Courtesy Hiru News

Police Headquarters has announced that the Mount Lavinia Headquarters Police have commenced an investigation into a senior lawyer who accompanied the attorney allegedly assaulted by a police officer in the Mount Lavinia Court premises.

Police Headquarters issued a statement confirming that the investigation targets the senior lawyer for allegedly swearing at and threatening the police officer involved in the incident and using criminal force to obstruct his duty.

The police statement provides the following background:

The police officer in question was arrested following a complaint that he assaulted an attorney during an incident that occurred on October 10, 2025, when the lawyer was attempting to remove his car from the Mount Lavinia Court premises.

The officer was produced before the court and remanded until October 13, 2025.

The Mount Lavinia Headquarters Police have since launched an investigation into the senior lawyer who was present with the aggrieved attorney.

The police said that a video recordingshowing the senior lawyer swearing at, threatening, and using criminal force to obstruct the police officer’s duty has been obtained and submitted to the police station as case material for further investigation.

Statements have been recorded from several individuals present at the court premises at the time of the incident.

The Mount Lavinia Headquarters Police are conducting further investigations under the supervision of the Senior Superintendent of Police in charge of the Mount Lavinia Division.

Poli Chat | පොලි චැට්

CHAPA නිදහස්

By Sena Thoradeniya

1. Introduction:  Speeches That Sparked a Dialectical Inquiry

Addressing the 60 th Anniversary of the formation of the JVP on 14 May 2025, Anura Kumara in a moment of rhetorical blunders, said that there are leaders in the NPP who were not considered even as door mats (Papisi”) by the other political parties, a metaphor that was as provocative as it was revealing. This speech reverberated across Sri Lanka’s political landscape.

For many observers, this was a passing remark in the heat of political discourse. For others, including myself, it signaled a deeper ideological and organizational tension within the NPP-JVP nexus – one that warranted serious theoretical investigation.

This shows that there are rugs within the NPP, of various materials, shapes and designs. It cannot be rugs serving as a decorative purpose adding warmth, comfort and style to inner chambers, handmade Persian carpets, a symbol of cultural prestige, wool or intricately woven ones, but rugs kept at the doorway primarily to remove dust, mud and other debris- so that sanctity within remains undisturbed.

On August 11 addressing the JVP/NPP youth leaguers, Anura Kumara echoed the same truth cloaked in a different rhythm that NPP has Sun-bun” amongst its ranks, remains of something that has been destroyed (wreckage/ fragments/ scraps/ litter/ ruins/ ash/ waste/ shards). 

These comments underscore simmering internal contradictions, tensions and inconsistencies between the JVP and NPP, made especially significant by the fact that they originate from the JVP/NPP leader himself.

NPP/JVP publicly declare that they are the only party capable of redeeming” Sri Lanka, that their victories are irreversible, they cannot be defeated, setbacks will never occur to them, that they gained power not to give back (some calculate in decades or generations) and every conspiracy” will be crushed.

These speeches became the catalyst for an essay I began drafting shortly thereafter, aimed at exploring the contradictions between the NPP and the JVP through the lens of Marxian dialectics. The essay remains unfinished – not due to neglect, but by design, a deliberate choice, above all else due to ill health. Also, I chose to allow time to pass, to observe the unfolding political developments and to gather further developments and insights, more empirical and discursive material that could enrich the analysis. In doing so, I embraced the dialectical method itself: contradictions are not static and its handling or resolution – or intensification require time-based and contextual sensitivity.

Over the ensuing months, some of my colleagues expressed skepticism about the value of such an inquiry, advised against taking such remarks too seriously. They cautioned against over-interpreting political rhetoric and warned me not to desecrate the integrity of Marxian dialectics, particularly the theory of contradictions as rigorously articulated by Mao Zedong, that applying Marxian theory- particularly Mao Zedong’s elaboration on contradictions to contemporary Sri Lankan politics might risk distorting its original intent. They argued that the speeches should be taken as a tactical maneuver rather than a theoretical disagreement and that Marxist theory should not be “desecrated” by overextension.

I respectfully disagreed. Marxian theory especially its dialectical core and dialectical richness has consistently demonstrated its capacity to interpret and explain the evolution of society, political formations and the behavior of individuals across diverse contexts and adaptable across historical epochs. To ignore contradictions – especially when they manifest within political entities that paid lip service to Marxism-Leninism, rather distorting it and vulgarising – is to overlook the very dynamics that shape ideological and organizational transformation.

Mao’s theory of contradictions, which distinguishes between antagonistic and non-antagonistic contradictions, offers a powerful framework for analyzing tensions within political organizations; to ignore such contradictions is to ignore the very dynamics that shape political transformation, ideological realignment and organizational evolution.

Now hidden contradictions between the NPP and JVP are not merely rhetorical or superficial. They reflect deeper divergences in legacy, cadre structure, of individuals chosen at random, unfamiliar new faces with no prior recognition and status, names no one knew. These differences are dialectical. They can either be resolved through synthesis or escalate into fragmentation.

For now, my comprehensive article on the contradictions between the NPP and JVP will remain in development. Whether these contradictions will surface publicly or remain submerged is uncertain, but the dialectical process itself is ongoing – and it demands rigorous theoretical engagement.

A public confrontation emerged between the Janatha Vimukthi Peramuna (JVP) and the National People’s Power (NPP) over the Supreme SAT satellite project, highlighting internal contradictions within the coalition. On 6 June, the NPP Prime Minister informed Parliament that the satellite had generated Rs. 342 million in revenue. She stated that the company responsible for the satellite was established through loans from two Chinese banks, had entered into a commercial agreement with the Board of Investment (BOI) in 2015, and that no government funds had been utilized. According to her, the satellite remains operational in orbit and continues to yield an annual income of Rs. 20 billion.

However, JVP Minister Samarasinghe publicly contradicted the Prime Minister, asserting that she had been misled by inaccurate data provided by the BOI and claimed that the satellite was, in fact, missing. This contradiction was further exacerbated when Leader of the House, Ratnayake, declared that the Prime Minister’s statement did not reflect the official position of the government, thereby undermining the principle of collective cabinet responsibility.

To downplay the discord, Ratnayake later remarked that the Prime Minister and the government were in full love”, full fit” – a phrase widely disparaged as inappropriate and unbecoming of ministerial decorum within the parliamentary setting.

At the National Youth Conference held on 18 August, Anura Kumara publicly stated that he has no intention of remaining “glued to power” and expressed his willingness to pass leadership to the next generation. However, this sentiment appears to contrast with the stance of his political allies, including the General Secretary of the Janatha Vimukthi Peramuna (JVP) Tilvin Silva, who have asserted that retaining power for a period of 15 to 20 years is essential to fully realize their political objectives.

Tilvin Silva’s remarks followed his recent visit to China, prompting speculation that his statements may have been influenced by Chinese officials. Nevertheless, available information indicates that his interactions were limited to a regional party representative, rather than senior members of the Communist Party of China. This discrepancy has led to criticism that the JVP inadvertently cast the Chinese leadership in a negative light, potentially damaging diplomatic perceptions.

Despite stated openness to leadership transition, other voices within the movement have reiterated their belief that they are deeply entrenched and cannot be easily displaced. They argue that their ascension to power was intended to not to vacate, but to perpetuate dominance.

Alarmingly, recent rhetoric from a suburban mayor Ranjan Jayalal affiliated to JVP has drawn widespread condemnation. The mayor reportedly claimed that they are capable of “eliminating at least 10 million” individuals, suggesting a readiness to use lethal force against perceived enemies. Such statements raise serious concerns about the normalization of violence in political discourse.  

The specter of 1988–89 is quietly reemerging within the political sphere casting a shadow over the current political landscape – subtly influencing contemporary dynamics while remaining largely overlooked by the incumbent administration.

2.Malima Cabinet Reshuffle: Less About Accountability and More About Optics 

While my inquiry into the NPP-JVP relationship continued uninterrupted, the recent cabinet reshuffle presents a new layer of complexity that warrants separate analysis. It may influence or even expose latent contradictions within the JVP- NPP government.

Cabinet reshuffles are by no means a novel occurrence; they are undertaken for a variety of reasons, ranging from strategic diversions and realignments and genuine reforms to political expediency. In this context, we deliberately avoid the oft-repeated cliché that such changes merely amount to “putting old wine in new bottles.” Indeed, if the wine is aged, so much the better – aged wine possesses distinctive qualities, including depth, flavor and aroma. Sweetness, acidity, tannin, alcoholic content and vintage (the year and the region of production) are fundamental qualities of good wine. Wines are priced from budget range to mid-range, premium and luxury.

The JVP man in Japan, who claimed that he had consumed a bottle of wine upon RW taken in the Black Maria, was likely indulging in a locally produced variety priced at approximately ¥500 – a modest selection by any standard, may be purchased from a cask in a suburban market.

The more pertinent question, however, is whether the wine is truly matured and whether the bottles themselves are suitable vessels to contain it. This metaphor invites a deeper inquiry into the competence and integrity of both the individuals retained and those newly appointed.

Recent developments surrounding the mini cabinet reshuffle have prompted speculation among political analysts, many of whom interpret the move as symptomatic of deepening internal contradictions within the ruling administration – contradictions that appear increasingly difficult to suppress.

The reassignment of the Ports and Aviation portfolio, previously held by Minister Bimal Ratnayaka, is perceived as a demotion. However, this maneuver seems less about accountability and more about optics, made to create a favourable impression, manage public discontent and divert them from deeper issues, rather than genuinely solving a problem. In our opinion the reshuffle was done to demonstrate that the government is acting but not necessarily to address the real issues. The purported investigation into red-flagged containers allegedly released under the Minister’s influence appears to be a calculated distraction aimed at pacifying public dissent rather than a sincere effort at reform.

This reshuffle coincides with troubling revelations involving narcotics – specifically the detection of “ice” in the southern region, reportedly linked to elements within the Malima party. In this context, the timing of the reshuffle suggests a deliberate attempt to divert public attention from these damaging associations.

Despite the apparent sidelining of Bimal Ratnayaka, it remains doubtful that the President would sever ties with such a politically entrenched figure, so close to him and Tilvin Silva, the velvet-tongued manipulator. If the reshuffle were truly driven by meritocratic or ethical considerations, several other ministers – such as those overseeing Foreign Affairs, Education, Energy, Trade and Commerce, Mass Media, Plantations and many more and deputies (Labour, Technical Education) – would arguably be more deserving of replacement.

The government’s silence regarding Chairman of Tourism Development Authority, Director General of CIABOC, IGP sidetracking the Police Commission and Minister of Internal Security, Deputy Minister of Defense and many other Malima inductees raises critical questions about transparency, accountability and institutional credibility and continuity and politicization of top appointments.  

Moreover, the appointment of new Deputy Ministers appears to serve a dual purpose: reinforcing the government’s offensive against the opposition while simultaneously creating the illusion of opportunity for aspiring political actors. This tactic seems designed to placate party loyalists and maintain the facade of inclusivity, despite the underlying strategic intent.

The elevation of Kaushalya Ariyaratna to Deputy Minister of Mass Media, for instance, could be interpreted as a subtle rebuke to the current Minister of Mass Media- another figure closely aligned with the leadership. This appointment may also reflect an effort to appease influential civil society actors, notably the Sarvodaya movement, which has long been associated with NGO advocacy. Appointment of new Deputy Minister of Water Supply borders on farcical given his prior proposals to construct toilets every 4 km and his claim of discovery an alien aerodrome he intended to promote as a tourist destination.

A government attuned to the sensibilities of its diverse population will refrain from appointing a Muslim maulavi who ran many madrasas- hotbeds of Islamic extremism- as the Deputy Minister of Religious and Cultural Affairs.

Ultimately, while internal tensions within the Malima party may persist, they are unlikely to surface publicly. Many of its members lack independent political viability, unknown individuals, unfamiliar faces, names no one knows or heard of and remain tethered to the party’s monolithic structure for survival. As such, the reshuffle appears less a reflection of genuine reform and more a strategic recalibration aimed at preserving the status quo.

In our younger days Thambuttegama rose into prominence thanks to a child giant” (Lama Yodhaya) named Thambuttegama Herath Banda, a voracious rice-eater. He later became a fixture in Kandy Perahera carnivals, a spectacle more suited to amusement than chivalry. Today the people of Sri Lanka have placed the proverbial rock as in the parable of Andare squarely on the back of modern day Andare of Thambuttegama!

Source:  AI Overview

See

https://share.google/aimode/BlVquJxNsYWSjOEQ8

Also see

The DRS in Cricket: AI in Support of Senaka’s Role as the Inventorr of the DRS in Cricket

AI Overview
Answer
If the ICC officially recognizes Sri Lanka’s claim to the ‘player referral’ concept behind the Decision Review System (DRS), the country could see benefits like potential financial compensation through royalties, a boost in national pride and a stronger claim to intellectual property, and increased tourism and branding opportunities associated with the innovation.

This official acknowledgment would not only bring economic benefits but also recognize the country’s significant contribution to shaping modern cricket.

Economic benefits
Financial compensation: 

Sri Lanka could receive significant financial compensation from the ICC for the unauthorized use of the DRS, potentially through royalties for the system’s application in matches and training.

Increased revenue: Formal recognition could unlock potential future revenue streams and financial support, particularly if the system is licensed for use in other sports and technologies.

Reduced national debt: 

A windfall of revenue from the recognition could help alleviate Sri Lanka’s current economic challenges.

Other benefits
National pride and recognition:
Official recognition would bring a major sense of national pride, solidifying Sri Lanka’s legacy as a country that innovated the game of cricket.

Intellectual property rights: Acknowledging Sri Lanka’s claim would establish a precedent for intellectual property rights in sports and protect future innovations originating from the country.

Enhanced reputation: The country’s reputation as a center for cricketing innovation would grow, which could lead to a boost in tourism, brand recognition, and other international partnerships.

Tourism and hospitality: A stronger international profile could lead to more tourists visiting Sri Lanka, which would boost the local economy.

Investment in sport: The recognition could lead to more investment in sports development and scientific innovation within Sri Lanka.

Why is this important for Sri Lanka?
Correcting historical oversight: 

The recognition would correct the historical oversight of not having been formally credited a Sri Lankan lawyer for an innovation that has revolutionized cricket globally.

Empowering citizens: It would empower the citizens of Sri Lanka by showcasing their talent and ingenuity to the world.

Securing intellectual property: The recognition would help the country secure its intellectual property rights for a key innovation. 

Source:  AI Overview

EMAIL NOTE  From  ERROL FERNANDO in Melbourne, 11 October 2025: 

If the foundational concept of Player Referral had been conceived by Ben Stokes, his New Zealand  coach,  Virat Kohli or Sachin Tendulkar instead of Senaka,  how different would the situation be ??”

Courtesy –  AI 

Courtesy AdaDerana

Approximately 15 new breast cancer cases are reported daily in Sri Lanka, while about three women die each day due to the disease, health authorities have revealed.

Health experts point out that breast cancer is completely curable and that every woman should perform a self-breast examination after the age of 20.

The Ministry of Health has announced that women aged between 20 and 40 should undergo a clinical breast examination once every three years, while those above 40 are advised to have the examination annually.

The Ministry further stated that if there are symptoms or risk factors such as lumps in the breast or armpit, dimpling of the skin of the breast, swelling of the breast, abnormal discharge or bleeding from the nipple, inverted nipple, pain in the breast, changes in the skin, etc., they should seek medical advice and treatment, and that they can also refer to obstetrician-gynecologists, health clinics, cancer screening centers, breast clinics, and surgical clinics.

Courtesy Hiru News

Commissioner General of Elections, Saman Sri Ratnayake, states that there is currently no legal framework in the country under which to hold the Provincial Council elections.

He explained that the old law was repealed, and the new set of laws being drafted has been stalled since 2018.

The Commissioner General stressed that the entire responsibility for this lies with the Legislature, and they must take decisive action on the matter.

Ratnayake further urged public representatives in the Legislature to be committed to establishing the relevant law immediately, instead of merely discussing the election itself.

The previously proposed 50:50 mixed-proportional system, introduced in 2018, included delimitation as a compulsory component.

Although the delimitation process was completed and submitted to Parliament, the entire Parliament, including the subject minister, opposed it.

Subsequently, a Prime Minister’s Committee was appointed by Parliament to resolve the issue, followed by another committee that included former Speaker Karu Jayasuriya.

However, the process was suspended after the Parliament was dissolved.

The Commissioner General emphasised that this continued delay in establishing the necessary law is directly impacting the holding of the Provincial Council elections.

Iraj Show

Udaya Gammanpila

චානක බණ්ඩාරගේ

සමාජයේ කවුරුත් එකයි. හැමෝගෙම ලේ රතු පාටයි.

හැම දරුවෙක්ම (රාජ කුමාරයෙක් හෝ සිඟන දරුවෙක්) මේ ලොවට බිහිවෙන්නේ අහිංසකව හඬා, එතැන උස් පහත් භේදයක් නැත. විෂම සමාජයයි ඒ දරුවන්ව විෂම වැඩිහිටියන් බවට පත් කරන්නේ. 

බොහෝ වේලාවට ගමේ පොලිස්කාරයා, ග්‍රාම සේවක, සමෘධි නිලධාරි දුප්පත් මිනිස්සුන්ට තමා ‘පාර්ට්’ පෙන්වන්නේ. 

මේ අයගේ බලය නිසා පළාතේ පොලිසිය, දිසා ලේකම් පිළිගන්නේ මේ අය කියන දේයි.

නීතියෙන් මොන දේ කීවත්, යටින් අර ‘ජරාව; කියන දේ හිස්මුදුනින් – දෝතින්ම පිළිගෙන,  රාජ්‍ය නිලධාරින් සමහර විට  යථාර්තය උඩු යටි කුරු කර පෙන්නනවා.   

මොන  තරම් අයුක්තිය, අසාධාරණය රජයන සමාජයකද/ලොවකද අප සිටින්නේ? 

අහිංසක හොරකමක්, අහිංසක මිනි මැරුමක්, අහිංසක ස්ත්‍රී දුෂණයක් කියා  වරදක්  අවතක්සේරු කරන්න වැරදියි.  

හොරකම් කරන්නේ දුප්පත් කම නිසා නම්, හොරකම් කල රාජ්‍ය නායක දේශපාලනඥයොත්  හොරකම් කලේ දුප්පත්කමටද?

දෙන්නා දෙමහල්ලන්ගේ අඩ දබර බත් හැලිය ඉදෙන තුරු පමණක් විය යුතුයි.

අපි කවුරුත් ගුණ දහමින් ජිවත් විය යුතුයි. අනුන්ට අසාධාරණ/අයුතු විදියට නොගැරහිය යුතුයි.

යම් අකරතැබ්බකට ලක් වූ විට සිතින් මවාගත් පූර්ව නිගමන මත සැකමුසු බිය ඇතිකර නොගත යුතුයි. ආපසු හැරි විමසා බැලීමෙන් හෝ කාලයට ඉඩ දී සිටීමෙන් සැබෑ ස්වරූපය/තත්ත්වය  වැටහී යනවා.

නගරයක පොත් සාප්පු විතරක් තිබී බැහැ, බාබර් සාප්පුත් තිබිය යුතුයි,  තේ කඩත් තිබිය යුතුයි. රටක ඔක්කොම මහාචාර්යවරු විතරක් ඉඳලා බැහැ. ටැක්සි ඩ්‍රයිවර් ඉන්න ඕනෑ. මේසන් බාසුත් ඉන්න ඕන. මහාචාර්යතුමාගේ සේවයත් අවශ්‍යයි.

කසලශෝධකතුමාගේ සේවයත් අවශ්‍යයි. හැබැයි වැදගත්ම දේ, මේ ඔක්කොමලා එක හා සමානයි.

සිඩ්නි වල පබ් එකකට ගිහින් බලන්න. ඩොක්ටර්, ලෝයර්, පාර අතුගාන්නා, ටොයිලට් සුද්ද කරන්නා, විශ්ව විද්‍යාල මාහාචාර්ය, ප්ලම්බර්; මේ සේරම එකම මෙසේ ඉඳගෙන හිනා වේවි එකට බොනවා.

හැමෝම හිතන්නේ දොස්තර, නීතිඥ වගේ රැකියා වගකීමෙන් වැඩිම රැකියා කියලා; ඒ අයට හරියට සලකනවා/ගරු කරනවා. ඒවා මොලය පාවිච්චි කරලා කරන රැකියා.  මෙහි  වරදක් නැත. නමුත්, හැම රැකියාවේම ලොකු වගකීමක් තියෙන බව අපි පිළිගන්න ඕන – අත් දෙකෙන් කරන රැකියා පවා.

අපි ගණන් ගන්නේ නැති රේල් ගේට්ටු මුරකරු රක්ෂාව ගැන බලන්න; බැරිවෙලාවත් මිනිහා වෙලාවට රේල් ගේට්ටුව නොවැසුවොත්?  පයිප්ප බාස් නාවොත් සමහර විට මුළු සති අන්තයේම ගෙදර ටැංකියේ වතුර නැතිවේවි. මේසන් බාස් නැත්නම් නැණවත් ලෝයර්ට ඉන්න ගෙයක්වත් නැහැ.

අපේ ජනගහන වර්ධනය ගැන අපට සතුටු වෙන්න බැහැ. 2018දී මේ රටේ දරු උපත් සංඛ්‍යාව 328,000යි. 2024දි එය 220,000යි. ඒ කියන්නේ වසර 6ක් තුල දරු උපත්  108,000ක අඩු වීමක්.

මෙය අති විශාල අඩු වීමක් – 33% ක්.

ආසියාවේ වෙනත් කිසිම රටක නැහැ මෙවැනි අඩු වීමක්.

