Misguided Greens in Australia jump off the rails
Posted on February 16th, 2014

H. L. D. Mahindapala

Last week Sen. Christine Milne, the Leader  of the Greens Party in Australia, attacked in Parliament the human rights record of Sri Lanka echoing the usual anti-Sri Lankan rhetoric of the Tamil diaspora and  the I/NGOs. The Greens have been the virtual spokespersons for Tamil separatist lobby  in Australia. Some Tamil expats have been  promoted as candidates in  elections though none won. Tamils are also known to be funders of the Greens.

In reply to her speech H. L. D. Mahindapala has sent the following reply. It has been circulated among  Australian Parliamentarians.

The following is the full text of Mahindapala’s reply:

Sen. Christine Milne
Leader of the Greens Party

Dear Senator,

     The  Greening of human rights

I wish to thank you for raising the Sri Lankan human rights issues as described by you in the Senate. (Wednesday 12th February, 2014). As a Senator with hands-on experience in the UN your intervention in the Senate is most welcome. It is also heartening to note that the Greens continue to engage in raising human rights issues in various fora.

You would agree, particularly with your first-hand experience at the UN, that the goal of human rights is to serve all of humanity without being selective. Human rights cannot be hijacked to serve either one segment of a population at the expense of the other, or to serve partisan politics of do-gooders with an agenda of their own. Consequently, any evaluation of the human rights conditions in Sri Lanka must be judged fairly and justly covering all aspects of the longest running war in Asia  — 33 years in all, give or take a few days, starting from May 14, 1976 when the Tamil leadership declared war in the Vadukoddai Resolution of the same date. This war ended on May 18, 2009 with the defeat of the Tamil separatists on the bank of Nandikadal Lagoon, Jaffna.

You would also agree that the universality of human rights is a sacred tenet which cannot be violated by Big Powers, political parties, Churches, or even by the Greens who are  leading devotees of human rights. Accordingly, I regret to note that the main focus in your speech has not adhered to the sacred  principle of serving  human rights.  It may be an oversight. I hope so. Your speech is limited  to the last phase of the 33-year-old Vadukoddai War. You back the UK-US-Indian resolution against Sri Lanka – a resolution which focuses only on the last five months of 33-year-old war. You will agree that neither commonsense reasoning nor sophisticated logic can justify the limiting of human rights issues to the last five months of a 33-year-old war.

Two examples from history will expose the fallacy of this position embedded in the UNHRC resolution moved by US and UK:

  1. Were the Nazis tried at Nuremberg on their conduct in the last five months of World War II?
  2. And were there any trials to judge the Allies on the conduct  of closing stages of World War II which included the genocidal attacks on Hiroshima and Nagasaki, and the fire-bombing of Dresden by Winston Churchill to bring ” the boys back home”?

On the basis of known international precedents set by the leading democracies you will note that it is rather incongruous and unacceptable to focus only on the last five months as you have done in your speech, following the conditions laid down in the US-UK resolution. Since there is no rationale for  limiting your judgment to five months of a 33-year-old war I don’t have to emphasize that your speech lacks balance and objectivity. If I am to push your argument to its logical end, I can only conclude that the preceding  32 years and seven months were fought not with live bullets but with roses without thorns.

Besides, your speech has omitted a key player in the 33-year-old war. You have accused, repeating the contents in the US-UK resolution, only Sri Lanka and the LTTE as having violated humanitarian law. Anyone who knows the basics of the Sri Lanka crisis will agree that it is irrational to accuse only two military forces in a war in which there were three military forces. India, you may recall now, was the only foreign military force that intervened directly in the Sri Lankan crisis. India’s biggest  export to Sri Lanka was Tamil tiger terrorism, as you may recall now. India trained, financed, armed and exported the Tamil militants to destabilize a friendly neighbor, violating international law. This was the primary cause that prolonged the war and caused the gross human rights violations.

It didn’t take long for India to realize that its short-sighted policies of pursuing subversive interventions in neighbouring or small nations had boomeranged on them. To cut a long story short, India agreed to send its military force to defang and tame the Tigers it exported to  Sri Lanka. The Indian Peace Keeping Force (IPKF) landed in 1987 and retreated in 2000 as a defeated army, neither farewelled by Sri Lankans nor received triumphantly in India. Why? India’s brutal role shocked both the Tamils in Sri Lanka and the Indians who were expecting IPKF to return covered in glory. The Tamils who expected the Indians to be their savior also were aghast when they realized that the Indian had turned into ruthless oppressors. One of the most obscene horrors was when  the IPKF walked into a hospital and slaughtered the patients and doctors for no reason at all, except to teach the Indian-trained Tamil Tigers a lesson for attacking the IPKF soldiers.

The former Indian Defence Minister George Fernandez condemned the Indian intervention in Sri Lanka as “India’s Vietnam”. After seeing the massacre in the hospital Fernandez branded it as “India’s My Lai”. I am attaching below  an  abridged account of Indian atrocities published in Tamil Weekly for your information.

In a recent interview Col. R. Hariharan, the head of the Intelligence Unit of IPKF in Jaffna, Sri Lanka, between 1987 – 1990,  confessed that India has been unwilling to either investigate or punish the offenders. Here’s the quote verbatim: He said: “There are a few issues involved in analysing the allegations of atrocities by Indian troops after 25 years. In COIN (Counter Insurgent Operations) operations there are always innocent civilians killed, usually described as collateral damage in the fire-fight between two sides. This happened in Sri Lanka also. But there were specific instances where serious allegations were levelled. I remember two of them: massacre of patients and doctors by troops in Jaffna teaching hospital and retributive killings in an ambush in Valvettithurai. I think both the Army leadership and Government (of India) failed to institute transparent investigations to get at the truth and disprove them or punish the culprits. But in 1987-88 human rights was not a big issue worldwide as it is now. India was no exception to this. Bigger killings were taking place in Afghanistan where the US was fighting a proxy war against Soviets. India itself did not pay much attention to human rights accusations against it. But all this is hindsight wisdom.” (International Law Journal of London,  Interviewer Parasaran Rangarajan, Editor — – Feb. 6, 2014).

The date of the interview is  important – February 6, 2014. This means that even after 25 years there are living witnesses to the war crimes and crimes against humanity committed by the IPKF.

Please also note this comment of Col. Hariharan: “I think both the Army leadership and Government (of India) failed to institute transparent investigations to get at the truth and disprove them or punish the culprits.”

