීහු සැලකූහ. එම්පරර් ඔෆ් කෝට්‌ටේ, කිං ඔෆ් සීතාවක, කිං ඔෆ් රයිගම, කිං ඔෆ් ගම්පල, කිං ඔෆ් ජැෆ්නා ආදී නම් භාවිතා කළේ එම කිංලාගේ කිංඩම්ස්‌ ද සඳහන් කරමිනි. ඉංග්‍රීසීන් ගෙනවුත් පදිංචි කරවූ දෙමළ කතාකරන්නන් (දෙමළ හා මුස්‌ලිම්) බලාකියා ගැනීම ඔවුන්ගේ යුතුකමක්‌ විය. ඉතිහාසය ලිවූ ඉංග්‍රීසීහු සීතාවක, රයිගම, ගම්පල හලා දමා ජැෆ්නා කිංඩම් හා කිං ඔෆ් ජැෆ්නා පමණක්‌ ඉතිරි කළහ. µ්‍රeන්සිස්‌කෝ නිගරෝ පියතුමා විසින් සම්පාදනය කරන ලදුව ක්‌වේරෝස්‌ පියතුමා විසින් ප්‍රසිද්ධ කළ Temporal and Spiritual Conquest of Ceylon කෘතියේ කියවෙන්නේ කිංඩම් 14 ක්‌ තිබූ බවය. ඒ ඔවුන්ගේ දැනුමේ ප්‍රමාණයයි.

3. යාපනය පාලනය කළේ ජැෆ්නාපටම් හි සිටි මුදලි විසිනි. යාපනය වන ලැහැබ් සහිත කැලෑවක්‌ මිස රාජධානියක්‌ නොවේ. උතුරේ වැදිආරච්චි (වඩමරච්චි) නැඟෙනහිර පස්‌හෙලපාලි (පච්චලිප්පලෙයි), දකුණෙහි තෙන් ආරච්චි (තෙන්මරච්චි) හා බටහිර වැලිගම (යාපනය) යන ආරච්චි වසම් හතර වෙරළ ආසන්නයේ තිබූ කුඩා ජනාවාස හතරයි. මුදලි යනු “මුදල්” යන අර්ථයයි. යාපාපටුනේ රේගු බදු හා වරාය බදු මුදල් අය කළ නිසා ඔහු මුදලි ලෙස හැඳින් වුණ බව ක්‌වේරෝස්‌ ග්‍රන්ථය පවසයි. මාතොටද මුදලිවරයෙක්‌ විය.

4. 1619 දී සන්කිලිගෙන් පෘතුගීසීන් යාපනය අල්ලාගත් විට ගිවිසුමක්‌ අත්සන් කරන ලදී. එය සිංහල හා පෘතුගීසි දෙබසින් සැකසිණ. සංකිලිගේ බිසව බෞද්ධ කාන්තාවකි. ඔහුගේ ඇමැතිවරු දසදෙනාම සිංහලය. අගමැති ආනන්ද අමරකෝන්ය. (ක්‌වේරෝස්‌ ග්‍රන්ථයා

5. යාපනය පාලනය කළ පෘතුගීසි කැප්ටන්ට වැඩි පැමිණිලි ගණනක්‌ ලැබුණේ පරංගි සෙබළුන් විසින් භික්‍ෂූන්ට හා විහාරස්‌ථානවලට අගෞරව හා හානි කරන බවටය. මේ බෞද්ධයන්ගේ පැමිණිලිය. (ලිස්‌බන් කෞතුකාගාර ලේඛන)

6. යාපනය මුස්‌ලිම් වෙළෙඳ නගරයක්‌ බව ක්‌aවේරෝස්‌ පවසයි. සිංහල හා දකුණු ඉන්දියානු වෙළෙඳුන්ද ඔවුන්ට සේවා සපයන්නවුන්ද මලබාර් (දෙමළ) ධීවරයන්aද, තැනින් තැන වූ ජනාවාසවල විසූහ. (ක්‌වේරෝස්‌) ගොවිතැන් ගැන සඳහන් නැත. සිංහලයන් හැරුණු විට ඉතිරි ජනගහනය වූයේ ඉඩම් අහිමි කලින් කලට එන සංක්‍රමණිකයන්ය. (ක්‌වේරෝස්‌)

7. අලිමංකඩින් දකුණෙහි සිංහල රජුගේ නිලධාරීහු පාලනය කළහ. උතුරට ගෙනගිය භාණ්‌ඩවලට බදු අයකිරීම අලිමංකඩදී සිදුවිය. යාපාපටුනින් එන දකුණු ඉන්දීය ආක්‍රමණවලට මුහුණදී පරාජය කිරීමට කිලිනොච්චි අසල රණමඩුව වැව (ඉරණමඩු) ආශ්‍රිත එම යුද ජනපදය අනුරාධපුර යුගයෙහි සිට පැවතුණි. වඩාත් උතුරේ පිහිටි සිංහලයාගේ විශාල වැව හා විශාල ජනපදය එය විය. (ක්‌වේරෝස්‌)

8. ඕලන්ද පාලනය යටතේ යාපනයේදී වෙළෙඳ බෝගයක්‌ වන දුම්කොළ වගාව අරඹන ලදී. මුලදී මේ සඳහා ඉඩම් බද්දට ලබාගත් අතර වැඩිම බදු මුදල වූ රික්‌ස්‌ ඩොලර් 4000 ගෙවන ලද්දේ රත්නසිංහ නම් අයකුටය. (හේග් කෞතුකාගාර ලිපි ලේඛන) පසුව වගාකරුවන්ට ඉඩම්වල අඛණ්‌ඩ අයිතිය ලබාදීම සඳහා 1707 දී “තේසවලමෙයි” නීතිය ඇතිකෙරිණි.

9. ඕලන්ද පාලන සමයේ නැඟෙනහිර පළාත පූර්ණ සිංහල පළාතකි. ෂෂ රාජසිංහ විසින් ත්‍රිකුණාමලයේ ත්‍රිකෝණ කොටුව (ගලේ කොටුව) බඳින ලදී. මේ අසල කොට්‌ටියාරයට ගොඩබැසි රොබට්‌ නොක්‌ස්‌ පියපුතුන් කැඳවාගෙන ගියේ මහනුවර රජු වෙතටය.

10. 1761 යාපනේ දක්‌වන ඕලන්ද සිතියමෙහි චාවාකච්ෙච්රිය අසල (තෙන් ආරච්චි ජනාවාසයේ) කුඩා වැව් 21 ක්‌ දක්‌වා ඇත. මේ තනි සිංහල ජනපදයකි. එමෙන්ම තම දේශසීමාව වූ අලිමංකඩ අසල ඕලන්ද බලකොටුව සිතියමෙහි දැක්‌වේ. ඉන් දකුණ රජුගේ පාලනයයි.

11. මහනුවරට විරුද්ධව ඕලන්දයන් කළ ආක්‍රමණ අසාර්ථකවීම නිසා ජාන් මක්‌කාර් ඕලන්ද නිලධාරියා කළේ දෙමළ අය ලවා වැරදි ඉතිහාසයක්‌ ලියවීමය. ඉල්ලීම පිළිගත් මයිල්වාතනම් පුලවර් විසින් යාල්පානම් වයිපව මාලෙයි ලියා තෑගිබෝග හා මුදලි තනතුරක්‌ද ඕලන්දයන්ගෙන් ලබාගනී. 18 සියවසේ යාපනවාසීන් දැන සිටි කරුණු විජය කුමරුගේ පටන් දක්‌වන්නට ගොස්‌ පුලවර් තම කෘතිය මහා පැටලුම් ජාලයක්‌ කරගෙන ඇත. සම්බන්ධන් මහතා ඇතුළු ඊළාම්වාදීන් ඊට “දෙමළ මහවංශය” යනුවෙන් කියති. එහි එන සෑම කරුණක්‌ම ගොතන ලද ව්‍යාජ ඒවා බව ඔප්පු කළ හැක.

12. උතුරු හා නැඟෙනහිර පළාත්වල (ඊනියා දෙමළ නිජබිමේ) මුහුදුබඩ දිගට ගව්වක්‌ පළල ඇති බිම්පටියක්‌ 1766 දී හඟුරන්කෙත ගිවිසුම මගින් ඕලන්දයන් විසින් ලබාගත්තේ මහනුවර කීර්ති ශ්‍රී රාජසිංහ රජුගෙනි.

13. බ්‍රිතාන්‍ය පෙරදිග වෙළෙඳ සමාගම 1796 දී ඕලන්දයන් සතු මුහුදුබඩ ප්‍රදේශ ලබා ගැනීමේදී යාපනය හඳුන්වන්නේ යාපනේ දිසාවනිය (Jaffna Disawani) යනුවෙනි. ඕලන්දයන් පෘතුගීසීන්ගෙන් ලබාගන්නේද යාපනේ දිසාවනියයි. මේ සිංහල රජුගේ “දිසාව” නමැති යාපනය දිසාවනිය බව පැහැදිලිය.

14. 1818 ඇතිවූ වෙල්ලස්‌ස නිදහස්‌ අරගලය යාපනයටත් මුළු ලංකාවටත් තීරණාත්මක විය. තමනට අවිශ්වාසී වූ උඩරට රදල ප්‍රභූවරුන් සම්පූර්ණයෙන් වාෂ්පකර ඔවුන් තනතුරුවලින් ඉවත් කිරීම බ්‍රවුන්රිග් ආණ්‌ඩුකාර තැන විසින් කරන ලදී, ඉදිරියට පරිපාලනයට සහභාගි කරගන්නා අලුත් පංතිය උතුරේ දෙමළ කතාකරන අය අතුරින් බිහිකර ගැනීමට (Elite
class) ඇමෙරිකන් චර්ච් මිෂනාරින්ව ඉංග්‍රීසි ඉගැන්වීමට යාපනයට යෑවීය. අනාගතයේදී ලංකාවේ පාලක මධ්‍යම පන්තිය උතුරේ දෙමළ උගතුන්ගෙන් ඇති කිරීමේ එම ක්‍රියාවලිය අද ඊළාම් සටන යනුවෙන් හැඳින්වේ. 1818 අරගලය නිසා සිංහලයන්ගෙන් පළිගැනීමේ ක්‍රියාවලිය එදා සිට අද දක්‌වා ක්‍රියාත්මකය.

දෙවැනි කොටස

15. 1640 ක්‌වේරෝස්‌ සඳහන් කළ යාපනේ කැලෑව 1830 ජන. 25 දිනත් එසේමය. යාපනේ කලෙක්‌ටර් (දිසාපති) කෝල්බෲක්‌ට මෙදින එය පැවසීය. ස්‌ථිර ජනගහනයක්‌ නැති රජයේ හෝ පුද්ගලික ඉඩම් නැති ගොවිතැන් නැති කැලෑවෙන් වැසුණු වාරිමාර්ග ක්‍රම නැති යාපන අර්ධද්වීපයක්‌ ගැන කලෙක්‌ට සාක්‍ෂි දී ඇත. එනිසා කෝල්බෲක්‌ යෝජනා කළේ යාපනය දෙමළ කතා කරන්නන්ගෙන් ජනාවාස කිරීම ගැනය. පාරවල් සෑදීමට දකුණු ඉන්දියාවෙන් ගෙනා දෙමළ කතාකරන අය තම 15 අවුරුදු කොන්ත්‍රාත්තුව අවසන් වූ පසු ඔවුන්ගේ රටට නොයවා යාපනේ පදිංචිකරවා ඉඩම් හිමිකම ලබාදී ගොවි උපකරණ, සතුන් හා ගොවිතැන් කිරීමේ දැනුම ලබාදීම නිර්දේශ කළේය.

ඉඩම් අයිතිය සදාකාලිකව ස්‌ථිරකර දීමට තේසවලමෙයි සම්ප්‍රදාය මෙරට නීති පද්ධතිවලට ඇතුළත් කළේ කොමිසමේ දෙවැනි කොමසාරිස්‌ කැමරන්ය. සිංහලයාගේ හිස්‌ මුදුනට මෙසේ ඇණය ගසා ඉන් නොනැවතී ලංකාව පළාත් 5 ට බෙදීය. 1833 දී ඉන් බෙදුණු උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත් අවුරුදු 3000 ක්‌ පැරණි දෙමළ නිජබිම විය. පුදුමය නම් ජයවර්ධන ජනාධිපති එය පිළිගෙන 1987 ජුලි 29 ගිවිසුමට අත්සන් කිරීමය. ජනාධිපතිවරයකුට රට ගැන දැනුමක්‌ තිබිය යුතු බව මින් පෙනේ. ලංකාවේ මුස්‌ලිමුන් දෙමළ කතාකරන්නේ ඔවුන් පාරේ වැඩට ආ අය නිසා බවත් ඔවුන්ද පාරේ භාෂාව  කතාකිරීමට පටන්ගත් බවත් කැප්ටන් ස්‌නයිඩර් පවසයි.

16. උතුරේ බිහිවන නව උගත් මධ්‍යම පන්තියට දේශපාලන බලතලද ලබාදිය යුතු බව කෝල්බෲක්‌ දිටී. එබැවින් ආසියාවේ ප්‍රථම වරට ලංකාවේ ව්‍යවස්‌ථාදායක සභාවක්‌ ඇතිකිරීමට යෝජනා කළේය. 96% වූ සිංහලයන්ට හා 3% වූ දෙමළ කතාකරන අයට දේශපාලන සම තත්ත්වය ලබාදීම ඉන් අදහස්‌ කළේය. ඉංග්‍රීසි උගතුන් දෙමළ නිසා පරිපාලනයේ පහළ මට්‌ටමේ දෙමළ අයට ආනිවාර්යයෙන් හිමි විය.

17. 1880 දී පමණ ඉංග්‍රීසි උගත් සිංහල මධ්‍යම පන්තියක්‌ බිහිවන විට දෙමළ අය දේශපාලනයේ හා පරිපාලනයේ වැජඹුණි. 1874 පී. අරුණාචලම් කේම්බ්‍රි- එම්. ඒ. සමර්ථවී ලංකාවට ආ විට කොළඹ වරාය ජැටියේ සිට ඔහුගේ නිවසට රික්‌ෂෝව ඇදගෙන ගියේ සිංහල ප්‍රභූවරුන්ය. ඉංග්‍රීසි උපාය සාර්ථකව තිබිණි.

18. 1914 දී උගත් ලාංකිකයන්ට තම ඡන්දයෙන් මන්ත්‍රීවරයකු පත්කර ගැනීමට මැකලම් ප්‍රතිසංස්‌කරණ ඉඩදුන් විට සිංහල ප්‍රභූහු තම දොස්‌තර මාකස්‌ ප්‍රනාන්දු පරදවා පී. රාමනාදන්ව ජයග්‍රහණය කරවූහ.

19. දෙමළ නායකත්වය පිළිගැනීම හේතුවෙන් සිංහල, දෙමළ, මුසිල්ම හැම දෙනාම පී. අරුණාචලම් විසින් නායකත්වය සපයමින් 1918 දී ලංකා ජාතික සංගමය පිහිටුවා සභාපතිද විය.

20. අනපේක්‍ෂිත සිදුවීමක්‌ නිසා 1920 මැනිං ප්‍රතිසංස්‌කරණ වලින් දෙමළ දේශපාලන ප්‍රමුඛත්වය බිඳවැටුණි. උගත් ලාංකිකයන්ගේ ඡන්දයෙන් මන්ත්‍රීන් 16 ක්‌ ව්‍යවස්‌ථාදායකයට පත්කර ගැනීමට ඉඩ දුන් විට සිංහල 13 ක්‌ හා දෙමළ 03 ක්‌ තේරුණි. එවිට රාමනාදන් හා අරුණාචලම් සහෝදරවරු ලංකා ජාතික සංගමයෙන් ඉවත් වී දෙමළ මහජන සභාව ඇරඹූහ.

21. 1931 සිට ඩොනමෝර් ආණ්‌ඩුක්‍රමය යටතට සර්වජන ඡන්ද බලය නිසා දෙමළ දේශපාලන බලය තවත් පිරිහී ගියේය. නමුත් දෙමළ පරිපාලන බලය එසේම විය. 1931 දී සර්ව සිංහල කැබිනට්‌ මණ්‌ඩලයක්‌ ද බිහිවුණි. දැන් දෙමළ ඉල්ලීම වූයේ ලංකාවේ පාලන බලය නොව පනහට පනහේ සිංහල – දෙමළ සමතැන් බලයයි.

22. සෝල්බරී කොමිසම මගින් ලංකාවට පාර්ලිමේන්තු ආණ්‌ඩුවක්‌ නිර්දේශ කරන ලදී. එවිට 1946 ජුනිවලදී ආණ්‌ඩුකාර මේසන් මුවර් විසින් සිංහල මහ සභාව, දෙමළ කොංග්‍රසය හා මුස්‌ලිම් ලීගය කැඳවා විමසුවේ “පාර්ලිමේන්තු ආණ්‌ඩුවක්‌ දීමට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලන පක්‍ෂ කෝ” යනුවෙනි. මෙම සිංහල, දෙමළ හා මුස්‌ලිම් සංවිධාන තුන එකතු වීමෙන් වුවද පක්‍ෂයක්‌ සෑදිය හැකි බවට ආණ්‌ඩුකාරයා පොඩි “අයිඩියාවක්‌” දුණි. එය පිළිගත් සිංහල මහ සභාව, ලංකා දෙමළ කොංග්‍රසය හා මුස්‌ලිම් ලීගය එකතුවී තුන්ගොල්ලට 1/3 + 1/3 + 2/3 බල ව්‍යqහයක්‌ ඇති වඅබෝධය පිට 1946.09.06 දින සංවිධාන තුන එකතුකර යුනයිටඩ් නැෂනල් පාටි ලෙස ඉංග්‍රීසීන්ගේ වුමනවාට පක්‍ෂයක්‌ සෑදූහ.

23. දෙමළ මුස්‌ලිම් (1/3 + 1/3 + 2/3) බලය නිසා සෝල්බරි ව්‍යවස්‌ථාවේ 29 වගන්තිය මගින් ලංකාව ගැන සිංහලයාට ඇති අයිතිය වක්‍ර ලෙස නැතිකර දැමිණ. දෙමළ හා මුස්‌ලිම් අයට නැති අයිතියක්‌ සිංහලයාට නැති බව ඉන් කියවුණි.

24. මෙම සිංහල, දෙමළ, මුස්‌ලිම් සම අයිතිය සහතික වීමට සංකේතයක්‌ ලෙස 1951 දී ජාතික සිංහල කොඩිය තුළට මුස්‌ලිම් හා දෙමළ වර්ගයා ද ඇතුළත් කෙරිණි.

25. 1956 දී බණ්‌ඩාරනායක විසින් Sසබය්කැse sය්කක ඉe එයෑ දබැ දසෛජස්‌ක ක්‌බටම්ටැ සබ Ceහකදබ ලෙස සිංහල එක්‌ රාජ්‍ය භාෂාවක්‌ පමණක්‌ කරන ලදී.

26. 1972 දී මැතිනියගේ ආණ්‌ඩුව විසින් රටේ නම ශ්‍රී ලංකා ලෙස වෙනස්‌ කර ජාතිය ශ්‍රී ලාංකික ලෙස වෙනස්‌ කළාය. දැන් 1/3 + 1/3 + 1/3 } 3/3 එවිට ස්‌ථිරය සිංහලයා තවදුරටත් ජාතිය නොව ජන වර්ගයකි. ශ්‍රී ලාංකික ජාතිය තුළ ඔහු 1/3 ක ජන වර්ගයක්‌ වන්නේය. එදා 1833 දී 96% හා 3% පිරිස්‌වලට ව්‍යවස්‌ථාදායකයේ සමාන නියෝජනය ලැබීමට එය සමානය. එමෙන්ම ලංකාව 19 සියවසේ යුරෝපියන් විසින් ශිෂ්ටාචාර කළ රටක්‌ නොවේ.

27. සියල්ල සැකසුණ විට 1976 වඩුක්‌කොඩේ සම්මේලනයේ සිට ඊළාම් සටන ඇරැඹුණි. දේශපාලන පෙරමුණ, සන්නද්ධ පෙරමුණ හා ජාත්‍යන්තර පෙරමුණ (ඩයස්‌ පෝරාව) ලෙස පෙරමුණු 3 ක්‌ සටන සඳහා විය.

28. 1978 ව්‍යවස්‌ථාවෙන් බහුජාතික කොඩිය ව්‍යවස්‌ථා ගත කරන ලදී. ශ්‍රී ලාංකික ජාතියක්‌ මිස සිංහල ජාතිය හෝ සිංහල කොඩිය කතාකළ විට දඩයමට ලක්‌වේ.

29. 1987 ජුලි 29 දින එල්. ටී. ටී. ඊ. සංවිධානයට ත්‍රස්‌තවාදයෙන් බැහැර වී දේශපාලනයට අවතීර්ණ වීම සඳහා පළාත් සභා විසඳුම ලබා දුණි. ඉන්දු – ලංකා ගිවිසුම මගින් ජනාධිපති හා රජය විසින් සම්බන්ධන් මහතා පවසන බොරුව වන උතුරු – නැඟෙනහිර දෙමළ නිජබිම පිළිගෙන අත්සන් කෙරිණි. 2009 මැයි මස LTTE පරාජය වූ පසු දැන් දේශපාලන පෙරමුණ ක්‍රියාත්මකය. ඊට අර්ධ ස්‌වාධීන පාලන ක්‍රමයක්‌ උතුරේ ලබාදී ඇත. දැන් සටන වී ඇත්තේ රටේ බලය උතුරට හා නැඟෙනහිරට බෙදා ගැනීමටය.

1818 සිට 1948 දක්‌වා ඉංග්‍රීසීන් ඉටුකළ කොටස 1948 සිට මේ දක්‌වා වඩාත් හොඳින් ඉටුකිරීමට පසුගිය 68 වසර තුළ මෙරට බලයට පත්වූ එ.ජා.ප. සහ ශ්‍රීලනිප රජයන් විසින් වගබලාගෙන ඇත. 1948 දී නිදහස ලැබුණේ රටට හා ජාතියට ගැළපෙන අන්දමින් රට වෙනස්‌ කර ගැනීමට බව මේ අඳබාලයෝ නොදනිති.

ආචාර්ය සූරිය ගුණසේකර

Demolishing the Tamil Homeland myth

February 20th, 2016

Shenali D. Waduge

Jaffna was a kinglet subject to the Kandyan Kingdom: Military expedition under Mudaliar Attapattu despatched by Kandyan King Senerath to defend Jaffna Tamils from Portuguese conquest in 1619 is further evidence

Why would the Kandyan King Senarath dispatch a military expeditionary force under Mudaliar Attapattu to defend the Tamils against the Portuguese in 1619 AD? The answer is simple. The Jaffna province was a kinglet and tributary of the Kandyan Kingdom. Just as the Centre would rush in if Chief Minister Wigneswaran lands into a spot of bother, likewise King Senarath wanted to safeguard part of his kingdom and sent Mudaliyar Attapattu with some 10,000 Sinhala troops. It is also no different to the Senadhinayaka ordering the Sri Lanka Military to defeat the terrorist LTTE and the country’s soldiers saved close to 300,000 Tamils.