ධනවත් ඕස්ත්‍රේලියාවේ 2023 වසර තුල දරු උපත් 287,000 සිදු වුනා. මීට අමතරව ලක්ෂ සංඛ්‍යාත සංක්‍රමණිකයන් සහ තාවකාලික විසා ධාරීන් ඒ රටට ඇතුල් වුනා.

තරුණ දෙමව්පියන්ට කිසියම් සහනාධාරයක් දී හෝ මේ රටේ දරු උපත් වැඩි කර ගැනීමට රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්තියක් සැළසුම් කිරීමට සිදුවේ.  

ළඟ එන අය වැයෙන් මෙය කළ යුතු දෙයක්.

මෙවැනි අයහපත් ජනගහන වාතාවරණයක් උඩයි අපේ රටේ ශ්‍රමිකයින්ව කොරියාව, මලයාසියාව, ඊශ්‍රායල්, මැද පෙරදිග වැනි රටවලට පටවන්න රජයන් (මේ රජය ඇතුළු)   නොගන්නා උත්සහයක් ගන්නේ.  

ඒ අය අපට විදේශ විනිමය එවන එක ඇත්ත. නමුත්, අප රට තුලත් දැවැන්ත ශ්‍රම හිඟයක් තිබෙනවා නේද? 

එය එන්න එන්නම වැඩි වෙනවා.

රට තුල උග්‍ර වෘත්තීකයන්, තාක්ෂණවෙදීන් පමණක් නොව පුහුණු/නුපුහුණු කම්කරුවන්ගේ පවා  අඩුවක් ඇත.

රටේ බොහෝ පුහුණු/නොපුහුණු කම්කරු තරුණයෝ ඉතා බලගතු ලෙස මත් ද්‍රව්‍ය පානය කරන්නෝ බවට පත්වී ඇත.

අපේ නුපුහුණු තරුණියෝ ලංකාවේ ගාර්මන්ට් ෆැක්ටරි හෝ මැද පෙරදිග නිවෙස්වල මෙහෙකාර සේවයේය.

මේවා රැකියාවන් අතර පහළම ස්ථරයේ ඒවාය.

ඇත්ත වශයෙන්ම මෙම ජනගහන ප්‍රශ්නයේදී අප රට දැන් ඇත්තේ ඇවිලෙන ගිණි කන්දක් මතය.

තව අවුරුදු 25කින් රටෙන් භාගයකට වඩා වයස 50 ඉක්මවුවෝ විය හැකියි.

අපේ රටට වීශාල විද්වත්, තාක්ෂණික, කම්කරු හිඟයක් තිබියදී රටේ හොඳම මොළ, ශ්‍රමය –  හොඳම තරුණ සහ මැදී වියේ ජවය, වෙනත් රටවල් දියුණු කිරීම සඳහා අප රජයන් ඉතා උවමනාවෙන් යවන්නේ ඇයි?

ඔවුන් එවන කුඩා ඩොලර් ප්‍රමාණයට රජයේ තියෙන කෑදර කම නොවේද?

අපේ තරුණ තරුණියන් පිටරට පටවා වෙනත් රටවල් දියුණු කිරීමට උදව් කරනවා  වෙනුවට රජයන් කළ යුත්තේ මේ මහඟු සම්පත අප රටේම තබා ගැනීමට හැකි ක්‍රම වේදයන්, වාතාවරණයන් නිර්මාණය කිරීමයි. එවිට, ඔවුන් එවන විදේශ විනිමයට වඩා සිය ගුණයක ආර්ථික වාසියක් අප රටට ලැබේ.

ඇමරිකාව, කැනඩාව, ඕස්ත්‍රේලියාව වැනි රටවල් අපට සිදුකර තිබෙන සේවයට වඩා වැඩි සේවයක් අප ඒ රටවලට කර ඇත, අපේ හොඳම මිනිස් ශ්‍රමය ඒ අයට සැපයීමෙන්.

අද අප රටේ චීන, ඉන්දියන් සේවකයන් විශාල පරිමාණයෙන් විවිධ සංවර්ධන සහ පෞද්ගලික ව්‍යාපෘති වල වැඩ කරත්. සංචාරක විසා හොබවන රුසියන්, යුක්රේන්, ඊශ්‍රායල් ජාතිකයෝ සංචාරක රෙස්ටොරන්ට් ව්‍යාපාරයේ යෙදෙති. මේ කිසිවෙක් මේ රටට ගෙවිය යුතු බදු නොගෙවති. මෙය ඉතා අසාධාරණය.

මෙයින් පෙන්නුම් කරන කරුණක් වන්නේ අප රටේ උග්‍ර ශ්‍රම හිඟයක් සහ ව්‍යාපාරිකයින්ගේ  හිඟයක් තිබෙන බවයි. නැත්නම්, විදේශිකයෝ මෙහි  නතරවී මේ වැඩ නොකරත්.

ඇත්ත වශයෙන්ම අප රට මීට වඩා ආර්ථිකව දියුණු නම්,  ශ්‍රමිකයන් පිට රට රැකියා සඳහා ස්ථිර පදනම මත (ඇමරිකාව, කැනඩාව, ඕස්ත්‍රේලියාව වැනි රටවල්වලට), අප රට අත්හැර දමා යාම අවශ්‍ය නැත.  

පිටරට ගිහින් සිටින අය කොයි වේලේත් සිටින්නේ තමන් උපන් රට ගැන සිත සිතායි.

කෙනෙකුට තම පවුල, ඥාතින්, මිතුරන් වටා ජීවත්වෙන්න තිබේනම් නම් එය තමා ඔහුට/ඇයට ලැබිය හැකි උපරිම සන්තුෂ්ටිය.  ලංකාවේ හිටියොත් තමා තමන්ගේ වයසක දෙමව්පියන්ව ඔවුන්ගේ  අන්තිම කාලේදි බලා ගැනීමට පුළුවන් වේ.

අළුත්  යමක් නිර්මාණය කරන්න පුළුවන් ඉන්ජිනේරුවෝ, නව නිපැයුම් කරුවෝ විද්‍යාඥයෝ අපේ රටෙන් දැන් බිහිවෙන්නෙම නැති තරම්, ඉතා අසතුටුදායක තත්ත්වයක්.

උඩින්ම යන අය දැන ගන්න ඕන ඒ අය බිම වැටුනොත් වැටෙන්නේ අනිත් අයට වඩා වැඩිය උසකින්; එතකොට රිදෙනවත් වැඩියි.

මතුපිටින් පමණක්  බලා කෙනෙකුගේ හොඳවත්, නරකවත් දකින්න අමාරුයි.

ධර්මපාලතුමාගේ කාලේ  දෙමාපියෝ ළමයින්ට  හොද අර්ථවත් නම් දුන්නා – ධර්මදාස, ගුණසේන, කරුණාවතී, නන්දනී වගේ.  දැන් ඒ ලස්සණ, අර්ථවත් නම් දාන්නේ නැහැ.

දැන් කාලේ සමහර නම් නම් දිව උලුක්වෙන, විපරිත ඒවා.

තමන් ඉදිරියේ පෙනී සිටි 14 හැවිරිදි  දියෝගු ද සිල්වා දරුවාට ‘උඹ අද පටන් පියදාස සිරිසේන’ කියා එතුමා ඔහුගේ නම වෙනස් කළා. පසුව ඒ ළමයා, දේශප්‍රේමී, මහා ගත් කතුවරයෙකු වුනා.

අපේ හදවත්ද  මිනිස්කම්  වලින් පුරවා ගත යුතුයි.

උදේට ඇඳුම් අඳිද්දී හොඳට බලා  එලියට බහින්න.  සමහරු ජාති දෙකක සපත්තු දාගෙන  යති.

අද වැඩට යන කාන්තාවන් එක දවසක් ඉන්දියන් ඇඳලා අනිත් දවසේ ඔසරිය අඳිනවා. එදා ඉන්දියන් නම් ඉන්දියන් පමණයි.  ඔසරිය ඇන්දේ උඩරට කාන්තාවන් පමණයි.  දෙජාතිය මාරු කර කර ඇන්දේ නැහැ. නමුත්, මේක ප්‍රශ්නයක් නොවෙයි.

ඉස්සර උඩරට නිලමේ ඇඳුම විවාහ මංගලොත්සවයක් වෙනුවෙන් කෙනෙක් ඇන්දේ එයා ඇත්තටම උඩරැටියෙක් නම් පමණයි.

ඉස්සර උඩරට විවාහයකදී පාර්ශවයන් විසින් එකිනෙකාට කිරි කවිච්චිය පිළිගැන්වීම, මනාලයා මනාලියට කැවිලි බන්දේසිය පිළිගැන්වීම, පෝරුවෙන් බැස්ස පසු මනාලයා විසින් අෂ්ටක කිවූ ළදැරියන්ට තුටුපඬුරු දීම, නව යුවල ශ්‍රී දළදා මාලිගයට (හෝ වෙනත් ප්‍රසිද්ධ පන්සලකට) ගොස් ගරුතර සංඟයාවහන්සේලාගේන් සෙත් පිරිත් ආශිර්වාද ලබා ගැනීම සහ පිරිත් දෙසු ගරුතර සංඟයාවහන්සේලාට පිරිකර පුජා කිරීම වැනි දෑ සිද්ධ වුනා.

අද මේ දේ වැනසී ගොස් හෝ සිදු වෙනවා ගොඩාක් අඩුයි.

සමහර මිනිසුන් මොබයිල් ෆෝන් පාවිච්චි කරන්නේ ආභරණයක් විදියට. දරන්න බැරි නම් ගොඩාක් වටිනා මොබයිල් ෆෝන් භාවිතා කරන්න එපා. ඒවා පරිස්සම් කරන්න අමාරුයි. කොහොමත් කැඩෙනවා.

අනික රැල්ල සමඟ ගියහොත් නිතරම අලුත් මොඩ්ල් එනවිට මාරු කිරීමට ගොස් ගෙදර ෆෝන් ගොඩ ගැහෙනවා විතරක් නෙවෙයි වටිනා මුදල් අපතේ යනවා.

සමහර අය බස් එකේ කරන දුරකථන සංවාද මුළු බස් එකටම ඇහෙනවා. එතකොට හොරෙක් හිටියොත් ගානට වැඩේ  ‘ප්ලෑන්’ කරලා, ‘ගේමක්’ දෙන්න පුළුවන්.

107 රූට් එකේ අම්මා කෙනෙක් මොනතරම් මොබයිල් ෆෝන් එකට ඇදී සිටියාද කියනවනම්  පිටකොටුවෙන් යමෙක් එක්ක කතා කරමින්  බස් එකට දරුවාත් සමඟ නැග්ග ඇය හැඳල හන්දියෙන්  බහින තුරුත් ඒ කෝල් එකේමයි හිටියේ, ඒ මදිවට දරුවවත් අමතක කරලා බස් එකේ දමලායි බැස්සේ. කොන්දොස්තරට සිදු වුනා පස්සේ අම්මාව හොයලා දරුවාව එයාට බාර දෙන්න.

මිනිසුන් තමන්ගේ නම වෙනස් කරගන්නවා ඉතා පහසුවෙන්, ඉවක් බවක් නැතුව; මෙයින් රටේ අනෙක් අය නොමඟ යන අවස්ථා තියෙනවා. 

රත්නායක මුදියන්සේලාගේ මෙත්ථා ප්‍රියමාලී – නමින් බැලුවහම නම් සිංහල බෞද්ධ. නමුත්, එයා කළින් බණ්ඩාරවෙල තේ වත්තේ ඉන්න කාලේ තිබිලා තියෙන්නේ සම්පුර්ණයෙන්ම වෙනස් නමක්.

මේ රටේ සමහර අය (උදා: නිදහස් මතධාරී ලිබරල්වාදීන්) මේ ගැන කියන්නේ  -ඕස්ත්‍රේලියාව, ඇමරිකාව වගේ රටවලට ගිය සංක්‍රමනිකයෝයි, එහි ඉපදුනු අයයි ඔක්කොම ඕස්ත්‍රේලියන්/ඇමරිකන් පුරවැසියෝ. ඒ රටවලට එය  ඇති. කෙනෙක්ගේ උපන් රට, ජාතිය, ආගම  ආදිය දැනගැනීම ලිබරලූන් වන ඒ රටවලට අනවශ්‍ය බවයි.  

ඒ මතය අනුව, මෙහි, අපි ඔක්කොම ශ්‍රී ලාංකිකයෝ; ඒ ඇති කියායි ඔවුන් කියන්නේ.

කෙනෙක්ගේ උපන්  ජාතිය දැන් වැඩක් නැති බවයි ඒ අය කියන්නේ.

අපේ සංහින්දියා යාන්ත්‍රණය (1995 පමණ සිට 2015 පමණ දක්වා)  ක්‍රියාත්මක වුනේ එම පදනම මතයි.

මෙය වැරදි මතයක්/පදනමක්; විශේෂයෙන්ම අප ජීවත්වන සම්ප්‍රදායානුකූල,  ගතානුගතිකත්වයට මුල් තැන දෙන  සමාජ පද්ධතිය තුළ (Conservative).

බොහෝ දියුණු බටහිර රටවල් මෙන් අප සමාජය ලිබරල් නොවේ.

අප ජීවත්වෙන මේ පුංචි රටේ එකිනෙකා නිවැරදිව හඳුනා ගැනීම වැදගත් ලෙස අප සළකමු  – එහිදී ජාතිය බෙහෙවින් අදාළ වෙනවා.

ඒ, එම පුද්ගලයාට අසාධාරණ ලෙස සැලකීමට නොවේ – වඩාත් සාධාරණව සැලකීමට.

අප මෙහි ජීවත්වන්නේ සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම්, බර්ගර් ජාති 4ක්  පමණයි. ඕස්ත්‍රේලියාව මෙන් විවිධ ජාතින් මෙහි නැහැ. 

තවද, අප එකිනෙකා සමඟ ඉතාම කිට්ටුවෙන් ජීවත් වන්නේ.

ඉදින්, පුද්ගලයෙක් හරි හැටි හඳුනා ගැනීමට, ඔහුට/ඇයට නිසි ගෞරවය ලබා දීමට, ඒ වගේම නිදහස්ව අදහස් පළ කිරීමට, සෑම දෙනාටම හිමි විය යුතු ගෞරවය ලබා දීමට ඒ පුද්ගලයාගේ සත්‍ය ජාතිය අප දන්නවා නම් ඉතා හොඳයි; එය සැමටම පහසුවක්.

අප අතර සිටින්නෙක් අප නොදැන ඔහුගේ/ඇයගේ නම වෙනස් කර, ඒ මඟින් තම සත්‍ය ජාතිය සැඟ වීමට උත්සහ කර ඇත්නම්, ඒ මඟින් තමන් වෙනත් ජාතියක කෙනෙක් බව අපට නිරූපණය කිරීමට උත්සහ කර ඇත්නම්, එම සිද්ධිය අසුවූ විට, එය ඉතා අමුතු එකක් ලෙසයි අප සළකන්නේ.

ඒ තැනැත්තා එසේ කළේ මන්ද කියා අප විසින් සොයා බැලේ.  

ඔහු/ඇය එසේ කරන්නේ එම සමාජයේ ඇති දෝෂයක් නිසාද?

ඔහුගේ/ඇයගේ දෙමව්පියන් විසින්ද එම නම වෙනස් කරනු ලැබුවේ?  එසේ නම්, ඔහුට/ඇයට  එම ප්‍රථිපලය ගැන කරන්නට දෙයක් නැත.

කෙනෙක්ගේ නමින් නිරූපණය කෙරෙන්නේ විරුද්ධාභාශයක් (paradox) නම්, එය යම් දිනක හෙළිවූ විට, එයින් එම නම මාරු කල තැනැත්තා ඉමහත් අපහසුවට පත් විය හැක. ඔහු/ඇය ඇසුරු කළවුන්ද ඉමහත් අපහසුවට පත් විය හැක.

තමන්ගේ සත්‍ය ජාතිය තමන් ලඟින්ම ඇසුරු කරන අයට කියා තිබීමයි වටින්නේ.

පොදු සමාජයට සත්‍ය හෙළි වූව හොත්, ඒ තැනැත්තා ඔවුන්ව නොමඟ යැව්වා කියා චෝදනාවක් එල්ල වීම නොවැලක්විය දෙයක්.   

නමුත්, කළින් කීවාක් මෙන් ඔහුට/ඇයට නිදහසට කරුණු තිබිය හැක.

නම වෙනස් කල පුද්ගලයා නිතීය පැත්තෙන් කිසිදු නිතී විරෝධී දෙයක් කර ඇත.

තමන් කැමති නමක් භාවිතා කිරීමට ඕනෑම කෙනෙකුට නිදහස තිබේ.

නමුත් තම සත්‍ය ජාතිය සඟවන නමක් භාවිතා කිරීමේ ආනිසංස ඔහු/ඇය අප වැනි සමාජයක වීඳි.  

එය අප ජිවත්වන සමාජයේ විෂමතාවයි?

කළින් කී පරිදි එසේ නම වෙනස් කිරීමට ඔහුට/ඇයට හොඳ හේතු තිබුනා විය හැක, අප ඒ සියල්ල නොදනිමු.

ඇත්තටම ඕස්ත්‍රේලියාවේ තත්ත්වය වෙනස්ය. ඔවුන් සෑම වසර 5ට සැරයක්ම මහා ජන සංගණනයක්  පවත්වයි. එවිට, එදාට රට තුළ සිටින සෑම කෙනාම සංගණනයට සහභාගී වීම අනිවාර්යයි.

තම තමන් පමණක් නොවේ, තමන්ගේ පිට රට සිටින පියා/මවගේ ජාතිය, ආගම, උපත් ස්ථානය විස්තර පවා ඒ පෝරම මඟින්  ඕස්ත්‍රේලියා රජය ලබා ගනී. ඒවා පරිගණක ගත කර රජයේ වැඩ වලට ප්‍රවේශමෙන් යොදා ගනිත්.

ඇමරිකාව, එංගලන්තය, කැනඩාව වැනි රටවල්ද මෙසේම විය යුතුයි. තම රටේ වාසය කරන්නන් පිළිබඳව අත්‍යාවශ්‍ය  තොරතුරු සියල්ල ඔවුන් එක් රැස් කර ගබඩා කර තබා ගනිත්.

අපි කියනවා අපේ රටේ 70% සිංහල. කෙසේද මේ දේ හරියටම කියන්නේ?

පුද්ගලයින්ගේ නම් දෙස බලා ඒ අයගේ ජාතිය අනුමාන කල කාළය අවසන්.

එදා, 1960 ගණන්වල  කොළඹ නගර  සභා සිමාවේ  70% පමණවූ සිංහළ ජනගහනය අද 40% වත් නැති තරම්ලූ? මේ වෙනස ඇතිවී තිබෙන්නේ අවුරුදු 40 ක් වැනි කෙටි කාලයක් ඇතුලතදිලු.

ඇත්ත වශයෙන්ම අද මුළු ශ්‍රී ලංකාවේ සිංහල ජනගහනය 70%ද?  65%ද,  60%ද?

නියම ගණන දැන ගැනීමයි හොඳ; එවිට සිංහලයාට තමාට ඇති අනාගත බාධා, ඒවාට අවශ්‍ය  පිළියම් වලට හැඩ ගැසීම් කළ හැකියි.

සත්‍ය නොවන බොරු සංඛ්‍යා ගැන සිහින මවමින්  සිටියහොත් වන්නේ සිංහල ජාතිය තව තවත් අඝාධයට වැටීමයි.

මෙය 70% යයි හරියටම කීමට සංඛ්‍යා ලේඛන රජයට තිබේද? 1981 පසු ගත් සංගණන ප්‍රථිපල හරි හැටි තවමත් නිකුත් කර නැති තත්ත්වයක් තමා තිබෙන්නේ. මෙය එසේ නොවේ නම්  පවසන්න.

මේ  රටේ සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම්, බර්ගර් සංඛ්‍යා අනුමාණ කල යුතු දේ නොවේ – අප හරියටම දැන ගත යුතුයි.

එවිටයි, රජයන්ට අදාළ ජන කොටස් වලට මනා ලෙස ප්‍රතිපත්ති සැකසිය හැකි වන්නේ,  සේවා ලබා දිය හැකි වන්නේ.

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන ජාතීන් 4ක් වේ නම් ඒවායේ නිවැරදි සංඛ්‍යාව රජය සතු විය යුතුයි.

කළින් කීවාක් මෙන්, පෙර මෙන් නොවේ; දැන් මිනිසුන්ගේ නම මඟින් සිංහලද, දෙමළද, මුස්ලිම්ද කියා සෑම විටම සෙවිය නොහැක.  

පසු ගිය වසර 40 තුල රටේ ජනගහනයෙන් අති විශාල සංඛ්‍යාවක් තම නම් බරපතල ලෙස (ජාතිය සඟවන ලෙස) මාරු කර තිබිය යුතුය – දිනපතාම මේ පිලිබඳ පුවත් පත් වල මුදල් ගෙවූ  දැන්වීම් පළවේ. මේ දැන්වීම්වල මෙවැනි නම් මාරු කිරීම් දක්නට ලැබේ.

පසුගිය වසර 40 තුල මේ සංඛ්‍යාව දහස් ගණනින් හෝ ලක්ෂ ගණනින් වුවා විය හැකියි?

ඉහත සඳහන්  රත්නායක මුදියන්සේලාගේ මෙත්ථා ප්‍රියමාලී අප සිංහල කියා සිතුවාට ඇය ඇත්තටම සිංහල නොවන බව දන්නේ ඇය සහ ඇයගේ වටේ සිටින ඉතාම සීමිත දෙනෙක් පමණයි.

