Chandre Dharmawardana

If it was a bird’s foot, (as said by some writers – who are they?), why was it called “Sigiriya” and identified all along the centuries with a lion foot?

There is great readiness among some  recent writers to downplay their heritage in the name of “reconciliation”, and even claim Sigiriya to be a Chola monument built by the ruler “Kasi-Appan”?

 A well known Peradeniya historian ignored everything in Sigiri Griffiti (written in 8th century Sinhala, and some of it by pilgrims from Valikkamam of the North, but not a word of Tamil in Sigiri Griffiti). He  claimed that Sinhala was a language that started in the middle ages. The claims that the lion claws may be “Garunda” claws, or “Griffin Claws” as in Greek symbolism,  do not fit in with known iconography.

: The design of the paws aligns with other ancient Sinhalese lion sculptures, which often used stylized, powerful claws to symbolize royal authority.  

The Chulawamsa explicitly mentions the LionGate. It records that King Kashyapa (477–495 CE) built a gateway in the form of an enormous lion on a small plateau about halfway up the side of the rock.

The chronicle explains that the name of the site, Sīnhāgiri (Lion Rock), is directly derived from this monumental structure.

While only the massive brick and plaster paws remain today, the text implies a more complete figure; historians believe visitors originally entered the summit through the lion’s mouth.

Purpose of the Site: The Culavamsa describes Sigiriya as a royal capital and palace built by Kashyapa to serve as an impregnable stronghold after he seized the throne from his father.

It records that King Kashyapa (477–495 CE) chose the site specifically for its natural defenses. : The text describes the construction of moats and ramparts surrounding the rock to further secure it.

UNESCO World Heritage Designation: UNESCO officially recognizes the site as an “ancient rock fortress” and a “fortified city,” noting it as one of the best-preserved examples of ancient urban planning in Asia.

Military Features: Documentation by 19th-century British explorers and contemporary archaeologists highlights defensive elements such as elevated pathways, guarded gateways (the Lion Gate), and massive walls.

National Geographic and Academic Sources: These documents refer to it as a “sky fortress” or “royal stronghold,” emphasizing its role as a defensive seat of power during Kashyapa’s 18-year reign.

 It is further noted that after Kashyapa’s death, the site was abandoned as a capital and given to the Buddhist monk community, serving as a monastery until the 14th century. 

However, it seemed to have been a Mahayana forest hermitage before King Kasyapa’s redoing of the rock, and this was taken in isolation by Rajah de Silva to make his claim in trying to create a new hypothesis countering the views of HCP Bell and Senerath Paranavitana.

The Reality is, BOTH views are correct and they apply to a site that evolved with time. This has been emphasized by modern writers like Tudor de Silva and Senaka Bandaranayake. Originally, it was a Mahayana Hermitage. King Kashyapa took it over, and it became a pleasure palace of a king in a safe location  as stated by the Pali Chronicles;  this view is supported overwhelmingly by the archeological and epigraphic evidence.

Chandre Dharmawardana

On Thursday, February 26, 2026 at 12:01:00 a.m. EST, Yahoo <sriyanjanaka@yahoo.com> wrote:

There’s a controversy about the lion’s foot at the entrance. Some say it is a huge bird’s foot. 

In any case, it was never a fortress, contrary to what was previously claimed.

On Wednesday, 25 February 2026 at 09:26:36 pm GMT+5:30, Chandre dharma-wardana <chandre.dharma@yahoo.ca> wrote:

Raja de Silva claimed that Sigiriya was a mahayana Vihara and Not a place of a King. He claimed that the Sirigi Apsara were paintings of Mahayana Godess Tara, based on iocongraphic details and also based on the chemistry of the paint and what had been used in Ajantha. Rajah argued that the very plain “Asana” on the top were medidation seats.

However, modern excavations have found more sumptious

quaters even in the upper areas.

Paranavitana and others (HCP Bell) had argued that the hugh Lion-foot entrence (the lon symobol was a Royal emblem), the complex of pleasure gardens, pumped water systems and sumptious living areas at lower lowel did not indicated monstic living. Also, the Chulawamsa clearly states what it was used for.

The Raja de Silva view did not agree with what could be gleaned from the “sigiri Griffit” either.

The more modern view is that Sigiriya was BOTH a Mahayana temple AND a kings pleasure palce. In pre-Kasyapa times, sigirya was a Vihara. Kasyapa took it over and converted it to a pleasure palace.   

On Wednesday, February 25, 2026 at 08:28:26 a.m. EST, Yahoo <sriyanjanaka@yahoo.com> wrote:

ඔව් මේ කතාව මම අහල, කියවල තියෙනව.

