Right to reply -Megapolis Vs New City by Eng Anton Nanayakkara ,,,,,,

May 23rd, 2016

Ex Chairman SLLRDC

First of all I would like to highlight the fact that the heading of the article in the Island Paper today 23/5 16 has no relevance to the content of the opinion .

It is like reading  part of a Life Story and a memoire of the person who claimed to have done much for the betterment of the Irrigation .

Studies were done by him in the context of a much lower population in Colombo are with no value  in today’s context as these studies are outdated .

The claim that his tenure in the Reclamation Board was terminated prematurely for reasons he does not want to recall ,is quite amazing to read and that doors of the SLLRDC for entry of “adventurer or opportunist “ I wonder who the writer means by this statement

First of all we all should blame Irrigation department and the Land ministry under Gamini Dissanayake for dredging the Kotte and Madiwela paddy fields and reclaiming the lands for new parliament ,which is the start of flooding and the misery undergone by the people ,

He also says the 1981 headline warned that parliament will get flooded and everybody laughed , and he says that 4th and 5th June 1992 parliament got flooded

I assume that parliament got flooded because the wise people in Irrigation and Low lying development board have miscalculated the safe level of floods at 7 feet where it should have been 9-10 feet

Actually building the parliament by filling paddy lands was the gravest mistake we ever made ,

In 1993, only committee room got flooded but after few years more area in the parliament got flooded , because politicians and scrupulous businessmen  filled 400 hundred acres  of retention area of 1000 acres reserved and acquired by SLLRDC  by 1995

This learned writer claims that floods in 1992 was caused by the  illegal gate constructed by SLLRDC .As the chairman of SLLRDC at that I would like to clear this misinformation .

When President Premadasa called a meeting to find a way to eradicate pollution due to toilet waste and other polluted water along St Sebastian Canal  ,SLLRDC and SLPA has jointly decided to pump water into the St Sebastian Canal  from Kelani River during drought period

There was no reason for whole of  Colombo to get  flooded due to this gate being closed  and now under world bank funding SLLRDC intends to install a bigger pump .

I am unable to comment on this as I have some reservations.

Again the flooding in 2010 has occurred due to illegal filling by people in lake drive area and in Narahenpita and Kotte Marshes reducing the retention area by 400 acres

When I protested against building a bridge across the Heen Ela to have access to the plot where a block of flats are built I was threatened by the owner .I complained to the police and then president requested me to withdraw the plaint as the culprit was a supporter

His claim about a purported gabion structure causing floods in Parliament area is absolutely baseless.

I noted that various gates and bunds installed upstream of Kotte basin does marvellous job despite a flood situation near Kimbulawala few days back

Filling of over 400 acre is the main cause of floods in Colombo today  and the writer forgets to mention the facts in his article

Kelani river flooding   is due to two reasons

Irrigation Department did not take any steps to control, and prevent the encroachments along the Kelani left bank which is within the river reservation and allowed politicians to fill hundreds of acres  from Nagalagam street to Hanwalla I can even name some politicians !

Many container yards ,factories were built reducing  the Kelani  Valley  basin

SLLRDC had no jurisdiction to prevent construction and filling along the valley

So the blame should go to Irrigation Department ??

Second reason for the flooding of Kelani River bank is caused by the sand bank built up at the river outfall.

I am confident that new breakwater built for south harbour is the cause of formation of high sand bank which prevents water out flow

Finally I would like highlight the fact that irrigation experts who have only drawn up nice charts ,maps and wrote reports to fill time ,have never contributed in any way to control the floods by PREVENTING ILLEGAL FILLING OF THE MARSHY LANDS

SLLRDC may have had chairmen of various calibre and qualifications, but it was the task of politicians to guide them in the right track

During our time we were well guided and we had a tremendous task to carry out project implementation under able minsters and secretaries like Mt Aillaperuma

Irrigation engineers in Colombo were writing reports and drawing charts, but none of them contributed to eradicate the unauthorised filling of lands

( I was told by someone that a Director of Irrigation was recently asked by a journalist “What are you doing these days as Colombo is under heavy flooding “ ,reply was amazing “ I am making some Wesak Lanterns with my children “ !!!!!!!!!!!! )

During our time we were standing near all canal outlets of Colombo clearing sand banks !

I suggest that the writer discontinues writing his article where at the end it says “ to be continued “

Ex Chairman SLLRDC

Bored by the old mantra, Asian youth need new Buddhist hook

May 23rd, 2016

Kalinga Seneviratne Special to ‘The Nation’ (Thailand)

While the Buddha’s ideas are fast being adopted in the West as part of a 21st-century secular lifestyle, in the East the young generation is increasingly distancing itself from its Buddhist heritage. As we mark Visakha Bucha Day, the question of how to make the dharma look fresh, vital and “cool” to young urbanised Asians has never been more urgent.

Earlier this month, young musicians from Malaysia and Indonesia joined local counterparts in Singapore to point a way forward, staging “Sadhu for the Music” at the Esplanade arts centre. The two shows on May 4 and 5 were sold out.

The traditional method of having youth visit temples and listen to the dharma no longer works, argues Wilson Ang, president of the Buddhist Fellowship of Singapore, which organised the concert in collaboration with its Malaysian and Indonesian counterparts. The show was directed by internationally acclaimed Malaysian singer-composer Imee Ooi.

Statistics show a decline in interest for Buddhism among Singapore youth, notes Ang.

“That caught my attention and I wanted to see how we might capture the interest of this younger generation, as well as ‘nominal Buddhists’,” he explained.

“Every youth today carries a cellphone and uses it to listen to music or watch movies. So we could see music as a gateway to reach youngsters via the new media.”

Buddhists in Asia have witnessed the power of Gospel Music to attract youth in the region to Christianity in large numbers. Heeding that power, “Sadhu of the Music” employed a Gospel-style presentation to deliver well-crafted lyrics of Buddhist ideas and even chants from the sutras. The young performers sang in English, Mandarin and Bhasa Indonesian, while the dances blended East and West with ballet, break dance, kung fu and tai chi.

“Buddhists are more inward-orientated while Western Christians more expressive in their religious activity [so] they are well ahead of us,” said Ooi.

“The world has changed and youth are now very much connected with the wider world. Their tastes are different and if you want them to relate to religion you have to do it their way.”

Ooi detects a growing popularity for Buddhist music across Asia but says the movement needs to more collaboration and networking.

“They are all disconnected. Someone might look at me and say, ‘Oh, Buddhist music has gone international [but so far that’s not the case]”.

Singapore is not the only country experiencing a dramatic drop in the number of young Buddhists. A similar trend is being witnessed in South Korea and Japan.

Last year, the Japan Policy Council predicted that 40 per cent of the 77,000 Buddhist temples in Japan could be closed by 2040. It warned that with young people increasingly seeing the religion as cheerless and associating it with funerals, the bond between the temple and the community was fading.

In July 2014 Korea’s Jogye Order offered hope with a Buddhist prayer competition at a Seoul temple, where a group of brave young nuns gave a rap performance of the Heart Sutra. The YouTube clip quickly went viral.

Meanwhile Nepal-born nun Ani Choying has become perhaps the first global Buddhist “pop star”. She performed twice to packed houses at Singapore’s Esplanade last year, where her chants accompanied by explanations in English gave a fresh twist to the dharma.

The threat to Buddhism in Asia may be coming from the inside rather than the outside. One of the biggest drawbacks Buddhist musicians face is the lack of funding for cultural activities. Asians are far more willing to donate funds to build grand temples or huge Buddha images.

Renowned for conservatism, many Asian Buddhists shun the use of music in propagating the religion, fearing it will dilute the traditional monastic chanting in traditional Pali, which few understand today. Singing the sutras in contemporary languages remains taboo.

Hence it is no wonder that most young Asians view Buddhism as a set of opaque rituals whose meaning even their parents can’t explain.

Meanwhile, Buddhist temples have sprung up across the United States, Europe and Australia in the past two decades. Mindfulness, based on vipassana meditation and at the very root of Buddhist teachings, is today a huge trend in the US. Yet in Asia, young people are unable to tap these Buddhist teachings for the wisdom and guidance they offer amid the frantic chase of our consumerist society.

Ang believes that drawing Buddhism into the sphere of popular culture could reverse its decline among Asian youth.

“Hopefully we can inspire the youth in many ways, encouraging them to go deeper [and] then see them enter the mainstream [temples] and learn dharma and cultivate meditation.”

(Kalinga Seneviratne is a Sri Lanka-born Buddhist who teaches international communications at Nanyang Technological University in Singapore).

SPUR, NSW Commemorates the Ranaviru Day in Sydney, Australia

May 23rd, 2016

The Society for Peace Unity and Human Rights in Sri Lanka (NSW).

Ranaviru Commemoration Event was held in Sydney on Saturday 21 May 2016, Australia attended by a large gathering. The event is organised annually by the Society for Peace Unity and Human Rights in Sri Lanka (NSW). This year’s event was held at the Shepherds Bay Community Centre, in Meadowbank, Sydney in calm and picturesque surroundings on the banks of the Parramatta River.

SPUR, NSW is a prominent Sri Lankan organisation active in public advocacy against terrorism in Sri Lanka and against the activities of terrorists overseas.

The Chef Guest at the meeting was Venerable Senapathiye Ananda Thero of Uhana, Ampara and was attended by the Sri Lanka Consul General Mr Lal Wickramatunga.

The evening’s events were conducted with great dignity and respect the defence force personnel who gave their lives in the battle against terrorism and the day’s events commence with the participants observing a minute of silence in their memory.

SPUR, NSW President Dudley Upasiri welcomed the Chief Guest Ven Senapathiye Ananda Thero who travelled from Sri Lanka, the Consul General and thanked them for participating in the important national event.

Ven Senapathiye Ananda Thero gave the five precepts to the Buddhist participants to the and made a short sermon in remembering the supreme sacrifices made by the defence force personnel who sacrificed nearly 27,000 young lives to usher peace to the island.

Next the Christian lay preacher Denver Fernandopulle from Toongabbie made an inspiring speech comparing the lives of the defence force personnel sacrificed their lives for the land and the people they loved to the giving the life of Jesus Chris on the cross.

Lady members of SPUR, NSW then lit the lamps at the specially made dais in remembrance of the fallen.

Dr Sanjeewa Herath made a comprehensive presentation of his time as a student and youth in Kandy, Sri Lanka in the midst of terrorism. He spoke with great emotion of his fellow classmates who joined the   defence forces and sacrificed their youth and all they had – some never came home others were carry major injuries for their life time. He also spoke of the contributions he makes today in the medical field for the rehabilitation of the injured. His speech was complemented with many short video clips of the 30 years of terrorism targeting population centres, Buddhist places of worship in Sri Lanka form the time of the Indian interference in the internal affairs of Sri Lanka to its debilitating end in 2009.

Nimal Liyanage made a short presentation on the commitment of the Society  , assistance given and work done by the Society over 20 years for the defence forces in their rehabilitation at the Ranaviru Sevana, Ragama and in providing medical equipment to assist in the saving lives of injured defence force personnel in shipping large number of hospital beds, airlifting field ventilators to save those with lung injuries and providing pros thetic limbs. The Society also supported over 50 children from those families from distant villages in Sri Lanka for over 15 years in granting them financial assistance in schooling funded by Sri Lankan donors in NSW. The Society also sponsored the Ranaviruvo 11 member disabled band to tour the capitals in Australia and New Zealand and donated over Rs 2.5 towards the construction of a modern workshop for the manufacturing of prosthetic limbs at Ranviru Sevana.

Ven Senapathiye Ananda Thero then made his key note address as a resident and a pioneering monk in the Ampara District. The Venerable Thero gave an inspiring speech on the sacrifices made by the defence forces in the east and the north, and of the current situation faced by the villagers in the east where big money and political influence are seeking to evict the villagers from their ancestral lands for self-serving commercial projects. He explained at length of the campaign he spearheaded to stop the ejectment of the ancient landholders who had settled in the Panama coast from the time of the 1818 Kandyan Rebellion. The video clips showed the effort the villagers and activists to retain their ancestral land in spite of mounting pressure from public servants and the government.

SPUR Youth President Malin Perera was the compere for the night. Mrs Jayantha Hapukotuwa gave the Vote of Thanks, thanking the Ven Ananda, the Consul General, Christian lay preacher Fernandopulle, the members for Wollongong and  Sydney, all those who made presentation to make the event highly successful, last but not least the large audience turnout numbering over 150 persons. The speaker also reminded the audience of the valuable commitment they have made by not forgetting those young men and women who gave their lives away in the prime of their youth. In closing the Vote of Thanks she invited all participants to a dinner at the venue hosted by SPUR, NSW.

ඒ ජා ප රජයක් යටතේ රුපියලේ අගය අඩුනොවේ

May 23rd, 2016

ධර්මසිරි සෙනෙවිරත්න

හැ ටේ දශකය ලංකාවේ විවිධ කතිකාවන් ,සම්මේලන  හා සාකච්චආතිවූ බුද්ධිමය උණුසුම් සමයකි විශාල සාහිත්‍ය ප්‍රභෝධයක්  ඇතිවූ සමයකි සිංහල භාෂාවට  යලිත් මේ රටේ  තැනක් ලැබූ බැවින්සිංහලයෝ යලිත් පිබිදුනා වියහැක  මේ කාලයේ  විද්‍යාලංකාර සරසවියද ඉතා වැදගත් වැඩ කොටසක් කළේය .. විද්‍යාලංකාර  අර්තික සඟරාවඑදා සංස්කරණය කලේ  කථිකාචාර්ය  තිලක් රත්නකාර මහතාය  එතුමා පසුව මහාචාර්ය පදවිය ලැබුවේය ජාතික ඇඳුමෙන් සැරසුන එතුමා  සාහිත්‍යයටද ලදී අයෙක් විය . බොහෝදෙනෙක් නොදන්නා ගීයක් වන ”””””’සර ත් සමේ මදක් පිපුන සුරත් දෙළුම් කැ කුල ඔබය්  ඇනාර්කලී ……….නම් ගීතය රචනාකලේ එතුමාය .
                                                පසු කලෙක එනම් මතකයේ හැටියට  ප්‍රේමදාස  සමයේදී එතුමා රජයේ ආර්ථික  උපදේශක තනතුරින් පිදුම් ලැබුවේය ඩොලරයට සමගාමීව ලංකා රුපියලේ  අගය අඩුවෙන්නේයය් ද ලංකාවේ කිසිදු සංවර්ධනයක් නැති  නිසා සුප්‍රසිද්ධ ලංකාව   ”’  ඉල්ලන් කාව ක් ”’  බවට පත්වී අතයදා කියමින් කාලයසිට විද්වත්හු රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති විවේචනය කරන්නාට වුහ . මෙහිදී රජය වෙනුවෙන්  නිර්භයව පෙනී සිටි  රත්නකාරයෝ   ”’රුපියලේ අගය අඩුවී නැත   තවමත් රු පියලට ඇත්තේ  ශත  සීයකි ””ය්  නොවලහා පැවසුවේය     මේ අන්දමින් ඔහු රාජ්‍ය ආරක්ෂක  ධුරයටද  ඉබේ පත් විය  දේශපාලනයබලය ට ඕනෑම මිනිහෙක්  වෙනස් කලහැක
                                                        මේ ආර්ථික  න්‍යාය රනිල් වික්‍රමසිංහගේ වත්මන් රජයටත් වලංගුය .ඩොලරයට රුපියල් 150 ක් පමණ දැන් ගෙවන්නේ රුපියල  බස ඇතිනිසා නොවේ  . ත මන්ට හිතවත් බට හිර රටවල් වලට  ලංකාව කෙ ලෙහි ගුණ සැලකිය යුතු නිසාය රනිල්ගේ හිරු පායන්නෙත්  බටහිරෙනි මෙතෙක් නැගෙන හිරින් හිරු උදාවන බවකියමින් සිටි  ශ්‍රීලනිපයේ බොහෝඅ  යදදැන් තමන්ගේ මතයට එකතු කර ගැනීමට රනිල් සමත් වී ඇත . එනිසා කීය දුන්නත්  කක නැත  . රුපියල පිරිහී නැත   පිරිහී ඇත්තේ චන්දදායකයින්ගෙන් සමහරෙක් පමණි  ඒ  එජාපයට චනදේ  දෙන උන්ය

Where are we heading to?  Can’t we all look back?

May 23rd, 2016

V.Anandasangaree Secretary General- TULF

Our country is undergoing untold hardships politically, economically and due to National calamities off and on. We faced big crises in the government and is just limping back with hopes for a better future. Months back everyone felt that it is the bounden duty of every citizen of this country to redeem it from the crisis it faced, without showing any animosity based on ethnicity or religion or political grounds. I may be permitted to say that the government that started with great enthusiasm has now deteriorated to the extentof losingthe characteristics of a national government or a coalition government.I am not at all surprised that the government is losing its strength day by day, as a government for good governance.

Our country is not the one that the people expected it to be. There are several divergentforces working against one another, within the government. It is hard to identify as to who is who and what is what in the government. Only in name this is MaithripalaSrisena’s government with Hon.RanilWickramasinghe as Prime Minister. Ministers in the government condemn each other, some even the Prime Minister.  How can one call it a National government or  acoalition government or even a government of good governance.

The TULF is a very senior Tamil Political Party and a moderate one, absolutely committed to nonviolence. How did the TULF fail to be a part of the government, only avery few know it. The TULF faced the 2004 general elections with a full set of candidates. What happened at this election, how the TULF faced a stunning defeat, how the ITAK usurped the position held by the TULF in the TNA and won all the 22 seats, whether genuinely or fraudulently and whether any action legal or otherwise was taken to set the record straight, are all now forgotten. The International Community fully backed by the diaspora had been made to believe that the democratic process did not failat the 2004 general election. Although this story may be a fiction for the others, as far as the TULF, its supporters and those strictly committed to democratic norms are concerned, all these are true and democracy, as far as the Tamils are concerned, completely got buried in Sri Lanka at the 2004 general election. Most Tamils all over the world genuinely feel that the government’s failure to bring the TULF back into the democratic process is a gross betrayal of the trust the Tamils placed on the government of Sri Lanka. The governments conduct appears to be trying to conceal the most undemocratic manner the TNA, which infactis the ITAK, won all the 22 seats at the 2004 general election. The democracy that derailed in 2004 has not got back on the proper track

The TULF was not founded by Tom Tick and Harry. It was the creation of most prestigious leaders of the Tamil community at that time, people like the  late S.J.V.Chelvanayagam Q.C,  the late G.G.Ponnambalam Q.C, Eminent Lawyers like the late Mr.A.Amirthalingam and the late Mr. M.Sivasithambaram  and left as a legacy for the Tamil people to look after all their problems. I have a sacred duty to safeguard it and bring the TULF back to its past glory. Unfortunately the present Government has, knowingly or unknowingly, given recognition to the party that did not strictly function as a democratic one and also further committed by appointing, as the leader of the opposition, a person who was responsible for destroying the major democratic party that had 14 seats in the Parliament, with the help of a group committed to nonviolence.

The intension of the TULF is not to en-throne or de-throne any person or any political party. Our grievance is that the failure of the authorities to recognize or to save a genuine democratic party, in preference to a party that gained power by adopting unfair methods, including fire power and violence. Although belated I call upon everybody, the government and the opposition in Sri Lanka and the International Community to help to restore proper democracy in Sri Lanka and help to rewrite the recent history, recorded with great bias. Until this is achieved Sri Lanka will neither have a properly constituted National Governmentnor a Coalition Government and never a Government of good Governance.

This government has a lot to learn from national disasters, which in my opinion come either as messages or warnings to get alerted. We missed the opportunity that came with the tsunami in 2004. I hope atleast the present disaster that we are facing today is a lesson for us to learn to be honest in dealing with our problems including the ethnic issue. I request the Government and opposition to get united in vital issues and bring peace and tranquility to an ailing nation, for which the TULF will give its unstinting support.If we don’t mend our ways mother nature will do it for us.


V.Anandasangaree                                                                                                                                           Secretary General- TULF

1954 Vienna Convention : LTTE accountability for destroying Cultural Heritage of Sri Lanka

May 22nd, 2016

Shenali D Waduge

 LTTE is a non-state armed actor. Sri Lanka’s conflict is categorized as a Non-International Armed Conflict. LTTE has been proscribed by 32 nations including US, UK, India, EU & Canada as an international terrorist organization and that ban remains active despite the LTTE’s leadership and ground force being militarily annihilated. With no valid evidence to ascertain any homeland that existed for Tamils either by LTTE or the Tamil politicians towing the same line, the resulting option has been to destroy the historical and cultural evidence that prevailed to ascertain that the Sinhalese had been very much living in the North where Buddhist monasteries, temples, inscriptions and various other artefacts prevail. However, much of these have been purposely and calculated destroyed. We must be grateful for late Minister Cyril Mathew who had submitted an excellent report detailing some of these sites and also providing evidence of the destruction. Therefore, why has the OISL not included the destruction of cultural heritage by LTTE into their report?


Not many countries in the world can boast of civilizational history and ancient heritage sites and artefacts that Sri Lanka possesses. The manner that Iraq, Libya etc have had National Museums and artefacts looted is a shocking reminder of what these non-state actors are capable of doing and these are calculated destructions to promote their ideology and lay the foundation for the eelam that is being promoted.


Emer de Vattel has beautifully summed up “whatever cause a country be devastated, these buildings should be spared which are an honour to the human race and which do not add to the strength of the enemy, such as temples, tombs, public buildings and all edifices of remarkable beauty. What is gained by destroying them? It is the act of a declared enemy of the human race thus wantonly to deprive men of these monuments of arts and models of architecture.”


However, Vattel acknowledged, that these cultural edifices could be destroyed if so dictated by the “necessity and maxims of war’ – The Sri Lankan Army had every right to destroy the eelam emblems that existed.


Stanislaw E. Nahilik “The human individual is mortal and generations follow one upon the other. It is nevertheless possible for every generation, however fleeting its existence, to leave here below an immortal trace of its genius, embodied in a work of art here, an historical monument there or cultural property in another case. We should never forget the relationship between what is fleeting and what, alone, can endow people and their works with perennial qualities. Vita brevis—Ars longa”


As UNESCO’s Director-General noted, “culture and heritage are not about stones and buildings—they are about identities and belongings. They carry values from the past that are important for the societies today and tomorrow. . . . We must safeguard the heritage because it is what brings us together as a community; it is what binds us within a shared destiny.”


http://www.lankaweb.com/news/items/2016/04/26/unp-mp-cyril-mathew-report-to-unesco-proof-sinhalese-were-living-in-the-north-before-tamils/ – not only showcases Sinhalese were living in the North before Tamils but lists out scores of heritage sites and questions how many of them still remain or have been purposely destroyed by LTTE and Tamil separatist politicians to erase the argument of Sinhalese rights to the North and East.


The laws in place

§  The 1899 Hague Convention with Respect to the Laws and Customs of War on Land was “[t]he first formal international treaty providing some protection for cultural property.” Articles 28 and 47 prohibit pillaging, and Article 56 provides that all property of the arts and sciences will be treated as private property and that the seizure or destruction of such property is prohibited

§  1907 Hague Convention provided for the protection of “buildings dedicated to religion, art, science, or charitable purposes, historic monuments, hospitals, and places where the sick and wounded are collected . . . .”

§  1899 and 1907 Hague Conventions were the first international treaties addressing cultural property protection, the catastrophic destruction in World War I and World War II exposed the weaknesses of the Conventions and illuminated the need for stricter prohibitions against the destruction of cultural property.

§  In 1950, UNESCO’s Director-General held a meeting of experts “to prepare a draft convention on the protection of cultural property in the event of armed conflict.” The draft resulted in the formulation of the Convention for the Protection of Cultural Property in the Event of Armed Conflict and the Regulations for the Execution of the Convention

§  The Second Protocol also clarifies the instances in which individuals can be prosecuted for harming cultural property. Article 15 defines five acts against cultural property that require criminal sanctions, and Article 16 requires parties to establish them as criminal offenses under their domestic law

§  Article 19 of the Convention and Article 22 of the Second Protocol provide that the Convention will be applicable in non-international armed conflicts (Sri Lanka’s case) Article 19 in particular indicates that the Convention could be interpreted as applying to non-state actors

§  Article 22(1) of the Second Protocol expands the scope of application in non-international armed conflicts by stating that all of the provisions of the Second Protocol will apply “in the event of an armed conflict not of an international character, occurring within the territory of one of the Parties.”

§  adoption in 1999 of the Second Protocol to the 1954 Cultural Property Convention which applies in its entirety to both IAC and NIAC


While Covenants and Protocols may apply to non-state actors given that they are not signatory to them the question of applicability of these laws is raised.


This is answered in the Vienna Convention on the Law of Treaties addresses the application of treaties to third parties. Articles 34 through 36 provide that a treaty can create obligations for a third party if two conditions are met: 

§  “the contracting parties must have intended the treaty to grant such rights or impose such obligations on third parties”; and

§  “a third party must accept the rights or obligations.”


Article 19(1) of the Hague Convention states that “each party to the conflict shall be bound to apply, as a minimum, the provisions of the present Convention.” (this includes both parties)


The summary report from the Second Protocol convention indicates that the contracting parties intended the Protocol to apply to all parties in a noninternational conflict, whether state parties or non-state parties. However non-state actors is bound by customary international law. Customary international law will bind non-state actor groups even if the non-state group has not formally accepted the obligations created by the international law


Key provisions of the 1954 Hague Convention are regarded as having achieved customary international law status are

·         Article 4 (which obliges parties to refrain from attacking cultural property unless required by military necessity and to prevent all theft, pillage, or vandalism of cultural property)

·         Article 19 (which applies the Convention to non-international armed conflicts) are now considered to be part of customary international law.


By virtue of LTTE being signatory to the 2002 Cease Fire Agreement wherein territory was declared under LTTE rule, LTTE is bound as a party to the conflict and therein responsible and accountable for a host of violations its leadership, its supporters have all committed.


What is shocking is that the aspect of Cultural Property and its destruction by separatist elements in Sri Lanka have gone unnoticed and unaddressed. This is crucial because the destruction of ancient sites and artefacts are directly linked to the key argument of homeland and self-determination being sought. You would notice that the Northern Province Chief Minister is frequently and consistently asking for history to be written? Why is he doing this? It is because the main objective is to craftily remove the presence of the Sinhalese from the North out of history as well as the fact that it was the Malabar Tamils from Tamil Nadu who were brought to work as slaves many centuries later.


It is to fulfil this goal that the Prime Minister is attempting to step up a new Institute of History where parties that wish to remove the Sinhalese presence in the North out of the history books will be tasked and well-funded to meet this objective. This is a very cunning, devious and a very deceitful slap to history and totally negates the duty of states and international bodies to protect and preserve ancient history. Today’s politicians have no business to be re-writing history to advance their personal ideologies. Such attempts need to be brought into the open and stopped before they get off the ground especially the new Institute of History (or whatever other name they will call it)


Legislation must be introduced to make it an indictable crime to change the history of Sri Lanka and deny the cultural heritage and history that has been part and parcel of what our national identity is all about. No later day arrivals have any right to be changing the history to meet their selfish agendas. The patriotic organizations and patriotic historians must do their duty by the country and come forward to nullify these attempts by showcasing the correct history to the world and placing these ancient sources into a document that the country can defend its historical cultural heritage in the event that attempts are being made to rewrite history.


LTTE by virtue of controlling a large part of State land has to be held accountable for all the destruction of ancient sites and artefacts that have taken place while other groups like Christian/Catholic churches, mosques and kovils also stand guilty of destroying ancient Buddhist sites and then building their religious monuments/prayer centres on top of them. These are all violations of customary international laws, international covenants and common decency. These acts do not show any signs of the reconciliation that is being preached by these very parties.


Shenali D Waduge





A Regime Full of Sex Maniacs Trying to Stop a DNA Test Now?

May 22nd, 2016

Dilrook Kannangara

What happens in Sri Lankan political circles today resemble a South Indian low grade film. It was reported in 2015 how a former lady president barged into a hotel room of a politician while he was in bed with his paramour. Subsequently she was made the Managing Director of a state entity by this politician who is a minister. It is alleged that the same indulgent minister recently imported millions of rupees worth sexual stimulants for his five mistresses. Another very senior minister from the same district had to be hospitalized for overdosing on Viagra pills. His mistress dutifully stayed by his side. Two MPs, one from the ruling party, quipped in parliament about their sex romps with a former aged female MP. Yet another minister’s son was blamed for abducting an under-aged woman for his sexual adventures while two government ministers had a scuffle at one of their homes over adultery involving the wife of one.

However, all these pale into insignificance when faced with the latest sex scandal involving a higher ranked politician.

Out of the blue, Colombo Additional Magistrate Thilina Gamage was removed from his post and interdicted. He was named a suspect by the Attorney General over the alleged possession of an elephant without a valid license. However, the jumbo in question is possibly not an elephant but a very senior politician! A court case pending presided by him concerned an innocent male child who is dispossessed by the legal husband of his mother (Chamila). The Additional Magistrate was requested by him for a DNA test. However, it was not allowed to proceed by a higher authority. They prevented it for a very good reason.


This is unacceptable interference with the judiciary and must be condemned by all. It must be remembered that former US president Bill Clinton didn’t interfere with the judiciary when faced with a similar act.

What is worse is the alleged sexual exploitation of a poor family by a very senior politician. This is what the husband of the mother of the child has to say about the incident.


However, trapped into this needless battle is an innocent child whose welfare must be ensured.


People must know the truth. They appreciate the fact that Mahinda had no such scandals no matter how hard his adversaries tried to frame him. The DNA test must be allowed to proceed and the court should be free to summon anyone including the president of the country for a DNA test. Otherwise it is a mockery of the justice system and the moral decay of Lankan government as never seen before.

What is the truth of all this? Are they made up stories or factual? People have the right to know.

Sri Lanka : UN, US, UK, Canada, EU& India violating Principle of Non-Interference in Internal Affairs of Sovereign States

May 22nd, 2016

Shenali D Waduge

Westphalian sovereignty is the principle of international law that each nation state has sovereignty over its territory and domestic affairs, to the exclusion of all external powers, on the principle of non-interference in another country’s domestic affairs, and that each state (no matter how large or small) is equal in international law. However none of these fancy notions written and general accepted as customary international law are realistically being practiced. The examples of how Sri Lanka has been subject to interference in its internal affairs can be realized by going through the laws in place.

Violations taking place

  • Article 15 (8) of the Covenant of the League of Nations and the Montevideo Convention on Rights & Duties of States of 1933 together with the Additional protocol on Non-intervention of 1936 prohibited ‘interference with the freedom, the sovereignty or other internal affairs or the processes of the governments of other nations’
  • Article 2.4 of the UN Charter – prohibition of the threat or use of force in international relations
  • Article 2.7 of the UN Charter explicitly states that unless international peace is threatened ‘nothing contained in the present Charter shall authorize the UN to intervene in matters which are essentially within the domestic jurisdiction of any state or shall require the Members to submit such matters to settlement under the present Charter”; but this principle shall not prejudice the application of enforcement measures under Chapter Vll.
  • Chapter VII is concerned with “action with respect to threats to the peace, breaches of the peace, and acts of aggression”.
  • It is clear from article 39 that it is a matter for the Security Council (SC) to determine whether any threat to the peace, breach of the peace, or act of aggression  exists and “shall make recommendations, or decide what measures shall be taken in accordance with Articles 41 and 42, to maintain or restore international peace and security.”
  • Article 99 – The Secretary General may bring to the attention of the Security Council any matter which in his opinion may threaten the maintenance of international peace and security.” (The UNSG’s legal advisors are using this Article to give credence to the international investigation. However the UNSG can only go the UNGA or UNSC if there is a case to show that Sri Lanka was a ‘threat to the maintenance of international peace & security – he appointed the PoE without informing or obtaining the official approval by both)
  • Article 97 establishes the Office of the Secretary General, as follows: “The Secretary General shall be the chief administrative officer of the organization.”[38]  Article 98, meanwhile, sets out or defines the Secretary General’s functions, as follows:  “The Secretary General shall act in that capacity in all meetings of the General Assembly, of the Security Council, of the Trusteeship Council, and shall perform such other functions as are entrusted to him by these organs.” (the UNSG cannot act without the explicit approval of the UNGA or the UNSC)
  • Article 100

o   In the performance of their duties the Secretary General and the staff shall not seek or receive instructions from any other authority external to the Organization.  They shall refrain from any action which might reflect on their position as international officials responsible only to the Organization.

o   Each Member of the United Nations undertakes to respect the exclusively international character of the responsibilities of the Secretary General and the staff and not to seek to influence them in the discharge of their responsibilities

o   UNSG violated above Article as he has no legal basis for his actions. Both he and the UNHRC head do not have a prima facie case for war crimes even after a PoE, a UNHRC investigation and countless other proxy investigations held during the past 7 years.