Father Fernao de Qeuyroz’s treatise ‘Conquest of Ceylon’ records that the King sent an army of 10,000 men under the command of Mudaliyar Atapattu to Jaffna. Unfortunately, the King’s expeditionary force lost the battle due to the overwhelming superiority of weapons that the Portuguese commanded and Attapattu himself together with 5000 troops of the King also perished. “This was the last battle for the defense of Jaffna before it fell to European powers and it was fought not by a Tamil army but by a Sinhalese one and much Sinhalese blood was shed for it after the Tamil kingdom had capitulated to the Europeans”.

Queyroz’s book also states:

‘As long as Rajapure (Anuradhapura) was the capital of Ceylon, the whole island was subject to one King”

Queyroz records that when the Portuguese first arrived in Sinhale in 1505  there were 15 ‘kinglets’ subject to the King of Kotte among whom the ‘kinglet of Jaffnapatao was one. That the head of the Kinglets were known as the Emperor and there was only one Emperor in Sinhale and whenever the Portuguese or Dutch referred to Emperor it was to the ruler of the entire country. Another example to deny the separate Tamil homeland myth.

The 15 kinglets were Denavake, Valave, Putelao, Mantota, Tanagama, Muliauali, Triquilimale, Cutiar, Batecalou, Paneva, Vintena, Orupula, Mature, Candea and Jaffnapatao and Kingdom of Cota makes it 16. None of these were ‘independent’ or totally autonomous with sovereign rights or being governed  ‘separately’ and nullifies unfounded calls claiming any independent homeland ever existed.

Sending troops to Jaffna to defend and protect Tamils from a Portuguese invasion of territory under the overall jurisdiction of the Kandyan Kingdom gives numerous other messages.

When the Portuguese under Fellippe de Oliveria were attacking Tamils in the North in 1619 AD, the King of Kandy Senerath did not sit silent or behave like a Nero. He sent his troops immediately headed by Mudaliyar Attapattu who sacrificed his life in a bold attempt to save the lives of Tamils just like close to 30,000 Sri Lankan Troops in the current era made the supreme sacrifice to save the nation from terrorism. The King of Kandy sent his men to fight the Portuguese invasion of Jaffna because the North was part of the King’s Kingdom just like Sri Lanka’s Senadhinayaka did in 2009.

What were the consequences of the defeat of the Sinhala Army under Mudaliar Attapattu sent by King Senerath to protect the Tamils of Jaffna from the Portuguese?

Portuguese Inquisition in Jaffna

It resulted in an extension of the brutal and inhumane Portuguese Inquisition into Jaffna. The Portuguese Inquisition was already in full swing in both Goa and the Western Coastal areas of Portuguese Ceylon. Fellippe de Oliveria, the Portuguese conqueror of Jaffna, destroyed 500 Buddhist and Hindu temples in the Jaffna province. Fellippe de Oliveria punished all those who practiced anything non -Christian. This is the fundamental basis of the Catholic Inquisition. Punish all those who are different by religion or thought and practiced another faith. Homogeneity was compulsory. No room for pluralism. The respect for the human rights of the Tamil Hindus was honoured in the breach by the Catholic Portuguese.

The Society of Jesus (Jesuits) – a Roman Catholic missionary group, constructed nearly 30 Catholic churches by vandalizing and demolishing Hindu temples. Oliveria introduced compulsory proselytizing – a basic feature of the Catholic Inquisition. Franciscan Friars converted more than 6000 Tamils to Christianity (Prof. Endagama)

The Buddhist Sinhalese looked after the minority Tamils in the past in areas under their control with full respect for the religious rights of the Tamil Hindus. In contrast the Catholic Portuguese forced their religion down the throats of others who subscribed to another set of religious beliefs.

Magnanimity of King Senerath

The Sinhalese came to the rescue of the Muslims as well. When Muslims who were treated as aliens and non – citizen traders and were being hounded and killed by the Portuguese almost at every turn, it was the Sinhala Buddhist King Senerath who again came to their rescue in 1626. The King not only gave them shelter but even provided means of livelihood. The King of Kandy settled some 4000 Muslims in Batticaloa because the East of Sri Lanka was an integral part of the Kandyan Kingdom.

Had the Buddhist King Senerath not given protection and shelter to the Muslims fleeing the Portuguese controlled areas of the country by admitting them to the Kandyan Kingdom, what would have been the plight of the local Muslims?

The track record of the Portuguese and Spanish in South America and Africa is horrific. They destroyed wholesale the ancient Civilizations of the Incas, Aztecs, and Mayans. Hundreds of thousands of innocent people were massacred in cold blood. Muslims in Ceylon may have been subject to a genocide or annihilation by the Portuguese given what the Portuguese did to the Muslims in Goa. All Muslim males above 16 years of age were killed and all the Muslim women ( known as White Muslims) were captured and enslaved as mistresses or concubines of Portuguese soldiers.

What the Germans did to the Jews in World War Two is known as the “Final Solution of the Jewish Question” (in German “Endlö-sung der Judenfrage”).

This is nothing new when one examines European conquest and treatment of black, brown and yellow people during the last 500 years.

Human Rights Discourse – Hypocrisy of the West

Preaching Human Rights today by the very same colonial countries is just a smokescreen to conceal their dark past of genocide of native people, mass murder and crimes against humanity.

It was only in 1815 that the Muslims in Sri Lanka were first officially allowed to own land and property in Sri Lanka. Muslims as part of the Sri Lankan polity officially began to be counted from 1815 onwards only because prior to that they were designated as aliens and treated like foreigners, intruders or persona non grata.   Neither the Portuguese nor the Dutch gave them any recognition given the historical enmity of Christians towards Muslims that developed during the Crusades. This enmity continues in various degrees even today.

Donald Trumps diatribes against Muslims in USA constitute the latest manifestation of this perennial conflict between these two Abrahamic religions.

Moreover, the Portuguese & Dutch records referred to Tamils as Malabar (coming from India’s Malabar coast) and this changed only in 1911 when the British introduced for the first time the term ‘Ceylon Tamils’ under the influence of Ponnambalam Arunachchalam then Registrar General who compiled the National Census Report in 1911. 

Therefore Tamil politicians can only refer to period after 1911 refering to themselves as Ceylon Tamils because prior to that Tamils were known as those that had originated from South India. Is this why the Eelam campaign which originally kick started in Tamil Nadu was re – launched and rebranded in Sri Lanka boosted by the TULF/ITAK resolutions and forced upon Sri Lanka via the Indo – Lanka Accord of 1987?

We have given a few more examples to demolish the Tamil homeland myth and to showcase that while there were kingdoms or rather kinglets none of these were running separately as sovereign nations or independently of the whole country. At no point in time have parts of Sri Lanka functioned independently or separately other than when Portuguese and Dutch were ruling parts of Sri Lanka while the rest came under the Sinhala Emperor. It also reiterates a reminder to those drafting the constitution to be mindful of not including any clauses that changes this long standing status quo.

Shenali D. Waduge


පාවෙල් කොර්චාගීන් ගේ ගමට ගියෙමි

February 20th, 2016

නිවෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග

කොලායි  ඔව්ස්ට්‍රොව්ස්කිගේ වානේ පන්නරය ලැබුණු හැටි  කෘතියේ එන පාවෙල් කොර්චාගීන් චරිතය බොහෝ දෙනෙකුට විශාල බලපෑමක් ඇති කල බව  කීවේ  නම් නිවැරදිය.  අප පාවෙල් කොර්චාගීන් හඳුනා ගත්තේ දැදිගම වී රොද්‍රිගු හරහාය.    පාවෙල්  කොර්චාගීන්ට   අපි දශක ගණනාවක් පුරා ආදරය කළෙමු.  සැබවින්ම ඔහු අපගේ වීරයා  සහ  පරමාදර්ශය විය .  ඔහු ජීවත් වුයේ කෙටි කාලයකි.  එහෙත් පරාර්ථය , කැපවීම   සහ නොපසුබස්නා උත්සාහය   ජීවිතයේ හරයන් කරගත්  පාවෙල් මිනිසුන්ගේ හදවත් තුල තවමත් ජීවත් වේ.

පාවෙල් කොර්චාගීන්  යන සාහිත්‍යම චරිතය සහ නිකොලායි  ඔව්ස්ට්‍රොව්ස්කි යන සැබෑ චරිතය බොහෝ දුරට එක සමානය. ඔව්ස්ට්‍රොව්ස්කි වානේ පන්නරය ලැබුණු හැටි  කෘතිය තුලින් ඉදිරිපත් කලේ  ඔහුගේම චරිතයයි. එම නිසා  පාවෙල් කොර්චාගීන් සහ නිකොලායි ඔව්ස්ට්‍රොව්ස්කි එක අයෙකු ලෙසට සැලකුවාට වරදක් නැත.
ගිනි   උදුන් මොළවන දිළිඳු ගැටවරයෙකු  සිවිල් යුද්දයෙන් පසු   මිනිසෙකු බවට පරිවර්තනය වූ  අයුරු  නිකොලායි ඔව්ස්ට්‍රොව්ස්කි පාවෙල්ගේ චරිතය හරහා පෙන්නා දුන්නේය.   ළමා පාවෙල් පුජකයාගේ පිටි වලට දුම්කුඩු මිශ්‍ර කළේය, කුඩා කාලයේම දරිද්‍රතාව හා සමාජ විෂමතාව හඳුනාගත් ඔහු පොහොසත්  හා අහංකාර වික්ටර්ට හා නෙලීට   වෛර කලේ ඔවුන් දුප්පතුන්ගේ දුක නොහඳුනනන් නිසාය.
පාවෙල් කොර්චාගීන් රළුය, නුරුස්නා  සහගතය, මදාවිකම් කළේය.  එහෙත් පාවෙල් තුල  සංවේදී  මනුෂයේකු  සිටියේය. ඔහුගේ  දඩබ්බර වැඩ වලට  ආදරය කල    තෝන්‍යා  ඔහුගේ ප්‍රථම ආදරවන්තිය  වුවාය. පාවෙල්   පැවසූ පරිදි ඇයට කම්කරුවෙකුට ආදරය කිරීමට හැකි වුවද ඔහුගේ අදහස් වලට ආදරය කිරීමට නොහැකි වුවාය. එමනිසා ඔවුන් දෙදෙනා  දුරස්ථ  වූහ​.
කොම්සොමෝල් වියාපාරය හරහා ළදරු සෝවියට් දේශය ගොඩ නැගීමට  පාවෙල් අපමණ කැපකිරීම් කළේය, එක දිගට ශීත කාලයේ   එළිමහනේ  වැඩ කළේය, පෝලන්ත හමුදා  සහ ප්‍රති විප්ලව කොටස් වලට එරෙහිව සටන් කළේය. අවසානයේදී ඔහු   ස්නායු රෝගයකට ගොදුරු විය. අංශබාගය නිසා ඔහුගේ දිවිය ඇඳට කොටු විය.  බලාපොරොත්තු බිඳ වැටීම හේතුවෙන් ජීවිතය නැති කර ගැනීමට උත්සහ කලද අවසානයේදී ඔහු අලුත් අවියක් ගෙන සටන් බිමට  පැමිණියේය. තුවක්කුව වෙනුවට ඔහු පෑන අතට ගත්තේය. ඔහු තමා වටා තිබු අයෝමය වලල්ල බිඳ දැමීය.
කුණාටුවකින් උපත ලද්දෝ ඔහුගේ පළමු නවකතාව විය. එහි සාර්ථකත්වය හරහා ඔහු තම අවසාන සහ ලෝක ප්‍රකට නවකතාව රචනා කළේය. එය වානේ පන්නරය ලැබුණු හැටි නම් විය. වානේ පන්නරය ලැබුණු හැටි රුසියානු මූලකෘතියේ  පරිච්ඡේද කීපයක් රුසියන් බසින් මම කියවා තිබේ. එහෙත්  දැදිගම වී රොද්‍රිගු ගේ සිංහල පරිවර්තනයද අසම සමය​. රුසියානු හදවත ආයාසයකින් තොරව තේරුම් ගැනීමට හැකි වන ලෙස  වානේ පන්නරය ලැබුණු හැටි කෘතිය දැදිගම වී රොද්‍රිගු විසින් පරිවර්තනය කොට තිබේ.
නිකොලායි ඔව්ස්ට්‍රොව්ස්කි නොහොත් පාවෙල් කොර්චාගීන් ළමා සොල්දාදුවෙකු විය​. ඔහු ස්ව උත්සහයෙන් ඉගෙන ගත්තේය​. විප්ලවයේ රොමාන්තික පාර්ශවය මෙන්ම එහි බියකරු බවද ඔහු ඉඟි කරයි. එසේම නිලධාරීවාදයට යටවන කොමියුනිස්ට්වාදීන් , ස්ත්‍රීන් දූෂණය කරන අධමත්වය සහ දූෂිත බව පක්‍ෂ සාමාජික පත්‍රයෙන් වසන් කරන කොමියුනිස්ට්වාදීන් ගැනත් ඔහු ලිවීය​.
විප්ලවයෙන් පසු වික්ටර්  , නෙලී සහ ෂූරාගේ තත්වය ගැන ඔහු ඉඟියක් කරයි. ඔවුන් ෆීලික්ස් දෙර්ශීන්ස්කිගේ චෙකා භටයන් අතින් මිය යා යුතුය නැතහොත් පිටුවහල් විය යුතුය​. බොල්‍ෂවික්වාදීන් ගේ Terror against Classes  යන මෙහෙයුම ගැන නිකොලායි  ඔව්ස්ට්‍රොව්ස්කි පෙන්වා දෙයි. (නිකොලායි ඔව්ස්ට්‍රොව්ස්කිගේ මුල් කෘතියේ සමහක් පිටු ප්‍රකාශකයන් විසින් සංස්කරණය කොට තිබේ)
මෙම කෘතිය මගින් ඔහු චරිත බොහෝ ගනනක් ඉදිරිපත් කරයි.  සට කපට තරබාරු පූජකයා දෙවියන් පෙන්වා   භක්තිමතුන් රවටා මෙලොව සැප විඳින්නෙකි. ශුක්‍රායි ෆියදෝර් ආකෘතික නාවික භටයාය​. ඔහුගේ සහෝදරයා වන ශක්තිමත් අර්ට්‍යොම් පසුකාලීනව පවුල් බරින් වෙහෙසෙන්නෙකි.
1987 වසරේදී මම  නිකොලායි  ඔව්ස්ට්‍රොව්ස්කි උපන්   යුක්‍රයිනයේ   ශේපිතොව්කා  ගම්මානයට ගියෙමි. 1987 කාලය වන විටත් එහි පිටිසර ගතිය බොහෝ දුරට දක්නට තිබුණි. ඔහු තරුණ කාලයේ වැඩ කළ කියෙව් නගරයට ද මම ගියෙමි. කියෙව් නගරයයේ ඔහු දුම්‍රිය කම්කරුවෙකු විය​. 1993 දී මොස්කව් වලදී ඔව්ස්ට්‍රොව්ස්කි අවසන් කාලයේ  ජීවත්වූ  නිවසද    දුටුවෙමි. නමුත් එම නිවස ඇතුලට යාමට මට නොහැකි විය. ඒ පිලිබඳව  මම අද  කනගාටු වෙමි.
නිකොලායි  ඔව්ස්ට්‍රොව්ස්කි පිලිබඳව  මට එක ගැටලුවක් තිබේ.  ඔහු ස්ටාලින්ගේ කුමන්ත්‍රණ  දේශපාලනය හඳුනා ගැනීමට අපොහොසත් විය. ඔහු ස්ටාලින් හැඳින්වුයේ සමුර්ධිමත්   යුගයකට අපව ගෙන යන සදාදරණීය නායකයා වශයෙනි . ඇතැම් විට  ස්ටාලින්ගේ   තත්‍ය   ස්වභාවය  දැකීමට   ඔහුට නොහැකි වුවා විය හැක. එහෙත්   1936 දී  ඔහුගේ මරණය සිදුවන විට විටත් ස්ටාලින් දස දහස් ගණනින්   ජනයා ගුලර්ග් වහල් ශ්‍රම කඳවුරු වලට ගාල් කරමින් සිටියේය.
වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

Is the United Nations racist?

February 20th, 2016

RAMESH THAKUR Courtesy The Hindu

Western countries occupy almost all powerful and big-budget posts in the organisation, and sadly developing countries, despite their numbers, have allowed the bias to persist

Ask it quietly, but ask it we must. Is the United Nations racist, either deliberately or unconsciously? Many years ago, the late Sergio Vieira de Mello, universally admired as one of the brightest and best U.N. officials, was pulled out of the Balkans because the Europeans would not accept a non-European as head of the U.N. mission there. This despite the fact that in personality, outlook and ways of thinking, he was more European than most Europeans. Their stance might have had credibility if, by the same logic, Europeans excused themselves from serving as heads of U.N. missions outside Europe. In fact, westerners dominate this category.


We have seen the same double standard, rooted in the belief in the innate superiority of the westerners, in the choice of the chief executives of the World Bank and the International Monetary Fund. The former is always headed by an American. On any objective measure, the U.S. nominee last year would not have made it to the short list against the other two main candidates from Africa and Latin America. But under the cosy EU-U.S. arrangement, the American candidate got the job. This causes neither Americans nor Europeans to blush when they lecture others on good governance norms.

When Dominique Strauss-Kahn had to resign in the wake of a sex scandal, his successor as IMF chief was another French nominee. Again without blushes, where all the years previously they had justified the self-serving arrangements on grounds of how well Europe had done economically, this time it was because only a European could understand the grave crisis afflicting the eurozone and lead the IMF.

The position of U.N. Secretary-General (SG) is protected against such shenanigans by the rotation principle whereby each continent gets its turn for the top job. But almost all the top U.N. posts after that, at the ranks of deputy, under and assistant secretary-general, are within the personal discretion of the SG to fill. The same applies to the large number of his special representatives and envoys.

Unlike the parliamentary system of government, the top ranks of this international civil service are not filled by career officials. Instead the practice is closer to the U.S. system where the President gets to choose his own senior people. But in the U.S. system, senior appointments, including ambassadors, are subject to independent confirmation by the Senate. The U.N. practice does not have any comparable check on whimsical and unsuitable appointments.

Ban Ki-moon has been commendably conscious of and good at appointing women to the senior ranks. But both he and the system are yet to be sensitised to the fact that the top-level under-representation of non-westerners is even worse. The situation persists not just because western donor countries use money power and are more focused in lobbying for their nationals. An even more telling explanation is that the developing countries fail to act in pursuit of their collective interest, are not equally committed to backing their own, and do not wish to jeopardise their own individual chances of a cushy U.N. post.

Remarkably, many commentators seem to believe that the alleged waste, inefficiency and corruption in the U.N. system is rooted partly in affirmative action policies that prioritise incompetent and unqualified personnel from developing countries in recruitment and promotion. When I looked into the statistics almost a decade ago, I was astonished at the reality as compared to the myth. Almost all the powerful and big-budget senior posts in the Secretariat and in the U.N. system are filled by westerners, including peacekeeping, political and humanitarian affairs, management, development and environment programmes, children’s fund, refugees, etc. I suspect that for the same ability, qualifications and experience, western U.N. officials can expect to retire two ranks higher than the rest.

Asians contribute about half the U.N.’s total peacekeepers and one-quarter of its regular and peacekeeping budget (although most of this comes just from Japan). They have also suffered around one-quarter of total U.N. peacekeeping deaths. Yet a decade ago, two-thirds of senior peacekeeping officials were westerners. In the U.N. Secretariat overall, Asians comprised a mere 17 per cent of senior U.N. staff at the grades of director and above. This for a continent that accounts for well over half the world’s population, is not short of experienced and sophisticated diplomats, and has many high achievers. Between them, Canada and the U.S. had the same number of senior staff in the Secretariat as all of Asia, when they account for 5 per cent and 60 per cent of the world’s population respectively.

I no longer have access to U.N. data and cannot guess what the numbers might be today. But another set of figures is publicly available. A decade ago, Asians comprised a mere 12 per cent of high-level representatives. Today, according to the list available on the U.N. website, of the total of 94 special representatives/envoys of the SG, 16 per cent are Asian, 30 per cent African (almost all dealing with African crises), 2 per cent from Latin America and the Caribbean: and 52 per cent from Europe, North America and Australia with nine out of ten of them dealing with non-western and global problems. This is like western scholarship. If you are western, you can tackle any topic or region. If you are non-western, you are expected to inhabit the intellectual ghetto of your own country or continent.

Consider three specific examples. To avoid being misunderstood: my comments do not apply to particular individuals. I am interested only in the patterns of over and under-representation and the consequences for the U.N.’s legitimacy and effectiveness. We would have been rightly outraged if the first two heads of U.N. Women had been men, no matter how capable the individual might have been.

Why is there no matching outrage and unacceptability when the head of the Development Program is a westerner? No matter how well intentioned, they cannot possibly know the political and social imperatives driving development strategies and policies. This is compounded by having an American as a special adviser on development goals. A practising economist from a developing country would be an infinitely superior choice, instead of people whose knowledge of development is derived from books or as an aid donor. The developing-country background and experiences of Mahbub-ul Haq and Amartya Sen were crucial, not incidental, to the emergence and enduring appeal of the notion of human development.

The only part of the system that has its global headquarters in Asia is the U.N. University. Only one of its six chiefs to date has been Asian, when equity and justice would have seen only one non-Asian. On every table of university rankings, the Asian universities (although not, alas, Indian universities) have made the most dramatic progress. Asian university presidents and vice chancellors must be doing something right. How then to explain the bias against them?

Or take a third example, the responsibility to protect (R2P). The likely sites and targets of intervention in the foreseeable future will be developing countries. It is their people who will suffer if mass atrocities being committed are not stopped, or if geopolitical and commercial interventions are masked in humanitarian language. Conversely, people in developing countries will primarily benefit if interventions are motivated mainly by humanitarian concerns and executed responsibly. The interveners can come from advanced and/or developing countries. Conversations on R2P should occur therefore first among the civil societies and governments of developing countries, and secondly between developing and advanced countries.


And the SG’s special adviser on R2P should be a powerful (public) intellectual from the global South. Instead we have had an American and now a Canadian. This is not going to help as sentiment firms that the norm, in whose origins Africans (Kofi Annan, Francis Deng, Mohamed Sahnoun) have played the most crucial roles, is being hijacked and appropriated by the West to serve the old and discredited humanitarian intervention agenda, or to pursue regime change (Libya, Syria).

Why, with numbers to put a stop to it, do developing countries put up with such clear and heavy bias and permit it to persist? One dispiriting answer might be that a particularly insidious consequence of the century of European colonialism is that non-westerners have themselves internalised the sense of racial superiority of westerners. My own extensive experience suggests that the immigration, customs and security officials in developing countries are more obviously racist than in the West.

Part of India’s national identity is the self-belief in being a champion of developing countries. Is it prepared to take the lead in demanding an explanation-cum-correction of this anomaly in the U.N. system?

