ඉසුරු ප්‍රසංග උපුටා ගැන්ම  ලංකා ලීඩර්

👉👉 මෙය ලංකාවට තරමක් ආගන්තුක හා පුදුම හිතෙන කතාවකි. 

👉 එහෙත් ලංකාව පාඩම් උගත යුතු කතාවකි.

👉 සාමාන්‍යයෙන් ලංකාවේ දේශීය වෛද්‍ය ක්‍රමය සහ බටහිර වෛද්‍ය ක්‍රමය අතර ඇත්තේ විශාල ආරවුලකි. ප්‍රතිවිරෝධයකි.

👉 එහෙත් නූතන විද්‍යාවේ දියුණුව අතින් ලංකාවට හිතන්නටවත් බැරි තැනක සිටිනා චීනය යනු මේ දෙකම ඒකාබද්ධ කොට ඒ දෙකෙන්ම ප්‍රයෝජන ගන්නා පුදුමාකාර රටකි. 

👉 දැන් මේ කියන්නට යන්නේ චීනය සිය දේශීය වෛද්‍ය ක්‍රමයත්, බටහිර වෛද්‍ය ක්‍රමයත් ඒකාබද්ධ කොට ඒ දෙකෙන්ම ප්‍රයෝජන ගැනීමෙන් නොනැවතී, තම පැරණි දැනුම ජාත්‍යන්තරයට පවා ගෙන යාමට කටයුතු කර ඇති ආකාරය ගැනය. 

👉 චීනය ඒ සඳහා අනුගමනය කොට ඇති ක්‍රියාමාර්ග මොනවාද? 

👉 පැරණි චීන වෛද්‍ය ක්‍රමය යනු චීනයේ සාම්ප්‍රදායික දැනුම නමැති දැවැන්ත මාලිගය උසුලාගෙන සිටින ප්‍රධාන කුළුණු කීපයෙන් එකකි. Traditional Chinese Medicine  හෙවත් TMC යනුවෙන් හැඳින්වෙන චීන වෛද්‍ය ක්‍රමයේ ඉතිහාසය ක්‍රිස්තු පූර්ව 14 වන සියවස දක්වා ඈතට විහිදෙයි. 

👉 පාසල් අධ්‍යාපනයේ සිටම සිය වෛද්‍ය ක්‍රමයේ වටිනාකම ගැන එරට දරුවන්ට අවබෝධයක් ලබාදීම චීනයේ ස්ථාවර ප්‍රතිපත්තියකි.

👉 චීනයේ බටහිර වෛද්‍ය විද්‍යාව හදාරන සෑම සිසුවෙක්ම අනිවාර්යෙන් චීන වෛද්‍ය ක්‍රමය හැදෑරිය යුතුය. එමෙන්ම චීනයේ සාම්ප්‍රදායික වෛද්‍ය ක්‍රමය හදාරන සිසුන් බටහිර වෛද්‍ය ක්‍රමය පිළිබඳවද උගත යුතුය. 

👉 රෝගවලට ප්‍රතිකාර කිරීමේදී මෙම වෛද්‍ය ක්‍රම දෙක එකට එකතු කර බෙහෙත් දීම චීනයේ ඉතා සුලබ දෙයකි. චීනයේ බටහිර වෛද්‍ය ක්‍රමයට මුල් තැන දෙන රෝහල්වල වුවද අනිවාර්යයෙන් දේශීය වෛද්‍ය ක්‍රමය සහිත අංශයක් දක්නට ලැබේ. එසේම චීන හා බටහිර වෛද්‍ය ක්‍රම සම සමව භාවිත කරන රෝහල් මෙන්ම තනිකරම චීන වෛද්‍ය ක්‍රමය පමණක් භාවිත කරන රෝහල්ද එරට ඇත. 

👉 මේ අනුව ගත් කළ චීනයේ වෛද්‍ය විද්‍යාව ඉගැන්වීමේ සිට ප්‍රතිකාර කිරීම දක්වාම මේ වෛද්‍ය ක්‍රම දෙක ඒකාබද්ධ කොට තිබේ. මේ නිසා ලංකාවේ මෙන් චීනය තුළ බටහිර වෛද්‍ය ක්‍රමයට අනිසි ආධිපත්‍යයක් හිමිවීමට ඉඩ තබා නැත. 

👉 චීනයේ ඉහළ සුදුසුකම් සහිත බටහිර වෛද්‍යවරු පවා රෝගීන් සඳහා දේශීය ප්‍රතිකාර නිර්දේශ කිරීමට කිසිවිටෙකත් පසුබට නොවෙති. සාමාන්‍ය රෝගවල සිට බරපතළ රෝග දක්වා සෑම දෙයටම මේ කාරණය වලංගුය. 

👉 චීන ජාතිකයින් බොහෝ විට සුළු රෝග සඳහා විශ්වාසය තබන්නේ චීන දේශීය වෙදකම් ගැනය. බෙහෙත් සොයා, කොටා, තම්බා තනිව සකසා ගැනීමට අසීරු කසාය වර්ග ආදිය චීනයේදී වෙළෙඳපොළ නිෂ්පාදන ලෙස පහසුවෙන් මිලදී ගත හැකිය. 

👉 2018 වන විට චීනයේ ඇති දේශීය ප්‍රතිකාර මධ්‍යස්ථාන ගණන ඊට පෙර වසරේ පැවති ප්‍රමාණයට වඩා 6495කින් වැඩි වී ඇති බව චීනයේ CGTN මාධ්‍ය ආයතනය වරක් වාර්තා කර තිබණි.

👉 කොවිඩ් වසංගතයේදී චීනය කොවිඩ් මර්දනය සඳහා දේශීය වෛද්‍ය ක්‍රම භාවිත කළ ආකාරය ගැන ඒ දිනවල ලෝකය පුරාම කතාබහක් ඇති විය. චීන රජයේ නිල වාර්තා පෙන්වා දෙන පරිදි ඔවුන් කොරෝනා රෝගීන් 90%කට වැඩි ප්‍රතිශතයකට ප්‍රතිකාර කිරීම සඳහා බටහිර ප්‍රතිකාර සමඟ සම්ප්‍රදායික වෙදකමද භාවිත කර තිබේ. 

👉 මේ පිළිබඳ එකල බටහිර මාධ්‍ය විසින්ද විශාල වශයෙන් කරුණු වාර්තා කළ අතර, කොවිඩ් මර්දන කටයුතු සඳහා චීනය විසින් රුසියාවට යැවූ දස දෙනෙකුගෙන් යුත් වෛද්‍ය කණ්ඩායමක තිදෙනෙක්ම දේශීය වෛද්‍යවරු බව ඒ එක් පුවතකින් කියැවිණි. 

👉 මේ සියල්ලෙන් නොනැවතී මේ වන විට චීනය බටහිර රටවල පවා සිය වෛද්‍ය ක්‍රමය ව්‍යාප්ත කිරීමට සමත්ව තිබේ.

👉 බටහිර වෛද්‍යවරු ලෝකයේ පිළිගත් සභාවල චීන වෛද්‍ය ක්‍රමයේ වැදගත්කම ගැන කතා කරන වීඩියෝ රාශියක් අද යූටියුබ් වෙතින් නැරඹිය හැකිය. 

👉 චීනය 2020 වන විට යුරෝපා රටවල් ඇතුළු රටවල් 40කට වැඩි ප්‍රමාණයක් සමඟ චීන වෛද්‍ය ක්‍රමය ඒ රටවල ප්‍රචලිත කිරීමට අදාළ නිල ගිවිසුම්වලට එළැඹ තිබේ. 

👉 අද වන විට කැනඩාව, ඔස්ටේ්‍රලියාව හා විවිධ යුරෝපා රටවල් ඇතුළු රටවල් 30කට වැඩි ප්‍රමාණයක චීන වෛද්‍ය ක්‍රමය සඳහා උපාධි ලබාදෙන ආයතන පිහිටුවා තිබේ. 

👉 චීනය තමන්ගේ සාම්ප්‍රදායික දැනුමින් නිසි ප්‍රයෝජන ගැනීමෙන් නොනැවතී ඒ දැනුම ජාත්‍යන්තරය කරා ගෙන යාමටද කටයුතු කර ඇත්තේ එසේය. 

👉 එහෙත් විද්‍යාත්මක දියුණුව අතින් ප්‍රාථමික මට්ටමේ සිටින ලංකාවේ බොහෝ උගතුන් බටහිර දැනුම අන්ධානුකරණයෙන් වන්දනා කරමින් දේශීය වෛද්‍ය දැනුම හෙළා දකිති. තවත් සමහරු බටහිර දැනුමට අන්තවාදී ලෙස ගරහමින් දේශීය දැනුම පමණක් අතිශයෝක්තියෙන් වර්ණනා කරති. 

👉 මේ අන්ත දෙකෙන් මිදී මේ දෙකේම ප්‍රබලතා දුබලතා හඳුනාගනිමින් ඒවා ඒකාබද්ධ කොට ප්‍රතිකාර කිරීමේ ක්‍රමයක් ලංකාවේද ඇති කළ හැකි නම් එය කෙතරම් පලදායක වේද? 

👉 එවැනි ක්‍රමවේදයක් මගින් බටහිර දැනුම මෙන්ම අපගේ දේශීය දැනුමද දිනෙන් දින දියුණු වනු ඇත. ඖෂධ ආනයනය සඳහා වාර්ෂිකව පිටරටට ඇදී යන මුදල් කන්දරාවක් රට තුළම ඉතුරු වනු ඇත. ලංකාවේ මිනිසුන්ගේ දැනුමට, සෞඛ්‍යයට මෙන්ම ආර්ථිකයටද එවැනි ප්‍රතිපත්තියක් ඉතා යහපත් වනු ඇත. 

👉 අප කියන්නේ පැරණි දැනුම සියල්ල කළ හැකි මැජික් එකක් බව නොව අවශ්‍ය නම් එය යාවත්කාලීන කොට ඉන් සුදුසු ප්‍රයෝජන ගැනීම කළ හැකි බවය.

👉 ඒ සඳහා අප පළමුවෙන්ම කළ යුත්තේ පණ්ඩිතමානී පටු ආකල්පවලින් මිදී සැබෑ ලෝකය දෙස විවෘත මනසකින් ඇස් හැර බැලීම නොවේද? 

ඉසුරු ප්‍රසංග

by Nalliah Thayabharan

Southwest Asia is a geopolitical region encompassing the Arabian Peninsula, the Levant, Turkey, Iran, and Iraq. It now includes fifteen countries: Bahrain, Cyprus, Iran, Iraq, Israel, Jordan, Kuwait, Lebanon, Oman, Qatar, Saudi Arabia, Syria, Turkey, United Arab Emirates, and Yemen, as well as four occupied areas: East Jerusalem, Gaza Strip, Golan Heights, and West Bank.

The creation of countries in Southwest Asia resulted from several historical events, including the defeat of the Ottoman Empire in World War I and the withdrawal of European colonial powers after World War II.

During the First World War, the Ottoman Empire was defeated by the British Empire and its allies, creating new countries in Southwest Asia, including Iraq, Jordan, Syria, and Lebanon. The redrawing of borders by European colonial powers also led to conflicts between ethnic and religious groups.

Southwest Asia is troubled by war, terrorism, weak and failed states, and civil unrest. The map of today’s Southwest Asia was mostly drawn after the First World War and the war that planted many of the seeds of conflict that still plague Israel, Palestine, Iraq, Syria, and even Iran today.

When the First World War began in 1914, the map of Southwest Asia looked much different than it does today. Most of Southwest Asia was part of the Ottoman Empire and had been for centuries. Rothschild controlled Egypt and some strategic points in the Gulf, and a weak Persian state was informally under the influence of Rothschild in the south and the Russian Empire in the north.

After the World War ended in 1918, the Ottoman Empire disappeared and a host of new countries replaced it – countries whose borders were decided in England, and whose people were caught up in the chaos and uncertainty of an unstable new order influenced by ideas like nationalism, self-determination, and Zionism.

For some, the new order held out hope for a better future, for others, only fear. Even before 1914, the Southwest Asia was a vital strategic region. Germany built the Berlin to Baghdad railway to extend its influence, Russia wanted Constantinople and saw itself as the protector of the Ottoman Empire’s Orthodox Christians, France felt the same way about Catholics in Southwest Asia, and Rothschild was concerned about the safety of the Suez Canal route to his interests in India.
 
Ottoman fear of the Russians, British, and French is part of the reason the Empire joined Germany and the Central Powers when the First World War began. For the next four years, fighting raged in Anatolia, Mesopotamia, the Sinai, and Palestine alongside widespread famine and the Armenian genocide.

As the war dragged on, both the Central Powers and the Allies tried to undermine each other’s empires – the Germans and Ottomans appealed to Muslims under French, British, and Russian rule, while the Allies appealed to minority Christians and Arab nationalists living under the Ottomans.

The Great Powers also struck secret deals with each other to divide the spoils of war in case they won. All these deals had one thing in mind; winning the war as soon as possible and benefitting from that victory. The contradictions and conflicts of wartime agreements could be sorted out later, or so they thought.

One of these wartime deals was between the British Empire and the powerful Hashemite family of the Hejaz region, part of today’s Saudi Arabia but then part of the Ottoman Empire.

The Hashemites were led by the Sharif of Mecca, Hussein ibn Ali al-Hashimi, who agreed to lead Arab tribes loyal to him in a revolt against the Ottomans. In exchange, the British promised that the Hashemites would rule a future independent Arab kingdom – but the deal was vague about borders.

Hussein hoped that if the British won, his family could lay claim to new territories and power – and the way to legitimize this quest was through Arab nationalism. The Hashemites claimed they represented the desire of Ottoman Arabs for freedom and their national state, ideas that some Arab intellectuals and nationalist societies had indeed been calling for – though not necessarily under the Hashemites.

This worked for the British, who positioned themselves as liberators. Many noble Arabs have perished in the cause of Arab freedom, at the hands of those alien rulers, the Turks, who oppressed them. The British knew their deal with Hussein violated a 1914 agreement with the French and Russians, which stated any post-war land settlements would involve all the Allies.

They also knew the French had their interests in Southwest Asia and might not be too keen on Arab independence. France never consented to offer independence to the Arabs, though at the beginning of the war, France might have done so. It was unthinkable that the French people would acquiesce in the placing of Christians of Lebanon under a Mohammedan ruler. So French diplomat François Georges-Picot met with British diplomat Mark Sykes, which resulted in the secret Sykes-Picot agreement of May 1916. Once the Ottomans were beaten, each Ally would get its sphere of direct and indirect influence in the Arab provinces and part of Anatolia – the French in the north and west, and the British in the southwest and south.

Palestine was to be administered internationally, and earlier agreements gave other areas to Russia and Italy.

Any future Arab kingdom would be under French and British influence. The British had promised the Hashemites an Arab kingdom, and the British and French had then divided up the same region between themselves. Palestine was the exception – there, the British made another controversial deal to help their war effort.

The Zionist movement had existed since the 19th century and promoted the idea of a Jewish state. Zionist thinkers like Theodor Herzl considered several possible locations, but most settled on Palestine, which was the ancient homeland of the Jews and still home to a Jewish minority. Even before the war, Zionist Jews had been moving to Palestine, which created tensions with the Arab majority. Palestine was threatened with disappearance by the Zionist tide in this Palestinian land – a nation that is threatened in its very being with expulsion from its homeland. In 1917, the Allies were still struggling to win the war, and Russia dropped out after the Revolution. At the same time, some in the British government, like David Lloyd George and Arthur Balfour were sympathetic to the Zionist idea, an idea lobbied for by prominent British Zionists like Chaim Weizmann. London hoped that by supporting Zionism, the Jewish diaspora around the world might rally to the British cause.

Some British politicians like Lord Curzon and Edwin Montagu who was Jewish but anti-Zionist opposed the idea, but in November 1917, Balfour sent a telegram to the Zionist Federation of Great Britain:
His Majesty’s Government view with favour the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, and will use their best endeavours to facilitate the achievement of this object, it being clearly understood that nothing shall be done which may prejudice the civil and religious rights of existing non-Jewish communities in Palestine, or the rights and political status enjoyed by Jews in any other country.”

This was a dramatic commitment, but a vague one, since it was not clear whether national home” meant state” and what the situation of the non-Jewish majority would be in practice. So in order to win the war the British had made a deal with the Hashemites for Arab independence, the British and French made a deal to divide most of the West Asia and the British promised to support Zionism.

As if this wasn’t complicated enough, in 1917 the United States joined the war and the tangle of contradictions began to unravel. In January 1918, President Woodrow Wilson unveiled his 14 Points for Peace. Wilson’s points included the concept of self-determination – that each person who identified as a nation ought to determine their future. This seemed simple in principle, but it did not match with the reality of mixed populations and mixed identities on the ground. There were Arab nationalists, but most Southwest Asians were still not familiar with the relatively new concept of national identity.

They usually identified more with their religion, tribe, extended family, or home region. Yes, some tribes joined the Hashemite revolt, but most did not question Ottoman rule and remained loyal to the existing system whether or not they were enthusiastic about it.

Those who did feel a drive for national self-determination, be they Arabs, Zionists, Kurds or others, now felt there would be a state for them after the war. After successful British offensives in Palestine and Mesopotamia, the war finally ended with an Allied victory in November 1918, and a strange interlude began.

The armistice had stopped the fighting, but it would take time to sort out the post-war order. British and French troops occupied the Ottoman Arab provinces and parts of Anatolia, the Americans brought humanitarian aid to feed the starving, and the politicians discussed the fate of Europe and West Asia at the Paris Peace Conference.

Delegations of nationalists made the trip to Paris to argue their case, though most would return without any concrete promises. Lebanese Christian Patriarch Elias Hoayek was an exception when he lobbied the French government to take a clear role in Lebanon. The resulting peace treaty signed at Versailles in June 1919 not only formally ended the war between the Allies and Germany, it also created the League of Nations.

The League would play a key role in the fate of Southwest Asia, especially since the British, French, and Americans now began to argue over how to implement the wartime agreements.

The British felt that since they’d done most of the fighting against the Ottomans, they deserved a bigger share of the spoils. The US opposed the secret wartime diplomacy and insisted that the League should oversee the gradual independence of Southwest Asian peoples via so-called Mandates.

This meant that a developed” state would be responsible for advice” and assistance” until the new states could function on their own – in theory. In practice, it wasn’t quite clear the mandate would work in practice, including for the Hashemite would-be rulers of a new Arab kingdom. While the heated discussions were going on, the US Congress changed its mind, and even though the League was President Wilson’s idea, the US refused to sign the peace treaty or join the League when it officially came into being in January 1920. For the British and French, this was an opportunity. At the San Remo conference in the spring of 1920, they formalized the military reality on the ground.

France became the Mandatory power for Syria and Lebanon, while Britain did the same for Mesopotamia, Transjordan, and Palestine. This allowed them to indirectly rule while not officially taking them on as imperial possessions. The populations of the mandated territories thus assumed all the responsibilities and none of the benefits of national sovereignty. One question the conference did not resolve was the borders – they would have to wait until a peace treaty could be signed with the Ottomans, who still ruled in name only. The League did say France and Britain had to consider the wishes of the population, but British and French administrators mostly ignored local petitions. The American King-Crane Commission’s survey received conflicting results: some people wanted democracy, some wanted a Greater Syria including Lebanon and Palestine, some wanted British oversight, some French, and some American, and some wanted a Hashemite King.

A majority did not want the Mandates at all, and 99% were opposed to Zionist settlement in Palestine. After all the wartime deprivations and sufferings, the collapse of the Ottoman Empire, and the lack of a stable new order, it is not surprising that there was widespread violence in Southwest Asia after the Great War ended.

Egypt rose in a failed revolution against British rule in 1919, and there were clashes between religious and ethnic groups in Lebanon. There was a major war in Anatolia between the Turkish nationalist forces under Mustafa Kemal and Allied, mostly Greek, troops – which resulted in the creation of the Turkish Republic and the formal dissolution of the Ottoman Empire.

In Persia, the British wanted to counter Bolshevik Russian influence and secure access to oil, so they supported a coup by future Shah Reza Pahlavi, who took control of Persia in 1921.

However, the violence that was the most intractable and arguably impacted the troubled future of Southwest Asia most of all occurred in Palestine, Syria, and Iraq. In Palestine, the British Mandate incorporated the Balfour Declaration, and British authorities encouraged Jewish settlement – some 35,000 Jewish settlers arrived between 1919 and 1923, hoping for a better life.

International Jewish organizations often helped settlers buy land, some of which but not all was previously infertile. Some also declared their desire not just for a Jewish homeland, but a Jewish state, which stoked tensions with Palestinian Arabs – as did the British administration working closely with Zionist groups.

Some British officials and Jews wanted to curb settlement, but when enthusiastic Zionist supporter Herbert Samuel became British High Commissioner in Palestine, British support for settlement became more explicit.

The British and some Zionists argued that settlement would benefit Arabs through economic improvements, but most Arabs saw things differently. Jewish Settlers depreciated the value of land and property and at the same time manipulated a financial crisis.