ඇත්ත හෙළි වූ දාට ඇය අපහසුතාවයට පත් වෙනවා, ඉතාම සමීපව නොවන ලෙස ඇය ඇසුරු කළවුනුත් අපහසුවට පත් වෙනවා; මෙය කණගාටුදායකයි.

නැවතත්, මෙවැනි ‘කේස්’ අප්‍රමාණ ගණනක් අද ලංකාවේ තිබෙන්න පුළුවන්.

අපගේ  ගෙදර, එහි වට පිට, වැඩකරුවන්, අප ඇඳන් ඉන්න (වටිනා) ඇදුම් , ආභරණ, යාන වාහන ආදිය දිහා බලලා, දේපල වත්කම් වලින් කෙනෙකුගේ චරිතය  මනින, මිනිසත් බව තක්සේරු කරන සමාජ ක්‍රමයක් අප හදා ගෙන තියෙනවා. මේ තත්ත්තවය වෙනස් කර ගන්න වෙනවා.

ලංකාවට කුඩු කන්ටේනර් පිටින් ගෙන්වූ කුඩු රජෙක් කුරුඳුවත්තේ මාළිගයක සිටියා. ඉන්න ගෙදර (මාළිගාව), ඔහුගේ යාන වාහන දිහා බලලා ඒ මිනිහට ‘වැන්ද’ මිනිස්සුත් ගොඩාක් හිටියා. මිනිහා වැලිකඩ හිරගෙදර හිඳ, කොරෝනා කාලයේදී එම රෝගය සැදී මරණයට පත් වුනා.

සැබෑ මිනීමරුවෝ දහ දෙනෙක් එල්ලුවත්, එක අහිංසකයෙක් හරි එල්ලුම්ගහට යවනවා නම්, ඒ නීති පද්ධතිය ගැන අපට නැවත සිතන්න වෙනවා.  ඒ අහිංසකයා එල්ලුම් ගහට නොයැවීමට අප සටන් කල යුතුයි.

ලෝකය පුරා විවිධ නඩු තීන්දු කියවන විට හිතෙනවා, විශේෂයෙන්ම දියුණු යයි සම්මත රටවල,  සමහර නඩු කාරයන්ට ඕල්මොරොන්දන්ද  කියලා.

අප ඔවුන් දෙසු දහම් ඇදහුවත් නැතත්,  බුදු රජාණන් වහන්සේ, ජේසු ක්‍රිස්තු තුමා, නබී නායකතුමා වැනි ලොව පහලවූ ශ්‍රේෂ්ඨතම ආගමික නායක චරිතවලට සහ එම ආගම්වල උගන්වන ඉගැනුම් වලට අප ගරු කල යුතුයි.

කිසිම ආගමක් අදහන්නේ නැති අය සිටිනවා; සමහර රටවල මේ අය ජනගහනයෙන් 30%ට කිට්ටු කරනවා. හොඳ විනයක්, හැදියාවක් වර්ධනය කර ගත්තොත් මේ අයටත් හොඳ, දැහැමි ජීවිත ගත කරන්න පුළුවන්.

ඔරලෝසුවේ වෙලාව හරියට පෙන්නන්න නම් හැම ඇණ මුරුච්චියක්ම හරියට තියෙන්න ඕනේ. බැටරියත් වීදුරුවත් ඒ වගේමයි.  ජීවිතයත් ඒ වගේ. වැඩ කරන්නේ නැති ඔරලෝසුවෙන් ඇති පලය කීම?

අතීතයේ ‘මැරී මැරී’ ජීවත්වෙන්න  එපා.

අතීතය අමතක කරන කෙනාට වර්තමානයක් සහ අනාගතයක් නැත.

යොවුන් විය ජීවිතයේ ඉතාම රසවත් කාලයක්, මේ කාලයේදී සතුට අත්විඳින්න, හැබැයි අනුන් ගැනත් හිතන්න ඕන.

අනාගතය ගැන ‘සිහින’ දකින්න, ඒ සිහින සාක්ෂාත් කර ගන්න බලන්න.

අප රණවිරුවන්ට කොතරම් ආදරේද, එත් සමහර හමුදාවෙන් අස් වූ රණවිරුවන්  දැන් අපරාධ, මිනීමැරුම් වලට පවා පෙළඹිලා. 

හැම යුධ භටයෙක්ම රණවිරුවකු වන්නේ නැහැ.

සිරිපාද වන්දනාව, මඩු පල්ලි වන්දනාව  සැබැවින්ම වන්දනාවක් විය යුතුයි; මත්පැන් වන්දනාවක් නොවිය යුතුයි.

හරි සේවයක්  කරලා හරි හම්බ කරන තැනට අවංක වෙන්න ඕන අපි සැම විටම.

සුභවාදී විවේචන අගය කරන්න.

අම්මා පතුරන එළිය ඉර හඳ පතුරන එලියට වැඩියි.

තාත්තා ගැන ලියැවුණු ගී මදි.

විදේශ වලදී විශේෂයෙන්ම  විදේශ ගුවන් තොටුපොළවල් වලදී අප කොන් වෙන අවස්ථා තියෙනවා.  අපේ රටට විදේශයන්හි තිබෙන ගරුත්වය අඩු වීමත් හේතුවක්, අපේ පාස්පෝට් එකට විදේශයන්හි විශේෂයෙන්ම ධනපති යුරෝපිය රටවල තියෙන සැලකීම මදි.

මේවා ඉදිරියේදී වෙනස් වෙයි; නියම ‘යහපත් පාලනයක්’  ආවොත්.

අධ්‍යාත්මයක් නැති ජීවිතය හිස් ටින් එකක් වගෙයි.

ජීවත්ව ඉන්දැද්දී මිතුරාව ආශ්‍රය නොකර ඔහු/ඇය මැරුණු පසු මළගමට ගොස් ගෞරව කරනවා.  එතකොට ‘ටු ලේට්.’

අහන්නේ නැතුව අනුන්ගේ මල් ගසක මලක්වත් කැඩිම වැරදියි.

සැම විටම අපේ දේශය රැක ගන්න වැඩ කල යුතුයි.  වරද දුටුවිට අපේ හොඳ ජාතික වීරවරු වගේ රට ජාතිය වෙනුවෙන් නැගී හිටින්න ඕනා.

අගතියට පත් තැනැත්තා නිශ්ශබ්දව සිටීම වැරදි කරන්නාට අවසර දීමක්.

අහුලපු දෙයක් තම කැමැත්තෙන් නැවත අයිතිකරුව සොයා ගොස් ලබාදීමට කටයුතු කිරීම සැබවින්ම සත් ක්‍රියාවකි.

ක්‍රිකට් ටීම් එකකට කැප්ටන්ලා දෙන්නෙක් පත් කරන්න පුළුවන්, නමුත් කැප්ටන්ලා එක්කෙනෙකුට විතරයි මැච් එක මෙහෙයවන්න පුළුවන්. වාහනයක ඩ්‍රයිවර් වැඩේත් ඒ වගේ.  ඩ්‍රයිවර්ලා කීප දෙනක් ඉන්න පුළුවන් වාහනේට, ඒත්, සුක්කානම අතට අරං වාහනය එලවන්න පුළුවන්  එක්කෙනාටයි.  රටක් ගැනත් කියන්න තියෙන්නේ ඒ ටිකමයි (කෝකියෝ වැඩි උනහම සුප් එක නරක වෙනවා කියලත් කියනවනේ).

සමහර වෙලාවට කැප්ටන් ඉන්දැද්දී වයිස් කැප්ටන්, විකට් කීපර් වගේ අය කණ්ඩායම මෙහෙයවනවා. සමහර මැචුත් ඒ විදියට දිනනවා. නමුත්, ජයග්‍රාහි, ප්‍රබල, සාර්ථක   කණ්ඩායමක් වෙන්න නම් පත් කරපු කැප්ටන් ඉදිරියෙන්ම  හිඳ, බිය නැතිව කණ්ඩායම මෙහෙයවන්න ඕන.

විදේශ ආයෝජකයන්ට ‘එන්න එන්න …’ කියපු පලියට  එන්නේ නැහැ; ඒ අය හොඳට හොයලා බලලා ශක්තිමත් ස්ථාවර, අවංක ආණ්ඩුවක් පමණක් නම් තමා එන්නේ.

දැන් සමුපකාර චන්දෙත් පරදින කොට විදේශ ආයෝජකයෝ එයිද?

විදේශ ආයෝජකයෝ එන්න ගත්තොත් නම් තොර තෝන්චියක්ක් නැතිව එනවා. එතකොට රටට හොඳයි. මෑත කාලයේ දී කොරියාව, ඩුබායි, මලයාසියාව දියුණු වුනේ එහෙමයි.

විදේශ ආයෝජන – joint ventures ලෙස  හොඳයි. අපේ සම්පත් විදේශිකයන්ට සින්නකර විකිණීම – foreign acquisitions/takeovers වෙනස් දෙයක්. දෙකෙන්ම ඩොලර් ලැබෙන බව ඇත්ත.

 නමුත් මේ ක්‍රියා ඉතා තීක්ෂණ බුද්ධියෙ මෙහෙයවීමෙන් කළ යුතු වැඩ.

උදා: ගෝල් ෆේස්හි අපේ යුධ හමුදා මූලස්ථාන භුමිය ෂැන්ග්‍රීලා හෝටලයට විකිණීම අනුමත කරන්න බැහැ.

ඉදිරියේදී, සෙවනගලට විදේශ ආයෝජකයෝ නම් එන්නේ හොඳයි.

ආණ්ඩුව ක්‍රමවත් නොවෙයි නම්, එය දුෂණ/අක්‍රමිකතා පැත්තට නැඹුරු වීමේ ඉඩ වැඩියි.

2025 ඔක්තෝම්බර් 10 වෙනි සිකුරාදා අත්‍යාවශ්‍ය  කැබිනට් සංශෝධන සිදු වුවත් ඒ මදිය. සමහර වැඩ බැරි, කට වාචාල ඇමතිවරු තවම ඒ තැන්වල.

කෘෂිකර්ම, ඉඩම්, පශු සම්පත්, වනජීවී, වාරිමාර්ග, අධ්‍යාපන, සෞඛ්‍ය – මේවා මුළුමනින්ම වෙනස් විය යුතුයි.

පරණ යාළුවෝ තමයි, හැබැයි දිගටම රකින්න ගියොත් වැටෙන්නේ  මුළු රජයම බව එය කරන බලවතුන් සිහිතබා ගනු වටී.

අවංක, දක්ෂයෝ ඇති තරම් පසු පෙළේ ඇත. ක්‍රමයෙන් ඔවුන්ව උඩට ගෙන ආ යුතුයි.

නාමල් කරුණාරත්න, නලීන් හේවගේ, ප්‍රසන්න ගුණසේන කැබිනට් මට්ටමට උසස් කළ යුතුයි; දැන් කාළය හරි.

ලක්මාලි හේමචන්ද්‍ර නියෝජ්‍ය ඇමති පදවියකට සුදුසුයි.

සමුපකාර චන්ද පැරදීම හොඳ දෙයක් නොවේ; මේ හොඳ අනතුරු ඇඟවීම්.

මුදල් ඇමති කෙනෙක් සිටිනවා නම් ඇයි ආර්ථික සංවර්ධන ඇමති කෙනෙක්?

පරණ ආණ්ඩුවල වැරදීම කරනවා.

රට ස්ථාවර නම්, හොඳ ආර්ථික ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කරනවා නම් (උද්ධමනය, රැකියා විරහිතභාවය අඩු), විදේශ ආයෝජකයෝ පමණක් නොවෙයි  විදේශ සංචාරකයොත් වැඩියෙන් එන්න ගන්නවා.

අපි සැවොම ස්වභාව ධර්මයේ නිර්මාණයි. කිසි කෙනෙක් කැත නැහැ. අප සැමට අපටම ආවේනිකවූ ලක්ෂණයක්, දැකුම්කළු වූ භාවයක්  ලබා දී ඇත.

බාධක මැදින් ගලන ගඟේලු ලස්සන පෙණ බුබුළු නැගෙන්නේ.

තමන්ට අවංකවම  ආදරය කරන ඥාති මිත්‍රාදීන්, හිතමිතුරන් සමඟ සිදුවන අමනාමපකම් සදාකාලික නොවෙන බවට වග බලාගන්න.  සදාකාලික වුනහොත් පාඩුව තමන්ටමයි  සහ ඒ අයටමයි;  එවැනි තැනකදී කිසිම කෙනෙක් ජයගෙන නැහැ.

බොහෝවිට ඔවුන් ඔබ වෙත නොඑන නිසා, හිත දැඩි කර, මිත්‍රත්වයේ හස්තය ඔබ ඔවුන් වෙත දිගු නොකලොත් සියලු දෙනාම පරාජිතයෝ; දිගු කලොත් සියලුදෙනාම ජයග්‍රාහකයෝ.

හැමෝම අතින් වැරදි සිදුවෙනවා. සමහර අයට සමාව දෙන්න අපට සිදු වෙනවා. නැත්නම් පුද්ගලයෙක්, සමාජයක් හැටියට අපට  ඉදිරියට යන්න බැහැ.

සියළු ශාස්තෘන් වහන්සේලා දෙසු දහමකි එය.

ප්‍රශ්ණ තේරුම් නොගෙන, අවුල්  කරගෙන අප විශාල වශයෙන් පිඩා විඳිනවා. වෙන අයට අප බනිනවා. අපත් ඒ ප්‍රශ්ණ ඇති කරන්න කොතරම් සම්මාදම් වුනාදැයි කියා සිතන්නේ නැහැ.

ජිවිතය බොහෝ විට  කටුකයි, ඒ බව තේරුම් ගන්න ඕන. කටුක ජීවිතය සතුටු සාගරයක් කරගන්න පුළුවනුත් අපටමයි.

ජිවිතය යනු එක තැනකින් පටන් ගෙන කොතෙක් දුරක් යයිදයි කිසිවෙක් නොදන්නා ගමනකි. ඇතැමෙක් බොහෝ දුර යති, සමහරුන් කෙටි ගමනක් යති.

‘ඇත්ත’ විනාශ කිරීම තරම් අපරාධයක් මේ ලොව තවත් නැහැ.

ආත්මාර්ථකාමී වන්න එපා, සැම විටම පරාර්ථකාමී වන්න.

‘මහත්මා ගති’ යන වදනට කාන්තාවන්ද අයත් වෙනවා.

සාමාන්‍ය කෙනෙක් විශිෂ්ටයෙක් වෙන එක අමාරු වැඩක්. නමුත් විශිෂ්ටයෙක් සාමාන්‍ය කෙනෙක් වෙන එක ලේසි වැඩක්. 

ඊයේට වඩා අද ටිකක් හොඳයි, අදට වඩා හෙට හොඳ විය යුතු ලෙසට අපේ වැඩ පිළිවෙලක් කර ගනිමු.

නව සමාජයේ  හැමෝම ඉන්ටර් නෙට්, ඊමේල්, ෆේස්බූක්, ඉන්ස්ට්‍රග්‍රෑම් පාවිච්චි කරනවා – දියුණු වෙන සමාජයේ. ගමේ කාන්තිලටත් වළන් දැලි පිහාගෙන, පොල් අතු වහලවල්, පොල් අතු වැටවල් අස්සෙන්  ඉදිරියට එන්න දවසක් ලැබේවිද? තව කොපමණ කලක් යාවිද?

අතේ සල්ලි  තියෙයි නම් ඉඩමක් අරං දාන්න. කවදාවත් වරදින්නේ නැහැ. රු ලක්ෂ 120,  150 වාහන ගන්න යන්න එපා.

හොඳ පොඩි ජපන් වාහනයක් පුලුවන්නම් ගන්න ටොයෝටා, නිසාන්, මිට්සුබිෂි  වගේ; වරදිනවා ඉතාම අඩුයි.

අළුත්ම කාර් එකක් අරගෙන ෂෝ රූම් එකෙන් එලියට එනකොටම එහි මිල රුපියල් ලක්ෂ 4 – 5  කින් විතර වටිනාකම බැහැලා.

කරුණාකර හැමවිටම කට ඇරිමට කලින් බුද්ධියට මුල්තැන දෙන්න.

කථා කරන්න ඉස්සර ‘මා මේ මොකක්ද කියන්නේ, කිව යුතු දෙයක්ද’කියා තමා ගෙන්ම අහගන්න. 

පිරිමිත් කෑම උයන්න පුරුදු වෙන්න ඕන.

කට ඇති පුතෙක් සහ රුව ඇති දුවෙක් හදන්න කියන එක වෙනස් වෙන්න ඕන; කට ඇති පුතෙක් සහ කට ඇති දුවෙක් කියා.  

තමන්ට එන සමාජ අසාධාරණයන්ට විරුද්ධව සටන් කරන්න හැම කෙනාටම හැකියාව තිබිය යුතුයි.

වචන වස විස වගෙයි.

දඩබ්බර ලෙස වචන පාවිච්ච්චි කරන්නා  බ්ලේඩ් තලයක් ඇතැති වඳුරෙක් හා සමානයි.

පාරේ අඳුරු අගු පිල්වල, පාලම් යට, සාප්පු වල එලීපත්තේ රැට නිදා ගන්නා, පාරේ ජිවත්වන අහිංසකයන් ගැන අප වඩාත් සංවේදී/අනුකම්පා සහගත විය යුතුයි. මේ අයත් අපේ සමාජයේම කොටසක් නොවේද?

NPP මන්ත්‍රිලා, ඇමතිලා හුඟ දෙනෙක් යුරෝපීය ටයි කෝට් වලට බැහැලා. ඇත්තටම දැක්කහම හාස්‍යජනකයි.

අපි ඉන්නේ වෙස්ට්මිනිස්ටර් පාර්ලිමේන්තුවේ නෙවෙයි ශ්‍රී ලංකාවේ දියවන්නා ඔයේ බව මේ ඇත්තන්ට අමතක වෙලා?

සැහැල්ලු කපු ඇඳුමක් වත් ඇඳන් ඉන්න බැරි තරමට කොළඹ රස්නෙයි; ඒත් මේ අය ටයි කෝට්  පැළඳගෙන (අධිරාජ්‍යවාදයේ සංකේතය නේද?).

අද ජාතික ඇඳුම ඇඳගත් කෙනෙක් බේතකටවත් හොයා ගන්න අමාරුයි වගේ, විශේෂයෙන්ම කොළඹ.

මේ සංසිද්ධිය ඇති වුනේ 1956න් විතර පස්සේ, අපේ වටිනා ජාතික ඇඳුම දේශපාලනඥයන් විසින්  ‘සොරකම් කලාට’ පස්සේ.

ඔවුන් එය ඔවුන්ට පමණක් සීමා කර ගත්තා.

ඒ අය උදේට ජාතික ඇඳුම ඇඳලා හවසට යුරෝපිය ඇඳුම් ඇඳපු අය – තමන්ටම වගේම රටටත් බොරු කරගත්තා.  

මේ හොර දේශපාලනඥයෝ නිසා හොඳ මිනිස්සු ජාතික ඇඳුම ඇඳීම නැවැත්වුවා.

ඉස්සර ජාතික ඇඳුම ඇන්ඳ වැඩිහිටියන්ගෙන් මොන තරම් ප්‍රෞඩත්වයක්, ආඩම්බරකාරී පෙනුමක් විද්‍යාමාන වූනාද?

රට ජාතිය වෙනුවෙන් සහ සමාජයේ අකටයුතුකම් කරන්නන්ට දිය යුතු වන්නේ උසස් තැන් නොව ඔවුන්ව පිළිකුලෙන් හෙලා දැකීමයි.

අපේ රටේ ඉතිහාසය එක එක් කෙනාට ඕන  විදියට වෙනස් කරන්න ඉඩ දීලා. 

‘නොනවතින ඉතිහාසය’ වැනි නමකින් යුත් යු ටියුබ් වැඩසටහනක් මඟින් එක්තරා පුරාවිද්‍යා මහාචාර්ය වරයෙක් නොසෑහෙන්න අපේ ඉතිහාසය විකෘති කරනවා. ඔහු පාසැල් ඉතිහාසය පොත් සකසන මණ්ඩලයේත් ඉහල තනතුරක් දරනවා. භායනක තත්ත්වයක්.

ලොව පිළිගත් වෙබ් සයිට් වලට/ඉතිහාස පොත් වලට ගිහිල්ලා/කියවලා  බලන්න, හරියට දුක හිතෙනවා අපේ ඉතිහාසය විකෘති කරලා සඳහන් කරලා තියෙන විදිය.

මේවා ගැන කථා කරන්න අය නැති එක සේරටමත්  වඩා දුකක්.

අපේ දේශපාලනඥයන්/උසස් රාජ්‍ය නිලධාරින් මේවාට ඉඩ දීලා බලන් හිටියා/ඉන්නවා.

සුද්දගේ කාලේ ලියපු ඉතිහාස පොත් බලන්න, අපේ ඉතිහාසය හරියටම ලියා තියෙනවා.

මේ ‘ඉතිහාස බොරුව’ පටන් ගත්තේ රටේ ඒකීය භාවය කඩන්න ඕන කියන සංකල්පය හරියටම  තීරණය  උනාට පස්සේ; 1980 මුල වගේ. 

‘බොහොම ස්තුතියි , සමාවෙන්න’  යන වචන හැමතිස්සෙම කියන්න අපේ අය පුරුදු නැහැ.

සිංහලෙන් හුරු නැත්නම් ඉංග්‍රීසි වචනවලින් හරි කියන්න.