(Ramesh Thakur, a former senior U.N. official, is professor in the Crawford School of Public Policy, Australian National University)

Courtesy: The Hindu

Comments (selected)

1)  The author has used a very good reasoning. Racism is so loosely spread in the
western society. The west could only build institutions that can serve its end. Hence,
it does not surprise to say that the UN is racist. All the institutions spread from or via
the western society are mostly racist. We can see how disturbed they are when the
reversal happens. Of course the reversal is hard to come by. Even if it happens the
power centre is elsewhere. This can all the more benefit them to further their
agenda. United Nations in every sense is nothing but UNITED WESTERN NATIONS!

from:  A. Raj

Posted on: Jul 19, 2013 


I agree with the author. for me the problem lies with disunity among
the developing countries. when India proclaims itself being a champion
of developing countries is its just self belief but not true. because
in recent times it did not use the platforms like UN Security Council
as a non-permanent member to protest or just raise some very important
global problems, especially in the garb of R2P, human rights
violations and regime change in Libya and continuous Western efforts in
Syria do so.therefore India should do much more home work before eyeing
on global leadership as permanent member of the UNSC and declaring
itself as a leader of the developing countries.

from:  Santhosh Juvvaka

Posted on: Jul 19, 2013 at 10:42 IST

The report is not shocking as we know world bodies created for global help have always been dominated and manipulated by American and Western powers in order to keep their sense of superiority safe.

from:  Khaleelulla Khan

Posted on: Jul 19, 2013 at 10:41 IST

Racism is not only one reason for the westerners filling up top positions in UNO. It is power and money. They are used to these positions for long and do not easily let go of it. that s the reality…

from:  raghav uchil

Posted on: Jul 19, 2013 at 10:36 IST

Firstly the concept of the United nations. is a hoax. Perpetrated by neo fascist western nations as a means of twentieth century colonial imperialism, where the institutions concerned, is actually a tool to implement legal terrorism, legal blackmail and legal subjugation of world opinion to western opinion.,using the age old method of carrot and stick.what is the alternative?unfortunately,there is no cut and dried solution,no human conceived sociopolitical philosophy will do,but,only that which makes you fear the consequences of even the trivial act you commit,can affect a change!

from:  Dr N M SUDHIR

ජවිපෙ ‘බොක්සින් න්‍යායෙන්’ ජනතා සංගමයේ 19ක් මරුට

February 20th, 2016

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

හැත්තෑ එකේ අප්‍රේල් කැරැල්ලෙන් පසු දේශපාලන සිරකරුවන් 1977 නොවැම්බර් 22 සහ ඒ ආසන්නව නිදහස් කිරීමෙන් පසු ජවිපෙට බාහිරව ක්‍රියාත්මකවූ විවිධ විප්ලවවාදී කණ්ඩායම් සමූහයක් රටතුළ ප්‍රබලව ක්‍රියාත්මක විය. ගාමිණී යාපා ප්‍රමුඛ පෙරදිග සුළඟ ව්‍යාපාරයද, කල්යානන්ද තිරානගමගේ ගිණි පුපුර කණ්ඩායමද, ශන්මුගදාසන්ලාගේ මාවෝවාදී ව්‍යාපාරයද, ටී.බී සුබසිංහගේ බෑනාවූ නිහාල් පෙරේරාගේ දේශ විමුක්ති ව්‍යාපාරයද, 71 කැරළිකරුවන්ගෙන් පිරිසක් එක්වී සිටි ජනතා සංගමයද, මහින්ද වි‍ජේසේකර 1976දී නායකත්වය දෙන ලද මහජන විමුක්ති පක්ෂයද, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජාතික පෙරමුණ බවට 1976දී පත්වූ ධර්මසේකරගේ මෘතෘභූමි ආරක්ෂක සංගමය ඇතුළු කිහිපයක් ඒ අතර විය.

Dharman Wickremaratneධර්මන් වික්‍රමරත්න විසිනි.

මින් මුල්තැන ගත්තේ 1971 කැරළිකරුවන් 67ක් එක්වී 1977 දෙසැම්බර් 12 වැල්ලවත්තේදී ආරම්භ කල ජනතා සංගමය වේ. ඔවුහු කැරැල්ල තුළ ලැබූ අත්දැකීම්ද, සිරගෙදර තුළ ඇතිවූ විවාදයෙන් ලැබූ ආලෝකයෙන්ද පන්නරයක් ලබා තිබිණි. ජනතා සංගමය ප්‍රථමවරට 1978 මැයි දිනයක්ද සැමරූ අතර ජනතා අරගලය නමින් ප්‍රකාශයක්ද එළි දැක්වීය. මින් කලින් සඳහන් කල විප්ලවීය කණ්ඩායම් සහ කල්ලි බොහෝමයක් කැඩී විසිරී ගිය අතර සමහරක් දියවී ‍ගියහ. ජනතා සංගමය මගින් ජවිපෙ බොහෝ වැරදි පෙන්වා දෙමින් ජවිපෙට වෙනස්ව දෘෂ්ටිමය, දේශපාලනමය, සංවිධානමය අතින් කටයුතු කරමින් ඉදිරියට ගියේය.

dharman2002160271 අප්‍රේල් කැරළිකරුවන්ගේ සංසදය ඇරඹූවේද ජනතා සංගමයේ මැදිහත්වීමෙනි.

ජනතා සංගමයේ සාමාජිකයන් සහ හිතවතුන් අතර 300කට ආසන්න පිරිසක් 1986 වන විට සිටි අතර ඉන් ජනතා සංගමයේ මුල් පෙළේ ක්‍රියාකාරිකයින් වශයෙන් කටයුතු කල 1971 අප්‍රේල් කැරළිකරුවන් අතර පහත සදහන් අය සම්බන්ධ වී සිටියහ. සුනන්ද දේශප්‍රිය(මහ නඩුවේ 5 විත්තිකරු), නිහාල් ආනන්ද පෙරේරා(මහ නඩුවේ 19 විත්තිකරුය. සන්නද්ධ අංශයේ ප්‍රමුඛයින් 5 දෙනාගෙන් එක් අයෙකි. අප්‍රිකානු රටක් වන ලෙසෝතෝහි 1983 සිට ජීවත් වේ. කලක් වන තුරුම ජනතා සංගමයට එතෙර සිට අනුග්‍රහය දැක්වීය), ප්‍රේමපාල හේවාබටගේ(මහ නඩුවේ 38 විත්තිකරු), වසන්ත දිසානායක(පොඩි දිසා 71 කෑගල්ල දිස්ත්‍රික් උප ලේකම්වරයෙකි), පැට්‍රික් ප්‍රනාන්දු(පින්දෙණිය පොලිසියට ප්‍රහාර එල්ල කිරීමේ මූලිකයාය), කුරුණෑගල වෛද්‍ය රාජේන්ද්‍ර විජේතුංග, තඹුත්තේගම කරුණාරත්න(නොච්චියාගම පොලිසියට පහර දුන් අයෙකි), වාරියපොල ජේමිස් ඇතුගල, ජේ සමරතුංග නොහොත් බෝල සමරේ(විල්පත්තුවට පලාගිය කණ්ඩායමේ නායක), වඩුතන්ත්‍රි‍ගේ සිසිල් චන්ද්‍ර(මහ නඩුවේ 14 විත්තිකරු), තුල්හිරියේ එච්.පී ආරියදාස (වරකාපොල පොලිසිය සහ තුල්හිරිය යුධ හමුදා අනු ඛණ්ඩය යටත් කරගත් නායකයාය), හිරියාල ටී.බී. විජේසූරිය, හලාවත නීතිඥ මහින්ද ජයවර්ධන හෙවත් බුලට් මහින්ද(කුලියා‍පිටිය පොලිසියට පහරදුන් කණ්ඩායමේ නායකයෙකි), අකරගම ෂෙල්ටන් වීරසිංහ, බර්ටි රංජිත්(යාපනයේ සිරගෙදර ප්‍රහාරයේ මූලිකයෙකි. 1980 සිට ජර්මනියේ ජීවත්‍ වේ), අනුරාධපුර විජේරත්න රත්නායක හෙවත් කළු විජේ(රාජාංගනය පොලිසියට පහරදීමේ නායකයාය) වේ.

dharman20021603ජනතා සංගමයේ නිල නොවන ඉහළ නායකයින්වූ වමේ සිට, නායක ප්‍රේමපාල හේවාබටගේ(71 මහනඩුවේ 38 විත්තිකරු), න්‍යයාචාර්ය වසන්ත දිසානායක නොහොත් පොඩි දිසා(71 කැරැල්ලේ කෑගලු දිස්ත්‍රික් උප ලේකම්) සහ බහුජන සංවිධාන සම්බන්ධීකාරක පැට්‍රික් ප්‍රනාන්දු(71 පින්දෙණිය පොලිසියට ප්‍රහාර එල්ල කිරීමේ මූලිකයා).

එමෙන්ම ජනතා සංගමයේ සාමාජිකයන් අතර ගොනුවී සිටි 1971 අප්‍රේල් කැරැළිකරුවන් අතරින් තවත් පිරිසක් මෙසේය. තලාතුඔය සෙනෙවිරත්න, විල්බට් පෙරේරා, කෑගල්ලේ ඥානතිලක විජේසිංහ, උතුවන්කන්දේ ටී.කේ. සේනාරත්න නොහොත් ඉලුක්, කොට්ටේපොල විමලසිරි නවරත්න, නන්දසේන සිල්වා, කෑගල්ලේ උදේනි බන්දුල, කැගල්ලේ විපුලසේන, පාලිත චාම්දාස්, මහරගම කීර්ති විජේසිංහ, මොණරාගල ප්‍රේමසිරි ගමගේ, කෑගල්ලේ සරත් ප්‍රනාන්දු, කුරුණෑගල වදුරැස්සගම ගුණපාල පතිරාජ, අටාල සෝමතිලක, හලාවත ටෙනිසන් ලියනාරච්චි, මිල්ටන් ලියනාරච්චි, වරකාපොල නියදුරුපොල ගුණතිලක, හිගුරක්ගොඩ එම්.කේ. ජයතිස්ස නොහොත් කවුඩුල්ලේ ජයතිස්ස, කෑගල්ලේ හේමමාලී විජේසිංහ, කෑගල්ලේ දයාරත්න රණතුංග, රුවන්වැල්ලේ පොඩි දයාරත්න, දැදිගම ජී. කුලරත්න, නෙළුම්දෙණියේ ධර්මදාස, කුලියාපිටියේ මතව ජයතිලක, වාරියපොල පොල්පිතිගම නීල් ‍මුහන්දිරම්, වාරියපොල රත්නායක, කුරුණෑගල කහගල්ල පවුලේ සුනිල්, නිමල්, දයා, ලේලන්ඩ් පියදාස ඇතුළු පවුලේ සැවොම, රඹුක්කන ස්වර්ණා ප්‍රනාන්දු, රිදීගම ප්‍රේමචන්ද්‍ර, බඩල්ගම දෙල්වතුරේ කරූ සහ බර්ටි ඇතුළු පවුලේ අය, පොළොන්නරුවේ සරත් විජේසිංහ, ගාමිණී රණසිංහ, කොස්ගම ප්‍රේමරත්න, පොල්ගස්ඕවිට ප්‍රේමසිරි, මහරගම රංජිත් ජයසූරිය, දිවුලපිටියේ ජගත් සිරිවර්ධන, ගලේවල සිරා, මොණරාගල රංජිත් කොණ්ඩදෙණිය, හලාවත පී.එච් කමලරත්න නොහොත් ටොපි කමල්, පොතුහැර සෝමසිරි‍ දේශප්‍රිය, වේයන්ගොඩ ගාමිණී රණසිංහ, කෑගල්ලේ කාන්ති ඇතුළු කිහිප දෙනෙක්ම වේ.

dharman20021604.ජනතා සංගමයේ නියමුවන් අතර සිටි 71 අප්‍රේල් කැරළිකරුවන්වූ සුනන්ද දේශප්‍රිය, වඩුතන්ත්‍රිගේ සිසිල්චන්ද්‍ර, සරත් ජස්ටින් ප්‍රනාන්දුද, ජනතා සංගමයේ හිතවතුන් අතර සිටි 71 කැරළිකරුවන්වූ කෙලී සේනානයක, මහාචාර්ය ජයදේව උයන්ගොඩ, ලයනල් බෝපගේද(ජවිපෙ 1983 ජුලි තහනමින් පසු), 71 කැරැල්ලට සහභාගි නොවූවද ජනතා සංගමයේ දිරිමත් කිරීමට උරදුන් මහාචාර්ය කුමාරි ජයවර්ධන සහ එන්.ජී.ඕ නායිකා සුනිලා අබේසේකරද, ජවිපෙන් බිලිගත් නන්දසේන සිල්වාගේ තිරස්චින ඝාතනය නිරතුරුව හෙළිදරව් කරන ඔහුගේ දියණිය වන ජර්මනියේ පදිංචි රුවන්දි සිල්වා.(ඉහළ වමේ සිට).

ජනතා සංගමයේ සාමාජිකයන් නොවූවද හිතවතුන් වශයෙන් එයට 1978 සිට 1990 දක්වා කාල වකවානුව තුළ වරින්වර සහාය දැක්වූ 1971 අප්‍රේල් කැරළිකරුවන්වූ  ලයනල් බෝපගේ(මහ නඩුවේ 2 විත්තිකරු), කෙලී සේනානායක(මහ නඩුවේ 26 විත්තිකරු), නයනානන්ද විජේකුලතිලක(මහ නඩුවේ 39 විත්තිකරු), මහාචාර්ය ජයදේව උයන්ගොඩ, පියදාස මදරසිංහ, නාවික හමුදාවේ සේවය කල සුළු නිලධාරි උපාලි කුරේ, පියසිරි කුලරත්න බණ්ඩා, ලක්ෂ්මන් මහදූවගේ, මහින්ද විජේසේකර, බටපොල අතුල, ඇලඩින් සුබසිංහ, ලක්ෂ්මන් ජයපති මුණසිංහ නොහොත් පොඩි ලකී, චුකී ප්‍රේමරත්න, මෙරිල් ජයසිරි, විමලගුණේ, ජේ ජයකොඩි, පිලිමතලාවේ ජයතිස්ස කුමාර, මරදානේ ජයතිලක,  මෝදර විල්ෆඩ් ඇන්තනි සහ මත්තේගොඩ විජය උදුපිටිය ඇතුළු කිහිප දෙනෙක්ද විය.

dharman20021605ජනතා සංගමයේ මතවාදය පෝෂණය කිරීමට සහාය, යටිතල පහසුකම් සහ අනුග්‍රහය ලබාදුන් බවට ජවිපෙ චෝදනාකල කතෝලික පූජකවරුන්වූ(වමේ සිට) කුරුණෑගල දේවසරණ කේන්ද්‍රයේ යොහාන් දේවානන්ද පියතුමා, මරදාන සමාජීය සහ සාමාජික කේන්ද්‍රයේ තිස්ස බාලසූරිය පියතුමා, මහනුවර සත්‍යතෝදය ආයතනයේ පෝල් කැස්පස් පියතුමා සහ බුත්තල ‘සුබසෙත් ගෙදර’ මයිකල් පෝල් රුද්‍රිගූ පියතුමා(ජවිපෙ මගින් 1987 නොවැම්බර් 10දා මයිකල් පියතුමා ඝාතනය කරන ලදී).

ජනතා සංගමයට 80 දශකයේදී හිතවතුන් වශයෙන් සුවිශේෂි දායකත්වයක් ලබාදුන් පිරිස අතර අතිපූජ්‍ය බටපොල අනෝමදස්සි හිමි, චාල්ස් අබේසේකර, කුමාර් රූපසිංහ, නීතිඥ එස්.ජී. පුංචිහේවා, සුනිලා අබේසේකර, මහාචාර්ය කුමාරි ජයවර්ධන, ජෝ සෙනෙවිරත්න, නිතිඥ ඒන්ස්ලි සමරජීව, කුමුදුනී සැමුවෙල්, රාධිකා කුමාරස්වාමි, මහාචාර්ය කාලෝ ෆොන්සේකා, එස්. බාලක්‍රිෂ්නන්, රෙජී සිරිවර්ධන, සේපාලි මායාදුන්නේ, ගොවියා කර්තෘ චන්ද්‍රසේකර දොඩාවත්ත, පද්මිණී පල්ලියගුරු ඇතුළු පිරිසක් විය. ජනතා සංගමයට සහාය දැක්වීමට 71 කැරැල්ලට සහභාගි නොවූ පිරිසක්ද  80 දශකයේ මුල් භාගයේදී එහි සාමාජිකයන්වූ අතර අකුරැස්සේ සුනිල් ගරුසිංහ, මොරටු සරසවියේ ජයවර්ධන දිසානායක, මොණරාගල පැලෑලේ උදේනි විජිත නන්දසිරි නොහොත් කළු පුංචි ඇතුළු කිහිප දෙනෙක්ම ඒ අතර විය.

ජනතා සංගමයේ නිල ‍නොවන ඉහළ නායකයින් වූයේ ප්‍රේමපාල හේවාබට‍ගේ (නායක), වසන්ත දිසානායක(න්‍යායචාර්ය) සහ පැට්‍රික් ප්‍රනාන්දු (බහුජන සංවිධාන සම්බන්ධීකාරක)ය. අප්‍රේල් කැරැල්ල මහ නඩුවේ 38වැනි විත්තිකරු වූ ප්‍රේමපාල හේවාබටගේට 1964දී සරසවි ප්‍රවේශයට ඉගෙන ගනිමින් සිටියදී විජේවීර හමුවිය. කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට සම්බන්ධව සිටි ප්‍රේමපාලට වඩා මාස 11කින් විජේවීර වැඩිමහල් විය. හම්බන්තොට, මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කවල ජවිපෙ අධ්‍යාපන පන්ති පැවැත්වීමේ ප්‍රධානියෙකුවූ ප්‍රේමපාල වැලිසර නාවික සහ හෝමාගම හමුදා කඳවුරුවල සාමාජිකයින්ටද පන්ති පැවැත්වූවෙකි. කැරැල්ලේ පරාජයෙන් පසු 1971 අප්‍රේල් 8වැනිදා මාතලේ ලෙනදොර කඳවුරට එක්වූ ඔහු විල්පත්තුව ඇතුළු රටපුරා සැඟවී සිටි ජවිපෙ සාමාජිකයින් සම්බන්ධීකරණය කරමින් සිටියදී 1972 නොවැම්බර් මස 3වැනිදා ගාමිණී බාස්ගේ ඔත්තුවක් අනුව ගෙලිඔයේදී අත්අඩංගුවට පත්විය. මහ නඩුවේදී වසර 5ක සිර දඬුවමක් ලැබූ අතර පසුව 1977දී සියළු සිරකරුවන් සමඟ නිදහස් විය. ප්‍රේමපාල අවාහවී සිටියේ ජවිපෙට සම්බන්ධවී සිටි විජිතා සමඟය.

dharman20021606ජවිපෙ මගින් 1988 ජනවාරි 11වැනිදා හිසට වෙඩිතබා ඝාතනය කල ජනතා සංගමයේ නියමුවෙකුවූ කුරුණෑගල ජේමිස් ඇතුගලගේ දේහය සහ ඔහු.

පේරාදෙණිය සරසවියේ ශ්‍රාස්ත්‍ර පීඨයේ ඉගෙනුම ලබමින් සිටියදී සරත් විජේසිංහ මගින් 1968දී ජවිපෙට එක්වූ වසන්ත දිසානායක 1971 කෑගල්ල දිස්ත්‍රික් උප ලේකම්වරයාය. කෑගල්ල පොලිසියට 71 අප්‍රේල් 5වැනිදා පහරදීමට එක්වූ වසන්ත කෑගල්ල බලපත්තාව මූලස්ථානය කරගත් කැරළිකරුවන්ගේ ස්ථාවර හමුදාවක් ගොඩනැගීමට දායක විය. පසුව විල්පත්තුවට පසුබැස ගිය ඔවුහු 1971 ජුනි මස ඉගිනිමිටියේදී හමුදා අත්අඩංගුවට පත්විය. ඔහුගේ සරසවි පෙම්වතිය සහ කැරළිකාරිනියකවූ සුජාතා හඳගම නාරම්මල මැදගොඩදී හමුදා වෙඩි පහරකින් මියගියේ 1971 මැයි 13වැනිදාය. වසර දෙකක සිර දඬුවමක් ලැබීමෙන් පසු 1977 දෙසැම්බර් මස නිදහස්වූ වසන්ත පසුව අවාහ වූයේ පාසැල් ශිෂ්‍යාවක වශයෙන් 1969දී ජවිපෙට එක්වී විල්පත්තු කැලයට පසුබැස ගිය කණ්ඩායමේ හේමමාලි විජේසිංහ නොහොත් ජුලියට් සමඟය. ජුලියට් හේමමාලිගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා කැරැල්ලේදී මියගිය කෑගල්ල දිස්ත්‍රික් නායක සරත් විජේසිංහවූ අතර පොඩි අයියා වූයේ නාරම්මලදී හමුදා වෙඩි ප්‍රහාරයකින් මියගිය බුලත්කොහුපිටිය භාරව සිටි ජස්ටින්ය.

dharman20021607ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේ කැරළිකරුවන් පිරිසක් ග්‍රාමීය ප්‍රදේශයකදී.

වාමාංශික පවුලකට උරුමකම් කියන පැට්‍රික් ප්‍රනාන්දුගේ පියා දේශීය වෛද්‍යවරයෙකි. ඔහුගේ පුතුන්වු විමල්, සරත් සහ පැට්‍රික් යන තිදෙනාම 71 කැරැල්ලට සම්බන්ධ විය. කැගලු විද්‍යාලයේ අධ්‍යාපනය ලැබීමෙන් පසු ගම්පහ ආයුර්වේද විද්‍යාලයේ ඉගෙනුම ලබමින් සිටියදී 1968දී ජවිපෙට බැදී 1969දී පූර්ණකාලීනයෙක්වූ පැට්‍රික් ප්‍රනාන්දු 71 කැරැල්ලේදී පින්දෙණිය පොලිසියේ ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරීමේ මූලිකත්වය දැරීය. බෝල සමරේගේ නායකත්වයෙන් 1971 අප්‍රේල් 8 විල්පත්තුවට පසුබැස ගිය කණ්ඩායමට අයත්වූ පැට්‍රික් 1971 අප්‍රේල් 21වැනිදා වෙඩි වැදීමෙන් පසු බඹරගලදී හමුදා අත්අඩංගුවට පත්විය. නඩුවේදී ජීවිතාන්තය දක්වා සිර දඬුවම් ලැබූ පැට්‍රික් සෙසු දේශපාලන සිරකරුවන් සමඟ 1977 දෙසැම්බර් නිදහස ලැබීය. ඔහුගේ බිරිඳ වූයේ 71 කැරැල්ලට එක්ව සිටි ස්වර්ණාය.