Why? It is partly because the human rights activists are obsessed only with the alleged violations of human rights by Sri Lankan forces and not those committed by India. I am sure as a committed human rights activist you will not allow India to sweep its human  rights violations under the carpet any longer. As a believer in the universality of human rights I believe that you will stand up for the victims of human rights violations whether it is by Sri Lankan or Indian forces. After all both India and Sri Lanka fought the Tamil Tiger terrorists on Sri Lankan soil. So why should only Sri Lanka be held responsible and not India?

Since you have raised the issue of human rights violations of Sri Lanka and the LTTE I believe that you will take it to the next moral level and insist on US and UK including the violations of human rights by the IPKF in their resolution due to be presented at UNHRC in March.

The attached report from the Tamil Weekly gives you the gist of the crimes committed by India against the people of Sri Lanka.

Please do not hesitate to contact me if you need further information on the role of India in Sri Lanka.

Awaiting an early reply

Your sincerely

H. L. D. Mahindapala

Editor, The Observer (1990 -1994)

President, Sri Lanka Working Journalists’ Association ( 1991 – 1993)

Secretary-General, South Asia Media Association ( 1993 -1994)

Address: 53, Galahad Crescent, Glen Waverley, Vic, 3150

e-mail: mahinda8@bigpond.com

Phone: 03-98876176

Here is the abridged version  of the human rights  violations committed by the IPKF: India as Mediator

by Old Jaffna Man

The Indian Army came with the designation Indian Peace Keeping Force (IPKF) but when they left it was felt that they were a Indian People Killing Force. There were no people to send them off in Trincomalee and no one to receive them when they landed in Madras.

Civilians Massacred by IPKF

Jaffna Hospital:- Perhaps the worst atrocity committed by the IPKF was the massacre of 68 innocent civilians inside the Jaffna Teaching Hospital in Oct. 1987.

The names of the people massacred are:- Dr. A. Sivapathasuntheram, Dr. M. K. Ganesharatnam, Dr. Parimelalahar, Mrs. Vadivelu, Matron, Mrs. Leelawathie, Nurse, Mrs. Sivapakiam, Nurse, Mrs. Ramanathan, Nurse, Mr. Shanmugalingam, Ambulance Driver, Mr. Kanagalingam, Telephone Operator, Mr. Krishnarajah, Works Supervisor, Mr. Selvarajah, Works Supervisor, Eleven (11) Minor employees and forty six (46) patients. One of the doctors killed was a Consultant Paediatrician and he was coming down the stairs wearing his cloak and with his stethoscope. When he saw the Indian soldier, he shouted “Doctor, but Was shot down.

Duraiswamy brothers :- On the way to the hospital, the soldiers passed the ancestral home of late Sir Waithilingarn Duraisamy, Speaker in the State Council. Two of his sons, retired and past 70 years, were residing in their ancestral home next to the Jaffna Clock Tower. One was R. Duraiswamy (SLAS) Retd. Secretary. Ministry of Local Government and M. Duraiwswamy Retd. Staff Officer Bank of Ceylon. Both were shot and killed.

Sivasubramaniam Family:- Mr. S. Sivasubramaniam, retired Director of Irrigation (now designated Director General), his wife, Mrs. Sivasubramaniam, retired teacher and their only son, a brilliant boy who had studied at St. John’s College, scored 4A’s in the GCE (AL) and was in the second year of Medical College.

Mr. Sivasubramaniam was a personal friend, a quiet soft spoken gentleman, brilliant in his professional field. His entire family was erased from the face of the earth.

Chief Justice Sharvananda’s sister and her family :– Chief Justice S. Sharvananda’s sister, her husband, son and two domestic helpers were shot dead.
Justice Sharvananda, far from attending his sister’s funeral, did not even know for over one week that his sister and family had perished. There was blanket censorship over what was being done to the Tamils in Jaffna.

Other Civilians Killed in Jaffna:- Prof. P. Chandrasekeram, University of Jaffna, Dr. R. W. Crossette Thambiah (must have been 80 at the time), Dr. Selvaratnam Former DMO Maskeliya, Dr. S. Pararajasingham JMO, L. F. M. Samuel Rtd. Teacher (St. Thomas College, Mt. Lavinia & Royal College, Colombo – older Thomians and Royalists might remember him), K. J. Sambanthar Retd. DLO & Asst. Land Commissioner, Jaffna, Mrs. S. Sivanandaraja (mother), Mohanraj (son) Technical Officer, Irrigation Dept., Mrs. Krishnam, Mrs. M. Sebastiampillai, Mrs. N. R. Thuriappa, Mrs. V. Ruthiralingam, C. S. Aaron.

Urumpirai:- A. Subramanium Attorney at Law, Mr. & Mrs. Pancharatnam, Rtd. Teachers, K. Navaratnam Rtd. Divisional Supdt. of Post Offices, S. Nadarajah,
Formerly SLBC, Tamil Service, P. Arooran , M. Nadaraja, S. Rasanayagam Rtd. Credit Controller CCC Ltd.

Anaikoddai:- Mrs. M. Weerasegaram Pillai, (Mother), Pillai Yasotha Weerasegararn (Daughter), Mrs. S. Thanapalasingham (Mother) Miss N. Thanapalasingham. (Daughter) S. Kulasegerampillai, Retd. Station Master, Mrs. M. Arumugam Mrs. R. Gnanamuttu, A. Candappu Rtd. State Officer, S. Selvaranee.

Pirampadi, Kokuvil etc.:- A large number of civilians were killed in Pirampadi and Kokuvil and buried in mass graves. The whole matter requires a book to do full justice. Among those who managed to escape was late Justice K. Palakidner, who was then High Court judge Jaffna, his wife and two daughters.

More than our relatives, we mourn the death of the elder son of the chief priest of our temple, Subramaniya Kurukkal. He performed the ancient Hindu marriage ceremony for me and my wife in 1962. Young Kannan Iyer, 28 years old, very fair, very handsome, well versed in Sanskrit and Hindu neethi and also a fully qualified Accountant, managing his own Accounting firm in Jaffna told his father to stay at home and that he would go by bicycle by a circuitous route to the temple to light the lamps.

Instead of going to the temple, he went to heaven. He was shot just outside their gate and as it was raining heavily and the curfew was in force, nobody discovered what had happened till the following day. Twenty six persons lost their lives in my village alone, during the Indian army’s campaign to gain control of Jaffna Peninsula in October-November 1987.” (Tamil Weekly,  November 13 – 19, 2005)

Rape by Indian Soldiers

The IPKF Operation in Jaffna did not stop with massacres of civilians. A large number of women were raped. The following quotation is taken from Prof. Daya Somasundaram’s book Scarred Minds – The Psychological Impact of War on Sri Lankan Tamils. Prof. Daya Somasundararn is the Professor of Psychiatry in the University of Jaffna.