  • UN General Assembly ‘Declaration on the inadmissibility of intervention in the domestic affairs of states and protection of their independence and sovereignty’ (UNGA resolution 2131 (XX) 1965) adopted in 1965 that ‘full observance of the principle of non-intervention of States in the internal and external affairs of other states is essential to the fulfilment of the purposes and principle of the UN”.
  • 24 Oct 1970 General Assembly adopted Declaration on the Principles of International Law concerning friendly relations and co-operation among states in accordance with the UN Charter which includes ‘the principle concerning the duty not to intervene in maters within the domestic jurisdiction of any State in accordance with the Charter’ i.e. ‘No state or group of states has the right to intervene, directly or indirectly for any reason whatever in the internal and external affairs of any other state’. It also declares that ‘every state has an inalienable right to choose its political, economic, social and cultural systems without interference in any other form by another state’.
  • The principal of non-intervention in the internal affairs of states signifies that a state should not intervene in a dictatorial way in the internal affairs of other states.
  • The Friendly Relations Declaration (UNGA resolution 2625 XXV 1970) – ‘the principle concerning the duty not to intervene in matters within the domestic jurisdiction of any State, in accordance with the Charter’. “No State or group of States has the right to intervene, directly or indirectly, for any reason whatever, in the internal or external affairs of any other State. Consequently, armed intervention and all other forms of interference or attempted threats against the personality of the State or against its political, economic and cultural elements, are in violation of international law.”
  • In the 2005 World Summit Outcome, the Heads of State and Government noted that “[e]ach individual State has the responsibility to protect its populations from genocide, war crimes, ethnic cleansing and crimes against humanity”. They went on to say that “[t]he international community, through the United Nations” also has the responsibility to use appropriate peaceful means, in accordance with Chapters VI and VIII of the Charter, to help protect populations.
  • Oppenheim’s International Law – prohibition of intervention ‘is a corollary of every state’s right to sovereignty, territorial integrity and political independence’
  • Vienna Convention on Diplomatic Relations, article 41 – “diplomats should not interfere in the internal affairs of the State to which they are accredited” (can copies be sent to the envoys of US, UK, Canada, India, EU nations as well as to our Parliament and Foreign Ministry who seem not to know this key fact)
  • According to this Convention diplomats are not supposed to interfere in political activities through financial or other support for particular political parties or candidates or even comment on upcoming elections or on the candidates (if this law was applied properly quite a number of US, UK, Indian, Canadian & EU envoys would be regularly declared persona non grata)
  • According to the Vienna Convention diplomats cannot support secession. In 1967 the President of France who was on an official visit to Canada made a speech pledging French support for the secessionist movement in Quebec – this was regarded as an interference in Canada’s internal affairs and the French Presidents visit was terminated.

UN Secretary General has violated Article 2.7, Article 99 and Article 100 of the UN Charter in using a personally appointed report (Panel of Expert) and not tabling it in either the UN Security Council or the UN General Assembly nor even the UNHRC but using this report as the basis for successive resolutions against a UN member state while the UNHRC Head extensively quotes from the report to substantiate the recommendation for an international investigations. Until and unless these illegalities are removed no such international investigation should be allowed to take place. The UNSG has no business to commission reports on war crimes independent of approval by the UNGA or the UNSC.

Examples of interventions by these same nations

  • UK’s envoy Gladstone was declared persona non grata by President R Premadasa for interfering in the local elections
  • Indian envoys are regularly interfering in Sri Lanka’s affairs going round the country, arranging direct meetings, setting up groups as well as directly liaising with parties individuals with the explicit intention of causing mischief.
  • India’s intervention and interference can best be summed up in the creation of armed Tamil militancy to destabilize Sri Lanka and influencing the Tamils in Sri Lanka and overseas in order to make Sri Lanka an Indian colony.
  • US ambassadors past and present have been regularly interfering in Sri Lanka’s internal affairs, tapping into youth, giving scholarships and brainwashing them, opening various IT centres to teach them how to manipulate
  • Foreign envoys and UN representatives make a point to only visit the North and project the notion that only Northern people suffered from the 30 year conflict totally disregarding the other victims all of whom were in non-combat areas where LTTE targeted.
  • Indian PM Modi’s visit to Sri Lanka and to the North was clearly an example of interference.
  • India’s influence has been such that even bilateral agreements with historical friendly countries like China and Pakistan have been dented because of India & the West’s interference.
  • Canadian high commissioner pushing for the cancellation of the Victory Day since 2012.
  • Numerous times UN envoys and diplomats have been influencing Sri Lanka to close down military camps, trim the military presence in the north, give land deeds to people who never even owned lands especially in key strategic areas, armtwisting to give strategic stakes to them to further facilitate and accelerate their destabilizing programs using the minority /ethnic and religious card.
  • The same envoys while silent on Tamil nationalism cries foul when Sinhalese claim right to their homeland. The same envoys have little to say about the memorials for LTTE cadres while they are going out of their way to stop the Victory Day celebration in honor of the armed forces whose victory no other foreign military has been able to match.
  • It is also the fault of our politicians most of whom run to these envoys to complain even if their opposition sneezes and thus invites interference to our doorstep.

The incidents that can be mentioned of interference are many. In looking at the legal clauses and internationally accepted customary laws these violations become all the more poignant but who is there to uphold justice when the violators are violating the very laws they are holding up against other nations!

Shenali D Waduge

§  http://legal.un.org/ilc/texts/instruments/english/conventions/9_2_1963.pdf

ෆෙඩරල් විසඳුමට පෙරාතුව…..

May 22nd, 2016

තේජා ගොඩකන්දෙආරච්චි

2009 සැප්තැම්බර් මාසයේදී උදය දේවි දුම්රියේ නැරඹුම් මැදිරියේ ආසන වෙන් කරවාගත් අපි මඩකලපුව බලා ගියෙමු. එහි ලඟාවන විට රාත්‍රී 7 පමන විය. පසුදා උදෑසන, උදේ ආහාරයෙන් පසු මඩකලපු නගරය පුරා ඇවිදිමින් කල් ගෙව්වෙමු. අපව නවාතැනට හැරලූ ත්‍රිරෝද රථ රියැදුරාගේ සිට අපට මගතොට හමු වූ බොහෝ ද්‍රවිඪ ජාතිකයන් අප දෙස ආගන්තුක බැලුම් බැලූ මුත්, ඒ කිසිදු අහිතවත් කමකින් නොවීය. මඩකලපු කොටුව තුල විනෝද චාරිකාවල යෙදුනු සිංහල ජනතාව බොහෝ සිටි අතර සිංහල – සිංහල පිරිස් මුහු වනවාට වඩා, එතැන සිටි ද්‍රවිඪ ජනතාව ඒ සියලු දෙනා සමග සාමකාමීව සහ විනෝදකාමීව කතාබහේ යෙදුනේ ප්‍රදේශය පිලිබඳ තමන් දත් දේ නොදත් අයට කියා දෙමිනි.

පසු දා අප වාකරේ හරහා වෙරුගල් බලා ගියේ සාමාන්‍ය බස් රියෙනි. ඒ බස්රියේ සිටි ද්‍රවිඪ කාන්තාවන් අසුන් වල තදබද වෙමින් අප හට ඉඳගන්නට ඇරයුම් කලේත්, අපේ හිස, අත් ස්පර්ශ කරමින් තමන්ට හැකි ආකාරයට අප දකුණේ කොහි සිටද කියා ඇසුවේත් දයාබර සිනා පාමින්ය. වෙරුගල්වලදී එහි තිබූ කුඩා තේ පැන් හලකින් තේ පානය කල අපට වැටහී ගියේ අප ඒ පෙදෙසට අමුත්තන් බව දැනුනත් අපව සූරා කන්නට මේ මිනිසුන්ට කිසි ලෙසකත් අවශ්‍ය නොවූ බවය.

ආපසු එන ගමනේදී වාලච්චේනදී බසයට ගොඩවුනේ තරුණ තරුණියන් කණ්ඩායමකි. මොවුන් තුල තිබූ නිදහස් බව හා ප්‍රීතිය ඔවුන්ගේ සිනා කතා තුලින් පැහැදිලිව දිස්විය. ඔවුන් එක්ව ගී ගැයූ අතර, අනිකුත් මගීන්ද විටෙක අත්වැල් අල්ලමින් සිනා මුසුව ඔවුන් කල කී දෑ දරා ගත්හ. මේ නැගෙනහිර විශ්ව විද්‍යාලයේ සිසුන් බව කෙනෙකු වෙතින් අපට දැන ගන්නට ලැබුනි.

ඒ වන විට නැගෙනහිර යුද ග්‍රහණයෙන් මිදී වසරකට මඳක් වැඩි කලක් ගතව තිබිනි. එම ජනතාව තුල වූ නිදහස් සාමකාමී හැඟුම් මේ දින කිහිපය තුල අප මනාව හැඳින ගතිමු. අප මුලුමනින්ම ඒ පෙදෙසට අමුත්තන් වූ අතර, සිටියේ අප සිවු දෙනා පමනි. නමුත් අප හා ගණුදෙනු කල ආකාරයේදී ඒ මිනිසුන් අපව සිංහලයන් ලෙස පිටස්තර ගනයට ලා සැලකූ අයුරක් කෙසේවත් නොදුටිමු.

වසර 20 ට ආසන්න වෘත්තිමය ජීවිතයේදී විවිධ වූ ප්‍රජාවන් අතර ගැවසීමෙන් ලද අත්දැකීම් අනුව, අපට හුරු පුරුදු සිංහල ජනයා අතර ගැවසෙනවාට වැඩි වෙනසක් මෙහිදී මට දැනුනේ නැත. එකම වෙනස දැනුනේ භාෂාව පමනි.

නමුත් එදා ඔවුන් අතරේ මම විශේෂිත යමක් දුටුවෙමි. එනම් යුද්ධය අවසන්ව තිබූ ඒ සමයේ ඔවුන් විඳි මානසික නිදහසයි. එසේ නොවී නම් විශ්ව විද්‍යාල සිසුන් අර විදියට ගී නොගයනු ඇත. මේ මිනිසුන්ගේ සිත් තුල අප කෙරෙහි වෙෙරයක් වී නම් ඔවුන් අප හට එවන් හිතවත් කමක් පානු නැත. ඒ අවදිය වන විට ඔවුන්ගේ එදිනෙදා ජීවන ප්‍රශ්ණ විසඳී තිබිනි යැයි කිව නොහැකිය. ඔවුන් බොහෝ දෙනෙකු ලඟ දිලිඳු බව කැපී පෙනුනි. නමුත් තත්වය එලෙස වන්නට ඇත්තේ අපටත් දැනුනු, ඔවුනුත් පෙලූ ප්‍රධානතම ගැටලුව වූ ‘යුද බිය’ නිමා වූ අලුතම නිසා වන්නට පුලුවන.

එසේ නම් කල් ගත වත් දී ඔවුන්ට අපව පිටස්තරයින් ලෙස පෙනෙන්නට වූයේ කෙසේද? දැන් ඔවුන්ගේ සිත් වලට ෆෙඩරල් පාලනයක අවශ්‍යතාව රිංගවා තිබේ.

මෙවර මැයි 19 වන දින ශ්‍රී ලංකාව පෙලූ යුද්ධයේ නිමාව සනිටුහන්කල දිනය සැමරීමට රජයට එතරම් අවශ්‍යතාවක් ඇති බවක් නොපෙනුනි. ‘විජයග්‍රහණය’ යන්න තහනම් වචනය බවට පත්විය. යුද්ධය සිදුවුනේ අප රට තුලම බැවින් විජයග්‍රහණයක් ගැන කතා කිරීම ලැජ්ජාවට කරුණක් බව ආරක්ෂක අමාත්‍යංශ ලේකම්වරයා පැවසීය.අප එසේ ලැජ්ජා වෙද්දී උතුරේ ජන සංහාර සතියක් සැමරීමට කටයුතු කල ශිවාජිලිංගම් මන්ත්‍රීවරයා, තමන් නොවැම්බර් මස මහාවීර සතියද සමරන බව පැවසීය. ඒ අනුව ශිවාජිලිංගම්, කරුණාසේනගේ ලැජ්ජාව සාධාරණීකරනය කලේය. මෙහිදී එල්ටීටීඊ සංවිධානය විසින් සංහාරය කෙරුනු නිරායුධ සිංහල, මුස්ලිම් ජනතාව මෙන්ම වරින් වර ප්‍රභාකරන්ගේ පිරිස් අතින් සංහාරය කෙරුනු අනිකුත් ද්‍රවිඪ සංවිධාන සාමාජිකයින්ද, නිරායුධ ද්‍රවිඪ ජනයාද ශිවාජිලිංගම්ට මෙන්ම කරුණාසේනටද අමතක විය. ආරක්ෂක ලේකම්වරයා මෙහිදී කලේ එල්ටීටීඊය ආරම්භයේ සිටම අනුගමනය කල සහ අවසන් අදියරේ දී පැහැදිලිවම සිදුකල සිවිල් ජනතාව මිනිස් පලිහක් සේ යොදා ගැනීමේ ක්‍රමවේදය මුලුමනින්ම අමතක කර දමා ත්‍රිවිධ හමුදාව මතට පමනක් වරද පටවා ගැනීමයි.

මෙවර යාපනේ විශ්ව විද්‍යාල සිසුන් විසින් ජන සංහාර සතිය සැමරුවේ ඊළාම් සිතියම පෙරටුවේ තබාගෙනය. එනම් ඔවුන්ගේ එකම අභිප්‍රාය මෙම බිම් කොටස තමන්ටම කියා ලියා ගැනීමයි. දශක 3 ක් තිස්සේ ඔඩු දිවූ ප්‍රශ්ණයක් මේ මිනිසුන්ගේ සිත් තුලින් අකා මකා දැමීම පහසු කරුණක් නොවේ. නමුත් සංහිඳියාව නියම විදියට සිදු වන්නට නම් තම පසුගිය වැරදි දෙපිරිසම අවබෝධ කරගත යුතුය. දේශපාලනිකව විසඳා ගතයුතු වූ ප්‍රශ්ණයක් 80 දශකය මුලදී යුද්ධයක් ලෙස පුපුරා හැලෙන්නට හේතු වූ කරුණු අමතක කර, යුද්ධය නිම කල තැනැත්තාට දෙස් දෙවොල් තැබීම තුලින් සංහිඳියාවක් අපේක්ෂා කල නොහැකිය. ‘ද්‍රවිඪ ජනතාවට විශේෂිත වූ ගැටලු’ ගැන සඳහන් කරන උතුරු නැගෙනහිර දේශපාලකයන්, මෙම ගැටලු මොනවාද යන්නත්, ඒවා සාමාන්‍ය සිංහල මිනිසුන්ගේ ගැටලු ගැටලුවලින් වෙනස් වන්නේ කෙසේද යන්නත් පැහැදිලිව විග්‍රහ කර නොපවසති. පවසන එකම දේ මේ ‘විශේෂිත ගැටලු’ වලට එකම පිලියම ස්වයං පාලන අයිතිය ලබා ගැනීම පමනකැයි කියාය.

2005 දී පමන සාමය ගොඩනැගීම සම්බන්ධව යම් ආයතනයක් මගින් පවත්වන ලද වැඩ මුලුවක් වාර්තාකරණයට මට අවස්ථාවක් ලැබිනි. ඊට සහභාගි වූ එක් අයෙකු වූයේ එවකට ටැමිල් නෙට් වෙබ් හි සංස්කාරක සිවරාම්ය. ඔහු පැමින සිටි පිරිසට මෙම ජනවාර්ගික ගැටලු ව අර්ථ දැක්වූ අයුරුය මේ. සරළව කිව්වොත් මේ ශ්‍රී ලංකාව, බහුතරය සිංහල, සිංහල ආණ්ඩුව, ඉඩම් වැඩි කොටස සිහලයන්ට, හමුදාව සිංහල, රැකියා සිංහලයන්ට, සියලු වරප්‍රසාද සිංහලයන්ට ආදී වශයෙනි. සභා තොමෝ මෙය ඉස් මුදුනින්ම පිලිගත්තා විනා කිසිදු ප්‍රශ්ණයක් නැගුවේ නැත. මට අදාල රාජකාරිය වාර්තාකරණය වූ නිසා මසිතට පැමිනි ගැටලු මටම සීමා කර ගැන්මට සිදුවිය.නමුත් මෙම අර්ථ දැක්වීම තුල මා දුටුවේ ද්‍රවිඪ ජනතාව තුල සිංහලයන්ගේ සමාජ ක්‍රමය පිලිබඳව ඇති නොදැනුවත්කම හෝ දැන ගන්නට ඇති නුවුවමනාවයි.

මම සාම විශේෂඥයකු නොවෙමි. නමුත් ප්‍රජාව අතර වසර ගනනාවක් ගත කිරීම හා විවිධ පෙදෙස්වල කල්ගත කිරීමෙන් මා දුටුවේ එකම දෙයකි. එනම් උප්පැන්නයේ සිංහල බෞද්ධ යයි සඳහන්ව තිබුනත් කිසිදු අයුරකින් වරප්‍රසාද නොලද, ගිණිය නොහැකි තරම් වූ ජනතාවක් තම උපන් බිමේ අසරණව කල් ගෙවන බවයි. ඉඩම් අඟලකට හිමිකම් නැත. ගොවිතැනට පොහොර ටික ගත නොහැකිය. උපාධිධාරීන්ට පවා රැකියා නැත.අනාගතය අවිනිශ්චිතය. රජයේ කාර්යාලයකින් වැඩක් කරගත නොහැක.දරුවනට පාසලක් ලබා ගන්නට හෝ ලැබුන පාසලට අඛණ්ඩව දරුවා යවා ගන්නට දෙමව්පියන්ට බැරිය. නිදහස් සෞඛ්‍ය සේවයක් කියා තිබුනත් ජනතාව රජයේ රෝහල් වල හෝ පුද්ගලික චැනල් සේවාවල පෝලිම් ගැසී දුක් විඳිති. ගමට යන්නට බස් නැත. පාරවල් නැත. වල් අලි කරදරය. ජීවන වියදම අහස උස නිසා එදා වේල පිරිමසා ගැනීමට මහා සටනක් කරන්නට සිදුව ඇත. ඒ තුල නීති විරෝධීව යමක් උපයා ගන්නට තල්ලු කරන සමාජ ක්‍රමයක් ඇත.අවිධිමත් සංවර්ධන කටයුතු, ඉදිකිරීම්, කැලෑ පාලු කිරීම්, පස් කැපීම් ආදී ක්‍රියාවන් නිසා ඇතිවන ස්වභාවික ව්‍යසනයන් බොහෝය. දේශපාලකයින්ගේ ආශීර්වාදය ඇතිව කෙරෙන මෙවන් ක්‍රියාවන්හි දුර්විපාක විඳින්නේ සාමාන්‍ය ජනතාවයි.

මේ අනුව බලනකල සිංහල බෞද්ධ වූ පමනින් ඔවුන් භුක්ති විඳින වරප්‍රසාද මොනවාද?

පසුගියවර රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැතිව සිටි අවධියේදී එල්ටීටීඊ ය සමග අත්සන් කල අවබෝධතා ගිවිසුමෙන් පසු එහි නායක ප්‍රභාකරන් කැඳවූ ප්‍රසිද්ධ පුවත් පත් සාකච්ඡාවක් විය. මෙහිදී කිලිනොච්චියට යන මග දෙපස, ඊට පැමිනෙන පිරිසට සුභාශිංසනය කරමින් කොඩි වැනූ ජනතාව ඔබට මතකද? දුක් විඳීමෙන් කණාටු වූ හීන්දෑරි සිරුරින් යුතු ඔවුන්ගේ විඩාබර මුහුණු පිබිදුනේ දිරා ගිය දත් සහිත මුව විවර කල සිනාවෙනි. නමුත් කිලිනොච්චියේ මාධ්‍ය සාකච්ඡාව පැවති ස්ථානයට ගිය විට එහි සිටි ප්‍රභාකරන් ඇතුලු එල්ටීටීඊ තානාන්තරධාරීන්ගේ පෙනුම කෙසේ වීද? මහත දෙහෙත සිරුරු. කලු කන්ණාඩි පැලඳි පැහැපත් මුහුණු. සාඩම්බර පෙනුම ! දේශපාලකයින් හා බහුතරයක් වූ පීඩිත පන්තියේ ජනතාව අතර වෙනස බාහිර පෙනුමින් පවා පෙනේ. මෙය උතුරටත්, දකුණටත් එකසේ අදාලය.

අවස්ථාවාදී දේශපාලනයේ ගොදුරු බවට පත්ව, කලින් කලට මතුවන විවිධ ප්‍රශ්ණ ඔස්සේ පීඩා විඳින, චන්ද කාලයට මහත් වටිනාකමක් ලැබෙන, අනිත් දිනවලදී හපයක් සේ ඉවත දැමෙන ජනතාව රටේ කොයි දිග්බාගයේත් එක වැනිය.

එබැවින් සංහිඳියාව ඇති කරන්නට නම් පලමුව මේ ජනකොටස් වලට එකිනෙකා ගැන අවබෝධයක් ලබා ගැන්මේ අවස්ථාව සැලසිය යුතුය.

වගර්‍ සැතපුම් 22 000 ට මඳක් වැඩි වූ මේ කුඩා දිවයින මෙහෙයවන්නට විශාල කැබිනට්ටුවක් වෙයි. එනම් විවිධ විෂයයන් 45 ට වැඩි ප්‍රමාණයක් සඳහා ඇමතිවරුත්, ඔවුන්ට සහය වන්නට නියෝජ්‍ය ඇමතිවරු, රාජ්‍ය ඇමතිවරු මෙන්ම පලාත් සභා මැති ඇමතිවරුද, පලාත් පාලන ආයතනවල මැති ඇමතිවරුද ආදී වශයෙන් අක්මුල් බෙදී ගිය දැවැන්ත දේශපාලන ව්‍යූහයක් ඇත. ‘දේශපාලනය’ යන වචනයේ අර්ථය දන්නේ නම් රටේ සතර දිග් භාගයම නිසි පරිදි සංවර්ධනය කරන්නට ඔවුන්ව පහසුවෙන් මෙහෙයවිය හැක. සැබෑව නම් මෙම පිරිසට තම බලය හා වරප්‍රසාද තහවුරු කර ගැන්මේ අභිප්‍රාය හැර ජනතාව ගැන වගවීමක් නොමැති කමයි. මෙය උතුරු නැගෙනහිර දේශපාලකයින්ටත් අදාලය.

ෆෙඩරල් විසඳුම් දෙන්නට ශ්‍රී ලංකාව ඉන්දියාව තරම් විශාල රටක් නොවේ. එසේ ෆෙඩරල් දී තිබියදීත් ඉන්දියව තුල ඒ ඒ ප්‍රාන්ත වල මිනිසුන් කා කොටා ගන්නා අයුරු පැහැදිලිව දැකගත හැක. ගුජරාටීන් හා පන්ජාබීන් අතර නොහොඳ නෝක්කඩුකම්ය. තමිල්නාඩු ජනතාව අනිත් කිසිවකුට දිරවන්නේ නැත.

එමෙන්ම තමිල්නාඩුව තුල ඇති ප්‍රශ්ණ රාශිය ජයලලිතා ෆෙඩරල් ක්‍රමයෙන් විසඳා තිබේද? ඇති නැති පරතරය, කුල භේද, සෞඛ්‍ය හා සනීපාරක්ෂක ප්‍රශ්ණ, මිනිසුන්ගේ විනය ! මේ සියල්ල දෙස බලන විට ජයලලිතලා ප්‍රකෝටිපතීන් වූවා විනා ෆෙඩරල් ක්‍රමය තුල සාමාන්‍ය ජනයාට ලැබුන දෙයක් වේද?

ඉතින් අපගේ දැවැන්ත කැබිනට්ටුව කාර්යක්ෂම කර මුලින්ම ඔය විශේෂිත ප්‍රශ්ණ, එනම් ඒවා දකුණේ පීඩිත පන්තියේ ජනතාවගේ ප්‍රශ්ණවලට වඩා වෙනස් නම්, ඒකීය රටක් තුල මේ සියල්ල විසඳා ගන්නට බලනවා නම් වඩා සුදුසුය. එසේ නොමැතිව ෆෙඩරල් ක්‍රමය තුල තවත් ආලාපාලු දේශපාලන සංස්කෘතියක් බිහිවීමට වඩා වැඩි යමක් සිදුවනු නැත.


May 22nd, 2016

Dr Sarath Obeysekera 

We keep  listening to the condolence speeches Ministers of  Megapolis ,Disaster Management, Finance Minster, .Prime Minister  etc ,which are quite soothing to our minds ,but not to the traumatised  folks  who have physically suffered .

There were opinions expressed about strengthening Building Regulations .and controlling of land fills etc which may have played a role in the Colombo City


Most of them have forgotten and failed to mention that the deluge created by the monstrous Kelani River is the result of inability of water to flow out to the sea.

No one has mentioned that Kelani estuary where the river enters into the ocean has been severely blocked by the  formation of Sand Banks  (“sand walls “)

During previous monsoons same sand banks were formed ,but not as severe as this year .

Reason ???

Newly built South Harbour Breakwater extending quite far into the ocean has considerably  diverted the strong waves and the dynamic forces created by the heavy winds  along the breakwater and aligned towards the Kelani outfall .

It is the main reason for the formation of higher sand banks ,which should have been  cleared as soon as possible

During the famous deluge in 1992 ,I have been at the helm of SLLRDC which was the culprit ( later !! ) of allowing unauthorised filling ( I would say under political Patronage) .

As the rain continued thru the night non stop ,I got into the double cab with my driver and a large umbrella and boots ,and hurried towards Dehiwela .Wellwatte and Muwal Canal outlets calling all the officials to mobilize heavy equipment to  cut and remove the sand bank at the outlets which helped the flood to subside to a certain extent.

When the heavy rain started upstream of Kelani River few days back ,urgent action should have been taken to remove the sand banks off Mattalkuliya river outfall.

When the weather got more and more hostile ,deployment of heavy machinery is not possible

There is a new dredger owned by the Ceylon Fishery Harbour corporation , but no one even thought of using it to cut the sand bank

As this flooding phenomenon will be repeating quite often due the changing direction of waves  owing to the new break water ,it is  necessary to carry out Hydraulic Model by Lanka Hydraulic Institute  ( LHI) and suggest  remedial action

Until this is carried out by making a scaled model, Government should buy a long arm trailing suction dredger which will have suction arms installed in forepeak of the ship to cut the sand bank by suction of sand.

I am sure that LHI does not have Harward Educated wizards ,but we know that there are  few in Megapolis and other Development Agencies

Can they come forward and guide the short sighted bureaucrats  who could have suggested some advanced action to minimize the damage ??

Dr Sarath Obeysekera


May 22nd, 2016


The days I was a school boy, I had been reading a lot in my text books about Pak-Iran cordial relationship and about the trust and confidence Iran had in Pakistan. It was written in those books that Iran was the first ever country which internationally recognized the sovereign status of Pakistan. And when I grew up I came to know that throughout the Cold War, Iran had been strongly supporting Pakistan in its conflicts with India. In return, Pakistan supported Iran militarily during the Iran–Iraq War in the 1980s. The two countries are economic partners in many projects and both are the founding members of the Economic Cooperation Organization (ECO). Every year thousands of Pakistanis go to Iran for Ziarat of Imam Raza’s shrine at Mashhad and other sacred places. Iran is the only country whose cultural centers, Khana-e-Farhang, are working in almost all major cities of Pakistan. But in spite of these entire facts and figures one cannot negate the presence of an unseen wall of strangeness between the two countries. Somewhere in the last May I was in Iran on a ten days official visit. One day while traveling to my hotel in Tehran I asked my Irani driver about this unseen wall of strangeness; he simply replied, ‘Pakistan supports and favours the Taliban, Iranian people don’t like it—-the Taliban factor has created an air of distrust and disbelief between the two countries.’ Here the question arises; does Pakistan really support the Taliban? And if really the root-cause of growing distances between Pakistan and Iran is the Taliban factor, what about Iran’s strengthening relationship with India; everyone knows that India is providing all kind of support to those groups of Taliban which claim the responsibility of various terrorist activities in Pakistan. If supporting Taliban factor were the only cause of Iran’s displeasure, there must have been a very vivid air of stress and tension between Iran and India. But at present the situation there is altogether different. Even a blind man can feel an overwhelming presence rather interference of India in the Iranian society. Indian professors, Indian diplomats, Indian products, Indian religious scholars, Indian newspapers, Indian channels; in short one finds a lot of India in Iran. Is it the failure of Pakistan on diplomatic front or success of Indian policy makers rather conspirators.

Before going into further details, one thing must be kept in mind that now battles are not fought in battle-fields; the war-fields have been shifted to the screens of TV channels and to the pages of newspapers and magazines. Today the target is not to cross the boundaries and capture the territories; the target is to conquer the brains, to enslave the thoughts, to depress the passions.  The task of arresting the brains, governing the thoughts and crushing the passions becomes easier if the target nation is lacking determination and fortitude somehow or the other. Moreover a lot could be done simply by spreading misunderstandings and misconceptions. For the last many years, Pakistan and Iran have been facing the same war of nerves. The world around has been trying its best to make these two nations realize that they are heading towards a darker future. As far as Pakistan is concerned, the international media has tried its utmost to label Pakistanis as a terrorist and extremist nation. Pakistan is linked up with patronization of different terrorist organizations. From Al-Qaeda to Daesh, the origin of every militant organization is tried to be excavated from Pakistan. No one is willing to except the bitter reality that Pakistan itself is the ever-worst victim to terrorism. Thousands of our innocent citizens and countless of our soldiers have sacrificed their lives in the war against terrorism but still we are considered terrorists not the victim to terrorism. Our closest neighbor India had been on the front in this blame game against Pakistan. The problem with our Iranian friends is that they blindly believed in this concocted story against Pakistan. They are insistent upon their opinion that the Talban are favored and supported by Pakistan. And this opinion of our Iranian friend is the root-cause of their getting away from Pakistan. Our Iranian friends need to understand that Pakistan has its own geo-political problems; if Pakistan has soft corner for the Talban, it does not mean that Pakistan is their supporter. A peaceful and prosperous Afghanistan is in the larger interest of Pakistan and it is also a daylight fact that there could be no peace and prosperity in Afghanistan if the Taliban are not dealt with equality and impartiality. We cannot oust them from the affairs of Afghanistan. India is taking full benefit of Iran’s misconception with reference to the Talban. More and more misunderstandings are being spread so that Pakistan and Iran could never come close to each other. Presence of Kulbhushan Yadev in Chaharbagh is a proof of Indian conspiracy against Iran and Pakistan. Our Iranian friends must keep afresh in their memories that India has never been a very dependant and trust-worthy friend of its neighbours. They must also try to understand that Pakistanis are their brothers; they could never go against Iran’s interests. Pakistan’s sincere passions for Iran could never be called in question.

බඩේ පණුවෝ

May 22nd, 2016

වෛද් රුවන් එම් ජයතුංග 

හලාවත රෝහලේදී වරක් මධ්‍යම රාත්‍රියේ වෛද්‍ය වී එස් රොද්‍රිගූ මහතා මට දුරකථනයෙන් කතා කලේය​. එකල ඔහු ශල්‍ය වෛද්‍ය අංශයේ රෙජිස්ට්‍රාර්වරයා විය​. විශේෂඥ ශල්‍ය වෛද්‍ය බී ජී එන් රත්නසේන මහතා නිවාඩු ගොස් තිබූ නිසා වෛද්‍ය වී එස් රොද්‍රිගූ එදින ශල්‍ය අංශයේ වැඩ බැලීය​.