ජනතා සංගමය විසින් රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන සාමූහිකයන් රැසක් සමඟ සහෝදරත්වයෙන් වෙලී තම ගමනයෑමට අත්වැල් බැඳ ගත්තේය. ඒ අතර ජාතින් අතර යුක්තිය සහ සමානාත්මතාවය සඳහු වූ ව්‍යාපාරය(මර්ජ්), රාජගිරිය ප්‍රජාතන්ත්‍රීය අයිතීන් රැක ගැනීමේ ව්‍යාපාරය, බොරැල්ල යුක්තිය සහ සාමය පිළිබද කොමිසම, කොල්ලුපිටියේ දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කර ගැනීමේ ව්‍යාපාරය, බොරැල්ලේ සෙඩෙක්, රාජගිරියේ කාන්තාව සහ මාධ්‍ය සාමූහිකය, මාවත ප්‍රකාශකයෝ, ක්‍රිස්තියානු කම්කරු සහෝදරත්වය, මීගමුව ජනාබෝධ කේන්ද්‍රය, මාලඹේ ප්‍රජා අධ්‍යාපන මධ්‍යස්ථානය, නාරහේන්පිට සමාජ විද්‍යාඥයින්ගේ සංගමය ඇතුළු සංවිධාන කිහිපයක් ඒ අතර වේ. ජනතා සංගමයේ සාමාජිකයින් දේශපාලනය යම් ගැඹුරකින් වටහාගත් කණ්ඩායමක් බැවින් එම රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන වලටද ඔවුන් ශක්තියක් විය. එමෙන්ම පෙරළා සිය කෙටි කාලීන ව්‍යාපෘති වලට ඔවුන්ට සම්බන්ධවීමටද අවස්ථාව ලැබිණි.

dharman20021608ඝාතනයට ලක්වු ජනතා සංගමයේ නියමුවෙකුවූ ටී.බිගේ දේහය සහිත අවමඟුල් පෙරහැරේ ප්‍රදේශවාසීන් අවසන් ගෞරව දක්වමින් ගමන් ගත් අයුරු

පාර්ලිමේන්තුවාදය, ප්‍රතිසංස්කරණවාදය සහ ආර්ථිකවාදය පරාජය කිරීම සදහා විප්ලවවාදීන් නිවැරදි ප්‍රතිපත්තියක සිට මැතිවරණවලට සහ වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාකාරිත්වයට පමණක් නොව අධිරාජ්‍යවාදයට සහ ධනවාදයට හිතැතිව ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටින දේශපාලන පක්ෂ සහ කණ්ඩායම් වලට සම්බන්ධ වන්නේ යම්සේද අධිරාජ්‍යවාදීන් සහ ධනපතීන් ක්‍රියාත්මක කරන එන්.ජී.ඕ. ජාලය තුළ සුබසාධනවාදයට පමණක් කොටු නොවී එම මඩ ගොහොරුවෙහි මුළුමනින්ම නොවැටී ඒවායේ සම්පත් සහ සේවා ජනතාවගේ හෝ ජනතා ව්‍යාපාරයේ ඵල ප්‍රයෝජනය සඳහා  සීමාසහිත දුරකට යොදවා ගැනීම සඳහා ක්‍රියාකිරීම වැරදි නොවන බව ජනතා සංගමයේ මතය විය.

dharman20021609රෝහණ විජේවීර ප්‍රකාශිත 1986 අප්‍රේල් එළිදැක්වූ දෙමළ ඊලම් අරගලයට විසඳුම කුමක්ද? ග්‍රන්ථයේ ජවිපෙ විරෝධී මූලස්ථානයක් ලෙසට නම්කල ජනතා සංගමයට තෝතැන්නක්වූ අක්කර 14කින් යුත් ඉබ්බාගමු‍වේ දේවසරණ කේන්ද්‍රය මෙහි වේ. පසුව 1988/89දී ජවිපෙ තර්ජන වලට ලක්වූ ජනතා සංගමයේ සාමාජිකයින් සහ හිතවතුන්ගේ පවුල් 25ක සහ පුද්ගලයින් 250කට ආසන්න පිරිසකගේ සරණාගත රැකවරණ මධ්‍යස්ථානයක් බවට දේවසරණ පත්විය.

ජනතා සංගමයේ අසූව දශකයේ නිල ‍නොවන මූලස්ථානය වූයේ කුරුණෑගල දේවසරණ සංවර්ධන කේන්ද්‍රයයි. එහි ප්‍රධානීයා වූයේ යොහාන් දේවානන්ද පියතුමාය. කුරුණෑගලින් කිලෝමීටර් 8ක් පමණ ඔබ්බෙන් පිහිටි ඉබ්බාගමුවේ 1960 දශකයේ අවසාන භාගයේදී දේශීය ඌරුව අනුව සැකසුණු ක්‍රිස්ත්‍රියානි ආරාමයක් වන දේවසරණාරාමය බිහිවී එහි ආරාමයක පැවැත්ම සහ සේවාව ඉටුවිය. ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණයේ ප්‍රතිඵලයත් සමඟ එය 1970දී විවෘත ජනතා කමිටුවක් මගින් බාහිර ලෝකයත් සමඟ පෝෂණය වෙමින් දේවසරණ සමූහ ගොවිපොල වූ අතර 1971 කැරැල්ලෙන් පසු නව සමාජයක් සහ නව මනුෂ්‍යත්වයක් බිහිකිරීමේ අරගලයක් සඳහා  සංවර්ධනය, සාධාරණත්වය, විමුක්තිය යන පොදු තේමාව ඔස්සේ ජාත්‍යන්තර කතෝලික සංවිධානවල අනුග්‍රහයෙන් සිය නිම් වළලු පුළුල් කළේය. ක්‍රිස්ත්‍රියානු කම්කරු සහෝදරත්වය, අවුට්ලුක් වැනි සංවිධාන මෙන් දේවසරණද සමාජ කණ්ඩායම් අතර නව ආකල්පයක් ගොඩනැගීමට උත්සුක විය. දේවසරණාරාමය පසුව දේවසරණ සංවර්ධන කේන්ද්‍රය බවට පත්විය. රාජගිරියේ ප්‍රජාතන්ත්‍රීය අයිතීන් සුරකීමේ ව්‍යාපාරයේ(එම්.ඩී.ඩී.ආර්) කාර්යාලය ජනතා සංගමයේ කොළඹ සම්බන්ධීකරණ කාර්යාලය බවට  අසූව දශකයේ මුල් භාගයේ සිට පත්විය. නුවර සත්‍යතෝදය, මරදාන සමාජීය සහ සාමයික කේන්ද්‍රය ඇතුළු ස්ථාන කිහිපයක් ඔවුන්ගේ සහෝදරාත්මක මිතුරු සංවිධාන විය.

dharman20021610මෙටා ඉන්ටර්නැෂනල් බහුජාතික සමාගමේ ‍ඉඩම් කොල්ලයට එරෙහිව ජනතා සංගමයේ අදිසි නායකත්වයෙන්, සමස්ථ ලංකා ගොවි සම්මේලනයේ මැදිහත්වීමෙන් සහ ඝාතනයට ලක්වූ මොණරාගල ගොවි නායක ආනන්ද වීරකෝන්ගේ මෙහෙයවීමෙන් 1986දී පැවති විශාල ගොවි උද්ඝෝෂණ පෙලපාලියක්.

දේවසරණය කේන්ද්‍රකරගෙන ආරම්භවූ ප්‍රගතිශීලි කාන්තා පෙරමුණ ජනතා සංගමයේ සෙවන සහ මඟපෙන්වීම යටතේ ආරම්භවූ ව්‍යාපාරයකි. දොරවේරුවේ තිලකා හේරත්, වාරියපොල මැණික් දේශප්‍රිය, සුමිකා සහ වයලා පෙරේරා, පොල්පිතිගම දයා කහගල්ල, රිදීගම භද්‍රා වික්‍රමසිංහ, කෑගල්ලේ කාන්ති එහි නියමුවන් අතර විය. පසුව එය කාන්තා සංවර්ධන පදනම නමින් ස්ත්‍රී ව්‍යාපාරය තුළ එන්.ජී.ඕ සංවිධානයක් ලෙස ආයතන ගත විය. එඩ්වඩ් කාලිංගගේ ජනතා වේදිකාව වීදි නාට්‍ය කණ්ඩායමට සහ ගෝර්කි පුස්තකාලයද ඔවුන්ගේ මෙවලම් විය. යාපහුව දොරවේරුවේ සිට කුඹුක්ගැටය හරහා පොල්පිතිගම දක්වා 50ක පමණ කණ්ඩායමක් ටී.බී. විජේසූරියගේ නායකත්වයෙන් ජනතා සංගමය වෙනුවෙන් ක්ෂේත්‍රයේ කටයුතු කළේය. මෙම දේව සරණයේ පුරවැසි වැඩසටහන් වලට ක්‍රිස්තියන් ඒඩ්, බ්‍රෙඩ් ‍ෆොද වර්ල්ඩ්(ලෝකයටම ආහාර), නොවීබ්, ඇක්‍ෆොඩ්, හිවෝස් වැනි ආධාරක ආයතන වල අනුග්‍රහය ලැබිණි. ජර්මනියේ බ්‍රෙඩ් ‍ෆොද වර්ල්ඩ් ආයතනයේ වමට බර නිලධාරියෙකුවූ එන්ග්‍රිච් ඔස්මාන්ඩ් දේශපාලන මුහුණුවරකින් යුත් මෙම වැඩවලට නොමසුරුව සහාය දුන්නේය. රෝහණ විජේවීර 1986 අප්‍රේල් ප්‍රකාශිත දෙමළ ඊලම් අරගලයට විසදුම කුමක්ද? යන ග්‍රන්ථයේ සඳහන් කර ඇත්තේ ජවිපෙට එරෙහිව පක්ෂය පාවාදී සතුරන් අතරට පැනගිය පුද්ගලයින් ‍සෙඩෙක් වැනි ජාත්‍යන්තර සංවිධානවල මුදල් විශාල වශයෙන් යොදා ගනිමින් කටයුතු කරන ව්‍යාපාරයේ මූලස්ථානය කුරුණෑගල ඉබ්බාගමුවේ දේවසරණ නම් කතෝලික ආශ්‍රමයක රහසිගතව පිහිටා තිබූ බවය.

සමස්ථ ලංකා ගොවි සම්මේලනය 1942 ආරම්භවූ බහුජන සංවිධානයක්වූ අතර එහි ආරම්භක සභාපතිවරයා වූයේ වෛද්‍ය එස්.ඒ. වික්‍රමසිංහයන්ය. පසුව එහි නායකත්වයට මාඕ චින්තනය පිළිගත් ආරියවංශ ගුණසේකර නායකත්වයට පත්විය. ආරියවංශ 1981දී මියයෑමෙන් පසු සභාපතිවරයා වූයේ කුලරත්න වික්‍රමසිංහය. ගොවි සංවිධානය තුළ බලගතුම කණ්ඩායම වූයේ ජනතා සංගමයයි. සම්මේලනයේ සංවිධායක ලේකම්වරයාද ‍පැට්‍රික් ප්‍රනාන්දු විය. ගාමිණී යාපාගේ කණ්ඩායම මධ්‍යම පළාතේද, නිහාල් පෙරේරාගේ දේශවිමුක්ති කණ්ඩායම උතුරු මැදද, ආරියවංශ ගුණසේකර කණ්ඩායම අනුරාධපුරයේද, කල්යානන්ද තිරාණගම කණ්ඩායම දකුණු පළාතේද, ජනතා සංගමය වයඹ ප්‍රධාන‍ කොටගෙන දිවයින පුරාද කටයුතු කළේය. ලෝක බැංකුවේ සහ ඇමරිකාවේ උපදෙස් මත 1984දී සියළුම වාරිමාර්ග යටතේ ගොවිතැන් කටයුතු සඳහා අක්කරයකට රුපියල් 200ක් වූ නඩත්තු මෙහෙයුම් ගාස්තුවක් අයකිරීමට රජය තීරණය කල අතර එය පරාජය කිරීමට හැකිවූයේ ගොවි සම්මේලනය ගෙන ගිය දැවැත්තම සහ සුවිශේෂි උද්ඝෝෂණය හේතුවෙනි.

dharman20021611භීෂණ සමයේදී කැරළිකරුවන් අතින් ඝාතනයට පත්වූ අයෙකු දුෂ්කර මාර්ගයක් ‍ඔස්සේ ඔසවා ගෙන යන අයුරු.

මෙටා ඉන්ටර්නැෂනල් බහුජාතික සමාගමට උක් වගාව සඳහා මොණරාගලින් ඉඩම් අක්කර 84,000ක් දීමට එජාප රජය තීරණය කල අතර ඒ සඳහා ගොවි ජනයාට අයිති ඔප්පු සහිත ඉඩම් පවරා ගත්තේය. මෙයට එරෙහිව  වෙල්ලස්සේ ගොවි අරගලය ක්‍රියාත්මක කල ප්‍රධාන බලවේගය වූයේ ජනතා සංගමයයි. ජන අරගලය තුළ ජන අරගලයේ අවශ්‍යතාවන් සඳහා මොණරාගල බහුජාතික සමාගමට එරෙහිව ගොවි අරගලයේදි සැලසුම් සහගතව ප්‍රචණ්ඩ අයුරින් ආණ්ඩුවේ සහ බහුජාතික සමාගමේ ප්‍රචණ්ඩත්වයට මුහුණදීමේ අවශ්‍යතාවය ජනතා සංගමය පිළිගෙන තිබිණි. ජනතා සංගමය එයට හේතුවක් සේ දැක්වූයේ විප්ලවවාදී ව්‍යාපාරයක සාපේක්ෂ අවශ්‍යතාවයක් ලෙස සන්නද්ධවීම සහ අවි පුහුණුව පිලිගන්නා බවය. චීන විප්ලවයේ ගොවිජන අරගලයේ මුල්ම ගොවි අරගලයවූ හූනාන් සහ ඉන්දියාවේ නැක්සලයිට් ගොවි අරගලයන්හි අත්දැකීමේ දේශීය තත්ත්වයට ගලපා ක්‍රියාවේ යෙදවීමට ජනතා සංගමයේ දැක්ම විය.

බහුජන අරගල සඳහා පුළුල් පෙරමුණක් ගොඩනැගීම සඳහා ජනතා සංගමය සෙසු සංවිධාන සමඟ එක්වී ගුරු විදුහල් ශිෂ්‍ය අරගලය, ගොවි පෙත්සම් ව්‍යාපාරය, ගල්නෑව ගොවි අරගලය, ජලබදු විරෝධි සටන, සිලිකෝ බයිසිකල් කම්හල් වර්ජනය, මොරටුව සරසවියේ 1979 අරගලය, මිනිපේ කටුපොල් වගාවට එරෙහි අරගලය, කන්තලේ වැව් බැම්ම කැඩී යාමේදී සහන සැලසීමේ වැඩසටහන ඇතුළු බහුජන ව්‍යාපාරයේ වැඩකලද දේශපාලන ගොඩනැගීමක් බිහි ‍නොවීය. ඒවා දක්නට ලැබුණේ කෙටි කාලීන ව්‍යාපෘති ලෙසිනි. ඔවුන් වැපුරූ හේන්වල අස්වැන්න නෙලාගැනීමට හැකිවූයේ වෙනත් පක්ෂ සහ කණ්ඩායම්වලටය.

ජනතා සංගමයේ  14දෙනෙක් 1986 සිට 1988 දක්වා ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් සංවිධානය යටතේ නැගෙනහිරදී අවි පුහුණුවද ලබාගත් අතර එයට කැප්ටන් විජේ, ටී.බී, සිරිමෙවන්, නන්දසේන, ෂෙල්ටන්, නවරත්න, විපුලේ ඇතුළු තවත් 7ක් අයත් විය. පළාත් සභාවට තරඟ කල අපේක්ෂකයින්ගේ ආරක්ෂාව සඳහා රජය මගින් ලබාදුන් ගිනි අවි වලින් ආත්මආරක්ෂාව සඳහා පමණක් ප්‍රහාරකයින්ට ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ලකල යුතු බව අදහසේ ජනතා සංගමය සිටියහ. ආණ්ඩුවේ ආරක්ෂක හමුදා සහ ප්‍රා වැනි අර්ධ මිල්ටරි කණ්ඩායම් සමඟ ජවිපෙ වනසා දැමීමේ මෙහෙයුමක ජනතා සංගමය සෘජුව යෙදී සිටි බවට පිළිගත හැකි සාධක නොමැති වුවද  ඇතැම් ආරක්ෂකයින් ප්‍රහාරය ආරක්ෂාවට හොඳම මග යැයි සිතා ඇතැමුන්ගේ අනුදැනුම ඇතිව සතුරන් හඹා ගිය අවස්ථාවන්ද නැත්තේ නොවේ.

dharman20021612සමස්ථ ලංකා ගොවි සම්මේලනයේ මෙහෙයවීමෙන් ‘ජල බදු නොගෙවමු- සිරගෙවල් පුරවමු’ මැයින් පවත්වන උද්ඝෝෂණයක් පිළිබඳව කැකිරාවේ ගොවි සංවිධාන ක්‍රියාකාරිකයින් 1987 ජනවාරි දැනුවත් කරන දේශවිමුක්ති කණ්ඩායමේ නායක නිහාල් පෙරේරා සහ හෙද සංගමයේ සභාපති මුරුත්තෙට්ටුවේ ආනන්ද හිමි මෙහි වේ.

වසර 1986 සිට 90 දක්වා ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේදී  දෙමළ බෙදුම්වාදයට, ඉන්දීය ආක්‍රමණයට සහ ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට සහාය දක්වන වාමාංශිකයින් ජවිපෙ සන්නද්ධ අංශය වන දේශප්‍රේමි ජනතා ව්‍යාපාරය නම් කළේ තුන්වන සතුරු හමුදාව ලෙසිනි. ඒ අනුව තුන්වන සතුරු හමුදාව අතුගා දැමීම දේශප්‍රේමි අරගලේම කොටසක් බවට 1988 ජනවාරි 18වැනිදා නිකුත් කල නියෝගයක සඳහන් විය. මේ අනුව ජනතා සංගමය ඇතුළු ජවිපෙන් කැඩී ගිය  කල්ලි සහ කණ්ඩායම්ද, ශ්‍රී ලංකා මහජන, කොමියුනිස්ට්, ලංකා සමසමාජ සහ නව සමසමාජ පක්ෂ වහාම ක්‍රියාත්මකවන පරිදි ජවිපෙ විසින් තහනම් කල අතර ඒවායේ නායකයින්ට සහ ක්‍රියාකාරිකයින්ට ඉල්ලා අස්වන ලෙසද නොඑසේනම් දැඩි දඬුවම් විදීමට සූදානම් විය යුතු බවද 1988 ජනවාරි 25වැනිදා නියෝගයක් පැනවීය. ඔවුන් අතුගා දමන ලෙස ජනතාව ගෙන් ඉල්ලමින් 1988 පෙබරවාරි 10වැනිදා නිවේදනයක්ද ප්‍රකාශයට පත් කළේය.

කැරැල්ල නිමාවන විට ජවිපෙ මගින් ඝාතනය කරන ලද 6,577ක් අතුරින් 250කට ආසන්න වාමාංශික දේශපාලන පක්ෂවල නායකයින්, ක්‍රියාකාරිකයින් සහ සාමාජිකයින් අතරින් ජනතා සංගමයේ ක්‍රියාකාරිකයින් ගණන 19කි. එමෙන්ම ජනතා සංගමයේ සාමාජිකයින් නොවන එහි ක්‍රියාකාරින්ගේ හිතවතුන් 5ක්ද මරුමුවට පත්විය. ජවිපෙ මගින් ඝාතනයට ලක්වූ සෙසු වාමාංශිකයින් 250ක පිරිස අතර ශ්‍රී ලංකා මහජන පක්ෂයේ 117, ‍කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ 41, නව සමසමාජ පක්ෂයේ 22,  ලංකා සමසමාජ පක්ෂයේ 19, සමාජවාදී සමානතා පක්ෂයේ(පූර්වගාමී විප්ලවවාදී කොමියුනිස්ට් සංගමයේ) 3ක් සහ සෙසු වාමාංශික කණ්ඩායම්වලට අයත් කිහිප දෙනෙක්ද වේ. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ(ජවිපෙ) 1977න් පසු පිළිවෙත වූයේ ශ්‍රී ලංකාවේ දෙවන බලවේගයට පත්වීම සඳහා ශ්‍රිලනිප සහ සෙසු වාමාංශික පක්ෂ ‘කටුගෙට’ යැවීම ඉලක්ක කරගත් උපාය මාර්ගයකි. එම ‘බොක්සිං න්‍යාය’ යටතේ ‘ශ්‍රිලනිප ගමනක අවසානය’ මැයින් රෝහණ විජේවීර විසින් රටවටා රැස්වීම් මාලාවක්ද පවත්වනු ලැබීය. ඒ අනුව එජාපය සමඟ සටන් වැදීම සඳහා ප්‍රථම වටයේදී ජවිපෙන් ඉවත්වූවනටද, දෙවන වටයේදී වාමාංශික පක්ෂ සහ කණ්ඩායම්වලටද, තෙවන වටයේදී ප්‍රධාන විපක්ෂයවූ ශ්‍රිලනිපයටද ජවිපෙ ප්‍රහාර එල්ල කළේය. එය යම්යම් විරාමයන්ට යටත්ව එජාපයට ආධාරවන දේශපාලන උපාය මාර්ගයක් බවට වර්තමානය දක්වා දිගින් දිගටම පත්ව ඇත්තේය.

ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේදී ජනතා සංගමයේ සාමාජිකයින් සහ හිතවතුන්ගේ ප්‍රධාන සරණාගත රැකවරණ මධ්‍යස්ථානයක් වූයේ දේවසරණ සංවර්ධන කේන්ද්‍රය වේ. සරත් ප්‍රනාන්දුගේ නායකත්වයෙන් පවුල් 25ක පුද්ගලයින් 250ක පිරිසක් 1988/89 කාලයේ එහි රැකවරණය ලබා ගත්හ. දේවසරණ මුලපිරුම ලෙසින් හැදින්වූ එම සැකිල්ල අනුව පසුව ජවිපෙ අවදානමට ලක්වු පිරිස් සහ වාමාංශික පක්ෂ එක්වී  එවැනි කඳවුරු රටපුරා ගණනාවක්ම පිහිටුවනු ලැබීය. පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරුන් කිහිප දෙනෙක්ද එහි සිටියහ. එම සෑම මන්ත්‍රීවරයෙකුටම රිවෝල්වරය සහ රිපීටර් තුවක්කු ගත් ආරක්ෂකයින් තිදෙනෙකු සිටි බැවින් නිල ආරක්ෂාවක්ද හිමිවිය. දේවසරණට පහරදීමට ජවිප කැරළිකරුවන් දෙවරක් උත්සාහ කලද එය සාර්ථක නොවීය. වෛද්‍ය රාජා විජේතුංග සභාපතිවු බො‍රැල්ලේ එලියට් පෙදෙසේ අංක 16 පිහිටි ජීවිත සහ පරිසරය සුරකීමේ සංගමයේ(ඔස්ලෝන්) කාර්යාලයද ජනතා සංගමයේ සාමාජිකයින් සහ හිතවතුන්ගේ කොළඹ ආරක්ෂිත තිප්පොලක් විය. එකල එහිදී ජගත් සිරිවර්ධන, උදේනි බන්දුල, ඇන්ටන් මාකස්, සුනන්ද දේශප්‍රිය, ලීනස් ජයතිලක, සමන් වගආරච්චි, මාලනී කුලතුංග, ප්‍රේමා ඇඹුල්දෙණිය ඇතුළු පිරිසක් දැකගන්නට හැකිවිය. රටම අරාජික තත්ත්වයක තිබූ බැවින් ජවිපෙ ප්‍රහාරයක් එල්ලවීමට තිබූ අවදානම හමුවේ සරණාගත කඳවුරුවල ආරක්ෂාව සලසා ගැනීමට ජනතා සංගමයේ ක්‍රියාකාරිකයින්ට එසේ සිදුවිය.