” Although the total number of rapes during the Indian army operations are not known, it seemed to reach epidemic proportions. It has been verified that quite a large number, ranging from young girls who had just attained puberty to old women well past the menopause stage, were brutally raped.

Rape became common in the context of total war as it obtained in the months of October to December (1987), when all the customary discipline and restraint
operative in the army disappeared.
The public was seen as being too sympathetic to the Tigers, harbouring and helping them against the Indian army. Thus terror became an instrument of control, a punishment for the lack of support and a lesson to the public.

But rape was much more gruesome as it was aimed specifically at women. It was carried out with considerable brutality and impersonality, where the victims were publicly defeminised and destroyed.

The screams and pleading of a young, attractive girl, whom three soldiers were trying to rape at gun point, still echoes in my ears. She fell at their feet and begged, ‘Please, brother, shoot me, but don’t do this…’ Fortunately for her, her pleading got through to an officer who took pity and let her go, after slapping her. A young rape victim in Tinnavelly immediately attempted to commit suicide by jumping into a well.

Inside our village temple, where people had gathered as refugees, young village girls were molested by the Indian soldiers. Dr. W. Paramanathan, great
grandson of Proctor V. Casipillai who had rebuilt the temple in 1900, after its destruction during the Portugese occupation, was an eye witness. “My blood boiled; but I was helpless” he told me. In fact, being a young man, he was taken out twice to be shot as a Tiger and only the strong pleadings of his aunt Miss K. Charavanamuttu, retired Principal of Vadamarachchy Hindu Ladies College saved his life. Dr. Paramanathan has migrated to the United States and is living there.

Plunder by IPKF

The 21 day curfew proved to be a golden opportunity- to the Indian soldiers. They broke into every house, broke open every almyrah and stole the valuables inside. As everyone knows, all Jaffna Tamil Hindu women wear a lot of gold jewellery. When they had to flee at half an hour’s notice, they could not remove all their valuables. When the families returned, they found their gold jewellery, imported watches and Parker pens missing. In 1987, India was still a closed economy and these imported items were not available in India. Not merely the soldiers, even the officers helped themselves. This is what the Island of 22 Feb. 1988 reported.

“IPKF Major Returning to India Apprehended – Alleged Contraband Jewellery:

A Major of the IPKF who is said to have returned to India from Jaffna on a month’s holiday is alleged to have been apprehended at Chandigarh airport with having carried jewellery believed to be contraband.

A news report appearing in the “Rani Weekly” of January 31, 1988 published in Tamil Nadu state that this Major serving in Jaffna had flown to Madras by plane and then to Chandigarh in Punjab on a month’s holiday. The Police there had searched him like any other passenger and found in his possession 100 sovereigns of jewellery consisting of bangles, broken chains, necklaces etc”.

The story states “The Police suspect that he might have snatched them from Sri Lankan Tamils. But he says they were bought by him. The magazine asks, “if they were bought by him, could the jewellery be broken in pieces?”

India’s My Lai – the Valvettiturai Massacre

On 2 August 1989, the so called Indian Peace Keeping Force deliberately killed over 50 Tamil civilians in Valvettiturai in the Jaffna Peninsula in a massacre that was later described as India’s Mylai.

David Housego reported in the London Financial Times on 17 August 1989:
“On… Tuesday I was the first western reporter to visit Valvettiturai, a small coastal town near Jaffna, where Indian troops carried out reprisals on August 2 after the Tamil Tigers, the -Tamil guerrilla movement, ambushed one of their patrols close to the main square, killing six Indian soldiers and wounding several, others.

After 4 1/2 hours of walking around the town and questioning many people, it becomes clear that angered soldiers deliberately shot dead unarmed civilians, burnt a large number of houses, and brutally beat many of the boys and men they caught.

The local Citizens Committee has identified 52 bodies and says that over 120 houses were burnt – making it by far the worst atrocity alleged against Indian troops in the two years they have been in Sri Lanka.

Most of the killings took place in the hours after the ambush, but the burning and ransacking continued , for another two days while Valvettiturai was under curfew and surrounded by Indian troops.

What is also certain is that the official Indian explanation for the deaths – that civilians were caught in crossfire in the wake of the ambush – has no credibility. Mr. S. Selvendra, the president of the Citizens Committee and a chartered accountant, is calling for a public inquiry.

Almost a fortnight after the event, a smell of charred remains hangs over Velvettiturai. Of the 15,000 people perhaps half have left in fear or despair. Many who remain are distraught over the loss of relatives or belongings, and uncertain how to begin again or where. What seems to have happened an August 2 is that two patrols of Indian Peace keeping Force (IPKF) troops about 30 men in all approached the centre of the town on foot in parallel columns at about 11.15 in the morning. This was market time, when the streets were most crowded. They were ambushed by firing from the roof and the street. Six soldiers were killed and 13 injured, including an officer…

What follows are abbreviated eyewitness’ accounts of four particular incidents that occurred after the ambush.

Mr. N. Senthivadivel, 50, was in his photographer’s shop overlooking the square when the firing began. He threw himself to the ground. Later he was taken out and made to sit cross legged with about 25 people on the square. From there he saw soldiers set fire to some of the shops and throw kerosene to add to the flames.

At about 2 p.m. a soldier came along and said in broken English that he was going to shoot them. Two jeeps arrived and firing began. The soldier then turned round to those seated and fired on them. Two people, Mrs. K. Sivapackiyam, a washerwoman, and Mr. K. Thangarajah were killed and 10 more injured.

S. Rajeswary, 52, is the wife of the head of the divisional land survey office. After the firing about 50 people sought shelter in her house well over 200 yards from the square – because it has a concrete roof and thus offers protection against shelling.

About 1.30 p.m., four soldiers broke into the house. She came out of the kitchen into the hall with her husband; they were holding their hands up. She pleaded with her husband not to step forward but he advanced to speak to the soldiers. They shot him.
They then called for the other men and shot four of them.

After that they sprayed bullets killing four more people and injuring nine. Apart from her husband, Mrs. Rajeswary also lost her eldest son, 28, who was trapped in his shop which had been set on fire.

Mr. A R. Sivaguru., 68, a retired postmaster. With some 70 other people – he took shelter in the house of Mr. Sivaganesh which also has a concrete roof. About 4 p.m., some six soldiers climbed over the back wall of the house and entered the courtyard. Women fell at their feet crying and pleading with them not to shoot but were kicked aside.