වෛද්‍ය  රොද්‍රිගූ කියූ පරිදි රෝගියා වයස අවුරුදු පහක පමණ ළමයෙකි. බඩවැල් අවහිරවී තිබූ නිසා ළමයා සිටියේ අසාධ්‍ය තත්වයේය​. ඔහුගේ බඩ ඉදිමී තිබුණි. ළමයා ශල්‍යකර්මයකට ලක් කල යුතු නිසා මම නිදිමත කඩමින් ලහි ලහියේ ශල්‍යාගාරය වෙත ගියෙමි. ළමයාගේ වයස හා බර  සොයාගත් මම ඔහුව නිර්වින්දනය කිරීමට සූදානම් වූයෙමි. ඒ අතර හෙද නිලධාරිනී කෝදාගොඩ හෙවත් කෝදා ශල්‍යකර්මයට අවශ්‍ය උපකරණ සූදානම් කලේය​. වෛද්‍ය රොද්‍රිගු දෑත් හොඳින් සෝදාගෙන ශල්‍යකර්මයට ලක ලෑස්ති විය​.


වෛද්‍ය රොද්‍රිගු දෑත් සෝදා ග්ලවුස් දමා ශල්‍ය අැඳුම් ඇඳගෙන එන විට මම රෝගියාව

නිර්වින්දනය කොට තිබුනි. කෝදා විසින් දුන් සැත අතට ගත් වෛද්‍ය රොද්‍රිගු ළමයාගේ බඩ හරහා කැපුමක් යොදා උදර කුහරය විවෘත කලේය​. ඒ අතරවාරයේ බඩවැල් ඉහිල් කිරීම සඳහා මම ඖෂධයක් රෝගියාගේ ශිරා ගත කලෙමි. වෛද්‍ය රොද්‍රිගු මහ බඩවැල විවෘත කලා

පමණි  බඩවැල් පුරවා සිටි පණුවන් රොත්තක් මිලි මිලි ගා ඉවතට ආවෝය​. පණුවන් උදර කුහරයේද , වෛද්‍ය රොද්‍රිගූගේ අත් වලද , ශල්‍ය මේසය උඩද දඟලමින් ඒ මේ අත යන්නට විය​. කෝදා ඊක් ගා පස්සට පැන්නාය​.

වෛද්‍ය රොද්‍රිගු භාජනයක් ඉල්ලාගෙන පණුවන් ඒ තුලට දැමුවේය​. ඒ සමගම බඩවැල් පණුවන් ගෙන් නිදහස් කරමින් තව තව පණුවන් එලියට ගත්තේය​. එසේම උදර කුහරයද පිරිසුදු කලේය​. අප දෙපැයක් පමණ පණුවන් සමග යුද වැදුනෙමු. අවසානයේදී පණුවන් සම්පූර්ණයෙන්ම ඉවත් කොට වෛද්‍ය රොද්‍රිගු බඩවැල මසා දැමුවේය​. ඉන්පසු උදර කුහරය මසා ශල්‍යකර්මය අවසන් කලේය​. මම නිර්වින්දන ඖෂධ ප්‍රතිවර්ත කරමින් කොළුවාව සිහි ගැන්වූයෙමි. ඉන්පසුව ඔහුව වාට්ටුවට යන ලදි.

පසුව හෙලිවූ පරිදි මේ ළමයා මිත්තනිය විසින් හදා ගන්නා ළමයෙකි. ඔහුට  පණු බෙහෙත් වෛද්‍යවරුන් විසින් නිර්දේශ කොට තිබුනද මිත්තනිය විසින් ජීවිතයේ කිසි දිනක ඔහුට පණු බෙහෙත් දී තිබුනේ නැත​. එයට හේතුව වශයෙන් මිත්තනිය කියා තිබුනේ “පණු බෙහෙත් දුන්නම ළමයින්ට පපුවේ හතිය එනවා ” යන මිත්‍යා මතයයි. උගත් මිනිසුන් , පූජකයන් ,දේශපාලකයන් සහ ජනමාධ්‍යවේදීන් විසින් මිත්‍යා මත ප්‍රවර්ධනය කරන රටක මෙවැනි මිත්‍යා මත සමාජගත වීම අරුමයක් නොවන බව අපට වැටහුණි. එසේම ලංකාවේ සෞඛ්‍යය අධ්‍යාපනය දුගී මිනිසුන් වෙත නොයන බව මේ සිදුවීම අපට පසක් කලේය​

කෙසේ නමුත් ලොකු ටින් එකක් පුරවා සිටි පණුවන් කිහිප දෙනෙකු කුඩා ෆෝමලීන්  බෝතලයක දමා දෙන ලෙස මම ශල්‍යාගාරයේ නාමල්ට කීවෙමි. ඔහු එය ඉටු කලේය​. එම පණුවන් සහිත කුඩා බෝතලය සිහිවටනයක් ලෙස බොහෝ කාලයක් මා ලඟ තිබුනි. එසේම සමහර විට කුඩා දරුවන් සිටින දෙමාපියන්ට  සෞඛ්‍යය අධ්‍යාපනය දීමට මම මේ කුප්පිය යොදා ගත්තෙමි.

මේ සිදුවීමෙන් වසර හයකට පම​ණ පසුව මම සෞඛ්‍යය දෙපාර්තමේන්තුවේ ඩබල් කැබ් රථයකින් කොලඹ සෞඛ්‍යය අමාත්‍යාංශයේ සිට මාදම්පේ නියෝජ්‍ය පළාත් සෞඛ්‍යය  සේවා අධ්‍යක්‍ෂක කාර්‍යාලය දක්වා යමින් සිටියෙමි. මීගමුව ආසන්නයේ හලාවත දෙසට යාමට බස් රථයක් එන තෙක් කෝදා සහ තවත් හෙදියක් සිටියෝය​. මම වාහනයේ රියැදුරුට කියා වාහනය නවතා කෝදා සහ හෙදිය වාහනයට නංවා ගතිමි. මා දුටු කෝදා “කොහොමද ඩොක්ටර් කාලෙකට පස්සේ” කියා අැසුවාය​. “ඒක නෙවෙයි මතකද එදා රෑ පණු කේස් එක” කියා මම ඇයගෙන් විචාලෙමි. “අම්මෝ ඩොක්ටර් මතක් වෙන කොටත් ඇඟ හිරි වැටෙනවා” කියා ඇය කීවාය​.

වෛද් රුවන් එම් ජයතුංග 

Vesak Celebrated around the world – YouTube clips

May 22nd, 2016

We wish you a Happy Vesak Day

Popular Children’s Song from Singapore (2.58 Minutes )


Popular Videos on Vesak from all over the world


Imee Ooi – The Chant of metta ( Lyrics: Pali & Eng) (9.04 Minutes)


1) Korea and Australia

Happy Vesak Day Celebrated in Korea and Australia 2016

Published on 20 May 2016

Vesak is when Buddhist’s in Victoria, across Australia and around the World observe and recollect together the Lord Buddha’s birth, enlightenment and passing away. Commemorated annually by the United Nations to acknowledge the contribution which Buddhism, one of the world’s oldest religions, has made for over 2600 years and continues to make to the spirituality of humanity and fostering of world peace.
For Buddha Month or Vesak, the Buddhist temples of Seoul host an enormous lantern festival. Thousands of people join in the opening day parade


  1. 42 minutes


Lotus Lantern Festival 2016 – Korea



2) United Nations Vesak Day – Melbourne 2016

Vesak is when Buddhist’s in Victoria, across Australia and around the World observe and recollect together the Lord Buddha’s birth, and away. Commemorated annually by the United Nations to acknowledge the contribution which Buddhism, one of the world’s oldest religions, has made for over 2600 years and continues to make to the spirituality of humanity and fostering of world peace.

Published on 8 May 2016

2016 Vesak Procession Melbourne
Melbourne Wesak Siri

Duration : 4.01 Minutes


see also

Vesak Procession in Melbourne 2016


duration : 6.58 Minutes

3) India – The Land of the Buddha celebrating Buddha Purnima (Vesak)

Published on 6 Jan 2016

The spirit of Buddhism lies in the simple life that Gautama Buddha embodied and preached. Buddha Purnima, which celebrates the birth, enlightenment and death of the Buddha, is a manifestation of Buddha’s invaluable teachings. Celebrated across India on the full moon day of the Vaisakh month of the Hindu calendar, it is a day of solemn celebration wherein devotees gather at the Mahabodhi Temple in Bodh Gaya, Bihar, reflect on their lives and remember the prince who gave up every material possession to gain a light that illuminates the way for all those who follow.


Duration 4.33 Minutes




4) Nepal 

International Buddhist Conference 2016




5) Vesak in Laos



6)  Vesak Day Song (in English  – Malaysia )

May all living beings be well and happy.



7) China – Relaxing Music

May this video bring you peace and happiness

Duration – Two Hours


8))  Prayer for Peace UN Vesak 2016 Sydney Town Hall, May 15, 2016

Published on 16 May 2016

Sydney 15.5.2016: United Nations Day of Vesak 2016 was held at Sydney Town Hall. This event was to commemorate Lord Buddha’s birth, enlightenment and passing.
Buddhists from Theravada, Mahayana & Vajrayana traditions prayed for peace, compassion & tolerance, with the Venerable Chow Khun Phra Sudhammayanavites VI, President of the Buddhist Federation of Australia, addressed the opening.
Among VIP attendants were the Royal Thai Consul-General, the Honourable Philip Ruddock MP represented the Prime Minister of Australia, Mr. Robert Kok represented the Lord Mayor of Sydney City Council, political leaders’ representatives from both sides at the State and Federal levels, as well as representatives reading out message from Mr. Ban-ki Moon, Secretary-General of the United Nations.
งานวิสาขะบูชา ของชาวพุทธทั่วโลก จัดที่ Sydney Town Hall มีท่านหลวงน้า แห่งวัดธรรมกายในซิดนีย์ ผู้เป็นประธาน สมาพันธ์ชาวพุทธ ในออสเตรเลีย เป็นผู้เปิดพิธี – ร่วมงานโดย ท่านกงสุลใหญ่ พร้อมท่านรอง และตัวแทน ระดับผู้นำการเมือง ทั้งฝ่ายรัฐบาล และฝ่ายค้าน ในระดับรัฐ New South Wales และระดับ รัฐบาลกลาง แห่ง Australia

Duration:  1 Hour 20 minutes


Victoria UN Vesak Day Celebration in Melbourne Town Hall 07 May 2016

Cambodia TV Cambodian Broadcasting Network CBN

Published on 20 May 2016


3 Hours 18 Minutes

9) Malaysia ( Melaka Centre’s Wesak Procession 2016)


3.54 Minutes

10) Taiwan Published on 9 May 2016

Tzu Chi DaAi Video (57 Minutes) Buddha Day Celebration in Taipei



11). Japan

Japanese Buddhist Statues


12) VietnamVesak in Hue, Vietnam ( 37 Minutes)



13) Myanmar

Vesak Celebration 2014 – Sri Lanka Embassy in Yangon- Myanmar at Shwedagon Great Temple (Dansala)


14) ThailandVesak – Candle lit procession


ගංවතුර අස්සේ ETCA අත්සන් කරන්න පිඹුරුපත් සැකසේ.

May 22nd, 2016

ජාතික විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්ය සංගමය ශ්‍රී ලංකාව

ගංවතුර අස්සේ ETCA අත්සන් කරන්න පිඹුරුපත් සැකසේ. දේශප්‍රේමී විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරු කෙලින්ම ඉන්දීය විදේශ ඇමතිනී අමතයි.

යෝජිත ඉන්දු ලංකා ආර්ථික සහ තාක්ෂණ සහයෝගීතා ගිවිසුම ගිවිසුම් රාමුවක් ලෙස අඟවා අත්සන් කිරීමට සුක්ෂම ලෙස කටයුතු යොදා ගෙන යන බව ජාතික විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්ය සංගමය පවසයි. මේ දැන ගත සැනින් ජේෂ්ඨ විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරු 94 දෙනෙක් එක්ව ඒ සදහා සිය අප්‍රසාදය ඉන්දීය විදේශ කටයුතු ඇමැතිනියට ලිඛිතව දන්වා ඇත.


ශ්‍රීමතී සුෂ්මා ස්වරාජ්,

විදේශ කටයුතු ඇමතිනී,



යෝජිත ඉන්දු ලංකා ආර්ථික සහ තාක්ෂණ සහයෝගීතා ගිවිසුම  නොකරනු.

යෝජිත ඉන්දු ලංකා ආර්ථික සහ තාක්ෂණ සහයෝගීතා ගිවිසුම සම්බන්ධයෙන් සංවේදී ජේ්‍යෂ්ඨ ශ්‍රී ලාංකික විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරු පිරිසක් ලෙස ඔබතුමියගේ අවධානය යොමු කරවීමට අදහස් කළෙමු.

උක්ත ගිවිසුම සම්බන්ධයෙන් ඉතා දැඩි විරෝධයක් අප රට තුල  පවතී. විශේෂයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ ඇති බහුතර වෘත්තිකයන් පිරිසක් එක්ව මෙලෙස දැඩි විරෝධයක් මින් පෙර  අවස්ථාවක දක්වා නොමැත. 2016 මාර්තු 17  දින  මෙරට ප්‍රධාන වෘත්තික අංශ සියල්ල  කරන වෘත්තීය සමිති 60 කට වැඩි ප්‍රමාණයක් එක්ව දැවැන්ත විරෝධතා රැළියක් කොළඹදී වූ අතර  එහිදී දැනට සාකච්ජා කරමින් පවතින ගිවිසුම් රාමුව හෝ ඉදිරියට ගෙන නොයා යුතු බව මෙරට රජයට බලපෑම් කරන ලදී.

අප රටේ ආර්ථික ස්වාධීනත්වය උග්‍ර  ලෙස කෙළසීමක් මෙම ගිවිසුමෙන් සිදු වන බව ප්‍රවීණ වෘතිකයන් අති බහුතරයකගේ අදහසයි. මීට පෙර දෙරට අතර අත්සන් කල නිදහස් වෙළද ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක කර වසර 15 කට පසුවත් ගිවිසුම් ප්‍රකාර ප්‍රතිලාභ කිසිවක්  ශ්‍රී ලංකාවට ලැබී නොමැත. ඉන්දියානු පරිපාලනය ඉතා සූක්ෂම ලෙස  ඒ සදහා  ක්‍රියා කර ඇත. සැබවින්ම මේ අවස්ථාවේ වැඩි අවධානය යොමු විය යුත්තේ ඉන්දියානු  ශ්‍රී ලංකික මුහුදු තීරය ආක්‍රමණය පිළිබඳවයි.

දැනටමත් මෙරට වෘතිකයන් බහුතරය යෝජිත  ඉන්දු ලංකා ආර්ථික සහ තාක්ෂණ සහයෝගීතා ගිවිසුම හේතුවෙන් ඉන්දියාව ගැන දැඩි කල කිරීමට පත්ව ඇත. එය අප රටට එරෙහි  ආක්‍රමණයක් ලෙස සලකයි. ගිවිසුම ඉදිරියට ගෙන යාම දෙරට අතර විශ්වාසය පලුදු වීමට තව දුරටත් හේතු වේ. දීර්ඝ කාලීන අනිටු ඵල විපාක රැසක් උරුම කර දේ. දෙරට අතර ස්ථීර අහිතවත්කමක් ගොඩ නැගේ. මේ නිසා කවර හෝ අයුරකින්  මෙකී ගිවිසුම අත්සන් නොකරන ලෙස  දන්වා සිටීමට කැමැත්තෙමු.


ජාතික විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්ය සංගමය ශ්‍රී ලංකාව


May 22nd, 2016

By Naville Ladduwahetty

Healing the Nation – A question of Leadership, was the theme of Deshamanya Dr. P.R. Anthonis memorial oration delivered by Dr. Nihal Jayawickrama (NJ) on May 11, 2016.  Dr. Jayawickrama should be congratulated for a well analyzed presentation of the progression of events that led to a situation that calls for healing under successive leaderships in Sri Lanka.  However, the reason for comment is to fill certain voids in the narrative to make it whole and more comprehensive; an exercise that is necessary for there to be any healing.

Comments given below relate to the following:

  1. Citizenship and Franchise
  2. Colonization.
  3. Standardization.
  4. Accountability.

Except for accountability, the first 3 issues including the issue of language form the core issues that started the polarization process between the Sinhala and Tamil communities.  The fact that distortions continue to exist despite the passage of decades and volumes of material presented, underscore the recommendation I made to the LLRC, of the need to address these issues comprehensively as an integral component of the reconciliation process.


Dr. NJ states: “At the 1947 general election, apart from electing seven candidates of the Ceylon Indian Congress, they had helped to secure the victory of 15 left-wing opposition candidates as well.  It became a matter of priority for the Government to disenfranchise the Indian Tamil population.  In this venture, the Government also had the tacit support of the leader of the Ceylon Tamil Congress, G.G.Ponnambalam.   Accordingly, Parliament enacted a package of laws which had a profoundly debilitating effect on that community.  The Citizenship Act 1948, The Indian and Pakistan Residents (Citizenship) Act 1949 ensured that by the time of the next general election of 1952, the number of Indian Tamil; voters in the seven plantation area constituencies was reduced from 162,212 to a mere 3191, thereby making it impossible for that community to secure even a single seat in the legislature”.


  1. The two principal factors that influenced Sri Lanka’s attitude to the issue of franchise for Indian Tamils were (a) the economic depression of the 1930s that resulted in severe unemployment and (b) the transient nature of the Indian labour that caused the Donoughmore Commission to factor in the need for an “abiding interest” to qualify for franchise.
  2. The Donoughmore Commission report of 1928 recommended a domicile period of 5 years residence (allowing a temporary absence not exceeding 8 months during the 5 year period) as an expression of “abiding interest” to qualify to vote (P.87).
  3. The Indo-Ceylon Relations Conference of September 1941 agreed on residence being on the basis of 7 years for the married and 10 years for the unmarried provided continuous absence was limited to a maximum of 1 year.
  4. Although the Indian Central Legislative Assembly rejected the qualifying period for residence, that was jointly agreed at the Indo-Ceylon Relations Conference (because of its impact on the residence of Indians in other parts of the British Empire), the Citizenship Act of 1949 was based on domicile requirements agreed upon, i.e., a residence of 7 years for the married and 10 years for the unmarried.
  5. The statement by Dr. NJ that the Citizenship Acts of 1948 and 1949 “had the tacit support of the leader of the Tamil Congress, G.G.Ponnambalam is not entirely correct. In fact, it had the support of the majority of the Ceylon Tamil Congress.  The few who opposed “splintered” from the TC and formed the Federal Party…”(A.J. Wilson, “Politics in Sri Lanka 1947-1973”, 1974, pp 31, 32.).
  6. The total population of resident Indian Tamil nationals in 1946 was 780,589 (1946 Census). Of this total the number of Indians in the 1946 electoral register was 242,403 (G.P.S.H.de Silva, Statistical Survey of Elections to the Legislatures of Sri Lanka 1911 -1977).   Therefore ONLY 31 % was entitled to the franchise BEFORE the Citizenship Acts were introduced.
  7. The Citizenship Acts prescribed a 2 year period, starting from 15th August 1949 to 14th August 1951 within which applications for Citizenship were to be submitted. “For most of the two-year limit within which applications had to be filed, the C.I.C. (Ceylon Indian Congress) persisted in its boycott.  Then a few weeks before the Expiry of the deadline, the boycott was lifted and a spate of inadequately completed applications flowed in.  One hundred and sixty thousand of the 237, 034 applications were submitted in the last ten weeks” (A. J. Wilson,     p. 32).   Consequently, the applications could not be processed in time for the 1952 elections.

In view of the material presented above the question is whether it was the “debilitating” Citizenship Acts that Dr. NJ refers to or the irresponsible leadership of the Ceylon Indian Congress that denied franchise to over 2/3 of potential voters by calling for a boycott.


Dr. NJ states: “The substantial disintegration of the nation, however, occurred with a series of politically expedient measures taken by successive governments…One of the earliest of such measures were the government initiated and funded colonization schemes which at the time appeared to be both timely and desirable.  However, they resulted in Sinhalese families from the south being settled in the sparsely populated dry zone in the eastern, north-central and northern provinces”.


The impression created by this statement is that colonization was “initiated” by independent Sri Lanka.   This is absolutely wrong.  A reference to the seminal work of B.H. Farmer, a Fellow of St. John’s College Cambridge, a distinguished academic, titled “Pioneer Peasant Colonization in Ceylon” (1957) reveals that state sponsored colonization in Sri Lanka started in the 1914s under British Colonial rule.  In fact the British initiated such policies in other parts of the British Empire.   Even the Dutch initiated such schemes in Sri Lanka.

These initiatives were not undertaken by the Colonial powers in order to recreate the glory of a past Sinhala Buddhist civilization as stated by Tamil leaders and their agents.  It was initiated for very practical economic and social reasons such as “difficulty of acquiring new land, loss of land through indebtedness and fragmentation” (Ibid, p. 119).

The economic potential of the Dry Zone was realized by Governor Sir Henry Ward in the mid 1800s when he toured the area.  His comment was: “Why repair Kowdelly Tank or Padiwel Colurn and pour streams of water that we cannot use, for want of hands to till the soil?  Colonise or do nothing” (S.V. Balasingham, “The Administration of Sir Henry Ward 1855 – 1860”).

According to Farmer “During the period 1914 – 31 there were a number of factors which at various times drew attention to the social and economic problems of Ceylon and its peasantry, and led to suggestions concerning land policy in general and colonization in particular” (B.H. Farmer, p. 116).

One of the prime movers in this initiative was the Governor, Sir Hugh Clifford.  He added a social reason for preserving peasant agriculture to the economic one when he stated: “No peasant of a tropical country will willingly work for a wage, no matter how tempting the figure at which the wage be placed, if the alternative be open to him of cultivating land of his own” (Ibid, p. 119).

The policies initiated by the British colonial authorities were continued beyond self-government of 1931 into independent Sri Lanka.  If addressing these social and economic issues resulted in demographic changes, such issues should have been addressed accordingly (e.g. multi-member seats), but certainly not abandoned to preserve demographics; a factor that is often subject to unpredictable changes.  It must be granted that the initiatives taken by successive governments to settle Sinhalese families from the south in the dry zone have contributed to Sri Lanka being self-sufficient in rice production today.  To describe these measures as the reason for the “substantial disintegration of the nation”, is to politicize issues that were initiated to address pressing social and economic issues.

The views by the 4 authors of “The Broken Palmyra” who were all members of the University of Jaffna are in sharp contrast to the interpretation by Dr. NJ in respect of colonization.   They state: “…it is probably wrong to say that Mr. D.S. Senanayake was involved in a deep anti-Tamil conspiracy to bring about Sinhalese domination.  Nor is it possible to make a case that Mr. Senanayake was hatching a diabolical master plan to colonise Tamil areas with Sinhalese.  When work on the Gal Oya settlement scheme in the Eastern Province had been completed, first preference was given to people from the province.  It was only after about six months, when faced with the paucity of local applicants, that the doors were open to applicants from other provinces” (Hoole, Somasundarum, Sritharan, Thiranagama, 1990, p.2).

From a Human Rights perspective, to let the land idle in order to preserve demographics while a significant section of the citizenry undergoes serious social and economic privations is not only inhumanly discriminatory but also makes a minority more equal than the majority and deprives the economic benefits of food security of a whole nation.


On the issue of standardization Dr. NJ states: “The most untimely introduction in 1970 of a policy of standardization in respect of university admission was perhaps the final straw…The effect of this policy, and the enormity of the injustice it caused to the Tamil community, raised this issue to the level of a major human rights problem.   For instance, in 1975 the admissions on a district basis into the medical faculty were 29 from Galle and 29 from Jaffna, whereas on the basis of merit only 18 had qualified from Galle as against 61 from Jaffna.  Similarly, on a district basis, Galle and Jaffna each secured 20 places in the science and engineering faculties, while on the basis of merit, 24 should have entered from Galle and 56 from Jaffna.  Nothing could have been more frustrating to the educated Tamil youth…”.


Standardization did not suddenly appear out of nowhere.  It is the result of a cause and effect.  The cause was that when admission to the University was in the English medium the basis of selection was on raw marks.  On this basis, “In 1964 for instance Sri Lankan Tamils held 37.2%of places in Science and Engineering courses, 40.5% in medicine and Dentistry.  In 1970 they made up 35.5% of all admissions to science based courses, obtaining 40.8% of the places in Engineering and 40.9% of the places in Medicine” (C.R. de Silva, The Sri Lanka Journal of Social Science, 1978, p. 86, 87).

With Sri Lanka switching to Swabasha as the medium of instruction, admissions to University were media based.  This resulted in an unprecedented increase in the number of Tamil students gaining eligibility for admission.  For instance, “When admission to the Peradeniya University was considered this year (1971) it was found that the eligible candidates consisted of 100 Tamils, 58 Sinhalese, 3 Moors and 1 Burgher” (Hansard, Vol. 93, No. 5, 1970, 12.14 – 1971 3.23).

This total reversal from the numbers admitted prior to media wise admission is what caused the Government to explore mechanisms to correct this anomaly.  The first attempt resulted in Standardization.   However, “The scheme when implemented created great and acrimonious debate.  Nevertheless, in retrospect it appears that that its impact was relatively small…(because) they still held 36.9% of the places in Medicine and the total number of Tamils entering science based courses was 347, only 12 less than the 1971 figure and actually 10 more than the 1970 figure of 337” (C.R. de Silva, p.90).

“The very next year came a further change, in the system.  The scheme of standardization was supplemented by a “district quota” system” (Ibid).  This was introduced to cater to the disparities that existed among districts by way of resources such as facilities and the quality of the teachers.  Not to factor these in the evaluation of academic performance even if the medium of instruction remained English would have been socially irresponsible.  The need to take social and resource disparities into account is recognized by most civilized societies and nearly all leading Universities throughout the world.   To talk of merit in the abstract is incomprehensible.

The question to Dr. NJ and others of his mindset is:  Would they have accepted the reversal in the performance of students in the Tamil medium in complete contrast to their performance in the English medium, or would they have adopted a corrective mechanism at all? If they opted for the latter, standardization is the accepted mathematical solution to address deviations.  And if it was not standardization, it had to be some other corrective measure.  Whatever mechanism was adopted there would have been consequences.  Therefore, to categorize the mechanism adopted as one that was a “major human rights violation” instead of as the inevitable consequences of change, with the introduction of media- wise testing, is to be disingenuous.


Dr. NJ states: “War Crimes and Crimes against Humanity, as well as Enforced Disappearances, have not been criminalized in Sri Lanka.  Neither the International Covenant on Civil and Political Rights and its Optional Protocol, nor the International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights, have yet been incorporated in our law.  No effective mechanism has yet been established for the protection of witnesses and victims of crime…. Therefore, we lack the legal framework within which accountability can be established for such crimes”.

Continuing he adds: “The question which the government will need to address is whether it has, with the resources available to it, the capacity to effectively investigate, prosecute and try the serious allegations referred to in the report of the OHCHR investigation on Sri Lanka”.   Therefore, Dr. NJ endorses the need for a hybrid court as recommended by the Commissioner for Human Rights.


If as stated by Dr. NJ, Sri Lanka does not have “the legal framework within which accountability can be established”, the priority should be to incorporate the required legal framework before engaging in any accountability process.   The development of such a framework must necessarily be undertaken nationally and finally approved by Parliament for it to have any legitimacy.  And, if Sri Lanka has the capabilities to develop the required legal framework it also should have the capabilities to ensure its operations.  Hence, under the circumstances there is no justification to engage “international judges, prosecutors, lawyers and investigators” in the accountability process.  After all, if Sri Lanka has competencies to develop the fundamental law under which all Sri Lankans live – the Constitution – why not the legal framework to address accountability?

The other issue raised by Dr. NJ is whether Sri Lanka has the capacity to investigate the serious allegations referred to in the OHCHR report.   Since Sri Lanka has been denied access to these allegations and the archival material gathered by the UNSG appointed Panel of Experts that are sequestered for 20 years, Sri Lanka is not in a position to ascertain whether it has or does not have the capacity to investigate and prosecute those responsible for the allegations cited in the OHCHR report.  In short, without knowing the scope of the allegations it is not possible to determine whether capacities exist or not.   Since it is only after ascertaining the scope of the allegations that Sri Lanka could decide whether foreign assistance is needed or not, it is imperative that Sri Lanka has access to all the allegations for it to make a measured judgment as to the quality of the needed capacities to engage in effective investigations.


If the scars inflicted as a result of the positions taken and the policies adopted by the Sinhala and Tamil leaderships are to heal it is necessary to undertake more exhaustive investigations than attempted herein into the core grievances that precipitated the process of polarization.  Such an investigation would reveal that there is a collective responsibility for the scars as demonstrated above and not one that is totally one sided as Dr. NJ makes out.   If Sri Lanka is serious about healing, the leaders of both communities have to acknowledge their respective roles that have contributed to the current state of affairs.

For instance, it has to be admitted that had the Indian Tamil leaders acted more responsibly the Indian Tamils would not have lost their franchise even after the Citizenship Acts were introduced by independent Sri Lanka.  Similarly, it has to be admitted that the sole purpose of colonization was not to alter the demographics of the dry zone.  Instead, that it was initiated during British Colonial rule starting from around 1914 to ease landlessness in the South and develop the untapped economic potential of the dry zone.  Also, regarding Standardization, it must be admitted that some corrective mechanism was needed to address the unprecedented increase in the number of Tamil students qualifying for admission the year media-wise testing was introduced.

Not to address the above issues in a forthright manner with the honesty it deserves is to delay the healing process and keep alive suspicion and mistrust of each other as it does with the proverbial beggar’s wound.  Therefore, the original core grievances should be addressed if the communities are to see each other in a better light.  It is only through such a collective effort that all communities could heal and reconcile.

Neville Ladduwahetty

May 17, 2016

How to stop Earthquakes, Cyclones and Other Disasters.

May 22nd, 2016

Buddhi Meegasdeniya, Toronto, Canada

Most people as a habit  go to churches, mosques, temples regularly  to pray or worship.  People also  pray when their loved ones are sick, in trouble  or  dead.

Let us pray in advance.

People all over the world should select a specific  hour (for example, 12.00 GMT , December 31st each year),  like the Earth Hour,  to pray in Churches, Mosques and  Temples  etc., all over the world requesting God or Gods to consider human suffering  resulted  by earthquakes  and other disasters and stop such earth activities for the new year.

If god exists, and he created the earth and human, and so powerful,   there   is no reason  for  him  to  ignore  such a  request made by more than  85% of the world population  who believe in God or Gods.

If   there   is no positive result, then it is up to the people to ask:   Is there a god?, Is he not powerful enough to act ? Is he not in  control of this world and people ? Should we continue to pray for help ?

Jayalitha’s mammoth victory portends a great danger to Sri Lanka

May 21st, 2016

By : A.A.M.Nizam – MATARA

  • Government granted a new definition to tiger terrorists
  • The so-called “Genocide Remembrance Day” celebrated on a grand scale
  • Government accepting North and East as a historical Tamil Homeland is not far away
  • Jayalalitha’s victory poses a great danger to Sri Lanka’s Unitary Status.
  • Join together to oppose all Tamil Nadu moves against Sri Lanka

Many countries in the word which participated in the World War II still celebrate their Victory Days although the World War was concluded several years ago. Russia celebrated Victory Day on 9th May, 71 years after the signing of the act of military surrender by Germany.  With a population of around 188 million, 10 million Russian soldiers sacrificed their lives, half of all the soldiers that died in the war. Of around 75 million soldiers and civilians who were killed and died due to starvation, only 419,400 were Americans.Victory in Europe is celebrated on August 15, and in UK on September 2nd.

Sadly the government of Eunuch Sirisena which consists United National Party elements who ridiculed and belittled the war, making statements such Toppigala is an unimportant thick jungle, any bull can fight a war, our soldiers are only moving towards Pamankada saying that they are moving towards Alimnkada and moving only towards Medawachchi saying that they are moving towards Kilinocchchi and the army commander is only fit to lead the Salvation Army, has adopted a policy to make us forget that the ruthless tiger terrorists killed 29,000 of our gallant soldiers, made over 23,000 of them disabled, brutally killed thousands of civilians including prominent Tamil politicians such as Afred Durriappah. A.Amirthalingam. Yogeswaran, Lakshman Kadiragamar, Thiruchelvam, widowed thousands of our people throughout the country, killed hundreds of Buddhist prelates, other religious clerics including Hundu Poosaries, and innocent children including babies, and destroyed properties worth several thousand million rupees.