ඝාතනයට ලක්වූ ජනතා සංගමයේ සාමාජිකයින් සහ හිතවතුන් 24 දෙනා අතර ප්‍රථමයෙන් ඝාතනයට ලක්වු වාරියපොල බණ්ඩාර කොස්වත්තේ ජේමිස් ඇතුගල 1969දී ජවිපෙට එක්වූ අතර 1971 අප්‍රේල් කැරළිකරුවෙකි. පුතුන් සිව් දෙනෙකුගේ පියෙකුවූ ඔහු උපන්නේ 1946 පෙබරවාරි 16වැනිදාය. පසුව ජවිපෙන් ඉවත්ව ජනතා සංගමයේ පූර්ණකාලීනයෙකු වෙමින් ශ්‍රී ලංකා මහජන පක්ෂය සමඟද එක්ව වැඩකළේය. ගොවි, කම්කරු, කාන්තා සහ මානව හිමිකම් අයිතීන් පිළිබඳව නොපැකිලිව පෙනී සිටි ජේමිස්ගේ බිරිඳ වූ‍යේ ලීලාවතීය. සමස්ත ලංකා ගොවි සම්මේලනයේ කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික් කමිටුවේ නියෝජ්‍ය ලේකම්වරයාවූ ජේමිස් මහජන පක්ෂයේ පඩුවස්නුවර ආසනයේ උපලේකම්ද විය. නිවසට පැමිණි කැරළිකරුවන් ඔහු ඝාතනය කළේ 1988 ජනවාරි 11වැනිදා රාත්‍රී ඔහුගේ නිවසේදීය. ඇතුගලගේ භූමදානය ඉන් තෙදිනකට පසු බණ්ඩාර කොස්වත්තේ ගල්රූන සුසාන භූමියේ ප්‍රදේශවාසීන් විශාල පිරිසකගේ සහභාගිත්වයෙන් සිදුකරන ලදී. ජේමිස් මියයන විට ඔහුගේ වැඩිමහල් දරුවාට වයස අවුරුදු 11කි. ජනතා සංගමය ආරම්භ කල 1971 අප්‍රේල් කැරළිකරුවන්ගේ සංසදය ඉදිරියට ගෙන යෑම සඳහා  නව පරපුර වශයෙන් ජේමිස්ගේ පුතු දිවාකරද එක්ව ඇත.

හිරියාල තම්බුව දොරවේරුවේ පදිංචි වයඹ පළාත් සභා මන්ත්‍රී ටී.බී. විජේසූරිය ඝාතනය වන විට වයඹ පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරයෙකි. තිදරු පියෙකුවූ ඔහු ජනතා සංගමයේ මුල් පෙලේ නායකයෙකු වශයෙන් පළාත් සභාවට එක්සත් සමාජවාදී පෙරමුණ යටතේ තරඟ කළේ ශ්‍රී ලංකා මහජන පක්ෂය හරහාය. පාසැල් වියේදී ජවිපෙට සම්බන්ධවී 71 කැරැල්ලටද සහභාගිවූ ඔහු වීර පුරං අප්පු ගොවිපොල සහ තඹුව ග්‍රාමයේ ගෝර්කි පුස්තකාලය කරගෙන ගිය අතර ක්‍රියාකාරින් විශාල පිරිසක් ඔහු වටා එක්ව සිටියේය. නැගෙනහිර පළාතට ආ සුළු සුළගින් විපතට පත්වූවන්ට සහ අසූව වර්ජනයෙන් පාරට වැටුනු වර්ජකයන්ට සහන බෙදා දීමේ වැඩසටහන් ක්‍රියාත්මක කල අයෙකි.

ඉඩම් නොමැති පවුල් 150කට පළාත් සභාවේන් ඉඩම් ලබාදීමේ ඉඩම් කච්චේරියකට යතුරු පැදි දෙකකින් ක්‍රියාකාරිකයින් තිදෙනෙකු සමඟ යෑමේදී පොල්පිතිගම මාහෝ මැදගල්ලේදී 1988 ඔක්තෝබර් 3වැනිදා ස්වයංක්‍රීය ගිනි අවිවලින් සැඟවී සිට වෙඩි ප්‍රහාරයක් ඔහු සමඟ යතුරු පැදි දෙකෙන් ගමන්කල සිව් දෙනාම කැරළිකරුවන් විසින් ඝාතනයකර තිබිණි.  මෙහිදී ටී.බී. විජේසූරිය සමඟ ජනතා සංගමයේ සාමාජිකයින්වූ ඩී.  විජේසූරිය බණ්ඩා(පොඩි විජේ), ටී. සිරිමෙවන් සහ එම්. සුමතිරත්න ඝාතනයට ලක්විය. මොවුන් සියළු දෙනාම බහුජන සංවිධාන හරහා කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ ගම්මාන රැසක දේශපාලන ක්‍රියාකාරකම්වල නියැලී සිටි අය වේ.

මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කයේ ඇල්ල වැල්ලවාය පාරේ පදිංචි දෙදරු පියෙකුවූ ඩී.එම්. නන්දසේන සිල්වා 1971 අප්‍රේල් කැරැල්ලේ හිටපු ක්‍රියාධරයෙකි. අසූවේ ජුලි වැඩවර්ජකයෙකුවු නන්දසේන ජනතා සංගමයේ ක්‍රියාකාරිකයෙකු ‍වන අතර නිදහස් ගෘහ නිර්මාණ සැලසුම්කරුවෙකි. ජනතා සංගමයේ හිතවතුන් පවත්වාගෙන ගිය සමූහ ගොවිපොලක භාරකරුවෙකුද විය. හමුදා ඇඳුමින් සැරසුණු කැරළිකරුවන් කණ්ඩායමක් 1988 නොවැම්බර් 08 වැනිදා ඔහුගේ නිවසට පැමිණ නිවසේ සියළු දෙනාම යටත් කරගෙන ඝාතනය කරන ලදී. ඔහුගේ ආරක්ෂාව සඳහා නිවසේ ගිණිඅවි සඟවා තිබුණද රජයේ හමුදා කණ්ඩායමක්යැයි සිතා ඔහු ගිනිඅවි භාවිතා නොකළේය. ඔහුගේ නිවසට යාබදව පිහිටි සමූහ ගොවිපොලවල්හි සේවය කල ජනතා සංගමයේ සාමාජිකයන්වූ හොරණ වඩු කාර්මිකයෙකුවූ රෝහණ ජයරත්න සහ මොරටු සරසවියේ ඉංජිනේරු පීඨ ශිෂ්‍යයෙකුවූ එම්. ජයවර්ධන දිසානායක එම ගොවිපොලවල්හි සේවය කල ද්‍රවිඩ ජාතිකයන් දෙදෙනෙකුවූ ජයලත් සන්දමන් සහ ඩී.එල් ජෝෂප්ද ජවිපෙ මගින් මෙහිදී ඝාතනයකර නන්දසේන සිල්වා‍ගේ සිරුර නිවස තුලට දමා නිවස පිටින්ම ගිනිතබා විනාශ කරන ලදී.

ජනතා සංගමයේ නායකයෙකුවු වසන්ත දිසානායකගේ කණිටු සොහොයුරෙකුද වන සරසවි සිසු ජයවර්ධන දිසානායකගේ දකුණු අත කපා වෙන්කර එය සහ නන්දසේන සිල්වාගේ කදින් වෙන්කල හිස නිවසට එන ප්‍රධාන පාරේ ගසක එල්ලා තිබිණි. ජයවර්ධන දිසානායක මොරටු සරසවිය වසා තිබූ හෙයින් මෙම ගොවිපොලේ කටයුතු වලට සහභාගි විය. අවමඟුල් චාරිත්‍ර තහනම්කල හෙයින් පාසැල් නේවාසිකාගාරයේ සිට අධ්‍යාපනය හැදෑරූ දියණියන් දෙදෙනාට එම අවසාන කටයුතු වලට සහභාගිවීමට නොහැකි විය. කණිටු දියණිය වන රුවන්දි සිල්වා වර්තමානයේ ජර්මනියේ වාසය කරන අතර දියණිය රුවන්දි ජර්මනියට ගෙන යෑම සඳහා මුල්වූයේ 71 අප්‍රේල් කැරැල්ලේදී විජේවීර නිදහස් කරගැනීමට යාපනයට ගිය කණ්ඩායමේ සාමාජිකයෙකුවූ බඩල්ගම දෙල්මැල්වතුරේ පදිංචි බර්ටි රංජිත්ය. බර්ටි රංජිත්ගේ පවු‍ලේ සියළු දෙනාම වාගේ ජනතා සංගමයේ හිතවතුන්වූ අතර බර්ටි රංජිත් 1980 ජර්මනියට යෑමේදී  නන්දසේනගේ සහායද හිමිවිය. හෙදියක් වශයෙන් සේවය කරන නන්දසේනගේ වැන්දඹු බිරිඳ පුෂ්පා යළි විවාහ වී සිටී.

දිවුලපිටියේ මඩම්පැල්ලේ සිරිපාල වීරසිංහ(ෂෙල්ටන්) ගොවි සහ කම්කරු අරගල, කාන්තා අයිතීන් හා මානව හිමිකම් ගැන පෙනී සිටි 36 හැවිරිදි දෙදරු පියෙකි. ජනතා සංගමයේ නියමුවෙකි. ජවිපෙ 71 අප්‍රේල් කැරැල්ලට කටාන කෙහෙල්ඇල්ල ප්‍රදේශයෙන් සම්බන්ධවූ ඔහු සිරගෙයින් නිදහස්ව පැමිණ කෝට්ටේ නගර සභාවේ ලිපිකරුවෙකු ලෙස සේවය කරමින් සිටියේය. පසුව 1980 ජුලි වැඩ වර්ජනයට එක්වීම නිසා රැකියාව අහිමිවීමෙන් පසු ජනතා සංගමයේ පූර්ණකාලීනයෙකු විය. කැරළිකරුවන් ඔහුගේ නිවසට 1989 අගෝස්තු 5වැනිදා පැමිණ වෙඩිතබා ඝාතනයකර තිබිණි. නුවර තලාතුඔය සෙනෙවිරත්න(කැප්ටන් විජේ) ජනතා සංගමයේ මුල් පෙළේ ක්‍රියාකරුවෙකි. දෙදරු පියෙකුවූ ඔහු ත්‍රිකුණාමලයේ ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් කාර්යාලයක සිට කුරුණෑගලට පැමිණීමේදී ස්වයංක්‍රීය ගිනි අවි කිහිපයක් සමඟ රජයේ ආරක්ෂක හමුදාවට කොටුවිය. පසුව වැහැර හමුදා කඳවුරට ගෙන ගිය අතර එහිදී වධ වේදනාවන්ට ලක්වෙමින් අවසානයේදී ඝාතනයට ලක්විය.

ඌව වෙල්ලස්ස ගොවි අරගලයේදී නියමුවෙකු වශයෙන් කටයුතු කල මොණරාගල සියඹලාණ්ඩුවේ ආනන්ද වීරකෝන් දෙදරු පියෙකි. සමූපකාරයේද සභාපතිවූ ඔහු ජනප්‍රිය සමාජ සේවකයෙකි. සමස්ථ ලංකා ‍ගොවි සම්මේලනයේ නායකයෙකු වශයෙන් ගොවින්ගේ ඉඩම් බහුජාතික සමාගම්වලට ගත් අවස්ථාවේදී එය බලහත්කාරයෙන් නතර කරලීමට නායකත්වය දුන්නේය. රජයේ ආරක්ෂක හමුදාවන් මගින් මොහු ඝාතනය කල බවට පුවතක්ද පැතිර ගියේය. පසුව එය ජවිපෙ කැරළිකරුවන් විසින් කරන ලද්දක් බවට පසුව වාර්තා විය. ඉන්දිය ආක්‍රමණයට එරෙහිව ශ්‍රී ලංකාවේ සිටින සියළුම ඉන්දීය ව්‍යාපාරිකයින්ට රටින් පිටවන ලෙස ජවිපෙ නියෝගයක් නිකුත්කල අතර එසේ නොගිය ශ්‍රී ලංකාවේ සිටින ඉන්දීය ව්‍යාපාරිකයින් 11 දෙනෙක් ඝාතනය කල අතර එයට පැලවත්ත සීනි කම්‍හලේ සේවය කල ඉන්දීය ජාතික නිලධාරින්වූ බන්ෂෝල් අඹුසැමි යුවලද ජවිපෙ මගින් 1988 නොවැම්බර් 23වැනිදා මොණරාගලදී ඝාතනය කරන ලදී. ඒ හා සමාන්තරව ආනන්ද වීරකෝන්ගේ ඝාතනය 1988 දෙසැම්බර් 12වැනිදා සිදුවූයේ දේවසරණ සහ ජනතා සංගමයේ ක්‍රියාකාරකම්වලට ඔහුගේ සෘජුවම මැදිහත්වීම් තිබුණු බවට චෝදනා කරමිනි. දෙදරු පියෙකු වූ ඔහුගේ පුතුන්  පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරයෙකු සහ විදුහල්පතිවරයෙකු ලෙස කටයුතු කළේය.

කුරුණෑගල මදුරාගොඩ ආර්.ඩී. ජයසේන දොඩන්ගස්ලන්ද පතල් සේවකයින් සමඟ එක්වී කටයුතු කල උපාධිධාරි ගුරුවරයෙකි. එක්සත් පතල් සේවකයින්ගේ සහයෝගිතා කමිටුවේ ලේකම්වරයා වශයෙන් කටයුතු කරමින් පතල් සේවකයින්ගේ අයිතීන් වෙනුවෙන් නායකත්වය ලබා දුන්නෙකි. ජනතා සංගමය හරහා ශ්‍රී ලංකා මහජන පක්ෂයට එක්වූ අතර මහජන පක්ෂයේ දොඩන්ගස්ලන්ද ආසනයේ උප සභාපතිවරයෙකි. ජවිපෙ කැරළිකරුවන් විසින් 1988 දෙසැම්බර් 27වැනිදා නිවසට පැමිණ ඔහු රැගෙන ගොස් ලයිට් කනුවක බැඳ වෙඩිතබා ඝාතනය කර තිබිණි. යාපහුව වීර පුරන් අප්පු වීදි නාට්‍ය කණ්ඩායමේ සාමාජිකයන්වූ ජේ. ඒ මෛත්‍රීපාල ජයවීර, බී සරත් සහ එන්.පී උපාලි ප්‍රේමරත්න කැරළිකරුවන් විසින් ඝාතනය කරන ලද්දේ 1989 පෙබරවාරි 11වැනිදා යාපහුව ආසනයේ පොල්පිතිගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයේ  කටුගම්පොලපුර ඔවුන්ගේ නිවෙස්වල සිටියදී එම නිවෙස්වලින් එළියට කැඳවාගෙන විත් මහමඟදීය. පසු දිනෙක එම නාට්‍ය කණ්ඩායම සම්බන්ධීකරණ කටයුතු වල නිරත වූ ජනතා සංගමයේ වදුරැස්ස ජී.පී.ඩී. ආනන්දද ඝාතනයට ලක්විය. මින් උපාලි, සරත් සහ ආනන්ද ජනතා සංගමයේ සාමාජිකයන් වූ අතර මෛත්‍රීපාල ජයවීර එහි හිතවතෙකු පමණක් විය. ආචාර්ය ගාමිණී හත්තෙට්ටුව ගමගේ මඟ උපදේශකත්වයෙන් 1975දී ආරම්භවූ මෙම විදි නාට්‍ය කණ්ඩායම ජනතා සංගමය මගින් අසූව දශකය මුල්භා‍ගයේ සිට උද්දීපනය කරන ලද කණ්ඩායමක් වූ අතර මොණරාගල ගොවි අරගලයේදී පමණක් නොව 1982 සිට රටේ විවිධ පළාත් වල ප්‍රගතිශීලි රැස්වීම් සහ පෙළපාලි වලදී වීදි නාට්‍ය ඉදිරිපත් කරන ලද කණ්ඩායමකි. මෙම නාට්‍ය කණ්ඩායමේ ක්‍රියාකාරිකයින් වශයෙන් එඩ්වඩ් කාලිංග, ප්‍රේමසිරි ගමගේ සහ රන්ජන් අබේපාල ඇතුළු කිහිප දෙනෙක්ම කටයුතු කළේය.

මොණරාගල පැලෑලේ උදේනි විජිත නන්දසිරි නොහොත් කළු පුංචි 1978 ජවිපෙට එක්වූ අතර තෙවසරක් පූර්ණකාලීනයෙකු ලෙස සේවය කළේය. ඉන් 1981දී ජවිපෙන් ඉවත්ව ජනතා සංගමය සමඟ එක්වි සමස්ථ ලංකා ගොවි සම්මේලනයේ මහා මණ්ඩලයට පත්වී ප්‍රබල ක්‍රියාකාරිකයෙකු විය. ජවිපෙ තර්ජන හේතුවෙන් ජවිපෙ ඉල්ලීම මස සිය මව සහ සොහොයුරියන්ගේ ආරක්ෂාව පතා ජනතා සංගමයේ සියළු කටයුතු වලින් ඉවත්වූ බව නිවස ඉදිරිපිට බැනරයක් දමා ඉල්ලා අස්විය. එහෙත් කැරළිකරුවන් විසින් නිවසට පැමිණ ඔහු රැගෙන ගොස් වෙඩිතබා ඝාතනය කරන ලදී. උදේනි විජිත සංගමයේ හිතවතුන් වූ එම ගමේම පදිංචි ගොවි ක්‍රියාකාරිකයෙකුවූ ආර්.එම්. විජේසෝම, පාසැල් උසස් පෙළ ශිෂ්‍යයෙකුවූ ඩී.එම්. පුංචිබණ්ඩාර, ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර සරසවියේ උපාධිධාරියෙකුවූ එම්.බී. හේරත් යන තිදෙනාම එදිනම කැරළිකරුවන් විසින් ඝාතනය කර තිබිණි.

ෂන්මුගදාසන්ගේ පක්ෂයේ සිටි සාමාජිකයෙකුවූ කෑගල්ල කොට්ටේපොල නවරත්න  පසුව ජනතා සංගමය වෙනුවෙන් වතු කම්කරු ජනයා සංවිධානය කිරීමේ වැඩකටයුතු වලට මැදිහත් විය. ජවිපෙන් ඔහු ඝාතනය කිරීමෙන් පසු කැරළිකරුවන්ගේ නියෝග වලට අවනතව අවමඟුල් කටයුතු සිදුකිරීමට පවුලේ අයට සිදුවිය. මෙයට අමතරව ජනතා සංගමයේ සාමාජිකයන්වූ කැගල්ලේ විපුලසේන ඇතුළු කිහිපදෙනෙක්ද ඝාතනයට ලක්වූවන් අතර විය.

ජනතා සංගමය 90 දශකයේ මුල් භාගයෙන් පසුව බිඳ වැටී අනතුරුව වාෂ්පවී ගොස් එහි ක්‍රියාකාරිත්වය වෙන් වෙන් තැන්වලට අවශෝෂණය විය. එහි සිටි විවිධ අය එන්.ජී.ඕ ක්ෂේත්‍රයේ වඩ වඩා අත්දැකීම් සහ සම්බන්ධතා ගොඩනඟාගැනීමෙන් පසු රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන රැසක් බිහි කිරීමට හෝ ඒවාට ක්‍රියාකාරීව දායකවීමට මැදිහත් විය. ඇතමෙකු  සිවිල් සමාජ දේශපාලනයට අවතීර්ණ විය. තවත් පිරිසක් විදේශ රටවල දේශපාලන රැකවරණය ලබා ගත්හ. ජනතා සංගමය පසුව වසන්ත දිසානායක සහ පැට්‍රික් ප්‍රනාන්දුගේ නායකත්වයෙන් දියැස අධ්‍යයන කවය බවට පත්වූ අතර එහි මූල්‍යමය හස්තය‍ වූයේ ජනතා ක්‍රියාකාරිත්වය සඳහා අධ්‍යයන සහ පර්යේෂණ ආයතනයයි. දියැස අධ්‍යයන කවය පසුව ආචාර්ය බාහුගේ නව සමසමාජ පක්ෂය, සිරිතුංග ජයසූරියගේ එක්සත් සමාජවාදී පක්ෂය සහ තම්බයියාගේ නව ප්‍රජාත්‍රන්ත්‍රවාදී පක්ෂය සමඟ එක්වී නව වාමාංශික එක්සත් පෙරමුණ බිහිකිරීමට උරදුන්  අතර ඒ යටතේ 1999 දෙසැම්බර් 21 පැවති සිව්වන ජනාධිපතිවරණයේදී ජවිපෙ අපේක්ෂක නන්දන ගුණතිලකට සහාය පලකළේය. නව වාමාංශික පෙරමු‍ණේ ලේකම් ලීනස් ජයතිලකගේ අර්බුදකාරී තත්ත්වයන් හේතුවෙන් එම සන්ධානයද බිඳ වැටුනේය. දියැස අධ්‍යයන කවයද පසුව ක්ෂයවී ගොස් ජන බලය උදෙසා සාමූහිකය සංවිධානය නමින් 2015 ජනවාරි 8 ජනාධිපතිවරණයේදී මෛත්‍රීපාල සිරිසේනට සහාය පලකර තිබුණි.

රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන සමඟ කටයුතු  විප්ලවවාදී අරමුණුවලට වාසිදායක වෙනවාද, අවාසිදායක ‍වනවාද යන්න තීන්දු වන්නේ එම කාර්යයට මූලික වන පිරිසේ දැක්ම සහ වැඩපිළිවෙල සමස්ථ විප්ලවීය වැඩසටහනක නිශ්චිත කොටසක් ලෙස එම කාර්යය ස්ථානගත කිරීමටත් ඒ සඳහා විනයානුකූලව හැඩගැස්මක් ඇතිකර ගැනීමටත් ජනකොටස්වල පරික්ෂාවට සහ විවේචනයට භාජනය වෙමින් විනිවිදභාවයෙන් කටයුතු කිරීමට ඇති සූදානමත් මතය. එමගින් ඉතිහාසයේ ඔවුනට හිමි තැන ස්ථානගත වනු ඇත.