A sergeant then separated off the young men ages ranging from 18-35 and told them to sit in front of the cow shed next to the house. The soldiers then fired on them, killing four. When one woman screamed at her husband’s death she was told to be silent otherwise she would be killed.

Mr. Nadarajah Anantharaj, principal of a local school and secretary of the Citizen’s Committee, still bears the mark on his face of wounds he received. This account of his treatment at the Udupiddy IPKP camp nearby is taken from his sworn affidavit. “There (at the camp) I saw many people who came along with me bleeding and crying. Four Sikh soldiers then started beating me with heavy wooden rods and with their fists.

“One soldier dashed my head against the wall. One soldier pressed a wooden rod on my throat and was standing on the rod which was preventing my breathing. At that time I heard a voice shouting “Kill him, kill him.” I was almost losing consciousness when I managed to push the rod on my throat away, toppling the person who was standing on it.

Why did the Indians respond so brutally? Part of the answer is that their troops have been under great strain in the Vadamaratchi region, with isolated patrols coming under fire and the Tigers firing rockets into the IPKF camp. This has left officers and men with nerves on edge.

Were the killings and the brutality the result of soldiers running amok or did they have the approval of their officers? With substantial reinforcements brought into Velvettiturai in the wake of the ambush, officers were certainly present in the town during the shooting and the burning of homes. Some inhabitants believe that senior officers gave their tacit approval to the reprisals, if not more.

One of my informants claimed that he had heard a senior officer say in anger not long before “I will burn Point Pedro” (a neighbouring town where there has also been trouble). “I will kill everybody.’ This may have been ill chosen words of intimidation not meant literally…”

George Fernandez, Indian Opposition M.P. one time Cabinet Minister and later Defence Minister commented a few months later:

“When in early August, 1987, 1 had said that Mr. Rajiv Gandhi’s military adventure in Sri Lanka would be India’s Viet Nam, I had not anticipated that India’s Viet Nam would also have its own My Lai. Of course, I was aware and I had also said repeatedly that soldiers everywhere alike, their training and the rigours of their life, not to speak of the brutalisation caused by war, making them behave in the most inhuman ways when under pressure.

Now, in Velvettiturai, the Indian army has enacted its My Lai. London’s Daily Telegraph commenting editorially on the barbarism exhibited by the Indian army in Velvettiturai says that, if anything “this massacre is worse than My Lai. Then American troops simply ran amok. In the Sri Lankan village, the Indians seem to have been more systematic; the victims being forced to lie down, and then shot in the back”.

Valvettiturai was uncovered by David Housego, the Delhi-based correspondent of London’s Financial Times who visited the scene of the massacre 13 days after the black deed had been done on August 2. His report appeared in his paper on August 17, though London’s Telegraph had carried on August 13 a story on the incident from its New Delhi correspondent, Jeremy Gavron, based on the information that was already circulating in India’s capital.

The Indian press – a miniscule section of it – caught up with it only on September 3, with a report by Rita Sebastian in the Indian Express. In fact, there was a planned black out of the news of Velvettiturai by the Indian government, in which a large section of the Indian press was only too happy to collude. The armed forces are India’s most sacred cow at the best of times, but when they indulge in atrocities, they are more so…”

(End of quotation)

7 Responses to “Misguided Greens in Australia jump off the rails”

  1. Indrajith Says:

    Once again, writing this very valuable and informative letter in response to Australian Greens by Mr. Mahindapala is commendable! I take this opportunity to publish another eyeopener by Mr. C.A. Chandraprema in today’s Divaina about our own Sri Lankan Greens.


    වම් ඉවුර
    දේශෙද්‍රහී ලේබලය
    ඉල්ලාගෙනම අලවා ගැනීම

    දැන් බටහිර ජාතීන් පමණක්‌ නොව එජාපයත් මොරදෙන්නේ රණවිරුවන්ට එරෙහිව ලංකාවේ ආණ්‌ඩුව විසින්ම යුද අපරාධ පරීක්‍ෂණයක්‌ කළ යුතු යෑයි කියාය. නමුත් මේ පරීක්‍ෂණය කරන්නේ කාගේ කුමන අයිතීන් උල්ලංඝනය වූවා යෑයි කියාද? යුද්ධයේ අවසන් මාස කීපයේදී සිදුවූවා යෑයි කියන සිද්ධීන් පිළිබඳ කුමක්‌ හෝ වාර්තාවක්‌ ඉදිරිපත් කොට ඇත්තේ ඇමරිකාව විසින් පමණි. ඒ 2009 ඔක්‌තෝබර් මාසයේ ඇමරිකානු රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව ලංකාව පිළිබඳ ඉදිරිපත් කරන ලද වාර්තාවයි.

    ඉකුත් සතියේ පෙබරවාරි 14 වැනිදා එජාපය විසින් මාධ්‍යයට නිකුත් කරන ලද විශේෂ ප්‍රකාශය දැක මම සැබවින්ම මවිත වුණෙමි. වැලන්ටයින් දිනයේදී නිකුත් කරන ලද්දක්‌ වුවද එම විශේෂ ප්‍රකාශය ආදරය ගැන නම් නොවීය. මුලින්ම මෙම ප්‍රකාශයේ ඉංගී්‍රසි පිටපත “අද දෙරණ” වෙබ් අඩවියේ දුටුවෙමි. මෙවැනි ප්‍රකාශයක්‌ එජාපය විසින් දේශපාලන පක්‍ෂයක්‌ හැටියට මෙවැනි මොහොතකදී නිකුත් කළා යෑයි අදහාගත නොහැකි නිසා මම එජාපයේ වෙබ් අඩවියට ගොස්‌ බැලුවෙමි. එහි මෙම ප්‍රකාශයේ සිංහල පරිවර්තනයක්‌ තිබිණි.

    එයින් මෙය සැබවින්ම එජාපය විසින් නිකුත් කරන ලද නිවේදනයක්‌ බව සැක හැර දැනගත්තෙමි.

    “දේශපාලනඥයන් සුළු පිරිසකගේ අත්තනෝමතික හැසිරීම්, සම්බන්ධයෙන් මේ රටේ ජනතාව වන්දි ගෙවීමේ අවශ්‍යතාවයක්‌ නැත.” යන මැයෙන් පළවූ මෙකී විශේෂ නිවේදනයේ මෙසේ සඳහන් වී තිබිණි.