Although it was a war against terrorism, and was a war not between Sinhala and Tamil people, the shameless government and its authorities interpreted the war as a conflict between two groups of the same country and celebrating the Victory Day tantamount to deepening the wounds in the minds of the people and intensifying hatred towards each other.

At the same time the government allowed the tiger terrorists to commemorate their fallen terrorists (LTTE War heroes as per the definition give by the Northern Province Governor Reginald Cooray) for the first time after seven years of ending the terrorist war and the terrorists took the maximum advantage of this opportunity to celebrate the event under the name of “Genocide Remembrance Day and events related to this were held throughout the North and East by lighting flames and candles in the background of the so-called “Eelam Flag”, and supporting events were held in many European countries such as Britain. Canada, South Africa and several other countries providing global recognition to this heinous event.  As per the unfolding events the days of Eunuch Sirisena government accepting North and East as a historical Tamil Homeland is also not far away.

In the meantime, Jayalalitha’s massive victory – winning of 134 seats in the 234 seat Tamil Nadu State Assembly elections – has given a significant boost to the tiger terrorists.  In her Election Manifesto itself she asserted that her party would take “continuous steps” to attain a separate Eelam for Tamils in Sri Lanka so that they can live with full freedom and self-respect.

During the election campaign she called for the central Indian government to grant dual citizenship for Sri Lankan Tamil refugees living in her state.

Jayalalithaa also reminded during the campaign that she has been continuously demanding for an independent Eelam, for an international probe over war crimes and alleged genocide against Tamils in Sri Lanka. She alleged that DMK and Congress were together responsible for the destruction of Sri Lankan Tamils.

Noting that Sri Lankan Tamils have for long been living in and outside camps in Tamil Nadu, she said her regime was giving them all facilities and added that her government opposed the central government when they tried to repatriate people who were born to refugees and raised in the state.

She stressed that her party’s policy was that any repatriation should be voluntary and based on the choice of refugees “after the situation in Sri Lanka, including security aspects changes fully, (for the better)”.

She recalled that the Tamil Nadu Assembly had passed several resolutions on the Sri Lankan issue moved by her and some of these included her demand for economic sanctions against Sri Lanka, an international probe against ‘war crimes’ and another related to a referendum (that she wanted to be sponsored by India in the UN forum) among Tamils on the question of a separate Eelam (Tamil homeland).

The Northern Province Chief Minister C.V.Wigneswaran was the first overseas Tamil leader to congratulate Jayalalita on her historical victory, winning two consequent terms in Tamil Nadu. Congratulating her Mr Wigneswaran has said that once again he looks forward to seeing her assist the Eelam Tamil struggle.”

He has reminded Jayalalitha that during her election campaign she has told Tamil Nadu voters that her party would work towards justice for genocide and a separate state where Tamils in Sri Lanka could live with independence and respect.

Jayalalitha who was considered as the paramour of former Tamil Nadu Chief Minister Sri Lankan born M.G.Ramachandran who helped Prabhakaran at the very beginning with funds, arms and ammunition to start the onslaught against the Sri Lankan forces and launch the Eelam War, has risen as the re-incarnation of the slain megalomaniac terrorist leader Velupillai Prabhakaran.

Under these circumstances the situation for the illusory Eelam demand has now got aggravated and it has become extremely dangerous for Sri Lanka since the Eunuch Sirisena government will not take any step against the hegemonic India and Narendra Modi will fully accede to Jayalalitha’s demands at a time he has lost support in many States.  Therefore, we Sri Lankans have to be very vigilant about the Tamil Nadu moves to establish the illusory Eelam and must jointly fight against such moves and eradicate them completely.


May 21st, 2016

Ambassador Sarath Wijesinghe – former Ambassador to UAE and Israel


Panama is a tiny Nation with the population of 3.9 million and GDP of $ 47 / 47.3 Billon. It is a Republic in Central America gained Independence from Spain and Colombia to be a Republic. With the backing from USA she gained independence in 1908 after the controversial Panama Canal was built on the USA assistance and the army. It has been an undeveloped abundant fishing village with the capital as Panama City. It is the largest economy in Central America with human development ranking at 5th in Central America. It has become famous again with the revelations published by a consortium of investigative journalists ( ICIJ), on hidden assets invested in Offshore Companies, leaving Iceland’s Prime Minister Ducks, as one of the victims and casualties  amongst others. FIFA Leaders, Putin’s Men, Cameron’s family members, Fitzgibbon who supposed to have ruined Azerbaijan, Top Chinese Leaders, Top USA personal and ballooners, Politicians, Spanish Ministers, are the names among the documents published known as “Leaked documents” accused to be parties of major transections on investments, money laundering, savings to avoid tax and other payments in their respective jurisdictions paying low taxes and maintain low profile. Panama became famous as one of the leading and prosperous offshore centres in the world with large and influential clients. Some Sri Lankan Names are also in the list published by the investigative journalists.

Offshore Companies Worldwide

Offshore companies are a part of the world banking system to invest with low taxes and away from respective local jurisdictions. Money invested could be legal and illegal. Funds raised from outside sources and local earnings with international connections in large sums have been invested in Tax Havens worldwide primarily to be in a low profile in own country and pay less or no taxes on the amounts’ invested. This is a common and frequently and openly used mechanism utilized by many countries in the world to be profiteering out of the funds belongs to others. It is an uncertain moot issue on the legality of the Offshore Companies and investments recognized by the governments. Australia, Bahamas, Bahaman, Barbados, Bermuda, Belgium, Brazil, Canada,  France, Germany, India, Iceland, Isle of Man, Israel, Italy , Japan, Malaysia, Maldives Islands, Netherlands, Panama, Philippines, Russia, Singapore, Switzerland, UAE, USA, are some countries maintaining Offshore financial Centres legally indicating that it is a part of the game to attract investments of assets outside jurisdiction. Then what is the matter for ICIJ to investigate on the investors who are free to invest even small amounts mealy opening an account via email with identified or unidentified accounts. According to Wall Street Journal 60 US companies have $ 166 billion and 40% benefited from US Tax systems. USA is concessions and worried about money being pumping out of the country and have made strict guidelines for investments and even denouncing citizenship to be a citizen of a tax haven. USA Citizen to denounce citizenship to be  a citizen of a Tax Haven have to forgo a major part of his wealth to the Government which discourages changing citizenship but proving this is a system legally accepted and practised in the united States. According to IMF sources $.9 Trillian in invested in Caribbean, $1 Trillian in Asia, $2.7 Trillion in London, USA and Japan,$ 2 Trillian in USA, Bahrain, Bahamas, Bermuda, Netherlander and Panama diluting the excitements of the issue as unusual and illegal. Though some cases have been initiated and pending we do not hear of any convictions so far.

Why Offshore

Offshore companies find funds, Assist and advice partners in changing law and mode of investments, Maintain low profile and secrecy, confidentiality with reliability, for the funds invested. It provides low or nil inherency tax, income tax, low rates of interest, or nil, safety and a peace of mind that the funds are save in good hands. It is set up and established by the vision of the visionary leader or/and influenced and utilized by major players. For example Panama was groomed and brought to this position by USA assistance politically and otherwise. Dubai, Singapore, Malaysia, and Barbados reached this position with the vision and visionary of Leaders who masterminded the success with forward thinking and dedication. Dubai once a fish market was brought to what it is today by the exploitation of the strategic situation in the Ares and improving service sector to international standards. With only 4% oil – unlike oil rich Abu Dhabi Dubai has transformed to be Hub for Tourism, Industry, Travel, Port, Aviation, Industry, and Investment and even in Education. Israel a tiny land of 1/1000 the of the Globe with no water 70 years ago is one of the most powerful Nations guiding Major nations on Hi Tec and Agriculture based on the innovations and exploitation of the human resources by visions and visionaries such and Ben Georgian – the Father of Israel who masterminded the success of the Nation to be what it is today. Singapore is another classic example of a vision and visionary of Lee U Kwan and Dr Mahathir of Malaysia. Therefore Offshore is a concept exploited by the visionary of the Nation depending on the political, economic and geographical situation ideally suits for small islands and Nations. Why not Sri Lanka?

“Sri Lankan and Legal Situation on the issue in the public domain today and Way Out”

Publication of the Panama papers has opened the Pandora’s Box with speculations and accusations on bribery corruption, money laundering, and illegal deals and transections by Sri Lankans. It is undisputed that bribery and corruption is the main enemy of the Nation spread as air with no checks balances and control. Advent of mega developments especially on infrastructure with IMF assistance and major economic players such as newly rich world financial leader New Business China, circulation of money has increased tremendously among Sri Lankans with lot of undeclared funds to hide and invest outside. At the same time there are Expatriate Sri Lankans who has legitimate earnings to be invested outside Sri Lanka due to uncertain and volatile economic situation changing for the worst day by day with devaluation of the currency. Sri Lanka needs a vision and a visionary to be exploited our geographic location in the main Sea Route that passes thousands of ships close to Sri Lanka, with ideal climatic conditions trained and educated labour, one of the most beautiful location and places of historical and aetiological interest, Forest, Wild life, different climatic conditions with change of few hours, Excellent infrastructure, Internal Harbours / Airports, and political stability after eradication of terrorism that engulfed the country for three decades, and a new economic and invest climate keeping pace with the world trends and realities keeping a balance on all areas. SI Lanka may be an ideal candidate to be an offshore centre having credited an excellent and steady banking sector undeterred when the entire Banking system crumbled including UK and west, during the dark days for banks- may be due to the application stringent rules and practices of the Sri Lankan Banking Sector.

Necessity for a Dialog and a Study on the Subject

It is undisputed that this is a matter to be studied aiming to be utilised within the framework of the legal parameter. Sri Lanka is strategically geographical and politically place and situated and what is lacking and needed is a vision and a visionary for the implementation we have to find dedicated and competent leadership with the distance and guidance of professionals and concerned citizens to lead. In order to meet the need a discussion/workshop is organized at the Auditorium of the Organization of professionals on the topic “ SRI LANKA AS A HUB OF INTERNATIONAL TRADE AND INVESTMENT” with speakers including (a) a former Deputy Governor of  the Sri Lankan Central Bank and  leading academic, (b) an International Lawyer and  one time adviser to UN and Caribbean Countries on Offshore matters and a former Ambassador,(c) A retired Supreme Court Judge and an renewed  Academic who has mastered the subject, (d) A lading Economist heading one of the leading Institutions on international and south Asian economic activities, and a retired world renewed economist from UN  specialised on monitory matters will be among speakers at the event organized by West End Law Associates at the Auditorium of the Association with Organization of Professionals Association on 1st July 2016, from 6.00 pm to 8.00 pm. Entrance will be Free of charge and the event will be conducted both in Sinhala and English. Academics, economists, students and concerned citizens welcome to participate. Contact numbers for free entrance 0779529797/0777880166/2421752/30100064/0759030447(sarath7@hotmail.co.uk)

පෙරදිගට ගමනක් – 15-මහාවංශ අටුව කඩලා …

May 21st, 2016

වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති

අනුරාධපුර යුගයේ ඉඳලා මෑතක් වෙන කල් තමන් පිළිබඳ ව සිංහලයන් අතර රජ කළ අදහස් ගොන්න හඳුන්වන්න පුළුවන් “මහාවිහාර මතවාදය” කියලා. මේ මහාවිහාර මතවාදයෙන් තමයි අපි කවුද, අපි බෞද්ධ වුනේ කොහොම ද, අපේ බුද්ධාගම මොකක්ද, අපේ වීරයෝ කවුද, අපේ හතුරෝ කවුද වගේ බොහෝ දේවල් අපිට තේරුම්කරලා දෙන්නේ. මහාවංශාදී ඉතිහාස පොත්වල, අටුවා-ටීකා පොත්වල, කාව්‍ය සංග්‍රහ ආදී සාහිත්‍ය ග්‍රන්ථවල මේ මතවාදය විවිධාකාරයෙන් ප්‍රකාශ කෙරෙනවා. විජය, පණ්ඩුකාභය, දේවානම්පියතිස්ස, ගැමුණු, ධාතුසේන, මහසෙන්, විජයබාහු, පරාක්‍රමබාහු, රාජසිංහ, විමලධර්මසූරිය වගේ රජවරු ගැන අපි අගයකරන්නේ මේ මතවාදයෙන් දැනුම්වත්වෙලා ඉන්න හින්දා. විජයාගමනය, මහින්දාගමනය, දුමින්දාගමනය, ගැමුණු – එළාර යුද්ධය, ත්‍රිපිටකය ග්‍රන්ථාරූඪ කිරීම, අටුවා ලිවීම වගේ සිදුවීම් අපි තෙරුම්ගන්නේ මේ මතවාදයෙන් කියැවෙන කරුණුවල උදව්වෙන්. අපේ මේ මහාවිහාර මතවාදය තහවුරුකරන්න පුළුවන් පුරාවිද්‍යාත්මක, සාහිත්‍යමය සාක්‍ෂි සෑහෙන ප්‍රමාණයක් හඳුනාගෙනත් තියෙනවා. මේ දේවල් අපි හැමෝ ම වගේ දන්න හින්දා ඒ ගැන වැඩි විස්තර කියන්න ඕන නෑ.

කොහොම හරි මේ මතවාදයේ පිහිටෙන් ජාතියක් විදිහට අපි එකතුවුනා. කොහොමත් දහස් ගණනින් මිනිස්සු එකතුවෙන්නේ විවිධ අදහස්, විවිධ මතවාද වටා. නෑදෑකම්, යාළුකම් වටේ එකතුකරන්න පුළුවන් බොහොම ටික දෙනයි. ගුරු-ගෝල සම්බන්ධකම් වටේ වුනත් එහෙමයි. ඒත් ඉතාමත් ප්‍රචලිත, ශක්තිමත්, ආකර්ෂණීය මතවාදයක් තියෙන කොට ඒ වටා මිනිස්සු ලක්‍ෂ ගණනින්, කෝටි ගණනින් වුනත් එකතුකරන්න පුළුවන්. ඉතින් ඕනෑ ම ජාතියකට මේ වගේ අධිපති මතවාදයක් උවමනා වෙනවා රැකෙන්න. ඒ වගේ ම ඉදිරියට යන්න. හතුරු ආක්‍රමණ ඇතිවෙන කොට මිනිස්සු තමන් ගේ ජීවිතේ පවා පරදුවට තියලා සටන්කරන්නේ මේ වගේ මතවාදවලින් ඒ අය ව එකතුකරලා, ඒ වගේ වෙලාවට කරන්න ඕන මොනවා ද කියලා තේරුම්කරලා දීලා තියෙන හින්දා. අදාළ පෙර ආදර්ශ පවා ඒ විදිහට මිනිස්සුන් ගේ හිස් තුළට කාවද්දලා තියෙනවා. විසම, එකිනෙකා එක්ක ගැටෙන ලෝකයක මෙහෙම දේවල් කරන එකේ වැරැද්දක් නෑ. එහෙම නැතිනම් ඒ විදිහේ ශක්තිමත් මතවාදයක් නැතිව දුර්වල වෙලා, විසිරෙන ජාතියක ඉරණම හොයාගන්න පුළුවන් වෙන්නේ පස්සේ කාලේ ලියැවෙන ඉතිහාස පොත්වල විතරයි.

ඉතින් අපිටත් ඒ විදිහේ ඉතා ශක්තිමත්, ආකර්ෂණීය අධිපති මතවාදයක් තිබුණා. අදටත් අපේ සමාජය ඇතුළේ ඒ අදහස්වලට සැළකිය යුතු තැනක් තියෙනවා. තවත් වැදගත් කාරණයක් කියන්න ඕන. මේ විදිහේ කිසි ම මතවාදයක් වෙනස් නො වී, පෙර සිට පැවත එන විදිහට ම තියෙන්නේ නෑ. ඒවා කාලෙන් කාලෙට තව තව අදහස්වලින්, අත්දැකීම්වලින් පෝෂණය වෙනවා. ඒ වගේ ම, සමහර වෙලාවට අලුත්, පවත්නා තත්ත්වයන් එක්ක ගැලපෙන්නේ නැති, එහෙම නැතිනම් ඉදිරියට යන්න බාධාවක් වෙයි කියලා හිතෙන අදහස් මේ මතවාදයෙන් අයින්කරන්නත් මකලාදාන්නත් වෙනවා. එහෙම නැති ව මතවාදයක සංගත බව, වැඩ ගත හැකි බව රැකගන්න බෑ. මිනිස්සු විවිධාකාර මතවාද හදාගන්නේ ඒවා ගැන කියවා කියවා ඉන්න නෙවෙයිනේ. ඒ මතවාදවලින් වැඩගන්න. ඉතින්, කාලෙන් කාලෙට මතවාදයක වෙනස්කම් කරන්න සිද්ධවෙන්නේ ඒ හින්දා.

මතවාදයක වෙනස්කම් සිදුකරන්න පුළුවන් ඒක තව තවත් පෝෂණය කරන අර්ථයෙන්. ඒක වර්ධනය කරන අර්ථයෙන්. ඒ හින්දා තමයි අපි කියන්නේ මාක්ස් ගේ මතවාදය ලෙනින් විසින් පෝෂණය කළා කියලා. හැබැයි මාක්ස් කියපු ඒවා ඒ විදිහට ම ලෙනින් පිළිගත්තේ නෑ. ඒත් අන්තිමේ දී මාක්ස්-ලෙනින් මතවාදයක් හදාගන්න ඒ වෙනුවෙන් පෙනී හිටින අයට පුළුවන් වෙලා තියෙනවා. ඒ මතවාදයෙන් වැඩක් වෙලා තියෙනවා ද කියන එක වෙන ම කතාවක්. වැදගත් කාරණේ තමයි ලෙනින් තමන් ගේ අදහස් ඒ මතවාදයට එකතුකරද්දී මාක්ස් එක්ක ගැටුණේ නෑ. මාක්ස් ව හෙළා දැක්කේ නෑ. එයා කිව්වා තමන් මාක්ස් ගේ අදහස් හිස මුදුණින් පිළිගන්න බවත් ඒවා තව තවත් වර්ධනය කරන බවත්. එහෙම කිය කියා තමයි ඒක වෙනස් කළේ. මේ විදිහේ වෙනස්කම් ජාතියකට අයත් අධිපති මතවාදය ඇතුළේ පවා කරන්න වෙනවා. තව තවත් අලුත් අදහස් ඒකට එකතුකරන්න සිද්ධවෙනවා. ඒකට බලපාන ප්‍රධාන ම කාරණය තමයි අර කලින් කියපු විදිහට ඒ මතවාදයේ වැඩ ගත හැකි බව රැකගැනීමට තියෙන මූලික අවශ්‍යතාව.

තවත් දෙයක් අපි තේරුම්ගන්න ඕන. කිසි ම මතවාදයක් අංග සම්පූර්ණ නෑ. මේ මතවාද කියන්නේ බුදුවරු, රහතන්වහන්සේලා විසින් හදපු ඒවා නෙවෙයිනේ. මේ හැම දෙයක් ම අපි වගේ පෘථග්ජන මිනිස්සුන් ගේ වැඩ. ඉතින් අපේ මතවාද ඇතුළේ විවිධාකාර අඩුපාඩු, අපැහැදිළි තැන් තියෙන එක ගැන පුදුමවෙන්න ඕන නෑ. ඉතින් මේ ලේඛකයා විසින් “මහාවිහාර මතවාදය” කියලා අඳුරගන්න මතවාදයේත් ඒ වගේ අඩුපාඩු තියෙනවා. එහෙම නැතිනම්, ඒ විදිහේ අඩුපාඩු තියෙනවා කියලා අපිට පේනවා. මොකද අපි මේ දේවල් දිහා බලන්නේ අපේ දැනුම මුල් කරගෙනනේ. තම තම නැණ පමණින්නේ. මුලින් ඒ අදහස් සංග්‍රහ කළ කෙනා ඒවා කිව්වේ මොන අදහසින් ද කියලා සමහර වෙලාවට අපිට හිතාගන්න බෑ.

මේ කාරණේ සම්බන්ධයෙන් දක්වන්න පුළුවන් හොඳ ම උදාහරණය තමයි අපේ වංශකතාවල තියෙන “යක්කු” ගැන අදහස. අපේ රටේ හිටපු යක්කු ගැන මහාවංශය යම් යම් කරුණු කියනවා. මුලින් ම අපේ බුදුහාමුදුරුවෝ සත්‍යාවබෝධයෙන් නවවැනි මාසයේ දී මහියංගනයට වැඩමකරලා, අහසේ වැඩ ඉඳළා යක්කුන් ව බයකරලා ගිරිදිවයිනට පිට මං කළා කියලා කියනවා. ඊ ළඟට, විජයාගමන කතාව කියද්දී කුවේණි ගැනත්, ඇය ගේ වර්ගයා ගැනත් කියනවා. ඊට පස්සේ පණ්ඩුකාභය කතාව කියද්දි, ඒ කාලයේ හිටිය චිත්‍රරාජ, කාලවේල වගේ යක්කු ගැනත්, ඔවුන් ගේ පිරිවර ගැනත් කියනවා. මේ යක්‍ෂ කතාව දැන් ඉන්න අපිට එච්චර පැහැදිළි නෑ.

ඉතින් දැන් දැන් මේ යක්කු ගැන විවිධාකාර අර්ථදැක්වීම් ඉස්සරහට එනවා. මේ විදිහට කරුණු තේරුම්කරන අය මුලින් ම උපකල්පනය කරනවා ඒ හැම යකෙක් ම ඒ කාලයේ අපේ රටේ හිටිය, අපේ සමහර අය දැන් “යක්‍ෂ” කියලා හඳුන්වන “ජනවර්ගයට” අයිති මිනිස්සු කියලා. ඉතින් එහෙම උපකල්පනය කරන අපේ අයට හිතාගන්න බෑ බුදුහාමුදුරුවෝ කළා කියලා කියන වැඩේ. බුදු කෙනෙක් කොහොම ද ඒ වගේ වැඩක් කරන්නේ? එහෙම වුනා නම්, ඒක “එත්නික් ක්ලීන්සිං” – ඒ කියන්නේ ජනවර්ගයක් මුලිනුපුටා දැමීමේ, වැඩක් නෙවෙයි ද? හැබැයි අපි අදත් පිරිත් එහෙම කියලා අපේ ගෙවල්වල ඉන්නවා කියලා හිතන යක්කු, පෙරේතයෝ වගේ අය ව එළවනවා. අපි පිරිත්වලට බුද්ධ මන්ත්‍ර කියලාත් කියනවා. මේක අපේ සංස්කෘතියට කිඳා බැහැලා තියෙන ආගමික විශ්වාසයක්. බුදුහාමුදුරුවෝ මුල් වෙලා ගිරිදිවයිනට පිට මං කළා කියලා කියන්නේ එහෙම යක්කු පිරිසක් කියලා හිතන්න බැරි ද?

එතකොට කුවේණි? මෙන්න මේ ප්‍රශ්නයට තමයි එක එක අය එක එක විදිහේ උත්තර දෙන්නේ. කුවේණි සහ ඇගේ පරපුර ගැන පැහැදිළි විස්තරයක් මහාවංශය කියන්නේ නෑ. ඉතින් ඒ ගැන ගැටලුවක් තියෙනවා. මේ ගැටලුව දැන් කාලේ ඉන්න අය අතර වගේ ම, ලන්දේසි කාලේ දී “රාජාවලිය” ලියද්දිත් මතුවෙලා තියෙන බව පැහැදිළියි. ඒ හින්දා, ගිරිදිවයිනට පිටමං කරපු යක්කුන්ගෙයි, කුවේණි ගේ පරම්පරාවයි අතර සම්බන්ධයක් පෙන්වන්න රාජාවලිය කතුවරයා කටයුතුකරනවා. “එදා යකුන් යග්ගිරිදිවයිනට ඇරිය දා ඉතිරි වුණු යක්කු තම්මැන්නා වනය සැඟවී සිට ලග්ගල ලොග්ගල උන්නාහ” කියලා රාජාවලිය කියනවා. ඒත් මහාවංශාදී පොත්වල එහෙම දෙයක් කියන්නේ නෑ. ඒ පොත්වලින් කියැවෙන විදිහට බුදුහාමුදුරුවෝ මේ රටේ හිටිය හැම යකෙක් ම ඒ “රම්‍ය වූ ගිරිදිවයිනට” යවලා තියෙනවා.

දැනට පිළිගන්න විදිහට අපේ පැරැණි ම වංශකතාව තමයි දීපවංශය. ඒ ග්‍රන්ථය ලියැවිලා තියෙන්නේ විජය ගේ පැමිණීමෙන් අවුරුදු හත් අටසීයකට විතර පස්සේ. ඊටත් පස්සේ තමයි මහාවංශය ලිව්වේ. ඒ වෙද්දී විජය ඇවිල්ලා අවුරුදු නවසිය පනහකටත් වඩා ගතවෙලා. ඉතින් මේ කුවේණිලා ගැන කියන කතාව ඒ තරම් පැහැදිළි ව නොකියැවෙන එක ගැන පුදුමවෙන්න ඕනත් නෑ. කොහොම වුනත්, මේ රටට ආපු විජය කිසියම් ආකාරයක ආරවුලකට මුහුණ දුන්න බව පැහැදිළියි. ඒ ආරවුලට සම්බන්ධ වුනු අනෙක් පාර්ශ්වය යක්කු කියලා නම්කරන්න වංශකතා කතුවරු ක්‍රියාකරලා තියෙනවා. එහෙම ලියලා තවත් අවුරුදු 1100 ක් විතර ගතවුනා ම රාජාවලිය කතුවරයා ඒ යක්කු මේ රටෙන් ගිරිදිවයිනට පිටමංකරපු යක්කුත් එක්ක සම්බන්ධකරනවා. ඊට පස්සේ තවත් අවුරුදු තුන්සීයක් විතර ගතවුනා ම හෙළ හවුලට සම්බන්ධවෙලා හිටපු අය ඒ යක්කු ඔක්කොම විජය එන්න කලින් මේ රටේ හිටිය “සිව්හෙළයට” අයත් යක්‍ෂ ගෝත්‍රික මිනිස් පිරිසක් කියලා කියන්න පටන්ගන්නවා. හෙළ හවුල මේ වැඩේ පටන්ගන්න කලින් සිව්හෙළය කියලා සංකල්පයක් අපේ රටේ තිබුණේ නෑ. ඒ ගැන පස්සේ කතාකරන්න පුළුවන්.

දැන් කොහොම හරි හෙළහවුලේ මේ සිව්හෙළ සංකල්පයට ලොකු පිළිගැනීමක් ලැබිලා. ඒ උඩ තවත් අලුත් මතවාද දෙකක් ගොඩනගලා. මෙයට පෙර ලියූ ලිපි දෙකෙන් කිව්වේ ඒ මතවාද දෙක ගැන. ඒ, අදහස් අපිට “රාවණා මතවාදය” කියලාත්, “ජන්බුද්දීප මතවාදය” කියලාත් නම්කරන්න පුළුවන්. මේ මතවාද දෙක ම යම් යම් ආකාරයෙන් හෙළහවුලේ සිව්හෙළ සංකල්පය පිළිගන්නවා. ඒ මත පිහිටලා විජයාගමනයට පෙර මේ රටේ හිටිය හෙළ ජාතියක් ගැනත්, මහින්දාගමනයට පෙර මේ රටේ තිබුණු හෙළ බුද්ධාගමක් ගැනත් කරුණු කියනවා.

රාවණා මතවාදය තහවුරුකරන්න මහාවංශාදී ලේඛනවල තියෙන අපැහැදිළි යක්‍ෂ කතාත්, ජයවර්ධනපුර යුගයේ විතර ඉඳලා අපේ සාහිත්‍ය පොත්වල තියෙන රාම-සීතා කතාත්, අපේ ජනවිඥානයේ තියෙනවා කියලා හඳුනාගෙන තියෙන කතාත්, සීතාඑළිය – රාවණාඇල්ල වගේ ස්ථාන නාමත් යොදාගන්නවා. රාමායනයත්, ලංකාවතාර සූත්‍රයත් සේවනයකරනවා. තව තව පර්යේෂණත් කරනවා. දැන් දැන් අපේ සිංහල හපන්කම් බැබිලෝනියාවේත්, ලතින් ඇමෙරිකාවේ තිබුණු ඉන්කා ශිෂ්ටාචාරයේ මුල්වලත් තියෙනවා කියලා හඳුනාගෙන ඉවරයි. ජන්බුද්දීප මතවාදය තහවුරුකරන්න වංශකතාදියේ තියෙන යක්‍ෂ කතාවලට අමතර ව, ඒ මූලාශ්‍රවලින් ම හඳුනාගෙන තියෙන බුද්ධ චරිතය, අශෝකාදී රජවරුන් ගේ කටයුතු, අනෙකුත් සිදුවීම්, ඒ වගේ ම ස්ථාන නාමාදිය නවමු ආකාරවලින් අර්ථදක්වනවා. ඊට අමතර ව ත්‍රිපිටකයේත්, අටුවා ටීකා පොත්වලත් දඹ ගස්, කුස තණ වගේ දේවල් හොයනවා. අලුතින් හදලා තියෙන “ඉන්දියාව කියන රටේ” සිතියම – ඒ කියන්නේ 1947 න් පස්සේ ඇඳපු සිතියම ඇරගෙන ඒක වටේ කොටුවක් ඇඳලා, බුදුරජාණන්වහන්සේ වැඩසිටියා කියලා කියන මධ්‍ය ප්‍රදේශය ඒකේ විකර්ණ කැපෙන තැන තියෙනවා ද කියලා බලනවා. ඉතින් එහෙම බැලුවා ම පේනවා මහාවිහාර මතවාදයෙන් කියන්නේ බොරු කියලා.

ඉතින් දැන් “මහාවංශ මිථ්‍යාව” ගැන අපේ අයත් කතාකරන්න පටන් ඇරන්. මහාවිහාර මතවාදය හරහා අපිට ගිල්ලවලා තියෙන්නේ අශෝක හදපු බුද්ධාගම. අනුබුදු මිහිඳු මහා රහතන්වහන්සේ කියන්නේ ඒ ආක්‍රමණිකයා ගේ නියෝජිතයෙක්. ගැමුණු කියන්නේ ඒ මතවාදයෙන් රැවටිලා අපේ රටේ තිබුණු හෙළ බුද්ධාගමේ ලකුණු මකලා දාපු කෙනෙක්. මහාවිහාර මතවාදයට ගැලපෙන විදිහට වෙහෙර විහාර හදපු කෙනෙක්. අනගාරික ධර්මපාල කියන්නේ සුද්දොත් එක්ක එකතුවෙලා බුද්ධ චර්යාවට සම්බන්ධ වන්දනීය වූ ස්ථාන “ඉන්දියාව කියන රටේ” තහවුරුකරන්න මුල්වෙච්ච ද්‍රෝහියෙක්. මෙන්න මේ වගේ අදහස් තමයි දැන් අපි අතර පතුරවිමින් තියෙන්නේ. අපේ ජාතිය එකතුකරපු, ඉදිරියට මෙහෙයවපු මතවාදය දැන් අභියෝගයට ලක්වෙලා ඉවරයි. ඉතින් අපි දැන් අධිපති මතවාදයක් නැති ජාතියක් බවට පත්වෙමින් ඉන්නවා.

වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති෴

‘ශ්‍රිලනිප ගමනක අවසානය’ට සිහින දුටු ජවිපෙට අත්වූ ශෝකාන්තය

May 21st, 2016

ධර්මන් වික්‍රමරත්න        

ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ(ශ්‍රිලනිප) නායිකා සිරිමා බණ්ඩාරනායකගේ ප්‍රජා අයිතිය අහෝසි කිරීමට එජාප ආණ්ඩුව මගින් 1977 අගෝස්තු මස ත්‍රීපුද්ගල ජනාධිපති කොමිසමක් පත්කල අතර එහි වලංගුභාවය අභියෝගයට ලක්කරමින් ඇය අභියාචනාධිකරණය ඉදිරියට ගියාය. පරික්ෂා කිරීමට යන්නේ ජනාධිපති කොමිසන් නීතිය පැනවීමට පෙර සිදුවූ කාලයේ සිදුවීම් නිසා එය නීතියට පටහැනි බව අභියාචනාධිකරණයේ මතය විය. එජාප ආණ්ඩුව එහිදී සිදුකලේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනයකර ඕනෑම නඩුකරණයක අධිකරණ බලය අභියාචනාධිකරණයෙන් ඉවත්කොට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට පැවරීමට පාර්ලිමේන්තුවට බලය ලබාදුන්නේය. ඒකපාක්ෂිකව ජනාධිපති කොමිසම විභාගය පවත්වාගෙන ගොස් 1980 සැප්තැම්බර් 25 ඇය බලය වැරදි අයුරින් පරිහරණය කිරීම පිළිබඳව වරදකරු කළේය. ඒ අනුව 1980 ඔක්තෝබර් 16 පාර්ලිමේන්තුවට යෝජනා දෙකක් ඉදිරිපත් කර සිරිමා බණ්ඩාරනායකගේ ප්‍රජා අයිතිය අවුරුදු 7කට තහනම් කල අතර පාර්ලිමේන්තුවෙන්ද නෙරපා දැමීය.

Dharman Wickremaratneධර්මන් වික්‍රමරත්න විසිනි.

සිරිමා බණ්ඩාරනායකගේ ප්‍රජා අයිතිය අහිමි කිරීමේ වැඩපිළිවෙලට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ(ජවිපෙ) හැර අන් සියළු විරුද්ධ පක්ෂ එරෙහි විය. සිරිමා බණ්ඩාරනායකට එරෙහිව පැවති පරික්ෂණ ආරම්භ කලවිට ජවිපෙ ඉදිරි පෙළ ක්‍රියාකාරින්වූ කෙළී සේනානායක, නන්දන මාරසිංහ, ආනන්ද නෙත්තිකුමාරද  සාක්ෂි දුන්හ. ප්‍රජා අයිතිය අහිමිවීමෙන් සිරිමා බණ්ඩාරනායකට දේශපාලනය කිරීමට හෝ දේශපාලන ව්‍යාපාරයකට නායකත්වය දීමටද නීතිමය බාධා ඇතිවිය. ඇයට යළි ප්‍රජා අයිතිය හිිමිවූයේ 1986 ජනවාරි 1වැනිදාය. සිරිමාගේ ප්‍රජා අයිතිය අහිමිවීමත් සමඟම ශ්‍රිලනිප තුළ  අභ්‍යන්තර භේද ඇතිවිය. ශ්‍රිලනිපයේ නිල නායකත්වයට එරෙහිව අනුර බණ්ඩාරනායක, මෛත්‍රීපාල සේනානායක ඇතුළු පිරිසක් වෙනම කණ්ඩායමක් සාදාගෙන ක්‍රියා පිළිවෙතක් දියත් කළේය.

ශ්‍රිලනිප ගමනක අවසානය මැයින් රෝහණ විජේවීරද ජවිපෙ රැස්වීම් මාලාවක් රටපුරා පවත්වනු ලබන්නේ මෙම වකවානුවේදීය. ශ්‍රිලනිප රැස්වීම් කඩා කප්පල් කිරීම සඳහා වෙනමම කණ්ඩායමක්ද රහසිගතව සංවිධානයකර තිබිණි. ගම්පහ, රත්නපුර ආදී ශ්‍රිලනිප රැළි කඩාකප්පල් කල අතර ශ්‍රිලනිපය පරාජය කරමින් දෙවැනි බලවේගය බවට පත්වීමට ජවිපෙ විසින් ස්වකීය උපාය මාර්ගවලට ගමන් කිරීමේදී නිත්‍යානුකූල ක්‍රියාමාර්ග මෙන්ම සාදාචාර විරෝධී අදිසි ක්‍රියාමාර්ග වලටද යොමුවී තිබිණි. ජනාධිපති ජයවර්ධනගේ එජාප ආණ්ඩුවට සිය ප්‍රධාන ප්‍රතිවාදියාවු ශ්‍රිලනිප බෙලහීන කිරීමේ අවශ්‍යතාවය තිබුණද ජවිපෙ ප්‍රධාන විකල්පය කරගැනීමට අවශ්‍යතාවයක් නොතිබිණි.

dharman210516A02.ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ ගමනක අවසානය මැයින්  ජවිපෙ නායක රෝහණ විජේවීර දීප ව්‍යාප්ත මට්ටමින් පැවැත්වූ රැස්වීම් මාලාවේ ප්‍රථම රැස්වීම සුගතදාස ගෘහස්ථ ගෘහස්ථ ක්‍රීඩාංගනයේ පැවති අවස්ථාවේදී විජේවීර එය ඇමතූ අයුරු.

සංවර්ධන සභා ඡන්දයට 1981 ජවිපෙ තරඟකලද මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයා ජවිපෙ පිළිගත් පක්ෂයක් ලෙස ලියාපදිංචිකර නොතිබුණු බැවින් සංවර්ධන සභා මැතිවරණයට ජවිපෙ ඉදිරිපත් වූයේ ස්වාධීන කණ්ඩායමක් වශයෙනි. එජාප ආණ්ඩුවේ මර්ධනකාරි ක්‍රියාපිළිවෙතට විරෝධය පළකරමින් ප්‍රතිපත්තිමය හේතුමත ශ්‍රිලනිප සමගින් කොමියුනිස්ට් සහ සමසමාජ පක්ෂ දෙකද  සංවර්ධන සභා මැතිවරණය වර්ජනය කළෝය. එයට ප්‍රධාන හේතුව වූයේ උතුරේ හැර සෙසු සියළු දිස්ත්‍රික්කවලදී එජාප ආණ්ඩුවට බලය ලැබෙන ආකාරයට දිස්ත්‍රික් සංවර්ධන සභා ක්‍රමය සකස්කර තිබීමය.  ජවිපෙ කියාසිටියේ  ශ්‍රිලනිප නොහැකියාව සහ අර්බුද මත ඡන්දය වර්ජනය කල බවය.

සිංහල ප්‍රදේශවලදී එජාපය සමඟ ජවිපෙ ස්වාධීන කණ්ඩායමද දෙමළ ප්‍රදේශවලදී එජාපය සමඟ දෙමළ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණද තරඟ කළහ. ඡන්ද දූෂණ රැසක් සිදුවූ එම මැතිවරණයේදී ජවිපෙ ස්වාධීන කණ්ඩායමේ නියෝජිතයින් 13ක් තේරී පත්විය. ඒ අනුව දිස්ත්‍රික්ක වශයෙන් කොළඹ 4(උපතිස්ස ගමනායක, මහින්ද පතිරණ, ශාන්ත බණ්ඩාර, වින්සන්ට් සමරසේකර), ගම්පහ 3(වාස් තිලකරත්න, ගුණරත්න වනසිංහ, ජයසිංහ ලොකුතාඹුගල), ගාල්ල 2(ලයනල් බෝපගේ, ධර්මදාස ජයසිංහ),  බදුල්ල 2(වික්‍රමපාල හේරත්, ජී යසපාල),  හම්බන්තොට 1(පියසේන රාමනායක) සහ අනුරාධපුර 1(සිසිර රන්දෙණිය) වශයෙනි.  එම සංවර්ධන සභා නියෝජිතයින් 13 විවිධ හේතුන් මත ඉවත්වීමෙන් හෝ  ඉවත්කිරීමෙන් පසු ජවිපෙ මගින් වෙනත් නියෝජිතයින් ලෙස ගාමිණී ජයලත් ඇතුළු කිහිප දෙනෙක් පසුව පත්කරන ලදී. මෙය ජවිපෙ ලබාගත් ප්‍රථම මැතිවරණ ජයග්‍රහණය වේ. එය බහුජන දේශපාලනයට ජවිපෙ තැබූ ඉදිරි පියවරක් විය. ජවිපෙන් පත්වූ මෙම නියෝජිතයින් 13 දෙනා ලැබුණු වැටුප පක්ෂ අරමුදලට බැරකරමින් නව සම්ප්‍රදායක්ද හදුන්වා දුන්නේය. ලක්ෂ 25 මැතිවරණ අරමුදලක් ගොඩනැගීම 1981 නොවැම්බරයේදී ආරම්භ විය. එයට ප්‍රථම 1977 මහ මැතිවරණයේදී ස්වාධීන කණ්ඩායමක් වශයෙන් ජවිපෙ අපෙක්ෂකයින් ආසන 4කට ඉදිරිපත් කලද ජයග්‍රහණයක් ලබාගැනීමට නොහැකි විය.

ජනාධිපතිවරණය 1982 ඔක්තෝබර් 21වැනිදා පැවති අතර එහිදී එජාපයේ ජේ.ආර්. ජයවර්ධන ඡන්ද 3,450,811ද ශ්‍රිලනිපයේ හෙක්ටර් කොබ්බෑකඩුව ඡන්ද 2,548,438ද තෙවැනි තැනට පත් ජවිපෙ රෝහණ විජේවීර ඡන්ද 277,479ක්ද ලබාගැනීමට සමත් විය. ශ්‍රිලනිප අපේක්ෂක කොබ්බෑකඩුවගේ ඡන්දය පවා හොරට දමා තිබිණි. මැතිවරණ සිතියම හකුලා තැබීමේ එජාප ආණ්ඩුවේ තවත් පියවරයක් වශයෙන් 1983 නියමිත මහ මැතිවරණය නොපත්වා ජනමත විචාරණයකින් තවත් වසර 6කට එනම් 1989 අගෝස්තු 4 වැනිදා දක්වා පාර්ලිමේන්තු කාලය දීර්ඝකර ගැනීම සඳහා ජනමත විචාරණයක් පැවැත්විය යුතු බවට 1982 නොවැම්බර් 4වැනිදා පාර්ලිමේන්තුවට 4වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ලෙස යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කර තුනෙන් දෙකකින් සම්මත කරගන්නා ලදී.

dharman210516A03ජනාධිපතිවරණය 1982 ඔක්තෝබර් 20වැනිදා පැවැත්වීම වෙනුවෙන් 1982 සැප්තැම්බර් 18වැනිදා නාමයෝජනා භාරදීමෙන් අනතුරුව එජාප නායක සහ ජනාධිපති ජේ.ආර් ජයවර්ධන, ශ්‍රිලනිප ජනාධිපති අපේක්ෂක හෙක්ටර් කොබ්බෑකඩුව සහ ජවිපෙ ජනාධිපති අපේක්ෂක රෝහණ විජේවීර මෙහි වේ. පසුපස වමේ ජනාධිපති ජයවර්ධන සමඟ සාකච්ඡා කරමින් සිටින්නේ ශ්‍රිලනිප ප්‍රධාන ලේකම් රත්නසිරි වික්‍රමනායකය.

ඒ අනුව 1982 දෙසැම්බර් 22 ජනමත විචාරණය පැවති අතර ආණ්ඩුවේ යෝජනාවට පක්ෂ අයට ලාම්පුවත් විපක්ෂ අයට කළය ලකුණද හිමිවිය. නැක්සලයිට් කුමන්ත්‍රණ චෝදනාව මත විජය කුමාරතුංග ඇතුළු කිහිප දෙනෙක් අත්අඩංගුවට ගෙන සිටි අතර ශ්‍රිලනිපයද අභ්‍යන්තර අර්බුද නිසා බෙදී දුර්වලවී තිබිණි. ජවිපෙ මුළු බරම කළය දිනවීම සඳහා යෙදවීය. ආණ්ඩුවට පක්ෂව ඡන්ද 3,141,223ක් ලැබී තිබුණු අතර විපක්ෂයට ලැබුණේ 2,605,983ක් පමණි. එජාප ආණ්ඩුව ලබාගත් වැඩි ඡන්ද ප්‍රමාණය සියයට 9.4කි. එහිදී නීති විරෝධී ක්‍රියා විශාල ප්‍රමාණයක් එළිපිට සිදුවූ අතර තවත් දූෂිත මැතිවරණයක් බවට එය පත්විය. ජවිපෙ නායක විජේවිර එයට එරෙහිව ප්‍රතිඵලය අවලංගුකර ගැනීමට උසාවි නියෝගයක් ලබාගැනීමට නඩු දෙකක් අභියාචනාධිකරණයට සහ දිස්ත්‍රික් අධිකරණයට ගොනු කළද ජවිපෙ 1983 ජුලි තහනමත් සමඟම පෙත්සම්කරු හෝ පෙත්සම්කරුගේ නීතිඥයින් නැති තත්ත්වයක් තුළ ඒවා නිෂ්ප්‍රභා විය.

සමානුපාතික මැතිවරණ ක්‍රමයක් යටතේ මහ මැතිවරණයකින් එජාපයට බලයක් ලබාගැනීම අසීරු බව ජනාධිපති ජයවර්ධනට අවබෝධ විය. මැතිවරණ ආසන 168න් 48ක්ම එජාප ආණ්ඩුව පරාජවී තිබිණි. එජාප ආණ්ඩුව ජනමත විචාරණයෙන් පරාජයට පත් උතුරු නැගෙනහිර ආසන 19 හැර ඉතිරි ආසන 29න් 18ක අතුරු මැතිවරණ පැවැත්වීමට තීරණය කළේය. ඒ අනුව එම මන්ත්‍රීවරුන් ඉල්ලා අස්වී අතුරු මැතිවරණ 1983 මැයි 18 පැවැත්වීමට කටයුතු යොදන ලදී. නිතරග ගිවිසුමක් තුළ එම ආසන වලින් 5ක් ජවිපෙටත් ඉතිරිය ශ්‍රිලනිප ඇතුළු වාමාංශික පක්ෂවලට ලැබෙන සේ එකඟතාවයක් ජවිපෙ යෝජනා කළේය. එහෙත් ශ්‍රිලනිප එකඟවූයේ එක් ආසනයක් ලබාදීමට පමණි. ජවිපෙ තංගල්ල(විජිත රණවීර), දෙවිනුවර(කේ.එච් ජයන්ත), කඹුරුපිටිය(ප්‍රේමචන්ද්‍ර මුණසිංහ), බෙලිඅත්ත(ඊශ්වරගේ ආරියසේන), සහ රත්ගම(වෛද්‍ය කේ.එස්.එන් ප්‍රනාන්දු) යන ආසන 5කට තරඟකල අතර හබරාදූවේදී ස්වාධීන අපේක්ෂක හිටපු මන්ත්‍රී නීතිඥ ප්‍රින්ස් ගුණසේකරට සහාය දුන්නේය. අතුරු මැතිවරණ ප්‍රතිඵල අනුව ආසන 18න් 14ක් එජාපයට හිමිවූ අතර සෙසු ආසන අතර ශ්‍රිලනිප සහ ම.එ.පෙ අපේක්ෂකයින් දිනාගන්නා ලදී. ජවිපෙ තෙවන තැනට පත්වූවද ජයග්‍රහණයක් නොවීය. දෙවැනි කැරළි සමයේදී අතුරු මැතිවරණ අපේක්ෂකයින්වූ වෛද්‍ය ප්‍රනාන්දු දෝහියෙකු සේ සලකා ජවිපෙ මගින්ද ඊශ්වරගේ ආණ්ඩුවේ ආරක්ෂක අංශ මගින්ද ප්‍රේමචන්ද්‍ර අණ්ඩුවේ අර්ධ මිල්ටරි කණ්ඩායමක් වූ ප්‍රා මගින්ද ඝාතනයට ලක්විය.

dharman210516A04මැතිවරණ ඉතිහාසයේ නවතම අත්දැකීමක්වූ 1982 දෙසැම්බර් 22 පැවති ජනපතිවරණයේදී කළය ලකුණට ඡන්දය පාවිච්චිකර එජාප ආණ්ඩුව පරාජය කරන ලෙසට ජවිපෙ නායක රෝහණ විජේවීර රූපවාහිනියෙන් ජනතාව ඇමතූ අවස්ථාව. මෙහිදී පාර්ලිමේන්තුවේ කාලය දීර්ඝ කිරීමට පක්ෂව ලාම්පුවටද එයට එරෙහි වන්නේනම් කළය ලකුණට ඡන්දය පාවිච්චි කිරීමට ජනතාවට සිදුවූ අතර මැතිවරණයේදි නිති විරෝධී ක්‍රියා රැසක් එළිපිටම සිදුවිය. එජාප ආණ්ඩුවේ සළකුණ වූ ලාම්පුව සියයට 54.7 ඡන්ද ලබා ගනිමින් ජයග්‍රහණය කළේය. ජනමත විචාරණය වංචාවක් බව කියමින් එහි ප්‍රතිඵල අවලංගු කරගැනීමට විජේවීර අධිකරණය ඉදිරියේ නඩු පැවරුවද ජවිපෙ පක්ෂ තහනම 1983 ජුලි සිදුවූ හෙයින් පෙත්සම්කරු හෝ පෙත්සම්කරුගේ නීතිඥයින් නොමැති හෙයින් අදාල පෙත්සම නිෂ්ප්‍රභා විය.

ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ල 1986 ආරම්භ කිරීමෙන් පසු ඇතිවූ පළාත් සභා විරෝධය හේතුකොටගෙන පළාත් සභා මැතිවරණයට ප්‍රධාන විපක්ෂයවු ශ්‍රිලනිප තරඟ නොකළේය. එම පළාත් සභා මැතිවරණ වයඹ, උතුරු මැද, ඌව සහ සබරගමු පළාතේ 1988 අප්‍රේල් 28වැනිදාද බස්නාහිර සහ මධ්‍යම පළාතේ 1988 ජුනි 02වැනිදාද දකුණු පළාතේ 1988 ජුනි 9වැනිදාද, උතුරු නැගෙනහිර පළාතේ 1988 නොවැම්බර් 19වැනිදාද පැවැත්විණි. ශ්‍රිලනිප තරඟ නොකල හෙයින් පළාත් සභා මැතිවරණයේදී ප්‍රධාන විපක්ෂය බවට පත්වූයේ ශ්‍රී ලංකා මහජන, කොමියුනිස්ට්, සමසමාජ සහ නව සමසමාජ පක්ෂ ඇතුළත් එක්සත් සමාජවාදී පෙරමුණය. එහිදී පළාත් සභා මන්ත්‍රීවරුන් ශ්‍රී ලංකා මහජන පක්ෂය 83, ලංකා සමසමාජ පක්ෂය 26, කොමියුනිස්ට් පක්ෂය 25, නව සමසමාජ පක්ෂයට 5 හිමිවිය. එම පළාත් සභා මැතිවරණ කාලයේදී එක්සත් සමාජවාදී පෙරමුණේ අපේක්ෂකයින් සහ ඔවුන්ගේ ආධාරකරුවන් 223ක් ජවිපෙ කැරළිකරුවන් අතින් මරණයට පත්විය. ඒ අතර මහජන පක්ෂයේ 117ක්ද සමසමාජයේ 23ක්ද, කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ 41ක්ද, නව සමසමාජයේ 22ක්ද එයට සහයෝගය දුන් ජනතා සංගමය ඇතුළු කණ්ඩායම්වල 20ක්ද විය. ආණ්ඩුව මගින් සෑම පළාත් සභා අපේක්ෂකයෙකුටම රිවෝලරයක්ද, ඔවුන් එක් අයෙකුගේ ආරක්ෂාවට රීපීටර් තුවක්කු සහිත ආරක්ෂක භටයින් තිදෙනෙක්ද ලබාදී තිබිණි.

dharman210516A051982 ජනාධිපතිවරණයෙන් එජාපය ජයගත් පසු ‘නැක්සලයිට් කුමන්ත්‍රණයක්’ ක්‍රියාත්මක වන බව පවසමින් ශ්‍රිලනිප ලේකම් රත්නසිරි වික්‍රමනායක, උප ලේකම් විජය කුමාරතුංග ඇතුළු නායකයින් කිහිප දෙනෙක්ම අත්අඩංගුවට ගෙන මැගසින් බන්ධනාගාරයේ රඳවා තැබූ අතර එහිදී බන්ධනාගාර රෝහලේ ප්‍රතිකාර ලබන විජය කුමාරතුංගගේ සුවදුක් බැලීමට ඔහුගේ බිරිඳ චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක පැමිණි සිටි අවස්ථාව. පසෙකින් සිටිනුයේ බන්ධනාගාර නිලධාරින්ය.

ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම අත්සන් කිරීමත් සමඟම ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ල උත්සන්න කල අතර එජාප පාලනය පරාජය කර විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කොට ජාතිය ගලවා ගැනීමේ ආණ්ඩුවක් ගොඩනැගීම තේමාකරගත් වැඩ පිළිවෙලක් ආරම්භ කිරීමට ජවිපෙ 1988 ජුලි මස තීරණය කළේ ව්‍යවස්ථාවට අනුව ජනාධිපතිවරණයක් වසර අවසානයේ පැවැත්විය යුතු බැවිනි. මේ අනුව ශ්‍රිලනිප සමඟ 1988 අගෝස්තු සිට සැප්තැම්බර් මුල දක්වා ජවිපෙ විසින් සාකච්ඡා පවත්වන ලදී. ජවිපෙ වෙනුවෙන් එයට එක්වූයේ දේශපාලන මණ්ඩල සභික සෝමවංශ අමරසිංහ සහ මධ්‍යම කාරක සභික ආනන්ද ඉඩමේගමය. එය පසුව ශ්‍රිලනිපය සමඟ යම් එකඟතාවයකට පැමිණි පසු මහජන එක්සත් පෙරමුණ, එක්සත් ලංකා ජනතා පක්ෂය සමඟද එම පක්ෂ 4 සමඟ කිසියම් එකඟතාවයකට පැමිණි පසු මුස්ලිම් කොංග්‍රසය, ලිබරල් පක්ෂය, ද්‍රවිඩ සංගමය සහ ප්‍රජානත්ත්‍රවාදී කම්කරු සංගමයද සාකච්ඡාවන්ට එක්කර ගන්නා ලදී. ඒ අනුව මෙය ජාතිය ගලවා ගැනීමේ පෙරමුණක් සඳහා පක්ෂ 8 සාකච්ඡාව ලෙස නම් කරන ලදී.

ජවිපෙ 2වැනි කැරළි සමයේදී ජාතිය ගලවාගැනීමේ පෙරමුණක් සඳහා පක්ෂ 8 සාකච්ඡාවන් 1988 ජුලි සිට ඔක්තෝබර් දක්වා සම්බන්ධීකරණය කරන ලද්දේ අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය මගිනි. අන්තරය වෙනුවෙන් එම සාකච්ඡාවලට සහභාගි වූයේ මොරටු සරසවියේ ඉංජිනේරු සිසු චම්පික රණවක සහ ජයවර්ධනපුර සරසවියේ ශ්‍රාස්ත්‍ර පීඨයේ 84/85 කණ්ඩායමේ ලුණුවිල මණ්ඩිරිප්පුව පදිංචි මාලසිංහ ආරච්චිගේ ෆ්‍රැන්සිස් ගාමිණීය. සිංහළ කතෝලිකයෙකුවූ මාරසිංහ පවුලේ බාලයා වන අතර පියා ජෝජ් අප්පුහාමිය. ඔහු වෙන්නප්පුව ජෝසප් වාස් විදුහලේ අධ්‍යාපනය ලත් අතර ජයවර්ධනපුර සරසවියේ ජවිපෙ සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමයේ 87/88 සභාපතිවරයා වශයෙන්ද කටයුතු කළේය. පක්ෂ 8 හවුල්කාර පක්ෂයක්වු එක්සත් ලංකා ජනතා පක්ෂයේ ලේකම් වෛද්‍ය ගාමිණී විජේසේකර සමඟ වාහනයකින් ගමන් කරමින් සිටියදී නාවලදී ආරක්ෂක අංශ මගින් 1988 ‍දෙසැම්බර් 8වැනිදා පැහැරගෙන ගිය අතර පසුව ගාමිණීගේ මළසිරුර 1988 දෙසැම්බර් 11වැනිදා මොරටුවේදී හමුවිය. විවාහකයෙකුවූ ගාමිණී ඝාතනය වීමෙන් පසු ඔහුගේ වැන්දඹු බිරිඳ සමඟ ඇලෙක්ස් අවාහ විය. අන්තරේ අනෙක් නියෝජිතයාවූ පාඨලී එම්පික රණවක ජවිපෙට සම්බන්ධවන්නේ 1982දිය. ඔහුට අධ්‍යාපන පන්ති පවත්වන ලද්දේ එවකට ජවිපෙ පානදුර සංවිධායක චන්ද්‍රසිරි ගුණතිලක නොහොත් කපිලය.(සමූපකාර කළමණාකරුවෙකු වූ ගුණතිලක ජවිපෙ දෙවැනි කැරළි සමයේදී බොරැල්ලේදී අත්අඩංගුවට පත්වී 1989 නොවැම්බර් මස ඝාතනයට පත්විය). චම්පික රණවක 1986 අවසානයේදී ජවිපෙන් ඉවත්වූවද 1988 දෙසැම්බර් ජනාධිපතිවරණ නාමයෝජනා දක්වා ජවිපෙට හිතවත්ව ජාතික චිත්තක මතවාදයට පක්ෂව කටයුතු කල අයෙකි. වර්තමානයේ ඔහු කැබිනට් ඇමතිවරයෙකි.

dharman210516A061988 දෙසැම්බර් 19වැනිදා පැවති ජනාධිපතිවරණ ඡන්දයේදී එජාප විරෝධී ජාතිය ගලවා ගැනීමේ ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීමේ අරමුණින් ජවිපෙ මගින් 1988 අගෝස්තු මස අගසිට ජනාධිපතිවරණයට නාමයෝජනා ලබාදෙන 1988 නොවැම්බර් 10 දක්වා ජවිපෙ මගින් උපක්‍රමික ක්‍රියාමාර්ගයක් වශයෙන් සාකච්ඡාවාර ගණනාවක් පවත්වන ලදී. දෙවැනි කැරැල්ල තුළ ශ්‍රිලනිප සතුරාගේ අන්තයට උපක්‍රමිකව තල්ලු කිරිම එම ක්‍රියාමාර්ගයේ අදිසි  අරමුණ විය. ඉහළ වමේ සිට ජවිපෙ වෙනුවෙන් එම සාකච්ඡා මෙහෙයවූ දේශපාලන මණ්ඩල සභික සෝමවංශ අමරසිංහ සහ මධ්‍යම කාරක සභික ආනන්ද ඉඩමෙගමද, ශ්‍රිලනිප වෙනුවෙන් සහභාගිවූ නායිකා සිරිමා බණ්ඩාරනායක, විපක්ෂ නායක අනුර බණ්ඩාරනායක, හලීම් ඉෂාක්, උපලේකම් ඉන්ද්‍රපාල අබේවීර, අනුරුද්ධ රත්වත්තේද, මහජන එක්සත් පෙරමුණ වෙනුවෙන් සහභාගිවූ එහි නායක පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී දිනේෂ් ගුණවර්ධන සහ තරුණ සමිති නායක බන්දුල ගුණවර්ධනද, එක්සත් ලංකා ජනතා පක්ෂය වෙනුවෙන් සහභාගිවූ නායක රුක්මන් සේනානායක සහ වෛද්‍ය ගාමිණී විජේසේකරද, ශ්‍රී ලංකා මුස්ලිම් කොංග්‍රසයේ නායක එම් එච්. එම් අෂ්රොෆ්ද, ද්‍රවිඩ සංගමය වෙනුවෙන් එහි නායක කුමාර් පොන්නම්බලම්ද, ලිබරල් පක්ෂය වෙනුවෙන් එහි නායක ආචාර්ය චානක අමරතුංගද, අබ්දුල් අසීස්ගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කම්කරු සංගමය වෙනුවෙන් අෂ්රොෆ් අසීස්ද මෙහි වේ.

මෙම පක්ෂ 8 සාකච්ඡාව සිදුවන අතරේ 1988 සැප්තැම්බර් ඒ සඳහා වගන්ති 45කින් යුත් වැඩපිලිවෙලක් ජවිපෙ විසින් ඉදිරිපත් කරන ලදි. විධායක ජනාධිපති ධූරය හිස් කිරිම, ආණ්ඩුව ඉල්ලා අස්වීම, අපක්ෂපාති භාරකාර ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීම, පළාත් සභා විසුරුවා හැරීම, ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම අහෝසි කිරීම, භාරකාර ආණ්ඩුවක් යටතේ ජනාධිපතිවරණය සහ මහ මැතිවරණය පැවැත්වීම ආදී කිසිදා ඉටුකල නොහැකි සේ පෙනෙන ඉල්ලීම් රැසක් එ් අතර විය. එම සාකච්ඡාවන්ට ශ්‍රිලනිප වෙනුවෙන් නායිකා සිරිමා බණ්ඩාරනායක, විපක්ෂ නායක අනුර බණ්ඩාරනායක, හලීම් ඉෂාක්, උපලේකම් ඉන්ද්‍රපාල අබේවීර, අනුරුද්ධ රත්වත්තේද, මහජන එක්සත් පෙරමුණ වෙනුවෙන් එහි නායක පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී දිනේෂ් ගුණවර්ධන සහ තරුණ සමිති නායක බන්දුල ගුණවර්ධනද, එක්සත් ලංකා ජනතා පක්ෂය වෙනුවෙන් නායක රුක්මන් සේනානායක සහ වෛද්‍ය ගාමිණී විජේසේකරද, ශ්‍රී ලංකා මුස්ලිම් කොංග්‍රසයේ නායක එම් එච්. එම් අෂ්රොෆ්ද, ද්‍රවිඩ සංගමය වෙනුවෙන් එහි නායක කුමාර් පොන්නම්බලම්ද, ලිබරල් පක්ෂය වෙනුවෙන් එහි නායක ආචාර්ය චානක අමරතුංගද, අබ්දුල් අසීස්ගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කම්කරු සංගමය වෙනුවෙන් අෂ්රොෆ් අසීස්ද සහභාගි වූහ. වාර කිහිපයක් එම සාකච්ඡාවන් පැවැත්වූයේ සිරිමා බණ්ඩාරනායකගේ රොස්මිඩ් නිවස, රැක්මන් සේනානායකගේ වුඩිලන්ඩ්ස් නිවස, හලීම් ඉෂාක්ගේ නිවස, අනුරුද්ධ රත්වත්තේගේ නිවස සහ බන්දුල ගුණවර්ධනගේ නිවසේදිය. පක්ෂ 8 සාකච්ඡාවේ සියලු විස්තර මුස්ලීම් කොංග්‍රසයේ නායක එම්.එච්.එම් අෂ්රොෆ් විසින් එජාප ජනාධිපති අපේක්ෂක අගමැති ප්‍රේමදාසට රහසිගතව නොකඩවා ලබාදී තිබිණි.

රටතුළ පවතින විරෝධය හේතුවෙන් එජාපය විසින් මීලඟ ජනාධිපතිවරණයේ සිය අපේක්ෂකයා ලෙස රණසිංහ ප්‍රේමදාස නම් කළේය. නාම යෝජනා 1988 නොවැම්බර් 10වැනිදා භාර ගැනීමට තිබිණි. ජවිපෙ ඉදිරිපත් කළේ කිසිදා එජාප ආණ්ඩුව මගින් ඉටු නොකරන ඉල්ලීම් වුවද ශ්‍රිලනිපය සාකච්ඡා දිග්ගස්සමින් ගියේ දිගටම ඇදගෙන යෑමේ ප්‍රතිපත්තියක පිහිටුවාය. ජවිපෙ පක්ෂ 8 සාකච්ඡාව ආරම්භ කළේම සිය උපක්‍රමික ප්‍රවේශයේ දිගුවක් වශයෙනි. දෙවැනි කැරැල්ලෙන් ජවිපෙ ගොඩනගාගෙන තිබූ සමාජ බලය ශ්‍රිලනිපය සමඟ සාකච්ඡාවේදී බලපැම් සහගතව යොදා ගැනීමට කටයුතු කල අතර සාකච්ඡා අසාර්ථක කිරීමේ වගකීම ශ්‍රිලනිපය වෙත පවරා සමාජ බලවේගයන් ඉදිරියේ ශ්‍රිලනිප තනිකර පහරදීමටය.