In response, Churchill reiterated his support for Jewish settlement. Things turned deadly with Arabs rioting in Jerusalem and an organized firefight at TelHai in 1920 claiming the lives of a handful on both sides. Tensions fully boiled over in May 1921 in the town of Jaffa. A fight between rival Jewish socialist groups near a mosque spun out of control and led to deadly rioting between Jews and Arabs. Arabs killed 47 Jews, and the next day, Jewish groups and British police retaliated, killing 48 Arabs.

A British commission mostly blamed the Arabs but admitted their grievances stemmed from the political and economic consequences” of settlement and the perceived pro-Jewish bias” of the British. Zionist Ze’ev Jabotinsky felt the time had come to build a metaphorical wall around the settlers. Zionist colonization proceeded and developed only under the protection of a power that was independent of the native population – behind an iron wall, which the native population could not breach. French rule in Syria and Lebanon got off to a violent start as well.

Hussein’s son Faisal had led Arab forces into Syria in 1918 and announced his claim to the throne of a Syrian Kingdom. However the French would not give up control, so French Prime Minister Georges Clemenceau and Faisal agreed that Syria would become a de facto state under the French Mandate. Faisal’s Arab nationalist allies of the Syrian National Congress, however, wanted full independence and control over Lebanon and Palestine.

A nationalist society informed Feisal that they were ready to declare war on both England and France. Faisal’s priority was becoming king, so he reluctantly agreed to cancel the deal with the French and was crowned King of Syria on March 7, 1920.

France threatened to invade, so Faisal now accepted their terms, but his answer arrived late so a French army invaded Syria anyway from its base in Lebanon, and defeated the ragtag Arab army at the Battle of Maysalun in July. Feisal fled to Mesopotamia, but Maysalun became a symbol of Arab nationalism and resistance to European imperialism. It was a military disaster, but its name has gone down in Arab history as a synonym for heroism and hopeless courage against huge odds, as well as for treachery and betrayal. Feisal’s position between the French and the nationalists, and his own family’s ambitions, have caused lots of historical debate about whether he was a power-hungry opportunist, a sincere pan-Arab nationalist, or both.

In Mesopotamia, the British were struggling – their military was stretched thin across the region, bureaucrats fought departmental turf wars, and politicians argued about how much independence Mesopotamia would have – and whether it would be one, two, or even three states.

One thing soon became clear: the population was divided. Some of the urban elite were not against British control, while the ex-Ottoman officer’s association and much of the tribal countryside were.

In June 1920, a local Arab politician warned British administrator Gertrude Bell:
You said in your declaration that you would set up a native government drawing its authority from the initiative and free choice of the people concerned, yet you proceed to draw up a scheme without consulting anyone.”

That same month, the Iraqi Revolt, also known as the Iraqi Revolution, began. From a local tribe resisting British troops imprisoning one of their own, the unrest spread across the Middle Euphrates region. Tribal forces besieged several British garrisons, captured Najaf and Karbala, and defeated multiple British relief columns. It took the British until November, and 450 dead, to put down the revolt, and the settlement included a vague promise of an independent Arab kingdom that had yet to be defined.

The fighting though caused some in Britain to question the Mandate. The British defeated the Iraqi tribes, but they didn’t understand them. Bureaucrats wrote reports that blamed the revolt on a conspiracy between Turkey and Faisal, a conspiracy between the Germans and the Turks, and possibly the Bolsheviks too, the machinations of the American Standard Oil company, Pan-Islam, or the Jews.

Tribal leader Sayyid Muhsin Abu Tabikh was more pragmatic. The British hastened the revolt’s timing by their ignorance about the proud personality of the Iraqis and the numerous political mistakes that they committed across the country. There is a historical debate about the Iraqi revolt or revolution as well. Some saw it as a rebellion of different groups who were upset at British rule because it was foreign and heavy-handed. Others emphasize the role of former Ottoman officers who supported Faisal as the future king. Still, others consider it a national revolution that laid the foundation for a modern Iraqi identity and eventual independence.

The shape of modern Southwest Asia became more clear by 1921, even though formal peace only came in 1923. At the Cairo Conference, the Powers agreed that Faisal would rule over the Kingdom of Iraq, his brother Abdullah would become King of Transjordan, and Britain would continue to support the Zionist project in Palestine.

Though Britain would still have significant influence, the new Kingdoms enjoyed more autonomy than the British had intended thanks to the Iraqi revolt – independence though, would have to wait.

The French soon divided Syria and Lebanon into five separate states, which they would rule for years to come. They also decided to create Greater Lebanon by attaching several Muslim districts mostly Christian Mount Lebanon, creating an unfamiliar and volatile mix.

And so the First World War had swept away the centuries of Ottoman rule and created a new Southwest Asia.

There was violence between religious and ethnic communities, and there was violence against foreign domination.

The roots of the Southwest Asian conflict were planted after the First World War but it really escalated during the Cold War when the superpowers got involved and several wars were fought in Southwest Asia. 

India & Global Left

Social Alerts

e-Con e-News

blog: eesrilanka.wordpress.com

‘Before you study the economics, study the economists!’

e-Con e-News 01-07 December 2024

What’s the latest Scam, Uncle IMF Sam? Why, why, why is the USA rushing so many US Democratic-Party-allied functionaries, one after another, into Sri Lanka – their pivot within their ‘pivot to Asia’? Can it be the imminent advent of the US Republican-Party’s Trump, who may try grab a percentage of their loot from Sri Lanka?

     Just after China’s envoy Qi Zhenzhong suggests that Sri Lanka’s independence is in peril, the Sunday Times concludes this ‘indicates this country is sailing in rough seas on the external front’. Then in rushes Imran-Coupster Don Banana2 Lu, who must be under pressure, for the photos given to media always show him laughing, laughing and laughing…. Yes, another Donald, a grinning assassin, who seems to have demanded the attention of Sri Lanka’s ‘highest citizens’, numbers 1, 2 & 3 – President, Prime Minister & Speaker – plus the Foreign Minister and Treasury Secretary. Banana Lu is here to reinforce their resident Envoy’s geophysical and fiscal threats. He also provides colored State Department cover for their shady USAID Deputy Assistant Administrator Anjali Kaur & pale US Treasury Department Deputy Assistant Secretary Robert Kaproth, a frequent flyer into Colombo. We should also point out how the Fitch Rating Agency stood erect in glee over the Bank of Ceylon (BOC)’s prospects, right after their envoy lost-Korean Jiyoon (in English doggie-talk, Julie) ‘Banana1’ Chung was taken on a guided tour of the Bank (perhaps its vaults too). And how coincidental is this: A US Court has set a December 16 deadline for US Caribbean tax-hideout Hamilton Reserve Bank’s ISB case against the Sri Lankan Government! So it’s all set for a happy new 2025! Fasten your seatbelts!

*

Then again, it maybe Sri Lanka’s abundant minerals, which most citizens seem to be unaware of, which excites Fitch most. Has the BoC agreed not to finance the state’s industrial initiatives, as it was once meant to do? Plans this week by China to restrict exports to the USA of their abundant rare earth minerals (gallium, germanium, graphite, etc), vital for technology, both for military & civilian applications, were announced by their Ministry of Commerce. China’s ban came just a day after the US Biden regime announced restrictions on their exports of ‘cutting-edge chipmaking equipment & materials’ – essential for artificial intelligence (AI) technology. So much for all those Advocata dicta about ‘Free Trade’! So, are these visits about confirming Sri Lanka as a favored US satrapy and a grab for the paydirt?

     Vichara notes in this week’s ee Focus, how Sri Lanka is abundant, under both land & seas too, with such minerals as graphite, which can be:

‘converted into graphene for electronics, medical devices, & energy storage,

and for manufacturing of lithium-ion battery anodes,

a critical component in EVs (e-vehicles).Our ilmenite & rutile

can be refined into titanium metal for aerospace & medical applications

& for the production of ceramic-grade zircon for tiles & sanitaryware.

Our apatite can be used tomanufacture of phosphoric acid & fertilizers.

*

It may be no coincidence that the Industries Ministry announced a dossier on industrial lands available for investment, much of it in Mannar. Vichara examines the substance more than the ‘eloquent’ style of the President’s Policy Statement, focusing on the latest government’s plans for the economy. Vichara also points to the US-funded Yahapalana regime’s sabotaging of the Cooperative Wholesale Establishment (CWE), with more-than-a-helping hand by England’s Unilever. The CWE, established to cater to the cooperative sector, was during Philip Gunawardena’s era time linked to the Multi-purpose Cooperative Scheme. He notes how ‘the cooperatives served the nation during the 1983 pogroms when private trade hardly functioned’.

*

• Who should be ‘fired’ when the IMF-guided Central Bank gets ‘inflation so wrong’? asks Ahilan Kadirgamar in his exposé of the IMF’s Deflationary Disaster.  In this ee Focus, Kadirgamar points to ‘the overnight depreciation of the rupee from Rs200 to Rs364 to the USDollar’, based on the IMF’s fake prescriptions, which he figures, will undermine ‘economic growth, livelihoods & job creation’. The IMF & most Central Banks around the world remain ‘beholden to the interests of finance capital’. Yet, is it financial capital, or just capital, or more particularly industrial capita? which is what matters most to ee. The job of these IMF-dependent Central Banks is to prevent industrialization in our countries so as to forestall any competition.

*

‘Colombo Tea Traders’ Association (CTTA) celebrates 130 years’

• ‘Half the estates are now controlled by 2 big companies – Hayleys & Richard Pieris, notes National Peoples Power (NPP) Executive Committee member &Peradeniya Professor Vijaya Kumar. He is also President of the Lanka Estate Workers’ Union. In this ee Focus Kumar notes, wages in the plantations were once based on Wages Board decisions, until this private management took over in 1992. He makes no mention of the failure to invest in technology & related skills, nor that the top English multinational Unilever, the chief beneficiary of the plantation system, should pay compensation by transferring machine-making tea technology to Sri Lanka. Kumar notes how Regional Plantation Companies are:

Focused on undermining workers’ rights by converting permanent staff

into informal workers offered contract work or independent work through

a pernicious outgrower system, paying them poverty-level wages

& reducing their social protection benefits.

*

Management has meanwhile made a fine art of hiding profits by transferring them to

associate companies to justify their claims of running at a loss. But one does not understand

& it remains unexplained why companies are taking on more & more estates

if in fact they are making a loss. Management is able to offer low wages knowing full well

that any strikes by workers living on the kind of subsistence wages paid to estate workers

cannot last long & are bound to fail.

*

Plantation workers have traditionally been used as a benchmark to keep wages for all workers low. Our countries are kept underdeveloped by relegating us to exporting such primary products including products based on labor-intensive production processes such as garments, electronic assembly, etc. A small raise in wages translates into lesser profits, and profits over the last 150 years are never invested in capital equipment & raising skills. These workers should be provided equal rights on the basis of being incorporated into the larger body politic, rather than being used as pawns by India & England and the USA. They should also be offered passage to London as an alternative, as was offered to Indians in England’s African colonies – some have become ministers & one even a Prime Minister! – and to ‘Tamil refugees’ this week, who somehow got to enter and stay in a heavily fortified US base in  English-colonized Diego Garcia!

     Again, however, our economists should come right out and prescribe modern industrialization as the answer. They must clearly state: what is to be done. Whining to the master is proof to the master they are doing fine by their slave-driving. Meanwhile, Senior Presidential Advisor Duminda Hulangamuwa recently said the ‘IMF is pushing the country to downsize its public sector employees from 1.3 million to 750,000’, rather than retrain them for more productive work.

     ee therefore reproduces the Communist Party of Sri Lanka (CPSL) statement questioning the Cabinet approval on 12 November to liquidate the State Development & Construction Corporation (SDCC), a state enterprise operating under the Minister of Transport Vijitha Herath, specializing in heavy civil engineering construction projects:

SDCC was established in 1971 to undertake planning, designing &

construction of single & multi-purpose development projects for irrigation,

flood control, power, highways, water supply & drainage, land development

& other similar projects, and the manufacture of concrete & concrete products.

It was also tasked with planning, designing & fabricating mechanical & electrical

installations, extracting, manufacturing, importing & exporting construction raw

materials, machinery & equipment, training of engineering & technical personnel

and carrying out research, in connection with the above undertakings.

The Corporation was envisaged as complementing the State Engineering Corporation,

by undertaking infrastructural civil engineering work, and thereby

enhancing the technological capabilities & industrialization of the country.

*

Who is going to do the digging? And how will they dig? And how deep must they go? (before they finally make it to the 21^st century… and finally discovering China?)

*

___________

Contents:

රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්

ආධුනික ජාතික ජන බලවේගයේ පාර්ලිමේන්තු කණ්ඩායම සිය පළමු දින තුන ඉහටත් උඩින් ගොඩ දා ගත්තේය.  රටේ ආහාර මිල, ආහාර හිඟය, තෙල් මිල, බලශක්ති ප්‍රතිපත්ති අවුල, උද්ඝෝෂණ (සංවර්ධන නිලධාරි/කොරියා රැකියා) මර්ධනය, ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත, පොහොර සහනාධාරය නොගෙවීම, සැප්තෑම්බර් විශ්‍රාම වැටුප් රු. 3000 නොගෙවීම, කතානායක අධ්‍යාපන සහතික, විදුලි – ඉන්ධන මිල, ගංවතුර සහන  ඇතුළු රටේ මිනිස්සුන්ට දැනෙන ගැටළු 21 ක් නිර්මාණය වී තිබූ පරිසරයක ඒ කිසිවක් පාර්ලිමේන්තුවේ ප්‍රමුඛ විවාදය නොවන තැනට ආණ්ඩුවේ ආධුනිකයෝ මෙහෙයවා ගත්තෝය. .

සියළු අවාසි තමන්ගේ පැත්තේ තිබිය දී ආණ්ඩුව, නවක මන්ත්‍රීවරුන් 149 ක් සමඟ දින තුනක් පාර්ලිමේන්තුවේ තම ආධිපත්‍ය පැතිරවීම, මාධ්‍ය අවකාශය පිරවීම, ප්‍රචාරක යුද්ධය ජය ගැනීම හා තම පොරොන්දු එකක්වත් කරලියට එන්නට නොදී යටපත් කර ගැනීමට සමත්වීම ආණ්ඩුව පැත්තෙන් ගත් කළ විශිෂ්ඨ කලමනාකරණයකි.

පළමු දින දෙකේම, කතානායක, ආණ්ඩු පක්ෂයේ ප්‍රධාන සංවිධායක ගේ ආධුනික බව සජීවි විකාශනය තුල පෙනෙන්නට තිබුණි. විශේෂයෙන්ම කතානායකවරයාට තමන්ගේ භුමිකාව ගැනවත්, විෂය දැනුමවත්, ක්ෂණික මැදිහත්වීම් සඳහා අවශ්‍ය පරිචය හෝ බුද්ධිය නොපෙන්වීය. විපක්ෂය පාර්ලිමේන්තු ක්‍රියාවලිය පිළිබඳ කතානායකගේ අඩු දැනුම උලුප්පා දක්වමින් ‘පොඩි ලල්‘ එකක් ගන්නා බව පෙනෙන්නට තිබුණා.

ආණ්ඩුව විසින් තමන්ට සකස් කර තිබූ පිටිය ගැන විපක්ෂ නායකවරයාට, ප්‍රධාන සංවිධායක හෝ පක්ෂ නායකයින්ට අවබෝධයක් නොතිබූ බව පැහැදිලියි.  විපක්ෂයට පූර්ව සූදානමක්, උපක්‍රම තෝරාගැනීමක් පළමු දින තුනේ නම් නොවීය.  

ජජබ මන්ත්‍රී කණ්ඩායම රැස්වීමට පැමිණ තිබුණේ හොඳ සුදානම් සහිතවයි. 

ඔවුන් විපක්ෂයට සෙල්ලම් කරන්න කුඹුරක් වගේ පිට්ටනියක් හදලා තිබුණා. හරියට අපේ පිට්ටනිවල ක්‍රිකට් ගහනකොට පිටිය සකසන්නෝ ගාල්ලේ – දඹුල්ලේ පිච් එක හදනවා වාගේය.  

ඒ පිච් එක (අ) ජාතිවාදය එපා (ආ) විපක්ෂය ජාතිවාදය වපුරනවා (ඇ) බාර් පර්මිට් කියන සරළ ගුග්ලි තුන මත හැදිලා තිබුණා.

ජජබට හිතවත් සමාජ මාධ්‍ය හා සමාජ මාධ්‍ය ක්‍රියාකාරීන් අත්අඩංගුවට ගැනීම එයට යොදාගත්ත අඩුම – කුඩුම!

පලපුරුදු විපක්ෂය තම ලස්සන පාර්ලිමේන්තු ඇඳුමෙන් කුඹුරට පැන්නා.  විපක්ෂයේ ඉදිරි පෙළ වාඩිවෙලා ඉන්න කතාකළ හැමෝම මේ කුඹුරේ නෑවා. (ගෝඨාභය හා රනිල් ගේ ආණ්ඩුව පහුගිය වාරයේ දී ත් සජබ ප්‍රමුඛ විපක්ෂයට මේ දේ ම කලා. සමස්ථ විපක්ෂය පාර්ලිමේන්තුවේ දිය වුනේ ඒ නිසයි)

පළමු දින දෙකේ විපක්ෂයේ කථිකයින් කිව්වේ (අ) අපි ජාතිවාදී නෑ  (ආ) ආණ්ඩුව ආධුනිකයි  (ඇ) අයි.එම්.එෆ්. (ඈ) ආණ්ඩුවට උපදෙස් දීම

අඩුම ගානේ පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකකට වැඩි බලයක් තියෙන ආණ්ඩුවට විපක්ෂයේ උපදෙස් මොකට ද කියලා වත් ඒ අයට වැටහීමක් තිබුණේ නෑ. කතානායක ට සභා සේවකයා උපදෙස් දීම බලාගෙන ගන්න ආශ්වාදයෙන් ප්‍රඥාව වැහිලා තිබුණා.

කතානායකවරයාගේ අධ්‍යාපන සුදුසුකම් පිළිබඳ ප්‍රශ්නය ඔහුගේ පත්වීම සිදු වූ දිනයේ දීම එළියට පැමිණියා.  විපක්ෂය තමන්ට මන්ත්‍රී වැටුප ගෙවන ‘සංවරණ හා තුලන‘ කාර්යය ඉටු කරනවා නම්, අවම වශයෙන් මේ ප්‍රශ්නය කතානායකවරයා වෙත යොමු කිරීමේ අත්හල නොහැකි වගකීමක් තිබුණා. ඒ අවම වගකීම හෝ විපක්ෂයෙන් ඉටු වූවේ නෑ.

කතානායකවරයා සමාජ මාධ්‍ය හෝ පත්තරේන් හෝ දැනගෙන හෝ ආනන්ද තිස්ස ද අල්විස්, අනුර බණ්ඩාරනායක, මහින්ද යාපා අනුව යමින් කතානායක පුටුවේ හරි බරි ගැහිලා වාඩිවුණා. සිවිල් සංවිධාන තොරතුරු පනත යටතේ කතානායකගේ අධ්‍යාපන සුදුසුකම් ඉල්ලනකොට, සමාජ මාධ්‍ය පෝස්ට් යනකොට ආණ්ඩුවේ බාර් ලයිෂන් ලිස්ට් එක දවස අන්තිමේ එළියට දැම්මා.  රටේම අවධානය, සමාජ මාධ්‍ය අවකාශය බාර් ලැයිස්තුවට යොමු වුණා.  

කොහොම නමුත්, විපක්ෂයේ දක්ෂතම කථිකයෝ සේරම ආණ්ඩුවේ ‘ජාතිවාදී ලේබලයට උත්තර දෙන්න ගිහින් අපි ජාතිවාදී නෑ. ජාතිවාදී නෑ කියනවා ඇරෙන්න රටේ මිනිස්සුන් ලක්ෂයකට වඩා සෘජුව දැනෙන, සම්බන්ධ ප්‍රශ්න 21 ක ලිස්සලා ඇරියා.  කොළඹ තානාපති කාර්යාල, යුරෝපා සංගමය, ජිනීවා, වොෂින්ටන් විතරක් නෙවෙයි, නවදිල්ලිය හා තමිල්නාඩුව ලංකාව ගැන කතා කරන ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත, අදානි ගිවිසුමට වත් විපක්ෂයේ ප්‍රමුඛතාව ලැබුණේ නෑ. ශානක්‍යන් ගේ ‘පලාත් සභා ගුග්ලිය‘ උතුරේ පක්ෂවලට ලැබුණු ජනපති රැස්වීමේන් ආණ්ඩුව ලකුණු හයක් කර ගත්තා.

ආණ්ඩුව තමන්ට තියෙන සියළු අවාසිදායක තත්වයන් එකා පිටුපස එකා බැගින් සාමුහිකව තර්ක කරලා විපක්ෂය මතු කරන්න හදපු තර්කය සුක්ෂමව බිඳ දැම්මා.

තුන්වන දවස, විපක්ෂයට තනිකරම ඛෙදවාචකයක් වුණා. කබීර් හෂීම් හැර විපක්ෂයේ ආර්ථික ඔස්තාර්ලා කාටවත් අලුත් දැනෙන දෙයක් කියන්න බැරි වුණා. 

ආණ්ඩුව විපක්ෂයේ කථිකයින්ගේ වැරදිච්ච වචන, උපක්‍රමශීලි ලෙස (අර්ථය) වෙනස් කළ යෙදුම් අරගෙන විපක්ෂයට ලැබුණු වෙළාවේ වැදගත්ම තර්ක උස්සලා පොලවේ ගැහුවා.