නූගත් කම සියලු ප්‍රශ්න වලට මුලයි, උගත් කම යනු ඩිග්‍රී ගැහිම නොවේ.

ජිවිත විශ්වවිද්‍යාලයේ  ඩිග්‍රිය හැමටම වඩා වටිනවා.

ඕපා දුප කථා කිරීම, අනුන් පහත් කොට කථා කිරීම, අනුන් ගැන බොරු හදා කීම, මුහුණට එකක් සහ නැති තැන ඊට ඉඳුරාම තව එකක් කීම, වෙලාවට වැඩ නොකිරීම, පාවා දීම; අනන්තයක් දිගවූ අපේ අයගේ නරක පුරුදු වලින් සමහරක් පමණයි.

මේ අය ‘අඹරලා ගුලි කරලා’ නැවත හැදුවත් හදන්න අමාරුයි.

බොන කෙනා සහ සුදු කෙළින කෙනා ගෙදරටත් ගමටත් දෙකටම කරදරයක්. හැමෝම පිළිකුල් කරනවා.

සිගරට් බීම දිනකට එකක්වත් නොකරන්න.

මත් වතුර පාවිච්චි කරන අයගේ මතක ශක්තිය හීන වෙනවා සහ විනාශ වෙන සෛල නැවත කිසිම දිනක වර්ධනය නොවේ.  කිසිම  දිනක මත් පැන් බොන්න එපා.

සැමියාගේ බීමත්කම නිසා බොහෝ ගෙවල්වල ප්‍රශ්න, අඩ දබර ඇතිවෙනවා.

බීමත් සැමියන් නිසා දුක්ගැහැට විඳින කාන්තාවන් කොපමණ නම් සිටිනවාද?

බිරිඳ බලන්න ඕන බොන සැමියාව  විවේචනය කරනවාට වඩා ඔහුව ඒ ව්‍යසනයෙන් බේරා ගන්න.

සැමියාගේ බේබදු කමට තමනුත් හේතුවක්ද කියා සිතා බලා ඒ අනුව හැඩ ගැසිය යුතුයි.

කොච්චර විරුද්ධ අදහස් අනෙකා පල කලත්  ඉවසීමෙන් පිළිතුරු දෙන්න.

අපේ දේශපාලනඥයන් සහභාගී වන බොහෝ රුපවාහිනි වැඩසටහන් වල නම් මේ තත්ත්වය (ඉවසීම) නැහැ – හරියට පිටකොටුවේ තිබිච්ච මාළු මාර්කට් එක වගේ ගෝෂාව.

හැමෝම පිස්සෝ/(පිස්සියෝ) වගේ කෑ ගහනවා, කිසිම දෙයක් ඇහෙන්නේ නැහැ.

තැනකදී, අනෙකා ප්‍රකෝපකාරී වී සන්ඩුවට එන්න බලයි නම් මඟ හරින්න.

ඔබේ ආරක්ෂාව නොරැකේ යයි ඔබට සිතේ නම්, ඔබට ශාරීරක හානියක් සිදුවීමට ඉඩ ඇතැයි සිතෙන්නේ නම්, නොපමාව 119 නොම්මරය අමතා ආරක්ෂාව ඉල්ලන්න.

මිතුරන් ඇති තැනක ප්‍රශ්න ඇති වෙන්න ප්‍රධාන කාරණයක්  තමයි ඊර්ෂ්‍යාව.

උපන් රටට, ගමට සමාජයට වැඩදායි මනුෂ්‍යයෙක් වෙනවා නම්, ගරුත්වය ඒ කෙනාව සොයාගෙන ඒවි.

‘හිතෙනවාට වැඩිය සොඳුරු ලෝකෙක අපි ජීවත්වන්නේ’ කියන සින්දුව ඇත්තයි කියා සිතන්න.

‘හොරි කහපන්, ගිනි පිඹපන්’, කොටියා විසින් නරියාට කියූ මේ කියමනෙන් පිළිබිඹු කරන්න හදන්නේ අප අතර සමාජයේ ඇති අසාධාරණත්වය?

ඕනෑම කෙනෙක් එකම මෝඩකම දෙවරක් කරනවා නම් එයාට තියෙන්නේ ‘මීහරක් මොලයක්’ කියලා කියනවා.

තමන්ගේ අම්මාට සැබවින්ම ආදරය කරන පිරිමියෙක් ගැහැණුන්ට අපහාස කරන්නේ නැහැ.

යු ටියුබයෙන් බන කියන එක් ස්වාමීන්වහන්සේ කෙනෙක් පුදුමාකාර ලෙස කාන්තාවන්ට අපහාස කරනවා.

අද කාලේ සමහරක් ගැහැනුන්ට, පිරිමින්ට ‘අත්තන ඇට’ කැවිලද කියලා හිතෙනවා, කරන ‘අමන’ වැඩ වලට.

කාන්තාවන් අඩුම තරමින් අප සමාජයේ 50% ක්. ඒ අයට, කාන්තාවක් වීම නිසා යම් අසාධාරණයක් වෙනවා නම් ඒක තදබල අසාධාරනයක්.

කාන්තා අයිතින්ට විරුද්ධ පිරිමියෙක් හිතන්න ඕන,  ‘මම කාන්තාවක් වෙලා ඉපදුනා නම්’ මමත් කාන්තාවක් හැටියට ඒ අසාධාරනයට විරුද්ධව සටන් කරනවා නේද කියලා.

පින්ඩ පාතේ වදින හාමුදුරුවන්ට ආහාර පිළිගන්වනවා වෙනුවට සල්ලි පරිත්‍යාග කිරීම දැන් බහුලව කෙරෙනවා. මෙය හොඳ දෙයක් නොවේ,. විශේෂයෙන්ම පොඩි හාමුදුරුවරුන්ට.  පව්, ඒ අයත් බලනවා මොණර කොලයක් වැටෙයිද කියලා, කෙහෙල් කොලේ ඔතලා පිරිසිඳුවට හදපු කැකුළු හාලේ බත සහ බෝංචි ව්‍යංජනයට වඩා.

චන්ද කාලේ දෙන බොරු පොරොන්දුවලට හැමදාම  රැවටෙන අපි අපිටම බුවල්ලෙන් තලාගත්තොත් නරකද?

2024දිත් අප රැවටුනාද? තව ඉවසලා බලමු.

‘රෑට හෝටලයට අලි ආවා’කියලා සුද්දන්ට පේන්න පාන්දර මහා කැලේ අලි බෙටි එකතු කරගෙන ඇවිත් හෝටලේ අවට දාන්න කියලා තම සේවකයන්ව කැලේ මැදට යවන හෝටල කළමනාකාර මහත්තයෙක් හබරණ පැත්තේ සිටිනවා.  මෙයා කාවද ඇත්තටම රවටන්නේ, තමන්වම නොවේද? නැත්නම්, මෙයා පාලනාධිකාරියේ අණ ක්‍රියාත්මක කරනවාද?

යාලේ, සුද්දන්ට කිඹුල්ලුයි කියලා කබරගොයි පෙන්නනවා; බුන්දල, ඈත ඉඳන්, අලි කියලා කුළු මීමෝ පෙන්නනවා.

ලෝකයේ නවක වදය තිබෙන එකම රට ලංකාවද?

නවකයන් ජ්‍යෙෂ්ටයන් අතින් විවිධ වධ හිංසා වලට ලක් කිරීම (කායිකව සහ මානසිකව), නිසා බියවන්නේ අහිංසක, නවක සරසවි සිසුන් පමණක් නොවේ; ඒ අයගේ දෙමව්පියන් ද සහෝදර සහෝදරියන් සහ අනෙක් හිතෛශී අයද වේ.

නවක වදය සම්පූර්ණයෙන් තහනම් කල යුතුයි. නවක සිසුන්ව ජෙෂ්ටයන් විසින් සුහදත්වයෙන් පිළිගන්නා උත්සව සංවිධානය කල යුතුයි.  මේවාට පාලනාධිකාරියෙන් උපරිම සහාය ලබාදිය යුතුයි.

 ‘නවක දිනය’ක් ක්‍රියාත්මක කර, විශ්ව විද්‍යාලය තුල විවිධ හඳුන්වා දීමේ වැඩසටහන්, නවකයන්ට, ඔවුන් සමඟ එන පවුලේ අයට ආහාර පාන/තේ පැන්  ආදියෙන් සංග්‍රහ කරන, උදවු උපකාර කරන, අවශ්‍ය අයට සහන සලසන, ව්‍යාපෘති එදින ක්‍රියාත්මක විය යුතුයි.

නවක වදය නොහොත් රැග් එක නිසා විවිධ පැති වල ඉදන් ළමයි දහස් ගණනකට සමානාත්මතාවයෙන් ඉගෙනගන්න, බෙදා-හදා ගන්න පුළුවන් වාතාවරණයක් හැදෙනවා කියන එක පිළිගන්න අමාරුයි.  විශ්ව විද්‍යාලයන්හි අවසන් වසරන්හි ජ්‍යෙෂ්ඨ ශිෂ්‍යයන්ගේ ක්‍රියා කලාපය දෙස බැලුවහම පේනවා පන්ති පරතරය, ඇති නැති, දුප්පත්/පොහොසත්  භේධ නවක වදයට සුව කරන්න බැරි බව.

අනුන්ට වද දෙන අය කසාද බැන්ඳහම තම සහකරු/සහකාරියටත් වදදෙනවා. දරුවන්ටත් වද දෙනවා.

සමහරුන්ගේ ඇඟේම තියෙන්නේ කාටහරි වද දෙන මානසිකත්වයක්.  මේ අය සමාජයටද  මහත් වූ  වදයක්.

කොරහේ කිඹුල්ලෝ පෙන්නන අය ඕන තරම් ඔය කොළඹ කොටුව, පිටකොටුව පැත්තේ ඉන්නවා.

වාහන අනවශ්‍ය විදියට පාරේ නලා ශබ්ධ කිරීම නවත්වමු, මේ වැරදි වැඩේ වැඩියෙන්ම කරන්නේ ලොකු බස් රියදුරෝ. ‘ඕන් ද ස්පොට්’ ෆයින් ගහන්න ඕන; ‘රිපීට් ඔෆෙන්ඩර්ස්ලාගේ’ ලයිසන් තහනම් කරන්න ඕන.

ඉස්සර පොලේ ගිහින් බණ්ඩක්කා කරලේ අගින් කඩ කඩා, අමු මිරිස්,බෝංචි එහෙම නම් එකින් එක තෝර ගත්තේ. දැන්නම්  තියෙන ඕන දෙයක් මල්ලේ දාගෙන ආපසු ගෙදර දුවනවා. ඕනාවට වඩා හොයන්න ගියොත් මුදලාලිගෙන් හොඳ දොස් මුරයක්.

එළවළු කඩෙන් කැරට් කිලෝ එකක් ඉල්ලලා, පස්සේ කිරන්න ඉස්සර, ඒ කැරට් අලවල උඩ නැට්ට කැඩුවා කියලා මුදලාලි ගැනුම්කාරියකට බැන්නා.  මිනිහට තරහා ගියේ කාටවත් වැඩක් නැති කැරට් නැට්ට ඇය කැඩුව හින්දා නොවේ; මිනිහාගේ කැරට් කිලෝ එකේ බර අඩු වුන හින්දා.

වැල යන අතට මැස්ස ගහන අය වැඩියි; ඕන නැහැ, වැල අපිට ඕන පැත්තට යවලා මැස්ස ගහන්නයි ඕන.

ඕනෑම කෙනෙක්ගේ හදවතේ ලොක් එක අරින්න පුළුවන් යතුර තමයි අව්‍යාජ සිනහව.

සමහරක් අයගේ මනස යුරෝපයේ, ශරීරය විතරයි  ලංකාවේ.  ඒ අයට අපේ සංස්කෘතිය/සභ්‍යත්වය  ගැන කිසි තැකීමක් නැහැ.  මාස තුන හතරකට වරක්වත් යුරෝපයට දුවලා ගිහින් නාවොත් ඒ අයට පිස්සු හැදිලා වගෙයි.

වැරදිකාරයෝ නිදහස්වෙලා, නිවැරදිකාරයෝ මිල මුදල් නැති නිසා සිරගෙවල් වල දුක් විඳිනවා අනන්තවත්. මේක ලෝකේ ‘දියුණු’ රටවලත් වෙනවා, හැබැයි සාපේක්ෂව අඩුයි.

ඇමරිකාවේ  ඉඳන් එන කොට හොඳ කමිසයක් අරං එන්න කියලා මිතුරෙක්ගෙන් බේරෙන්න බැහැ.  අන්තිමට  සැන් ෆ්රෑන්සිස්කෝ වල  ‘ට්රූ’  සාප්පු මන්දීරයට ගිහින් ඩොලර්  60ට හොඳ තත්ත්වයේ ෂර්ට් එකක් අරං, ගෙනත්  ලස්සනට ඔතලා දුන්නා. මෑන්ගේ මුහුණ පුළුටු වෙලා, බැලුවහම ෂර්ට් එකේ ලේබල් එකේ ගහලා තියෙන්නේ ‘මේඩ් ඉන් ශ්‍රී ලංකා’ කියලා. 

ඕස්ත්‍රේලියාව හැම බඩුවක්ම වගේ එන්නේ ආසියාවෙන්.  ඒ ගොල්ලන්ගේ මෝටර් රථ නිපදවීමේ කර්මාන්තය සම්පුර්ණයෙන්ම වැසි ගියා.

දැන් හෝල්ඩන් කියන වාහනය නැහැ.

ඕස්ත්‍රේලියාව සල්ලි (විදේශ විනිමය) හම්බු කරන්නේ පොලොව  යට තියෙන යපස්, නිකල්, යුරේනියම්   වැනි ඛනිජ, අධ්‍යාපන සේවා, සහ කෘෂිකර්මික භාණ්ඩ විකුනලා. හොර, දුෂණ  අඩු වීම, වැසියන් මහන්සිවී වැඩ කිරීම නිසා ඒ රට දියුණු වෙනවා.

වැරදිකරුවන්ට අච්චු කරනවා. ලංකාව වගේ නොවෙයි, හිරේට ගිය ප්‍රාන්ත දේශපාලනඥයෝ කොතෙකුත් ඉන්නවා.

හොරකම් කරපු දේශපාලනඥයෙක් අත් අඩංගුවට ගෙන ටික කලක් රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරයේ සිටීම හිරේ යාමක් නොවෙයි.

අපිට සංදර්ශන පෙන්වීමක්ද?

තමන්ගේ  හොරකම් අහුවුණාම ‘කෝ මං විතරද අරයත් කළා’ කියලා කියන රටක් අපේ ශ්‍රී ලංකාව. අහුවුණ කෙනාට දඬුවම් දියයුතුයි. අනෙක් හොරුත් අල්ලා ගත යුතුයි.

වංචාකළ මුදල් නැවත අයකර ගත යුතුයි. හොරකම් කල දේපල රාජ සන්තක කල යුතුයි. ඒකත් දඬුවමක්.

ඊයේ පෙරේදා එක්කෙනෙක් දෙන්නෙක් සිරේ ගිය බව ඇත්ත, එත් පොදුවේ, හොරකම් කරපු දේශපාලනඥයන් හිරේ නොයන එකම රට ලංකාව නේද?

ඔක්කොම යාළුවො මල්ලි.

රජය බලවත් ලෙස අප්‍රසාදයට පත් වෙන කොට ආයිත් එක්කෙනෙක්, දෙන්නෙක් අල්ලලා  හිරේ යවන්න බලයි.

මේගොල්ල ඔක්කොම කථා වෙලා කරන වැඩ, අපේ මෝඩ ජනතාවට තේරෙන්නේ නැහැ.

පිරිසිඳු, පෝෂ්‍යදායි, අගයෙන් සහ ගුණාත්මයෙන්  ඉහල කෑම වර්ග නිපදවන රටවල් අතරින් ඕස්ත්‍රේලියාවට, නව සීලන්තයට  ලොව ඉහලම තැන් හිමි වෙනවා. නුදුරු අනාගතයේදී මුළු ආසියාවටම ආහාර සපයන්නා බවට මේ රටවල් දෙක පත් වෙනවා නොඅනුමානයි.

ලංකාවට සංචාරකයෝ එන විදියට තව අවුරුදු 10කින් 15කින් කොළඹ කොටුව, කොල්ලුපිටිය පැත්තේ පාරවල ශ්‍රී ලාංකිකයනට වැඩිය සංචාරකයෝ ඉන්නවා. මෙය හොඳ දෙයක්.

නමුත් බැංකොක් වැනි ලිංගිකත්වයට මුල් තැන දෙන සංචාරක කර්මාන්තයක් අපට අවශ්‍ය නැහැ. කැසිනෝ, ඒ ආශ්‍රීත සමයං කර්මාන්ත අපට අවශ්‍ය නැහැ.

ස්වභාවධර්මයා බලාපොරොත්තු වෙනවා මිනිසා තම වර්ගයා බෝකරයි කියා- නැත්නම් ශිෂ්ටාචාරය පවත්වාගෙන යන්න බැහැ.  ස්වභාවධර්මය අනුව නම් මිනිසා සතු මුළිකම  කර්තව්‍යය දරුවන් බිහි කිරීමයි. යුවලක් විසින් අඩුම තරමින් දරුවන් 2ක් බිහි කල යුතුයි කියලයි කියන්නේ.

ශිෂ්ටාචාරය පවත්වාගෙන යාම සඳහා ඔබගේ වගකීම ඉටු  කරන්න, බැරි උනත් කමක් නැහැ.

පොඩි පොඩි විරසකට මිනිස්සු අහක දාන්න ගියොත් අපට මේ ලොව ජිවත් වෙන්න බැරි වෙනවා. .

කසාද බැන්ඳ පළියට හැමෝම හොඳ භාර්යාවෝ හෝ හොඳ ස්වාමි පුරුෂයෝ නොවෙයි.

පොල්ගස සහ මිනිසා අතර සමානකම් – පොල්ගසක ආයු කාලය මිනිසාගේ ආයු කාලයට සමානය. මිනිස් කළලයක් වර්ධනය වී දරු උපතක් ලැබීමට යන කාලය සහ පොල් මල පරාගනය වී ගෙඩිය වේළී වැටීමට ගතවන කාලය සමානය. කප්රුක නම් වූ පොල් ගසින් ගන්නා ප්‍රයෝජන කියා නිම කල නොහැක. 

දඹදිව වන්දනාව නිමවා සාප්පු සවාරි යද්දි වන්දනාකරුවන් රවටන ඉන්දීය වෙළෙන්දෝ අනන්තවත් ඉන්නවා.  මේ අයව වන්දනාවේ ගෙන යන කණ්ඩායම් විසින් අවශ්‍යවූ ආරක්ෂාව ලබා නොදෙන අවස්ථා බොහෝය. වයසක උපාසක අම්මලා ඉන්දීය රුපියල් සියයේ කොළය යැයි සිතා ඩොලර් සියයේ කොළය කූට වෙළෙඳුන්ට දුන් අවස්ථා තියෙනවා.

සමහරු කියනවා වලව්කාරයෝ කියන්නේ ඉස්සර අහිංසක මිනිස්සු හුරාගෙන කාලා ජීවත්වුනු තන්හාකාරයෝ පිරිසක් ලෙසයි.  සමහරු කියනවා විදේශ අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ (පෘතුගිසි, ලන්දේසි, ඉංග්‍රීසි) කකුල් ලෙව කාලා, ඉඩ කඩම් ලියවා  ගත්ත අය කියලා. මේ ගැන පොදු වූ ප්‍රකාශයක් කිරීම අපහසුයි.

ළමා අපචාර වලින් විනාශ වන්නේ රටේ අනාගතයයි.

ගොඩාක් නිලියෝ, රුමතියන්  ඔය ලස්සනට පෙනෙන්නේ හම සුදු නිසාත්, හමට යොදන මේක් අප් නිසාත්. මේක්  අප් ගැලවුවහම ඇති අමුතු ලස්සනක් නැහැ අනෙක් අය වගේමයි.

මේක් අප්, හෙයා ස්ටයිල්, අඩි උස සපත්තු, වෙනත් හම/ නිය පාට කිරීම්, ලක්ෂණ කොන්ඩා මෝස්‌තර (විකාර ඒවා නොවේ),  ලක්ෂණ ඇඳුම් වලින් සමහර අය අමුතු ආත්ම ශක්තියක් ලබා ගන්නවා.  එවන් කාන්තාවෝ බොහෝ විට සිතනවා ඒ මඟින් තමන්ට අනුන් අභිබවා ජය ගන්න හැකියි, උසස් තැන් හිමි කරගත හැකියි කියා.

මෙවැනි දේ කරන්න කියනවා නොවේ, නමුත්, කරන අය සිමා/මායීම් දැනගන කරනවානම්  කමක් නැහැ.

ෆේෂල් කරන්න රූපලාවන්‍යාගාර වලට දෙන සල්ලි වලින් හොඳට පෝෂ්‍යදායි දේවල් කෑවා නම් ඊට වඩා ප්‍රතිඵල තියෙන්න පුළුවන්.  නැණවතා ෆේෂල් එක තමන් විසින්ම කර ගන්නවා. එයින් කාලය සහ මුදල් ඉතුරු කරගන්නවා.

දවසින් දෙකෙන් සුදු වුණ කට්ටියට මොකද වෙන්නේ කියලා පේන්නේ තව අවුරුදු ගානක් ගියාමයි. ඔය තායිවානය වගේ රටවල තහනම් කරපු රසදිය අඩංගු ආලේපන අපේ අය කුණුකොල්ලෙට අරගෙන මෙහෙ ගෙනල්ලා ලස්සන ලේබල් ගහලා රු‍. 10,000 ට වගේ විකුණනවා.