ජාතික විමුක්ති අරගලයක් තුළින් සමාජවාදය දිනාගැනීමට රාජ්‍ය බලය ලබාගැනීමේදී ජනතා විරෝධයට පත්වී ඇති එජාපයම ජනාධිපතිවරණයෙන් පසුවද තවදුරටත් බලයේ සිටීම මගින් ආණ්ඩු විරෝධී බලවේගයන් කළමණාකරණය කරගැනීමේ වාසි සහගත තත්ත්වයක් නිර්මාණ වන බව ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩලය 1988 ජුලි සාකච්ඡා ආරම්භ වනවිටත් තීරණයකර තිබිණි. එම උපක්‍රමික අවශ්‍යතාවයට අනුව 1988 ජනාධිපතිවරණයේදී ශ්‍රිලනිප සමඟ සාකච්ඡා පවත්වා කල නොහැකි ඉල්ලීම් ඉදිරිපත් කර සාකච්ඡා බිදවැටී ශ්‍රිලනිප ජනපතිවරණයට තරඟකල විට දෙවැනි කැරැල්ලේ අරගලය තුළ ශ්‍රිලනිප සතුරගේ දේශදෝහි අංශයට ඇදදැමීම ශ්‍රිලනිප ඇතුළු පක්ෂ 8 සාකච්ඡාවේදී ජවිපෙ අවසාන උපක්‍රමය විය. වසර 1988 නොවැම්බර්, දෙසැම්බර් යන කාලයේදීම මතවාදීව සහ ප්‍රහාරාත්මක වශයෙන් ශ්‍රිලනිපයට එරෙහිව කටයුතු කිරීම එම උපක්‍රමික ක්‍රියාමාර්ග අනුව ජවිපෙ අවතීරණ විය. මෙය ජවිපෙ දෙවැනි කැරැල්ල තුළ ඔවුන් ගනු ලැබූ අතිශයින්ම දුර්වල තීරණයක්වූ අතර එයට හේතු වූයේ සන්නද්ධ හැකියාව පිළිබඳව ජවිපෙ ඇතිකරගෙන තිබූ අධි තක්සේරුව සහ රාජ්‍ය යන්ත්‍රණය පිළිබඳව තිබූ අඩු තක්සේරුවද විය. ශ්‍රිලනිපයට ප්‍රහාර එල්ල කිරීමෙන් ගම් මට්ටමින් ඉතිරිව සිටි ආණ්ඩු විරෝධී බහුතර ජනතාවගේ කෝපය සහ වෛරයද ජවිපෙට එල්ල විය. එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ 2වැනි කැරැල්ලේ සංවිධාන ව්‍යූහය නිරාවරණය වීමෙන් අතිවිශාල අනාරක්ෂිත භාවයකට ජවිපෙ කැරළිකරුවන්ට මුහුණදීමට සිදුවීමය.

ජවිපෙ ඉදිරිපත් කල පොදු වැඩපිළිවෙලට මුහුණ දීමට සූදානම් නොවී තරඟවැදීමත් සමඟම ජනාධිපතිවරණය වර්ජනය කිරීමට ජවිපෙ තීරණය කල අතර ඒ වෙනුවෙන් සන්නද්ධ අංශයේ මුළු බර යොදා කටයුතු කළේය. ශ්‍රිලනිප වෙනුවෙන් සිරිමා බණ්ඩාරනායක ජනාධිපතිවරණයට තරඟකිරීමට ගත් තීරණයත් සමඟම ජවිපෙ ප්‍රහාරයන් ශ්‍රිලනිප සංවිධායකවරුන් සහ ක්‍රියාකාරින් වෙත යොමුවිය. ශ්‍රිලනිප රැස්වීම්වලට බෝම්බ ප්‍රහාර ගසමින් කඩාකප්පල් කල අතර ශ්‍රිලනිප සංවිධායකයින් සහ ක්‍රියාකාරිකයින් සිය ගණනක් මරාදමා තිබිණි. ජනාධිපතිවරණය සහ මහ මැතිවරණය වර්ජනය කල ජවිපෙ එය කඩාකප්පල් කිරීමට හැකි සෑම උත්සාහයක්ම දරණ ලදී. එජාපයෙන් ජනාධිපති ප්‍රේමදාස තරඟකල අතර ශ්‍රිලනිප ඡන්ද කැඩීම සඳහා මහජන පක්ෂයෙන් ඉදිරිපත්වූ ඔසී අබේගුණසේකරටද අගමැති ප්‍රේමදාසගේ සහාය අනියමින් හිමිවිය.

ජනපතිවරණය පැවැත්වූ 1988 දෙසැම්බර් 19වැනිදා දිනය ඉතිහාසයේ කිසිම මැතිවරණයකදී නොවූ විරූ තරම් අර්බුදයන්ගෙන් පිරී පැවතිණි. රටපුරාවට දියත්වූ ජවිපෙ ප්‍රචණ්ඩකාරි ක්‍රියා යටතේ මැතිවරණ ක්‍රියාවලිය සම්පුර්ණයෙන්ම පාහේ අඩාල විය. වෙඩි තැබීම්, ගිණිතැබීම්, පහරදීම්, බෝම්බ ගැසීම් සහ ඡන්දය දැමීමට එන ඡන්දදායකයින් ඝාතනය කිරීම නිසා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ වරම ප්‍රචණ්ඩත්වයෙන් යටවිය. එකම ඡන්දයක්වත් ප්‍රකාශ නොවූ ඡන්ද මධ්‍යස්ථාන 270ක් විය. ඡන්ද 100 අඩුවෙන් වැටුණු මධ්‍යස්ථාන 402කි. එජාප ආණ්ඩුවේ හිතවාදී සංවිධානාත්මක පිරිස් හොර ඡන්ද මහා පරිමාණයෙන් දැමුවේ ප්‍රචණ්ඩත්වයට මුවාවෙමිනි. ජවිපෙ ඡන්ද වර්ජනයේ සම්පුර්ණ වාසිය එජාපය විසින් නෙලාගන්නා ලදී. එජාපයේ ආර්. ප්‍රේමදාස ඡන්ද 2,569,199ක්ද ශ්‍රිලනිපයේ සිරිමා බණ්ඩාරනායක ඡන්ද 2,289,860ක්ද මහජන පක්ෂයේ ඔසී අබේගුණසේකර ඡන්ද 235,719ක් ලබාගෙන තිබිණි. රණසිංහ ප්‍රේමදාස වැඩි ඡන්ද 279,331කින් ජනාධිපති වශයෙන් ජනාධිපති ධූරයට පත්විය. ජනාධිපති ප්‍රේමදාසගේ පත්වීමට අභියෝග කරමින් විපක්ෂ නායිකා සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක විසින් ඡන්ද පෙත්සමක්ද ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට ඉදිරිපත් කරන ලදී.

එමෙන්ම 1988 දෙසැම්බර් 19 ජනාධිපතිවරණයට සහ 1989 පෙබරවාරි 15 මහ මැතිවරණයට ඉදිරිපත්වූ ශ්‍රිලනිප අපේක්ෂකයින්ට සහාය දුන් ශ්‍රිලනිප ආධාරකරුවන් සහ හිතවතුන් 200කට ආසන්න පිරිසක්ද ජවිපෙ කැරළිකරුවන් අතින් මෙසේ ඝාතනයට ලක්විය. එම ඝාතන බොහොමයක් සිදුවූයේ ජනාධිපතිවරණයට නාම යෝජනා භාරදුන් 1988 නොවැම්බර් සිට මහා මැතිවරණය නිමාවට පත්වූ 1989 පෙබරවාරි 16වැනිදා දක්වාය. එයට පෙර ශ්‍රිලනිප සාමාජිකයෙකු ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේදී ඝාතනයට ලක්වූයේ 1988 පෙබරවාරි 07වැනිදා දික්වැල්ලේදී ඊ.ජී.ජේ පතිරත්නය. ජවිපෙට එරෙහිව කටයුතු කිරීම නිසා කලක් ජවිපෙ සාමාජිකයෙක්වූ පතිරත්න ඝාතනය වූවද ජවිපෙ සමඟ ඇති ඇයි හොදැයිය හේතුවෙන් ශ්‍රිලනිප ඒ පිළිබඳව කිසිදු ප්‍රකාශයක් සිදු නොකිරීමට එහිදී තීරණයක් ගෙන තිබිණි.

ජනාධිපතිවරණයෛන් ජයගත් ජනාධිපති ප්‍රේමදාස පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරි අතර නාමයෝජනා භාරගැනීමේ කාලය 1988 දෙසැම්බර් 30 සිට 1989 ජනවාරි 6 දක්වා බවට නිවේදනය කළේය. ඒ අනුව මහ මැතිවරණය 1989 පෙබරවාරි 15වැනිදා පැවැත්වීමට කටයුතු යොදන ලදී. ශ්‍රිලනිප මෙම මැතිවරණයට තරඟ කිරීමට තීරණය කල බැවින් ජවිපෙ කැරළිකරුවන් ශ්‍රිලනිප ප්‍රහාර එල්ලකිරීම වඩාත් සංවිධානාත්මකව සිදුකරන ලදී. මහ මැතිවරණයට නාම යෝජනා ලබාදුන් විපක්ෂයේ අපේක්ෂකයින් 15 දෙනෙකු ජවිපෙ මගින් ඝාතනය කල අතර ඉන් 11 දෙනෙකු ජවිපෙ සමඟ 1988 ජුලි සිට ඔක්තෝබර් දක්වා ජාතිය ගලවාගැනීමේ පෙරමුණක් ගොඩනැගීමේ අරමුණින් සාකච්ඡා කරන ලද පක්ෂ 8 නියෝජිතයන් විය. එසේ ඝාතනයට ලක්වූ 9 දෙනෙකු ශ්‍රිලනිපයටද 1අයෙකු ලිබරල් පක්ෂයට, එක් අයෙකු ද්‍රවිඩ සංගමයටද අයත් විය. එක්සත් සමාජවාදී පෙරමුණේ අපේක්ෂකයින් 4 දෙනෙකුද ඝාතනය වූ අපේක්ෂකයින් 15 දෙනා අතර විය.

dharman210516A07ජාතිය ගලවා ගැනීමේ පෙරමුණක් සඳහා පක්ෂ 8 සාකච්ඡාව සම්බන්ධ කිරීමේ කාර්යයට උරදුන් අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය වෙනුවෙන් සාකච්ඡාවන්ට සහභාගිවූ මොරටු සරසවියේ ඉංජිනේරු සිසු චම්පික රණවක සහ ජයවර්ධනපුර සරසවියේ ශ්‍රාස්ත්‍ර පීඨයේ සිසු ලුණුවිල පදිංචි මාලසිංහ ආරච්ඡිගේ ෆ්‍රැන්සිස් ගාමිණී වේ. ඔහු 1988 දෙසැම්බර් 8 පැහැරගෙන ගොස් ඝාතනය කරන ලදී(ඉහළ වමේ සිට),  සාකච්ඡා බිඳ වැටීමෙන් පසු ජනපතිවරණයද නිමවි මහමැතිවරණය 1989 පෙබරවාරි 15 පැවැත්වීමේදි එයට තරඟකල ශ්‍රිලනිප අපේක්ෂකයින් 9දෙනෙකු ඇතුළු අපේක්ෂකයින් 15 දෛනෙකු ජවිපෙ මගින් ඝාතනය කරන ලද අතර එයට අයත්වූ ශ්‍රිලනිප උපලේකම් කළුතර අපේක්ෂක ඉන්ද්‍රපාල අබේවීර 1989 ජනවාරි 10 වැනිදාද ශ්‍රිලනිප මාතර අපේක්ෂක සරත් සේපාල රත්නායක 1989 ජනවාරි 6වැනිදාද ඝාතනය විය( පහළ දකුණේ වමේ සිට). ශ්‍රිලනිප ආධාරකරුවන් 200කට ආසන්න පිරිසක්ද ජනාධිපතිවරණ සහ මහ මැතිවරණයේදී ඝාතනයට ලක්විය.

ජවිපෙ ප්‍රථම ඝාතන ඉලක්කය හසුවු ශ්‍රිලනිප අපේක්ෂකයා වූයේ පක්ෂ 8 සාකච්ඡාවට ශ්‍රිලනිප වෙනුවෙන් සහභාගිවූ ශ්‍රිලනිප උපලේකම් කළුතර ආසන සංවිධායක සහ කළුතර දිස්ත්‍රික් මහ මැතිවරණ ශ්‍රිලනිප අපේක්ෂක ඉන්ද්‍රපාල අබේවීරය. කැරළිකරුවන් විසින් 1989 ජනවාරි 10වැනිදා සවස 4.30ට පානදුර මොරොන්තුඩුවේදී ඔවුන් ගමන්ගත් වාහනයට වෙඩිතබා බෝම්බ ගැසීමෙන් ඉන්ද්‍රපාල අබේවීර සමඟ ශ්‍රිලනිප තවත් කළුතර දිස්ත්‍රික් අපේක්ෂකයෙකුවු විජයලාල් මෙන්ඩිස් සහ ක්‍රියාකාරිකයෙකු වූ මාර්ටින්ද ඝාතනය කළහ. ඉන්ද්‍රපාලගේ ඝාතනයෙන් පසු ඔහුගේ දියණිය වූ සුමිත්‍රා ප්‍රියංගනී අබේවීර කළුතර දිස්ත්‍රික්කයටම නම්කල අතර එහිදී තරඟවැදී ඡන්ද 51,494ක් ලබා ගනිමින් ශ්‍රිලනිප ලැයිස්තුවේ දෙවැනි තැනට පත්වුවාය. ඝාතනයට ලක්වූ විජයලාල් මෙන්ඩිත්ගේ සොහොයුරාවූ සුමිත්ලාල් මෙන්ඩිස් වර්තමානයේදී බස්නාහිර පළාත් සභාවේ සන්ධානයේ පළාත් අමාත්‍යවරයෙකි. මාතර දිස්ත්‍රික් අපේක්ෂකයෙකුවූ ගාල්ල මහින්ද විද්‍යාලයේ කිර්තිමත් ආදි ශිෂ්‍යයෙකු වන නීතිඥ සරත් සේපාල රත්නායක කැරළිකරුවන් විසින් 1989 ජනවාරි 06වැනිදා ඝාතනය කල අතර ඔහු සමඟ නිවසේ සිටි ශ්‍රිලනිප ක්‍රියාකාරිකයින් 5 දෙනෙකුද කපා කොට ඝාතනයකර ගස්වල එල්ලා තිබිණි. සරත්ගේ මවට පමණක් දිවි බේරා ගැනීමට එහිදී හැකිවිය.  බණ්ඩාරනායක ආණ්ඩුවේ 1956 දෙනියායේ මන්ත්‍රීවරයාවූ සේපාල රත්නායකගේ පුත්‍රයාවූ සරත්ගේ මරණ  පරික්ෂණය පැවැත්වූයේ මොරවක මහේස්ත්‍රාත් සමන් වික්‍රමාරච්චි විසිනි.

බදුල්ල දිස්ත්‍රික් ශ්‍රිලනිප අපේක්ෂක සහ හපුතලේ ශ්‍රිලනිප සංවිධායකවරයා වූ පී.බී රත්නායකද ජවිපෙ කැරළිකරුවන් විසින් 1989 ජනවාරි 27වැනිදා වෙඩිතබා ඝාතනය කරන ලදී. පී. බීගේ ඝාතනයෙන් පසු ඔහුගේ වැන්දඹු බිරිඳවූ හේමා රත්නායක බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කයට නම්කල අතර ඇය එහිදී තරඟ වැදී ඡන්ද 28,635ක් ලබාගෙන ශ්‍රිලනිප ලැයිස්තුවේ ප්‍රථමයා විය. එමෙන්ම මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කයේ ශ්‍රිලනිප අපේක්ෂක සහ මොණරාගල ශ්‍රිලනිප සංවිධායකවරයාවූ බී. සුමේධ ජයසේනද කැරළිකරුවන් විසින් 1989 ජනවාරි 24වැනිදා ඝාතනය කරන ලදී. ඔහුගේ ඝාතනයෙන් පසු වැන්දඹු බිරිඳවු ඩී.එම් ගුණවතී දිසානායක නොහොත් සුමේධා ජී. ජයසේන මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කයට නම්කල අතර ඇය එහිදී තරඟ වැදී ඡන්ද 26,193ක් ලබාගෙන මොණරාගල දිස්ත්‍රික් ශ්‍රිලනිප ලැයිස්තුවේ ප්‍රථමයා විය.

dharman210516A08එවකට පාර්ලිමේන්තුවේ විපක්ෂ සංවිධායකවරයා වශයෙන් අසූව දශකයේදී සුවිශේෂි කාර්යභාරයක් කල අක්මීමන මන්ත්‍රී රිචඩ් පතිරණ, 1989 පෙබරවාරි 15 මහා මැතිවරණයෙන් පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත්වූ ශ්‍රිලනිප මන්ත්‍රීවරුන් 67 දෙනාගෙන් මුල් පෙළේ කිහිපදෙනෙක් වන මහින්ද රාජපක්ෂ, එස්.බී දිසානායක, නිමල් සිරිපාල ද සිල්වා සහ මංගල සමරවීර. (ඉහළ වමේ සිට)

එමෙන්ම මහ මැතිවරණයේ ශ්‍රිලනිප අපේක්ෂකයින් වූ මාතර අබ්දීස් මොහොමඩ් හුසේන් 1989 ජනවාරි 21වැනිදාද පොළොන්නරුවේ ආර්.ආර්.ජී. ජයවීර 1989 ජනවාරි 24වැනිදාද, කෑගල්ලේ හෙක්ටර් ජයරත්න 1989 පෙබරවාරි 3වැනිදාද, මහනුවර සෝමපාල අමරකීර්ති 1989 පෙබරවාරි 12වැනිදාද ජවිපෙ කැරළිකරුවන් විසින් වෙඩිතබා ඝාතනය කරන ලදී. ජවිපෙ සමඟ ජාතිය ගලවා ගැනීමේ පෙරමුණේ සාකච්ඡාවලට එක්වු තවත් පක්ෂ දෙකක් වන ලිබරල් පක්ෂයෙන් තරඟ කල ගම්පහ දිස්ත්‍රික් අපේක්ෂක ඕ කාරියවසම් 1989 ඔක්තෝබර් 26වැනිදා වත්තලදීද, සමස්ථ ලංකා දුවිඩ කොංගසයේ කේ. පී ශ්‍රිවගුරුනාදන් 1989 ජනවාරි 27 වෙඩි ප්‍රහාරවලින් ඝාතනයට ලක්විය. මහ මැතිවරණයට තරඟකල එක්සත් සමාජවාදී පෙරමුණේ අපෙක්ෂකයින්වූ පළාත් සභා මන්ත්‍රී  සෝමදාස ගල්කන්ද 1989 පෙබරවාරි 5 කළුතරදීද, නිමල් කුරත්න 1989 ජනවාරි 24 නුවරදීද, වෛද්‍ය ආර්.ඒ. ජයවීර 1989 පෙබරවාරි 5වැනිදා කුරුණෑගල ගොකරැල්ලේදීද, එස් පුලේන්ද්‍රන් 1989 ජනවාරි 27 ත්‍රිකුණාමලයේදීද කැරළිකරුවන්ගේ ප්‍රහාරවලින් ඝාතනයට ලක්වූහ.

දේශපාලන පක්ෂයක් න්‍යායික කොතරම් නිවැරදි වුවද දේශපාලනයේ මතුවන අවස්ථාවන්ට අනුකූලව එම පක්ෂය ගනු ලබන තීරණය වන්නේ අදාල පක්ෂයේ මහජන බලවේගය අනුවය. කිසියම් දේශපාලන පක්ෂයක් හෝ කණ්ඩායමක් පිළිබඳව නිගමනය කරන මිනුම් දණ්ඩ වන්නේ ඔවුහු තමා ගැන කියාගන්නා දේවලින් නොව අනුගමනය කරන ප්‍රතිපත්ති මොනවාද, ක්‍රියාකරන්නේ කෙසේද යන කරුණු කාරණා මත පදනම්වය. ශ්‍රිලනිප ගමනක අවසානය දකින්නට ගිය ජවිපෙ 1988 දෙසැම්බර් ජනාධිපතිවරණයේදී අනුගමනය කල උපක්‍රමික ක්‍රියාමාර්ගයන් අවසානයේ පාරාවලල්ලක් බවට හැරී ජනපතිවරණයෙන් රණසිංහ ප්‍රේමදාස බලයට පත්වීමෙන් පසු වසරක් තුළදී ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ල ශෝකාන්තයකින් නිමාවට පත්විය.(The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com OR 011-5234384) ජවිපෙ 2වැනි කැරළි සමයවූ 1986 සිට 1990 දක්වා පළවන මෙම ලිපි මාලාව ලබාගැනීම පිළිබද විස්තර පහත ලිපිනයට ඔබගේ ලිපිනය යොමු කිරීමෙන් ලබාගත හැකිය. ධර්මන් වික්‍රමරත්න, තැපෙ 26, ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර.දුරකථනය: 011-5234384 විද්‍යුත් තැපෑල: ejournalists@gmail.com


71 කැරළිකරුවෙකුට මරුසිරා ලබාදුන් සිය අත්අකුරෙන් ලියූ ජීවිත කථාව මෙන්න!

May 21st, 2016

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

මෙය මරුසිරාගේ කථාවකි. මෙය මරුසිරාගේ පමණක් නොව 1971 අප්‍රේල් කැරැල්ලට එක්වූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ සාමාජික පවුලකගේද කථාවකි. ඒ දෙකටමත් වඩා විෂමවූ සියළු වාදභේද සහ සීමාබන්ධන ඉක්මවා යන ආත්ම පරිත්‍යාගයේ සහ උදාරතර මනුෂ්‍යත්වයේද කථාවකි. දශක 4කට එපිට මෙම කථාවට මුල පිරුණේ අදින් මසකට පමණ පෙර එක්තරා දිනයකදීය.

මරුසිරාගේ ජීවන කථාව ඇතුළත් ලිපිය 71 අප්‍රේල් සිරකරුවෙකුවූ ඊ.ජී කරුණාදාස, බෝගම්බර සිටියදී සිය සොහොයුරාවූ නීතිඥ ඊ.ඩී. ප්‍රේමදාස(තැපැල් ප්‍රේමදාස)ට භාර දුන්නේය. එවකට පන්නිපිටියේ සිටි තැපැල් ප්‍රේමදාස පසුව පානදුරේ පදිංචියට ගියේය. ඊ.ජී කරුණාදාස බන්ධනාගාරයෙන් නිදහස්ව 1977 නොවැම්බර් මස පැමිණියද ලිපිය ප්‍රේමදාසගේ නිවසේ අස්ථානගතව තිබිණි. එය යළි හමුවූයේ ප්‍රේමදාසගේ දූ දරුවන් ඔස්ට්‍රේලියාවට පදිංචියට යෑමෙන් පසු නිවසේ පුස්තකාලය අස්පස් කරද්දී 2016 මුල් භාගයේදීය. එම ලිපියේ මුල් පිටපතම ඔහු ලියුම්කරුට ලබාදුන්නේ මරුසිරාගේ අවසාන ලිපිය රටට විවර කරන්නටය. තැපැල් සහ විදුලි සංදේශ ලිපිකරු සේවා සංගමයේ ලේකම්ව සිටි තැපැල් ප්‍රේමදාස 1986දී ලියුම්කරු විසින් හඳුනාගෙන තිබුණේ ලිපිකරු කාර්මික පළාත් පාලන සහ සමාන්තර සේවා සමුළුවකදීය.

Dharman Wickremaratneධර්මන් වික්‍රමරත්න

තැපැල් ප්‍රේමදාසගේ පියාවූ එගොඩ ගමගේ පියදාස සිව්දරු පියෙකුවූ අතර වෘත්තියෙන් ගොවියෙකි. අකුරැස්ස ගොඩපිටිය ගම්කාරක සභාවේ කොමියුනිට්ස් පක්ෂයේ ගම්සභා නියෝජිතයෙකු වශයෙන් කලක් හෙතෙම කටයුතු කර තිබිණි. පදිංචිය හක්මන කරගොඩ උයන්ගොඩය. බිරිඳ ගනීගොඩවල ගමගේ සීලවතීය. හැටේ දශකයේ අවසාන භාගයේ රෝහණ විජේවීර නායකත්වය දුන් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ(ජවිපෙ) දේශපාලනය පියදාසගේ පුතුන් තිදෙනෙකුටම කාවැදී තිබිණි. විජේවීරගේ නායකත්වයෙන් විප්ලවීය චරිත බවට පත්වු එම පුතුන් ලොකු අතුල, සනත්, පියතිලකලා සමඟ හරි හරියට එක්ව වැඩ කළහ.

වැඩිමහල් දරුවාවූ එගොඩ ගමගේ ප්‍රේමදාස උපන්නේ 1937 මාර්තු 28දාය. තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවේ  සේවය කල ඔහු 1971 අප්‍රේල් කැරැල්ලේදී හැඳින්වූයේ තැපැල් ප්‍රේමදාස නමිනි. වර්තමානයේ නීතිඥවරයෙකු වන ප්‍රේමදාස විවාහ වූයේ 1968 නොවැම්බර් 1වැනිදා නන්දා මස්සලගේ සමඟය. තැපැල් ප්‍රේමදාස, වෛද්‍ය එස්.ඒ. වික්‍රමසිංගෙන් වාමාංශික දේශපාලනයට නැඹුරුවු අතර ගොවි නායකයෙකුවූ ආරියවංශ ගුණසේකර සමඟ සමීපව කටයුතු කළේය. පසුව ඔහු ජවිපෙට එක්වි තිබිණි. 71 අප්‍රේල් කැරැල්ලට පොලිසියට හසු නොවූ කැලෑවලටද පසුනොබැසූ නගරයේ රහසිගතව සැගවෙමින් ජීවත්වූ තරුණ නායකයෝ ඊළඟට ගතයුතු පියවර සම්බන්ධයෙන් බම්බලපිටියේ ෆේවරිට් ගොඩනැගිල්ලේ ලංකා ගුරු සංගම් කාර්යාලයට ප්‍රථම වරට රැස්වූහ. එයට එච්.එන් ප්‍රනාන්දු මෙන්ම ප්‍රේමපාල හේවාබටගේ, ප්‍රේමදාස ගමගේ නොහොත් තැපැල් පියදාස, මෙරිල් ජයසිරි, ජයදේව උයන්ගොඩ, සිවඥානම්, පාලිත සොලමන්ස් නොහොත් ෂාම්දාස් , නන්දන මාරසිංහ, විජේවර්ධන ඇතුළු පිරිසක් විය. ජවිපෙ නැවත සංවිධානය කිරීම සම්බන්ධයෙන් ප්‍රේමදාස ගමගේද සිර අංක 2007 යටතේ කොළඹ ‍07 ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියා පිළිබඳ විමර්ශන අංශය මගින් මැගසින් බන්ධනාගාරයේ රඳවාගෙන පසුව 1975 ජනවාරි 03වැනිදා නිදහස් කරන ලදී.

dharman21051602.දකුණේ හක්මන කරගොඩ විප්ලවිය වාමාංශික පවුලක්වූ එගොඩ ගමගේ පවුලේ සාමාජිකයින් කිහිපදෙනෙක්.(වමේ සිට) පියාවූ ගොඩපිටිය ගම්කාරක සභාවේ කොමියුනිට්ස් පක්ෂ නියෝජිත පියදාස, වැඩිමහල් දරුවාවු නිතිඥ ප්‍රේමදාස නොහොත් තැපැල් ප්‍රේමදාස, දෙවැනි පුත්‍රයාවූ 71 කැරැල්ලේ ක්‍රියාකාරිකයෙකු වශයෙන් සිරගතව මරුසිරාගේ අත්අකුරෙන්ම ජීවිත කථාව ලබාගත් කරුණාදාස නොහොත් පොඩි මහත්තයා සහ තෙවැනි පුත්‍රයාවූ 71 ජවිපෙ කැරැල්ලේදී විල්පත්තුවේදී හමුදා වෙඩි පහරකින් කැරළිකරුවෙකු ඝාතනයට ලක්වූ වෛද්‍ය පර්යේෂණ නිලධාරි ආනන්ද ගමගේ.

තෙවැනි පුත්‍රයා වුයේ ඊ.ජී. ආනන්ද නොහොත් ආනන්ද ගමගේය. තෙලිජ්ජවල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ලැබූ ආනන්ද, වෛද්‍ය පර්යේෂණ ආයතනයේ පර්යේෂණ නිලධාරියෙකු වශයෙන් සේවය කරමින් සිටියදී ජවිපෙට 1968දී එක්වූයේ මිද්දෙණිය කටුවන කඳවුරට සහභාගි වීමෙනි. බදුල්ලේ ඔහු ජවිපෙ පුර්ණකාලීනකයෙකු වූයේ අබේ දිසානායක නොහොත් මොණරාගල ආනන්ද, අම්බලන්ගොඩ ජයන්ත ද එස් ජයමුනි නොහොත් බදුල්ලේ සරත් වැනි අය සමඟය. ඔහු මියගියේ ජවිපෙ 1971 අප්‍රේල් කැරැල්ල පරාජයට පත්විමෙන් පසු විල්පත්තු කැලයට පසුබැස ගොස් කඳවුරුලාගෙන සිටියදී කුඩා හමුදා කණ්ඩායමක් පුත්තලම පහරිය විල්පත්තු මායිමේදී සැඟවසිට එල්ලකල ප්‍රහාරයෙන් 1971 දෙසැම්බර් 5වැනිදාය. මිය යන විට 24හැවිරිදිය. අප්‍රේල් කැරැල්ලේ කැරළිකරුවන්වූ පේරාදෙණියේ සරසවි ශිෂ්‍යාවක්වූ ධර්මා සහ 13 හැවිරිදි අනුරාධපුර චූටි නංගීද ආනන්ද සමඟ විල්පත්තුවේදී ජීවිතක්ෂයට පත්වූ පිරිස අතර විය. කෑගල්ලේ නායකයාව සිටි සරත් විජේසිංහගේ බාල නැඟනියවූ හේමමාලි විජේසිංහ නොහොත් ජුලියට් එහිදී බරපතල තුවාල ලබා ජීවිතය රැකගැනීමට සමත් විය. ඝාතනයට ලක්වූ ආනන්ද, ධර්මා සහ චූටි නංගිගේ සිරුරු හමුදාව මගින් පුත්තලම පාරේ 7 කණුවේදී පුළුස්සා දමන ලදී.

dharman210516041971 අප්‍රේල් කැරැල්ලේදී ආනන්ද ගමගේ සමඟ අරගලයට එක්ව සිටි කිහිපදෙනෙක්.(වමේ සිට) කෑගල්ල නායකයාව සිටි සරත් විජේසිංහ, බදුල්ල ප්‍රබල ක්‍රියාකාරිකයෙකුව සිටි අම්බලන්ගොඩ ජයමුණි නොහොත් බදුල්ලේ සරත් සහ විල්පත්තුවේදී ආනන්ද වෙඩි වැදී මිය යන විට එම වෙඩි පහරවලින් තුවාලලබා ජීවත්වීමට වාසනාව ලත් කෑගල්ලේ හේමමාලි විජේසිංහ නොහොත් ජුලියට්.

දෙවැන්නා වූයේ ඊ.ජී. කරුණාදාස නොහොත් පොඩි මහත්තයා නොහොත් ඊ.ජීය. කරගොඩ උයන්ගොඩ මහා විද්‍යාලයේ අපොස උසස් පෙළ සමත්වූ ප්‍රථම ශිෂ්‍යාද ඔහුය.  ඔහුගේ සොහොයුරන් මෙන්ම ඊ.ජිද ජවිපෙට එක්වුනේ 1969දීය. එයට පෙර සිටියේ චින ලයින් එකේය. අප්‍රේල් කැරැල්ලෙන් ඇද වැටුණු ජවිපෙ කටයුතු ප්‍රතිසංවිධානය කිරීම සඳහා අත්අඩංගුවට ගත් තරුණයින්ගේ පවුල්වලට සහන සැලසීම සඳහාත් ජවිපෙට අරමුදල් හිඟව තිබිණි. එම අරමුදල් සොයා ගැනීම සදහා 71 කැරැල්ලට හසු නොවූ ජවිපෙ ක්‍රියාකාරිකයෝ පක්ෂයේ උපදෙස් පරිදි විවිධ ක්‍රියාමාර්ගවල යෙදුණේය. වැලිගම බැංකුවෙන් 1971 ජුනි 24වැනිදා රුපියල් ලක්ෂ ගණනක මුදල් ලබා ගත්තේ එවැනි සැලසුමක් අනුවය.  එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස පසුව අත්අඩංගුවට ගත් අතර අපරාධ යුක්ති කොමිසන් සභාව මගින් ඔහු හා ඔහුගේ සඟයින් වසර 8කට සිරගත කරන ලදී. කොමිසම අහෝසි වීමෙන් පසු 1977 නොවැම්බර් 12 ඔහු නිදහස් විය.