ඊටත් වඩා, ජවිපෙ ආණ්ඩුවේ අතීත කතා මතු කරන්න ගිහින් ඉල්ලගෙන කෑවා. (ජවිපෙ හි පෙර වැරදි මිනිස්සු ගනන් ගන්නවා නම් පාර්ලිමේන්තුවේ 70% බලයක් ලැබෙයිද?)

විපක්ෂය පාර්ලමේන්තුවේ කාලය රටේ ප්‍රශ්න කතා කරන්න යොදා ගන්තේ නැත්තම්, 2011 එදා රනිල් වික්‍රමසිංහ ගේ විපක්ෂය අත්වූ ඉරණම සජිත් ප්‍රේමදාස ගේ විපක්ෂයට අත්වෙන්නට වැඩිකලක් යන එකක් නෑ.

පළමු වෙනි දින තුන ආණ්ඩුව උඩින්ම දිනුම්! විපක්ෂය………..  ආ එහෙම එකක් තිබුණද?

රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්

KAMALIKA PIERIS

Ven. Kitalagama Sri Seelalankara, chief priest of Dimbulagala Raja Maha vihara (Dimbulagala Hamuduruvo, hereafter Dimbulagala)   was a political monk. He had a continuing battle with Tamil officials and politicians of Batticaloa on illegal settlements in Maduru oya. He himself had tried to settle Sinhala farmers at Wadamunai, (Koralai Pattu west, Batticaloa district) in 1974 without success. The administration and the police had chased them away.

Dimbulagala came to Mahaweli Centre to meet the Director General in August 1983. He was very agitated. You are the DG of Mahaweli. What you are doing while Mahaweli land is illegally occupied by Tamils from Batticaloa, Dimbulagala thundered. Do you know that while you people are seated in this big office, separatist Tamils are encroaching on the right bank from Batticaloa?

They are mounting a massive encroachment at Maduru oya right bank from Batticaloa. They are altering district boundaries, converting Sinhala villages by giving them Tamil names and changing the names of poor Sinhala people, continued the angry Dimbulagala. I have been complaining to GA Polonnaruwa and all the officials of the Mahaweli for the last ten years, but they have taken no action.

There is tremendous pressure for land from people in Polonnaruwa, Minneriya and Hingurakgoda. They are objecting to the Tamil encroachments .They say that Tamils are flagrantly encroaching on Mahaweli land while they are looking on. Can you not send Sinhala people to this land quickly.   Unless something is done soon, there will be no land left for the Sinhala people, concluded Dimbulagala.

Mahaweli  Centre decided to do something .Dimbulagala  was asked to settle   Sinhala farmers at Maduru Oya, starting on September 1, 1983. He was assured that Mahaweli Authority would support him. The priest acted on that assurance, observed   journalist T Sabaratnam. He did everything openly.

 Dimbulagala was given a vehicle  and sent with two  officers from  Mahaweli   Media unit to identify the  suitable tanks  and locations in the Maduru oya area. Mahaweli officers who knew about the  new Tamil settlements, advised him before he left.

Dimbulagala went to Davasa  group and  got them to publish an advertisement in Riviresa. It said that Ven. Kitelegama would be distributing land at Dimbulagala, free to  youth who do not have land and to poor peasant families. They must bring  a letter from Grama Sevaka .  Dimbulagala  also sent a circular to  temples, asking the chief priest to send at least two landless peasant families. There was a good response. Dimbulagala   told  Riviresa later that  many people from the four corners of the island had bundled up their belongings and had come. He consulted astrologers and obtained an auspicious time on September 1^st 1983 for starting the project.

The two  officers from the Mahaweli media Unit,  detailed to work with Dimbulagala   reported to Malinga Gunaratna   on what happened  next. They said, on 31st August almost 3000 people had gathered at the Dimbulagala temple. They had brought along food stuff to last them for three months. Most were men. Women and children were not present. They had brought along cadjans and tools to build houses and occupy land. Ven. Seelalankara was moving about giving advice and encouragement.

Ven. Seelalankara then made a speech. ‘You are assembled here not only to get a piece of land but for a more lofty purpose.  We are being threatened on all sides by separatists. What the separatists want is a continuous block of land which they propose to call Eelam. You are going to break that.

You have to defend the unity of the country. But you must live with the Tamils as one big happy family.  You should go to their kovil, you must teach them your language and you must learn theirs. But if a terrorist comes to throw you out, you must fight to the last.

 You are not to return from this journey. For if you do not stay there, the boundaries of Sri Lanka are not safe.  Don’t look to the state for help. The state is not here to help you, you must help the state. It is my great honour to lead you, now let us go on our holy journey. Remember Dutugemunu,’ Ven. Seelalankara concluded.  ‘Sadhu Sadhu’ said the future settlers.

The monk had mobilized vans, lorries, cars and motorcycles from rich Sinhala business men from Polonnaruwa. There were over 200 vehicles. The convoy left for its destination with Dimbulagala heading the convoy blaring pirit through a loudspeaker and flying the Buddhist flag. 

When the convoy started on September 1^st, the Tamil lobby responded immediately. They informed the IGP.  IGP Rudra Rajasingham rang Mahaweli Chairman NGP Panditaratne to say that a massive convoy was moving towards Batticaloa, headed by Dimbulagala monk.  Panditeratne did nothing to stop the convoy.

The Sinhala settlers arrived at three places in System B, Meerandavillu-Wadamunai, Mathavanai- Mahaella and Punani, all coming under the Koralaipattu AGA division of the Batticaloa district.

 GA Batticaloa instructed AGA Koralai pattu to visit the settlements   and report back.AGA Koralai pattu reported to the GA that he had received a complaint from about 10 families at Meerandavillu that they had been chased out by a large number of Sinhala people. He was informed that [Sinhala] people had come to Meerandavillu and threatened {Tamil] people there with bodily harm and chased them out, saying they were going to settle there. The Tamil families were scared and frightened.

He was told that a Buddhist monk had come 2 weeks back looked around and left. Then onSeptember 1, 1983 a Buddhist monk had led about 15 lorry loads and 10 tractor loads of people into Meerandavillu from Polonnaruwa distinct, with the intention of settling them on state land there. They were from Aralaganwila, Hingurakgoda, Jayanthipura and adjoining areas.

When the AGA went there, on September 3rd the monk was holding a meeting of a society he had formed. Ven. Seelalankara had flatly refused to leave. He said he had come there to prevent estate Tamils settling in the area.  He was not going to withdraw under any circumstance.  We will occupy the land by force if necessary. These lands belonged to Dimbulagala Maha vihara according to ancient records, he said. He will not vacate.   In 1972 when he had come with settlers he had been chased away by the MP, the GA and others. This time he was staying.

The newly arrived Sinhala settlers told the AGA that that 5000 of them had come in 25 vehicles with the intention of settling there at the behest of Dimbulagala and in deference to a sermon delivered by him at Dimbulagala Vihara. They were emphatic and their statement was marked by loud cries of Sadhu. 

AGA then went to Mathavanai-Mahaella. This area   was the traditional grazing land for cattle in Kalkudah. About 2000 persons have encroached on about 2500 to 3000 acres. About 2000 acres have already been cleared.  500 huts have come up. People were being transported in CTB buses and the Anti Malaria unit in Bibile had sprayed this area, reported AGA. 

AGA’s last stop was Punani area.  This came within the Koralai Forest reserve. AGA admitted that some lands had been alienated under the Land Development Ordinance to local residents.  Now about 200 persons from Polonnaruwa, Kantale and Kotmale have encroached on these lands. Already about 20 huts have come up.  AGA attached a one inch map indicating the areas encroached by the Sinhala settlers in all three places.

 Using the report from AGA Koralaipattu,  the Government agent ,Batticaloa, M.Anthonimuttu, informed Secretary, Mahaweli Ministry , on 4^th September  that there is large scale encroachment in System B .About 5000 persons from various  parts of the country,  Polonnaruwa, Mahiyangana, Matara, Kantale, Kurunegala Kandy  have encroached on  3000 acres of land in this area.  1000 huts have come up and clearing is in progress. Dimbulagala had told the AGA he had no intention of leaving the area under any circumstances.

These large scale encroachments have caused considerable tension in his District. These new [Sinhala] settlers had threatened the earlier [Tamil] settlers with bodily harm and chased them away. They had been long standing settlers.    They had left their allotments through fear and come to Batticaloa.

If this encroachment is allowed, it will precipitate large scale encroachment into other areas of the   District. Local people are likely to take this as an act of invasion by the Sinhala community. GA Batticaloa said   thatimmediate action must be taken on this matter by the Mahaweli Ministry.

T. Sabaratnam related what happened next. Home Minister K. W. Devanayagam’s coordinating secretary K. G. John telephoned me on the morning of 8 September 1983 and said the Minister wanted to meet me on an urgent matter.  I met him in his ministry. Devanayagam told me that a Sinhala invasion of his electorate, Kalkudah, had begun and he had conveyed his protest to President Jayewardene.

Devanayagam held the press briefing that evening.  He told the media that he had invited them to tell the country of a serious development taking place in Vadamanai that falls within his electorate.  He said a large number of landless Sinhala peasants were being brought by Ven. Seelalankara to encroach on the Maduru Oya settlements reserved for Tamils under an agreement he had worked out with Mahaweli Minister Gamini Dissanayake.

Devanayagam said the Dimbulagala priest had brought Sinhala peasants on 1 September and had refused to leave when Batticaloa Government Agent M. Anthonimuttu objected.  He said the monk had tried to settle Sinhala peasants in the same place in 1974, (sic)  but had been driven away with the help of the police.  This time the police were not cooperating with the government agent. This time, Sabaratnam found out later, the priest defied the Government Agent and the police refused to evict him and the peasants he brought because he had the unofficial backing of Mahaweli Minister Gamini Dissanayake and his Ministry.

On 17^th September it was reported that more and more people were flocking to the right bank of Maduru oya .  There was a massive movement of people toward the Batticaloa   area of Maduru oya. The situation had gathered a momentum of its own. Numbers had risen to 40,000. Shops and boutiques were coming up overnight on the Right Bank.  Malinga Gunaratne at Mahaweli was sending frantic messages to Dimbulagala to halt further settlements but Dimbulagala   had lost control.

Journalists provided eye witness accounts. They described the situation in the Maduru Oya area as that of a carnival.  Polonnaruwa correspondent for Lake House reported “People are pouring into the Dimbulagala temple from all parts of the country.  They are being transported in lorries and vans to the location.  Mahaweli Authority officials were directing them to various places and providing them with poles, tin sheets and cadjan to put up temporary sheds.  Food parcels were also being distributed by volunteer organizations.” [1]  (Continued)

[1]  Malinga Gunaratne  For a sovereign state .

   https://sangam.org/articles/view2/626.html T Sabaratnam

රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්

මන්ත්‍රී වැටුප, විශ්‍රාම දීමනාව සත්‍ය කුමක්ද? බොරුව කොච්චර ලොකුද? 

අද දේශපාලනයේ ආකර්ශණීයම මාතෘකා හතර මන්ත්‍රී වැටුප, විශ්‍රාම වැටුප, නිල නිවාස හා වාහනයයි.  අවසනාවකට ප්‍රබන්ධ හා මිත්‍යාව තුලින් ආලේප ගන්වා, මන්ත්‍රීවරුන්ට එරෙහිව වෛරය, විරෝධයක මතු කරන්නට එය භාවිතා කර ඇත.  බලයට පත්වී මාසයක් ගත වන්නටත් පෙර, මේ ගැන ඇති මිත්‍යාව සාකච්ඡාවට බදුන් කළ යුතුය.

රාජ්‍යය යනු, ජනතාව වෙනුවෙන්, ජනතා නියෝජිතයින් විසින් පවත්වාගෙන යනු පාලන යන්ත්‍රයකි.  එහි නීති සම්පාදන ක්‍රියාවලිය සිදු කරන්නේ මන්ත්‍රීවරුන් විසිනි. ආණ්ඩුව හා විපක්ෂය යන මේ දෙපිරිසටම රජයේ ඒකාබද්ධ අරමුදලෙන් වැටුප්, දීමනා, පහසුකම්, කාර්යාල සහ විශ්‍රාම වැටුප් ලබා දෙන්නේය. ඒ රාජ්‍යය යන සංවරණ හා තුලන ක්‍රියාවලිය ආණ්ඩු – විපක්ෂ මන්ත්‍රීවරුන් විසින් සිදු කරන නිසාය. බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවේ විපක්ෂ නායකවරයෙකුට නිල පිළිගැනීම ලැබෙන්නේ 1937 තරම් ආසන්නයේ වුනත්, එයට 1737 දක්වා අතීතයක් ඇත. විපක්ෂ නායකවරයෙකුට මන්ත්‍රී වැටුපට අමතරව වැටුපක් ලැබෙන්නේ ද ඒ නිසාය.   අප මේ නඩත්තු කරන්නේ රාජ්‍යය මිස දේශපාලන පක්ෂ හෝ පුද්ගලයින් නොවේ.

මන්ත්‍රී විශ්‍රාම වැටුප

මන්ත්‍රී විශ්‍රාම වැටුප තරම් ජනතා කෝපයට බදුන් කළ වෙනත් මන්ත්‍රී සේවාවක් නැත.  2024 ඔක්තෝබර් මස විශ්‍රාම වැටුප් ලැබූ හිටපු මන්ත්‍රීවරුන් සංඛ්‍යාව 430 කි.  පසුගිය මැතිවරණයට තරඟ නොකළ හා පරාජයට පත්වූ තවත් 105 ක් ජනවාරි මස සිට විශ්‍රාම වැටුපට හිමිකම් ලබති. 

1977 අංක 01 දරන පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන්ගේ විශ්‍රාම වැටුප් පනත අනුව මන්ත්‍රීවරුන්ට ලැබෙන මුදල තීරණය වේ.  වසර 5 ක ධූර කාලයක් නිමා කරන විට වැටුපෙන් 1/3 ක් ද, වසර 15 ට වැඩි ධූර කාලයකට වැටුපෙන් 2/3 ක් ද, විශ්‍රාමිකයින්ට ලැබෙන ජීවන වියදම් දීමනාව ද එයට එක් වේ. මන්ත්‍රී වැටුප ගැන සුරංගනා කතා රැසක් ඇතත් මුලික වැටුප රු. 54,285 කි. එයින් තුනෙන් පංගුව රු.18,095 කි.  විශ්‍රාම හැමෝටම ලැබෙන ජීවන වියදම් දීමනාව රු.37,175.00 කි.  අද ගෙවන අවම විශ්‍රාම වැටුප රු.55,270 කි.  උපරිම වැටුප රු. 80,000 කට මදක් වැඩිය.  ලංකාවේ විශ්‍රාම වැටුප් ක්‍රමය යටතේ වැන්දඹු හා යැපෙන්නන් ආවරණය වේ.  වැන්දඹු දීමනා ලබන මන්ත්‍රී සංඛ්‍යාව 168 දෙනෙකි.

අතීත කතාව

සී.ඩබ්ලිව්.ඩබ්ලිව්. කන්නංගර නිදහස් අධ්‍යාපනයේ පියා විරුදාවලි ලබන්නේ නිර්ප්‍රභූ පන්තියට අධ්‍යාපනයේ දොරටු රජයේ වියදමින් විවර කළ නිසාය.  මැතිවරණයෙන් පරාජයට පත් වන ඔහු විදේශ සේවයේ සිට ලංකාවට පැමිණ තමන් සතු ස්වල්ප ධනයෙන් ජීවත්වන්නේය. බෙහෙත් ටිකක් ගන්නට මුදලක් පවා නැති වූ විට ‘සමස්ත ලංකා මධ්‍ය විද්‍යාල ආදි ශිෂ්‍ය සංගමයේ’ නිලධාරීන් වූ බර්ටි ගලහිටියාව සහ විපුල ධර්මප්‍රිය (බතික්) විසින් නිදහස් අධ්‍යාපනයේ පියාට රු. 100 බැගින් මාස කිහිපයක් ලබාදී ඇත. පසුව, තමන්ට ජීවත්වීමට රු. 500 ක ‘කරුණාසහගත දීමනාවක් ලබා දෙන ලෙස‘ කන්නංගර විසින් කතානායකට යැවූ ලිපිය ලියා ඇත්තේ ද විපුලම ය.  මේ ලිපියෙන් පර්ලිමේන්තුවට ද, රට ද කම්පනයට පත් වන්නේය.  කන්නංගරට පාර්ලිමේන්තුවේ අනුමැතියෙන් ‘පිං පඩියක්‘ ලැබෙන්නේය.  මන්ත්‍රී විශ්‍රාම වැටුපේ ආරම්භක ශෝක කතාව එයයි.

මෙවැනිම අහේනියකට පත් වන මතුගම දයා පැස්කුවල් සිය පන්මල්ල අරගෙන බස්රියෙන් බෙහෙත් ගන්නට ගිය හැටි ගැන මාධ්‍ය වාර්තා ඇත.  කවිකොළකාරයෙකු වූ දඹුල්ලේ ටී.බී.තෙන්නකෝන් ද නිර්ප්‍රභු දිළින්දෙකි.  කවිසේන හේරත් හෝ මුදියන්සේ තෙන්නකෝන් හෝ ඒ දෙදෙනාටම හෝ (වරදක් ඇතොත් සමාවන්න) ‘කරුණාසහගත දීමනාව’ ගෙවා ඇත. ඔවුන් මේ දීමනාව ලබාගන්නට පරණ පාර්ලිමේන්තුවට පැමිණ ගෝල්ෆේස් පිටියේ රැදී සිටි ආකාරය පැරණි පාර්ලිමේන්තුවේ සේවකයෙකුගෙන් අසා දැනගතිමි. මුල්ම යුගයේ හිටපු ප්‍රධාන අමාත්‍යවරයෙකුගේ බිරිඳට හා දිසාපති බිරිඳකට ඒකම දිනක දී මෙවැනිම විශේෂ දිමනාවක් ලබාදී ඇත. විධිමත් විශ්‍රාම වැටුප් ක්‍රමය අහෝසි කරන්නේ නම්, නැවත වරක් මෙවැනි අවස්ථාවන් ඇති වීම නොවැලැක්විය හැකි වනු ඇත.

1956 සහ 1960 ජූලි ආර්ථික වශයෙන් ශක්තිමත් නැති නිර්ප්‍රභු පන්තියක් මහජන නියෝජිතයින් වට පත්විය. ඔවුන්ගෙන් බහුතරය 1965 ඡන්දයෙන් පරාජයට පත් වූ පසුව ගෙවූවේ අන්ත දිළිඳු දිවියකි.  සමගි පෙරමුණු රජය මේ පිරිස ගැන සලකා 1970 දෙසැම්බර් 29 දා මන්ත්‍රී විශ්‍රාම වැටුප් ක්‍රමයකට අනුමැතිය ලබා දෙනු ලැබීය.  එදා රු. දහසක් වූ මන්ත්‍රී වැටුපට අනුව මන්ත්‍රී විශ්‍රාම වැටුප රු. 333.33 කි. (එදා ගුරුවරයෙකුගේ වැටුප ආරම්භක වැටුප රු. 250 කි.)

එතෙක් පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කළ ප්‍රභූ සමාජය නැතත්, බුලත් කන, සරම අදින, බස් එකේ යන මන්ත්‍රීවරුන්ට, රාජ්‍ය සේවයෙන් ඉල්ලා අස්වෙලා නීති හදන්නට පැමිණි පිරිසකට එමගින් රැකවරණය ලැබුණි.  වැඩිහිටියන් රැක බලා ගැනීම ශිෂ්ඨ සමාජ වගකීමකි. ලංකා රාජ්‍යය 2024 ආරම්භයේ දී විශ්‍රාමිකයින් ලක්ෂ 7 කට වැටුප් ගෙවන්නේය. රටේ විශ්‍රාමික මන්ත්‍රීවරුන් 430 කි. 

වත්මන් දසවන පාර්ලිමේන්තුවේ විවිධ තරාතිරම්වල පුද්ගලියන් සිටින අතර රාජ්‍ය සේවයෙන් ඉවත්වී පැමිණි අය ද, කිරි ගොවියන් හෙවත් හරක් බලන්නන් ද, ජීවිතයේ කිසිම දවසක රස්සාවක් කර නැති අය ද සිටී. අනාගතයේ දවසක ඔවුන්ට ‘කරුණා සහගත දීමනාව‘ හෙවත් පිං පඩිය ඉල්ලා ලිපි ලියන්නට සිදු නොවේවා යන්න මගේ පැතුමය.  විශ්‍රාම වැටුප් අහෝසි කිරීමේ යෝජනාව සම්මත කරන්නේ නම්, මෙයට පක්ෂව ඡන්දය දෙන කිසිවෙකුට අනාගතයේ කිසිම දවසක ‘කරුණා සහගත දීමනාවක් ඉල්ලලා‘ ලියුම් එව්වාට ‘පිං පඩි නොලැබිය යුතුයි‘ කියලා වගන්තියක් ඇතුලත් කළ යුතුය.  ජනප්‍රිය සටන් පාඨ නීති බවට පත් කිරීමේ පාපයට කරගසන්නන්ම එහි පීඩාව ද විදිය යුතුය.