එතුමාගේ නිගමනය නිවැරදියි.    

 එතුමන්ට නිවන් සැප ලැබේවා 

On Wednesday, 25 February 2026 at 05:32:06 pm GMT+5:30, Daya Ranasinghe <daya.ranasing7@gmail.com> wrote:

                                               සීගිරියේ රාජා ද සිල්වා

                                              අරුණ –  කතුවැකිය  25/02/2026

තමන් සිය මුළු කාලයම දේශපාලනයට කැපකිරීම නිසා කවදාවත් සීගිරිය නගින්නටවත් ඉස්පාසුවක් ලැබුණේ නැතැයි කලකට පෙර වතාවක් විමල් වීරවංශ ප්‍රසිද්ධියේ කිව්වේය. අපේ මිනිස්සුන්ට පුරුදු හඳ පෙන්වූ විට ඇඟිල්ල දිහා බැලීම නිසා මේ කතාවෙන් කථකයා රටේ හාස්‍යයට ලක්වූ බව අපට මතකය. එහෙත් සීගිරිය යනු අපේ රටේ ඕනෑම කෙනෙක් ජීවිතයේ එක වතාවක්වත් යායුතු තැනකැයි යන්නද ඔහුගේ කතාවෙන් කියවුණු බව රටට ග්‍රහණය වූ⁣යේ නැත.

එබඳු තැනක් වූ සීගිරිය ගැන කතා කරන විට කතා නොකරම බැරි සීගිරි බිතුසිතුවම්, මතු පරම්පරාවන්ටද දැකගත හැකිවන ලෙස රැකදීමට ඉමහත් දායකත්වයක් දැක්වූ දැවැන්තයෙක් පෙබරවාරි 22 වැනිදා මිය ගියේය. ඒ මියෙන විට අවුරුදු එකසිය එකක් පිරී සිටි කුරුකුලසූරිය පටබැඳිගේ ශ්‍රී රාජේන්ද්‍ර හේමපාල නොහොත් ආචාර්ය රාජා ද සිල්වාය. ලංකා විශ්වවිද්‍යාලයෙන් හා ලන්ඩන් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් රසායන විද්‍යාව පිළිබඳ B.Sc උපාධිධරයකු හා ඔක්ස්ෆර්ඩ් විශ්වවිද්‍යාලයේ D.Phil උපාධිධරයකු වූ රාජා ද සිල්වා සහකාර කොමසාරිස්වරයෙකු හැටියට පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවට බැඳුණේ 1949 දීය. 1967 සිට වසර එකොළහක් පුරාවිද්‍යා කොමසාරිස්ව සිටි ඔහු ඒ තනතුරට පත්වීමට ටික දිනකට කලින් අපේ රටේ මහා විනාශයක් සිදු වූ⁣යේය. ඒ 1967 ඔක්තෝබර් 14 වැනිදා රාත්‍රියේ කවුරුන් හෝ විසින් සීගිරි බිතුසිතුවම්වල කොළ පාට තීන්ත වර්ගයක් උළා තිබීමයි. ඒ පිළිබඳ අවශ්‍ය කටයුතු කිරීමට පැවරුණේ අපේ කථානායකයාටය.

ඒ සඳහා අපේ රටට එවකට නොතිබුණු තාක්ෂණික දැනුමක් අවශ්‍ය බව ඔහු විසින් වාර්තා කිරීමෙන් අනතුරුව යුනෙස්කෝ සංවිධානයේ හා ස්මිත්සෝන් ආයතනයේ අනුග්‍රහයෙන් ඉතාලි ජාතික විද්‍යාඥයෙකු වූ ආචාර්ය ලුසියානෝ මරන්සි මෙහි පැමි⁣ණියේය. මුල් චිත්‍රවලට හානි නොවන පරිද්දෙන් උළා තිබූ තීන්ත ඉවත් කිරීමට අවශ්‍ය තාක්ෂණික උපදෙස් ලබාදුන් ඔහු සති කිහිපයකින් පෙරළා සිය රට ගියේය. ඉන් ඔබ්බට බිතුසිතුවම් ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමේ කාර්යභාරය අපේ මිනිහාට පැවරුණු අතර චිත්‍ර දෙකක් හැර ඉතිරි සියල්ල යථා තත්ත්වයට ගෙන ඒමට ඔහු ඇතුළු පිරිසට හැකි විය. ඉන් අවුරුදු හැටකට පසු සීගිරි නැග බිතු සිතුවම් නරඹන පිරිස් නොදන්නේ වුවද ඔවුන්⁣ට අද ඒ මහඟු අවස්ථාව ලැබී ඇත්තේ ලුසියානෝ මරන්සි හා රාජා ද සිල්වා ඇතුළු ප්‍රතිසංස්කරණ කණ්ඩායමේ උත්සාහයෙනි.