මාතර රජගොඩැල්ලෙන් විවාහ වු ඔහු 1988 දෙසැම්බර් 12වැනිදා ජවිපෙ දෙවැනි කැරැල්ලේ කැරළිකරුවන් විසින් 17 පලකට පිහියෙන් ඇන කෘර ලෙස ඝාතනය කර තිබිණි. මරණයට ආසන්න හේතුව වූයේ කරගොඩ උයන්ගොඩ සුජන කන්තාරාමය විහාරස්ථානයට අයත් පුවක්කොරටුව නැමති ඉඩම සම්බන්ධයෙන් ඇතිවූ ආරවුලකදී එම විහාරස්ථානයට අයත් එම ඉඩම විහාරස්ථානයටම ලබාදීමට නායකත්වය ලබාදීම නිසාය.  මියයන විට පුතුන් තිදෙනෙකුගේ සහ දියණියකගේ පියෙකුවු ඊ.ජී. ජවිපෙ දෙවැනි කැරැල්ලේ පුද්ගල ඝාතන දේශපාලනය ප්‍රතික්ෂේප කල අයෙකි. ඊ.ජීගේ බාලම සොහොයුරා සෝමවීර ගමගේ නම්වූ අතර එම බාප්පාගේ උදව් උපකාර ඊ.ජීගේ දරු දැරියන්ට නොඅඩුව හිමිවිය. ඊ.ජී.ගේ වැන්දඹු බිරිඳ කුසුමා උඩුවගේද දූපුතුන් වෙනුවෙන් අසීමිතව කැපකර 2015 වසරේදී ජීවිතයෙන් සමුගත්තාය.

ඊ.ජී කරුණාදාස 1971 අප්‍රේල් කැරැල්ල සම්බන්ධයෙන් බෝගම්බර සිරගතවි 1975දී ඔහුට මරුසිරා හමුවිය. මරුසිරා විසින් සිය අත්අකුරෙන්ම තම ජීවිත කථාව ඊ.ජීට ලියාදුන් අතර එය තරුණ පරපුර සුමගට යොමු කිරීමේ අරමුණින් කවදාහෝ පුවත්පතක පල කරන මෙන් ඉල්ලීමක්ද කර තිබිණි. ජීවිත කථාව මරුසිරා සමඟ සාකච්ඡාකර ලියාදීමට ඊ.ජී. එකඟවූවද ඊට සතියකට පසු ඊ.ජී. කොළඹ මැගසින් බන්ධනාගාරයට මාරුකරන ලදී. එයට පෙර ඔහු හතරවැනි තට්ටුව, යාපනය හැමන්හිල්, නුවර බෝගම්බර, වැලිකඩ බන්ධනාගාරවල ගතකර තිබිණි. එමෙන්ම මරුසිරාද 1975 අගෝස්තු 5වැනිදා උදෑසන 8.05ට බෝගම්බර සිරගෙදරදී එල්ලා මරාදමන ලදී.

ජවිපෙ 71 කැරැල්ලට හසුවී සිටි අය බේරාගැනීම සඳහා නන්දන මාරසිංහ ඇතුළු ජවිපෙ කණ්ඩායමක් අනුරාධපුර බන්ධනාගාරයට 1972 ජුනි 13වැනිදා ප්‍රහාරයක් එල්ලකර එහි සිටි පියදාස රණසිංහ, හීන්බණ්ඩා වනසිංහ ඇතුළු ජවිපෙ ක්‍රියාකාරිකයින් 31 දෙනෙකු මුදවා ගන්නා ලදී. එම ප්‍රහාරයට මුවාවී මරුසිරා සමඟ නමගිය අපරාධකරුවන් 4 දෙනෙකු ඇතුළු සිරකරුවන් 7ක්ද පළාගියහ. තවත් වරක් මරුසිරා නඩුවකට ගෙන යන අතරේ බන්ධනාගාර නිලධාරින්ගෙන් පැනගියේ තවත් භයානක සිරකරුවන් වූ කළුතර ඩී.බී. සුමතිපාල හෙවත් හිතුමතේ ජීවිතේ ඇතුළු තිදෙනෙකු  සමඟය.

මරුසිරා යනු දෙද්දුව ජයතුංගලාගේ සිරිපාලය. උපන්නේ අනුරාධපුරයේය. පදිංචිය සාලියපුරය. ඔහු ලස්සන උස හීන්දෑරි කොල්ලෙකි. මරුවා සමඟ වාසේ කියා පච්චයක්ද පපුවේ කොටා තිබේ. දුක්ගන්නා රාළලාගේ රන්මැණිකා නොහොත් ඩී.ආර්. රන්මැණිකා සමඟ සිරිපාල අවාහවන විටද රන්මැණිකා 8 දරු මවකි. විවාහයෙන් පසු සිරිපාලට දාව දියණියක්ද බිහි කළාය. සිරිපාලගේ මරණයෙන් පසු ඔහුගේ ඉල්ලීම අනුව මිතුරාවූ අයි.ජී. ධර්මදාස සමඟ විවාහවූ ඇය වර්තමානයේ දරුවන් 10 දෙනෙකුගේ සහ මුණුබුරු මිනිබිරියන් 31කගේ අත්තම්මා කෙනෙකි. ධර්මදාසද 2011 මැයි 14 දිවියෙන් සමුගත්තේය. මිනිමැරුම් දෙකකට අනුරාධපුර මහාධිකරණයෙන් මරණිය දණ්ඩනය ලැබූ සිරිපාල සිරකර තැබුවේ මහනුවර බෝගම්බර බන්ධනාගාරයේ අංක 32 දරණ සිරකුටියේය.

dharman21051603මෙයට දශක 4කට පමණ පෙර රටේ ප්‍රකට දාමරිකයින්වූ පොළොන්නරුවේ පොඩි විජේ, අනුරාධපුරයේ ඩී. ජේ. සිරිපාල නොහොත් මරුසිරා, මරඳන්කඩවල යකඩයා, අග්ගොන චන්දරේ, මරදානේ චොප්පේ සහ ඩී.බී. සුමතිපාල නොහොත් හිතුමතේ ජීවිතේ(වමේ සිට)

පෝරකයට ඇදගෙන යනවිටත් සිරිපාල නොහොත් මරුසිරා මරණයට පත්නොවූ අයෙකු වුවද කාය ශක්තිය හීනවී නිදිබර ස්වභාවයක් පළ කළේය. එල්ලුම් ගස ක්‍රියාත්මක කළේ වැලිකඩ බන්ධනාගාරයේ සිට බෝගම්බරට පැමිණි ලුවිස් සිඤ්ඤෝ සහ පබ්ලිස් අප්පුහාමි යන අළුගෝසුවන් දෙදෙනාය. මරුසිරා මරා එල්ලූ බවට ආන්දෝලනයක් සිදුවූ නිසා ඒ පිළිබඳව සොයා බැලීමට ඇල්ලේපොල කොමිසම නමින් කොමිසමක්ද පත්කරන ලදී. සිරිපාලගේ මෘත ශරීරය යළි ගොඩගත් අතර එසේ සිරකරුවෙකුගේ මෘත ශරිරයක් නැවත ගොඩගත්තේ ප්‍රථම වතාවටය. පේරාදෙණිය සරසවියේ අධිකරණ වෛද්‍ය අංශයේ ප්‍රධානි චන්ද්‍රා අමරසේකර විසින් සිදුකල පශ්චාත් මරණ පරික්ෂණයේදී හෙළිවූයේ එල්ලා මරණ විට සිරිපාල මියනොගියද අධික ලෙස නිදිපෙති ගිලදැමිමෙන් නිද්‍රා ස්වරුපයෙන් පසුවූ බවය. එම මරණ පරික්ෂණයට සහභාගිවූ මහාචාර්ය චන්ද්‍රසිරි නිරිඇල්ල විසින් මරුසිරාගේ හිස්කබල පේරාදෙණිය සරසවියෙන් පසුකලෙක කරාපිටිය රෝහලේ වෛද්‍ය පීඨයේ තැන්පත් කරන ලදී.

පසුකලෙක අමරනාත් ජයතිලක විසින් සිරිපාල සහ රන්මැණිකාද ටයිටස් තොටවත්ත විසින් මරුවා සමඟ වාසේ යන චිත්‍රපටි දෙකම නිර්මාණය කළේ මරුසිරාගේ චරිතය ඇසුරෙනි. මරුසිරාට කවි ලිවීමේ හැකියාවක් නොතිබූ අතර ඔහු ලියූ කවි ලෙස ලෙස ප්‍රචලිත වූයේ මරණ දඩුවම නියමවූ බාන්ස් විමලරත්න සහ හේරත් යන දෙදෙනාට මරුසිරා විසින් දෙන ලද එක්සයිස් පොතක ලියන ලද කවිය. එහෙත් මරුසිරා චිත්‍ර ඇදීමේ දක්ෂයෙකි. එල්ලුම්ගස මගින් අවසාන වරට ශ්‍රී ලංකාවේදී වරදකරුවෙකු මරණයට පත්කර ඇත්තේ 1976 ජුලි 23 වැනිදා වැලිකඩදී මරාදමන ලද හොද පපුවා නොහොත් ජේ.ඒ චන්ද්‍රදාසය. එදා සිට මේ දක්වා වසර 40ක් තුළම මරණීය දණ්ඩනය සඳහා එල්ලුම්ගස ශ්‍රී ලංකාවේ ක්‍රියාවට නැගී නැත.

dharman21051605සිරිපාල නොහොත් මරුසිරා පොලිස් අත්අඩංගුවේදී(වමේ) සහ රෝගාතුරව රෝහලේ සිටි සිරිපාල බැලීමට බිරිඳ රන්මැණිකා ඔහුගේ සිගිති දියණිය සමඟ ගිය අවස්ථාවක්(දකුණේ).

හැත්තෑ එකේ කැරළිකරුවෙකුවූ ඊ.ජී. කරුණාදාසට බෝගම්බරදී 1975 ආරම්භයේදී භාරදුන්, මරුසිරා නොහොත් ජේ.ඩී. සිරිපාල සිය අත්අකුරෙන් කෙටියෙන් ලියනලද මෙතෙක් ශ්‍රී ලංකාවේ කිසිම මාධ්‍යයක පළනොවූ ඔහුගේම වචන වලින් ලියා ඇති මරුසිරාගේ ජීවන කථාව ඇතුළත් ලිපිය මෙසේය. ‘’ගමෙහි 1949දී සහෝදරයින් 7, දෙමව්පියන් 2, ඇතුළු පවුලේ 9 දෙනෙක්ය. පියාගේ රැකියාව අනුරාධපුර මහලු නිවාසයේ සාත්තු සේවකය. ඔහු සුළු මුදලක් එවයි. එයින් සියල්ල බැරි නිසා මා පාසැල් ගියද 8 වැන්නෙන් අවසන් විය. මෙසේ දඩාවතේ සිටි මා පියා සොයා අනුරාධපුරයට පැන ආවෙමි. ටිකදිනක් පියාගේ සැලකිල්ල ලැබුනත් පසුව නැතිවිය. මා මෙතෙක් පටන් රස්තියාදුවට වැටී එක එක අය සමඟ සොරකම් ද ගංජා, අරක්කු ආදියටද පුරුදුවිය. 1968/69 වැනි අවුරුදුවල හොරකම් නඩුවලටද අසුවූයෙමි. මේ ආකාරයට කාලය ගෙවන මාහට පොලිසියෙන්ද සැමවිටම වධ දුන්නේය.

dharman21051606Aමරුසිරා සිය අත්අකුරෙන් ලියා 71 අප්‍රේල් කැරළිකරුවෙකුවූ කරුණාදාසට බෝගම්බරදී 1975 මුලදී ලබාදුන් ජීවිත කථාවේ පිටු කිහිපයක්.

මෙසේ කාලය යන විට 71 අප්‍රේල් කැරැල්ල ඇරඹිය. මින් පොලිසිය මාද මා වැනි අන් අයද සොයා මරන්න, ගසන්න, බාවනවාය නිසා මා සැඟවුනෙමි. මේසේ සැගවී සිටීම නිසා පොලිසිය මා සෙවීම වැඩිවිය. මා කැලයට වී හේනකින් තුවක්කුවක් සොයාගෙන සිටිනවිට කෑම සඳහා පොඩි පොඩි අතුපැලවල් වලට එන්නෙමි. මෙසේ දින කිහිපයක් එක තැනකට ගියෙමි. එක් දිනක් මා පැල ඇතුලේ සිටියදී මා ඇල්ලීම සදහා මිනිසුන් හෝ පොලිසිය හෝ ගේ වටා සිටින බව දැක්කා. ගෙදර මිනිසා කිව් හැටියට 13 දෙනෙක් පමණ තුවක්කු කඩු ඇතිව සිටින බව දැනගතිමි. මා පැනයාමට අතක් බලමින් සිටින විට ඔවුන් ගෙට ඇතුල් විය. ඉදිරි දොරකඩ පොඩි පැලලී දොරක්ය. පැන ගෙහිමියාටද ගැසුවෙමි. මා පිටුපසින් පැන්නෙමි. පනිනගමන් කරුවලට වෙඩිල්ලක් තබා පැනගියෙමි. මේ වෙලාව 8 පමණ ඇත. පසුව දැනගත් පරිදි මිනිසෙකු මැරී ඇති බව දැනගත්තමි. තවත් බියට පත්වූ මා කැලයේ දින ගණනක් නිරහරව ඉද සිමන් නැමති මා හිතවතෙකුගේ ගෙදරට පැමිණියේමි. ඔහු මා හට කැමද කසිප්පුද දී නැවත එන ලෙස කීවෙමි. හැකි සෑම උදව්වක් කරන්නමි කීය. මා ඊට පසු දෙවතාවක් පමණ ගියෙමි. මා හට කෑමද පතොරම් දෙක තුනක්ද අරක්කුද මා සෙවීම ගැන තතුද ඔහු දන්වන්නේය.

මෙසේ එක් දිනක් පැමිනිය විට තවත් මිනිසුන් දෙදෙනෙක් මෙහි සිටියහ. මා අදුරන්නේ නැති අය නිසා මා සැක ඇතිවී මා ආපසු යාමට සැදුවෙමි. එහෙත් සිමන් අයියා මා හට බියවීමට කරුනක් නැති බවත් ඒ අය හේනේ වැඩට ගෙන්නා ගත් අය බවත් අද අරක්කු පෙරීමට ඇති නිසා ඒ අයත් දැන්ම කෑම කා යන නිසා මටත් කෑම කා දැන්ම යන්ට හැකි නිසා පොඩියක් ඉන්න මෙන් කියා කසිප්පු බීමට දුන්නෙමි. සියලු දෙනාම බීවෙමි. ඉන් පසු එක් මිනිසෙක් පිටවී ගියේය. මා සැක නිසා ඒ ගැන විමසූවිට ඔහු අරක්කු පෙරීමට උපකරණ ගෙන ඒමට ගියා බව කීවෙමි. එහෙත් මගේ සැකය වැඩිවිය. මා තුවක්කුව බිම නොතියා ඔවුන් ඉල්ලුමුන් නොදිද අතේම තබගෙන සොදිස්සියෙන් සිටියෙමි. වේලාව 7.30 පමන ඇත. ඔහුගේ බිරිඳ අප 3 දෙනාටම බත් බෙදාගෙන ආවාය. සිමන් අයියා මා ඉදිරිපිට ඇති පුටුවේය. මැද ටීපෝ එකේ තබාගෙත මාත් සීමන් අයියා බත් කන අතර මා පිටුපස ඇදේ නාඳුනන මිනිසාද බත් කැවේය. මෙසේ සුළු වේලාවක් කමින් සිටි අතර මා හට පහර පිට පහර දෙන්න විය. මා සෝදිසියෙන් සිටි නිසා ඔලුව යන්තම් බේරුණි. පිටිපස ඇදේසිටි අය පොල්ලකින් මා හට ගැසුවේය. ඔලුව බේරි උරයට පහර වැදිණි. එ්සමගම තවත් පහරවල් සමඟ මා පුටුවෙන් පහලට වැටිනේ මා අත තිබූ තුවක්කුවද සමඟය මා තුවක්කුව පත්තු කලාද ඉබේ පත්තු වුනාද කියන්න බැරි තරම්ය. එය පත්තුවිය. ඉදිරියෙන් සිටි සිමන්ට එය වැදෙන්නට ඇත. ඔහු එතෙන වැටුනේය. ඔහුත් මා හට ගැසීමට හැදුවත් වෙඩිපහර ඉස්සර විය. වෙඩි හඬ සමඟම මට ගැසු මිනිසා පසුබටවිය.

dharman21051607මරුසිරාට මරණීය දණ්ඩනයට පෙරදින ආගමික වතාවත් කල අලුත්ගම ධම්මානන්ද හිමි, මරුසිරාගේ බිරිඳ ඩී. ආර්. රන්මැණිකා, සිරිපාල සහ රන්මැණිකා චිත්‍රපටියේ රන්මැණිකා චරිතයට පණපෙවු මාලනී ෆොන්සේකා එහි රඟපාන අවස්ථාවක්(ඉහළ වමේ සිට), මරුසිරා සිරගෙදර සිටි කුටිය, මරුසිරා එල්ලා මැරූ බෝගම්බර එල්ලුම්ගහ රන්මැණිකා පසුකලෙක බැලීමට ගිය අවස්ථාව සහ මරුසිරාගේ යළි ගොඩගත් දේහයේ හිස්කබල කරාපිටිය වෛද්‍ය පීඨයේ තැන්පත්කර ඇති අන්දම(පහළ වමේ සිට)

මා නැගිට ගෙයින් එලියට පැන තවත් වෙඩි පහරක් ගේ පැත්තට තබා පැන ගියෙමි. යන විට මා සිදුවූ සියල්ල සිහිවිය. කෑමත් නැතිව නිසි නින්දක් නැතිව වැස්සට තෙමි තෙමී මදුරුවෝ කමින් කාගේවත් පිහිටක් නැතිව මා හට හතුරුකම් කරන නිසා එයින් පලිගැනීම සඳහා මානසික බලපෑමක් හෝ නිසා මා දිගින් දිගටම එම වෙලාවමි. ගෙවල් දෙකක් සහ කඩයක්ද ගිනි තැබුවෙමි. කැලයට යන විට අරක්කු පෙරමින් සිටි තැනක් කැලේ දුටුවෙමි එතැනට ගොස් අරක්කු බිබී උදේ වෙනතෙක් එතැන සිටියෙමි. උදේ බඩගිනි නිසා මා කෑම සොයා නැවත මහ පාරට ආවෙමි. දින ගණනාවකින් අහර නැතිවීම අරක්කු බීව, නිදි මැරීම ආදී නොයෙකුත් කරදර වලින් මා පිස්සෙක් බවට පත්ව සිටියෙමි. මෙසේ කෑමට යමක් ගැනීමට මහළු නිවාසය ඉදිරිපිට කඩයකට ගිය විට ඔහුන්ව පොලිසියට අල්ලාදීමට ටැලිපොන් කිරීමට මඩමට ගියෙමි. මා හට කිසිත් නොදී මෙසේ කරන්න සැදු නිසා මා එම කඩයට ගිනි තැබුවෙමි. ගිනිතබා ගෙන විට ටැෆික් පොලිස් කාරයින් දෙදෙනෙක් පැමින මා හට ඩෙිතැබුවෙමි. මා දුවගෙියත් පසු පසින් පන්නා  පන්නා වෙඩි තැබුවෙමි මා ද ආපු හැරී වෙඩි දෙකක් තබා පැන ගියෙමි. පැය භාගයක් යන්න ප්‍රථම පොලිස් 20/30 පමන මා පසුපස වෙඩිතැබුවෙමි.

මා කැලයට පැන ගොස් පසුව අනුරාධපුරින් පිටත්වී හලාවතට ගියෙමි. මා උසාවියට ඉදිරිපත්වීම ගැන උත්සාහ කලත් හදිසි නිතිය නිසා පොලිසියෙන් ගන්නා බව දැනගන්න ලැබුනෙමි. පසුව ඉදිරිපත්වීමට පුලුවන් නිසා වහලාපිටියේ ගෙදරක සිටියෙමි. 1971 ඔක්තෝබර් 22 එහිදී මා පොලිසියෙන් ඇල්ලුවෙමි. නොයෙකුත් හිරිහැර විදපු මා අල්ලන්න ප්‍රථම මාගේ මව ඇතුලු 6 දෙනෙක් අත්අඩංගුවට ගෙන තිබිණි. මාගේ මව සමඟ සංවාසයේ යෙදෙන්න කියා මා ඇතුලු අනෙකුත් අයටද මටද නොයෙකුත් වද දුන්නෙමි. මව පෙලිසියෙන් මුදාහැර අන් අය සමඟ මා 71 ඔක්තෝබර් 26 අනුරාධපුර බන්ධනාගාරයට ගෙන ගියහ.

ඉතිරි හරිය ඔබලග ඇති නේද අඩුපාඩු අසා එවන්න. තෝරාගැනීමට ටිකක් අමාරුයි වෙයි. පුළුවන් හැටියටයි ලියා තිබෙන්නේ. අමනාප නොවන්න. ඉතා රසවත් වන හැටියට ලියන්න. නොමග යන්නෙකුට හැදෙන්නට ලියන්න. කොල ලැබූහැටියේ ඉතිරිටික එවන්නම්. මාගේ ජීවිතය මුල්කාලය මෙන්ම දැනුත් ඉතා දුක්ඛිතයි. ඉතා දුක් තත්ත්වයෙන් සිටිමි. ලිපිය ගලපා ගන්න. මාගේ ජීවිතය පූජාවක් වේවා!’’

(The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com OR 011-5234384)


ධර්මන් වික්‍රමරත්න


Discussions on ETCA

May 21st, 2016

Engineer Nandana Gunawardena


Gevindu Kumaratunga


Business Magnate Kulatunga Rajapakse


Dr Anuruddha Padeniya


IT Professional Lasantha Wickramasinghe


Dr Lalithasiri Gunaruwan


සන්ධානෙන් ඡන්දය අරගෙන සම්මුතිවාදී ආණ්ඩුවට ගියේ වසළයෝ – මොහාන් සමරනායක

May 21st, 2016

යුතුකම සංවාද කවය මගින් සංවිධානය කළ ‘පනස් හයේ අවසානයද?’ සම්මන්ත්‍රණයේදී මොහාන් සමරනායක මහතා පළ කළ අදහස් :



May 21st, 2016

Dr Sarath Obeysekera

Due to heavy rains in Colombo and in areas  upstream of Kelani River ,area where Garbage is dumped in Meethotamulle is flooded and inaccessible

Daily garbage collections is stranded with no place to dump

 Alternative dumping locations in Madampitya ,Karadiyana  and other places cannot be considered due to heavy public pressure

Alternative land and a methodology to be identified for above purpose

2.    Solution

All the stranded garbage should be transported to the 200 acre land in Muthurajawela .which is cleared by CEA for reclamation using Sea Sand

Immediate action should be taken to use all the machinery available in SLLRDC and fill  2-3 acres of existing marsh to fill about 1-2 feet with sea sand lying in Muthurajawela

Garbage Lorries can have access to the filled area and  dump the garbage on part filled land ,simultaneously and immediately covered with Sea sand

Excavators should dredged a wider peripheral canal isolating the dumpsite

To solve the problem of transportation may be caused by the people along the route .


Army and Navy should be deployed to handle the public

Access to Muthurajawela site is only via Gunasekera Mawatha from Negombo –Colombo Road which is quite narrow ,and the residents will start throwing stones to lorries .It happened earlier when containers were transported thru that road.

Other access is via Alakanda Road along Hamilton Canal ,which is also quite narrow and another hail of stones may follow by residents as few hundred truck load carrying raw wet garbage will stink unless they are bailed and covered.

3.    Emergency action plan

His excellency President should call following officers for a meeting to issue instructions to carry out the emergency plan detailed ABOBVE

·        Army commander

·        Navy Commander

·        IGP

·        Secretary to Ministry of  Megapolis

·        Minister of Megapolis

·        Chief Minister /WP

·        The Mayor of Colombo

·        Division secretary Wattala

·        Hon John Amaratunge

·        Chairman CEA

·        Chairman RDA

·        Chairman SLLRDC

·        Chairman UDA

·        Director Waste disposal /WP

·        Attorney General –AG

·        Director –State TV stations

H E President may have to declare partial emergency to cover emergency action required to overcome the problems due to floods ( AG  should advise )

An Officer from the Sri Lanka Army should be appointed to manage the procedure detailed above .

CEA chairman should approve the procedure under emergency and nominate a monitoring committee

Executing agency should be SLLRDC  and use Sri Lanka Army trucks and drivers to carry out transportation 


Prepared by Dr Sarath Obeysekera ( Ex-Chairman SLLRCDC )CEO Colombo Dockyard Ltd

1.     Purpose

Meethotamulle in Kollonawa area is being used by Colombo Municipal Council           ( CMC)  as a garbage dumping ground ,which has created an extremely hazardous environment ,which led to mass scale protests by the residents in the area .The matter has been taken to courts by some people seeking legal redress due to the fact the authorities have not been able to find a long lasting solution.

A company with majority shareholding held by Western Power ( a subsidiary of Aitken Spence ) has mooted a project to segregate garbage  to compost and dry burnable material with plans for generating electricity. The project is on stand still due to non-availability of an investor

.Many other private investors are trying to find an economically viable solution and unfortunately none has come with a viable plan.

1.     Immediate Requirement

It is ESSENTIAL to find an alternative site to dump almost 1200 tons garbage  delivered daily by CMC to at least calm the public down ,but neither UDA nor CMC has been able to find a land for above .

Over 2-3 million tons of old and new garbage are lying in Meethotatamulle and the immediate requirement is get rid of part or the whole heap to some other place in close vicinity.

It is not advisable to carry raw wet garbage to any land nearby  to dump as it may not be cost effective but also it may generate public outcry

Hence solution below will be the most suitable option providing that the Government and the Authorities who have a land bank and the resources agree with the plan proposed

2.     Intermediate Solution

Sri Lanka Land Reclamation and Development Corporation ( SLLDC) –holds a land bank near Colombo.

In Muthrajawela SLLRDC developed a 400 acres as am Industrial park ,by reclaiming a marsh with Sea sand in 1996 after obtaining Environment Clearance .and now fully occupied by various companies as fuel and gas storage ,ware housing and power generation etc .

SLLRDC lately obtain environment clearance to reclaim 200 more acres between the buffer zone and the 400 acre developed plot and now ready to offer to investors for various industries.

SLLRDC has also pumped over 2.5 million Cu M of Sea sand which is now stock piled next to the 200 acre plot and being sold   to retail buyers .

This stock pile of sand can be used to reclaim the 200 acres and offer to investors, and SLLRDC has advertised the land calling for offers.

Government can initiate a action plan to remove the OLD garbage which has already being party composted lying in the southern part of the Meethotamulle Dump using trucks to the 200 acre plot for reclamation .

It is advisable to use part of the available sand to lay a 1-2 feet layer in the marshy layer  of 200 acres prior to dumping of the OLD GARBAGE and fresh layer of either sand or earth ( being excavated in many building sites in Colombo) can be used to cover the garbage payers one by one .

SLLRDC has a large fleet of equipment and trucks  which are idling and the workforce can undertake this work .

Government via Treasury and also from CMC coffers funds should be made available to SLLRDC to carry out above work

It is anticipated that removal of the OLD GARBAGE can be completed within 3- 4 months.

Land which is cleared in Meethotmualle dump may be used to install a Garbage sorting ware house and compacting unit  for further transportation either for incineration or  degasifying else where

Residents in the area can have employment for segregation of the garbage, which is now being practiced in Karadiyana Site in Moratuwa

Part of the 200 acre land can be used for installation of the incineration plant which can be the source to generate steam for power generation .

The land reclaimed by above means can be offered to Investors who may come with a investment plan to generate power using the raw garbage which can be transported after compacting and bailing

3.     Executing Agencies

 CMC ,UDA ,SLLRDC and a Treasury Representative shall form a committee headed by a high powered authoritative person  who shall report to Prime Minister for speedy execution of the project .

Government shall appoint a high powered officer  who can undertake to manage and  above task providing absolute authority is given to  executing above, subject to agreement by all three agencies above

Treasury Representative shall provide avenues to source funds for the above project 



2.     Conclusion

During a reason visit to Maldive Island .the writer has witnessed how garbage is carried by landing crafts to an area closed to the city ,and over 500 acres has been reclaimed by du ping garbage and covering with sea sand .

This newly generated land is now a Industrial Estate in Male

Maldives has vey stringent environment rules and yet they opted to do above to solve the problem

Therefore reclaiming the land observing proper guidelines not to pollute the area for Industrial Purpose is the ideal short term solution for above problem



Prepared by Dr Sarath Obeysekera ( Ex-Chairman SLLRCDC

CEO Colombo Dockyard Ltd




May 21st, 2016

Dr Sarath Obeysekera

Tsunmai came and went taking many lives and destroying houses built along the   coastal belt , cleared of all unauthorized houses

Government hurriedly imposed a 100 m rule not allowing any construction within the reservation

Moratuwa, Pandaura ,Galle beaches were cleared of shanties and buildings and disturbed the livelihood of the people

It is over 10 years and we are back to square one as all the beaches have again being encroached

When sea erosion starts due to development in western beach front and Colombo ,it will  and start destroying these houses again due to the aftereffects .

politicians will start pondering into the cause of the problem ,make some adhoc decisions and forget about the whole episode with no follow up

Have we  learnt any lesson ?

I wrote many articles and opinions regarding the current rain water flood situation and remedies as well as suggestions to control the situation.

I do not think any of the bureaucrats and law makers ever read and try to find a solution and root course.

It is like a cold and virus flu   you get every year and you take some drugs to cure and it comes back every year  .

In England they investigate these new vector  deceases every year and  derive a new injection to all the citizens “call it Flu Jab” and provide free of charge

Similarly when flood comes all of us provide food and shelter and soothing words and then forget the root course

Filling of Marshy  lands and paddy lands started during the boom after 1977 with reclamation and construction of new parliament and employing Dutch companies to carry our dredging and filling, is the beginning of the Colombo Floods

1000 acres left for retention  in Colombo is now reduced to 600 acres and obviously Colombo has to get flooded and there is no way out

We just have to live with it and now stop filling of marshy lands with strict rules and laws imposed to deter the culprits ( most of them are politically affiliated )

Water level of  Kelani River level rising and flooding the downstream due to heavy rain upstream ,is causing floods which is taking over 4 to 5 days to subside ,caused by the inability of rain water to fall into the sea thru the river outfall .

We have our shipyard near the Kelani outfall and I was watching the wave pattern at the outfall  from the breakwater and noticed that waves bypassing or pushed along the new  south break water of the harbour is causing  10-15 high waves and blocks the water out fall from the river and sand banks are formed ,preventing water outflow into the sea.

I noted that tons of muck and debris flowing along  Kelani river ( Bamboos ,trees banana trees etc)  falling into the sea were not taken away to mid sea but ended up in the shipyard  ( previously Modera Fishery Harbour)  and covered our shipyard harbour basin !

High waves caused by wind  guided along new south harbour breakwater was violently  diverted and  pass Kelani out fall ( blocking the water outflow of the Kelani River)  and hit our break water ,and almost washed away the slipway where we are building a big barge

I had to secure the barge firmly to prevent sinking as the base slipway was being washed away

If and when the Port City is completed ,situation along on North side of Harbour will worsen .

I am confident that such flooding will happen due to high waves and sand bank formation blocking   storm water outlets of Kotte and Colombo at Wellawatta ,Dehiwala ,Panadura and Kaluthara .