    “ත්‍රස්‌තවාදයට එරෙහිව තිබූ යුද්ධයේ අවසාන භාගයේදී සිදුවූවා යෑයි කියන මානව හිමිකම් කඩවීම් සම්බන්ධයෙන් සැමට පිළිගත හැකි අභ්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයක්‌ පවත්වන ලෙස ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව වසර කීපයක්‌ තිස්‌සේ ශ්‍රී ලංකා රජයට අවධාරණය කරමින් සිටී. නමුත් මේ සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රී ලංකා රජයේ ව්‍යාජ සහගත ක්‍රියාකාරීත්වය තුළ ඉහත කාරණය පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයක්‌ පැවැත්විය යුතු බවට අදහසක්‌ මේ වන විට ජාත්‍යන්තරය මතු කරමින් සිටී”

    “යුද්ධයේ අවසන් භාගයේදී සිදුවූවා යෑයි චෝදනා එල්ලවී ඇති සිදුවීම් සම්බන්ධයෙන් සොයා බැලීමට තමන් අභ්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයක්‌ සිදුකරන බවට 2009 මැයි මාසයේ එක්‌සත් ජාතීන්ගේ මහ ලේකම් බැන්කී මූන් මහතා මෙරටට පැමිණි අවස්‌ථාවේදී ශ්‍රී ලංකා ජනාධිපතිවරයා පුද්ගලිකවම පොරොන්දුවක්‌ ලබාදෙන ලදී”.

    “අගවිනිසුරු ශිරාණි බණ්‌ඩාරනායක මහත්මියට එරෙහිව ගෙනා නීති විරෝධී දොaෂාභියෝග යෝජනාව සමග පාලක රෙජිමය තම රටේ ජනතාවට හා ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාවට පැහැදිලිව එක්‌ දෙයක්‌ ප්‍රදර්ශනය කළේය. ඒ චෝදනා එල්ලවී කතා බහට ලක්‌වී ඇති මානව හිමිකම් සම්බන්ධයෙන් විශ්වාසනීය අභ්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයක්‌ තවදුරටත් අපේක්‍ෂා කළ නොහැකි බවයි”.

    “ශිෂ්ට ජාතීන් අතර ගෞරවනීය රාජ්‍යයක්‌ ලෙස කලක්‌ වැජඹුණද මේ වන විට ශ්‍රී ලංකා රජය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ලෝකය තුළ දිනෙන් දින හුදෙකලා වෙමින් පවතී. පමණ ඉක්‌මවා ආඥදායක පාලනයන් සමග සම්බන්ධතා පැවැත්වීමට කටයුතු කරගෙන යැම තුළ ශ්‍රී ලංකාව සෑහෙන දුරකට තමන් විසින්ම ඒ තත්ත්වය උදාකරගෙන තිබේ.”

    “එජාපය ලෙස අප රජයට යෝජනා කරන්නේ ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාවේ අපේ මිතුරන් මේ සම්බන්ධව පවසන දැට තම සවන් යොමු කරන ලෙසයි. ඒ දෙස කන් හරවන ලෙසයි.”

    “මෙහිදී වගකිවයුතු විපක්‍ෂයක්‌ ලෙසින් යුද්ධයේ අවසන් සමයේ සිදුවූවා යෑයි චෝදනා එල්ල වන සිදුවීම් සම්බන්ධයෙන් දේශීය පරීක්‍ෂණයක්‌ පැවැත්වීමට අවශ්‍ය සම්පූර්ණ සහාය ලබා දීමට එජාපය සූදානම්ය.”

    මෙකී විශේෂ නිවේදනයෙන් එජාපය කරන්නේ රණවිරුවන්ට එරෙහිව අභ්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයක්‌ කරන මෙන් රජයට බල කිරීමයි. ඒ අනුව අපට පෙනී යන්නේ බටහිර රටවල් ජාත්‍යන්තර මට්‌ටමින් කියන දෙයම එජාපයද දේශීය වශයෙන් කීමට පටන්ගෙන ඇති බවයි. ඉහත උපුටා දැක්‌වූ ඡේදවල එජාපය “ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාවේ අප මිතුරන්” ලෙස හඳුන්වා ඇත්තේ අන් කිසිවෙක්‌ නොව ලංකාවේ යුද්ධය නතර කිරීමට ගත හැකි සියලු උත්සාහයන් ගත් බටහිර රටවල්ය. මෙකී බටහිර රටවල් දෙමළ ත්‍රස්‌තවාදයට එරෙහි යුද්ධය නතර කිරීමට උත්සාහ ගත්තේ රාජපක්‍ෂ පාලන කාලය තුළ පමණක්‌ නොවේ. 1984 සිට එනම් එජාපයේ ඡේ. ආර්. ජයවර්ධන යුගයේ සිටම මේ බටහිර රටවල් සමූහයම යුද්ධය නතර කිරීමට නොගත් උත්සාහයක්‌ නැත. දෙමළ ත්‍රස්‌තවාදීන්ට එරෙහිව යුදමය ක්‍රියා මාර්ග ගැනීමට එරෙහිව ඔවුන් ඡේ. ආර්. ජයවර්ධන මහතාට විරුද්ධව එකල තිබූ එක්‌සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කොමිසම තුළ යෝජනා ගෙන ආවා පමණක්‌ නොව ඡේ. ආර්. ජයවර්ධන රජයට ආයුධ සැපයීමද සම්පූර්ණයෙන්ම නතර කරන ලදී. මෙම විශේෂ නිවේදනය ලියා ඇති අය එජාපයේ ඉතිහාසයටත් එජාපය ත්‍රස්‌තවාදයට එරෙහිව කළ අරගලයටත් පයින් ගසා ඇත.

    එපමණක්‌ නොව මෙකී ප්‍රකාශයේ රාජපක්‍ෂ ආණ්‌ඩුව “ආඥදායක පාලනයත්” සමග සම්බන්ධතා පැවැත්වීම යන්නෙන් ඔවුන් අදහස්‌ කරන්නේ චීනය, රුසියාව ඇතුළු රටවල්වල සහයෝගය වත්මන් ආණ්‌ඩුවට තිබීම ගැනය. මෙහිදී නැවතත් ඔවුන් එජාපයේම ඉතිහාසයට පයින් ගසා ඇත. එදා බටහිර රටවල් ඡේ. ආර්. ජයවර්ධන ජනාධිපතිවරයාට පිටුපාන විට ඔහුට ද උදව් කළේ සෝවියට්‌ රුසියාව, චීනය, පකිස්‌තානය, ඊශ්‍රායලය ඇතුළු මේ “ආඥදායක පාලනයන්” යෑයි සඳහන් කළ රටවල් සමූහය පමණි. පසුගිය දශක තුනක කාලයක්‌ තුළ එජාප ආණ්‌ඩු සමයේත් ශ්‍රීලනිප ආණ්‌ඩු සමයේත් ලංකාවේ ජාත්‍යන්තර මිතුරන්ගේ හා සතුරන්ගේ කිසිදු වෙනසක්‌ සිදුවී නැත.