මොලේ අමාරුව හොදටම තද වුනොත්  අංගොඩ නවත්වන්න වෙනවා, වැඩියෙන්ම ඒ කෙනාගේ හොඳට.

පුහු අහංකාරය, හිස් බව,කැපී පෙනීමට තිබෙන නොනිමි ආසාව,වැනි දේ බොහෝ දෙනා තුල තියෙනවා.  මෙයින් පෙන්නුම් කරන්නේ ඒ අයගේ අපරිනිත  භාවයයි. සමහර උගතුන් කියාගන්නා අයත් මේ නරක ගතිගුණ පෙන්වනවා; ඒ නිසා විවිධ කෝලම් නටනවා.

කෙනෙක් මැරුනොත් මැරුණාමයි, ආයි එන්නේ නෑ.

මළගෙදරක යනකම් ඉන්න ඕන නැහැ ජීවිතයේ  අනිත්‍යබව වටහා ගන්න.

පිටරට හිටියා කියලා ලංකාවට ආදරේ නැහැ කියා බොරු මතයක් ගොඩ නගන අය සිටිනවා. පිටරටවල අපේ අය ඉන්නවා ලංකාවේ ඉන්න අයට වඩා ලංකාවට ආදරේයි.

තව කාලයක් යනකොට අපේ සිංහලත්වය  නැතිවෙලා යාවි කියලා හිතෙනවා; සිංහලයන් සීග්‍රයෙන් ක්ෂය වෙන ජාතියක් බව පේනවා.

ලෝකයේ හොඳම මිනිස්සු ශ්‍රී ලංකාවාසින්. එය මුළු ලොවම දන්නා, පිළිගන්නා  දෙයක්.

විදෙස් සංචාරකයෝ වැල නොකැඩී මෙහි ඇදී එන්නේ ඒ නිසායි.

අප විදෙස් සංචාකරයන්ට පෙන්වන ආදරය, කරුණාව, දයාව, මෛත්‍රිය, ආගන්තුක සත්කාරය අප අපටම නොපෙන්වා ගැනීමයි ඉතාමත්ම කණගාටුවට කරුණ.

අපි සුළු දේටත් ගහ මරා ගන්නවා, හැබැයි විදේශිකයන්ට පුදුම ඇල්මක් දක්වන්නේ.

පරංගි, ලංදේසි, බ්‍රිතාන්‍යයන් ඔය තරම් ලෙහෙසියෙන් මේ රට අල්ලා ගත්තේ ඒ නිසා වෙන්නැති – අපේ තියෙන ආගන්තුක සත්කාරය සහ විදේශිකයන්ව, විශේෂයෙන්ම සුදු ජාතිකයන්ව, තරයේ විශ්වාස  කිරීම.

අපේ සුළු සුළු වැරදි තියෙනවා, හදා ගන්න ඕන. 

ලෝකයේ රට රටවල ඇවිදන කොට ඒ ජන කොටස ගැන තේරුම් ගන්න පුළුවන්. රටින් රටට මිනිස්සුන්ගේ සිරිත්, විරිත්, චාරිත්‍ර, රීති පුදුම විදියට වෙනස්.

අපේ හිත හොඳ වැඩිකම,  අහිංසකත්වය, උපරිම ආගන්තුක සත්කාරය නිසා අපි නිරතුරුවම අමාරුවේ වැටෙනවා. මෙය ඓතිහාසිකව අපට වෙන දෙයක්; අදත් සිද්ධ වෙනවා.

පතුළටම ගිහිල්ලා විශ්ලේෂණය කරලා බැලුවහම තේරෙනවා බොහෝ තුන්වෙන ලෝකයේ රටවල මිනිස්සු අහිංසක, අව්‍යාජ, කුහකත්වයෙන් අඩු වූ මිනිස්සු ; දියුණු රටවල මිනිස්සු එක්ක  සංසන්ධනය කර බැලීමේදී. කපටි නැහැ. අමාරුවේ වැටුන විටදී අප තව කෙනෙකුට උදවු කරනවා, සමහරවිට ජිවිත පවා පුජා කර.

පිටරට යනවා කියන්නේ මහා ලොකු දෙයක් බව පෙන්වලා අන් අයට පුරාජේරු පෙන්වන යුගයක් තිබුනා, දැන් ඉවරයි.

කොළඹ අමු මිරිස් කිලෝ එක රුපියල් 1,500ට ගිය දවස් තිබුනා.  ඉඩකඩ තියෙන හැටියට මිරිස් ගහක්, ගොටුකොළ පඳුරක්, කංකුං/ මුකුණුවැන්න ටිකක්, කරපිංචා ගහක්, දෙහි ගහක් හැම ගෙදරකම, අඩුම තරමින් මල් පෝච්චියක හරි, හිටවගන්න ඕන.

මිරිස් ගස් දහයක් පහළොවක් කුස්සිය පැත්තේ අගුපිලේ මල්පෝච්චි කිහිපයක වවා ගත්ත නම් තමන්ට කන්න පමණක් නොවෙයි පොලේ අම්මාට දීලා/විකුනලා කියක් හරි හොයා ගන්නත් පුළුවන්.

එළවළු මිල ඉහළ පහළ යන්නේ අතරමැදි සූරාකෑම් සහ කාලගුණ හේතු වලට.

උගත් කාන්තාවක් තම මිත්තණිය මිය ගිය මොහොතේ මළගෙදර කටයුතු සදහා  වෙහෙසෙනු වෙනුවට තම ඇදුම් පැළදුම් සහ ආභරණ තෝරන්න බොහෝ මහන්සි වුනා.

ෆාමසි 10ක් අය්ති ලක්ෂණ කාන්තාවක් මුහුණේ පිළිකාවක් සෑදී අන්තිම, අපමණ දුක් විඳ මැරුණි. මැරෙන කොට මුහුණ කොපමණ අවලස්සනද කිවොත් ඇගේ රට ඉඳන් ආපු දරුවෙක් ඉල්ලීමක් කළා මිනි පෙට්ටිටයට  සීල් තියන්න කියා. එම්බාම් වැඩපොලෙන් ආපහු මිනිය ගෙනිහින් හොඳට හදපු නිසා එහෙම කරන්න උවමනා උනේ නැහැ.

1970 මුල කාලේ, බුලර්ස් පාරේ ඉඳලා බම්බලපිටියට 104 බස් එකේ බාග ටිකට් එක ශත 10යි, අම්මට සත 15 යි. බම්බලපිටියේ ඉඳන් කොල්ලුපිටියට බාගේ ටිකට් එක ශත 8යි. අද රුපියල් 30 ක් සහ 35ක් වත් ඇති.

පිටකොටුවෙන් පටන් ගත්තු ට්‍රෑම් කාර් එක නැවතුනේ බොරැල්ල හන්දියේන්. එතන ෆාමසියට ‘ටර්මිනස් ෆාමසි’ යන නම ආවේ එහෙමයි.

1963දී  විතර සිරිමාගේ ආණ්ඩුව, මෝඩ ලෙස, ට්‍රෑම් කාර් නතර කළා; ට්‍රෑම් කාර් වැඩ වර්ජනයෙන් පසු.

යට වෙච්ච ට්‍රෑම් රේල් පිලී සමහර තැන්වල තාම කලාතුරකින් උඩට මතු වෙනවා.  වැසුණු පිටකොටුවේ මැනින් මාර්කට් එක එපිට පාරේ, පිටකොටුවේ බෝධිය ළඟ එහෙම නම් ඒවා  හොඳට පෑදීලා තිබුනා.

ට්‍රෑම් කීවාට ඒවා ඇත්තටම ට්‍රොලි බස් – තට්ටු දෙකේ. කරන්ට් එකෙන් දිව්වේ.

ලංකාවේ රික්ෂෝ තහනම ආවේත් මේ කාලේමයි – සිරිමාවෝගේ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ රජය විසින්.

බංග්ලාදේශයේ ඩැකා නගරයේ, ඉන්දියාවේ කල්කටාවේ අදත් රික්ෂෝ ඉතා හොඳ මගී ප්‍රවාහන සේවයක් පවත්වා ගෙන යනවා.

ශ්‍රී ලංකා දේශය බිහි වූයේ  බුදු රජාණන් වහන්සේගේ පරිනිර්වාණයත් සමග (මෙයට වසර 2500 කට පමණ පෙර),  උතුරු ඉන්දියාවේ සිංහපුර, වංග දේශයේ, ලාට රටේ (අද උතුරු බෙංගාලයේ)  සිටි විජය කුමරුගේ ශ්‍රී ලංකාවට (තම්බපන්නිය – පහළ මන්නාරම), වූ ආගමනයත් සමගිනි.  ‘සිංහළයේ’ ප්‍රාරම්භකයා, විජය, ඉන්දියානුවෙකි (බෙංගාලියෙකි).

මහාවංශයට අනුව විජය කුමරුගේ පියා, සිංහබාහුයි. සිංහබාහුගේ පියා සිංහයෙක් – ඔහුගේ අත්, නිය, පා,  සිංහයෙකුගේ මෙන් වැඩි තිබුනාලු. සිංහබාහුගේ මව, කාලිංග දේශයේ කුමාරිකාවක්.

විජයාගමනය මේ රටේ නව ශ්‍රේෂ්ට ශිෂ්ටාචාරයක ආරම්භයයි.  ඉන් රාජධානි තුනකට පමණට පසු දෙවන පෑ තිස් රජ සමයේ  සිදුවූ මහින්දාගමනයෙන් අපට ශක්තිමත්, තදබල අත්තිවාරමක් වැටුනා.  එදා මුළු රටම බෞද්ධ වුනා.

අපේ අද  සිංහල සමාජය  ක්‍රමය ගොඩ නැංවී තිබෙන්නේ ඒ ශක්තිමත් වූ අත්තිවාරම මතයි.

මේ රටේ මෙහෙණි සස්න ඇරඹු සංඝමිත්තා මෙහෙණින් වහන්සේ වැඩම කල දඹකොළ පටුන අද යාපනයයි.  ඒ උත්තමිය වැඩම කරපු ස්ථානයේ චෛත්‍යක් තියෙනවා, ගිහිල්ලා බලන්න.

ඒ උත්තමිය සිය පිරිවර සමඟ මල්වතු ඔය දිගේ යාපනයේ සිට, මන්නාරම ඔස්සේ අනුරාධපුරයට වැඩී සේක.  

මහාවංශය සහ වෙනත් අටුවා පොත් අනුව සිංහලයන් බුදු බුදුරජානන් වහන්සේට ඥාති සම්බන්ධතාවක් ඇත.  ලංකාවේ දෙවන රජ වූ පඬුවස්දේව (ඔහුට විජය කුමරු තම මාමණ්ඩිය විය) විවාහ වුයේ බුදු රජාණන් වහන්සේගේ  සමීපතම ලේ ඥාතියෙක් වූ බද්ධ කච්චානා (කපිලාවාස්තුහි, ශාක්‍ය වංශයේ) කුමරිය සමඟයි.

විජයාගමනයට පෙර යක්ෂ, නාග, දේව ගෝත්‍රික වාසින් ලංකාවේ ජිවත්වුනා.  මේ ‘හෙළ’ වාසින්, විජයගේ ‘සිංහ’ පරපුර  සමඟ මුසු වීමෙන් ‘සිංහළ’ ජාතියේ ප්‍රාරම්භය  ඇති වුනා.

ශ්‍රී ලංකාව සහ ඉන්දියාව වෙන් වන්නේ ඉතා පටු මුහුදු තිරයකිනිනි.  තමිල්නාඩුවේ ඇතැම් ඊලාම් වාදී ප්‍රතිපත්ති  හා කටයුතු හැරුණු කොට, අප දෙරට අතර ඇත්තේ වසර දහස් ගණනක් දිව යන සහෝදරාත්මක සම්බන්ධතාවයකි, බැම්මකි. 

ඉන්දියාව ශ්‍රී ලංකාවට  කෙතරම් කිට්ටුව පිහිටියත් (උතුරු) ඉන්දියාව කිසිදාක ශ්‍රී ලංකාව යුධමය වශයෙන් ආක්‍රමණය කර නොමැත. 

මෑත කාලයේදී ශ්‍රී ලංකාවේ පැත්තෙන්  අනගාරික ධර්මපාල, සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක, සනත් ජයසුරිය, ජැකී ෆර්නැන්ඩස්, යොහානි ද සිල්වා   ආදීන් දෙරට අතර සම්බන්ධතාව දැඩි ලෙස ශක්තිමත් කිරීමට කටයුතු කල අය වශයෙන් නම් කළ හැකයි.

විහාරමාහා දේවිය අප රටේ බිහිවූ ශ්‍රේෂ්ටතම කාන්තා රත්නය විය හැක.

කාවන්තිස්ස රජතුමාට යවන්න ගැමුණු කුමරාට ස්ත්‍රී ඇඳුම් ලබා දුන්නේ විහාරමාහා දේවියයි.

අපේ මිත්‍රශීලිභාවය, ඉහලම ආගන්තුක සත්කාරය, අහිංසකත්වය සමහරු දුර්වල කමක් හැටියට සලකත්, එයින් අයුතු ප්‍රයෝජන ගැනීමට බලත්. අපේ මේ උසස් ගුණාංග මෝඩකම් සේ දකිත්. නමූත්, ඒ අපට ආවේනික වූ අපගේ  මනුෂත්වයයි,  ශ්‍රේෂ්ඨත්වයයි.

ශ්‍රේෂ්ඨ නොවූවන් අපට බොරු කරනවා, රවටනවා.

1505දි පෘතුගීසින් නැව් 9ක් පමණක් ඇවිත් ක්‍රම ක්‍රමයෙන් අප රට අල්ලාගැනීම, 1815දි සුද්දෝ අපට බොරු කියා මුළු රටම අල්ලා ගැනීම අපේ හොඳ හිත නිසා සිදුවූ අයහපත් ප්‍රථිපල (යම් තරමකින් අපේ මෝඩ කමත් විය හැකයි – අනුන් විශ්වාස කිරීම). නමුත්, ඒවා සිද්ධ වුනේ ඔවුන්ගේ දුෂ්ට, කුහක කමයි, බොරු කීම නිසායි.

චැනල් 4 ආයතනයෙන් ශ්‍රී ලංකාවට යුධ අපරාධ චෝදනා නගා නිෂ්පාදනය කරන ලද වාර්ථා චිත්‍රපටි අමුලික බොරු වලින් පිරනු ඒවා. එදා රජයට ඔවුන්ට විරුද්ධව නීති මඟින් කටයුතු කරන්න තිබුනා, නමුත් කොන්ද පන තිබුනේ නැහැ.

ඉන්පසු,  පාස්කු ප්‍රහාරය පිළිබඳව පට්ට පල් බොරු වාර්ථා චිත්‍රපටයක් සාදනු ලැබීය.

චැනල් 4 චිත්‍රපට ඇත්ත කියා කියන අයගේ මොලේ පරික්ෂා කරන්න වෙනවා.

ලෝකයේ  හොඳින්ම යුධ කරලා ත්‍රස්‌තවාදයෙන් පෑගී සිටි ජනතාවක් බේරා ගැනීම ගැන කියනවා ‘යුධ අපරාධ’ කියලා.  අපේ හමුදාව යුද්ධයට ගියේ එක අතකින් තුවක්කුවත්, අනිත් අතින් ‘මානව අයිතීන්’ පිලිබඳවූ පොතත් අරං. මෑත කාලයේ කිසිම හමුදාවක් එහෙම යුද්ධ කර තිබුනේ නැහැ.

අපත් එක්ක කලින් තරහ, දැන් යහළු,  පොහොසත්  රටවල් අපට  මුල්‍යමය ආධාර, අඩු මිලට ණය, අප රටේ මුදල් ආයෝජයනය කරන්න පෙළ ගැසී බලා ඉන්නවා කියා කීවත්  මෙතෙක් දුරට නම් එවැනි සුභදායි පෙරළියක් දකින්න ලැබුනේ නැහැ, කවදත් හිතවත් චීන, ඉන්දියන්, ජපන් ආධාර මිස.

අපේ නියම යහළුවන් අප හඳුනා ගත යුතුයි.

ඇමරිකාවත් හිටි ගමන් අපට යම් යම් ආධාර දෙනවා. අප මෝඩ සහ උද්දච්ච ලෙස ඔවුන්ගේ  MCC ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ගැන ඔවුනට තරහයි.

හරියට ලෝක ප්‍රජාව මිත්‍රත්වයෙන් තබා ගත්තොත් අපට එන බොහෝ විදේශ චෝදනා,  ආඩාපාලි නවත්වා ගන්න පුළුවනි, විශේෂයෙන්ම අහිතකර ජෙනිවා යෝජනා.

දැනට  සිටින අපේ විදේශ ඇමතිතුමා, අපත් සමඟ ජෙනිවාහිදී විරෝධය පෑ රටවල් – විශේෂයෙන්ම කැනඩාව, මහා බ්‍රිතාන්‍ය වැනි, කථා කර, අපේ නොමනාපය ඔවුනට පෙන්වා; ඉන්පසු ඔවුන් සමඟ දැඩි මිතුරන් බවට පත් වීමට කටයුතු කල යුතුයි.

යුධ අපරාධ නඩු මේ රටේ අහනව නම්, ඒ නඩු  නඩු අහන්න  විදේශ නඩු කාරයන්ට ඉඩ දෙන්න බැහැ යන අපේ ඉල්ලීම මෙවර ජෙනිවා යෝජනා මඟින් පිළිගත්තා. මෙය ලොකු ජයක්.

අපට සිදුවූ ප්‍රධානතම, අහිතකර දේ නම් ජෙනිවා මාර්තෘකාව තවත් වසර 2කට දීර්ඝ කිරීමයි – අප රටේ ජනතාවගේ මානව හිමිකම් ආරක්ෂාව පිළිබඳව ජෙනිවා UNHRC  මානව හිමිකම් කවුසිලය විසින් දියත් කර ඇති බාහිර වූ යාන්ත්‍රණය තවදුරටත් පවත්වා ගෙන යාම දිගටම අනුමත වීමයි සිදු වුනේ.

මෙවර ඒ රටවල් 4 හෝ 5 ගෙනා ඒ ජෙනිවා යෝජනා 14 (සමහරෙක් අපට ඉතා අහිතකරයි) ඉවතලන ලෙස අප ඉල්ලා සිටියත්, දැනට වසර ගණනාවක සිට විවිධ ස්වරූපයෙන් එන මේ යෝජනා එක් වරම මෙවර ඔවුන් ඉවතලනු ඇතැයි  සිතීම අපහසු කරුණක්.  

මෙයට, විජිත හේරත්ට හෝ ජෙනිවාහි සිටින අපේ තානාපති තුමියට  බැනීම සාධාරණ  නොවන බවයි කිව යුත්තේ.

අප රට මේ ජෙනිවා යෝජනා පිළිබඳව චන්දයක් නොඉල්ලා සිටීම ඉතා බලගතු දෙයක් ලෙස රජයේ විරුද්ධවාදීන් දක්වා සිටියත් එය ඒ තරම් බලගතු කරුණක් නොවන්නේ එවැනි චන්ද විමසීමක් පැවැත්වුවත් රජයට එය කිසිසේත් දිනිය නොහැකි තත්ත්වයක් ඇති නිසායි.  චන්දය දිනීමට අප චන්ද 47න් භාගයකට වඩා ගත යුතුයි; කිසිසේත්ම ලබා ගත නොහැක්කක්.

යුද්ධයෙන් පසු, මිට වසර කිහිපයකට පෙර අපේ ‘සතුරෙක්ව’ සිටි, ඉන්දියාව අද අපේ හොඳ මිතුරෙක්ව සිටීම ඉමහත් සහණයට කරුණක්.

සමහරු සිතනවා අපේ රටේ පළාත් 7යි කියලා, නෑ 9යි .

කතරගම, නුවර, අනුරාධපුර, පොලොන්නරුවේ  යනවා වගේ යාපනේ, ත්‍රිකුණාමලේ, මන්නාරමේ , මුලතිව්, මඩකලපුවේ  නිතරම යන්න; ගිහිල්ලා බලන්න, ළමයින්ට පෙන්නන්න.

යාපනේ යනවිට නාවට්කුලි සිංහල ගම්මානයේ පන්සලේ  (යාපනයට සැතප්‍ම 7 දකුණින්) ලැගුම් ගන්න පුළුවන්. එහි පන්සලේ  වන්දනා නඩ වලට ඉන්න පහසුකම් තියෙනවා.  අපේ පුජ්‍ය හංවැල්ලේ රත්නසිරි ගරු ස්වාමීන්වහන්සේ ඔබ සැමට හොඳින් සලකාවි.

සැබෑ දේශප්‍රේමියෙකුගේ අත්දැකීමක් –  ‘තදබල යුද්ධය සමයේදී, ලංකාවේ ඇමතිවරු එක්ක ඕස්ත්‍රේලියාවේ  ඇමතිවරු හමු වෙන්න ගියා.  සාකච්ඡාවේදී ඕස්ත්‍රේලියාවේ කොටි සංවිධානය තහනම් කරන්න කියා මා ඉල්ලුවාය කියා ‘දේශප්‍රේමී’ ලේබල් ගහගත් ඇමතිවරු මා සමඟ පසුව කථා නොකර හිටියා.’