අනෙක් අතට, දැනට තිබෙන කුමන හෝ විශ්‍රාම දීමනාවක් කිසිවෙකුට අහිමි කිරීම කිසි ලෙසකින් හෝ යුක්ති යුක්ත හෝ ශිෂ්ඨ ක්‍රියාවක් නොවේ.

ජවිපෙ නියෝජනය කළ නමුත් පක්ෂය හැර ගිය නන්දන ගුණතිලක, විමල් ඇතුළු පිරිසකට විශ්‍රාම වැටුප අහිමි කිරීම මේ යෝජනාවේ සැඟවුණු රහස යැයි පවතින අදහස ද බැහැර නොකළ යුතුය.

අමාත්‍යවරුන්ගේ කාර්ය මණ්ඩලවල පුද්ගලික, මාධ්‍ය, සම්බන්ධීකරණ ලේකම්වරුන් සේවය කළ 200 කට ආසන්න පිරිසකට ද විශ්‍රාම වැටුප් ලැබේ. එයින් බහුතරයට ලැබෙන මුදල රු. 25,000 කට අඩු ය. මන්ත්‍රී විශ්‍රාමය සමඟ මොවුන්ගේ වැටුප අහිමි කරන්නේ ද යන්න පැහැදිලි නැත.  එසේ කරන්නේ නම්, වෙනත් ආදායම් මාර්ග නොමැති අයට සමෘද්ධි, අස්වැසුම හෝ වෙනත් ‘පිං පඩියක්‘ ලබාදීමේ ශිෂ්ඨ වගකීමක් රාජ්‍ය සතුව පවතී.

මාදිවල මන්ත්‍රී මන්දර

ලින්ක් සමාගම විසින් මාදිවල ඉඩමක් නාගරික සංවර්ධන අධිකාරයෙන් ලබාගෙන මධ්‍ය පාන්තික නිවාස ව්‍යාපෘතියක ඇරඹීය.  ආචාර්ය නුගවෙල, ඉංජිනේරුවරුන්වන ජයවර්ධන හා නිශ්ශංක විජේරත්න ඒ ඉදිකිරීමේ හිමිකරුවන්ය.  නිවාස ඉදිකිරීම අවසන් අදියරට පැමිණි විට අලෙවිය සඳහා අත්පත්‍රිකාවක් ද මුද්‍රණය විය. වහා මැදිහත් වූ ජනපති ප්‍රේමදාස පාර්ලිමේන්තුව හරහා නිවාස මිල දී ගෙන උත්සවශ්‍රීයෙන් මන්ත්‍රීවරුන්ට ලබාදුන්නේය.  වැඩේ ක්‍රියාත්මක කළේ කතානායක එම්.එච්. මොහොමඩ් සහ ඔහුගේ සම්බන්ධීකරණ ලේකම් සාලි (ආණ්ඩුකාරවර අසාත් සාලි නොවේ) ය.

මන්ත්‍රීවරුන්, අපේක්ෂකයින් පාක්ෂිකයින් රැසක් ඝාතනය වූ 1989 භීෂණ සමයේ මන්ත්‍රීවරුන්ට ගම රට යාමට ක්‍රමයක් නොවීය. ආණ්ඩු පක්ෂයට කැප්පෙටිපොල මාවතේ සමුළු නිවාස ලැබුණි. ශ්‍රාවස්තියේ ද පිරිසක් සිටියහ. විපක්ෂයේ බහුතරයකට නවතින්නට තැනක් නොවීය.  එයට විරෝධය පා  යසරත්න තෙන්නකෝන්, නන්දිමිත්‍ර ඒකනායක, එඩ්වින් වික්‍රමරත්න ඇතුළු පිරිසක් වරක් පාර්ලිමේන්තුවේ කොට්ට පැදුරු රැගෙන විත් නිදාගත්තේය. පසුව පිරිසකට මන්ත්‍රී ආරක්ෂාව පතා තැප්‍රොබේන් හෝටලයේ කාමර ලැබුණි. පාර්ලිමේන්තුව ආසන්නයේ මන්ත්‍රීවරුන්ට නිවාස අවශ්‍ය වූවේ මරණ බය නිසාය.  

 අදටත් මාදිවල මන්ත්‍රී නිවාස සංකීර්ණයේ විදුලිය, ජලය බිල් මන්ත්‍රීවරුන් විසින් ගෙවිය යුතුය. සියලුම ගෘහ භාණ්ඩ ඔවුන් විසින්ම සපයා ගත යුතුය. ෆෑන් දෙකක් ඇතත් වායු සමීකරණ අවශ්‍ය නම් සවිකර ගැනීම මන්ත්‍රීවරුන්ගේ වියදමින් සිදු කළ යුතුය.

උඩ තට්ටුවේ දහයයි – දහය ප්‍රමාණයේ කාමර දෙකක්, බඩු කාමරයක්, නාන කාමරයක් ඇත. යට තට්ටුවේ පුටු දෙක තුනකට, දෙන්නෙකුට වාඩිවිය හැකි කෑම මේසයකට ප්‍රමාණවත් ඉඩක් ද, එක් අයෙකුට වැඩ කර ගත හැකි කුස්සියක් ද, එළියේ ස්කොටින් පෑන් වැසිකිලියක් ද බැගින් ඇත. 

මන්ත්‍රී ඉන්ධන දීමනාව

මන්ත්‍රීවරුන්ට ඔවුන් තේරී පත් වූ දිස්ත්‍රික්කය අනුව, ලීටර් 283 (කොළඹ) සිට ලීටර් 639 (යාපනය, මඩකලපුව, අම්පාර) දක්වා ඉන්ධන ලැබේ. මාතලේ, අනුරාධපුර, පොළොන්නරුව, බදුල්ල සඳහා ලීටර් 568 කි. පාවිච්චි කරන වාහනයේ ඉන්ධන කාර්යක්ෂමතාව කුමක් වුව රජය වැය කරන වෙනස් වන්නේ නැත. මේ මුදල සාක්කුවට දමා ගැනීමට ඇති හැකියාවක් නැති තරම්ය.

මෙයට අමතරව ලැබෙන සහන වන්නේ නිදහස් තැපැල් දීමනාව (ලිපි යැවීමට), කාර්යාල උපකරණ දීමනාව (ෆොටෝ කොපි කොළ පැකට් 5, රෝනියෝ කොළ පැකට් කිහිපයක්, ෆයිල් කවර, අමුණුම් කටු, ක්ලිප්), හා කාර්යාල දීමනාව (මසකට රු ලක්ෂයකි) මෙයට අමතරව ලැබේ.  

මන්ත්‍රී වැටුප රු. රු. 54,285 කි.  රාජ්‍ය සේවයෙන් ඉවත්ව මන්ත්‍රීවරුන් ලෙස පත් වූ බහුතරයක් ගුරුවරුන්, වෛද්‍යවරුන්, ඉංජිනේරුවන්ගේ මුලික වැටුප පූර්ණ මන්ත්‍රී වැටුපට වඩා වැඩිය. ඔබගේ නිර්ප්‍රභූ මන්ත්‍රී සඟයින්ගේ උපන්දින තෑගි, විවාහ මංගල තෑගි, අවමංගල්‍යයට තබා දන්සන් ආධාර හෝ අපේක්ෂා නොකළ යුතු වන්නේ මේ නිසාය.

පාර්ලිමේන්තුවේ වැටුප් ප්‍රමාණය සමාන්තර විගණකාධිපති, අධිකරණ සේවයට වඩා බෙහෙවින් අඩුය.  මහ ලේකම් වැටුප රු. ලක්ෂයකි. දීමනා සියල්ල සමඟ රු. ලක්ෂ දෙක හමාරකට ආසන්නය. සමාන සුදුසුකම් සහිත අධිකරණ සේවයේ එමෙන් තුන් ගුණයක වැටුපක් ලැබේ.   ලිපිකරුවෙකුට රු. 60,000 ක් සමඟ උපරිමය රු. 125,000 කි. කම්කරුවෙකුට හා කම්කරුවෙකුට ආසන්නව රු. 80,000 ක් ලැබේ. (නමුත් අතිකාල දීමනා ඇත්තේම නැත) පාර්ලිමේන්තුවේ ඉංජිනේරුවෙකුගේ වැටුප විදුලිබල, ඛනිජ තෙල් සංස්ථාවක වැටුපෙන් තුනෙන් පංගුවකි. පරිගණක, කාර්මික ශිල්පී වැටුප පුද්ගලික අංශයේ වැටුපෙන් අඩකටත් අඩුය. අටසිය පනහක් වන පාර්ලමේන්තු කාර්ය මණ්ඩලයේ දක්ෂයින්ගේ 30 -40 ක් සෑම වසරකට ඉල්ලා අස්වී වෙනත් රැකියාවලට යන්නේය. ඉතා මෑතක දී අධිකරණ සේවයේ සිට පාර්ලිමේන්තුවේ සේවයට පැමිණි අයෙකු (ආසන්න වැටුප රු. ලක්ෂ 2.5යි) නැවත අධිකරණ සේවයට එක් වූ විට රු. ලක්ෂ 4.5 කට ආසන්න වැටුපක් ලබයි.  පාර්ලිමේන්තුවේ වැටුප් විශමතාව හා 8/2006 චක්‍ර ලේඛනය හා බැඳුණු නඩුවක් මේ වන විට විභාග වෙමින් ඇත.  දැනටම රජය නිලධාරීන්ට වැටුප් විශමතාවයක් ඇති බවත්, වැටුප් වැඩි විය යුතු බවත් පිළිගෙන ඇත.

මේ පාර්ලිමේන්තුවේ  අඩුම මුලික වැටුප රු. 54,286 ලබන්නේ මහජන මන්ත්‍රීවරු ය!  දැන් එකත් නැති කලාම මේ මිනිස්සු, පවුලේ අය කන්න අදින්නේ කෙසේද යන්න ද පැහැදිලි කළ යුතුය.

ඇමති සැප

සැබවින්ම පාර්ලිමේන්තුවේ සැප විදින්නේ ඇමති හා නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරුන් පමණී.  ඔවුන්ට මන්ත්‍රී වැටුපට වැඩි මුදල් (රු. 85,000 කට ආසන්නය) ලැබේ.  අමාත්‍ය ධූරයට වාහන හා ඉන්ධන වෙනම ලැබේ. නිල නිවාසට අවශ්‍ය ගෘහ භාණ්ඩ, විදුලි ජල බිල පවා අමාත්‍යාංශයෙන් ගෙවනු ලැබේ.  එයට අමතරව ඉහතින් දැක්වූ පාර්ලිමේන්තුවේ ඉන්ධන දීමනාව වෙනම ලැබේ. අමාත්‍යාංශය ඇති නිසා කාර්යාලයකට ලැබෙන මුදල ද ඉතිරිය. දිස්ත්‍රික්කයේ ද රාජ්‍ය ආයතනයකම තම කාර්යාලය විවෘත කර ඒ මුදල ඉතිරි කර ගනී.  සැබවින්ම, කපා දැමිය යුත්තේ ඇමති ඉන්ධන දීමනාව, කාර්යාල දීමනාව යි. කිසිවෙකු කතා නොකරන්නේ ද, සමාජය නොදන්නේ ද එයම ය.

ඇමති නිවාස

අමාත්‍ය හා නියෝජ්‍ය අමත්‍ය ධූර දරණ අයට අමාත්‍යාංශය වැය ශිර්ෂ යටතේ නිවාසවලට අවශ්‍ය භාණ්ඩ ආදිය සපයා දී ඇත.  ජනමාධ්‍ය මගින් එළිදක්වා ඇති, එවැනි නිවාස 40 ක් පමණ රාජ්‍ය පරිපාලන අමාත්‍යාංශය යටතේ ඇත. දෙසැම්බර් 5 දින සුනිල් හඳුන්නෙත්ති අමාත්‍යවරයා පාර්ලිමේන්තුවේ දී කිවේ, තම අමාත්‍යවරුන් නිල නිවාස ලබා නොගන්නා බවකි.  මම පසුගිය දිනෙක ජනධිපති මන්දිරය අසලින් රාත්‍රීයේ ගමන් කළෙමි.  එළියට එකම විදුලි බුබුලක් හෝ නැත. මේ සම්පත් භාවිත නොකර ඉතිරිවන මුදල අනාගතයේ දිනෙක අලුත්වැඩියාවට පමණක් වැය විය හැකිය.

සමුළු නිවාස රැසක් ද ඔවුන් යටතේ ඇත. ජනාධිපති, අගමැති, විපක්ෂ නායක කාර්යාලයන් හි ද, අමාත්‍යාංශවල ද ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන්ට, පවත්නා රජයේ නිවාස අයඳුම්කර ලබාගත හැකිය. මාදිවලට මන්ත්‍රී නිවාසවලට වඩා යහපත් නිල නිවාස දැන් රාජ්‍ය නිලධාරීන් භාවිත කරති. මේ මොන විකාරයක් දැයි දන්නේ රැල්ලට මේ සටන් පාඨ ලියූ උදවියමය.

වාහන සෙල්ලම

අගමැති, සභානායක, ප්‍රධාන සංවිධායක, ඇමති, විපක්ෂ නායක, නියෝජ්‍ය ඇමති, කතානායක, නියෝජ්‍ය කතානායක, කාරක සභා සභාපති, විපක්ෂයේ ප්‍රධාන සංවිධායකට වාහන හිමිය. ඊට අමතරව දිස්ත්‍රික් සංවර්ධන කමිටු සභාපතිවරුන්ට ජනාධිපති කාර්යාලය ඉදිරිපිට ප්‍රදර්ශනය තැබූ වාහන සංචිතයෙන් වාහන නිදහස් කෙරේ. එවිට වාහන නැතිව ඉතිරි වන්නේ විපක්ෂයේ සියලු දෙනා සහ ආණ්ඩු පක්ෂයේ කිහිප දෙනෙකු පමණී.

මේ දක්වා පැවති ව්‍යවහාරය මන්ත්‍රීවරුන්ට තීරු බදු රහිත වාහනයක් ලබාදීමය. එවිට ඒවාට තෙල් ගසා, නඩත්තු  කර, අලුත්වැඩියා කර ගැනීම පුද්ගලික වගකීමකි.  දැන් රජය ආණ්ඩුවේ මන්ත්‍රීවරුන්ට රජයේ වාහන දී, රියදුරන්, අතිකාල සංයුක්ත දීමනා ගෙවා, අලුත්වැඩියාව, නඩත්තුව පමණක් නොව අතිරේක ඉන්ධන ද ලබාදීමට යයි.

රජයට වැඩිම වියදමක් දරන්නට සිදු වන්නේ ආණ්ඩුවෙන් වාහන නඩත්තු කරන විට ඔබ පැහැදිලිය. අනෙක් අතට, ආණ්ඩුව ද විපක්ෂය ද පාර්ලිමේන්තු යාන්ත්‍රණයේ එක හා සමානය. මන්ත්‍රීවරුන් පිරිසකට පමණක් ලොකු හැන්දකින් බෙදා, විපක්ෂයට මුලික අවශ්‍යතාවත් ලබා නොදීම ‘යුක්තිය – සමානාත්මතාවය’ නොවේ.

ආර්ථික අර්බුදය රට බංකොලොත්වීමත් සමඟ රටේ ජනතාවගේ වෛරය ක්‍රෝධය එල්ලවූවේ මහජන නියෝජිතවරුන් 225 ට ය. එය ඉලක්ක ගත යොමු කිරීමකි.  අතිරේක ආදයම් මාර්ග නොමැති, මහජන නියෝජිතයින් ද, ඔවුන්ගේ දරු පවුල් ද ජීවත් වන්නට ක්‍රමයක් තිබිය යුතුය. නැතිනම්, නීති විරෝධී මාර්ග වලින් මුදල් ඉපයිය යුතුය.

රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයින් තීරණ ගන්නේ ආවේග හෝ හැඟීම්මත පිහිටා නොවේ. අනාගතය තුන් කල දකිමිනි.  මෙයින් බොහෝ කලකට පෙර ලලිත් ඇතුලත්මුදලි නම් තරුණයෙකුට එස්.ඩබ්ලිව්.ආර්.ඩී. බණ්ඩාරනායක රජය විසින් අධ්‍යාපනය සඳහා විශේෂ දීමනාවක් ලබා දුන්නේය.  ඒ ලලිත් තරුණයා දේශපාලනඥයෙකු වී වෙළඳ ඇමතිවරයා ලෙස මහපොල ශිෂ්‍යත්ව ක්‍රමය ඇති කර අද වන විට මිලියනයකට ආසන්න පිරිසකට උසස් අධ්‍යාපනයට මුල්‍ය සහාය ලබාදී තමාට රාජ්‍යය දැරූ පිරිවැයට කෘතගුණ සැලසීය.  රටකට අවශ්‍ය තුන් කල් දකින එවැනි රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයින් මිස වෛරයෙන් අන්ධ වූ, අසත්‍ය යෙන් මුලා වූ පුංචි මිනිසුන් නොවේ.

බලය ලබා ගැනීමට ජජාබය ලබාදුන් ඉහත පොරොන්දු හෝ බලාපොරොත්තු හතරම ඉටු නොකළ යුතුය. වැටුප්, විශ්‍රාම වැටුප්, නිල නිවාස, වාහන ඉවත් කර මන්ත්‍රීවරුන් අබ්බාගත කරනවාට වඩා, යථාර්තවාදීව ප්‍රශ්න සත්‍යයට මුහණදීම අනාගත ගැටළු රැසක් වලක්වා ගැනීමේ මාවතයි.

රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්

CLRCUT

Russian Foreign Minister Sergey Lavrov sits down with Tucker Carlson in an explosive interview, discussing U.S.-Russia relations, the ongoing Ukraine conflict, and the rising nuclear tensions between the two powers. Lavrov dives deep into the concept of “hybrid war,” Russia’s red lines, and the use of hypersonic weapons as a message to the West. He addresses controversial topics like U.S. involvement in Ukraine, NATO’s strategy, and the broader implications for global security. Don’t miss this unfiltered conversation about the state of world affairs and the potential paths forward.

Aruna Laksiri Unawatuna B.Sc(Col), PGDC(Col), Attorney-at-Law. Coordinator, Dr. Thilaka Padma Subasinghe Memorial Legal Education Program

1. The Bill of the 19th Amendment to the Constitution was introduced to the Parliament on 19 September 2002, which sought to amend Article 70 of the Constitution. However, the amendment was not implemented in 2002 because  7 Supreme Court judges delivered their Supreme Court determination SC/SD/11/2002, which ruled that the amendment should be made law through a referendum.

2. A Bill of the19th Amendment to the Constitution was presented to the Parliament again on 24 March 2015, seeking to amend Article 70 and several other Articles of the Constitution and the said amendment became law without holding a referendum in accordance with the Supreme Court determination SC/SD/04/2015 given by 3 Supreme Court judges.

3. Individuals filed cases SC/FR/177/2024 and SC/FR/191/2024 in the Supreme Court to correct the errors made in the 19th Amendment to the Constitution brought in 2015, and those cases were dismissed with costs of Rs. 1 lakh and Rs. 5 lakh.

4. In such a situation and background, President Ranil Wickremesinghe made a public statement at the opening ceremony of the Galle Court Complex on 19.07.2024, stating that due to the oversight of a legal scholar, a mistake had been made in the 19th Amendment to the Constitution brought in 2015 and that he apologized to the people for it. This was stated in the presence of Chief Justice Jayantha Jayasuriya, Attorney General Parinda Ranasinghe and other judges, government officials and the public.

5. To correct the errors that occurred in the 19th Amendment to the Constitution brought in 2015, the Bill of the 22nd Amendment to the Constitution has been published in the Gazette issued on 18.07.2024 in accordance with Article 78 of the Constitution with the approval of the Attorney General. The purpose of this bill is to amend Article 83 of the Constitution by correcting the term of office of the President and the Parliament.

6. The fact that individuals have filed cases in the Supreme Court to correct the mistakes made in the 19th Amendment to the Constitution brought in 2015, and after receiving decisions in this regard, the President has admitted that mistakes have been made in the 19th Amendment to the Constitution brought in 2015 and stated that those mistakes were the oversight of a legal scholar, apologized to the people for those mistakes, and published the 22nd Amendment Bill in the Gazette with the approval of the Attorney General to correct those mistakes are constitutional and legal matters that should be brought to the attention of the Bar Association.

7. The Bar Association has the responsibility and duty to investigate and correct the mistakes made in the 19th Amendment to the Constitution brought in 2015, to correct the errors in Article 83 of the Constitution, to protect the precedent of the Supreme Court decisions, to protect the right to the rule of law and to ensure the rule of law. To remain silent in this regard is to deprive the people of liberty, justice and equality.

http://neethiyalk.blogspot.com/2024/12/is-bar-association-silent-on-mistakes.html?m=1

Aruna Laksiri Unawatuna B.Sc(Col), PGDC(Col), Attorney-at-Law. Coordinator, Dr. Thilaka Padma Subasinghe Memorial Legal Education Program. Tel. 0712063394.
(*Translation)

by Gomi Senadhira Courtesy The Island

ranil – sajith – anura

During the presidential election campaign, the importance of trade, particularly exports, to Sri Lanka’s was emphasised by President Anura Kumara Dissanayake (AKD) and the other two main contenders in the fray, namely Sajith Premadasa (SP) and Ranil Wickremesinghe (RW) in their manifestos. These three candidates together polled more than 90 percent of the votes at the presidential elections. During the parliamentary elections the political parties which based their campaign on these manifestos – Jathika Jana Balawegaya (NPP), Samagi Jana Balawegaya (SJB) and New Democratic Front (NDF) together polled more than 83%. Therefore, the electoral support for these pro-trade policies is undisputed. For the Sri Lankan export community this should be a superb development, as for many years, the trade policy had been, one of the more contentious areas of island’s politics. Our main trading partners and the foreign investors would also welcome this policy convergence.