ජවිපෙ ‍දෙවැනි කැරැල්ලේදී වාමාංශික අදහස් දැරූ 250කට ආසන්න පිරිසක් ඝාතනය කිරීම මතුකර දක්වන්නේ ලොකු කථාවකි. ඒ මතවාදිමය විවිධත්වයන් ඉවසා දරා ගනිමින් පොදු අරමුණ වෙනුවෙන් පොදු සතුරාට එරෙහිව කටයුතු කිරීමේ වැදගත්කමය. ක්‍රමය වෙනස්කල හැක්කේ වඩාත් පුළුල් ජන සහ ඥාණ පදනමකින් යුත් වමේ කඳවුරේ සහ සිවිල් දේශපාලන සංවිධානවල එකතුවෙන් විකල්ප දේශපාලන බලවේගයක් ඇතිවීමෙන් පමණක් බව පසක් කර තිබේ. වසර 1971 අප්‍රේල් 5 ඇරඹුණු ජවිපෙ ප්‍රථම කැරැල්ලට වඩා 1986 සිට 1990 දක්වා පැවති ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ල වඩා පුළුල්ය. ප්‍රචණ්ඩත්වයද ඉහළය. මර්ධනයද වඩා කෲරය. ජනයා වෙනුවෙන් සටන් කිරීම වෙනුවට ජනයා, සටන් සමඟ එක්කර ගත යුතුය. බලාපොරොත්තු බිඳවැටීම් බොහෝමයක් ඇතුළත නව බලාපොරොත්තු ඉටුවනු ඇත්තේ එවිටය.(1986/90 සමයේ ඝාතනයට ලක්වූ ජනතා සංගමයේ සාමාජිකයින් සහ හිතවතුන් පිළිබදව ඔබ දන්නා ඡායාරූප සහ තොරතුරු පහත ආකාරයට යොමුකල හැකිය. ධර්මන් වික්‍රමරත්න, තැපෙ 26, ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර.දුරකථනය: 011-5234384 විද්‍යුත් තැපෑල: ejournalists@gmail.com)


More than 30 years: We, the victims of LTTE war crimes are STILL awaiting justice

February 19th, 2016

Shenali D Waduge

LTTE’s terror was first unleashed on innocent border villages and since over 30 years, every month, every year the LTTE has been attacking innocent people. Where was the UN/INGOs/NGOs and the world before 2009? If true accountability is to prevail the UN is duty-bound to ensure that we are provided answers. We demand to know how the LTTE started, who armed, trained, financed and provided material support to the LTTE and the crimes that were perpetrated over this period until their defeat in May 2009. Therefore, any committee that the UN & GOSL has created cannot omit tabulating the following crimes and obtaining witness accounts from survivors & their families. We are surprised why the so-called human rights champions and justice-seeking NGOs making representations over 7 years to Geneva have not presented a list of these LTTE crimes against humanity.

The key failure of the Khmer Rouge Tribunal in Cambodia, another hybrid court was that it totally ignored 90% of the victims who were in rural Cambodia.

How many in the villages that LTTE attacked even know who Ban Ki Moon is or have even heard of the UNHRC to make submissions? Isn’t it always the same sets of people that foreign representatives end up meeting?

UN has nicely covered up itself through the Petrie Report but UN has failed to answer what it was doing from 1980s to May 2009 when the LTTE was unleashing terror on civilians? UN comes out with the red card only after LTTE was militarily defeated and produces all the violations that the Sri Lankan military has committed and passes minor reference to LTTE just to show LTTE has been covered.

Nonetheless, none of the UNHRC’s reports, UNHRC investigations or the NGOs that work closely with them have presented any of LTTE’s violations and the whole emphasis is always on the Sri Lankan military.

In the case of Cambodia, Congo, Sierra Leone, etc the hybrid court tribunals were all going against rebels. In the case of Sri Lanka, the rebels are not investigated but an unusual effort is being taken to somehow find evidence against the Sri Lankan military.

While people can name those that the LTTE killed, and 5000 soldier wives and parents can name their missing husbands/sons it has taken 7 years and 3 resolutions, 1 UNHRC investigation and we are still to be given the names of the supposed 40,000 to 100,000 that the army has killed. However, the entire mainstream media enjoys claiming that the tribunal is against war crimes committed by the Sri Lanka army with no mention about the LTTE.

This is getting beyond a joke now and officials will in years to come enter history books for the crass hypocrisy and injustice being meted out if true accountability is the aim.

The list of crimes of LTTE

  1. Pre-meditated murder
  2. Ethnic cleansing of Sinhalese & Muslims from the North in 1980s
  3. Theft of lands and property from Sinhalese & Muslims
  4. Emotional and Mental agony suffered by those chased out of their homes/lands/property
  5. Storming villages, cutting people & children to pieces (Committee must go to each village LTTE attacked since 1980s)
  6. Destroying cultivation and denying means of livelihood to villages
  7. Targeting civilian installations (Committee must forward a list of all public places LTTE attacked since 1980s)
  8. Violation of Additional Protocols of the Geneva Convention that prohibit acts aimed at spreading terror among civilian populations
  9. Instilling fear among the Sri Lankan civil polity who were too scared to even leave their homes
  10. Loss of revenue for the country as a result of LTTE’s terror reign affecting investments / development / tourism / productivity of people etc
  11. Violating Article 3 of the Universal Declaration of Human Rights – denying people right to life, liberty and security
  12. Violating Article 4 & 5 of UN Declaration of Human Rights – LTTE held Tamil low castes as slaves/in servitude and were severely punished
  13. Violation of Article 26 of the UN Declaration of Human Rights – LTTE’s denial of fundamental right to the Tamil children it abducted and turned into child soldiers
  14. Violating Freedom of Movement (a violation of international and Constitution of Sri Lanka) – Tamils given passes by LTTE’s Transport Monitoring Division while no Sinhalese / Muslims were allowed into LTTE controlled areas.
  15. Violating freedom of thought & expression and democratic rights – anyone opposing LTTE was killed or severely injured
  16. Forcing Tamil low caste families to ‘donate’ a child to the LTTE cause
  17. Forcible abduction & recruitment of low caste Tamil adults as ‘volunteers’ and children as child soldiers. Even pregnant women abducted were given medicines to abort their unborn foetus.
  18. Psychologically terrorizing people including Tamils who were physically attacked abroad if they did not contribute to the LTTE kitty
  19. Forced starvation – LTTE denied Tamils the essential goods sent by the GOSL
  20. Confiscating essential commodities (food, medicines, fuel) sent by GOSL and distributing them only among LTTE families.
  21. LTTE taxation – every business operator forced to pay tax to LTTE monthly
  22. Public execution for any Tamil providing information to the Sri Lanka Military/Police
  23. Crime against humanity – ordering Tamil cadres to commit suicide.
  24. Crime of suicide terrorism which has no legitimacy under international/local laws. Suicide attacks fall into category of murder with mens rea – willingness to kill and willingness to die.
  25. Assassinations – no entity has the right to deny the life of another.
  26. Illicit trade international network that continues still (narcotics, human smuggling, credit card, boat smuggling, money laundering)
  27. Violation of 3 & 4 Geneva Convention & Additional Protocol 1 – Using civilians as Human Shields. ICC declares that ‘utilizing the presence of a civilian or other protected person to render points, areas or military forces immune from military operations’ is a war crime
  28. Shooting fleeing civilians during end of conflict despite calls made by UN and foreign envoys to release them http://www.hrw.org/sites/default/files/reports/ltte1208webwcover_1.pdf / http://www.youtube.com/watch?v=9C3uYsnHIkw Anna Niesat of Human Rights Watch
  29. Sending children and untrained men and women to battle compromising their lives.
  30. Giving children, men and women who have never held a gun and ordering them to shoot turning them into armed combatants and thereby losing their status as civilians.
  31. Violating Article 5 of IHL Civilian population and individual civilians shall enjoy general protection against dangers arising from military operations. To give effect to this protection, the following rules, which are additional to other applicable rules of international law, shall be observed in all circumstances” (Protection of civilian population).
  32. Violating Article 23 of (Third Geneva Convention) specifically states that a prisoner of war is not to be used “to render certain points or areas immune from military operation”. (Geneva Convention III).
  33. Violating Article 28 declaring illegal the practice of employing human shields under IHL Fourth Geneva Convention “the presence of a protected person may not be used to render certain points or areas immune from military operation”.
  34. Violating Additional Protocol 1 to the Geneva Convention Article 51 (7) says “the presence or movements of the civilian population or individual civilians shall not be used to render certain points or areas immune from military operation, in particular in attempts to shield military objectives from attacks or to shield, favor or impede military operations”. (LTTE used passive and active human shields – voluntary human shields or involuntary it is a violation)
  35. Violation of no fire zone/civilian safety zone – LTTE used area designated only for civilians and fired from inside. GOSL declared zones on 21 January 2009 and 12 February 2009. Loudspeakers/leaflets were dropped to direct Tamils. LTTE took its heavy machinery into these demarcated areas and shot at the SL Military from inside
  36. LTTE did not fight in uniform blurring distinction for soldiers to identify combatant from non-combatant.
  37. Using civilians to bargain and buy time.
  38. Violating Geneva Convention by hiding amongst civilians, keeping weapons amongst civilians and firing from amongst civilians.
  39. Killing LTTE’s own injured cadres – putting injured cadres into buses and blowing them up.

    Material support to LTTE

  • We want to know why LTTE and LTTE fronts declared under UNSC Resolution 1373 naming 16 organizations (operating from overseas) as LTTE fronts and 494 individuals in April 2014 were not designated and why some of these entities have suddenly ben deproscribed.
  • We would like to have the accountability include the lists of Tamil civilians living overseas who are coerced into contributing to the LTTE kitty and forced to take part in demonstrations carrying eelam flags.
  • Investigations into foreign kovils that had been collecting for the LTTE as well as links to Church-LTTE.
  • Investigate LTTE links to politicians / INGOs/NGOs / foreign envoys / UN officials / foreign parliamentarians / foreign governments etc
  • Investigation on LTTE’s violations of IHL (LTTE as a terrorist organization may not be granted prisoner of war status but LTTE had to abide by the laws of IHL and keep to rules of the Geneva Convention)

We await to see how far the Pakiasothy consultation committee tabulates the war crimes & crimes against humanity committed by the LTTE if as they say they are neutral players in a quest for justice. So far we have had no evidence of such but we shall give the benefit of the doubt to see whether the above will enter their reports. If not, we can all assume that like all other tribunals of the UN/UNHRC it has been a waste of time, money and made a handful of people richer by creating opportunities for them.

On both visits of the UNHRC head to Sri Lanka none of the LTTE victims were even met and UN local office / local NGO representatives or even foreign envoys did not even bother to arrange meetings with victims of LTTE terror and the attention was only on Tamils totally ignoring the Sinhalese & Muslim victims of LTTE terror through 3 decades. How fair is this?

Shenali D Waduge

Daily Protests Foretell Impending Regime Collapse

February 19th, 2016

 Dilrook Kannangara

Large protests have become an almost daily occurrence. Various cross sections of the society are affected by the incompetence of the government. Every step the government takes, it trespasses on people’s rights. Things will get even worse when IMF lays down tough conditions for the intended loan facility. Already $2 billion have been syphoned out of the country within a period of months with very serious effects on the balance of payment, economic growth and loan repayment. Promised Belgian money launderer failed to appear. UNP’s economic disaster is inexcusable at a time when petroleum is selling at a record low saving billions in the import bill.
Sensing the impending end, ministers are very busy ‘saving’ for a rainy day. Allegations of corruption keep rising and their value increasing. Ministers and MPs need at least 100 million rupees each to run a successful election campaign. As none has such a lot of money of their own, it must come from state coffers.
Disruptions to Chinese projects cost dearly in penalties, rework and cost overruns. These are yet to be felt. Slowing of the global economy will also impact export earnings and foreign direct investments. If ETCA is signed, hundreds of thousands will lose their livelihood. If it is not signed, India, as the biggest financier of the 2013-2015 regime change operation will turn against the regime. If war crimes investigations are done by foreigners, locals will escalate political tensions making the government unpopular. If not done, the international backers of this government will pull the plug.
Faced with these insurmountable problems, the regime has scaled back its ambitious constitution amendments. Clamping down on opposition members has worsened. Elections have been postponed indefinitely. Shadows of 2004 are now cast upon this UNP government. The President, in order to save himself and the political future of the Kumaratunga clan, will not hesitate to change the Prime Minister or even dissolve the parliament if things go too bad. His only comfort is that the Joint Opposition is highly disorganised, without a plan and has been unable to sell a bold action plan.

ඉට්කා අව-‘මඟුල’

February 19th, 2016

ධර්මන් වික‍්‍රමරත්න

ඉන්දියාව සහ ශ්‍රී ලංකාව අතර අත්සන් කිරීමට යෝජිත ඉන්දු-ලංකා තාක්ෂණික සහයෝගිතා ගිවිසුම හෙවත් ඉට්කා ගිවිසුම ශ්‍රී ලංකා වෘත්තිකයන්ගේ හෙට දවස අඳුරු කරන වැඩපිළිවෙලකි. එය සමාජ, ආර්ථික සහ සංස්කෘතික පරාධීනත්වය යළි මෙරටට උරුම කරවන අවමඟුලකි. එහෙත් මව්බිම විකුණා කෑමට සූදානම්වන ඉන්දීය ආර්ථික ආක්‍රමණිකයින් ඇතුළු ඔවුන්ගෙන් යැපෙන ‘ආර්ථික ඔස්තාර්ලා’ට නම් මඟුලකි. ඇත්ත ඇති සැටියෙන් කිවහොත් ඉට්කා යනු රටේ ආර්ථිකය ඉන්දියාවට බිලිදීමකි.


(වමේ සිට: ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම 1987 ජුලි ‘රාජ්‍යතාන්ත්‍රිකව’ අත්සන් කලාක්මෙන් ශ්‍රී ලංකාව සමඟ එට්කා ගිවිසුම අත්සන් කිරීමට කටයුතු කරන ඉන්දියාව, ක්‍රමෝපාය සංවර්ධන සහ ජාත්‍යන්තර වෙළෙඳ පිළිබද ඇමති මලික් සමරවික්‍රම, එට්කා ගිවිසුමේ ‘ආර්ථික උපදේශකයින්’ වූ ආචාර්ය සමන් කැලේගම, මහාචාර්ය රොහාන් සමරජීව සහ ඉන්ද්‍රජිත් කුමාරස්වාමි).

ශ්‍රී ලංකාවේ ජනගහනය ලක්ෂ 218කි. ඉන්දියාවේ ජනගහනය ලක්ෂ 12,670කි. ශ්‍රී ලංකාවේ විරැකියාව තුන් ලක්ෂ පනස් දහසකි. ඉන්දියාවේ විරැකියාව ලක්ෂ 372කි. ඉට්කා ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක වුවහොත් ශ්‍රී ලංකාවේ රැකියා විරහිත අයට පමණක් නොව රැකියාලාභීන්ටද දෙයියෝ සාක්කිය. එයට හේතුව වන්නේ ඉන්දීය ශ්‍රමය කුණු කොල්ලයට වෙළෙඳපොලේ ඇති බැවිනි. ඒ අනුව ඉට්කා ගිවිසුම සරළව කිවහොත් මහා ශ්‍රම කොල්ලයකි. කුණු එකතු කිරීමේ කම්කරුවාගේ සිට ඉංජිනේරුවා දක්වා ලංකාවේ රැකියා කේෂ්ත්‍රය මුළුමනින්ම ඉන්දීයාව විසින් ආක්‍රමණය කිරීමකි.

මෙයට කලින් ඉන්දියා සමඟ ශ්‍රී ලංකාව නිදහස් වෙළෙඳ ගිවිසුමක් ක්‍රියාත්මක කළේය. එම ඉන්දීය ශ්‍රී ලංකා ගිවිසුම ක්‍රියාත්මකවූ වසර 18ක කාලය තුළ අපට ලැබුණේ ආයෝජන කම්හල් දෙකකි. එකක් තඹ කුට්ටි කරන කම්හලකි. අනෙක වනස්පති ගිතෙල් හදන කම්හලකි. එම කම්හල් දෙකම ශ්‍රී ලංකාවට මෙලෝ වැඩක් නැති ඉන්දියාවට පමණක් වැඩක් ඇති දේවල්ය. ඉන්දීය ව්‍යාපාරික සමාගම් ලෙස නාරහේන්පිට ඇපලෝ රෝහලද, එයාටෙල් දුරකථන සමාගමද, ලංකා අයි.ඕ.සී තෙල් සමාගමද පමණක් ආරම්භ කර තිබේ. ඒවා පිහිටුවීමට ශ්‍රී ලංකා බැංකුවලින් ණය ගත්තා මිසක ප්‍රාග්ධනයක් රටට ආයෝජනය නොකළේය. ඉන්දීය අයි.ඕ.සී තෙල් සමාගම ලෝක‍ වෙළෙඳ පොලේ තෙල් මිල පහත වැටීමත් සමඟම දැන් ගජරාමෙට උ‍පයන ලාභයද ගිවිසුම අනුව දැඩි බදු කොන්දේසි වලින් නිදහස්ව ඉන්දියාවට පොම්ප කෙරේ. එමෙන්ම ඉන්දියාවේ නිෂ්පාදිත ගිණිපෙට්ටි, ඉටිපන්දම්, හදුන්කූරු වැනි ස්වයං රැකියා නිෂ්පාදන ශ්‍රී ලංකාවට එම නිදහස් වෙළෙඳ ගිවිසුමෙන් ගෙන ඒමේදී ශ්‍රී ලංකාවේ එම නිෂ්පාදන සකස්කල කම්හල් පමණක් නොව නිවෙස්වල ස්වයංරැකියාලාභීන් දහස් ගණනකට උන්හිටි තැන්ද නැතිවිය. එම ගිවිසුමෙන් ශ්‍රී ලංකාව සිදුවූ පාඩුව, ලාභයට වඩා දස ගුණයකින් වැඩිය. වෙහෙර ගිලපු එවුන්ට අග්ගලාත් කජ්ජක්ද?

ඉන්දියාව සමඟ සීපා ගිවිසුම ශ්‍රී ලංකාවට අත්සන් කිරීමට ‘බලකළේ’ 2008 සිටය. එහි ඵල විපාක දැනගත් මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව 2015 ජනවාරි 8වැනිදා තෙක් එයට යටත් වුණේ නැත. සීපා වෙනුවට දැන් ආවේ ඉන්දු-ලංකා තාක්ෂණික සහයෝගිතා(ඉට්කා) ගිවිසුමය. විධිමත් තාක්ෂණික අධ්‍යයනයකින් තොරව ඉන්දියාව වැනි ප්‍රබල රාජ්‍යයක් සමඟ පුළුල් විවෘත ගිවිසුමකට එළැබීම ඉතා අවදානම්කාරී ක්‍රියාවකි. අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ 2015 සැප්තැම්බර් 14,15 සහ 16 ඉන්දියාවට ගොස් කල සාකච්ඡාවෙන් අනතුරුව ඉට්කා ගිවිසුම කරළියට නැ‍ගිණි. ගිවිසුම දැනට පිටු 64කින් පමණ සමන්විත වන අතර තවමත් සම්පූර්ණකර නොමැති පරිච්ඡේද දෙකක් ගෙඩි පිටින් ගලවා ගැනීමට යන්නේ කලින් ලොප් වුණ සීපා ගිවිසුමෙනි.

ඉට්කා ගිවිසුම අනුව දැනට ආණ්ඩුව ප්‍රකාශකර ඇති පරිදි ඔවුන් අනුමත කර ඇත්තේ භාණ්ඩ සහ සේවා ක්ෂේත්‍රයන් දෙකටය. එයට තොරතුරු තාක්ෂණ සහ සමස්ථ ඉංජි‍නේරු සේවාවන්ට අදාළ වෘත්තීන් ඇතුළත්ය. එහිම සඳහන් වන්නේ ඉදිරියේදී ශ්‍රී ලංකාවේ රැකියා ක්ෂේත්‍රයට වෛද්‍ය, පශු සහ දන්ත වෛද්‍ය, නීතිඥ, හෙද, වින්නඹු, පරිගණක ශිල්පී, පොත් තැබීම්, ගෘහ නිර්මාණ, භෞතික චිකිස්සක, දේපල සහ ලීසීන්, ඇසුරුම්, ධීවර, ප්‍රචාරක සහ උත්සව, සිනමා සහ රූපවාහිනී, අධ්‍යාපන සේවා, පාරිසරික කටයුතු, කොණ්ඩා කැපීම සහ රූපලාවන්‍ය ශිල්පී වැනිදෑද ඇතුළත් සෞඛ්‍ය සහ සමාජ සේවා ඇතුළු කේෂේත්‍ර ගණනාවක රැකියාවන්ද ඉන්දියානුවන්ට විවෘතවන බවය. දැනුම නිෂ්පාදනය කල හැකි අති බහුතර ඉන්දියානුවන් එක්කෝ නවතින්නේ ඇමරිකාවේ හෝ යුරෝපයේය. ශ්‍රී ලංකාවට එනු ඇත්තේද ඉතිරිව ඇති අඩු සම්භාවිතාවයකින් යුත් ඉන්දීය ‘හාල් කෑලිය’. ඉන්දියානු රැකියාද ඒ අනුව ශ්‍රී ලංකිකයින්ට විවෘත වනු ඇත. සිදුවන්නේ ඉත්තෑවාගේ ගෙට කබල්ලෑවා රිංගුවා වගේ වැඩක් පමණි.

ඇමති මලික් සමරවික්‍රම පවසන පරිදි ඉට්කා ගිවිසුම ගහන්‍නේ ලංකාවට වාසි වෙන විදිහටය. එජාප ආණ්ඩුව 1987 ජුලි 29 වැනිදා ඉන්දු ලංකා ගිවිසු ඉන්දියාව සමඟ අත්සන් කරනකොටද කීවේ එහෙමය. ‍එම ගිවිසුමෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ පැල පදියම්වීමට ගිය ඉන්දීය 90,000කට අධික හමුදාව ජනාධිපති ප්‍රේමදාස බලහත්කාරයෙන් 1990 මාර්තු 24 වැනිදා රටින් පිටකලේ බලහත්කාරයෙනි. එහෙත් ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම අහෝසි කිරීමට හැකිවූයේ නැත. වසර 2001දී අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ සහ දෙමළ බෙදුම්වාදී කොටි සංවිධානයේ නායක ප්‍රභාකරන් අතර නෝර්වේ රාජ්‍යයේ ආශිර්වාදය ඇතිව ගිවිසුමක් අත්සන් කල අතර කොටි සංවිධානය එය උල්ලංඝනය කල විට ඔවුන් සහමුලින් පරාජය කිරීමට හැකිවූයේ 2009 මැයි මස 18වැනිදා ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂටය. එවකට ජනාධිපති වශයෙන් කටයුතු කල මහින්ද රාජපක්ෂට ජීනීවා ජාත්‍යන්තර චෝදනා ඇත්තේ එදා ත්‍රස්ත්‍රවාදයට කල සටන හේතුවෙනි. එබැවින් ඉට්කා ගිවිසුම අත්සන් කල පසු එසේ මෙසේ ගිවිසුමක් නොවනු ඇත.

ඉට්කා ගිවිසුම සැමට එකවර නොගෙනවිත් කඩින් කඩ ගෙන ඒමෙන් විරෝධය කඩින් කඩ මතුවනු බැවින් සමනය කිරීම පහසු වනු ඇතැයි ඉන්දීය රෝ ඔත්තු සේවය උපකල්පනය කලා විය හැකිය. එහෙත් ඉකුත් පෙබරවාරි 11 වැනිදා දහස් ගණනින් විහාර මහාදේවි රංගපීඨයට රොද බැදගත් පරිගණක ශිල්පීන්ද, ඉංජිනේරුවන්ද, වෛද්‍යවරුන්ද සකල මෙකී නොකී ගිවිසුමෙන් බැට කෑමට නියමිත අය පමණක් නොව නිදහසින් පසු දෙවන ‘රාජ්‍යතාන්ත්‍රික ඉන්දීය ආක්‍රමණය’ට එරෙහිවූවන්ද එක හඬින් කියා සිටියේ කඩින් කඩ ආවද එකට විරෝධය ගොනු කරමින් එම උපායික අදහස පරාජය කල යුතු බවය. සරළව කිවහොත් වෙන්ව ගමන් කලද එක්ව පහරදිය යුතු බවය. වෘත්තීයවේදීන්ගේ පරිචිත භාවිතය සඳහා නීති කෙටුම්පත් සම්පාදනය කිරීමට වහ වහා රජයට බලකල යුතු බවය.