සීගිරිය හා රාජා ද සිල්වාගේ සම්බන්ධය එතැනින් කෙළවර වන්නේ නැත. සීගිරිය යනු පළමුවැනි කාශ්‍යපගේ රාජධානිය බවත්, සීගිරි බිතුසිතුවම්වල සිටින්නේ ඔහුගේ බිසෝවරුන් බවත් යන මහාවංශකරුවාගේ මතය ඔහු ප්‍රතික්ෂේප කළේය. අපේ රටේ සිටි අනෙකුත් පුරාවිද්‍යා කොමසාරිස්වරුන් මහාවංශ මතයට විරුද්ධව නොගියද රාජා ද සිල්වා සහකාර කොමසාරිස්වරයෙකුව සිටියදීද සිය ප්‍රධානීන්ගේ අදහසට එකඟ නොවූයේය. ඔහු පෙන්වා දුන්නේ සීගිරිය යනු කාශ්‍යප රජුගේ අනුග්‍රහය ලැබූ මහායාන ආශ්‍රමයක් බවය. සීගිරි බිතුසිතුවම්වල සිටින්නේ කාශ්‍යපගේ බිසෝවරුන් නොව මහායානිකයන්ගේ දේවතාවියක හැටියට සැලකෙන තාරා දේවී බව ඔහුගේ අදහස විය. තාරා දේවියගේ එක වැනි රූප ගණනාවක් දකින්නට සැලැස්වීමෙන් දකින්නන්ට ශ්‍රද්ධාව ඇති කිරීම මේ බිතුසිතුවම්වල අරමුණ බව ඔහු පෙන්වා දුන්නේය. කාශ්‍යප රාජ්‍ය සමයෙන් ශතවර්ෂ හතකට පසු රචනා කෙරුණු මහාවංසය මහාවිහාරවාසී ථෙරවාද භික්ෂුවක විසින් ලියන ලද්දක් බැවින් එහි කරුණු විකෘති වී ලියවී ඇති බව ඔහුගේ අදහස විය. අදටත් රටේ ප්‍රචලිතව පවතින්නේ මහාවංස කර්තෘවරයාගේ මතය වුවද කරුණු කාරණා සහිතව රාජා ද සිල්වා විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද අදහස කිසිවෙකු විසින් මේ වන තෙක් නිෂ්ප්‍රභ කෙරීද නැත.

සීගිරිය හා පුරාවිද්‍යාව පිළිබඳ රාජා ද සිල්වාගේ සම්බන්ධය ගැන ලියන්නට බොහෝදේ ඇතත්⁣ මෙතැන ඊට නොතැනය. එහෙත් මිථ්‍යාවට විරුද්ධව ඔහු එකලාව නැගී සිටි අවස්ථාවක් ගැන නම් සඳහන් නොකරම බැරිය. ඒ රාජ්‍ය අනුග්‍රහය ඇතිව දුටුගැමුණු රජුගේ භෂ්මාවශේෂ ප්‍රදර්ශනයක් රට පුරා ගෙන යන්නට කෙරුණු සූදානමක් ඔහු වළක්වාලීමය. ඒ අඟුරු ගොඩක් මිස අනෙකක් නොවේ යැයි රාජා ද සිල්වා තරයේ කියා සිටි හෙයින් ප්‍රදර්ශනය නතර කර ඒ පරීක්ෂණය සඳහා ප්‍රංශයට යවන ලදී. එහෙත් එහි ප්‍රතිඵලය කවදාවත් ප්‍රසිද්ධ කෙරුණේ නැත.

සීගිරිය සමග ඔහුගේ තිබුණු බැඳීම කොතෙක්දැයි කියතොත් ඔහු නිවාඩු කාලය ගෙවීම සඳහා සීගිරිය පෙනෙන මානයේ කුඩා නිවෙසක්ද තනාගෙන තිබුණේය. ඔහුට අවුරුදු සියයක් පිරුණු අවස්ථාවේ ඔහුගේ ඥාතිවරියක වන මහාචාර්ය සාවිත්‍රි කුමාර් ද සිල්වා මෙසේ ලියා තිබුණාය. “කාශ්‍යපගේ පියා වූ ධාතුසේන කලාවැව පෙන්වා මේ මාගේ ධනයයි කීවා සේ, රාජා ද සිල්වාටද ඔහුගේ ධනය වූ⁣යේ සීගිරියයි”          =======================