Pro- trade policies in the policy statements of RW and SJ were not unexpected. But the pro-trade approach in the AKD’s manifesto surprised many, mainly because all other parties had repeatedly warned the people against voting for AKD as he would turn Sri Lanka into another North Korea or Cuba.

For example, during the election campaign, at a conference organised by the National Bankers Association, RW stated, On September 4th, MP Anura Kumara Dissanayake emphasised the importance of focusing on exports for our country’s businessmen and industrialists. While this principle is commendable, there is a concern. Their policy statement suggests that Sri Lanka plans to cancel its free trade agreements.

This raises a significant question: how can we develop an export industry without these agreements? Such contradictions pose challenges.” Since then, he had repeated these comments at several other meetings.  In the same way, SP’s trade policy wonks also had spread similar misinformation on NPP policies.  However, the NPP policy statement clearly states its position on Free Trade Agreements, that is … updating of existing free trade agreements and negotiating new free trade agreements.” The updating of the trade agreements certainly does mean cancelling of these agreements. All FTAs need to be reviewed and updated periodically.

During the election seasons, politicians sometimes manipulate public opinion about the crucial issues by arousing fear. But this is not the time to deliberately mislead the public in general and, more particularly, the business community and our trading partners with false information on trade policy. At this juncture, what we need are facts. Not scare tactics and false information. So, let’s hope our politicians would avoid such scare tactics in the future and join together to strengthen this consensus on export-oriented, outward-looking trade policy.

To those who are familiar with the way the NPP policies evolved in the recent past, their shift towards pro-trade policies is not a surprise. After all, if the NPP and AKD want a socialist model to emulate, they have many examples of socialist governments, other than North Korea and Cuba, to draw lessons from. For example, the success story of the Socialist Republic of Vietnam. While cautiously staying away from the labels AKD’s policy statement refers to Vietnam, Bangladesh, and South Korea (and not North Korea) as export success stories, Sri Lanka can acquire lessons from. More importantly, Vietnam’s success story was also highlighted at the top of RW’s policy statement and by the trade experts in the SJB as a success story to follow. What is needed now is to strengthen this consensus further and develop a pro-export national trade strategy approved by the parliament. That would help to attract much-needed foreign investments and export orders.

If we already have a general consensus on pro-trade and pro-export policies, then why do we need to rethink trade policies now?

From export-oriented economy to import dependent economy

Sri Lanka was the first country in South Asia to liberalise trade policies with the ‘open’ economy introduced in the late 1970s. However, the open economy introduced then was not fully open. It had a strong focus on the expansion of the export of goods while discouraging imports, particularly nonessential imports. A special cess was imposed on the nonessential imports to protect local farmers and manufacturers and to collect funds for export development.

The main thrust of the trade policy was exports. During that period, the government proactively managed to get an adequate level of market access to Sri Lankan exports through multilateral trade rules (GATT/WTO rules) as well as the distortions to those rules (textile quotas). These policies worked well, and during the 1980s and 90s, Sri Lanka’s exports registered almost a fivefold increase, from US$1.35 billion in 1981 to US$6.37 billion by the year 2000. The exports-to-GDP ratio increased from 30.46% in 1981 to 39.02% in 2000. During the period, Sri Lanka was slowly but surely progressing into an export-oriented economy.

Unfortunately, during the next two decades, the export growth slowed down and only increased from US$6.37 billion (in 2000) to US$13.03 billion (in 2020). The exports-to-GDP ratio also declined substantially during this period. At 15.46% in 2020, it was the lowest ever recorded. More alarmingly, the growth of exports during the last decade was almost stagnant, and it increased only from US$ 10 billion in 2013 to US$ 12 billion in 2023. During the same period, Vietnam’s exports increased from US$132 billion in 2013 to US$370 billion in 2023.

Hijacking of trade policy by importers and profiteers

The main reason for this decline was the absence of interest in export development by the successive governments and the influence of the importers, the profiteers and perhaps even hawaladars on trade policy formulations. If one analyses the trade policy formulation in the recent years, it is easy to understand how trade policies and even free trade agreements were directed towards import promotion at the expense of export development. After signing Sri Lanka’s first bilateral FTA with India in December 1998 and second with Pakistan in August 2002, and the enhanced GSP arrangement in the EU, no new tangible initiatives were taken by the government to develop market access for Sri Lankan exports.

During the last decade the situation deteriorated further and even the free trade agreements, which countries normally negotiate at the request and on behalf of their exporters to get better levels of market access for them in other countries, were negotiated at the request of the exporters of other countries to provide them with enhanced market access into Sri Lanka without reciprocal concessions for Sri Lankan exporters. The free trade agreements Sri Lanka signed with Singapore and Thailand are clear examples of this approach.

These agreements were negotiated under RW’s leadership, first as the prime minister and then as the president. Despite his rhetoric about the critical need to swiftly transform Sri Lanka into an export-oriented economy, as stabilising the economy alone would not solve Sri Lanka’s problems due to the country’s heavy dependence on imports, it was under RW’s leadership that the trade policy got blatantly hijacked by the importers mafia and profiteers.

Another adverse development during the last two decades was the relaxation of foreign exchange regulations. Due to this Sri Lanka also does not fully benefit even from the limited amount of exports, as a substantial portion of the export proceeds are not repatriated. In July 2022 the Central Bank revealed that less than 20% of export proceeds are being repatriated by the exporters. Though this may have improved since then, the conversion rate remains below accepted levels. In addition to that, a significant amount of money is transferred out through trade misinvoicing by the exporters and importers.

As the elections are over now it is the time for a new beginning. It is the time to intensify analysis and advocacy regarding the numerous ways that trade agreements and po8licies must be reformed and strengthen the consensus on trade policies and adjust them to undo decades of capture by the importers’ mafia, profiteers, and hawaladars.

(The writer, a retired public servant and diplomat, can be reached at senadhiragomi@gmail.com)

– ශර්මිලා ගෝනවෙල – උපුටා ගැන්ම  ලංකා ලීඩර්

උතුරු නැගෙනහිර මෙන්ම විදේශයන්හිද මෙම වසරේ කොටි සැමරුම ඉතාමත් උත්කර්ෂවත් ලෙස සිදුවිය.

අප රටේ රණවිරුවන්ට අභූත චෝදනා නගමින්, රණවිරුවන්ගේ කීර්ති නාමයට, මානුෂීය ගුණයන්ට, කැපවීමට අපහාස කරමින්  අප මාතෘ භූමියේ ව්‍යවස්ථාවට පටහැනිව යමින් රටේ ස්වෛරීභාවයට සහ භෞමික අඛණ්ඩතාවයට එරෙහිව සටන් වැදුණු ත්‍රස්ත සංවිධානයකට බෙදුම් වාදී දෘෂ්ටිවාදය නිදහසේ ප්‍රවර්ධනය කිරීමට  ඉඩ හැරීම උපන් බිමට සාමය උදාකර දීමට තම ජීවිත කැප කරමින් අනාගත පරපුරට රටක් ඉතිරි කිරීමට ත්‍රස්තවාදියා හමුවේ ජීවිත දන් දුන් රණවිරුවන්ට කරන අපහාසයකි.

රටේ නිල හමුදාවන්  සමඟ යුද වැදුණු තහනම් ත්‍රස්ත සංවිධානයක කොඩිය හෝ එය සංකේතවත් කරන වර්ණ පුෂ්පය  ප්‍රදර්ශනය කිරීම රට කඩන ඊලාම් සිතියම සමග මිනීමරු ත්‍රස්තවාදී නායකයාගේ ඡායාරූපය ප්‍රදර්ශනය කරමින් සැමරීමට ශිවාජිලිංගම් වැනි බෙදුම්වාදී ජාතිවාදින්ට ඉඩ නොදීමට තරම් ශක්තියක් රජයකට තිබිය යුතුය.

උතුරේ සහ දකුණේ ජනතාව විසින් 2/3 අධික ජන වරමක් ලබා දෙමින්  වාර්ගික දේශපාලනයෙන් සහ කලාපීය බෙදීම් වලින් තොරවූ  ආර්ථික හා සමාජීය එකමුතුවක් කෙරෙහි වැඩි අවධානයක් යොමු කරන සමස්ත ජනතාව මෙන්ම විවිධ රටවල කොටි ප්‍රවර්ධනයට එරෙහිව කැපවීමෙන් ක්‍රියා කරන සියලු ශ්‍රි ලාංකික ජනතාවට එරෙහි බලවත්  අසාධාරණයකි.

යුධබිමේ මියගිය බහුතරයක් කොටි සාමාජිකයින් නිවෙස් වලින් බලහත්කාරයෙන් පැහැරගෙන ගොස් කොටි සංවිධානයට බඳවාගත් පසැල් වියේ පසුවූ දරුවන් බව ලොවම දන්නා කරුණකි.එවැනි දරුවන්ගේ වියෝව සැමරීමට දෙමව්පියන්ට ඇති අයිතියක් උදුරා ගැනීමට තරම් උතුරේ හෝ දකුණේ කිසිවෙක්  කෘර නොවනු ඇත, පාසල් නිල ඇඳුමෙන් පැහැර ගත් එම කුඩා දරුවන්ට අවි පුහුණුව ලබාදී සයනයිඩ් කරලක් ගෙලවට එල්ලු ම්ලේච්ඡ  ත්‍රස්තවාදී නායකයින් සැමරීම හෝ සිහිකිරීම මානසික විකෘතියක්  නොමැති කිසිවෙකු අනුමත  නොකරනු ඇත.

එනමුත් ත්‍රස්තවාදය අවසන් කළ ස්ථානයට ගොස් කොටි කොඩිය හෝ සමාන කොඩි එසවීම ඊලාම් සිතියම ප්‍රදර්ශනය කිරීම කොටි නිල ඇඳුමෙන් සැරසුණු අයගේ ඡායාරූප ප්‍රදර්ශනය කිරීම සංහිඳියාව ලෙස දැකීමට තරම් කිසිවෙක් නිවට නොවිය යුතු බව මගේ පෞද්ගලික හැඟීමයි .මන්ද යත්  ඒ මගින් අප රටෙන් පිටතදී බෙදුම් වාදය පෝෂණය කරමින් මහා ධනයක් හ ජාත්‍යන්තර සබඳතා ගොඩනගා ගැනීමට මෙය  ධනාත්මක සාධකයක් වනු ඇත.

තවද උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත් දෙමළ කතා කරන ප්‍රදේශ ලෙස නිල වශයෙන් පිළිගන්නා ලෙස ඉල්ලීම වෙනුවෙන් දෙමළ ජාතිකවාදී පක්‍ෂ සන්ධානයක් පිහිටුවීමට සැලසුම් කර ඇති බවඋතුරු පළාත් හිටපු මහ ඇමති විග්නේෂ්වරන් පසුගියදා ප්‍රකාශ කර ඇති අතර මෙරටින් පිට ස්ථාපනය කර එළි දක්වන තමිල් ඊලම උතුරේ ස්ථාපනය කිරීමට අවශ්‍ය මානසිකත්වය සංහිඳියාව අගයන ජනතාව තුල බලහත්කාරයෙන් පැල කිරීමට ඉඩ නොදිය යුතුය.

ජර්මනියේ කිසිදු දිනක නාසි සොල්දාදුවන් සැමරීමට ඉඩ නොදෙන්නේ නැවතත් යුද විෂබීජ වැපිරීමට අවශ්‍ය මානසිකත්වය ගොඩනැගිම වැලැක්වීමට බව සංහිඳියාව ගැන මනුසත්බව ගැන ලිපි ලියන බහුතරයක් නොදන්නවා වියහැක. ගාලු මුවදොර අරගලය අතරතුර යට ඇදුම් පවා ප්‍රදර්ශනය කරමින්  හමුදා සෙබළුන්ට අභියෝග කල තරුණ ප්‍රජාවට මේ රටේ ඉතිහාසය ගැන යම් අවබෝධයක් ලබාගැනිමට මේ සුදුසුම කාලයක් විය හැක.

බෙදුම්වාදී ආකල්පයන් ප්‍රදර්ශනය කිරීම හෝ ප්‍රචාරණය කිරීමට ඉඩදී බලා සිටින්නේ රටේ ඒකිය භාවය හා ස්වෛරීභාවය උකසට තබමින් ඡන්ද ලබා ගැනීමට පමණක් බලා සිටින අවස්ථාවාදී දේශපාලකයන් පමණි.

– ශර්මිලා ගෝනවෙල –

උපුටා ගැන්ම  හිරු පුවත්

පවතින සහල් හිඟයට අදාළව වෙළෙඳ අමාත්‍ය වසන්ත සමරසිංහ විසින් තමාට එල්ල කළ චෝදනා ප්‍රතික්ෂේප කරන බව රත්න සහල් හිමිකරු, මිත්‍රපාල ලංකේෂ්වර පවසනවා.

අමාත්‍ය වසන්ත සමරසිංහගේ චෝදනාව වූයේ රාජ්‍ය බැංකුවලින් රුපියල් බිලියන ගණනින් ණය ලබාගත්තත් රත්න සහල් හිමිකරු වෙළෙඳපොළට සහල් නිකුත් නොකරන බවටයි.

ඇතැම් මහා පරිමාණ සහල් මෝල් හිමියන් රාජ්‍ය බැංකුවලින් බිලියන ගණනින් ණය ලබාගෙන තිබුණද වෙළෙඳපොළට අවශ්‍ය පරිදි සහල් නිකුත් කර නොමැති බවට වෙළෙඳ, වානිජ, ආහාර සුරක්ෂිතතා සහ සමූපකාර සංවර්ධන අමාත්‍ය වසන්ත සමරසිංහ පාර්ලිමේන්තුවේදී ඊයේ චෝදනාවක් කළා.

කෙසේ වෙතත්, එම චෝදනාට ප්‍රතිචාර දක්වමින් සහල් ව්‍යාපාරික මිත්‍රපාල ලංකේෂ්වර සඳහන් කළේ, එම චෝදනා තමන් ප්‍රතික්ෂේප කරන බවයි.

පාර්ලිමේන්තු වරප්‍රසාදවලට මුවා වී අමාත්‍යවරයා විසින් සාවද්‍ය ප්‍රකාශ සිදුකරන බවයි ඔහු සඳහන් කළේ.

මේ අතර රට තුළ පවතින සහල් හිඟය සම්බන්ධයෙන් ඊයේ පාර්ලිමේන්තුවේදී වෙළෙඳ, වානිජ, ආහාර සුරක්ෂිතතා සහ සමූපකාර සංවර්ධන අමාත්‍ය වසන්ත සමරසිංහ පැවසුවේ ඊයේ දිනයේදී පමණක් සතොස අලෙවිසැල් සඳහා සහල් කිලෝ 150,000කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් මුදා හැරීමට කටයුතු කරන බවයි.

කෙසේ වෙතත්, දිවයිනේ ඇතැම් ප්‍රදේශවල සතොස අලෙවිසැල් සඳහා සහල් සහ පොල් තොග නිසි පරිදි තවමත් ලැබී නොමැති බවට ජනතාව චෝදනා කරනවා.

මේ අතර, රට තුළ පවතින සහල් හිඟය සම්බන්ධයෙන් ඊයේ පාර්ලිමේන්තුවේදී වෙළෙඳ, වානිජ, ආහාර සුරක්ෂිතතා සහ සමූපකාර සංවර්ධන අමාත්‍ය වසන්ත සමරසිංහ පැවසුවේ ඊයේ දිනයේදී පමණක් සතොස අලෙවිසැල් සඳහා සහල් කිලෝ 150,000කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් මුදා හැරීමට කටයුතු කරන බවයි.

කෙසේ වෙතත්, දිවයිනේ ඇතැම් ප්‍රදේශවල සතොස අලෙවිසැල් සඳහා සහල් සහ පොල් තොග නිසි පරිදි තවමත් ලැබී නොමැති බවට ජනතාව චෝදනා කරනවා.

මේ අතර, රට තුළ පවතින සහල් හිඟය සම්බන්ධයෙන් ඊයේ පාර්ලිමේන්තුවේදී වෙළෙඳ, වානිජ, ආහාර සුරක්ෂිතතා සහ සමූපකාර සංවර්ධන අමාත්‍ය වසන්ත සමරසිංහ පැවසුවේ ඊයේ දිනයේදී පමණක් සතොස අලෙවිසැල් සඳහා සහල් කිලෝ 150,000කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් මුදා හැරීමට කටයුතු කරන බවයි.

කෙසේ වෙතත්, දිවයිනේ ඇතැම් ප්‍රදේශවල සතොස අලෙවිසැල් සඳහා සහල් සහ පොල් තොග නිසි පරිදි තවමත් ලැබී නොමැති බවට ජනතාව චෝදනා කරනවා.

Courtesy Adaderana

The owner of ‘New Rathna’ Rice Mill, Lankeshwara Mithrapala, has invited Trade Minister Wasantha Samarasinghe to personally inspect the company’s rice production facilities in the wake of the minister’s statement in Parliament yesterday (6) accusing large-scale rice millers of stockpiling.  

Responding to the allegations, Mithrapala stated, I urge the Trade Minister to inspect my company at any time. I can prove the quantity of rice I released, my production capacity, and the stocks I have.”  

He explained that his operations involve maintaining rice stocks to ensure consistent market supply until the next harvest season.  

We don’t release all our rice stocks to the market at once. I have 1,000 employees working at the mill, and I manage these stocks to produce rice daily and supply it to the market until the next harvest begins. I must protect the rice stocks I have and continue production until February 1,” Mithrapala explained.

Courtesy Adaderana

Following a discussion with rice traders, President Anura Kumara Dissanayake has directed new maximum retail and wholesale price limits for various rice types, according to the President’s Media Division (PMD).

President Dissanayake has directed rice traders to sell Nadu rice to consumers at a wholesale price of Rs. 225 per kilo and a retail price of Rs. 230 per kilo.

The President also instructed the officials Consumer Affairs Authority to closely monitor the situation over the next ten days and strictly enforce the law against rice mill owners who fail to comply with the fixed prices.

President Dissanayake made these remarks during a meeting with officials from the Ministry of Trade, Commerce, Food Security and Cooperative Development, along with rice traders, at the Presidential Secretariat today (07), the PMD said.

The President highlighted that the largest investments in the country are allocated to the Ministry of Highways, followed by the Irrigation and Agriculture sectors, with substantial subsidies provided to farmers. 

The President further pointed out that low-interest bank loans have been provided to traders for the purchase of paddy and urged rice traders not to undermine the public’s right to access affordable rice.

As a result, the following rice prices are to be implemented:

• Wholesale price of a kilo of Nadu Rice: Rs. 225, Retail price: Rs. 230
• Wholesale price of a kilo of White Rice: Rs. 215, Retail price: Rs. 220
• Retail price of a kilo of imported Nadu Rice: Rs. 220
• Wholesale price of a kilo of Samba rice: Rs. 235, Retail price: Rs. 240
• Wholesale price of a kilo of Keeri Samba: Rs. 255, Retail price: Rs. 260

The President also strongly criticized rice mill owners for frequently changing rice prices on a daily basis and instructed the Consumer Affairs Authority to monitor the daily rice production and distribution by mills.

Furthermore, President Dissanayake urged the rice traders to collaborate with the government in resolving the rice-related issues in an amicable manner, the statement added.

The meeting was attended by Minister of Trade, Commerce, Food Security and Cooperative Development Wasantha Samarasinghe, Secretary to the President Dr. Nandika Sanath Kumanayake, Secretary to the Ministry of Trade, Commerce, Food Security and Cooperative Development A. Wimalenthirajah, Secretary to the Ministry of Agriculture, Livestock, Lands and Irrigation D.P. Wickramasinghe, Director General of the Department of Development Finance Malarmathy Gangatharan, Acting Director General of the Department of Agriculture Dr. S.K. Wasala, Chairman of the Consumer Affairs Authority Hemantha Samarakoon, Chairman of the Paddy Marketing Board A.M.U. Pinnalanda, Director of the Hector Kobbekaduwa Agricultural Research and Training Institute A.L. Chandika, among other officials.

–PMD

Courtesy Hiru News

The Department of Archaeology has refuted claims that its excavations in the Wandurawa area of Veyangoda are related to treasure hunting.

Director General Thusitha Mendis emphasized that no objects of significant financial value have been unearthed in these investigations. Legal Officer Attorney-at-Law Rohana Kariyawasam highlighted that the site has been frequently targeted by treasure hunters, resulting in damage of Rs. 2.6 million to the highway over three months.

Following the Magistrate’s request, the department submitted a report confirming no archaeological significance at the site or its vicinity. Additionally, a scan conducted by the Special Task Force, at a police officer’s request, revealed the presence of colored metal at the location.