ඉට්කා ගිවිසුමට අමතරව රටපුරාම තවත් විරෝධතාවන්ය. රැකියා විරහිත උපාධිධාරීන් 2,000කට අධික උද්ඝෝෂණ පෙළපාලියට කඳුළු ගෑස් සහ ජල ප්‍රහාරයකි. ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලයේ මෑන් පවර් සේවකයින් කොළඹ පිත්තල හන්දියේ උද්ඝෝෂණයකි. තොටලඟ ජනයා නිවාස වලින් එළියට ඇද දමා ඒවා සමතලා කිරීමට එරෙහිව ‘මෙගා පොලිස්’ උද්ඝෝෂණයකි. ගොවි පොහොර ඉල්ලා අතුරු බෝග ගොවියෝ විදි පුරා පෙළපාලිය. ඛනිජතෙල් නීතිගත සංස්ථාවේ සේවකයෝ අත්තනෝමතික ලෙස පත්වීම් ලබාදීමට එරෙහිව ගොඩනැගිල් වටලා විරෝධතාවයකි. නාවික හමුදා රග්බි ක්‍රීඩකයෝ පටි බැදගෙන නිහඬ විරෝධයකි. කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ මාධ්‍යවේදියෝ වයඹ පළාත් සභාවට එරෙහිව මාධ්‍ය නිදහස වෙනුවෙන් බ්‍රහ්ම දණ්ඩන ක්‍රියාවලියකි. හොද හොද සෙල්ලම් එළිවෙන ජාමෙටය. ආණ්ඩුව පවසන පරිදි මෙම විරෝධතාවන්ට මිනිසුන් ගෙන්වන්නේ කුලියටය. යහපාලන ඇත්තෝ ජීවත් වන්නේ සබන් බෝලයක් ඇතුලේය. එය පිපිරීමේ තීරණය ජනතාව සතුය. රටටම ඉන්ටර්නෙට් දෙන්නට දකුණු ඇමරිකාවේ සිට මෙරට අහසේ අඩි 50,000ක් උඩින් ස්ථානගත කිරීම සඳහා එවන ලද ඇමති හරීන්ගේ ගූගල් බැලුම ගම්පොල පුපුරැස්සට කඩා වැටුනාක් මෙන් යහපාලන ආණ්ඩුවද කඩා වැටෙන දිනය වැඩි ඈතක නොවේ.

අස්වනු කැපීම ඇරඹී ඇති අතර වී කිලෝව රුපියල් 20කට පල්ලම් බැසී ඇත. වී කිලෝවක් නිෂ්පාදනයට වැය වන මුදල 33කි. ගොවියාට සිදුවන්නේ එදා වගේ යළි වහ කන්නටය. කුඩා තේවතු හිමියන් දැන් රටට බරක්ය. වෙනස් වන ලෝකය සඳහා වෙනස් වීමට සහාය ගන්නේ හතේ හත වැදුනු ඉන්දියාවෙන්ය. ඇමති හරීන් ප්‍රනාන්දු කියන පරිදි ඉන්දියාව සමඟ ඉට්කා ගිවිසුම ගෙන්නේ එම වෙනසට ගරු කරමිනි. තෙල් මිල අසාමාන්‍ය ලෙස ලෝක වෙළෙද පොලේ අසාමාන්‍ය ලෙස පහලට කඩා වැටීම නිසා ආණ්ඩුවට මේ තරමින් හෝ අල්ලා සිටිය හැක. නැතිනම් මේවන විට රට ගොඩගත නොහැකි පරිදි අගාධයේය. ඩොලර් 108ට තිබූ තෙල් බැරගලය දැන් ඩොලර් 25කි. ඒ අනුව රුපියල් 117ට දෙන පෙට්රල් ලීටරය රුපියල් 52කට දිය හැකිය. රුපියල් 95ට දෙන ඩීසල් ලීටරය රුපියල් 42කට දිය හැකිය. ලෝක වෙළෙද පොළේ තෙල් මිල පහල යාමේ වාසිය ජනතාවට තවමත් ලැබී නැත. එදා කථා වැලක් ඇදබෑ ආලාපාළු ආර්ථිකය ගැන කඳුළු සැලූ ඇත්තෝ දැන් ‘යහපාලන’ ඉබි කටුව තුල සැඟව ඇත. ආණ්ඩුව සිදුකරන්නේ එදා වේල ටුවර්ස් දේශපාලනයකි.

අලි පැටියෙක් තියාගැනීමේ වරදට උඩුවේ ධම්මාලෝක හාමුදුරුවෝ අද හෙට අත්අඩංගුවේය. නීතියේ කන්‍යාවිය සමහරුන්ට සැලකුවේ එසේ නොවේ. මහේස්ත්‍රාත්වරයෙකු නීති විරෝධී අලි පැටියෙකු බත්තරමුල්ලේ වන ජීවී කාර්යාලයට දමා ගොස් තිබිණි. පින්නවල අලි කඳවුරට ගොස් ඔහු රාජකාරියට බාධාද කර තිබිණි.රටේ නීතිය දෙවිධියකටය. බුදු දහමට අවලාද කරන අලුත්ම උපක්‍රම ගණනාවක් ඇමරිකානු සහ ඉන්දියානු අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ අනුග්‍රහයෙන් දැන් ක්‍රියාත්මක වේ. වායු දූෂණයේ බලපෑමෙන් අපේ දූ දරුවන් රැකගනිමුයි කියා පෙබරවාරි 19වැනිදා නුවරදී එන්.ජී.ඕ. උද්ඝෝෂණයකි. මහනුවර මහියංගණය ඒ 26 මාර්ගය විවෘත කිරීමට බලකරන බවද එසේ වසා තැබීමෙන් මහනුවර පාසැල් දරුවන් 23,000කට ස්වසන ආබාධ වැළදෙන බවට ඩොලර් මත යැපෙන මහාචාරවරයෙකුගේ පාඨයක් හුවා දක්වමින් මෙය සංවිධානය කරති. මේ උද්ඝෝෂකයෝ සිදුකිරීමට යන්නේ බෞද්ධයින්ගේ මුදුන් මල්කඩවූ දළදා මාලිගයේ ඉදිරිපිට පාර විවෘත කරගෙන සටන් විරාම කාලයේ ඇරියස් එක ගන්නටය. ‍ලෝක උරුමයක්වූ දළදා මාළිගයට දෙමළ බෙදුම්වාදී කොටි ත්‍රස්තවාදීන් පහරදුන් අතර ඉකුත් වසරේ දියවඩන නිළමේට එරෙහිව අවලාද ව්‍යාපාරයක්ද ගෙන යමින් බෞද්ධාගමට පහර ගැසුවේය.

ඝාතන සිද්ධියක් සම්බන්ධයෙන් අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් පසු බෙන්තොට විහාරස්ථානයේ පිටමන් කරන ලද දැනට පුත්තලම කරඹ විහාරස්ථානයේ සිටින මිගෙට්ටුවත්තේ සුනන්ද හිමි කල්පිටිය ශාසනාරක්ෂක බලමණ්ඩලයේ ලේඛනාධිකාරි වශයෙන් කල්පිටිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් විසින් පත්කර ඇත. එය ආණ්ඩුවේ දේශපාලඥයින්ගේ මැදිහත්වීමෙන් සිදුවූවක් බවට කල්පිටිය මහා නාහිමිවරුන්ගේ චෝදනාවකි.මහාධිකරණයෙන් මරණ දඬුවම නියමකල ප්‍රකට මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරු වෙලේ සුදාටද මුදල් විශුද්ධිකරණ පනත යටතේ ඇප ලැබී ඇත. ෆුල්ටෝස් වැටෙන විට පාතාලෙන් සික්සර්ය. අධිකරණ භූමියේදීම සාක්ෂිකරුවන් වෙඩිතබා ඝාතනයකර පලා යයි. වසරකට පසු යළි පතාලය නිදැල්ලේ හැසිරීමට පටන් ගෙන ඇත. නීතිපති පත්කිරීමේදි වසර 200ක් තිස්සේ පැවති සම්ප්‍රදායද කඩකර තිබේ. විගණකාධිපතිවරයා පත්කිරීමද ඒ බෝට්ටුවේමය. නීතියේ ආධිපත්‍යයට හෙනහුරා කලදසාව ලැබෙමින් පවතී.

රණවිරු දඩයමේද නිමක් නැත. මව්බිමේ ඒකීයභාවය වෙනුවෙන් ඇස්, ඉස්, මස් සහ ලේ කැපකල රණවිරුවන් අසරණය. බෙදුම්වාදී කොටින්ට වැඩි වැඩියෙන් දීමනාය. රණවිරුවන් දංගෙටය. භයානක ත්‍රස්තවාදයෙන් රට මුදාවා දුන් නීත්‍යානුකූල හමුදාවක් හා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නායකත්වයක් ගැන පරික්ෂණ කරන්නට විදේශිකයන් වද්දවා ගෙන විශේෂ අධිකරණ පිහිටුවා නඩු විභාග කරන කිසිදු රටක් මිහිපිට නැත. මහකොමසාරිස්ගේ හුසේන් කුමාරයාගේ කතා සීනි තැවරූ වෙඩි උණ්ඩය.

ශ්‍රිලනිප තුළම ඇතැම් ඇමතිවරුන් නව ප්‍රවණතාවයට දෙස් දෙවොල් තබති. ඔවුන්ගෙන් බහුතරයම වාගේ පරාජිතයන් වී ජාතික ලැයිස්තුවෙන් පාර්ලිමේන්තුවට පත්වූ අයය. ජනතා පරමාධිපත්‍යය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින ඔවුහු ශ්‍රිලනිප පාක්ෂිකයින්ගේ අයිතිය අමු අමුවේ අපූරුවට උල්ලංඝනය කල අය‍ වේ. පෙබරවාරි 14 ඉරිදා මීගමුවට රැස්වූ ශ්‍රිලනිප පළාත් පාලන මන්ත්‍රීවරුන් 1,437න් 1,401ක් එක හඬින් කියා සිටියේ එජාපය සහ ඩාර්ලි පාරේ නෛතික ශ්‍රිලනිපයට විකල්පයක් ලෙස ප්‍රගතිශීලි සහ දේශප්‍රේමී පෙරමුණක් සඳහා නව දීගයකට ඔවුන්ගේ ඇති මනාපයය. පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික් පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරුන් 7දෙනාගෙන්ම 6දෙනෙක්ද පළාත්පාලන මන්ත්‍රීවරුන් 71දෙනාගෙන් 55දෙනෙකුද එජාප සහ ශ්‍රිලනිප එකගෙයි කෑමට කැමති නැත. විනය කඩකල ශ්‍රිලනිප පළාත් පාලන හිටපු සභාපතිවරුන් 10කට දැනටමත් නිදහසට කරුණු විමසීමේ ලිපි එවා ඇත. කකුළුවා ඇ‍දේට යන ගමන් පැටියාට කෙලින් පලයන් කීම හාස්‍යජනකය. නෛතික ශ්‍රිලනිපයට පක්ෂපාතී පළාත් පාලන මන්ත්‍රීවරුන්ගේ ඌනතාවයෙන් හිමිනමක් ඝාතනයට සැකපිට අත්අඩංගුවට ගත් මොරටු උප නගරාධිපති සුජිත් පුෂ්පකුමාරටද දැන් ඇත්තේ අපමණ අගයකි.

ඇමති එස්.බීට අනුව හිටපු ජනාධිපති ශ්‍රිලනිප කඩාගෙන ගිය කලවැද්දෙකි. එස්.බීගේ කට නිසා ඔහු බොහෝ දුක් වින්දේය. වරෙක මහඋළු ගෙටද ගියේය. තවත් විටක හඟුරන්කෙත ඇමති එස්.බීගේ මාලිගය ගැන රූපවාහිනියෙන් ප්‍රචාරය කළේ වෙනින් කවුරුත් නොව ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග නෝනාය. මෙම ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡාවට උසස් අධ්‍යාපන රාජ්‍ය අමාත්‍ය මොහාන් ලාල් ග්‍රේරෝද සහභාගි විය. ඉන්ටනැෂනල් ස්කූස් හිමිකරුවෙකුවූ ග්‍රේරෝ ඇමතිගේ සහෝදරයාගේ දියණියන් ‍දෙදෙනා වන චිනූ සහ සෙනුරි මතභේදයට තුඩුදී ඇති මාලඹේ වෛද්‍ය විද්‍යාලයේ අධ්‍යාපනය හදාරයි. ‍ඇමති ග්‍රේරෝ මඩින් එන්නේ පෞද්ගලික වෙද විදුහල ගොඩින් බේරා ගැනීමට වන්නට ඇත.

හිටපු නියෝජ්‍ය ඇමති වැලිගම හේමාල් ගුණසේකර ගැනනම් දුකක් නැත. ඔහුට එරෙහිව ඉකුත් ආණ්ඩු කාලයේදී අධිවේගී මාර්ගයේ වාහනයකින් ගමන් කරමින් සිටියදී දඬ කොලයක් ඉරාදමා පොලිස් නිලධාරියාට තර්ජනය කිරීම පිළිබඳව පැමිණිල්ලක් තිබිණි. අවසානයේදී පොලිස් නිලධාරියාගේ වාහනයද සති කිහිපයකට පසු ගිනිගෙන දැවී ගියේය. ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡාවට සහභාගිවූ පිනෙන් හේමාල් ගුණසේකරට පරණ පවෙන් මිදිය හැකිවීම ‍ඔහුගේ නොමඳ සතුටට හේතුවනු ඇත. රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව එදා ජනතා විරෝධයට පත්වූයේ මර්වින්ලා සහ හේමාල්ලා වැනි මිනිසුන් නිසාය. ඇතැම්විට මාතර හේමාල් ගුණසේකරද පක්ෂයේ නායක මෛත්‍රීපාල සිරිසේනට සහාය දෙන පරාජිත ශ්‍රිලනිප මන්ත්‍රීවරුන්වූ මොණරාගල ජගත් පුෂ්පකුමාර, කුරුණෑගල ශාන්ත බණ්ඩාර, කළුතර පරාක්‍රම ගුණවර්ධන මෙන් ජනාධිපති ව්‍යාපෘති අධ්‍යක්ෂක ධූරයකින් හෙට අනිද්දා පිදුම් ලැබුවාද පුදුමයක් නැත. එම තනතුරට පැවරෙන නිෂ්චිත කාර්යයක් හෝ වගකීමක් නැතිවූවද හතේ හත වැදුණු පරාජිත දේශපාලඥයින්ට එය ඇලඩින්ගේ පුදුම පහනකි. කළුතර පරාජිත අපේක්ෂක රෙජිනෝල් කුරේද මෙවැනි ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡාවලට පැමිණ මහින්ද විරෝධයක් මවාපා කඹුරුවේය. ඒ පිනෙන් දැන් ඔහු උතුරේ ආණ්ඩුකාර රෙජිනෝල් කුරේය.

සැබෑ ශ්‍රිලනිප පාක්ෂිකයින්ගේ දායකත්වයෙන් දැන් උදාවෙමින් පවතින්නේ අලුත් බලාපොරොත්තුවක් සමඟ රට දිනවන යුගයක ඇරඹුමය. එය බාධක අභියෝග මැදින් ජය මාවතට පිවිසෙන නව ගමනක් වනු ඇත. ලෝකය වඩාත් යහපත් තැනක් වී ඇත්තේ සියල්ල සිදුවෙමින් තිබියදී නිහඬව බලා සිටියවුන් ‍නිසා නොව යහපත් සමාජ පරිවර්තනයක් උදෙසා අරගල කලවුන්ගේ ධෛර්යයෙනි.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න


Sri Lanka’s separatist armed conflict

February 19th, 2016

By Neville Ladduwahetty Courtesy The Island

The UN High Commissioner for Human Rights Zeid Al Hussein has made insulting and degrading comments about Sri Lanka’s judiciary in particular, and other institutions of the sovereign State, perhaps in a bid to humiliate and badger Sri Lanka into accepting international participation in the accountability mechanism. His efforts have turned out to be a diplomatic disaster, because what is realistically possible in Sri Lanka falls far short of the promised build-up contained in the UNHRC Resolution.


Prince Hussein

The approach adopted by the High Commissioner reflects an ignorance of the Constitutional constraints involved. These Constitutional constraints apply to any international involvement in any capacity, be it as Judges, Prosecutors, etc., if it involves revising existing judicial mechanisms in place, because of provisions in Article 4 and its relationship to Article 3 in the Constitution. Even Sri Lanka’s Foreign Ministry does not seem to be aware of these limitations. However, having subsequently realized the limitations involved, he did concede that “Whatever we see from our side, it’s your sovereign right to decide.”

Sovereignty is the context and the only context to judge the manner in which the Separatist Armed Conflict was conducted. Despite references to defeating terrorism, the ideology driving the conflict initiated by the Tamil leadership at Vaddukodai in 1976, and very much alive even today ,was the “Creation of a Separate State – Tamil Eelam”. Therefore, the conflict was a Separatist war that reached the threshold of an Armed Conflict; a threshold that has finally come to be acknowledged both nationally and internationally. Thus, International Humanitarian Law is what applies, as set out in “Protocol Additional to the Geneva Convention of 12 August 1949, and relating to the Protection of Victims of Non-International Armed Conflicts (Protocol II), 8 June 1977.


The Eelamist ideology was essentially to create a separate state consisting of the Northern and Eastern Provinces of Sri Lanka. It was because of this ideology that attempts to broker a negotiated settlement, initiated by Norway and backed by Co-Chairs failed repeatedly. These negotiations presented opportunities for the LTTE to increasingly strengthen their military capabilities, clearly with the intention of establishing the goal of a separate State of Tamil Eelam through a campaign to demoralize the Sri Lankan State to a point of ceding Tamil Eelam on the basis that the war was unwinnable. Therefore, the option finally was to prosecute the war to a conclusion or settle for a stalemate due to imperatives that made a mutually acceptable political solution an unrealistic proposition. Opting for the former is the responsibility of any sovereign State as stated in Protocol II cited below.

Article 3 of Protocol II states:

1. “Nothing in this Protocol shall be invoked for the purpose of affecting the sovereignty of a State or the responsibility of the government, by all legitimate means, to maintain or re-establish law and order in the State or to defend the national unity and territorial integrity of the State”.

2. “Nothing in this Protocol shall be invoked as a justification for intervening, directly or indirectly, for any reason whatever, in the armed conflict or in the internal and external affairs of the High Contracting Party in the territory of which that conflict occurs”.

Since the Separatist Armed conflict affected the sovereignty of the Sri Lankan State and its territorial integrity, any responsible Government is required and expected to re-establish law and order and defend its national unity “by all legitimate means”. The fact that legitimate means were deployed until the LTTE forced over 300,000 civilians to serve as a human shield by holding them hostage is evident from the cable cited below.

This cable from the US Embassy in Colombo to the US State Department states:

“The Government has gained considerable credit until this point for conducting a disciplined military campaign over the past two years that minimized civilian casualties” (WikiLeaks, 27 January 2009). The dilemma the Government had to face was when the LTTE took over 300,000 plus civilians hostage in complete defiance of prohibitions listed in Protocol II. Of the 8 Acts prohibited by Protocol II Part II the most relevant are: Article 4 ( c) taking of hostages; (d) acts of terrorism. The question before the Government was how best to restore territorial integrity and re-establish law and order under the circumstances presented by the LTTE.

In this regard the opinion of Major General (Retd.) John Holmes formerly of the UK Special Forces is of particular relevance:

Paragraph 67 of his report states:

“There is no military or political advantage to GoSL in killing civilians or shelling hospitals indiscriminately, indeed the reverse is the case. High civilian casualties would have made an international/Indian push for halting the final phase, more likely”.

Paragraph 83 of his report states:

“In my military opinion, faced with a determined enemy that were deploying the most ruthless of tactics and which involved endangering the civilian population, SLA had limited options with regard to the battle strategy they could deploy. This could have posed a dilemma for the very best trained and equipped armies in the world. The SLA had either to continue taking casualties and allow the LTTE to continue preying upon its own civilians, or take the battle to the LTTE, albeit with an increase in civilian casualties. The tactical options were stark, but in my military opinion, justifiable and proportionate given the unique situation SLA faced in the last phase”.


In his statement to the media the UN High Commissioner stated: “It (International Community) wants to help Sri Lanka become an economic power house…The world wants Sri Lanka to be a success story. It has seen the opportunity for lasting success in Sri Lanka, and that is why it has invested so much time and energy into providing that pathway laid down in last October’s Human Rights Councils resolution.”

Whether Sri Lanka should be a “power house” or a “success story” is not for the UNHRC to decide. What Sri Lanka decides to be and how it is to be achieved is the inalienable right of the People of Sri Lanka. After all, this is what self-determination is all about; a concept incorporated in most UN instruments. The legacy the International Community left behind when they last came to instruct Sri Lankans as to how they should live is what the nation is desperately trying to sort out. The last time the International Community came to Sri Lanka to broker peace was an utter failure. The fact that they failed came as a surprise to them because like the UNHRC they believed that their plan was faultless. This new blue print by the UNHRC for accountability too is bound to be a fetter to the reconciliation process. The consequences of the litter left behind would eventually have to be sorted out only by Sri Lanka. Therefore, the most the UNHRC can do is to live by its own creed of the twin principles of respect for the sovereignty and non-intervention in domestic affairs of States

The Commentary of Protocol II underscores the twin principles of the inviolability of national sovereignty and non-intervention in internal affairs that essentially are within the jurisdiction of States. Such internationally recognized principles are enshrined in the UN Charter. Since the UN Human Rights Commission and its High Commissioner should be abiding with provisions of the Charter, how is it possible for the High Commissioner to intervene in issues that essentially are related to the healing processes of a bruised nation in its efforts to heal and become whole again.

Paragraph 4499 of the commentary to the Protocol II states:

“This is a savings clause which brings to mind the two complementary principles of international law enshrined in the United Nations Charter: the principle of inviolability of national sovereignty and that of non-intervention in matters which are essentially within the domestic jurisdiction of a State”.

Paragraph 7 of Article 2 of the Charter of the United Nations states:

“Nothing contained in the present Charter shall authorize the United Nations to intervene in matters which are essentially within the domestic jurisdiction of any state or shall require the Members to submit such matters to settlement under the present Charter;”. The reforms proposed by the High Commissioner are in direct violation of what is stated above.


The comments by the UN High Commissioner for Human Rights could be broadly categorized as (1) reforms to improve and promote human rights in Sri Lanka and (2) as issues relating to accountability.