During every heavy SW monsoon we will be facing his problems forever not only in North Colombo but also south of the Colombo including Kotte area .

It is high time that state acquires all the lands within 50 meters  south bank  of Kelani river towards Kaduwela and build a dam with flood gates


We let the SW monsoon every year washes the “sins” we have committed and keep blessing the whole country.


As the PM mentioned in a speech recently that breaking coconuts by JO may have caused the floods .

Suggest to impose a new law to make breaking coconuts illegal !!!!!


Dr Sarath Obeysekera

මනුෂ්‍යත්වය ජාතිවාදයට යටවෙයි.. තව්හිද් ජමාත් බෝට්ටු සේවාවේ පිහිට මුස්ලිම් අයට පමණයි

May 21st, 2016

on: In: Colombo Today Local New

ජලගැලීමෙන් අපාදාවට ලක්ව කොටු වී සිටින කොළඹ නාගරික ප්‍රදේශවල ජනතාවට සහන සැලසීම සදහා විවිධ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන මගින් සහන සේවා ක්‍රියාත්මක කර තිබුණු අතර තව්හීද් ජමාත් නම් වූ ඉස්ලාමීය ආගමික සංවිධානයද බෝට්ටු සේවාවක් ක්‍රියාත්මක කර තිබිණි.

සහන සේවාවල නිරත වූ සියළු කණ්ඩායම් ජාති ආගම් සියළු බේදයන් පසෙකලා එකසේ අපාදාවල පත්වූවන් ගලවා ගැනීමට සහ සහනාධාර සැපයීමට කටයුතු කළත් ඉහත ඉස්ලාමීය සංවිධානය මුස්ලිම් ජාතිකයන් පමණක් තොරාබේරාගෙන සිය ආපදා බෝට්ටු සේවාව ක්‍රියාත්මක කිරීමට කටුයුතු කර තිබිණි.

මේ පිළිබදව සෙසු සහන කණ්ඩායම් සහ සහන සේවාවලට උරදී කටයුතු කළ මාධ්‍ය ආයනවල නියෝජිතයන්ද සදහන් කර තිබුණු අතර ඔවුන්ගේ ජාතිවාදි ක්‍රියාකාළාපය නිසා පොලීසිය සහ නාවික හමුදාව විසින් ක්‍රියාත්මක කළ ගලවාගැනීමේ මෙහෙයුම් කලමනාකරණයටද බාධා එල්ලවී තිබිණි.

මේ හේතුවෙන් ‘වැඩේ හරියට කරන්න බැරිනම් පැත්තකට වෙලා ඉන්න.. අපිම කරගන්නම්‘ යැයි නාවික හමුදා නිලධාරීන් විසින් තව්හීද් ජමාත් සංවිධනයේ කණ්ඩායමට පවසා ඇත.

මේ අතර ඊයේ පෙරවරුවේ වැල්ලම්පිටිය ප්‍රදේශයේ සහන සේවාවල යෙදී සිටි අදාල සංවිධානයේ ආපදා බෝට්ටු කණ්ඩායම ගංවතුරට කොටුව සහය ඉල්ලා සිටි සිංහල පවුල් කිහිපයක් පෙනි පෙනී ඔවුන් අතරමග දමා පැමිණ ඇති අතර පසුව පොලිසිය මැදිහත්වී එම පිරිස බේරාගැනීමට කටයුතු කර ඇත.

මෙවැනි සිදුවීම් පිළිබදව දිගින් දිගටම පැමිණිළි ලැබීම හේතුවෙන් වැල්ලම්පිටිය පොලීසියේ නිලධාරීන් විසින් මෙහෙයවූ සහන කණ්ඩායම තව්හිද් ජමාත් සංවිධානයේ බොට්ටු සිය භාරයට ගෙන ඇති අතර පසුව පොලිසියේ අධීක්ෂණය යටතේ සහන සේවාවල යෙදවීමට කටයුතු කර ඇත.


‘හොරා ඇඹුල් තියල් ගේන්න හදපු පාර නිසා මෙහෙම හරි බේරුනා’

May 21st, 2016

lanka C news

‘හොරා ඇඹුල් තියල් ගේන්න හදපු පාර නිසා මෙහෙම හරි බේරුනා’ – අණ්ඩුවේ ඉහලම නැතක සාකච්චා..මෙරටට බලපා ඇති ආපදා තත්තවය මේ තරමින් හෝ නතර වූයේ දක්‍ෂිණ හා කටුනායක අධිවේගී මාර්ග නිසා යයි ආණ්ඩුවේ ඉහලම බලධාරීන් කිහිප දෙනෙකු අතර සාකච්චා වී තිබේ.

මෙම මාර්ග දෙක නොතිබිනි නම් ජනතාව මෙන්ම සහන කණ්ඩායම්ද දැඩි අපහසුතාවට පත්වන බව පෙන්වා දී ඇති එක් ඇමතිවරයෙක් සිය ජංගම දුරකතනයෙන් ෆේස්බුක් හි පල වූ ‘හොරා ඇඹුල් තියල් ගේන්න හදපු පාර නිසා මෙහෙම හරි බේරුනා’ යයි සඳහන් වූ පින්තූරයක් පෙන්වමින් පවසා ඇත්තේ කවුරු කිවුවත් ඒක ඇත්ත බවයි.

සාකච්චාවට සහභාගී වූ කිසිවෙකුත් ඊට එරෙහිව මතයක් පල කර නැත.


313 Viewers

ගං වතුර පික්නික් ආ ඇමතිලාට ජනතාව හූ කියා පන්නති… තව පොඞ්ඩෙන් ගුටි.. [Video]

May 21st, 2016

lanka C news

ගං වතුරෙන් අවතැන් වූ ජනතාවගේ සූවදුක් බැලීම සඳහා වැල්ලම්පිටියට ගිය ආණ්ඩුවේ ඇමතිවරුන් කිහිප දෙනෙකුට එම ජනතාවගෙන් දැඩි විරෝධයක් එල්ල විය.

ජනතාවට බෝට්ටු නොදී පින්තූර ගැනීම සඳහා ඇමතිවරුන් සිය පවුල් පිටින් බෝට්ටු සවාරියේ යෙදීම ගැන ජනතාව දැඩි විරෝධය පල කලහ.

Disaster Relief Fund for Sri Lanka

May 20th, 2016

Ven. Walpola Piyananda

Dear Temple Members and Friends,

I am sure that you are all aware of the flooding and mudslide disaster taking place in Sri Lanka.  As of the time of this writing, 64 people have been reported dead, over 135 people are still missing, and thousands are homeless.  We have a long tradition at Dharma Vijaya for coming to the aid of disaster victims:  2004 tsunami, Myanmar typhoon, Nepal earthquake, and others.

We have established a fund here at our temple in Los Angeles for the people in the danger zone.  Please send your donations to Dharma Vijaya Buddhist Vihara as soon as possible.  Make checks payable to same, and send to 1847 Crenshaw Blvd., Los Angeles, CA  90019.  If you have any questions you can contact us by phone at 323-737-5084.  We will not be collecting any physical items – only money.

I am leaving for Sri Lanka on Friday, May 27th, and I will personally distribute whatever funds we have collected those who are most in need.

Anyone who wishes to contribute to this fund after I leave on the 27th, is invited to do so.  Please contact Ven. Dr. Seelaratana or any other staff, and we will make sure your donations reach the victims.

Thank you in advance for your generosity.  May you have the blessings of the Triple Gem.


Ven. Walpola Piyananda



Sri Lanka’s debt to Buddhism and the way forward in strengthening its Buddhist identity    

May 20th, 2016

By Senaka Weeraratna

Buddhism has shaped the lives of our people, the identity, and the direction of our society in a way unmatched by any other religion. Buddhism has been the national faith for over two millennia and the bedrock of the culture and civilization of the Sinhalese people. Sri Lanka is the oldest Buddhist nation in the world. If not for the continuance of the Dhamma, through the study and practice of it in this country, it is unlikely that there would even be a semblance of pure Sasana in Thailand, Myanmar, Laos, or Cambodia all of which countries have borrowed heavily from Sri Lanka.

It is in Sri Lanka that the Wheel of the Buddha’s law was truly set in motion with the arrival of Arahant Mahinda with the blessings of that great universal monarch, Emperor Asoka. If this event did not take place in Sri Lanka, the Pali Canon may not have got recorded and the noble doctrine of the Buddha, recited and accepted by the Arahats, at Rajagaha, Vesali and Pataliputta, i.e. three Great Councils of the Arya Sangha, would have disappeared into thin air long ago.

Arahant Mahinda not only introduced the Dhamma but he also taught it in such a manner that it soon became the overriding element in all the activities of our people in the past, enthused them to develop an altogether new culture and  Social Order relying heavily on the teachings of the Buddha. It also became the basis of the social outlook of the vast majority of our people even to this day. Such is the hold of the Dhamma so ingrained in almost every facet of this country that the Buddhist public very rightly feel that it is something they cannot do without as it is now representative of their life blood, more or less.

In the pre-colonial period the Sinhalese Monarch protected the Buddha Sasana and maintained its purity as one of his primary duties. He exercised his power and authority over the religion to prevent schisms and heretical interpretations of the Dhamma.   He invoked the “dasa raja dhamma” as a basis of governance. He developed an Animal Friendly Cultural Heritage. The protection and promotion of the Buddha Sasana was a primary obligation of the Sovereign. He was called the Sasanadikara (promoter of the faith).

It is indisputable that during 450 years of European colonial rule, Buddhism was displaced and degraded and Buddhists were subjected to all kinds of harsh treatment and discrimination while Christianity which was introduced by the Colonial West, became the religion of a small minority that received state patronage and was treated as the state religion in those parts of the country under colonial domination.

The British as a contracting party to the Kandyan Convention in 1815, (Article 5) granted Buddhism an inviolable status  – in acceptance of the unique status that Buddhism enjoyed under the Sinhalese Kings. This pledge was however honoured in the breach by the British colonial Govt. no sooner the ink was dry after signing the Convention. Governor Robert Browning himself admits that he signed the Convention allowing Buddhism to be regarded as inviolate as a ploy to induce the Kandyan Chiefs to sign the Treaty without which it would have not been possible to clinch the deal with the Kandyans.

Buddhism was not taught in Government schools, disregarded as idolatry under missionary influence, and Vesak was not given any special significance until 1885 when it was a declared a public holiday, in response to a sustained campaign of agitation by the Buddhist Public and the Sangha.

Section 29 – devise to prevent rectification of historical injustices caused to Buddhists in the colonial era

Having demoted Buddhism in schools, public life and employment, and in a manner totally inconsistent with the way Buddhism was treated by the Sinhalese Kings in the pre- Portuguese Era, and with a view to preventing Buddhism from regaining its lost status and due place in an independent Sri Lanka the British colonial Government inserted what became known as Section 29 into the Soulbury Constitution.

This Section 29 enshrined a principle that even the British did not necessarily uphold in practice either in Britain or in any of its colonies, despite public declarations of a commitment to the ideal of a secular state. For example, in England the British monarchy i.e. the Queen, is officially declared as the defender of the faith i.e. Christian faith, and in spite of Britain being a multi – religious society, the laws against Blasphemy operate only when the Christian religion is denigrated or ridiculed. Only days of Religious significance to Christians have been made public holidays in Britain. Compare the situation in Sri Lanka where all four religions Buddhism, Hinduism, Christianity and Islam have public holidays on days of religious significance. Sri Lanka issues commemorative postage stamps in respect of all four religions which are officially recognized. In contrast Britain has not recognized like the vast majority of European countries (except Russia and Austria), Buddhism as an official religion. Also, neither the Buddha nor Buddhism has been honoured by way of issue of a commemorative postage stamp in Britain. Members of religious and ethnic minorities of coloured backgrounds are never honoured in Britain as worthy subjects in commemorative postage stamps.  In these respects Sri Lanka is far ahead of both Britain and the rest of Europe. They have a lot to learn from Sri Lanka.

While a huge international campaign is being mounted to shame and demonise Sri Lanka on ground of alleged  lack of equality of status of religion in Sri Lanka’s Constitution on account of Article 9 which grants foremost place to Buddhism while affording protection to all other religions, what these campaigners do not say and what much of the world does not know is that Buddhism has never been granted a parity of status as a religion in the Constitution of any Christian or Muslim majority country. Leave alone parity of status Buddhism is fighting hard to gain official recognition as a religion in several Abrahamic countries despite the recognition granted by the United Nations to Buddhism as a global religion. In some of these Islamic and Christian countries Buddhism is even denied simple recognition as a religion because it rejects the notion of a creator God. According to these views, a belief becomes validated as a religion only when it subscribes to the belief in a God. In that sense Buddhism fails the test of a religion.

There are other reasons why the Church and the Vatican are opposed to Buddhism being accorded official recognition as a religion in Europe, namely to prevent the accrual of benefits from the State to non – Christian religions and organizations. In some Western countries it is not possible to register a Society as a Buddhist organization because Buddhism is not officially recognized as a religion. The alternative then is to have such a Buddhist Society registered as a Charitable Society where membership is open to people of all faiths.

While almost every Buddhist country in Asia has declared Christmas as a public holiday not a single Christian country has declared Vesak as a public holiday despite a significance presence of Buddhists in these countries. So much for reciprocity of obligations.

The Constitutional primacy of one religion is not something unique to Sri Lanka. Almost all Muslim majority countries have declared Islam as the State Religion in their Constitutions.  In most South American countries Catholicism has been declared the State Religion and treated accordingly. In Philippines where the majority are Roman Catholics, Catholicism enjoys State patronage and protection over and above all other religions. In Israel, Judaism is the State Religion. In both Burma and Thailand Buddhism enjoys state patronage because of the large presence of Buddhists in these countries.

In the making or reform of a National Constitution an obsession with the ideal of the principle of equality of status of religions, while disregarding the overwhelming and virtually matchless contribution of one religion to the creation and structuring of a country’s civilization i.e. Buddhism in the history of Sri Lanka,  can only lead to producing a document which will not have roots either in our history or our traditions, and like several other recent Constitutions it will be disowned by the majority of the people of Sri Lanka.

Inter – dependence and close nexus between the State and Buddha Sasana in Lanka’s History

Concepts that are bandied about by the West and their acolytes in Buddhist Asia such as Secularism, Pluralism, Multi-culturalism, Multi – religion and the like with a view to having Buddhism removed from the School, public life and influence on state policy, have their origin in Europe and are more appropriate to Societies and Cultures that spawned them to distance the State from the all powerful Church which was competing with the traditional Monarch to rule the State in Europe. There was no such threat to the King or the State in Asia particularly in Sri Lanka from the Order of the Buddhist Sangha. The Buddhist monks unlike the Christian Clergy in Europe never competed with the King to rule a country in Asia. In the pre – Portuguese era the question of separating the influence of Buddhism on the ethical and moral direction of the society and policy making and policy direction of the State was unthinkable. Buddhism since the time of arrival of Arahant Mahinda in 300 BC and until the entry of Portuguese in 1505, has been the main spring of our civilisation, culture, law and customs. The challenge for the Buddhists of the current generation is to consolidate this position and reclaim the Buddhist heritage as a living force in Sri Lanka. ‘Secularism’ is a concept totally alien to the character and foundations of Sri Lanka’s civilization which is essentially Buddhist.

The greatest challenge to Buddhism as the national religion of Sri Lanka arose with the arrival of the Portuguese in 1505. In fact all three western colonial powers namely the Portuguese, the Dutch and the British that governed Sri Lanka in varying degrees during the period 1505 – 1948, had as the cornerstone of their imperial policy the conversion of the Sinhala Buddhists and the Tamil Hindus into Christianity. This enterprise had the blessings of the highest strata of people of the imperial countries including the Crown, the State and the Church. The avowed political objective in converting the colonized was to transfer their allegiance from the local sovereign to the foreign sovereign, and alienate the converted from identification with their traditional religion, culture, language and sense of self-determination. This diabolical plan invariably required the use of manipulative methods of conversion e.g. force, fraud and allurement, and the repression of indigenous religions i.e. Buddhism and Hinduism, by both overt and covert means. It is pertinent to note that even the local sovereign was not spared from pressure by missionaries to change religion. The assassination of King Buwaneka Bahu the VII by a Portuguese Soldier in Kelaniya in 1552 A.D. is now seen increasingly by astute observers as a punishment meted out by the Portuguese because of King Buvaneka Bahu’s steadfast refusal to abandon the religion of his convictions i.e. Buddhism.  

Unfortunately, this long term objective of displacing Buddhism from public life in Sri Lanka and even Hinduism as a mainstream religion in India continues unabated though the methods employed today by the rival camps are more subtle and deep seated than during the colonial era.

If Secularism was an essential part of State policy right from the dawn of state governance in history (Maha Sammatha), Buddhism may have never got off the ground despite the indisputable truths in the Buddha’s teachings. The State patronage Buddhism received from such Kings as Bimbisara and Ajasattu (Bimbisara’s son) of the Kingdom of Magadha, and King Pasenadi of Kosala, during the Buddha’s time played a critical role in alerting the public to the Buddha’s teachings. Within 200 years of the passing away of the Buddha, Buddhism got the biggest promotion when Emperor Asoka embraced Buddhism and sponsored Buddhist missionaries to travel to the four corners of the then known world. Asoka sent his beloved son Mahinda and daughter Sangamitta to Sri Lanka, to be openly welcomed by the reigning King Devanampiyatissa. The rest is history.

There were significant Buddhist Councils in India following the death of the Buddha. All of these great Buddhist Councils had the patronage of the reigning Kings and the respective Government of their States. In the Buddhist Social Order the King was also known as the Sasanadikara – Protector and  promoter of the Buddha Sasana.   Here is an outline of the support given by the Kings of India and Sri Lanka to the great Buddhist Councils of the past:

The First Council

King Ajātasattu sponsored the First Council. It was convened in 544 B.C. in the Sattapannī Cave situated outside Rājagaha three months after the Buddha had passed away. A detailed account of this historic meeting can be found in the Cūllavagga of the Vinaya Piṭaka.  

The Second Council   

King Kāḷāsoka was the Second Council’s patron and the meeting took place at Vesāli. The Second Council was called one hundred years after the Buddha’s Parinibbāṇa in order to settle a serious dispute over `ten points’. This is a reference to some monks breaking of ten minor rules. Their infringements became an issue of discussion and caused a major dispute as a breach of these rules was thought to depart from the Buddha’s original teachings. This historic council is also named as the Yasatthera Sangīti because of the critical role played in it by the Elder Yasa and his unreserved keenness for safeguarding the Vinaya. The Vajjian monks however refused to accept the Council’s decision and in defiance called a council of their own which was called the Mahāsaṅgiti.

The Third Council 

The Third Council was convened under the patronage of Emperor Asoka at Asokārāma in Paṭaliputta in 326 B.C. It was presided over by the Elder Moggaliputta Tissa and one thousand monks participated in this Council. It was held primarily to cleanse the order of the Saṅgha of corruption and discard delinquent monks who held heretical views.

This Council also achieved a number of other important objectives.  The Elder Moggaliputta Tissa, with a view to refuting heretical views and ensuring the Dhamma was kept pure, began compiling a book during the council. It was called the Kathāvatthu. This book comprises twenty-three chapters, and contains a series of discussions (kathā) and rejection of the heretical views held by various groups on matters philosophical. This Kathāvatthu is the fifth of the seven books of the Abhidhamma Piṭaka. The Third Council was also instrumental in giving a royal seal of approval to the doctrine of the Buddha, by declaring it the ‘Vibhajjavāda’, the Doctrine of Analysis. Its content is identical with the Theravāda doctrine. One of the most significant outcomes of this Third Council and one which had far reaching effects for all time, was the Emperor Asoka’s visionary decision to send forth monks, well versed in the Buddha’s Dhamma and Vinaya and able to recite all of it by heart, and preach it in nine different countries. These Dhammadūta monks included the Venerable Majjhantika Thera who went to Kashmir and Gandhāra. The Venerable Mahādeva who was sent to Mahinsakamaṇḍaḷa (modern Mysore) and the Venerable Rakkhita Thera who was sent to Vanavāsī (northern Kanara in the south of India.) The Ven. Yonaka Dhammarakkhita Thera was assigned to proceed to Upper Aparantaka (northern Gujarat, Kathiawar, Kutch and Sindh].

The Ven. Mahārakkhita Thera was sent to Yonaka-loka (the land of the lonians, Bactrians and the Greeks.) The Ven. Majjhima Thera went to Himavanta (the region adjoining the Himalayas.) The Venerable Soṇa and the Ven. Uttara were sent to Suvaṇṇabhūmi [now Myanmar]. The Venerables Mahinda Thera, Ittiya Thera, Uttiya Thera, Sambala Thera and Bhaddasāla Thera were sent to Tambapaṇṇi (now called Sri Lanka). The Dhamma missions of some of these monks succeeded beyond measure and changed the course of history in Asia. It bore great fruits in the course of time and contributed in a large way in ennobling the peoples of these lands with the sublime doctrine of the Dhamma and moulding their civilizations and cultures. As a result of the spread of the Dhamma based on the words of the Buddha, in due course of time India’s stature grew as a country of philosophical wisdom that no other country could match. Correspondingly it became known and respected throughout the length and breadth of Asia and beyond, as Visvaguru, the teacher of the world.

The Fourth Council

The Fourth Council was held in Sri Lanka in 29 B.C. under the patronage of King Vaṭṭagāmaṇi. The main purpose of this Council was to have the entire body of the Buddha’s teaching which was until then passed down from generation to generation by oral transmission written down so that the genuine Dhamma might be preserved for a longer period in its pristine purity. Ven. Mahārakhita and five hundred monks recited the words of the Buddha and then wrote them down on palm leaves. This remarkable project was executed in a cave called, the Āloka lena, located in the cleft of an ancient landslip near Matale.  The success of the Fourth Council is one of Sri Lanka’s greatest achievements in history.  It ensured the preservation in writing of the authentic Dhamma and enabled Sri Lanka many centuries later to share it with the rest of the world, particularly with Scholars and Colonial Administrators from the West in the 19th and 20th Century.

The Fifth Council

The Fifth Council took place in Māndalay, Burma now known as Myanmar in 1871 A.D. in the reign of King Mindon. The chief purpose of this Council was to recite all the teachings of the Buddha and examine them in minute detail to ascertain if any of them had been altered, distorted or dropped.

The Sixth Council

The Sixth Council was convened at Kaba Aye in Yangon, formerly Rangoon in 1954. It was sponsored by the Burmese Government led by the Prime Minister, U Nu. Under U Nu’s leadership and watch a huge cave called the Mahā Pāsāna Gūhā, was built from the ground up, to serve as the gathering place much like the Sattapānni Cave outside Rājagaha in India –the site of the first Dhamma Council. The Sixth Council met on the 17th of May, 1954. Its chief objective as in previous Councils, was to recite, affirm and preserve the genuine wording of the Vinaya, Suttas and Abhidhamma–the pariyatti–as related by the Buddha and his principal disciples.

However the unique feature in this Council in so far as the monks who took part in it came from eight countries. These two thousand five hundred learned Theravāda monks were drawn from Myanmar, Cambodia, India, Laos, Nepal, Sri Lanka, Thailand and Vietnam. Mahayana monks and representatives from all Buddhist countries also attended it. There were two German monks present at this Council meeting, namely Ven. Nyanatiloka Maha Thera and his disciple Ven. Nyanaponika Thera.

The traditional recitation of the Dhamma Scriptures took two years during which period the Tipiṭaka and its related literature in all the scripts were carefully examined.  Their work came to an end in May, 1956. This Council’s work was undoubtedly an unique achievement of representatives from the entire Buddhist world. The version of the Tipiṭaka which it finally produced has been recognized as being true to the pristine teachings of the Buddha (Shakyamuni) and the most authoritative and authentic rendering of them to date.

The Mandate of the State

Buddhism has been the most powerful single factor in the development of Sri Lanka’s civilization. For more than 2, 300 years, Sri Lanka developed and projected a country image that was predominantly Buddhist. Though this pre-disposition was held back during the period of 450 years of western colonial rule, no sooner an opportunity arose after the grant of independence in 1948, the majority of the people again turned to Buddhism as expressive of their national identity and gave a mandate to a newly elected Government to restore Buddhism to its rightful place and make it an unifying and integrative force in the nation.

Today, the State has a mandate to perform its historic public duty, as enshrined in the National Constitution, to extend patronage, protection and foster Buddhism both within and outside the country.

The Presidential Buddha Sasana Commission Report (2002) observed ‘ that the constitutional obligation accorded by the Constitution of Sri Lanka to give to Buddhism the foremost place and accordingly to protect and foster the Buddha Sasana devolves on the Government of Sri Lanka, all state institutions, other organisations, and all its citizens”.

The Report further declared:

“Sri Lanka is the centre of Theravada Buddhism. It is the duty and responsibility of everyone to preserve it for the future generations. The Government, the bhikkus, the Buddhist societies and organizations, and the Buddhist people should work for this because preserving Buddhism in Sri Lanka leads to the development of worldwide Buddhism. Further, the Commission believes that its recommendations do not disturb the constitutional rights of the followers of other religions, while it improves the harmony rather than animosity among people who follow various religions”

Sri Lanka – Civilizational State

It may well be said that Sri Lanka is more than a mere nation state as defined and understood in International law. It is also a civilizational state given the heavy underpinning of Buddhism and Buddhist culture in almost every aspect of life in this country, lasting for more than 2000 years.

The Presidential Buddha Sasana Commission Report (2002) dealing with the responsibilities of the Government of Sri Lanka, further said:

“   It is seen that the religion of the majority of the people in a country becomes the state religion. Bhutan, Nepal, United Kingdom, certain European countries, and Arabic countries are examples of this. In the Sri Lankan society, this condition prevailed until 1815. In Malaysia, even though its Islamic population is 52%, the state religion has become Islam. From the Devanam Piya Tissa era to 1815, the state religion had been Buddhism”.  

Religious Tolerance in Sri Lanka

Buddhist societies are also tolerant of other religions much more than societies belonging to the Abrahamic fold. Despite the heavy pre-dominance of Buddhism in Sri Lanka, other religions also flourish in the country and are officially recognized. They are also protected under the Constitution. Populated townships in the country would show places of worship and presence of adherents belonging to all four religions.

In Sri Lanka, the number of Public Holidays in a calendar year granted to the various religions is further illustrative of this accommodative and tolerant attitude of the State.  For example:

  1. a) Christianity – Good Friday, Christmas (and 52 Sundays)
  2. b) Hinduism – Tamil Thai Pongal day, Maha Shivarathri and Deepavali Festival Day
  3. c) Islam – Milad – un Nabi ( Birthday of the Prophet), Id –UI –Fitr ( Ramazan Festival Day) and Id – UI- Alha ( Hadji Festival Day)


In Sri Lanka, as narrated in the Mahawamsa (ancient Chronicle) and supported by epigraphy (stone inscriptions), among others, a significant number of pre-colonial Buddhist Kings donated large tracts of lands to the Buddhist Temples for the sustenance of the Maha Sangha. For example, King Devanampiyatissa, upon embracing Buddhism, made a gift of the Maha Megha Vana (Maha Mevuna Uyana) in Anuradhapura to the Maha Sangha. It is a sacred area for the Buddhists and belongs to the Buddha Sasana which was established by Arahat Maha Mahinda Thera.

These sacred areas of the Buddhists which belong to the Buddha Sasana can be established by evidence, not necessarily legislation. As much as people of non – Buddhist religions expect their sacred areas in the holy lands to be respected ( some areas in the Middle East are out of bounds for non – Muslims) and not used for building places of worship of other religions, Buddhists of Sri Lanka too expect similar respect and courtesy from non – Buddhists. It would be grossly unfair to make indefensible claims and attempt to multi – culturalise the historic sacred sites that are exclusively meant for Buddhist veneration.    

What is the “Buddha Sasana?”

The Report of the Presidential Buddha Sasana Commission (2002) defines it “as the Buddha, the nine super-mundane (navalokuttara) Dhamma, the Sangha, the Buddhist temples (viharas) with their ancillary structures, forest hermitages (aranya senasana) and meditation centres, Bo trees, stupas, image houses, relic chambers, dhamma books and libraries, designated buildings for performance of vinaya acts by the sangha (uposathagara), fields, gardens and properties belonging to the Buddhist temples, Buddhist education, devalas, nuns and nunneries, the laity who had taken refuge in the Triple Gem, Buddhist literature, culture and civilisation, Buddhist festivals and processions (peraharas), Buddhist customs and traditions, Buddhist principles and values and all that are required for its perpetuity “. 

This Report also deals extensively with the question of Lands belonging to Buddhist Religious Places (Siddhasthana) and Temples (Viharas) in Sri Lanka in Chapter 5.

The Constitution of the Democratic Socialist Republic of Sri Lanka categorically says that It shall be the responsibility of the State to protect and foster the Buddha Sasana in terms of Chapter II of the Constitution. The Government, all institutions and the citizens are bound by the Constitution of this country.

Official Recognition of Buddhism in Europe

It is estimated that there are now altogether between 1 and 4 million Buddhists in Europe, the majority being in Germany, Italy, France and the United Kingdom.

Despite the highly publicized commitment to ‘religious pluralism’ and ‘multi – culturalism’ of European nations, the official recognition of Buddhism is confined only to two states.

Russia and Austria are the only two European states today that recognize Buddhism as an “official”, though not necessarily “state religion” in their respective countries.

Even UK denies Official Recognition to Buddhism. It does not allow the construction of new Buddhist Temples. But allows Buddhists to occupy existing Buildings and use them for their religious functions. This is also true of several other West European countries.

However, despite restrictive laws, there is public acceptance and accommodation of Buddhism in several European countries including UK, France and Germany. 

State Recognition of Religion – What does it mean?

Official State Recognition in the West would enable Buddhists to secure a place and standing in each country and also avoid being subject to derogatory treatment as members of ‘sects’ and ‘cults’, among other things. It would also allow them certain rights such as access to the media, financial support, legal standing, and recognition equal to those of Christian churches, and right to teach in a school. It would allow them the legal right to form voluntary societies as Buddhist Societies with membership restricted only to Buddhists.

The absence of State recognition to Buddhism in almost all European countries bar Russia and Austria functions as an impediment to the proper practice and development of Buddhism in Europe. 

There are no public holidays for Buddhism or any other non – Christian religion in the Public Holiday calendar of European nations i.e. with a Christian heritage.


1) Buddhism lacks influence and clout in the international arena to the extent that Christianity and Islam enjoy.

2) Buddhists do not have the equivalent of a World Council of Churches to raise issues concerning Buddhists in International fora to create World Public Opinion.

3) Predominant Buddhist Countries e.g. Sri Lanka, Myanmar, Thailand, Cambodia, Laos, Vietnam etc.  which were comfortable with their traditional Buddhist identity in the past are now being approached by powerful western countries and NGO lobbies to drop their ‘Buddhist’ identity and embrace a ‘secular’ and ‘multi-cultural’ image.

4) It is unthinkable for any majority Muslim nation to drop its ‘Islamic’ identity and embrace a ‘Secular’ Image.  Malaysia is the closest to a Multi-Cultural country with a predominantly Muslim population, but it has not dropped its Islamic tag.  Nevertheless, Vesak is a national holiday and there is official acceptance of Buddhism being the second largest Religion in Malaysia.  India, Bangladesh and Indonesia have all declared a Public Holiday for Vesak (also called the Buddha’s Birthday).

5) Multi-culturalism is no longer treated as a panacea for ensuring harmony and cordial relations between ethnic communities in an increasing number of countries. The leaders of UK, France, Netherlands and Germany among other western nations have spoken out against multi-culturalism. It is no longer promoted as an instrument of State Policy. It is in Sri Lanka’s interest to learn appropriate lessons from the rejection of Multi-culturalism by leading Western European countries and devise policies that promote social, ethnic and religious harmony without diluting Sri Lanka’s overriding Buddhist identity.

Senaka Weeraratna

Senaka Weeraratna is an Attorney at Law. Holds a Bachelor of Laws degree (University of Sri Lanka), and Master of Laws (Monash University, Australia). Holds a Diploma (Buddhist Studies) and Master of Arts (Buddhist Studies) obtained from the Post – Graduate Institute of Pali and Buddhist Studies, University of Kelaniya.

Copyright © 2017 LankaWeb.com. All Rights Reserved. Powered by Wordpress