සැබෑ දේශප්‍රේමියෙකුගේ අත්දැකීමක් – ‘එවකට (යුද්ධය සමයේ) සිටි ඕස්ත්‍රේලියාවේ ශ්‍රී ලංකාවේ මහාකොමසාරිස්තුමා එක්ක ඕස්ත්‍රේලියාවේ  ඉහලම ප්‍රධානියාගේ (අගමැතිගේ) කාර්යාලයේ සාකච්චාවකට  ගියා, මගේම වාහනයෙන් එයාවත් දාගෙන.  සාකච්ඡාව සංවිධානය කර තිබුනේ මා විසින්.  එය කොටි සංවිධානය තහනම් කිරීම සඳහා සාකාච්චා කරන රැස්වීමක් බව මහ කොමසාරිස්තුමාත් දන්නවා, අර ඉහලම ප්‍රධානියාගේ කාර්යාලයේ අයත් දන්නවා.

ආ ගිය ගමන් කතා කරලා රැස්වීම පටන් ගත්තා. මා කිවා, කලින් එකඟ වුනාක් මෙන් මේ රැස්වීම කොටි සංවිධානය ඕස්ත්‍රේලියාවේ තහනම් කිරීම පිණිස වන එකක් කියා.  ඒ පිළිබඳව වාචික, කෙටි  ‘දේශනයක්’ පවත්වන්න හදන කොට අපේ මෑන් හරස් කපලා කිවා, ‘මගේ රජයෙන්  ඕස්ත්‍රේලියාවේ රජයෙන් එවැනි ඉල්ලීමක් කරන්නේ නැහැ’ කියා.

අර මහත්වරු, නෝනාවරු පුදුමයෙන් මගේ මුහුණ බැලුවා, මොකද ඔවුන්ටත් හොඳටම ඕන කරලා තිබුනේ අප ඉල්ලු දේ දෙන්න.  ‘රැස්වීම අවසන්’ කියා මා අපේ මෑන්වත් දාගෙන ආපහු ආවා. එදායින් පස්සේ මගෙයි එයාගෙයි අතර එතරම් මිතුරු බැඳීමක් තිබුනේ නැහැ.

එයාට කෙලින් මගේ දිහා අදත් කෙළින් බලන්න බැහැ.

අදටත් කොටි සංවිධානය ඕස්ත්‍රේලියාවේ තහනම් නැහැ”.

‘සර් සර්’ ගාමින් යටහත්, බයාදු මානසිකත්වයකින් අප ඔවුන්ව ඇමතුවහොත් බටහිර නායකයන්ගෙන් අපට මුකුත් ලැබෙන්නේ නැත. එවිට, කපටි ඔවුන් අපෙන්ම ගැනීමට බලත්. ඔවුන් සමඟ කෙළින් මුහුණ දී, සම මට්ටමේ සිට කථා කළ යුතුය.

‘ඇස් ගෙඩි වලට හෙන ගහලද සිහලුන්නේ’; ගරු මහින්ද හිමිගේ ඒ වදන එදාට වඩා අදට උචිතයි.

හවසට අපේ රටේ මත්පැන් බිම හල් රජයේ සේවකයන්, පෞද්ගලික අංශයේ සේවකයන්, ස්වයං රැකියා කරන්නන්, කම්කරුවන් ආදී නානා ප්‍රකාර අයගෙන් පිරි ඉතිරී ගොස්ය. සමහර ස්ථාන ඇඟිල්ලක් ගැසීමට බැරි තරමට මත්පැන් බොන සෙනඟය. සමහරෙක් සැමදා පැමිණ බොන අයය.

සමහර අය වයින් ස්ටෝර්ස් පරිශ්‍රයේම බෝතලයට කට තබා බී පිටත්ව වෙයි.

බේබදු කමට වැටුණු පුද්ගලයෙක් සුමඟට ගැනීම ඉතා අමාරු වැඩකි.  

මෙහිදී වඩාත්ම සැලකීමට අප බඳුන් කරන්නේ මත්පැන් පානයට  ඇබ්බැහිවූ අපේ සමාජයේ සහෝදර කොටස් පිළිබඳවයි.  ඉඳ හිට  මිතුරන් සමඟ එක්ව  මත්පැන් වීදුරුවක් හෝ දෙකක් බොන කෙනා නොවේ (රාජ්‍ය පාලකයන් නම් එහෙම වත් මත්පැන් නොගත යුතුයි).

නූගත් පිරිමි පමණක් නොව උගත් පිරිමි පවා අද මධ්‍යසාර භාවිතයට බොහෝ වශයෙන් ඇබ්බැහි වී ඇත. මෙය එදාට වඩා අද ලොකු ප්‍රශ්නයක් බවට පත්වී ඇත්තේ විස්කි, බියර්, වයින්  වැනි රට බීම බොන අය සුලබ වීමත් ඒවා බිම හොඳය යනුවෙන් සමාජයේ තිබෙන වැරදි මතයත්ය.

කොළඹ වැනි ප්‍රධාන නගරවල ජනගහනය දැන් ප්‍රධාන ජාති 3න්ම සම සමව වගේ සිටිත්. නමුත්, බාර් ඇතුලේ නම් බි බී බොහෝ දුරට ඉන්න මහා ජාතියේ අයය. මහ ජාතියේ පිරීහීම සංකේවත් කරන තවත් හොඳ සාධකයකි මෙය.  

රජ කාලේ අපට තිබුණු සමාජය අද මෙන් මත්පැන් බොන සමාජයක් නොවීය. 1505 මෙරටට පැමිණි පෘතුගීසින් අපට සැර මත්පැන් හඳුන්වා දුන්හ.  මස් කෑම පුරුදු කළහ.

ඕලන්ද, ඉංග්‍රීසි අධිරාජ්‍යවාදී යුගය වන විට අරක්කු වැනි අපේම මත්පැන් නිපදාවාගෙන අප මත්පැන් වලට වහල්වූ සමාජයක් බවට පත් වුනා. අද තත්ත්වය ඒ යුගයට වඩා දියුණු වෙනවා වෙනුවට එන්න එන්නම නරක් වී ඇත.

මත්පැන් වලට නුපුරුදු අප එදා පරංගි වයින් බි පාන් කන කොට කිවේ ලේ බී, ගල් කනවා කියලයි.

බොහෝ කාන්තාවන්, විශේෂයෙන්ම තරුණියන් පවා අද බිය සැක නැතිව ප්‍රසිද්ධියේ  වයින්, බියර් බොති.  සමහරෙක් සිතනවා සිය සමාජ තත්ත්වය නංවා ගැනීමට හෝ මිතුරියන් කියන නිසා හෝ මේවා බොන්න ඕනා කියා. වැඩි කල් යන්න මත්තෙන් මේ අය (කාන්තාවන්) සැර මත්පැන්, දුම්පානය පවා ප්‍රසිද්ධියේම කරන තත්ත්වයකට එන්න පුළුවන්.

බැංකොක් නුවර සමහර හාමුදුරුවරු ප්‍රසිද්ධියේ සිගරට් බොනවා දක්නට ඇත. ඒ අතින් අපේ හාමුදුරුවරු ඉතා හොඳය; තවම වාහනද  නොඑළවයි.

මත්පැනින් තමන්ගේ සෞඛ්‍යය කෙලෙසා ගන්නවා පමණක් නොව යථාර්තවාදිව, නිවැරදි තීරණ ගැනීමේ හැකියාව නැති කරගනී. මිනිසුන් තමන් අතේ ඇති මුදල නැති කර ගනිත්. නිවසේදී තම බිරිඳට/දරුවන්ට අඩන්තේට්ටම් කරත්. සමාජය නොපිළිගන්නා ලිංගික ආශ්වාදයන් සොයා සමහරු යති.  

මාලිමාවත් අලුතින් මත්පැන් පර්මිට් දෙන පාරේම යාවිද?

අද සංගීත සංදර්ෂණ, දේශපාලන පෙළපාලි වල පාරේ නැටීම සාමාන්‍ය  වී ඇත. ජනයා ගෙවල්වල පොඩි පාටි වලත් නටති. දියුණු රටවල මෙවැනි නොනවතින ලෙස නටන සම්ප්‍රදායක් නැත.

මෙසේ නටන අපේ අය බොහෝ විට මේ දේවල් කරන්නේ හොඳටම මත්පැන් පානය කරය – හරියට, අපේ සංස්කෘතියට එක්වුණු නව අංගයක් මෙන්.

උතුරු, ගිනිකොණ දිග සහ බටහිර ආසියා රටවල යුවතියෝ ඔවුන්ගේ ටික් ටොක් වල විවිධ වෘත්තිමය, කළාත්මක සහ සංස්කෘතිමය වැඩ සටහන් ඉදිරිපත් කරත් – උසස් අගයක් ඇති වීඩියෝ. අපේ (සුන්දර) තරුණියන්ගේ නම් වැඩිපුරම ඇත්තේ විවිධාකාර නැටුම් – ඒ නටන්නේද බොහෝ විට හින්දි හෝ දෙමළ ගීත වලට. සමහර නැටීම් විකාර ස්වරූපීයි. ප්‍රබුද්ධ, උසස් රසාස්වාදයෙන් යුත් ටික් ටොක් වීඩියෝ ඔවුන් නිපදවනවා ඉතාම අඩුයි. අපේ ටික් ටොක් විකට වැඩසටහන් ඉහළ අගයෙන් පවතී.

මතු සම්බන්ධයි …..

Michelle Ellner Courtesy Venezuela Analysis

Far from a symbol of peace, the article exposes Machado’s history of supporting coups, sanctions, and calls for foreign military intervention in Venezuela.

Maria Corina Machado is known for her incendiary speeches (AP)

When I saw the headline Maria Corina Machado wins the Peace Prize, I almost laughed at the absurdity. But I didn’t, because there’s nothing funny about rewarding someone whose politics have brought so much suffering. Anyone who knows what she stands for knows there’s nothing remotely peaceful about her politics.

If this is what counts as peace” in 2025, then the prize itself has lost every ounce of credibility. I’m Venezuelan-American, and I know exactly what Machado represents.

She’s the smiling face of Washington’s regime-change machine, the polished spokesperson for sanctions, privatization, and foreign intervention dressed up as democracy.

Machado’s politics are steeped in violence. She has called for foreign intervention, even appealing directly to Benjamin Netanyahu, the architect of Gaza’s annihilation, to help liberate” Venezuela with bombs under the banner of freedom,” She has demanded sanctions, that silent form of warfare whose effects – as studies in The Lancet and other journals have shown – have killed more people than war, cutting off medicine, food, and energy to entire populations.

Machado has spent her entire political life promoting division, eroding Venezuela’s sovereignty and denying its people the right to live with dignity.

This is who Maria Corina Machado really is:

• She helped lead the 2002 coup that briefly overthrew a democratically elected president, and signed the Carmona Decree that erased the Constitution and dissolved every public institution overnight.
• She worked hand in hand with Washington to justify regime change, using her platform to demand foreign military intervention to liberate” Venezuela through force.
• She cheered on Donald Trump’s threats of invasion and his naval deployments in the Caribbean, a show of force that risks igniting regional war under the pretext of combating narcotrafficking.” While Trump sent warships and froze assets, Machado stood ready to serve as his local proxy, promising to deliver Venezuela’s sovereignty on a silver platter.
• She pushed for the U.S. sanctions that strangled the economy, knowing exactly who would pay the price: the poor, the sick, the working class. 
• She helped construct the so-called interim government” a Washington backed puppet show run by a self-appointed president” who looted Venezuela’s resources abroad while children at home went hungry.
• She vows to reopen Venezuela’s embassy in Jerusalem, aligning herself openly with the same apartheid state that bombs hospitals and calls it self-defense.
• Now she wants to hand over the country’s oil, water, and infrastructure to private corporations. This is the same recipe that made Latin America the laboratory of neoliberal misery in the 1990s.

Machado was also one of the political architects of La Salida, the 2014 opposition campaign that called for escalated protests, including guarimba tactics. Those weren’t peaceful protests” as the foreign press claimed; they were organized barricades meant to paralyze the country and force the government’s fall. Streets were blocked with burning trash and barbed wire, buses carrying workers were torched, and people suspected of being Chavista were beaten or killed. Even ambulances and doctors were attacked. Some Cuban medical brigades were nearly burned alive. Public buildings, food trucks, and schools were destroyed. Entire neighborhoods were held hostage by fear while opposition leaders like Machado cheered from the sidelines and called it resistance.”

She praises Trump’s decisive action” against what she calls a criminal enterprise,” aligning herself with the same man who cages migrant children and tears families apart under ICE’s watch, while Venezuelan mothers search for their children disappeared by U.S. migration policies.

Machado isn’t a symbol of peace or progress. She is part of a global alliance between fascism, Zionism, and neoliberalism, an axis that justifies domination in the language of democracy and peace. In Venezuela, that alliance has meant coups, sanctions, and privatization. In Gaza, it means genocide and the erasure of a people. The ideology is the same: a belief that some lives are disposable, that sovereignty is negotiable, and that violence can be sold as order.

If Henry Kissinger could win a Peace Prize, why not María Corina Machado? Maybe next year they’ll give one to the Gaza Humanitarian Foundation for compassion under occupation.”

Every time this award is handed to an architect of violence disguised as diplomacy, it spits in the face of those who actually fight for peace: the Palestinian medics digging bodies from rubble, the journalists risking their lives in Gaza to document the truth and the humanitarian workers of the Flotilla sailing to break the siege and deliver aid to starving children in Gaza, with nothing but courage and conviction.

But real peace is not negotiated in boardrooms or awarded on stages. Real peace is built by women organizing food networks during blockades, by Indigenous communities defending rivers from extraction, by workers who refuse to be starved into obedience, by Venezuelan mothers mobilizing to demand the return of children seized under U.S. ICE and migration policies and by nations that choose sovereignty over servitude. That’s the peace Venezuela, Cuba, Palestine, and every nation of the Global South deserves.

Tell the Nobel Committee: The Peace Prize belongs to Gaza’s journalists, not María Corina Machado!

The views expressed in this article are the author’s own and do not necessarily reflect those of the Venezuelanalysis editorial staff.

Courtesy The Daily Mirror

Colombo, October 11 (Daily Mirror ) – Minister of Foreign Affairs, Foreign Employment and Tourism Vijitha Herath attended the inauguration of the Grand Serendib Colombo, Sri Lanka’s first AI-powered hotel project, held last night (10) at the Shangri-La Hotel, Colombo.

The event also celebrated the 20th anniversary of ABEC, the company behind the project. Sri Lanka National Cricket Team Head Coach Sanath Jayasuriya and ABEC Premier Dilip K. Herath joined the minister in officially launching the landmark initiative.

Speaking at the ceremony, Minister Herath said, This project is a significant investment in Sri Lanka, reflecting the growing potential of our tourism sector. By integrating artificial intelligence, it will take the country’s smart hospitality and tourism industry to a new level.”

The inauguration was attended by Member of Parliament Dr. Harsha de Silva, professors, diplomats, and academics from both local and international universities, underlining the project’s significance for Sri Lanka’s tourism and innovation landscape.

Courtesy Adaderana

India on Friday upgraded ties with Afghanistan’s Taliban administration, giving a boost to the diplomatically isolated group, by announcing it would reopen its embassy in Kabul that was shut after the Taliban seized power in 2021.

The Afghan Taliban administration will also send diplomats to New Delhi, its foreign minister said.

India closed its embassy in Kabul following the withdrawal of U.S.-led NATO forces from war-torn Afghanistan four years ago, though it launched a small mission in 2022 to facilitate trade, medical support and humanitarian aid.

About a dozen countries including China, Russia, Iran, Pakistan and Turkey have embassies operating in Kabul, although Russia is the only country to have formally recognised the Taliban administration, whose members are under U.N. sanctions including a travel ban and asset freeze.

INDIA’S MOVE INFLUENCED BY TENSIONS WITH PAKISTAN, CHINA

India’s announcement came during talks in New Delhi between Foreign Minister Subrahmanyam Jaishankar and his counterpart in the Taliban administration, Amir Khan Muttaqi, who is on a six-day visit after getting a temporary exemption on his travel ban.

It was the first such trip to India by a Taliban leader since 2021.

India will raise its technical mission to a diplomatic mission in Kabul, and our diplomats will also come here,” Muttaqi told reporters on Friday, adding that the aim was for the two countries to slowly return to normalcy”.

India and Afghanistan have historically had friendly ties, but New Delhi does not recognise the Taliban government.

India and the Taliban are now recalibrating their ties because of souring relations with their neighbour Pakistan as well as New Delhi’s concerns about major power rival China making inroads in Afghanistan, said Harsh Pant, foreign policy head at India’s Observer Research Foundation think tank.

Engagement does not mean endorsement. There are many things that India is uncomfortable about (under Taliban rule) – minority rights, gender rights, and the human rights landscape in Afghanistan,” he said.

But there is a pragmatism inherent in India’s engagement with the Taliban … And this visit is, in some ways, continuing that tradition. It certainly can be considered the beginning of a new phase in India-Afghanistan relations under the Taliban government, which have been one-directional so far.”

Muttaqi’s visit aimed to develop ties with New Delhi and highlighted Taliban efforts to expand engagement with regional powers in a quest for economic relations and eventual diplomatic recognition, analysts said.

Western diplomats have said the Taliban administration’s path to recognition is being stalled by its curbs on women.

AFGHANISTAN WON’T BE SPRINGBOARD FOR TERRORISM, FOREIGN MINISTER SAYS

In his opening remarks on Friday, Muttaqi referred to ongoing counter-terrorism efforts and said the Taliban administration would not allow anyone to use Afghanistan’s territory for targeting other nations.

We hope that Afghanistan and India, on an official level and in different areas, increase their engagement,” he said.

In his remarks about Friday’s deal, Jaishankar said India was fully committed to the sovereignty, territorial integrity and independence of Afghanistan.

Closer cooperation between us contributes to your national development, as well as regional stability and resilience,” he said, adding that India’s technical mission” in Kabul was being upgraded to an embassy.

Jaishankar did not mention a timeline for the change.

Source: Reuters
–Agencies 

Courtesy Hiru News

The first cabinet reshuffle of the new government was carried out today, with President Anura Kumara Dissanayake swearing in three new Cabinet Ministers and ten Deputy Ministers.

The reshuffle increases the number of Cabinet Ministers to 23 and the number of Deputy Ministers to 33.

One significant promotion to the Cabinet is Susil Ranasinghe, who was sworn in as Minister of Housing, Construction, and Water Supply. He previously served as the Deputy Minister of Housing, Construction, and Water Supply.

In a major portfolio change, Bimal Rathnayake was sworn in as the Minister of Transport, Highways, and Urban Development, with the subjects of Ports and Civil Aviation removed from his previous portfolio. The former ministry was recently in the news over the controversial release of 323 containers from Customs.

The new Minister of Ports and Civil Aviation is Anura Karunathilaka.

Five parliamentarians were sworn in as Deputy Ministers for the first time:

Shripal Nishshanka

Dear President Anura,

Congratulations on passing a trouble free 365 plus days as the President of Sri Lanka.

Anyhow, it was not a pleasant speech that you delivered at UN assembly a few days ago. A head of a country shall never ever criticize its own country in public, which is just spitting up to the sky. In-house matters shall be resolved internally and not necessary to complain to the outsiders.

There is no country on the earth where corruption is zero.

Remember you are living today to govern a country which was liberated from a heinous terrorism and unless otherwise majority of the Sri Lankans would have been dead and gone today. It was a sudden surprise to almost all Sri Lankans when you voted to topple the government during the parliamentary budget vote at the last lap of eradicating terrorism from our beloved motherland Sri Lanka in 2008 budget for year 2009. Unfortunately, you were not thinking about the motherland wisely.

Anyway gone are the days Mr. President and time to take the correct middle path.

Please do not pray on heroic Sri Lankan forces ex-officers who did protect the country with bravery.

We all breathe today freely with freedom because of their dedication, devotion and determination.

We genuine diaspora will stand with you and stand by you.

Our motherland Sri Lanka is a small beautiful park if we develop properly and spread that word to the whole world where many more tourists would visit her and subsequently all Sri Lankan mothers and sisters who perform slavery work in abroad can come home with dignity.

 May the Triple Gem and All Good Guardian Deities protect, guide and bless you with Sri Lanka and the whole globe until eternity!

Thank you,

Yours truly,

Shripal Nishshanka

Shenali D Waduge

Over the past several years, there has been a string of attempts by successive governments in Sri Lanka to implement policies that mirror Western LGBTQIA ideologies at the national level, particularly targeting children. These included proposals to teach LGBTQIA content in schools, allow pride parades, provide sex clinics in government hospitals, promote sexual activity for children as young as 16, distribute condoms in schools, legalize abortion and prostitution, and more. If implemented, these measures could have led to alarming rises in AIDS, teen pregnancies, and the overall moral erosion of society. The dangerous consequences of these policies if implemented is not merely social but civilizational. A society unable to differentiate male from female, parent from child, right from wrong is a society headed toward collapse.

Fortunately, it was His Eminence Malcolm Cardinal Ranjith who first raised the alarm publicly, drawing national attention to the grave risks of promoting LGBTQ tourism and sex-based ideology among children. Soon after, the Mahanayaka Theros of the four Nikayas issued a powerful collective letter to the President, condemning these Western-inspired agendas and urging the government to protect the country’s cultural and moral foundation.

Their united stand awakened the conscience of the nation — reminding all Sri Lankans that our children’s innocence, our moral integrity, and our cultural identity are not for sale.

Government Attempts

Despite the constitutional and Penal Code prohibitions — and in clear defiance of Sri Lanka’s deeply rooted cultural and religious values — successive governments have repeatedly attempted to introduce Western-inspired LGBTQIA policies into the national framework.

These attempts included efforts to:

• Introduce LGBTQIA education in schools, exposing children to premature and inappropriate sexualized content under the guise of awareness.”