Subsequently, the Magistrate ordered an open excavation, not with the aim of treasure hunting but in response to claims that a discovery of immense financial value could settle the nation’s debts.

Hiru News

The U.S. Assistant Secretary of State for South and Central Asian Affairs, Mr. Donald Lu expressed the United States government’s commitment to supporting Sri Lanka’s on-going anti-corruption initiatives as needed during a meeting with President Anura Kumara Dissanayake at the Presidential Secretariat today (07).

Mr. Lu stated that the US is prepared to provide financial and technical assistance to strengthen Sri Lanka’s security and economy. He also emphasized the US government’s willingness to offer technical expertise to help recover funds that were illegally taken out of the country, as part of Sri Lanka’s anti-corruption program.

The discussion highlighted the US government’s appreciation for the new administration’s prioritization of key political, economic, and social challenges. Mr. Lu reaffirmed US support for safeguarding Sri Lanka’s sovereignty and territorial integrity.

President Anura Kumara Dissanayake, speaking at the event, highlighted that Sri Lanka’s political culture significantly influences corruption and waste. He emphasized that efforts are underway to reduce these issues by fostering a new and improved political culture.

The President also spoke about initiatives to uplift rural living standards through improvements to the rural economy and efforts to establish a modern civil service by enhancing the quality of public services.

The meeting was attended by Minister of Labour and Deputy Minister of Economic Development Anil Jayantha Fernando, Secretary to the President Dr. Nandika Sanath Kumanayake, Additional Secretary to the President Roshan Gamage, U.S. Ambassador to Sri Lanka, H.E. Ms. Julie Chung, USAID Deputy Assistant Administrator for Asia Ms. Anjali Kaur, Deputy Assistant Secretary for Asia and the Pacific at the U.S. Department of Treasury Mr. Robert Kaproth, USAID Mission Director Gabriel Grau and Counsellor for Political and Economic Affairs Ms. Shawn Gray, among others.

Madyawediya

CHAPA නිදහස්

Darini Rajasingham-Senanayake

There will be no honeymoon for the newly minted National People’s Power (NPP) Government in Colombo. The storm blowing from Washington across the Indian Ocean World–targeting China to the East, Iran to the West, and now it seems, India in the Middle is growing.

Development projects that promised much needed foreign investment in Sri Lanka have been thrown into disarray by expanding United States sanctions on Russian firms, as well as, court action against the Indian conglomerate, Adani.

Two months ago India’s Shaurya Aeronautics Pvt Ltd and Russia’s Airports of Regions Management Company’s plans for joint development of the Chinese built Mattala International Airport in southeast Sri Lanka were put on hold due to US sanctions.[i] The U.S. Department of the Treasury had sanctioned India-based Shaurya Aeronautics Private Limited, among 275 individuals and entities involved in supplying Russia with advanced technology and equipment. The airport near the Hambantota Port is located near some of the world’s busiest trade, energy and submarine Data Cable routes.

Meanwhile a bribery case was filed in New York against India’s Adani conglomerate last month. Adani was set to develop the Western Terminal of the Colombo port in partnership with local conglomerate John Keells holdings with significant US funding. This was before US authorities had accused India’s Adani, a partner of US hedge fund BlackRock, of bribery in India’s Andhra Pradesh and filed a court case in New York. Adani, said to be Asia’s richest man is seen to be personally close to Indian Prime Minister Narendra Modi.

These US moves against Indian firms have likely given Sri Lanka Foreign Minister Vijitha Herath a big headache. Meanwhile Donald Lu, US Assistant Secretary in the Bureau of South and Central Asia would be in Colombo this week to offer ‘capacity building’ assistance to Colombo, presumably, for more institutional capture. The Central Bank of Sri Lanka has been already effectively privatized to serve the interests of predatory International Sovereign bond holders, rather than the long suffering people of Sri Lanka– via International Monetary Fund reforms.

Will Mr. Herath be able to persuade Lu to hold back US sanctions, or make an exception for debt trapped Sri Lanka– to enable the Mattala International Airport and Colombo port west terminal projects to proceed with Indian and Russian investments? A US agency that agreed to lend $500 million to Adani’s port development in Sri Lankasaid it’s conducting due diligence on the project.

Targeting Indian Projects and Sri Lanka’s BRICS application

Indian firms are being targeted by Washington, which has long sought access to strategic Sri Lanka’s transport, telecom and energy infrastructure. This was evident in the US Millennium Challenge Corporation (MCC) Compact, rejected by Sri Lanka back in 2019. At the time there were fears of the US establishing military bases under the Status of Forces Agreement (SOFA), in the geostrategic island nation.

The Colombo harbour is South Asia’s busiest port but that development is also now on hold. Of course, the US promise to fund Adani’s port development to the tune of over USD 500 million was in any case a tall order! The sum was much more than the aborted Millennium Challenge Corporation MCC project, after which the mysterious ISIS-claimed Easter Sunday hybrid war attacks targeted tourist hotels and churches, crashing economy and society. The attacks were clearly designed to set off a ‘cascade of violence” in the multi-religious island nation.

The Mattala International Airport in Hambantota, initially built by the Chinese was perceived to be a White Elephant’ development project, but is actually located near one of the world’s busiest maritime trade, energy and submarine Date Cable routes in the world. The Indian Shaurya Aeronautics plan to develop the airport would bring needed foreign investment and showcase collaboration among the big three Asian powers- China, India and Russia but is now on ice due to US sanctions.

Sri Lanka, clearly caught in the cross-hairs of big power rivalry, had formally submitted an application to join BRICS and the New Development Bank at the meeting in Kazan in October where President Putin hosted China’s President Xi and Indian Premier Modi along with other Global South leaders. The new government in Colombo would be hoping to leverage regional growth and support from the Global South in the Asian 21^st Century”.

However, no senior Minister from Sri Lanka attended the meeting in Kazan where de-dollarization and trading in national currencies was a hot topic– an opportunity missed in deference to Washington? Sri Lanka’s application to join the New Development Bank has been accepted but the BRICS application remains pending at this time.

A New Regional Cold War: Delhi defies US Sanctions on Russia and Pivots to BRICS?

A new Cold War is clearly ramping up across the Indian Ocean–and not just on China. Having pushed Russia and China into ever close partnership Washington seems keen to ensure that India warmly embraces its erstwhile foe – China and the BRICS.

India had defied US sanctions on Russia over the past two year and ramped up Rupee-Ruble trade and Russian oil and gas purchases, benefiting from Russia’s decoupling from Europe and the war in Ukraine, also given historically strong and deep relations with the Soviet Union during the Cold War (1945-1991).

Was India rewarded with regime change in Bangladesh for defying US Sanctions and drawing nearer its neighbouring BRICS? India was also embroiled in a Canadian Sikh spy murder mystery with Woke Diaspora identity political overtones also emanating from Washington.

More concerning for India and indeed the South Asia region as a whole is the latest regime change operation with the obligatory student protests directed via social media right under India’s nose in neighbouring Bangladesh, and the weaponization of Hindu-Muslim-Buddhist regional religious identity politics that has followed.

Departing President Joe Biden seems to have run out of patience with India. The G-20 afterglow in Delhi now seems like a prelude to the parting of ways between India and the West, as Delhi appears to pivot to BRICS. Or perhaps it’s just Biden’s farewell to South Asia and the world, which increasingly seems like: ‘Apres moi le deluge!’

Debt Neocolonialism as a new Cold War takes Shape in South Asia

Will Sri Lanka caught in the IMF’s neocolonial debt and Eurobond bailout business be able to withstand US pressures as India has and turn its back on Indian and Russian investments? 

Will Colombo be asked to choose between Washington and New Delhi again? During the previous Cold War, Delhi armed and trained the Liberation Tigers (LTTE), against any possible US bases in its backyard as Colombo moved close to Washington under J.R. Jayawardena. This ensured that Sri Lanka’s so-called internal ethnic conflict’ which was really a regional Cold War proxy war, with India closely allied with the Soviet Union, would run for 30 years.

Geostrategic Sri Lanka’s ports and airports at the center of the Indian Ocean and a choke point of Submarine Data Cables are again of great interest to Washington’s neocons and the NATO war machine, which now aspires to Full Spectrum Dominance (FSD)–over earth, air, sea and Cyber operations.

The targeting of energy and electricity systems as well as transport and telecom infrastructure in the South Asia region– from MCC in Nepal in the north to IMF’s privatization push in Sri Lanka in the south may have much to do with the rush to setup Data Centers, as well as, control over trade and energy choke points as a new Cold War ramps up.

Cold War Redux: Regime Change and Debt NeoColonialism

Back in 2022 the Pakistan premier Imran Khan accused Donald Lu of running a regime change operation against him. Simultaneously a soft regime change operation also unfolded in Sri Lanka with the US National Endowment for Democracy (NED) funded and social media directed Aragalaya ‘protests’.

The regime change in Colombo was masked as a people’s protest to ensure that the geostrategic island staged a smooth Sovereign Default into the waiting arms of the lender of last resorts- the International Monetary Fund (IMF). Washington backed President Ranil Rajapakse was installed for precisely this purpose.

Two years later, Imran Khan for his impudence in naming Donald Lu as the instigator of regime change in Pakistan in 2022 languishes in prison in Islamabad amid huge protests. Fate has been slightly kinder to Sri Lanka’s erstwhile president Gotabaya Rajapakse who was also ousted in the soft Aragalaya coup in 2022.

Rajapakse remains a free man albeit an ex-American citizen barred from travel to the US.  He was dispatched and humiliated amid the Woke Aragalaya protests that rocked Colombo, after the dreaded Victoria Nurland’s visit in early 2022 to triggered the regime change. Thus, South Asia’s only Upper Middle Income county was declared bankrupt overnight and forced to stage a first ever Sovereign Default!

Meanwhile, India the South Asian regional hegemon, grapples with yet another US instigated regime change right under her nose – this time in Dhaka, Bangladesh. Deposed secular Prime Minister, Sheikh Hasina had sought refuge in Delhi given historic ties but religion/s have been weaponized in Bangladesh as part of an old Cold War project to destabilize the region.

A quiet parting of Ways? Weaponizing Diaspora Identity Politics

South Asia and the Indian Ocean region appear to be seeing a quiet parting of ways between the US and India, despite the G-20 hype of last year.  The side show with Canada may well be a distraction from the far more serious issue of regime change in Bangladesh, where religious minorities (Hindus, Buddhists and Christians), are now under threat from the same Saudi-funded Islamist Cat’s paw and handmaiden that the CIA with partner in crime Israel’s Mossad deploys around the world to destabilize countries and regions. Call it the ISIS, or Al Qaida, the Muslim Brotherhood, whatever.

The recent regime change operation, weaponizing religious identity politics in Bangladesh that saw the ouster of Prime Minister Hasina a close ally of Delhi certainly put a spanner in the works in the West’s wooing of mother India with the Indian Diaspora in the west in tow; from Rishi Sunak to Kamala Harris who embodied the I2 (Israel-India) partnership given her Jewish husband, to all those Indian Diaspora CEOs of big US and EU corporations.

The Indian Diaspora in the West had been massively mobilized for the charm offensive to cement the I2 (India-Israel) alliance brokered as part of Washington’s Judeo-Christian-Hindu fundamentalist outreach via I2U2 (India, Israel, UAE, US), with the Islamist Cat’s paw to persuade India to fight a proxy war on China and crash the Asian 21^st Century. That kite did not fly.

The developments before and during the BRICS summit in Kazan where China and India made relative peace, and the regime change in Bangladesh may break the I2U2 partnership, or at least the I2, India-Israel part.  I2U2 was partly designed to help ‘normalize’ Israel’s occupation of Palestine and the massacre in Gaza via the Abraham Accords. The U2- UAE and US part may be fraying at this time.

As winds of change blow in Washington come January when Donald Trump would be ensconced President of the United States, Donald Lu would be perhaps saying a fond farewell to South Asia on this trip.

[i] https://economynext.com/us-sanctions-indian-firm-involved-in-deal-with-sri-lankas-mattala-airport-186347/

Shenali D Waduge

The Age of Discovery was committed during times when there were no international laws. Those who eventually wrote the international laws were the perpetrators & violators of territories & committed insidious crimes that under their own terminologies constituted crimes against humanity, war crimes & genocide. None of these crimes that took place across the world have been taken up in any Court of law. Many of the conflicts that prevail find their roots to the policies of colonial rule. One such policy is the Colonial Settler colonization” policy applied in Sri Lanka that brought in natives from another country & intentionally usurped and pushed away the ethnic group originally living there & intentionally changed the demography while showering undue perks & privileges which created in them the mentality of superiority warranting them to pursue demands pre-independence & post-independence for a separate State including aiming to achieve it via an armed conflict & terrorism. Modern politics cannot disassociate from colonialism because the issues currently faced by nations are a result of colonial policies & legacies. Colonization involved not only seizing of land & displacement of people & implanting foreign settlers but also the most damaging aspect being colonization of people’s minds.

The Western colonial powers who landed & occupied nations have committed immeasurable damage & crimes. Not only are they guilty of annihilating natives they transported natives of other nations & planted them in lands all round the world & treated them as superior to the original natives. They destroyed or attempted to destroy the political, physical, cultural, spiritual, intellectual & even space of the indigenous populations through these settlers.

Before giving into unfair demands of the Settler occupiers shouldn’t the world emphasis be on the people who were usurped to enable settler colonialism?

Who is going to be voicing or defending the people who were annihilated or pushed away from areas that they lived in to occupy settler colonizers?

People have the right to resist annihilation.

British colonial evidence suffices to prove this intentional annihilation of the Sinhalese by colonial administrative policy.

The rights of the Sinhalese & the discriminations they were subject to during colonial rule cannot be silenced, erased or forgotten.

Benjamin Horsburgh who was Governor of Northern Province, declared in 1916: that the Sinhalese occupied the Northern portion of the mainland, ……., there is ample evidence carved in stone all over the Mannar and Mullaitivu Districts.” (Horsburgh. p 54)

Should the UN Declaration on the Rights of Indigenous Peoples who have suffered from historic injustices as a result of inter alia, their colonization & dispossession of their lands, territories & resources” be applicable more to the Sinhalese if historical facts as per colonial records is used as evidence & not the string of myths & fabricated yarns being woven?

The British denied water to areas where Sinhalese lived thus killing them or forcing them to move elsewhere. In 1833 the Kantale tank that was populated by Sinhalese had no Sinhalese by 1855. GA Trincomalee C. M. Lushington was concerned about the fate of the Sinhala villages due to lack of water under him & admired the ancient Sinhala civilization. His appeals in 1898 to restore the tanks were ignored. The Sinhalese in the East declined due to the intentional step motherly treatment of colonial British.

Settler rights cannot supersede the rights of those who were living on the lands & were chased out. The Sinhalese are the aggrieved party & their grievances should be addressed first.

Settler logic & settler supremacy cannot override the rights of the indigenous people.

Only the Sinhalese have evolved in Sri Lanka – they created their own language, their own customs & cultural heritage revolving around Buddhism, their own man-made hydraulic engineering system that is not second to none & they were nation builders, creating a civilization & treating the land & resources with love & defended it with their blood from invaders, not simply to lay claim to it as a possession & not defending it against invaders. It was the Sinhalese who came forward to defend the nation against South Indian invaders & the 3 colonial invaders. Only those who defend the land can lay claim to it.

Today, the colonial settlers are being given virtually the same preferential treatment that the colonials gave them when they settled them in lands that colonials forcibly occupied. They have made fake histories, fake claims, they use global kittys to promote fake propaganda & purchase foreign politicians vulnerable to vote bank politics.

Is it not strange that of the South Indians taken to all corners of the world by the colonial British & intentionally placed to change the demographics of nations are laying claim to an exclusive area only in Sri Lanka! None of the settler colonialists taken to the Caribbean, South Africa, Malaysia, Singapore, Fiji are claiming a separate homeland. Why is it only in Sri Lanka?

Cognitive imperialism denies people their language and cultural integrity by maintaining the legitimacy of only one language, one culture and one frame of reference (Battiste) The Sinhalese were victims of targeted discrimination.

There are some hard questions that need to be asked & answered or at least suffice to think about.

Can any group of people who were brought in from a foreign land either as mercenaries, labor & settled in areas after intentionally displacing those that lived in those areas, with time have moral or legal right to claim the areas they were forcibly settled in as theirs” & claim this area to be a separate homeland” exclusively for only themselves?

This is a question that colonial British must answer mainly, as well as colonial Dutch who codified Malabar to make it a customary law” applicable to only Malabars from South India.

Only the Sinhalese can showcase that it evolved as a separate ethnic group, it created its own language, own culture & legal system that revolved around Buddhism, its owned distinguished chaithyas, irrigation systems and so forth. No other community can claim its own distinguished facets as the Sinhalese have. The colonial records suffice to show that the Sinhalese were very much living in the North & that the colonial policies intentionally displaced them to be replaced by the settler colonization scheme.

No politician or political party can be bargaining against the truth & facts for political power or political careers.

This island nation was defended by the Hela people to remain as one entity. Settlers under colonial colonization schemes cannot split the Nation & separate it by claiming a homeland”. All of their demands over the years have stemmed from a superior complex mentality injected to them by the colonials as a result of the perks, privileges & favoritism given to them during colonial rule & beyond independence simply to keep newly independent states destabilized & eternally suffering some form of conflict which finds its legacy back to colonial rule.

The colonials must be asked to solve the problem they created not to palm off their problem on post-independence governments forcing them to give citizenship to foreigners that the colonials intentionally dumped on other nations to change demography & cause conflicts thereafter.

What readers need to ask themselves is a simple question – can people forcibly brought in by colonials from foreign states or during foreign invasions, and settled in the island displacing the Sinhalese who were living in these areas have any right to claim a separate homeland? Even those who have come by choice & settled cannot & should not be allowed to claim & separate any part of Sri Lanka. Everyone must learn to live in harmony & peaceful coexistence.

Shenali D Waduge

KAMALIKA PIERIS

When the Accelerated Mahaweli project started, Gamini Dissanayake, Minister for Mahaweli had asked Ven. Ellawela Medhananda    to do a history of the Mahaweli region. While engaged on this, Medhananda had met Ven.  Kitalagama Seelalankara of Dimbulagala.

Dimbulagala and Medhananda decided that the best way to prevent Tamilisation of the east was to settle Sinhalese in the Maduru Oya area.    ‘We settled the excess population from Hingurakgoda and Minneriya, numbering 40,000 in Toppigala, Kunchanamalai,  Nelugala,  Atubandigala,  Vesibandigala and  Piyangala.    We informed President  JR  Jayewardene that we were going to settle Sinhalese there. JR was against this, but we  continued  with the project, recalled Medhananda  in his biography. [1] The dates of this settlement is not given.

Maduru Oya originates from Mahiyangana in the Badulla district. The Maduru Oya delta  begins   south of Polonnaruwa and ends up in Batticaloa district. The outer perimeter comes within Eelam”. Part of Maduru oya plains came within the administrative district of Polonnaruwa , the rest  was under Batticaloa. Polonnaruwa side was Sinhala dominated, the Batticaloa side was Tamil dominated 

Maduru oya delta contained about 125,000 acres of land. The delta runs up to the sea.  There were  many Tamil settlements along the sea coast. 126 Sinhala families had been settled  in the Wadamuni area in Batticaloa in 1953. There were smaller Sinhala settlements south of Maduru oya towards Ampara.  hoever,  most  Sinhala settlements were confined to Polonnaruwa and were very few, reported observers.  

Maduru Oya  land was  fertile but lacked water. Mahaweli water was to be diverted there. Mahaweli project planned to irrigate 115, 000 acres of  paddy  land. A  monumental transfer of settlers from the south was planned, said  analysts. Over 34,000 farmers could be settled at Maduru oya.

The Maduru Oya  project had two segments, Left bank and Right bank. Right bank included three divisional secretariats, Welikanda, Dimbulagala and Koralai pattu. There is a large extent of flat fertile lands under rain fed cultivation extending from Welikanda to Valaichchenai on the Right bank, said analysts.

Mahaweli authorities  decided to divert Mahaweli water to Maduru Oya and   develop the Right bank. The Feasibility Study of this Project was carried out by ACRES International Ltd in August 1980. Detailed designs of the right bank  main and branch canals were carried out in late 1981 and in 1982 with USAID financing. Mahaweli work  on Maduru oya  started in 1982-1983.

Tamil Separatist Movement had studied the Mahaweli plan carefully and had marked out two strategic locations where Sinhala settlements   could puncture Eelam.   One was Maduru oya.  While the right bank canal was being cut, Tamil Separatist Movement started encroaching on Maduru oya delta from Batticaloa.  Part of Maduru Oya   delta came under  GA  Batticaloa  .

In August 1983 we got news of large scale land grabbing at Maduru oya  while the 1983 riots were going on in Colombo, reported Malinga Gunaratne, who was working at the  Mahaweli Ministry at the time. [2]  Panic stricken messages were pouring into the Ministry stating that Tamils were encroaching on state land. Main thrust was in Maduru oya.  There was a massive encroachment of land on the right bank.

Maduru oya engineers spoke to Malinga. Malinga had access to the Minster  so they came to him. They were frantic. They said we are developing the Right Bank at enormous cost so that that entire nation would benefit. But by the time we finish work there will not be any land left for settlement.   It is all getting occupied by Tamil settlers.