    මේ සියල්ලටම වඩා ප්‍රශ්න සහගත කාරණය වන්නේ එක්‌සත් ජාතික පක්‍ෂය විසින් බටහිර රටවල් ලංකාවට එරෙහිව කියන දේවල් සම්පූර්ණ සත්‍යයක්‌ හැටියටත්, ලංකාව පැත්තෙන් කියන කතාව සම්පූර්ණ අසත්‍යයක්‌ හැටියටත් සලකා කටයුතු කිරීමයි. මෙම විශේෂ නිවේදනයේ ලංකාව බටහිර රටවල් කියන දේවල් වලට සවන්දිය යුතු යෑයි කියා තිබුණද බටහිර රටවල් ලංකාව කියන කාරණාවලට සවන්දිය යුතුයෑයි කොතනකවත් කියා නැත. පසුගිය වසර ගණනාව තුළ එක්‌සත් ජාතික පක්‍ෂයේ නොයෙක්‌ පුද්ගලයන් විසින් යුද්ධය ගැන අදූරදර්ශී ප්‍රකාශ සිදුකොට එජාපයට මහත් දේශපාලන හානියක්‌ කරගත් ආකාරය අප දුටුවෙමු. 2007 දී යුද හමුදාව නැගෙනහිර පළාතේ තොප්පිගල ප්‍රදේශය අල්ලාගත් විට එය හුදෙක්‌ම “කැලයක්‌” ලෙස රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා බැහැර කළ ආකාරයත් 2008 නොවැම්බරයේදී පාර්ලිමේන්තුවේ කතා කරමින් යුද හමුදාව අලිමංකඩට යනවා යෑයි කියමින් පාමංකඩට යන බවත් කිළිනොච්චියට යනවා යෑයි කියමින් මැදවච්චියට යන බව රවි කරුණානායක මහතා කී කතාවත් ඕන “ගොනෙකුට” යුද්ධ කළ හැකි බවට ලක්‍ෂ්මන් කිරිඇල්ල මහතා කී කතාවත් මෙහිදී සිහියට නැගේ. මේ කටකැඩිච්ච කතා වලින් එජාපයට සිදුවූ හානියේ බරපතළකම කවුරුත් දනී. නමුත් මේ සියල්ල කලින් සැලසුම් කර සිතාමතා කියන ලද දේවල් නොව ආණ්‌ඩුවට එරෙහිව කතා කිරීමේදී එක්‌වරම කටින් පැනපු දේවල් යෑයි කිව හැක.

    ජනරාල් සරත් ෙµdන්සේකා යුද හමුදාවේ ප්‍රධානියා තබා ගැලවීමේ හමුදාවේ ප්‍රධානියා වීමට වත් සුදුසු නැතැයි කියා මංගල සමරවීර මහතා කීවේ ඊට කලින් සරත් ෙµdන්සේකා මහතා විසින් ගැහැනුන්ගේ යට ඇඳුම් මැසීමට ඉගෙනගත් අයට යුද්ධය ගැන කතාකළ නොහැකි යෑයි කී ප්‍රකාශයකට ප්‍රතිචාරයක්‌ ලෙසය. මේවා බොහෝ දුරට ක්‍ෂණිකව සිදුවූ දේවල් යෑයි කිව හැක. නමුත් ඉකුත් සතියේ නිකුත් කරන ලද විශේෂ නිවේදනය මේ ආකාරයට එක්‌වරම කටින් පැනපු දෙයක්‌ නොව හොඳින් කල්පනා කොට කල්වේලාගෙන ලිතවම කරන ලද ප්‍රකාශයකි. එපමණක්‌ද නොව මෙය එක පුද්ගලයකුගේ කටින් පිටවූ වදනක්‌ නොව මුළු පක්‍ෂයේම අදහස නියෝජනය කරමින් පළවූ නිල ප්‍රකාශයකි. මෙයින් සිදුවන්නේ පසුගිය වකවානුව පුරා එක්‌සත් ජාතික පක්‍ෂය විසින් කරන ලද දේශෙද්‍රdaහී යෑයි සැලකෙන ප්‍රකාශ අලුත්ම මට්‌ටමකට ගෙන යැමකි.

    රණවිරුවන්ට එරෙහිව අභ්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයක්‌ ඉල්ලා සිටීම සාධාරණීකරණය කිරීම සඳහා මෙකී විශේෂ නිවේදනයේ එජාපය කියා සිටි එක්‌ කාරණයක්‌ වන්නේ ලංකාවේ ජනාධිපති එවැනි අභ්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයක්‌ කරන බවට එක්‌සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ මහලේකම් වරයාට පුද්ගලිකවම පොරොන්දු වූ බවයි. මොවුන් මේ සඳහන් කරන්නේ 2009 මැයි 23 වැනිදා එ.ජා. මහලේකම් බෑන්කී මූන් ලංකාවට පැමිණි අවස්‌ථාවේදී ලංකා ආණ්‌ඩුව සමඟ ඔහු නිකුත් කළ ඒකාබද්ධ නිවේදනය ගැනයි. එම නිවේදනයේ අවසන් ඡේදයේ අවසන් වාක්‍ය දෙකේ එජා මහලේකම් වරයා ජාත්‍යන්තර මානව අයිතීන් නීති කඩකිරීම සම්බන්ධයෙන් “අකවුන්ටබිලිටි” නැතිනම් වගවීම ක්‍රියාදාමයක වැදගත්කම අවධාරණය කරන බව කියා තිබිණි. අවසන් වාක්‍යයෙන් කියවුණේ ආණ්‌ඩුව එම දුක්‌ගැනවිලි සමනය කිරීමට පියවර ගනු ඇති බවයි. මෙවැනි ජාත්‍යන්තර ඒකාබද්ධ නිවේදන අත්සන් කරන විට එහි පාවිච්චි කර තිබෙන වචන වලින් පිට පැනීමට නොහැක. එම ඒකාබද්ධ නිවේදනයේ පැහැදිලිවම කියා තිබෙන්නේ ආණ්‌ඩුව විසින් මේ කාරණය කරන බවයි. ආණ්‌ඩුව එම කාරණය එක්‌ වරක්‌ නොව දෙවරක්‌ම මේ වන විට සිදුකර ඇත.