1. It must be clearly and unambiguously understood that reforms relating to human rights is a work in progress for Sri Lanka and the rest of the UN’s Member States. As it is with goodness and virtue it is a never ending process. Despite all the reforms suggested by the UNHRC there is no guarantee that the human rights situation in Sri Lanka would end up becoming a “success story”, judging from set-backs experienced even by countries such as Norway, and more recently in France where civil liberties and human rights are severely derogated following a spree of killings in the former, and terrorist attacks in the latter.

The imperatives of politics and government formations are often an impediment to improving the human rights situation in most Member States and Sri Lanka is no exception. Therefore, what may appear as a lack of political will often are inevitable imperatives that Governments have to contend with. A clear instance of such imperatives was demonstrated in Sri Lanka’s inability to accommodate foreign judges due to constitutional constraints. As a consequence of these existential realities Member States need to be left to their devises to improve human rights situations in their respective countries, because no amount of pressure from the UN or from the International Community would compel Member States to change their human rights profiles. It is only when the pressure to improve human rights comes from within, that improvements are not only possible but also durable. The lesson for the UNHRC is to respect Sri Lanka’s sovereignty and allow the space and time to work out its own mechanisms and arrangements without intervening in issues that essentially are domestic.

2. With regard to the second category of accountability, the number of “civilians” killed as being baseless is addressed extensively in the Paranagama Commission Report. It is because of the inability to distinguish between civilians and combatants that the task of “Counting or estimating the exact number of civilian casualties during different stages of the armed conflict (becomes) impossible…” (Paragraph 1267, OISL Report by the OHCHR). Furthermore, the UN Country Team, itself, put the death toll at 7,721 from August 2008 to 13 May 2009 (Darusman Report para. 134), a period of 9 months. Since the campaigns in Mannar and Kilinochchi cover a period of 5 months, the numbers killed in the 5 days between 13th to19th May cannot exceed this figure. Whatever be the count, International Experts such as Sir Desmond de Silva and his team and Maj. Gen. Holmes have all concluded that the actions taken by the Security Forces were proportionate in the contest of an armed conflict.

Under the circumstances, what is not possible is to inquire into and prosecute non-specific allegations whether committed by the Security Forces or by the LTTE. However, what is possible are individual violations of Human Rights and International Humanitarian Law committed either by the Security Forces or by the LTTE. Since these are alleged violations, it should be possible to set up a division within the existing framework of the Attorney General’s Department to conduct investigations for appropriate domestic action to follow. It is evident from the foregoing that issues of accountability could be addressed within existing frameworks without having to resort to elaborate arrangements proposed in the UN Resolution.


The UN High Commissioner for Human Rights arrived in Sri Lanka with the idea of scolding Sri Lanka in order to compel it to submit to a series of reforms and accountability related issues. The reforms suggested are strictly within the jurisdiction of Sri Lanka (as with any other Member State). Consequently, the UN has no jurisdiction to impose reforms; a fact acknowledged in the UN Charter and Protocol II cited above. The High Commissioner did indeed concede that “Whatever we see from our side, it’s your sovereign right to decide” (Daily Mirror, February 10, 2016).

The twin pillars recognized by the Protocol II and the UN Charter are respect for sovereignty and non-intervention in affairs that are strictly domestic. This requires the UN to give Sri Lanka the time and space to address reforms for its own sake and not to satisfy the UN, because the pace for implementing reforms is dependent on prevailing imperatives of political formations and the stability of Governments; factors over which the UN or Sri Lanka has no control over, no matter its professed commitments.

Hitherto, the conflict in Sri Lanka was seen as one that morphed from a conflict between a State and a non-State actor to that of an Armed Conflict. The fact that it essentially was a sSparatist Armed Conflict to establish Tamil Eelam has not been acknowledged in all of its dimensions. Therefore, issues relating to accountability should be judged from the perspective of International Humanitarian Law applicable to such Separatist conflicts. Consequently, the measures adopted by Sri Lanka were within the “legitimate” rights recognized in Article 3 of Protocol II of 1977 where a responsible sovereign Government is duty bound to restore law and order and re-establish the territorial integrity of Sri Lanka that had been violated under the terms of a Peace Accord brokered by foreign interventionists.

The problem could thus be broken down into specific and unspecific violations of Human Rights and Humanitarian Law. Of the two specific violations committed by the Security Forces or the LTTE could be prosecuted provided there is verifiable evidence, while the unspecific violations that essentially are general in nature are not prosecutable due to lack of evidence. Sri Lanka is eminently capable of meeting challenges associated with specific violations. On the other hand, it has been convincingly demonstrated by international experts that unspecific violations that were associated with the Separatist Armed Conflict were within the right of a sovereign State in order to restore its territorial integrity and establish its writ over the whole of Sri Lanka.

The inability of the UNHRC to perceive the conflicts as a Separatist Armed Conflict has resulted in a distorted perspective – that of Human Rights. Perhaps this was in order to bring it within its assigned remit. However, the appropriate perspective should be that of a Separatist Armed Conflict. Therefore, the UNHRC has an obligation to revisit its perspective for the sake of Truth and Justice.

ලෝකය හිනස්සන ශ්‍රී ලංකාවේ සංවර්ධන උපායමාර්ග

February 19th, 2016

තේජා ගොඩකන්දෙආරච්චි

දේශපාලනය යනු බොහෝ දෙනෙක් අකමැති නමුත් කිසිවෙකුට ගැලවීමක් නැති විෂයකි. දේශපාලනයෙන් තොරව අද ඉතාම සරල මිනිසුන් කොටසක් වන ආදිවාසීන්ටවත් ජීවත් වීමට නාෙහැකි තත්වයක් තිබෙන බව පැහැදිලිය.

දේශපාලන පුවතක් ඇසෙන බොහෝ අවස්ථාවල ‘සංවර්ධනය’ යන වචනයද ඒ හා බැඳී පවතී. කතාවේදී කෙතරම් සංවර්ධනය ගැන කියැවුනත් ක්‍රියාව තුල ඒ වචනය අර්ථවත් නොවන්නේ ඇයි? එය එසේ වෙනවා නම් දිනපතා මිනිසුන් බෝඩ් ලෑලි ගෙන පාරට බසින්නේ නැත. මෙසේ උද්ඝෝෂණය කරන ජනතාව පාරක් සාදා දෙන මෙන් ඉල්ලති. බීමට සුදුසු ජලය ඉල්ලති. තම දරුවාට පාසලක් ඉල්ලති. ගමට බස් රියක් ඉල්ලති. මෙකී නොකී ඉල්ලීම් ! ඒ සියල්ල ඒ මිනිසුන්ගේ එදිනෙදා ජීවිතයේ මූලික අවශ්‍යතා වෙනුවෙනි. එමෙන්ම සංවර්ධනයට ජාති කුළ භේද නොතිබිය යුතුය.

1948 දී අපි යටත් විජිතවාදී පාලනයෙන් මිදී නිදහස ලැබුවෙමු. 1965 දී සිංගප්පූරු අගමැති ලී ක්වාන් යූ පැවසූයේ තමාට සිංගප්පූරුව ශ්‍රී ලංකාව හා සමාන තැනකට ගෙන ආ යුතු බවයි. නමුත් අද වන විට අප කොහිද? සිංගප්පූරුව කොහිද? මේ අයුරින් අපට පසුපසින් සිටි රටවල් කෙතරම් ප්‍රමානයක් අප රට පසුකර ඉදිරියට ගොස් ඇත්ද?

රටක සංවර්ධනයට ධනාත්මකව බලපාන සාධක කිහිපයක් ජාත්‍යන්තරව පිලිගෙන තිබේ. වරායක් තිබීම, බලශක්ති උත්පාදන හැකියාව, ස්වභාවික සම්පත් බහුල පරිසරය, කෘෂිකාර්මික හැකියාව, වෙළඳපොල අවස්ථාවන් යන කරුණු මීට ඇතුලත්ය. මේ සාධක සියල්ලම පාහේ අප රටට නොඅඩුව තිබෙද්දීත්, අප මුහුණ දී සිටින අවාසනාව කුමක්ද? සංවර්ධන දර්ශකය මෙපමන යයි කියමින් මහ බැංකු ලොක්කන් ගණන් හිලව් පෙන්වූවත්, දිනපතා අප දකින යතාර්ථය අනුව කොතැනක හෝ වරදක් සිදුව ඇති බව පෙනේ.

සංවර්ධනය පිලිබඳ තීරණ ගැනීමට, යෝජනා කිරීමට තිබෙන ප්‍රධානම මූලස්ථානය පාර්ලිමේන්තුවයි. එහි සිටින්නේ තේරී පත්වූ මහජන නියෝජිතයන්ය. ‘සංවර්ධනයේ නියමුවා’ යන යෙදුම සහිතව පෝස්ටර් ගසා අර බෝඩ් ලෑලි දරාගෙන පාරවල් අවහිර කරන මහජනතාවගේ ඡන්දය සූරා කමින් පත්වූ ජනතා නියෝජිතයින්ය.

මේ නියෝජිතයින් බොහොමයකගේ තත්වය කුමක්ද? තත්වය යනු ඔවුන්ගේ අධ්‍යාපනය, සාමාන්‍ය දැනුම, කැපවීම ආදියයි. තම තමන්ගේ බඩ වඩා ගන්නට සැදුනක් මිස මහජනතාවගේ සුභසිද්ධිය සඳහා වූ න්‍යායපත්‍රයක් පැහැදිලිවම ඔවුන් ලඟ නැත.

අද බලයේ සිටින දේශපාලකයින් ආඩම්බරයෙන් පුන පුනා කියන දෙයක් නම්, පසුගිය රජය මෙන් නොව තමන් ජාත්‍යන්තර සහයෝගය ලබාගත් බවයි. වෙන්නට ඇති. අද ජනාධිපතිට ගමන් බිමන් බොහෝය. ඇමරිකාවට යයි. ඔබාමා සමග එක මේසයේ ඉඳගෙන කෑම කෑ බව කියයි. අවුරුදු 43ක ට පසු ජර්මනියට එන්නැයි ආරාධනා කල බව කියයි. තවත් කවුදෝ ඇමති කෙනෙක් කීවේ ඔවුන්ට ආධාර මලු ගනන් එන විට තව පිරිසක් ඒ සංවර්ධනය කරන්න නොදී කකුලෙන් අදින බවයි. 77න් පසු යුගයේද මෙසේ ඔලගුවත් පොල්කට්ටත් ගෙන ලොව වටා හිඟමනේ ගිය හැටි අමතකව ගිය පිරිසකුත් අප රටේ ඇත. මේ හිඟමන් ආධාර යුගය ඇරඹුනේ ඒ යුගයේය. සංවර්ධනයට අවශ්‍ය කරන සම්පත් බොහොමයක් තිබෙද්දීත් අද අප යලි පා නගන්නේ ඒ යුගයටය.

ඇමරිකාවේ හෝ යුරෝපයේ මිත්‍රත්වය ගැන පාරම්බාන මේ ජනාධිපති, අගමැති සහ රජය ඔවුන්ගෙන් ගත හැකි වෙනත් ආදර්ශ ලබා ගනිත්ද? එවන් රටක පාර්ලිමේන්තුවේ නියෝජිත ධුරයක් සඳහා ඉල්ලුම් කිරීමට සැපිරිය යුතු අධ්‍යාපන හා පලපුරුද්ද පිලිබඳ සුදුසුකම්? ඒ රටවල මැති ඇමතිවරුන්ට ලැබෙන වැටුප්, දීමනාවන්? මැතිවරණ පවත්වන පිලිවෙල; මාධ්‍ය හසුරුවන පිලිවෙල; ඇමති මණ්ඩලයේ සංඛ්‍යාව; ඇමති ධූරයක් ලබාදෙන විට සැලකිලිමත් වන කරුණු; මැති ඇමතිවරුන්ගේ සේවා ප්‍රගතිය; විනිවිදභාවය; මේවා තබා අඩු තරමින් යුරෝපා රටක පාර්ලිමේන්තු ගොඩනැගිල්ලේ දිග පලල වත් ආදර්ශයට ගන්නා හැඩක් පෙනෙන්නට නැත. නමුත් ජාත්‍යන්තරයේ හිත මිතුරුකම් හා මුදල් මලු ගැන නම් ලොකුවට කියනු ඇසේ. මේ ප්‍රදර්ශනය වන්නේ වීදි යාචක සංස්කෘතියේම වර්ධනය වූ චිත්‍රයකි. ඇති හැකි යයි පෙනෙන අයෙකුට අතපාන යාචකයා මුදල් ලැබුන විට පින් දෙයි. ඒ මුදල දුන් තැනැත්තාට ඒ හැකියාව ලැබුනේ කෙසේද, තමාටත් එසේ අතනොපා සිටිය නොහැකිද යන කරුණ ඔහුට අදාල නොවේ. ඉතින් මේ සිදුවීම් දෙක අතර වෙනස කුමක්ද?

එක්තරා යුගයක අපට උගත්, වියත් මැති ඇමතිවරු සිටියහ. 1977 දී දුරදිග නොදුටු අඳබාල ජනතාව ඉන් කොටසක් ස්ථිරවම ගෙදර යැවූහ. ජවිපෙ සහ එල්ටීටීඊ ත්‍රස්තවාදීන්ගේ අවි හරඹ තුල තවත් කොටසක් වැලලී ගියහ.

ඊ ලඟට අප රටේ නිතර සිදුවන කැබිනට් ප්‍රතිසංවිධාන යනු තවත් හෙනයකි.

එක උදාහරණයක් ගනිමු. ලලිත් ඇතුලත්මුදලි ප්‍රථමයෙන්ම වෙළඳ ඇමති ධූරය දරන යුගයේ නිතර පැවසුවේ රටක වෙළඳපල දියුණු වීමට නම් නවීකරණය වූ මාර්ග පද්ධතියක් අවශ්‍ය බවයි. එදා එය එසේ වූවා නම්, යාපනය, මඩකලපුව හා රටේ අනිකුත් ප්‍රදේශ සංවර්ධනය වීමට හා ජනතාව එකිනෙකාට විවෘත වීමට ඉඩ තිබිනි. නමුත් ප්‍රතිසංවිධාන ක්‍රියාවලිය තුල ඔහුට ඒ ඉලක්කය සපුරාලීම පසෙක තබා වෙනත් ඇමති ධූරයක් භාර ගැනීමට සිදුවිය. මාර්ග පද්ධති සෑදීම කෙසේ වෙතත් ඒකාධිපති විධායකය විසින් වැපුරූ භේද බින්නකම් තුල තිබුන මාර්ගද බාධක යොදා වසනු ලැබීය. එය හරියට ඉඳුරුවේ ආචාරියාට රට භාර දීමක් වැනිවිය. එයින් පසු ඇතුලත්මුදලි මහතාට ලැබුනු ආරක්ෂක ඇමතිකම හරියට කරන්නටත් ඉඩ ලැබුනිද?

අප රටේ දේශපාලනයේ ස්වභාවය එයයි. එක ඇමති කෙනෙක් අමාත්‍යංශයක් භාරගෙන වැඩ කරගෙන යනවිට අමාත්‍ය මණ්ඩල ප්‍රතිසංවිධානයක් මගින් ඔහු වෙනත් තැනකට ඇද දමයි. කෙසේ වුවද අද තම විෂය සම්බන්ධව කථා කරන ඇමතිවරු සිටිනුයේ එක අතක ඇඟිලි ගණනටත් අඩු සංඛ්‍යාවක් පමනි. විශේෂයෙන් සම්මුතිවාදී ආණ්ඩුවට එකතු වූ සන්ධාන ඇමතිවරුන්ගේ විෂයයන් නම් මොනවාද කියාවත් සිතාගත නොහැක. සරත් අමුණුගමට දී ඇති විශේෂ ව්‍යාපෘතිය රාජපක්ෂවරුන්ට දමා ගැසීමට මඩ ඇනීමදැයි සැක සිතේ.ඒ හැර අනිත් අය මොන මොන ඇමතිලාදැයි ජනතාවටත් මතක තිබේද යන්න ගැටලුවකි.

ඇමති මණ්ඩලයේ 90ක ට වැඩි සංඛ්‍යාවක් සිටියත් ජනතාව සැමදා සිටින්නේ පාරේය. ඇමති හා නියෝජ්‍ය ඇමති පක්ෂ දෙකකින් සිටින විට සම්මුතිවාදී ආණ්ඩුවේ සම්මුතිය කෙසේ වෙතත් හරස් වචන කියා ගැනීම් හා මතභේද කිසිම හිරිකිතයක් නැතිව ප්‍රදර්ශනය කරති.

ඒ අතර රජය පැත්තෙන් මේ තරම් වුවමනාවෙන් – පෙනෙන්නට ඇති අන්දමට – සාමදානයේ හස්තය දිගු කරද්දීත් විජයකලා මහේෂ්වරන් රාජ්‍ය ඇමතිනිය ජාතික කොඩිය එසවීම ප්‍රතික්ෂේප කලාය. බොරු ප්‍රවෘත්ති පල කරනවායැයි සමහරු මාධ්‍යවලට බැන්නත් පෙබරවාරි 4-7 දක්වා කාලය තුල උතුරේ සංචාරයක යෙදුනු ඉතාම මධ්‍යස්ථ මතධාරිනියක් කීවේ ඒ දින කිහිපය තුල උතුරේ කිසිදු තැනක තමා ජාතික කොඩියක් නොදුටු බවයි.

විපක්ෂය කතා කරන්නේ සෑම විටම ‘අපේ ජනතාව’ යන පදය යොදාගෙනය. ජාතිවාදය තිබෙන්නේ සිංහල ජනතාව අතර පමණක් නොවේ. මහජන නියෝජිතයන් ලෙස ඔවුන්ට ‘අපේ ජනතාව, ඔයගොල්ලන්ගෙ ජනතාව’ කියා කිව හැකිද? එතැනින් ගම්‍ය වනුයේ රජයට ඡන්දය නොදුන් ජනතාව වෙනුවෙන් කතා කරන්නට විපක්ෂයක් නැති බව නොවේද? මේ මහා අවුල් ජාලය මැදින් පෙනෙන දෙය නම් සම්මුතිවාදී රජයේ සම්මුතියක් නැති බවත්, ඊට රිංගාගෙන සිටින සංධාන පාර්ශවකරුවෝ තම වර්තමානය හා අනාගතය පිලිබඳ බියකින් යුතුව එජාපය අතේ නැටවෙන රූකඩ බවට පත්ව සිටින බවත්ය.

මහින්ද රාජපක්ෂ රජය යුද්ධය අවසන් කලේය. තමා නිසා මහින්ද විදුලි පුටුවෙන් බේරුනේ යයි වත්මන් ජනාධිපති කීවේය. නමුත් තමන් සියලු දෙනාම අද හිතේ හැටියට බඩ පිණුම් ගසමින් උතුරු නැගෙනහිර පවා කරක් ගසන්නේ මහින්ද විසින් යුද්ධය අවසන් කල හේතුවෙන් තම මරබිය නැති වීම බව ඔහුටත්, රජයේ අනිත් පිරිසටත් අමතක වීම කණගාටුදායකය.

ත්‍රස්දවාදය යුධමය වශයෙන් පරාජය කල රාජපක්ෂ රජය, නිවැරදි සැලැස්මකට අනුව රට සංවර්ධනය කලා නම් මේ ප්‍රශ්ණ බොහොමයක් ඇති නොවන්නට ඉඩ තිබිනි. නමුත් ඒ වෙනුවට සිදු වූයේ ප්‍රමුඛතාවයක් නොමැති සුඛෝපභෝගී සංවර්ධන වැඩපිලිවෙලක් ක්‍රියාවට නැංවීමයි. ඉන් සිදුවූයේ ජනතාව මත පැටවුන බර තව වැඩිවීමත්, සුලු පිරිසකගේ මඩි තර වීමත්ය. එදා ඔවුන් සමග එක්ව රටේ රුහිරු උරා බිව් රාක්ෂයින්ගෙන් පිරිසක් දැන් සම්මුතිවාදී ලේබලය යටතේ රජයේ තනතුරු දරති. රජයේ සිටින අනිත් අයගෙන් කොටසක් 77-94 පාලන සමයේදී එම පැටිකිරියම සහිත වූ පිරිසමය. නොඑසේ නම් එසේ ඉපයූ දූෂිත ධනයෙන් පෝෂණය වූ ඊළඟ පරපුරය.

දැන් මේ කඹ ඇදීමේ අලුත්ම ප්‍රතිඵලය වී ඇත්තේ පලාත් පාලන ආයතන මැතිවරණය කල් දැමීමය. පලාත් පාලන ආයතන යනු රටේ සංවර්ධනයේදී ජනතාවට ඉතාමත්ම සමීප පරිපාලන ව්‍යුහයයි. අපේ මහතැන්ලා හරි අධ්‍යයනයක යෙදෙනවානම් ඔය ආධාර මලු ඉල්ලන්නට යන ගමන් වලදී, දියුණු රටවල ඇති ක්‍රමවත් පලාත් පාලන ව්‍යුහයන් වෙතින් ගතහැකි පාඩම් එමටය. අද තිබෙන ව්‍යුහයත් අවුල් වියවුල් මැද අඩපණ වී යත්දී අසරණ වනුයේ ජනතාවම නොවේද?

වර්තමානයේ අප රටේ මධ්‍යම රජය, පලාත් සභා සහ පලාත් පාලන ආතන යනුවෙන් පරිපාලන ව්‍යුහයන් තුනක් පවතී. පලාත්සභා යනු 1987 දී ඉන්දියාවේ වුවමනාවට ශ්‍රී ලංකාව මත බලෙන් පටවන ලද්දකි. මේ පාලන ව්‍යූහයන් වැඩිවූ තරමට සංවර්ධන කටයුතු පිලිබඳ වගකීම් දැරීම සහ මුදල් ප්‍රතිපාදන පිලිබඳව ඇත්තේ යම් අපැහැදිලි බවකි. එබැවින් රට සංවර්ධනය වීම කෙසේ වෙතත් පලාත් සභා නම් නිකම්ම මහජන මුදල් කා දමන පලාත් මට්ටමින් තවත් දේශපාලන තක්කඩීන් පිරිසක් පෝෂනය කරන සුදු අලින් බවට පත්ව ඇත.

මේ සියලු අලකලංචි මැද්දේ තව තවත් වල පල්ලට තල්ලු වී යන්නේ රටේ සංවර්ධනයි. ආර්ථික විශේෂඥයින් සංඛ්‍යා ලේඛණ ගෙන හැර පාමින් මෙහි බර අඩු කරන්නට හැදුවත්, රටේ සෑම ප්‍රදේශයකම ගොස් ලැබුනු අත්දැකීම් අනුව අප රට තුල වැඩී විහිද යන ඇති නැති පරතරය ලඝු කොට සැලකීමට අපට නොහැකිය. මෙසේ දිනෙන් දින සංවර්ධන ඌණතා තුල කිඳී යන ජනතා ප්‍රශ්ණ වලට මේ ආත්මාර්ථකාමී, කුහක දේශපාලකයින් දෙන පිලිතුර කුමක්ද?

මේ කරුණු ගැන සිතන විට සිහියට නැගෙනුයේ මුහුදට පා වී ගිය අලියාගේ මළකුණේ වසා බුදිමින් යන කපුටන් පිලිබඳ කථාවය.

තේජා ගොඩකන්දෙආරච්චි

Copyright © 2016 LankaWeb.com. All Rights Reserved. Powered by Wordpress