This activity is being encouraged by Tamil officials from Batticaloa who are working closely with the separatist movement.   Politicians on the government side are also with these separatists. Please notify the Minister.  The engineers came a second time to Malinga. Please hurry, they said, she situation is becoming very serious.

In early August Malinga sent two Mahaweli officials to check on illegal settlements on Maduru Oya right bank. They reported that considerable Tamil settlements were coming up around numerous small tanks in Maduru oya. They were being made in a systematic and methodical manner. Food supplies were coming to the encroachers from an organized body.

More and more settlers were flocking in.  The delta was a hive of activity. Houses were coming up over night. Villages were given Tamil names, the few Sinhala settlers, mainly Vaddha were given Tamil names. District boundaries were being altered. The illegal Tamil settler was establishing himself with the active assistance of the Batticaloa administration.There were no Sinhala settlers in the area.

Malinga informed the   Director General, Mahaweli Authority, N.G.P. Panditeratne who took immediate action. Maduru Oya delta was a declared a Mahaweli area. GA Batticaloa had no authority over it thereafter.

 But apart from this, nothing was done to curb the illegal encroachment from Batticaloa. These encroachments did not engage the attention of any one. People in the south were not concerned, complained Malinga.   There was deliberate apathy at the top.

However, Mahaweli Minster   Gamini Dissanayake, when he heard, wanted an army post placed at Maduru oya. But Panditeratne was reluctant to contact the army   and the army was not stationed at Maduru oya. Gamini had also suggested to Malinga, Why you don’t settle some Sinhala people unofficially in Maduru oya. (Continued)

[1]  Lakshman Kahatapitiya. Ellawela Medhananda hamuduruwo. P 312-314  

[2]  Malinga Gunaratne. For a sovereign state

චානක බණ්ඩාරගේ

ගතානුගතිකත්වය, සම්ප්‍රදාය 

තමන්වහන්සේ විසින් පන්සලේදී ගැට ගැසූ පිරිත් නූල එක් දේශපාලනඥයෙක් පන්සල් භූමියේදීම ගලවා දමා ඉවත්කර පන්සලෙන් නික්ම ගිය බව රජරට එයිතීහාසික විහාරස්ථානයක විහාරාධිපති හිමි නමක් මෑතකදී පැවසුහ. එකී  දේශපාලනඥයා එවැනි සිද්ධියක් සිදු නොවූ බව තරයේ කියා සිටියේය.

මෙහිදී කවුරුන් සත්‍යය පවසන්නේදැයි අප නොදනිමු.  එය මේ ලිපියට අදාළ නොවේ.

නමුත්, එවන් සිද්ධියක් ඇත්තට සිදුවී නම්, එම දේශපාලනඥයා සිදු කර ඇත්තේ ගතානුගතිකත්වය, සම්ප්‍රදාය   ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක්ද?

අප ගතානුගතිකත්වය, සම්ප්‍රදාය  ප්‍රතික්ෂේප කිරීම හොඳ දෙයක්ද?

ඇතැමෙක්, විශේෂයෙන්ම නුතන තරුණයන්, එය හොඳ දෙයක් යයි පවසත්. මෙම ලියුම්කරු පවසන්නේ එය හොඳ දෙයක් නොවන බවය.

අපට අපේ අනන්‍යතාවය – අප කවුරුද, කොහේ සිට පැමිණියේද, ජාතිය, ජන්මය, ආගම, දෙමව්පියන්, පවුල් සංස්ථාව යන දේ පිළිබඳව විශ්වාසය, ආත්ම තෘප්තිය සහ ආත්ම ශක්තිය ලැබෙන්නේ සමාජයක් ලෙස අප පිළිගන්නා ගතානුගතිකත්වය, සම්ප්‍රදාය  නිසාය. මේවා නොමැති කල අපට රොබෝ වරුන් මෙන් ජීවත් වීමට සිදුවේ.

‘අපට ඉතිහාසය වැඩක් නෑ, වර්තමානය සහ අනාගතය ගැන බලමු’ යන්න 1994 පසු මන්ත්‍රයක් මෙන් ජනතාවට ආරෝපණය කිරීම විශේෂයෙන්ම දකුණු ඉන්දීය සම්භවයක් ඇති සිංහල රුපවාහිනි වැඩසටහන් සේවා වලින් සහ සමහර යු ටියුබ් නාලිකා විසින්  උත්සහ කරන ලද්දකි. මහාවංශය, විජයාගමනය, මහින්දාගමනය බොරු හෝ ඉගෙනුමට අනවශ්‍ය දේ ලෙසට මේ නාලිකා විසින් පෙන්වා දෙන ලදී. අවාසනාවකට, රජයන්ද මේ මතය ස්ථාපිත කිරීමට උත්සහ ගති. අපේ පාසැල් ඉතිහාසය පෙළ පොත් වල සිංහලයා පිළිබඳව පිළිගත් ඉතිහාසය විකෘති කිරීම හෝ අව තක්සේරු කිරීම කර ඇත – එක් පුරාවිද්‍යා මහාචාර්යවරයෙක් ප්‍රමුඛව සකස් කරන ලද ඉතිහාසය පෙළ පොත්.

මෑතක සිට රාවණා නමැති ඉන්දීය හින්දු ප්‍රබන්ධ චරිතය (මහාභාරථ ග්‍රන්ථයේ එන) මෙහි සිටී සත්‍ය රජ කෙනෙක් බවට පෙන්වීමට දැඩි වෑයමක් පවතී. කාශ්‍යප රජු විසින් නිර්මිත සිගිරිය පවා රාවණාගේ නිපැයුමක් යයි සමහර අය දැන් පවසති. රාවණා යනු ශිව දෙවියන්ගේ භක්තිමත්ම  සේවකයා යයි විකිපීඩියා පවසයි. රාවණා වෙනුවෙන් හින්දු කෝවිල් මේ රටේ ඉදිවෙමින් පවතී. ත්‍රිකුණාමලයේ  මුහුද අද්දර ඇති කෝනේෂ්වරන් දේවාලයේ ශිව දෙවියන්ට වැඳ සිටින විශාල රාවණා පිළිමයක් ඇත.

ගතානුගතිකත්වය, සම්ප්‍රදාය  ප්‍රතික්ෂේප කරන්නෝ මනුෂ්‍ය ජිවීත පිළිබඳව වටිනාකම/අගය අඩු කර සළකන අය විය හැකියි.  නමුත්, සැම විටම එසේ නොවේ.

ලෙනින්, ස්ටාලින්, මාඕ, පොල් පොට්, කැස්ත්‍රෝ වැන්නන් (සියල්ලෝ විප්ලවකාරී වාමාංශික ඒකාධිපතියෝ වුහ) ගතානුගතිකත්වය, සම්ප්‍රදාය බොහෝ දුරට  ප්‍රතික්ෂේප කල අයයි. ඔවුහු ජනයා ආගම් ඇදහීමෙන් වලකාළහ. මාඕ නවතා දැමු  බෞද්ධ පන්සල් චීන රජයන් දැන්  විවෘත කර දී ඇත. කාම්බෝජයේ සිටින ඇස් කන්නාඩි පළඳින්නන් මරා දැමිය යුතුයයි පොල් පොට් තීරණය කළේය. ඒ, ඇස් කන්නාඩි පළඳින්නන් බුද්ධිමතුන් යයි ඔහු  මෝඩ ලෙස විශ්වාස කල නිසාය. 

පොල් පොට් කාම්බෝජ වැසියන් ලක්ෂ 20  – 40 ක් තරම් මරා දැමිය.

වයස අවුරුදු 60 පැන්නවුන් සමාජයට බරක්ය වැනි මතයක් 1960/1970 ගණන් වල ශ්‍රී ලංකාවේ මාක්ස්වාදී පක්ෂයක් පවසා තිබුණු බවට වාර්ථා එකළ පළ විය. මෙහි සත්‍ය අසත්‍ය භාවය මෙම ලියුම්කරු නොදනී.

නුතන ඇමරිකාව, ඕස්ත්‍රේලියාව අළුත් රටවල්ය. ඒවාට ඇත්තේ වසර 225 ට වඩා මඳක් එහා ගිය  ඉතිහාසයකි. නමුත් පොදුවේ, ඔවුන් ගතානුගතිකත්වය, සම්ප්‍රදාය තදින්ම අදහති/අගය කරති. ඇමරිකන් ජනාධිපති දිවුරුම් දීම වොෂින්ටන්, ලින්කන් එදා වසර 225ට එහායින් සිදු කල අයුරින්ම, අදත් ඔවුහු මහ ඉහළින් සිදු කරති. 1900දී බ්‍රිතාන්‍යයෙන් මිදී, නව පාර්ලිමේන්තුවක් ඕස්ත්‍රේලියාව බිහි කර, අද දක්වා සැම දිනකම එහි ආරම්භය බයිබලයේ පාටයක් දේශනා කිරීමෙන් සිදු කිරීම ඕස්ත්‍රේලියාව ගතානුගතිකත්වය, සම්ප්‍රදාය  අදහන රටක් බව පෙන්වීමේ සාක්ෂියකි. මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ වත්මන් රජ පරම්පරාව වසර 1,000ට වඩා පැරණිය. එරට වැසියන් ගතානුගතිකත්වය, සම්ප්‍රදාය  අගයන/රකින බැවින් අදත් රජ පරම්පරාවට සියලු ගරු බුහුමන් දක්වමින් එය පවත්වා ගෙන යති.

රටක පැවැත්මකට මේවා අවශ්‍යය. මේවා නොමැති නම් අප අනාගත පරපුරට භාර කරන්නේ කුමක්ද? කොතරම් උගතෙක් වුවත් ඔහු/ඇය හොඳ නරක, සාරධර්ම නොදන්නේ නම් අසම්පුර්ණ පුදගලයෙක් වේ.

මෙවැනි වාතාවරණයක් යටතේ ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුව විවෘත කිරීමේ රාජාසන කථාවේදී ජයමංගල ගාථා ගායනය කිරීම මෙවර සිදු නොකිරීම අප ගතානුගතිකත්වය, සම්ප්‍රදාය  බැහැර කිරීමක් ලෙස කෙනෙකුට පැවසිය හැක. මෙය රජයේ වියදම් කපා හැරීම පිණිස කරන ලද දෙයක් ලෙසට පිළිගත නොහැක්කේ ජයමංගල ගාථා ගායනය කරන යුවතියක් උදෙසා රුපියල් 5,000ක් වැය කලත් එවන් යුවතියන් 8ක් සඳහා වැයවන්නේ රුපියල් 40,000 පමණ මුදලක් වන නිසාය.

රටේ ගතානුගතිකත්වය/සම්ප්‍රදාය රැකීම සඳහා එවන් මුදලක් වියදම් කිරීම ගැන රට වැසියා කිසිසේත් රජයට දොස් නොකියනු ඇත. 1948 සිට හෝ ඊට කළින් සුද්දාගේ කාලයේ පටන් පාර්ලිමේන්තුව විවෘත කිරීමේදී රාජාසන කථාවවේදී ජයමංගල ගාථා ගායනය කිරීම දිගටම සිදුවී ඇතැයි පැවසේ. මෙය සත්‍යද?

ජයමංගල ගාථා ඇසීමට ඉතාම රසවත්, ප්‍රියදායි  ගාථාවකි. බෞද්ධයෝ විවාහ උත්සව වලදී නොවරදවාම ජයමංගල ගාථා ගායනය කරවයි.

ජයමංගල ගාථා ගායනය කිරීම මෙවර සිදු නොකලේ රටේ සුළු ජාතින් ඒ ගැන අමනාප වේ යයි යන අනියත බියක් නිසාද?

නැත්නම් රාජ්‍ය පාලනයට ආගම සම්බන්ධ නොකළ යුතු යයි වැනි අදහසක් රජය සතු නිසාද?

ශ්‍රී ලංකාව යනු සිංහල බෞද්ධ අත්තිවාරමක් ඇති රටකි. මේ සත්‍යය  ප්‍රකාශ කිරීමට කිසිවෙක් බිය විය යුතු නොවේ.

මෙයින් කියන්නේ අන්‍ය ජාතිකයන් මෙහි ජිවත් නොවිය යුතුය කියා නොවේ. අප සියල්ලෝ එක මවකගේ දරුවන් මෙන් මෙහි ජිවත් වෙමු; එය සැමදා එසේ සිදු විය යුතුය.

2017 දී පමණ යහපාලන රජය ආන්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 9 වෙනි වගන්තිය ඉවත් කිරීමට මාන බලද්දී, මහානායක හිමි වරුන් පවා නිහඬත්වය දරද්දී හෝ ඔවුනගේ මතයට රජය කන් නොදෙද්දී, එයට එරෙහිව ඉදිරියට ආවේ වත්මන් කාදිනල්තුමාය. ‘බෞද්ධාගම රැකුනොත් තමා අපේ සුළු ආගමුත් රැකෙන්නේ’ යයි උන්වහන්සේ අභීත මුඛයෙන් පැවසුහ. ‘මේක සිංහල බෞද්ධ රටක්’ කියා එතුමෝ කීහ. ඒ ගතානුගතිකත්වය/සම්ප්‍රදාය රැකීමේ වටිනාකම ඉතා දැන උගත් බුද්ධිමතෙක් වන උන්වහන්සේ දන්නා නිසායි.

එවැනි වදන් මුස්ලිම් ඉමාම් වරුද කීහ.

ඉන්පසු රජය ඒ අමනෝඥ තීරණය අත් හරින ලදී.

අප රටේ ජනාධිපතිවරයාට සහ අගමැතිවරයාට වාසය කිරීමට කදිම නිළ නිවෙස් තිබේ. රටේ නායකයන් ඒවායේ වාසය නොකරන්නේ මන්ද? මේ ගතානුගතිකත්වයට/සම්ප්‍රදායට බැහැරව යාමකි.

මේවා හුදු නිළ නිවාස පමණක් නොවේ. ඒවා ආයතන ද වේ. ඒවා හා බැඳුනු ගතානුගතිකත්වයක්/සම්ප්‍රදායක් ඇත. ‘මම ඒ නිවසට කැමති නැහැ; ඒ නිසා මම එහි ලැගුම් ගන්නේ නැහැ’ කියා ජනාධිපතිවරයෙකුට, අගමැතිවරයෙකුට කිව නොහැක.

ඇමරිකන් ජනාධිපති අනිවායයෙන්ම වයිට් හවුස් හි ලැගුම් ගත යුතුය. ඕස්ත්‍රේලියාවේ අගමැති කැන්බරාහි ඇති ද ලොජ් හි අනිවාර්යයෙන්ම ලැගුම් ගත යුතුය. එය, ඒ රටවල ගතානුගතිකත්වයයි/සම්ප්‍රදායයි.

ජෝන් හොවර්ඩ් මහතා ද ලොජ් හි ලැගුම් ගැනීමට දැඩිව අප්‍රිය කළේය. නමුත් ගතානුගතිකත්වය/සම්ප්‍රදායට ගරු කිරීම වස් ඔහු වසර 8ක සිය අගමැති කාලය බිරිඳ සමඟ එහි ගත කළේය. සති අන්තයේ සිඩ්නි ගොස් ඔහු සිය පුද්ගලික නිවසේ වාසය කලේ නැත; එවිට බිරිඳ සමඟ සිඩ්නිහි තිබෙන කිරිබිලි හවුස් නමැති නිළ අගමැති මැඳුරේ විසීය.

සිරිත්/විරිත්

අපේ යාග හෝම, බලි, තොවිල්, ජන ගී, ජන කවි, වසර දහස් ගණන් පැරණිය. උඩ රට, පහත රට නැටුම්ද එසේය. අපේ සිංහල අවුරුදු චාරිත්‍ර ගැන රොබර්ට් නොක්ස් ඉතා ඉහළින් වර්ණනා කළේය.

අපේ පාරම්පරික ආයුර්වේද විද්‍යාව, නක්ශස්ත්‍ර  ශාස්ත්‍රය ඉතා දියුණුය; විදේශිකයෝ මවිතයට පත් කරන සුළුය.

අපේ ආදිවාසි, ද්‍රවිඩ, මුස්ලිම්, බර්ගර් සහෝදරවරුනටද ඔවුනට ආවේනික සිරිත් විරිත් ඇත. යාපනය වනාහි සංස්කෘතික කලාගාරයකි.

මෙවැනි වාතාවරණයක් යටතේ මේ ඉපැරණි සිරිත්, විරිත් වලට අවමන් කරන, උසුළු විසුළු කරන සංස්කෘතියක් මේ  රටේ නිර්මාණය වී තිබේ – විශේෂයෙන්ම සමාජ මාධ්‍යය අවකාශයේ.

සමහරවිට විද්‍යාත්මකව බලන විට මේවා බොරු, හිස් දේ බව ඇතැමෙකුට සිතෙනු ඇත. කෙසේ නමුත් කළින් කීවාක් මෙන් අප, අප සමාජය සැදී ඇත්තේ මේ සිරිත් විරිත් වැනි දේ තුලිනි.

අප නිවසෙන් බැහැරව යාමේදී දෙමව්පියනට වැඳ ඔවුන්ගෙන් ආශිර්වාද ලබා ගනිමු.

මේවාට සිනාසෙන්නෝ මෝඩයෝ නොවේද?

දියුණු යයි සම්මත රටවල මින්සුන් පවා අදෘශ්‍යමාන දේ පිළිබඳව අදහති.  එහි වරදක් නැත. වෙනස නම් ඒවාට සිනා සෙන්නෝ නම් මෙරට නැත. සුද්දා කරන නිසා අපට ඒවා හොඳය.

1990 පමණ දක්වා අපේ වටිනා සිරිත් විරිත් පවත්වා ගෙන යාමට, අනාගත පරම්පරාවනට ඒවා ආරක්ෂා කර දීමට රජයන් නොයෙක් ක්‍රියාමාර්ග ගත්හ. මේ පිළිබඳව ශ්‍රී ලංකා ගුවන් විදුලි සංස්ථාව කරන ලද කාර්ය භාරය ඉමහති.

නියපොත්තෙන් කැඩිය හැකිදේ නොකැඩීම 

1976දී ප්‍රභාකරන් යාපනය නගරාධිපති ඇල්ෆ්‍රඩ් දොරේඅප්පා මහතාව වෙඩි තබා මරා දමන විට ඔහුගේ වයස 22කි. මේ අපරාධය කලේ ඔහු බව සිරිමා බණ්ඩාරනායක රජය දැන සිටීය. නමුත් ප්‍රභාකරන් අල්ලා දඬුවම් කිරීමේ දැඩි අවශ්‍යතාවයක් එම රජයට නොවීය. ඇල්ෆ්‍රඩ් දොරේඅප්පා මහතා එවක තිබු ශ්‍රීලනිප රජයේ පාතාක යෝධයෙක් විය.  

1978 සිට ප්‍රභාකරන් මේ රට තුල  විවිධ ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවල නිරත විය. 1978දී ඔහු ද්‍රවිඩ  ජාතික පොලිස් නිලධාරින් 4 දෙනෙක් මුරුන්කන්හිදී (පොලිස් පරීක්ෂක බැස්ටියන්පිල්ලේ ඇතුළු) මරා දැමිය. 1979 – 83 කාලයේදී ඔහු විවිධ ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවල නිරත විය. 1983 ජූලී මස 24 දින තිරුනෙල්වේලි හිදී ඔහුගේ අණින් හමුදා සොල්දාදුවන් 13 දෙනෙක් බිම් බෝම්බයකින් මරුමුවට පත් විය. නමුත් 1987 දක්වා ප්‍රභාකරන් අල්වා ගැනීමේ දැඩි උවමනාවක් එවකට තිබු රජයට අවශ්‍ය නොවීය. 1987 වඩමාරච්චිහිදී ප්‍රභාකරන් හමුදාවට කොටු විය. නමුත් අවසාන මොහොතේ යුද්ධය නතර කරන මෙන් JR හමුදාවට අණ කළේය. ප්‍රභාකරන් ඉන්දියාවට ගොස් සැඟවී සිට නැවත ශ්‍රී ලංකාවට හොරෙන් පැමිණියේය.

1995 වනවිට නියපොත්තෙන් කැඩිය හැකි වූ එම ත්‍රස්තවාදී පැලය දැවැන්ත වෘක්ෂයක් බවට පත් විණි.

2007 – 2009 දක්වා යුද්ධය හරියට නියමාකාරව මෙහෙයවූ නිසා 19/5/2009 දින නාන්තිකඩාල් කලපුවේදී ප්‍රභාකරන් මරා දැමීමට හමුදාවට හැකි විය. ඒ පිළිබඳව ගෞරවය සහ ජාතියේ ප්‍රණාමය යුද්ධයේ නියැලුණු සියළු රණ විරුවන්, එවකට සිටි ජනාධිපති, ආරක්ෂක ලේකම් සහ හමුදාපතිට හිමි විය යුතුය.

නමුත්, වසර වසර 40ක් මුළුල්ලේ ප්‍රභාකරන් මේ රටට කරන ලද අපරාධය කෙබඳුද?

ඔහුව අල්වා නොගෙන හුරතල් කල එවුනට අප අදත් ගරු බුහුමන් දක්වමු!