    ඉන් පළමුවැන්න වූයේ ජාත්‍යන්තරව පිළිගත් යුද නීති උල්ලංඝනය වූවාදැයි යුද හමුදාව විසින්ම සිදුකළ අභ්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයයි. දෙවැන්න ඊටත් වඩා පුළුල්ව සිදුකරන ලද උගත් පාඩම් හා සංහිඳියා කොමිසමේ විමර්ශනයයි. එයින් ආණ්‌ඩුව එදා බෑන්කී මූන්ට දුන් සියලු පොරොන්දු ඉටුකර ඇත. නමුත් මෙතනදී සිදුවන්නේ ලංකාව විසින් කරන ලද මෙකී විමර්ශනයන් ප්‍රමාණවත් නැතැයි කියා තවත් දේශීය හා ජාත්‍යන්තර විමර්ශන ඉල්ලා සිටීමයි. එවැනි දෙයකට 2009 මැයි 23 වැනිදා බෑන්කී මූන් සමඟ නිකුත් කරන ලද ඒකාබද්ධ ප්‍රකාශනයේ කිසිදු ඉඩක්‌ නැත. “බටහිර ජාතීන්ට අවශ්‍ය ආකාරයේ නැතිනම් “එක්‌සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයට අවශ්‍ය ආකාරයේ” වගවීම් ක්‍රියාවලියක්‌ සිදුවිය යුතු යෑයි එහි කොතනකවත් සඳහන් වූයේ නැත. එවැනි දෙයකට ලංකා ආණ්‌ඩුව අත්සන් තබන්නේද නැත. මේ නිසා බෑන්කී මූන් සමඟ කරන ලද මේ ඒකාබද්ධ ප්‍රකාශය රණවිරුවන් පාවා දීම සඳහා පට්‌ට ගැසීම දැන්වත් නතරවිය යුතුය.

    එජාපයේ විශේෂ නිවේදනයේ කර ඇති එක්‌ උපකල්පනයක්‌ වන්නේ බටහිර ජාතීන් මේ යුද අපරාධ විමර්ශනයක්‌ ඉල්ලා හඬ නගන්නේ සද්භාවයෙන් බවයි. ලංකාව මෙම ඉල්ලීමට කන්දිය යුතු යෑයි ඔවුන් කියා සිටින්නේ මේ නිසාය. බටහිර ජාතීන්ට ලෝකය පුරා යුද්ධ වල දිනපතා මානව අයිතීන් උල්ලංඝනය කිරීම හා ඒවාට කිසිදු විමර්ශනයක්‌ නොමැති වීම ගැන එජාපය සම්පූර්ණයෙන්ම නිහඬය. වෙනකක්‌ තබා 1984 සිට මේ බටහිර ජාතීන්ම ත්‍රස්‌තවාදයට එරෙහිව මිලිටරි බලය යෙදවීම නතර කළ යුතු යෑයි ඡේ.ආර්. ජයවර්ධන ජනාධිපතිවරයාට බලකර සිටි විට ඡේ. ආර්. ජයවර්ධන ඒ සියලු ඉල්ලීම් නොතකා හැරියේ මන්ද යන්න ගැනවත් මේ දීර්ඝ නිවේදනයේ කිසිදු වචනයක්‌ සඳහන් වන්නේ නැත.

    බටහිර ජාතීන් මේ දැනුත් ගෙන යන්නේ මීට අවුරුදු 30 කට පෙර එජාප පාලන සමය තුළදී ඔවුන් ගෙනගිය දේශපාලන ව්‍යාපෘතියම බව එජාපය නොසලකා හැර ඇත. එදා ඡේ. ආර්. ජයවර්ධන මේ බටහිර ජාතීන් අපේ මිතුරන්ය. ඔවුන් කියන දෙයට අපි සවන් දිය යුතුය යන ස්‌ථාවරයේ සිටියේ නම් යුද්ධය පටන්ගැනීමටත් පෙර ලංකාවේ ආණ්‌ඩුව පරදින්නේ 1984 දීමය. නූතන එජාපය මේ කරන්නේ අන් කිසිවක්‌ නොව “අපි රණවිරුවන්ව හිරේ දමන්න සූදානම්. ආණ්‌ඩුව පෙරලගන්න අපිට සහයෝගය දෙන්නයි” බටහිර ජාතීන්ට කියා සිටීම මිස අන් කවරෙක්‌ද?

    දැන් බටහිර ජාතීන් පමණක්‌ නොව එජාපයත් මොරදෙන්නේ රණවිරුවන්ට එරෙහිව ලංකාවේ ආණ්‌ඩුව විසින්ම යුද අපරාධ පරීක්‍ෂණයක්‌ කළ යුතු යෑයි කියාය. නමුත් මේ පරීක්‍ෂණය කරන්නේ කාගේ කුමන අයිතීන් උල්ලංඝනය වූවා යෑයි කියාද? යුද්ධයේ අවසන් මාස කීපයේදී සිදුවූවා යෑයි කියන සිද්ධීන් පිළිබඳ කුමක්‌ හෝ වාර්තාවක්‌ ඉදිරිපත් කොට ඇත්තේ ඇමරිකාව විසින් පමණි. ඒ 2009 ඔක්‌තෝබර් මාසයේ ඇමරිකානු රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව ලංකාව පිළිබඳ ඉදිරිපත් කරන ලද වාර්තාවයි. මෙහි 2009 ජනවාරි හා මැයි 18 අතර ලංකාවේ හමුදාවන් විසින් කරන ලදැයි කියන ප්‍රහාරයන් 172 ක්‌ පිළිබඳ විස්‌තර ඇත. එසේ නමුත් ඔවුන් මෙහි සටහන් කරගෙන ඇත්තේ ඒ ආරංචිය ලැබුණු අවස්‌ථාවේ ඉතාමත්ම දළ විස්‌තරයක්‌ පමණි. උදාහරණයක්‌ වශයෙන් 2009 පෙබරවාරි 3 වැනිදා වෙනත් තානාපති කාර්යාලයකට ලැබුණු ආරංචියක්‌ අනුව සුතන්තිරපුරම් හි ෂෙල් වෙඩි ප්‍රහාරයකින් පුද්ගලයන් තිදෙනෙක්‌ මියගිය අතර ළමුන් 19 දෙනෙක්‌ තුවාල වූ බව කියවෙයි. නමුත් මේ සිද්ධිය දුටුවේ කවුද, ඔහුට සාක්‍ෂි දිය හැකිද, යනාදී කිසිදු විස්‌තරයක්‌ මෙහි නැත. මෙම වාර්තාව ගැන කතාකරමින් මම වරක්‌ ඇමරිකානු තානාපතිවරියගෙන් අසා සිටියේ මේ වාර්තාවේ සඳහන් දළ විස්‌තර වලට වඩා යමක්‌ ඔවුන් සතුව තිබෙනවාද යන්නයි. ඔවුන් සතුව ඉන් ඔබ්බට කිසිදු විස්‌තරයක්‌ නැති බව මට දැන ගන්නට ලැබිණි.