• Permit pride parades and public promotions of LGBTQIA lifestyles, many of which, disturbingly, received sponsorship from some of Sri Lanka’s most reputable” corporations.

• Establish sex clinics in government hospitalsand lower the legal age of sexual activity to 16, violating the protective intent of the law and the spirit of child protection.

• Distribute condoms in schoolsand promote early sexual experimentation among youth under misleading health education” programs.
• Advocate for the legalization of abortion and prostitution, normalizing high-risk behaviors that undermine the sanctity of life, family, and moral responsibility.

Clearly, these proposals were trial balloons — floated to test the waters — and often tied to foreign aid conditions, or even threats to withdraw international support if not implemented.

When examined together, these initiatives form part of a coordinated ideological campaign to reshape Sri Lankan society in line with imported moral frameworks. They disregard not only our Buddhist, Hindu, Catholic/Christian, and Islamic ethical foundations, but also the public health, child protection, and social stability of the nation.

The real danger lies in their ultimate objective — the gradual dismantling of Sri Lanka’s value system and cultural coherence. A society that loses its moral compass cannot sustain itself. No development plan, sustainability goal, or economic reform can succeed when the moral core of the nation is deliberately weakened and corrupted.

Most tragically, these efforts strike at the heart of our nation’s future — its children — attempting to distort their understanding of identity, morality, and responsibility.
A nation that destroys the innocence of its children, destroys its own tomorrow.

Role of Religious Leadership

It was His Eminence Malcolm Cardinal Ranjith who first brought this issue publicly to the attention of the Sri Lankan people. In his outspoken statements, he questioned whether the Government was in its right mind to even propose policies promoting LGBTQIA ideology and tourism. The Cardinal warned of the grave dangers of importing Western-style LGBTQIA frameworks that would harm children, destabilize families, and corrode society’s moral foundations. He firmly declared that foreign aid must never be conditional to destroying the child, the family, or the nation’s moral values.

Building upon this bold stand by the Cardinal, the Maha Nayaka Theros of the four main Buddhist Chapters — the guardians of Sri Lanka’s civilizational Buddhist heritage — submitted a comprehensive letter to the President, warning against:

• The promotion of LGBTQIA tourismand associated agendas.
• The spread of unsafe sexual practicesamong youth.
• The erosion of Sri Lanka’s moral, religious, and cultural fabricthrough foreign ideological intrusion.

Their united and timely intervention effectively halted the government’s plans to institutionalize these harmful policies. Left unchecked, such measures would have exposed generations of children to sexual confusion, exploitation, and psychological harm — damage that could not be easily reversed without lasting consequences to individuals, families, and the nation as a whole.

Consequences Averted

Thanks to the foresight, moral clarity, and courage of the Maha Nayaka Theros and Cardinal Malcolm Ranjith, Sri Lanka was spared from what could have become a devastating wave of moral, social, and public health crises. Their timely intervention prevented policies that would have deeply harmed the nation’s children and corroded its civilizational foundation.

Had these policies been enacted, Sri Lanka would today be facing:

• Widespread sexual exploitation and abuse of children, which already persists in certain unregulated environments where state oversight is weak and foreign-funded NGOs operate unchecked. Meanwhile,DEI-based workplace policies are subtly coercing employees to conform to LGBTQIA expectations for career progression and job security — a form of moral and sexual coercion that must be called out for what it is and stopped.

• A surge in AIDS, sexually transmitted diseases, and teenage pregnancies, trends that are already alarming in other countries that adopted such policies. Current local reports reveal a worrying rise even without official endorsement — underscoring how disastrous formal legalization would have been.

• Unmonitored foreign-funded NGOspenetrating deeply into schools, communities, and workplaces — using the language of rights” and inclusion” to erode moral boundaries and destabilize traditional family and religious structures. With lukewarm & vision-less response by the Govt & officials – the harm they are doing is immeasurable.

• Unregulated social media influence, which is rapidly detaching youth from education, respect for elders, and value-based living. Many Western countries that once promoted unfiltered online exposure are nowrestricting or banning social media and smartphones for under-16s, recognizing the long-term damage caused to mental health, morality, and learning.

• The normalization of prostitution and commercial sexual activity among minors, disguised under fashionable labels of freedom” and inclusivity,” erasing the protective distinctions between right and wrong, adult and child, moral and immoral.

• The erosion of Sri Lanka’s cultural and religious identity, which remains the moral anchor of our social fabric, ensuring stability, compassion, and respect for life.

It is significant that only after the bold, public interventions of Cardinal Malcolm Ranjith and the Maha Nayaka Theros did political leaders and parties begin to reconsider their stance and align with the conscience of the nation. Their leadership reawakened a moral awareness that transcended political divisions — reminding all that no government has the mandate to endanger the spiritual and moral wellbeing of its people.

A Call for Accountability and Reversal

Having been spared grave national harm through the foresight of our religious leadership, the time has now come for full accountability and decisive correction.

Sri Lanka must immediately revoke all policies, programs, and agreements through which the Government has directly or indirectly consented to LGBTQIA-linked or DEI-driven initiatives, including:

1. Training of Sri Lanka Policeby foreign missions or NGOs under the pretext of LGBTQIA awareness or DEI sensitization.

• Participation of public sector agenciesin LGBTQIA-related programs, workshops, or advocacy conducted by international or local NGOs.

• The Sri Lanka Tourism Development Authority (SLTDA) Chairman’s letter of consentgranting an NGO access to train Sri Lanka’s tourism stakeholders in LGBTQIA content — an act that contradicts the moral and cultural ethos of this nation and must be immediately withdrawn.

The Government cannot simply issue vague statements to the media — it must act. Upholding the Constitution, the Penal Code, and the moral guardianship role expected of a sovereign state requires clear and public corrective measures.

Sri Lanka’s religious leadership has already illuminated the path forward.

The Maha Nayaka Theros and the Cardinal have demonstrated what moral courage looks like in the face of international pressure and domestic complacency.

Our duty now is to follow that lead — to safeguard the spiritual, cultural, and moral integrity of this nation for generations to come.

It is equally critical that private sector organizations which have adopted LGBTQIA-linked DEI policies re-examine their commitments. These imported frameworks, which are now being rolled back even in the West, have failed to produce inclusion or equity — instead fueling confusion, division, and social instability.

Sri Lanka must not follow their mistakes.

The Government and corporate sector alike must now reaffirm their duty to protect children, families, and national values above all else. No amount of foreign funding or corporate branding can justify policies that compromise the innocence of our youth or the moral foundation of our society.

Tax payers money cannot be used by either Govt or Private Sector to destroy the Nation & its People.

The vigilance and leadership of Sri Lanka’s religious figures have once again preserved the nation’s moral compass.

Let us now ensure that the Government, Opposition/Political Parties & Private Sector immediately apply corrective actions to match the moral clarity with which they have spoken.

The West is now retreating from the very ideologies it once exported under the guise of rights” and progress.”

Sri Lanka must have the wisdom not to repeat their mistakes.

A nation that protects its children protects its future — one that imitates failed experiments, destroys it.

Shenali D Waduge

By Palitha Ariyarathna

On the morning of 9 October 2025, a disturbing incident unfolded at Dharmasoka Mawatha, Arupola, Kandy, raising urgent questions about animal welfare, civic safety, and constitutional accountability in Sri Lanka. Mrs. D. Hearath, a concerned citizen and practicing Buddhist, was riding past the area when she witnessed a group of monkeys confined at the roadside without food, water, or visible care. Cages were present, the animals were clearly restricted and in distress. Eyewitnesses later confirmed that the monkeys were crying like babies, and some villagers had tried to feed them out of compassion.

What struck Mrs. D. Hearath most was the emotional behavior of the monkeys themselves, reaching out to comfort one another as if supporting their own community in fear. Moved by this suffering, she began filming the scene on her mobile phone, hoping to raise awareness and alert authorities. During the recording, a man entered the scene. Mrs. Hearath attempted to engage him to understand more about the group responsible for the monkeys. Instead of responding appropriately, he became hostile. He grabbed her phone and struck her, leaving her injured and traumatized. She is currently receiving treatment at Kandy Hospital. The video she was recording may contain crucial evidence of both the animal cruelty and the assault.

Man Seen Seated on Scooter Moments Before Assaulting Mrs. D. Hearath at Dharmasoka Mawatha, Kandy

When Mrs. D. Hearath explained she was acting to protect animal rights, the man demanded to see her ID card. This demand is not only unjust, it is legally irrelevant. Under Sri Lankan law, no citizen is required to belong to any organization or social group to question or report cruelty toward animals. The right to speak out is protected by law. This incident is a direct violation of the Sri Lankan Constitution, including Article 9, which affirms the protection of Buddha Sasana and the values of compassion and non-violence; Article 10, guaranteeing freedom of conscience; Article 12, ensuring equality before the law; and Article 14, protecting freedom of expression. It also breaches the Sri Lankan Animal Welfare Act and Mrs. Hearath’s fundamental rights as a citizen.

The monkeys Mrs. D. Hearath tried to protect are not only sentient beings, they are endangered. The Toque macaque (Macaca sinica), known locally as “Rilawa,” is listed as Endangered on the IUCN Red List. Over the past 40 years, their population has declined by more than half due to habitat destruction and human persecution. These animals are not pests, they are part of Sri Lanka’s ecological heritage. Every act of compassion toward them is also an act of conservation.

Toque macaques are present and frequently encountered in Kandy, particularly around areas like the Kandy Lake and the Royal Botanical Gardens, Peradeniya. Known locally as “Rilawa,” these small, golden-brown, endemic Sri Lankan monkeys hold a unique place in both the island’s biodiversity and cultural consciousness. Their presence in urban and sacred spaces reflects a long-standing coexistence with humans, one now threatened by shifting policies and public perception.

The Dharmasoka Mawatha incident is not isolated. It reflects a broader and troubling trend in Sri Lanka’s treatment of primates. In March 2025, the government conducted a controversial five-minute nationwide “rapid visual census” of crop-damaging wildlife. The survey estimated 6.5 to 7 million monkeys, a figure widely criticized by conservationists as scientifically implausible and methodologically flawed. In June, authorities removed all three native monkey species from Sri Lanka’s protected list, alongside peafowl and wild boars. This legal deregulation effectively allowed unrestricted culling, raising alarms among environmentalists. Following a nationwide power outage caused by a monkey in February, the government proposed exporting over 100,000 macaques to China. Though the plan was later shelved after public outcry, it revealed a growing institutional appetite for mass removal of primates without transparent ecological or ethical review.

These developments suggest a climate of hostility and misinformation around wildlife, where monkeys are increasingly framed as pests, and citizen interventions like Mrs. Hearath’s are met with aggression rather than support. Authorities must urgently answer key questions: Where are the monkeys now? What has been done with them since the incident? Who took custody, and under what authority? If any attempt has been made to release, relocate, or remove the monkeys without proper documentation or investigation, it may constitute tampering with evidence. These animals are not just victims, they are witnesses to cruelty, and their condition must be preserved for legal review.

If this incident is linked to any government department, contractor, or affiliated organization, Mrs. Hearath is entitled to seek compensation (wandi) from the man who assaulted her and from any party responsible for the unlawful capture and mistreatment of the animals. This is not just a personal ordeal, it is a public reckoning. Sri Lanka must stand by those who act from conscience and ensure that compassion is not punished but protected.

The courage shown by Mrs. Hearath echoes the wisdom of the Nala Jātakaya, Jātaka tale number 20, where the Bodhisatta, as a monkey king, led 80,000 monkeys to safety from a water demon. By crafting a single-holed reed straw (nala), he outwitted the demon and ensured his troop could drink and survive. His ingenuity and compassion saved lives. Today, women like Mrs. Hearath embody that same spirit, using moral clarity and fearless action to protect the vulnerable. In a world where cruelty often hides behind power, it is the quiet strength of conscience that leads others to safety. Her act was not just brave, it was profoundly Buddhist, deeply civic, and unmistakably just.

May the people of this country remember the wisdom of the Nala Jātakaya. In that ancient story, truth was not silenced by fear, and justice was not postponed by power. A single voice guided by compassion and moral clarity stood before a king to protect the innocent. Today, that same courage lives in every citizen who speaks out against cruelty, who defends the voiceless, and who refuses to be intimidated. Let us not forget: the strength of a nation is measured not by its silence, but by its conscience.

By Palitha Ariyarathna

Diplomatic Brief

Kelum Jayasumana

සමලිංගිකයන් ගැන කතාවේදී පාර්ලිමේන්තුවේදී හරිණි සංවේදී වෙයි!

National Development Bank PLC

NDB Bank has entered into a strategic partnership with SJP Global (Pvt) Ltd., further strengthening its commitment to empowering the next generation of Sri Lankans through education. The partnership was formalised with the signing of a Memorandum of Understanding (MoU) on 27th August 2025, with a focus on enhancing the NDB Student File proposition, a comprehensive solution designed to make overseas education journeys seamless, secure, and stress-free.

The MoU was signed by Sanjaya Perera, Senior Vice President – Personal Banking and Customer Experience, and Ashan Wickramanayake, Assistant Vice President & Head of Card Center, on behalf of NDB Bank, while Paranitharan Nadarajah and Evangeline Remona Stanislau represented SJP Global.

Through this collaboration, students aspiring to pursue education abroad will benefit from a streamlined process that combines NDB’s trusted financial solutions with SJP Global’s expertise in international education guidance. The NDB Student File offers parents and students a one-stop banking solution that covers everything from foreign remittances and account management to advisory services, ensuring that families can focus on academic ambitions while the bank manages their financial requirements.

SJP Global, through its GPS-Ed initiative, has built a strong reputation in providing tailored overseas education services with integrity and reliability. With operations spanning over 10 nations, the organisation has established itself as a trusted partner in shaping global education opportunities for Sri Lankan students. Its services include personalised advisory support, course and institution selection, and guidance for families on financial and personal requirements, ensuring a smooth transition from Sri Lanka to international universities.

Commenting on the partnership, Sanjaya Perera, SVP – Personal Banking and Customer Experience at NDB, stated: “At NDB, we believe that education is one of the most powerful investments in shaping the future. Through our Student File proposition and this timely partnership with SJP Global, we aim to provide Sri Lankan students and their families with an integrated banking and advisory experience that makes overseas education truly seamless. This collaboration aligns perfectly with our vision to empower the younger generation and contribute to the nation’s progress.”

The partnership between NDB Bank and SJP Global reflects a shared vision of creating meaningful pathways for Sri Lankan students to access international education, while also reinforcing NDB’s role as a trusted financial partner for families navigating this transformative journey.

NDB Bank is the fourth-largest listed commercial bank in Sri Lanka. NDB was named Sri Lanka’s Best Digital Bank for SMEs at Euromoney Awards for Excellence 2025 and was awarded Domestic Retail Bank of the Year – Sri Lanka and Sri Lanka Domestic Project Finance Bank of the Year by Asian Banking and Finance Magazine (Singapore) Awards 2024. NDB is the parent company of the NDB Group, comprising capital market subsidiary companies, together forming a unique banking and capital market services group. The Bank is committed to empowering the nation and its people through meaningful financial and advisory services powered by digital banking solutions.

Saeed Naqvi

Dated: 06.10.2025

What is the urgency driving Donald Trump to push his Gaza peace plan, even by dishonest means if necessary. In his eagerness to bid for the Nobel Peace Prize, Trump resorted to subterfuge, straight forward knavery. Even more compelling than his yen for the Nobel was the pressure of global public opinion which chastises the US collaborating with Israel’s unspeakable brutality, the genocide of Gaza, frame by frame on live TV.

A peace plan developed with representatives of Qatar, Saudi Arabia, United Arab Emirates, Jordan, Egypt, Turkey, Pakistan attending the UN General Assembly, was further discussed by Trump and Netanyahu in the White House.

At a parallel meeting in Doha, Qatari Prime Minister Mohammad bin Abdulrahman, Al Thani and Hamas leaders were perusing the 20 points under the microscope. At this point the text of the 20 point plan with Netanyahu in the White House and the Qataris was the same.

Then Netanyahu, Steve Witkoff, Jared Kushner, a Zionist trio, got into a huddle. The text was radically altered in favour of Netanyahu, enabling him to boast in a video on the journey back to Israel. In a statement in Hebrew for Israeli television viewers, he said.

Who would have believed this.?” Says he triumphantly. After all the people constantly saying – you must accept Hamas’s terms, get everyone (IDF) out (of Gaza). The IDF should withdraw, Hamas can recover and it can also reoccupy the strip.” He then exploded, No way. That’s not happening.”

He was asked if he agreed to a Palestinian state? Absolutely not. It’s not written into the statement, but there is one thing we did say – we would strongly oppose a Palestinian state.”

This diplomacy by deception is for a singular purpose. The pariah status that is sticking to Israel and the US in equal measure has to be shuffled off somehow. The mainstream media will be required to build the narrative that Netanyahu is trying to implement the 20 point but Hamas is obstructing. A follow up meeting, one of many expected is going on in Egypt.

Fortunately for the Palestinian, this media’s credibility is at its lowest for having been consistently in the service of establishments.

In the plan is an idea to have a Board of Peace”, with Trump as its Chairman and President. In an aside he said he may not have the time to be hands-on all the time. It was for this reason that former British Prime Minister, Tony Blair will be on the Board”.

There is no guarantee that the Trump plan will fly, but it does provide a clue to the plan having been tailored for right wing Zionist acceptability. The response from the Iran Supreme leader’s office hits the nail on the head: the plan gives to Netanyahu what he could not achieve on the battlefield: return of the hostages and an end to Hamas.

The irony is that the plan, even with this interpretation, is unacceptable to the Ben Gwir-Smotherick duet who want the Palestinians to disappear or live in other countries. Even though the plan gives to Netanyahu all that he could have hoped for, there remains a vast stretch on Israel’s Right, Far Right and Far Far Right capable of throwing a ginger fit if anything short of the Biblical plan for greater Israel is accepted.

Palestinians may be forgiven for being shocked at Tony Blair being inserted in matters concerning their future. Trump would have to search all corners of the globe to find a western leader more despised by Palestinians than Tony Blair, an exceptional favourite with Zionists.

Blair’s other claim to fame is the way he was chastised by the Chilcot report. Sir James Chilcot, after a six year investigation, shamed Blair for having misled the British public for joining the Iraq war in 2003. I remember him crying with copious tears for having been caught cheating.

The idea of privatizing the administration of Gaza at some later date is not without precedent. A plan to privatize the war in Afghanistan was drawn up in 2017 by Eric Prince, founder of Blackwater, the world’s biggest outlet for mercenary troops. Steve Bannon, Trump’s Chief of Staff, in Trump’s first administration forwarded a 100 page project to the White House suggesting that the US should hand the Afghan responsibility to private hands.

The British Raj’s administration was in the hands of the Viceroy. That precisely was the model offered by Prince. The project would cost 5 trillion, after which, in the hands of merry capitalism, the investment would start showing returns.

Astonishing though it may seem, this over-the-top plan had acquired life in the corridors of the White House until Secretary of Defence Gen. Jim Mattis shot it down.

If Hamas returns the hostages, what leverage will be left with it to deal with unreliable adversaries? The next hand has to be played in such a way as to retain global sympathy that Palestinians have earned by suffering genocide for two years.

It is a tough gamble. If Hamas returns the hostages, it loses leverage against a heartless opponent. If it does not return the hostages at this sensitive moment, it begins to lose global sympathy accumulated over two years of suffering.

When Yahya Sinwar and other Hamas commanders shook the world by their audacity on October 7, 2023, what were they looking for? Surely they were not embarked on a quest for quick victory over the region’s most powerful nation.

They had with clever deliberation provoked Israel expecting retaliation on a massive scale. If this indeed was their calculation they have succeeded in igniting world public opinion against Israel and its material, moral and political supporter – the US.

An opiated world has been woken up by Israeli genocide, non stop for two years. Even a Zionist supporter, Secretary of State Marco Rubio had to blurt out the truth, unpalatable to the Zionists surrounding Trump. Israel is no longer liked in America.” The great Israel lobby in the US will probably get into a huddle and sink in the deepest layers of thought.

https://naqvijournal.blogspot.com/2025/10/winners-and-losers-in-trumps-peace-plan.html

Shenali D Waduge

1️. The First Truth: Sex is Not a Choice

Your sex is decided the moment you are conceived.

Male: XY chromosomes

Female: XX chromosomes

These chromosomes exist in every cell of your body.
They determine your organs, hormones, and natural design —
and no drug, surgery, or hormone can ever change them.

2️. What a Biological Woman Is

• Born with XX chromosomes
• Has ovaries, uterus, vagina
• Produces eggs
• Experiences monthly menstruation
• Can carry and give birth to a child

No medicine can give a man these organs or functions.

3️. What a Biological Man Is

• Born with XY chromosomes
• Has penis and testes
• Produces sperm
• Can father a child

No amount of hormones or surgery can make a woman biologically male.

4️. What Sex Change” Really Means

Doctors can remove or reshape body parts,

They can remove your breasts – but you do not become a male as a result.

They can remove your penis – but you do not become a female as a result.

Doctors cannot create real organs inside either males or females.

Doctors cannot make a man into a biological woman

Doctors cannot make a woman into a biological man

What really happens After Sex Change” Surgery

1️. Artificial structures can’t work naturally
Doctors can only reshape the body — they can’t create real sex organs.

• A man-made vagina” can’t menstruate or have children.
• A man-made penis” can’t produce sperm or function naturally.

The procedures and medications can only change your body’s appearance – not your biological reality.

• A female can remove breasts & take medications to appear male but her female organs do not change
• A male can remove his penis & take medications to appear female but his male organs do not change.