යුධ ජයග්‍රණයෙන් පසු ‘LTTEය ඉවරටම ඉවරයි, නැවත යුද්ධයක් නැහැ’ වනි උකටලී වදන් නිරතුරුව අසන්නට ලැබේ. මේවා සත්‍ය විය හැකියි. නමුත් ද්‍රවිඩ ඊළාමය බිහිකිරීමේ අධිෂ්ටානය ඔවුන් අත් හැර නැත.

මේ උවමනාව දැන් ඇත්තේ බටහිර රටවල සිටින දෙමළ ඩයස්පෝරාවට පමණක් යයි ඇතැම් සිංහල මාධ්‍යවේදීන් කරන ප්‍රකාශය ඔවුන් තුල ඇති වැරදි වැටහීම පිළිඹිබු කරයි.

නොවැම්බර් 26 යනු ප්‍රභාකරන්ගේ උපන් දිනයයි. මිය ගිය ද්‍රවිඩ තරුණ තරුණියන් සැමරීම එදිනටම යොදා ගන්නේ ඇයි?  ඒ අය සැමරිය යුතු නම් එය සිදු කල යුත්තේ ඒ අයගේ මරණ සංවස්තර දිනයේය.

යුද්ධය නිසා හමුදාවේ 30,000 නොවැඩි පිරිසක් මිය ගියහ. ඒ අය වෙනුවෙන් පුණ්‍යානුමෝදනා ඔවුනගේ පවුලේ අයවළුන් කරනුයේ ඒ අය මිය ගිය දින මිස අප සෑම වසරකම යුධ ජයග්‍රහණය සමරණ මැයි 19දා නොවේ.

2019 පාස්කු අපරාධය සිදු කල සහරාන් හමුදා බුද්ධි අංශ හොඳින් දැන සිටි කෙනෙක් බව පැවසේ. ඔහුට රජයෙන් (පොදු පෙරමුණ) ගෙවීම් දීමනා කල බවද සැලයි. ඔහුව ඒ අවධියේ අත් අඩංගුවට ගෙන සිරගත වීමට නොසැලැස්වීමේ ප්‍රමාදය නිසා අප කෙතරම් නම් අපහසුවට පත් විමුද?

නියපොත්තෙන් කැඩිය යුතු කාලයේ කුඩා පැලය කඩා දැමිය යුතුය යන පිරුළ අදටත්  අප රටට ඉතා වලංගුය.

ත්‍රස්තවාදී මර්ධන පනත අහෝසි කල යුතු යයි කෑ ගසන්නන් ඒ පිළිබඳව ඉතා සුක්ෂමව සිතා බැලිය යුතුයි. සමහර විට අනාගත ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාරයකින් මිය යන්නේ/තුවාල වන්නේ ඔවුන්ම, මෙය කියවන ඔබ හෝ අප විය හැකියි.

Aloysius Hettiarachchi

As a senior citizen concerned with the statement made by the chairmen of the CEB and the request for comments on the EIA of the Galle Harbour extension project, I thought of giving my two cents worth in this forum.

I have viewed the credentials of the current chairman who has had many years of experience in this field including in the CEB. It is the CEB engineers themselves who prevented the implementation of alterative energy projects for selfish reasons and we all suffered as a result. Now it seems they want to implement projects that were line up including the costly wind power towers. Lots of water has passed under the bridge since them and other counties have started abandoning the wind power towers as they are costly to maintain and therefore the unit rates are high. Therefore, I ask the authorities not to sign agreement with investors who will want to tie the citizens for long term power supply agreements. Solar power is becoming so cheap and available in abondance. In places like California, they do nt know what to do with excess power. In the US they are developing high speed electric trains. In Pakistan (our elder brother) the ordinary citizens are producing solar and that country has become 75% self-sufficient in electrical power. Few years ago, I have seen videos the locals mounted solar panels on helium ballons to supply power to households. Chinese companies have started making Perovskite solar panels by printing them like printing news paper complete with backing. They can be just pasted on a vehicle or any structure without framing. I believe this scenario should be evaluated before embarking on mega projects that had been lined up. The project that has been signed with Adani should be cancelled without tying us up with India on a long-term basis.

It seems the extension of Galle harbour is going to be implemented in a hurry. The Galle Fort built by Portuguese and the Dutch is already in the hands of one community. There was a talk of a yacht making project with the funding from Saudi. Are they the ones going to fund this as well. If so, it is a case of conflict of interest. So, is the suggestion to get Indians involved in Trinco oil Tank farm. Some of our officials do not have an iota of integrity. I am sure they are aware about the long-term implication of such projects on national security and sovereignty.

Nava Thakuria

Guwahati: Assam chief minister Dr Himanta Biswa Sarma will grace a spectacular cultural event, organised by Valmiki Sangeet Vidyalaya, on Sunday (8 December 2024) in the city. Titled Samatar Chandere Jivanar Joigaan (Joy of Living with Rhythm of Equality), the program will begin at 4 pm in Barsapara’s Assam Cricket Association stadium. The Vidyalaya, run by Dr Hedgewar Memorial Trust, has been organizing this annual event for the last few years with an aim to honour the revered architect of Indian Constitution Dr Bhimrao Ramji Ambedkar (14 April 1891-6 December 1956) on his death anniversary.

Nearly 1200 students of the Vidyalaya, along with over 100 children from different parts of the city will perform Borgeet, Dashavatar Nritya and Bhortal dances during the event. Mentionable is that the institution has taken a noble mission to train the children of 21 slum-areas of Guwahati inhabited by the sanitation workers on Borgeet, Sattriya & Bhortal and folk dances, patriotic songs, and modern Assamese melodies. Through various other programs, the Vidyalaya strives to foster the cultural development of the children of sanitation workers in the city.

The initiative is taken not only to pay homage to Bharat Pran Ambedkar, but also to enlighten the citizens about their constitutional duties and responsibilities, where Dr Krishna Gopal Sharma, Sah-Sarkaryavah of Rashtriya Swayamsevak Sangh will deliver the keynote address. A number of religious leaders from various faiths, Satradhikars, eminent writers, artists, educationists, sanitation workers and citizens from various walks of life will attend the program. Dr Hedgewar trust president Dr Bhupesh Chandra Sharma and secretary Khagen Saikia, Valmiki Vidyalaya principal Ananya Talukder and celebration committee chairman Ram Singh have invited everyone to enjoy the event and pay respect to the great social reformer of Bharat through different cultural programs.

from the desk of Tricontinental: Institute for Social Research.

A cascade of anti-French sentiment continues to sweep across the belt of the Sahel in Africa: joining Burkina Faso, Mali, and Niger, Chad and Senegal demanded in November that the French government withdraw its military from their territories. From the western border of Sudan to the Atlantic Ocean, French armed forces, which have been in the area since 1659, will no longer have a base. The statement by the foreign minister of Chad, Abderaman Koulamallah, is exemplary: ‘France… must now also consider that Chad has grown up, matured, and that Chad is a sovereign state that is very jealous of its sovereignty’. The key term here is ‘sovereignty’. What Koulamallah signals is that the countries of the Sahel are no longer satisfied by the symbolic independence – or flag independence – critiqued by Frantz Fanon in The Wretched of the Earth (1961), what they want is genuine sovereignty.

Fanon’s book was published the year after the countries in the Sahel won their formal independence from France in 1960. But this ‘independence’ was shallow. It meant that these countries, from Senegal to Chad, would remain part of the Communauté franco-africaine(French-African Community, CFA) and that they would allow for the use of the CFA franc, anchored in France, as their currency, that they would allow French companies to remain in control of their economies, and that they would allow French troops to be based on their territory. In September 1958, a constitutional referendum was held across the French colonies of the Sahel, with only Guinea voting against the proposition for ‘independence’ from direct French colonial rule under the French neocolonial CFA. Forces that campaigned against joining the CFA and winning actual independence faced repression from Charles de Gaulle’s political and military establishment.

Djibo Bakary (1922–1998), the leader of the Union of Popular Forces for Democracy and Progress-Sawaba (Liberation) party and president of Niger’s Government Council, articulated the mood of the people in the late 1950s with his slogan, l’indépendance nationale d’abord, le reste ensuite (‘national independence first, the rest afterwards’). Bakary was invested in the idea of sawki (‘deliverance’), which meant not only relief from French colonialism but abolition of poverty and distress. In May 1958, the General Union of Workers of Black Africa (UGTAN) met in Cotonou (Benin) and called for the total end of the French colonial system. That July, at an inter-territorial conference in Cotonou, Bakary catapulted this demand into wider public discourse in Niger and across the Sahel. At the Sawaba party congress the following month, in August, Adamou Sékou reflected the sensibility against the French desire for colonial rule by other means: ‘this sense of our human dignity that too many of our metropolitan friends have difficulty admitting; a dignity that we can never renounce because the black Africans want to be themselves free first and foremost’.

If people are not allowed to be ‘themselves’ or free, Fanon wrote around the same time, then they will rebel. ‘The masses begin to sulk’, he wrote in The Wretched of the Earth. ‘They turn away from this nation in which they have been given no place and begin to lose interest in it’. The false nationalists, or flag nationalists, Fanon wrote, ‘mobilise the people with slogans of independence, and for the rest leave it to future events’. Six decades later, we are now in the midst of these ‘future events’.

From 19 to 21 November, hundreds of people from around the continent and the world gathered in Niamey, Niger, for the Conference in Solidarity with the Peoples of the Sahel. This was the first such conference since the military coups overthrew the French affiliated governments in Burkina Faso, Mali, and Niger, and since the establishment in September 2023 of the Alliance of Sahel States (AES). The conference, held at Niamey’s Mahatma Gandhi International Conference Centre, was coordinated by the West African Peoples Organisation (WAPO), Pan-Africanism Today, and the International Peoples’ Assembly (IPA). Speakers at the conference included representatives of the National Council for the Safeguard of the Homeland (CNSP), people’s organisations from the AES as well as other countries in the Sahel, West Africa and the continent, and political leaders from Latin America to Asia. The three days culminated in the passage of the Niamey Declaration, whose last section bears quoting in full:

1. We commend the governments emerging from recent coups for adopting patriotic measures to reclaim political and economic sovereignty over their territories and natural resources. These measures include terminating neocolonial agreements, demanding the withdrawal of French, American, and other foreign forces, and undertaking ambitious plans for sovereign development.
2. We are particularly encouraged by these countries’ formation of the Alliance of Sahel States. This move revitalises the legacy of Pan-African leaders and represents a concrete step toward true independence and Pan-African unity.
3. These governments currently enjoy widespread support from their citizens, who drive and rally around these revolutionary actions. This unity is crucial for achieving democratic and patriotic ideals and is an aspirational development model for other African nations.

In conclusion, while much remains to be done toward the complete liberation of the Sahel states, we are optimistic that these governments, by continuing to listen to their people, will fulfil their objectives for total national liberation and contribute to the broader goal of a unified and free Africa.

Conference in Solidarity with the Peoples of the Sahel, Niamey, Niger. Photograph by Pedro Stropasolas for Peoples Dispatch.

In August 2022, fifteen social and political organisations in Niger joined together to form the M62 Movement (Sacred Union for the Safeguard of the Sovereignty and Dignity of the People, M62). They released a statement against the presence of the French military in Niger, which had been ‘driven out of Mali and [are] illegally present on our territory’, and called for their ‘immediate departure’. The movement asked ‘all citizens to form citizens’ committees for dignity’ across the country. One of the movement’s leaders, Abdoulaye Seydou, heads the Pan-African Network for Peace, Democracy, and Development, whose office is named after the Burkinabe leader Thomas Sankara (1949–1987). The office itself has a picture of Fanon with the quote, ‘Each generation must, out of relative obscurity, discover its mission, fulfil it, or betray it’. Seydou’s general political outlook at that time was that the misery of the people of Niger could not be overcome within the context of French neocolonial control. That is why the M62 began rolling protests against the French military presence and held a nightly cultural festival in Niamey to deepen the message for deliverance. These protests galvanised the military to move against the neocolonial administration of Mohamed Bazoum and install a government lead by General Abdourahamane Tchiani. This coup, like those in Burkina Faso and Mali, was widely celebrated in the country for having opened the door to what Fanon had called ‘future events’.

At the solidarity conference in November, Souleymane Falmata Taya, a leader of the M62 movement, said that the struggle in Niger was not being led by the military but by the youth and women. ‘All we want is to be treated as human beings’, she said. A few months earlier, she had said that the people of Niger appreciate the strides made by the government of Prime Minister Ali Lamine Zeine, a former minister of finance, but that the people must be vigilant and the government must be transparent.

In 1991, former left-wing student leaders formed the Revolutionary Organisation for New Democracy-Tarmouwa (‘star’ in Hausa) or ORDN-Tarmouwa. This political organisation has played a foundational role in the mass movements against the French neocolonial structure and the parasitic governments that enabled it. Mamane Sani Adamou, one of the founders of the ORDN-Tarmouwa, called the recent period a second awakening for the people of Niger. ‘We are living through a patriotic revolution, a struggle for a second independence’. The people of Niger need sovereignty over their monetary system, over their food production, and over their overall economic agenda. ‘We need to adopt a new strategy’, he said. ‘The difference today is that we are deciding on our own. We no longer get instructions from Paris. We take instructions from home’.

The fundamental word in the Sahel is sovereignty. If a dependent country such as Senegal or Niger fights for sovereignty, and if it tries to deepen its sovereignty, it will certainly need to dislodge the tentacles of the neocolonial structure. There can be no sovereignty with the neocolonial structure in place. At this point, imperialist intervention is inevitable. How the forces for sovereignty will deal with a sharp imperialist attack is to be seen. When the French tried to intervene against these popular military coups through the military forces of the Economic Community of West African States (ECOWAS) in 2023, this threat only accelerated the integration of Burkina Faso, Mali, and Niger into the AES. The first test was successfully overcome by the popular coup governments, who refused to surrender to an imperialist intervention. To escalate the demand for sovereignty through a struggle with the imperialist system, as is demanded by ORDN-Tarmouwa and M62, will necessarily force these governments to deepen their commitment to solving social problems.

Fanon’s ‘future events’ are now our present. So is the expectation of Sawaba’s Adamou Sékou, who said in 1958, ‘From Téra to N’guigmi, the refrain of independence must have its echoes in every village’. Independence, he said, ‘is the end of backward colonialism, with its slave-trading economy, its dispossessions, its social injustices. It is the end of the calculation of values based on the pigmentation of men. It is the end of prejudices. It is the resurrection of our people’.

උපුටා ගැන්ම ලංකා සී නිව්ස්

කථානායක අශෝක රන්වල මහතා තම අධ්‍යාපන සුදුසුකම් සම්බන්ධයෙන් සත්‍ය තොරතුරු ඉදිරිපත් කර ඇත්නම් ඔහුට ඉල්ලා අස්වැන්නැයි බල කළ යුතු යැයි ආචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි මහතා සඳහන් කරයි.

එසේ නොවෙනම් ඔහු ඉවත් කිරීමට කටයුතු කළ යුතු බවද හෙතෙම කියා සිටී.

පසුගිය මහ මැතිවරණවලදී ජාතික ජන බලවේගය වෙන මිනිස් සෘජුව පෙනී සිටි සිටි දේවසිරි මහතා තම සමාජ ජාල ගිණුමේ මේ බව සඳහන් කරමින් මෙම  සටහන  තබා  තිබේ.

රන්වල පරීක්ෂාව!!!
==========
ආණ්ඩුව තමන් ජනතාව දුන් පොරොන්දුව සම්බන්ධයෙන් බැරෑරුම්ව සිතන්නේ නම් කතානායක අසෝක රන්වල ගේ උපාධි පිළිබද තත්වය තමන්ම සොයා බලා ඔහු ඒ සම්බන්ධව වැරදි තොරතුරු ඉදිරිපත් කර තිබේනම් එක්කෝ අස්වන්නැයි බල කළ යුතුය. නැත්නම් ඔහු ඉවත් කිරීමට කටයුතු කළ යුතුය. රන්වල මෙහි දී වරදක් කර තිබේනම් එහි වැරදි දෙකක් ඇත. එකක් නැති උපාධි තිබේ යැයි ජනතාවට ප්‍රකාශ කිරීමයි. අනෙක මෙවැනි කාලයක මෙවැනි දේ සම්බන්ධව ප්‍රසිද්ධියේ බොරු කියා, ඒ බොරු සගවාගෙන මෙවැනි කැපී පෙනෙන තනතුරක් දැමීමට හැකි යැයි කල්පනා කිරීමයි. දෙවැනි වරද පළමු වරදට වඩා බරපතල වේ. ජාතික ජන බලවේගයේ ආණ්ඩුව දැනගත යුත්තේ තමන් හිස් ආවරණ, පා අවරණ හා අනෙකුත් ශරීර අවයව සදහා වූ ආවරණ නොමැතිව ප්‍රබල වේග පන්දු යවන්නන් ඉදිරියේ පන්දුවට පහරදෙන ක්‍රිකට් පිතිකරු බලකායක් මෙන් බවයි.

උපුටා ගැන්ම  ලංකා ලීඩර්

ණය ප්‍රතිව්‍යුගතකරණයට ක්‍රියාවලියට අදාළ මුල්‍ය හා නීති උපදේශකවරුන් සඳහා  ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුව සිදු කරන ලද ගෙවීම් ප්‍රතිපූර්ණය කිරීමට රුපියල් මිලියන 3213 ක් මෙවර පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරන ලද පරිපූරක ඇස්තමේන්තුවෙන් අනුමැතිය ඉල්ලා ඇති බව සමගි ජන බලවේග පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී කබීර් හෂීම් මහතා පවසයි.

රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා සහ ඔහුගේ රජය රට හදන්න වැල් පාර්ලිමේ ගියේ රෙදි ඇඳගෙන වුවත් අද ජනාධිපති අනුර දිසානායක මහතා හා වත්මන් ආණ්ඩුව වැල් පාර්ලිමේ යන්නේ රෙදි නැතුව යයිද ඔහු කියා සිටී.‍

අද පාර්ලිමේන්තුවේදී පරිපූරක ඇස්තමේන්තුව සම්බන්ධ විවාදය අමතමින් ඔහු මෙම අදහස් පල කරන ලදී.

ජාත්‍යන්තර ස්වෛරීත්ව බැඳුම්කර දරන්නන් සමඟ ඇති ණය තිරසාර ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක කිරීමට පෙර රජය ඒ සඳහා පාර්ලිමේන්තු අනුමැතිය ලබා ගත යුතු බවත් ඔහු පැවසීය.

ණය තිරසාර ගිවිසුම පිළිබඳ තොරතුරු මන්ත්‍රීවරුන් දැනගත යුතු බවත් පැවසූ ඔහු පසුගිය රජය ඇතිකරගත් එකඟතාවයෙන් ඉදිරියට යනවාද නැතිනම් අලුත් ගිවිසුමකට ගියාද යන්න දැනගන්න අවශ්‍ය යයිද පැවසුවේය.

https://www.facebook.com/watch/www.newshub.lk/?ref=embed_video

Courtesy The Daily Mirror

The Colombo Additional Magistrate questioned how the arrest and request to remand individuals who shared videos related to recent Maaveerar Naal commemorations can be justified without first investigating those who created and uploaded the videos.

The Magistrate observed that this approach is akin to “shooting the messenger.”

Colombo Additional Magistrate Manjula Ratnayake made these remarks while granting bail to Renuka Perera, the Administrative Secretary of the Sri Lanka Podujana Peramuna, who was arrested by the CID for allegedly spreading false information regarding the Maaveerar Naal commemorations.

The suspect was released on two sureties of one million rupees each, as ordered by the Additional Magistrate.

The Magistrate further directed the CID to investigate those who organized the commemorations and to arrest and produce them in court.

The CID informed the court that the suspect was arrested in connection with sharing video clips of celebrations held in Australia via Facebook and that no such celebrations had occurred in Sri Lanka’s Northern Province.

The defence counsel argued that the Minister of Public Security had admitted in Parliament that Maaveerar Naal celebrations had taken place in the Northern Province this year.

Defence Counsel further informed that the Minister had stated there were 244 such celebrations and 10 instances where the LTTE flag was displayed.

After considering the arguments from both sides, the Additional Magistrate inquired whether the CID had investigated the individuals who created and initially posted the video shared by the suspect.

The investigating officers responded that no such investigation had been conducted.

Further magisterial inquiry fixed for June 10.

Courtesy The Daily Mirror

The medical fraternity has raised serious concerns over a letter issued by the Regional Director of Health Services in Matale, instructing specialists over the age of 60 to retire by December 31.  

The letter, which the Daily Mirror has exclusively obtained, directs heads of relevant institutions in the district to advise medical professionals above 60 to vacate their positions. This directive has caused uncertainty among medical specialists in the area.  

Furthermore, the letter stipulates that the heads of institutions will be held accountable for any misconduct committed by professionals over the age of 60 if they continue to work after January 2025.

However, commenting on the issue, a senior health official told Daily Mirror that the letter in question is expected to be revoked tomorrow (December 6).

The uncertainty stems from the failure of the Ministry of Public Administration to issue a circular stipulating the Court of Appeal ruling that extended the retirement age for specialist doctors in state hospitals to 63 years.

This bureaucratic delay has put over 200 specialists at risk of premature retirement by the end of this year.