    ඉන් පසුව 2011 අප්‍රේල් මාසයේදී ලංකාවේ යුද්ධයේ අවසන් මාස කීපය පිළිබඳ එජා මහලේකම් බෑන්කී මූන් විසින් සම්පාදනය කරන ලද වාර්තාවට අනුව සාක්‍ෂිකරුවන් විශාල ගණනක්‌ ඔහු ස්‌ථාපනය කරන ලද කමිටුව ඉදිරියේ සාක්‍ෂි දුන් බව සඳහන් වුවද ඒ එක සාක්‍ෂියක්‌වත් ඔවුන් ලංකාවට දීම ප්‍රතික්‍ෂේප කර තිබෙනවා පමණක්‌ නොව “සාක්‍ෂිකරුවන්ගේ ආරක්‍ෂාව සඳහා” අවුරුදු 20 ක්‌ යනතුරු ඒ සියලු විස්‌තර රහසිගතව තබා ගන්නා බවද පවසයි. ඒ අනුව ලංකාවේ සිදුවූවා යෑයි කියන සිද්ධීන් පිළිබඳ විස්‌තර කිසිවක්‌ ලංකාවට සපයන්නේ නැතුව අභ්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයක්‌ කරන්නැයි මොවුහු මොරදෙති. ඒ කියන්නේ නිශ්චිත සිද්ධියක්‌ නොමැතිව නිශ්චිත සාක්‍ෂියක්‌ හෝ සාක්‍ෂිකරුවෙක්‌ නොමැතිව උසාවියක නඩුවක්‌ පවරන්නැයි කියනවා වැනි කතාවකි.

    යුද හමුදාව විසින් ඔවුන් සතුව ඇති තොරතුරු මත කරන ලද විමර්ශනය මොවුන් පිළිගන්නේත් නැත. එම විමර්ශනය පුළුල් කිරීමට තමන් සතුව ඇති තොරතුරු සපයන්නේත් නැත. නමුත් ඔවුන් විමර්ශනයක්‌ ඉල්ලා මොර දෙති. බටහිර ජාතීන් මේ කරන්නේ සද්භාවයෙන් විමර්ශනයක්‌ ඉල්ලා සිටීම නොව ලංකාවේ ආණ්‌ඩුවට එරෙහිව දේශපාලන ව්‍යාපාරයක්‌ බව මෙයින්ම කාටත් පැහැදිලි වනු ඇත. ඔවුන් ගෙනයන මේ දේශපාලන ව්‍යාපාරය සාර්ථක වී රාජපක්‍ෂ ආණ්‌ඩුව බිඳ වැටුනොත් බලය යන්නේ එජාපයට නිසා බටහිර ජාතීන් ගෙනයන මේ සටනට තමන්ද දායක විය යුතු යෑයි සිතා එජාපය විසින් මෙකී විශේෂ නිවේදනය නිකුත්කළා විය හැක. නමුත් මෙහිදී ප්‍රශ්නයකට ඇත්තේ රණවිරුවන් මස්‌කඩයට විකුණා හෝ තමන්ට බලය ලබාගැනීමේ සූදානමක්‌ එජාපය වැනි ප්‍රධාන පෙළේ දේශපාලන පක්‍ෂයක්‌ තුළ ප්‍රදර්ශනය වීමයි.

    සී. ඒ. චන්ද්‍රප්‍රේම

  2. Dilrook Says:

    The futility of marketing and propaganda campaigns is now established. UNHRC Commissioner’s report on Sri Lanka is highly critical of the nation. This report will be authoritative over whatever propaganda campaign we run. Our attempts to show otherwise to member states will not succeed.

    Even those countries that will vote against the resolution will do so not for human rights concerns on Sri Lanka but due to their own interests. Sri Lanka’s inability to find commonground with most UNHRC members and lack of bargaining tools has already sealed the fate in Geneva. An accountability investigation into the LTTE, Tamil Diaspora and foreign entity involvement in the war could have given powerful bargaining tools – shared responsibility. For instance EU nations had a responsibility to stop Tamils collecting money and remitting it to LTTE to buy weapons. Mere propaganda has no worth at the diplomatic level.

  3. Lorenzo Says:

    We have another problem.

    SLMC HASSAN ALI has given Pee-illey CDs containing ANTI-SL stuff about attacking mosques.

    This is another traitor.

    Another SLMC parasite has travelled to Saudi and convinced Saudi NOT to support SL at the UNHRC.

  4. Christie Says:

    Thanks for writing to Senator Milne. Greens are not off rails, they are steaming to Geneva. They are the only Australian Party to have a Policy Statement on Sri Lanka (refer to their website), a pro Tamil one. That is not a surprise when there is a Tamil for Greens group in Australia.
    Please not let us fight between ourselves and blame other Sinhala and Muslim groups.
    It is India, Indian colonial parasites and Indian vermin behind the Geneva move.

  5. Christie Says:

    Dear Dilrook it is India who is doing everything against the island nation. India will go to any length to destroy and wipe Sinhalese out of the globe.

  6. Nimal Says:

    Discard what the Greens in Aus say, they are insignificant in numbers. Diaspora is now clutching straws in Aus. There’s a deafening silence from the onetime victims of the tiger terrorists as we tried to get their support against the IC’s onslaught against the GOSL.These people are happily settled in the West and hallucinating about the re emergence of that terrorist outfit. They used the conflict to gain entry to West as refugees.
    our pleas to the politicians here are falling on deaf ears and we will checkmate them by going to the voters directly, that would ruffle them a bit and give some attention and agree that SL did what was necessary to defend herself against a ruthless bunch. What is good for the goose is also good for the gander.

  7. dhane Says:

    After world war 2 USA ruined Japan by forcing New Constitution drafted within 7 days on instruction of General MacArthur. Up to date Japan is unable to do any major amendments. Why so many USA Army staying in peaceful Japan. Why cannot Sri Lanka keep its forces anywhere Govt: wish? Western countries are silence on these points.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.



Copyright © 2024 LankaWeb.com. All Rights Reserved. Powered by Wordpress