Only your appearance changes.

Changing your appearance is not changing your sex — it is a medical illusion.

2️. Hormones for life

After removing natural organs, the body stops making sex hormones.

People must take artificial hormones forever — or face weak bones, heart problems, and sickness.

3️. Fertility is lost

Once the testes, ovaries, or uterus are removed, the person can never have biological children again.

4️. Long-term suffering
Many experience pain, infections, loss of feeling, depression, or regret.
Some later try to detransition,” but much of the damage cannot be reversed.

5️. The Hidden Truths You’re Not Told

• Gender-affirming care” is experimental, with no solid proof of long-term success.
• Thousands of people around the world are now detransitioningand speaking out against the harm that has come to them.
• Pharmaceutical companies and private clinics make billionsfrom lifelong hormone dependency. You are only their life long customer – dependent on costly drugs & checkups.
• NGOs and activists push this ideology under the banner of rights” and inclusion.” It is their job to promote it.
• Media rarely show those who suffer — only the polished success stories. Media is as much to blame as those indoctrinating you. Media spreads these notions, hides the suffering of those fooled into believing an illusion.

QUESTIONS TO ASK BEFORE YOU BELIEVE ANYONE WHO SAYS

YOU CAN CHANGE YOUR SEX”

1. Can any drug or surgery change my chromosomes (XX or XY)?

NO

• Can doctors give men real wombs, ovaries, or monthly periods?

NO

• Can women grow real sperm-producing testes?

NO

• If gender” is only a feeling, why am I told to permanently alter my body?

Ask yourself.

• Why are people encouraged to make life-changing decisions before 18?

Think about it.

• Who profits from my confusion — me, or the people selling hormones and surgeries?

Got the answer?

• Why do transitioned” people have to take medication for the rest of their lives?

Think about the cost & the side-effects & for how long

• Why aren’t we told about those who regret transitioning?

Have you tried to find out?

• Why are schools teaching children this ideology instead of science?

Good question – pose question to the Politicians & others pushing it

1. What happens if I regret my decision — can I ever go back?

Sadly, you cannot fully go back.

Many realise too late that their healthy bodies were changed unnecessarily and permanently.
Those who misled you will not share your pain — they move on, rewarded and funded to target others next.

Behind them stand powerful lobbies, medical industries, and paid activists who profit from expanding the LGBTQIA market.

You become their lifelong customer, not a free human being.

Don’t let anyone profit by confusing you.

Protect your body before it’s too late.

Seek counselling only from those who guide with truth, not from those trying to indoctrinate you.

6️. Final Truth

For generations, people who felt same-sex attraction lived privately without demanding surgeries or public celebration.

They did not ask to change their sex or redefine society’s understanding of male and female. They lived their lives separately & peacefully & people accepted that.

Everything changed when global campaigns began linking

• Children as a new target group
• same-sex marriage,
• transgender identity, and
• medical sex change” industries as a profit generator.

This shift was not organic or originated by the gays/lesbian community which is why many of them are now openly opposing them — it was funded and driven by political lobbies, NGOs, media and pharma-backed campaigns that turned a private matter into a public ideology.

They were told they must change” to be accepted — a lie that brings confusion, pain, and profit to those behind it.

While the lobbyists forced nations to accept the ideology as inclusive” but in reality giving a minor group exclusivity in rights often forsaking, silencing, suppressing and denying the rights of the majority.

The truth is plain & clear.

No one can rewrite your biology.

You are not born wrong. Never allow anyone to make you think so.

Don’t let activists, influencers, or even doctors convince you that destroying your healthy body is liberation.

You are special. There is no one in this world like you.

Learn to love yourself and surround yourself with people who truly care for you – and not those who use you for their agenda.

Sex is in your DNA — not your imagination.
 Truth heals. Lies harm.

We are not your enemy.

We only want to protect you from irreversible harm.

Stop listening to ideologies that harm you.

Protect your body. Protect your future. Protect your mind.

Shenali D Waduge

චානක බණ්ඩාරගේ

මම කිසියම් වැරැද්දක් කර ඇත්නම් සමාවෙන්න දෙවියනේ. මාව මරන්න එපා. මට දරුවන් තිදෙනෙක් සිටිනවා. ළමයින් පාසලෙන් නිවසට පැමිණ මා සොයා නොගත් විට ඔවුන් ද සාගින්නෙන් මිය යනු ඇත”. මේ මැදිවියේ මවක් අලියාට කිවූ දෙයක්.

මර බිය නිසා ඇයගේ මුවින් මේ එක් වදනක් වත් පිට නොවීය. ඇයට කළ හැකි වූයේ බිම වැතිර අලියාගේ දෑස් දෙස ආයාචනාත්මකව බලා සිවීම පමණි.

එවිට, අලියා (ඇතින්න) කාන්තාවගේ ඇඟ උඩින් තබා තිබු වන්ගෙඩියකට වඩා විශාල වූ සිය කකුල ඉවතට ගත්තාය.  සිය පුංචි දෑස් තවත් පුංචි කර, මිනිත්තු 2ක් පමණ අලියා කාන්තාව දෙස බලා සිටියාය.

ඇයව පාගා ඇට කටු කුඩු කර දැමීම සඳහා නැවතත් කකුල ඔසවා, එය කාන්තාවගේ ඇඟ මත තැබුවාය.

කාන්තාව බොහෝ අමාරුවෙන් අත්දෙක එකතු කර අලියාට යළි  වැන්දාය. අලියා ඇයගේ කකුල ඉවත්කර, එයින් දුහිවිලි අවුස්සා, කාන්තාවගේ මුහුණට විසිකර, සෙමෙන් කාන්තාවගෙන් ඉවත්ව ගියාය. 

‘නුඹ  විසින් මරා දමනු ලැබූ මගේ දරුවන්/නෑදෑයින් /මිතුරන් කොපමණ නම් ඇද්ද?  අධි විදුලි කම්බි  රැහැන්, හක්ක පටස්, තුවක්කු යොදා කරන වෙඩි තැබීම වලින් නුඹලා අපව මරා දමනවා.  අපට ඉන්න හිටින්න නැති වෙන්න අප ජීවත්වෙන කැලෑ කපා ඒවා අල්ලා ගන්නවා.  – කෲර, නපුරු මිනිසුන්’; ඒ ඇතින්න එම කාන්තාව දෙස විනාඩි 2ක් තිස්සේ කල්පනාකරමින් සිතුවේ මෙය නොවේද?

ඒ ශ්‍රේෂ්ඨ අලියා කාන්තාව නොමරා, ඇගේ ජීවිතය බේරා දී යාමෙන් අපට ඉගැන්වුවේ ඉතා කදිම පාඩමකි – අලියා අපට වඩා උතුම් බවද?

ටියුෂන් නවත්වන්න කියනවා නෙවෙයි; එය මාෆියක් වගේ තවදුරටත් වර්ධනය වීම නතර කළ යුතුයි කියායි ඉල්ලන්නේ. නියාමනයන් ගෙන ආ යුතුයි.

මේ අය ළමුන්ට, දෙමව්පියට පෙන්වන්න හදන්නේ ‘ඉස්කෝලේ ගිහිල්ලා වැඩක් නැහැ, අපි ලඟට ආවොත් විතරයි විභාග පාස් වෙන්නේ කියලා.

කෑම කනවා මෙන් ටියුෂන් යනු ළමුන්ට අත්‍යාවශ්‍යම, නැතිවම බැරි දෙයක් බව දැන් ඉදිවී ඇති ටියුෂන් සංස්කෘතිය  ළමුන්ට, දෙමව්පියන්ට සුක්ෂම ලෙස සාක්ෂාත් කර ඇත. මේවා කිරීමට ගුරුවරු, විදුහල්, රජයන් අනියමින් අනුබල දේ.   

O ’L වැඩ 9ටම A සහ A’L වැඩ 2ට A, ඉතිරිය B  ගත් ශිෂ්‍යාවක් – දුප්පත් පවුලකින් පැවත එන එම දියණිය කිසිසේත් ටියුෂන් නොගියේ හුදු ආර්ථික අපහසුකම් නිසායි. පාසැලේ උගන්වන දැනුමෙන් තමා  ඇය පාස් වුනේ. ඇගේ පන්තියේ සියළු යහළුවෝ වගේ රැල්ලට අහුවෙලා ටියුෂන් ගියා. අද ඈ විශ්ව විද්‍යාලයේ. 

තව ටිකක් කල් යනවිට විශ්ව විද්‍යාල ලමයිටත් ටියුෂන් ක්ලාස් දමයි, ටියුෂන් කාරයෝ.

සමහර ටියුෂන් ගුරුවරු කැමති කැමති විදියට මුදල් උපයති.  මුලදී එක් මුදලක් පවසා පන්ති ආරම්භ කල පසු ගාස්තු ක්‍රමානුකූලව වැඩි කරති. ඔවුන්ට සිතැඟි පරිදි එක් වරම What’s Up පණිවුඩ මඟින් පන්ති කැන්සල් කරති. සමහර විට ඒවාට නැවත පන්ති නැත. මුදල් රිෆන්ඩ් කිරීමක්ද බොහෝ විට නැත.

සමහරු විෂය මාලාව උගන්වා අවසන් නොකරති. ඒ වෙනුවට, මුද්‍රිත නෝට්ස් පිටු සිය ගණන් ළමුන්ට What’s Up මඟින් යවා, තම වගකීම ඉටු කලේ යයි පවසත්.

ළමා කාලය සෙල්ලමට සහ විනෝදයටද  යන  දරුවා  පසුව අන් සෑම දෙනා අභිබවා ඉදිරියට යන්නෙකි. 

1950 -70 දශකවල ළමෝ පාසැල් අවසන් වූ පසු පාසලේ විවිධ බාහිර ක්‍රියාකාරකම් වල යෙදුනහ. එදා පාසැල් ක්‍රීඩා පිටි විවිධ ක්‍රීඩා සඳහා පුහුණු වන ළමුන්ගෙන් පිරී තිබුණි.  

අද මළල ක්‍රීඩා උත්සවයකටවත් ළමුන් සොයා ගත නොහැකි බව එක් ගුරුවරයෙක් මේ ලියුම්කරු සමඟ පැවසීය. එදා ඉතා උත්කර්ෂවත් ලෙස පැවති පාසැල් තෑගී ප්‍රධාන උත්සව, පාසැල් විවිධ ප්‍රසංග අද ඉතා ඇල්මැරුණු තත්ත්වයට ගොසිනි. මේ බිඳ වැටීම් වලට ටියුෂන් පන්ති අඩු/වැඩි වශයෙන් දායක වී ඇත.

එදා සති අන්තය ළමුන් නිවසේ ගත කලේ ඉතා විවේක සුවයෙනි. පොත් පත් කියවීම එකළ සෑම ළමයෙකුගේම ජිවිතයේ කොටසකි. පොත් සොයමින් ළමුන් පුස්ථකාල පීරා ගියහ. අද?

1960 -80 දශකවල පාසැල් ළමෝ අද අය  මෙන් ඉතා බෙහෙවින් සිය දිවි නසා ගත්තේ නැත. කොළඹ පමණක් නොව ප්‍රාදේශීය පාසැල්වල පවා බොහෝ ශිෂ්‍ය සිය දිවි නසා ගැනීම් වාර්ථා වෙනවා.

පැරණි, දැන් විශ්‍රාමික, ටියුෂන් මුදළාලිලා සමාජ ජාලා මාධ්‍ය මඟින් ටියුෂන් සංස්කෘතිය රැක ගැනීමට, තව තවත් එය වර්ධනය කිරීමට නිතර කථා කරත්. ටියුෂන් යනු ඉතා අනගි, විශිෂ්ට, රටට ඉතා වැඩදායක, නැතිවම බැරි දෙයක් බවට පෙන්වා දීමට මේ අය තදබල ලෙස උත්සහ කරයි. ටියුෂන් වල ඍනාත්මක පැත්ත, සහාසික පැත්ත ගැන මොවුහු කථා නොකරත්.

මේ අය සමාජ ජාලා මාධ්‍ය හරහා ටියුෂන් ආදී ශිෂ්‍ය හමු/සංගම් පවත්වති. කළින් පන්ති වල වූදේ රස කර කර පවසති. නුදුරේදී පාසැල් ආදී ශිෂ්‍ය සංගම් පරයා මෙවැනි සංගම් බිහිවෙනු නිසැකය.

මේ සියල්ල කරන්නේ ළමුනට ටියුෂන් නැතිවම බැරි දෙයක් බව පෙන්වීමට විය හැක.

අද 10 වසරෙන් පසු බොහෝ ළමයිගේ ප්‍රධාන පාසැල ටියුෂන් කඩයයි, දෙවැන්න පාසැලයි. 

A/L කරන ළමුන් ඔවුන්ගේ 80% පැමිණීම පෙන්විය යුතුය යන නිතිය නිසා එම පන්ති වලට ළමුන් යම් තරමින් යත්.

මේ නිතීය O/L කරන ළමුන්ටද පැනවිය යුතුයි.

දියුණු රටවල මෙවැනි ටියුෂන් පිස්සුවක් නැත. ඒ ළමුන් තමනට අවශ්‍ය අධ්‍යාපනය සිය පාසලෙන් ලබා ගනී. 

නමුත්, ඕස්ත්‍රේලියාවේ මෙල්බර්න් නුවර දකුණු ඊසාන ප්‍රාන්තයේ නම් ටියුෂන් පිස්සුවක් වර්ධනය වෙමින් එන බවක් පෙනෙන්නට තිබේ. ඒ වෙන කිසී දෙයක් නිසා ශ්‍රී ලංකාවෙන් ගොස් සිටින අයගෙන් එම ප්‍රදේශ පිරී ඉතිරී යාමයි.

දියුණු රටවල පාසැල ඇත්තේ නිවසට ආසන්නවය. ඒ ළමුන් අපේ ළමුන් මෙන් නිතරම පීඩනයෙන් බරව ජිවත් වන්නන් නොවේ. ඒ ළමෝ ඉතා හොඳින්, සතුටින් සිය ළමා/යෞවන විය ගත කරත් (අපේ 1960 -70 අය මෙන්).

ටියුෂන් නොමැති නිසා පාසැලෙන්ම ඔවුන් අවශ්‍ය ඉගෙනුම ලබා ගනිත්.

ඔවුහු පුස්ථකාල පොත් පත් විශාල වශයෙන් පරිශීලනය කරති. වයස වැඩි ළමුන් කාණ්ඩ වශයෙන් එක්වී විභාග විෂයන් සාකච්චා කරති.

ටියුෂන් පිස්සුව නිසා විනාශ වන්නේ මල් කැකුළු වන අපේ දරු පරපුර පමණක් නොවේ, දෙමව්පියන්ද ඇතුළු මුළු පවුල් සංස්ථාවමය. ඒ නිසා, රටද අඳුරු, විනාශ මුඛයට යයි.

අද දෙමව්පියන්ට ටියුෂන් සම්භන්ධව පැමිණිලි කිරීමට ස්ථානයක් නැත.

‘ටියුෂන් ඔම්බඩ්ස්මන්’ වරයෙක් බිහිකිරීම ඉතා කාලෝචිතයි – ළමයි 100 එහා ඇති ටියුෂන් ආයතන සම්භන්ධව. මේවා කිරීමට ‘කොන්ද පන’ ඇති රජයන් තිබිය යුතුයි.

පාසැල් ගුරුවරු ළමුන්ට ගහන්න අවශ්‍ය නැහැ.

ගෙදර බිරිඳ/සැමියා සමඟ තරහ වී පාසලට පැමිණ ඒ තරහ පාසැලේදී ළමුන්ගෙන් ගන්න පිරිමි/ගැහැණු ගුරුවරු ඕන තරම් ඉන්නවා.

ගෙදරදී ආදරයෙන් දෙමව්පියන් විසින් හදන, කිසිදා ඔවුන්ගෙන් ගුටි නොකන දරුවා පාසැල් ගොස් ගුරුවරකුගෙන් ගුටි කනවා නම් එය විරුද්ධාභාශයකි (paradox).

මේ රජය වරින් වර හොඳ ප්‍රතිපත්තිද ගේනවා, විරුද්ධවාදීන්, යු ටියුබ් කාරයෝ කෑ ගහන කොට හකුලා ගන්නවා.

තම හොඳ ප්‍රතිපත්ති රටේ ජනතාවට තේරේන ලෙස පැහැදිලි කිරීමට රජයේ ඇමතිවරු අසමත් වෙලා.

ජනාධිපති හොඳයි කියල කියමුකෝ. ඒත් වැඩක් නැහැ ඔහුගේ බහුතර ඇමති මණ්ඩලය දුර්වල නම්/වැඩ බැරි නම්. අද ඒකයි වගේ වෙලා තියෙන්නේ.

මෙයට පිලියමක් අප අපගේ 7වෙනි ලිපියෙන් යෝජනා කළා.

රජයේ පරිවාස කාලය ගෙවී ගිහිං දැන් බොහෝ කල්.

රජය සමුපාකාර චන්දත් පරදිනවා.

පළාත් සභා චන්ද මේ අවස්ථාවේ නොතියා සිටීමයි ගුණ.

නවීකරණය කරනවා කියලා කොටුව දුම්රිය පොළේ පීලි ගලෝලා කොන්ක්‍රීට් කණු දාලා නැවත හයි කරනවා මේ දිනවල.  කෝටි ප්‍රකෝටි ගානක වැඩක්. ඇහුවහම කියනවා දුම්රියේ වේගය වැඩිකරන්නලු.

ස්ටේෂන් එකක් ඇතුලේ දුම්රියකට වැඩි වේගයක් අවශ්‍යද?

අප දන්නා පරිදි නම් මේවා හොඳ සිල්පර කොටන් තිබුණු හොඳ දුම්රිය පීලී. බොරුවට  පිලී ගලෝගන වටිනා මහජන මුදල් නිරපරාදේ වැය කර දමනවා වගේ.

ආණ්ඩුවට සල්ලි වැඩි නම්, කර කියා ගන්න වැඩි තරමට  සල්ලි ඇත්නම්, ඔය දැවැන්ත  දුම්රිය විදුලීකරණය කිරීම වැනි වැඩකට අත ගසන්න. බොරු වැඩවලට සල්ලි වියදම් කරන්න එපා.

අවශ්‍යම කරන්නේ කොටුව දුම්රිය ස්ථානය ඇතුලත ලස්සණ, පිරිසිඳු කිරීම සහ කළුවර නැතිකර ආලෝකමත් කිරීමයි.  කැන්ටින් වල පිරිසිඳුකම සහ ගුණාත්මය වැඩි කිරීම, ලොකු, විශාල කපුරු බෝල යොදා සැර ගඳ නිවාරණය කල  පිරිසිඳු ආලෝකමත්  වැසිකිළි, දුර ගමන් මගීන්ට – ගැහැණු, පිරිමි වෙන වෙනම, විවේක ගැනීමට නිසල විවේකාගාර (එය තුල තමන්ගේ  ආගම ඇදහිය හැකි පරිසරයක්/ස්ථානයක්), ඔරලෝසු සහිත ඩිජිටල් දුම්රිය කාලසටහන් පුවරු, කුඩා පුස්ථකාලයක්/පොත් කඩයක් වැනි දේ  තමා අවශ්‍ය. අබාධිත අයගේ සහ ජ්‍යෙෂ්ට පුරවැසියන්ගේ පහසුව සඳහා දැනට තිබෙන තරප්පු පඩි පෙළවල් විදුලි එස්කලේටර්  බවට පත් කල යුතුයි.  

අප කලින්ද කීවා ප්‍රධාන දුම්රිය මාර්ග වල,  ඉතා ජානාකීර්ණ වෙලාවලට, (කොළඹ – පොල්ගහවෙල, කොළඹ – පානදුර, කොළඹ – හලාවත, කැළණිවැලි) විනාඩි 5න් 5ට දුම්රිය ධාවනය කරවන්න, දැන් වගේ සෑම විනාඩි 20 – 30 වගේ නැතුව. දියුණු රටවල එහෙමයි.

මේ සඳහා නව එන්ජින් කට්ටල, මැදිරි කඩිනමින් මිලදී ගැනීම අවශ්‍ය  වේ. ඒ වගේම තමා ආදායමත් වැඩි වෙනවා.

රත්මලානේ දුම්රිය අංගනයේ සේවකයන් 50% – 60% පමණ යොදවා තිබෙන්නේ ඇල්ල ඔඩේසි දුම්රිය තනන්න. මෙයින්, සෙසු අත්‍යවශ්‍ය වැඩ පමා වෙනවා.

ඇල්ලට සුද්දෝ යන්න ඕන තමයි. නමුත්, අපේ අය?

දිනපතා යාපනයේ සිට කොළඹට එන දුම්රියන්  ගල්කිස්සෙන් මගීන් බස්සා, හිස්ව ආපසු දෙමටගොඩ අංගනයට එක පිම්මේ එන්නේ. මොන තරම් ඉන්ධන අපතේ යැවීමක්ද, සේවක පඩි නඩි, OT. කොළඹ සිට ගල්කිස්සට යන කොටත් එහෙමයි – හිස්වයි යන්නේ.

ගල්කිස්ස අයින් කරලා දුම්රිය කොටුවෙන් පටන් ගන්න ඕන. ඕනම නම්, කොටුව – ගල්කිස්ස සහ ගල්කිස්ස- කොටුව ස්ලෝ, මගී දුම්රියක් බවට එය පත් කල යුතුයි.

මොරගහකන්ද ජලාශයෙන් එන ජලය නිසා මින්නේරි වැව දැන් සැමදා පිරී පවතී. මෙය වී ගොවියනට ආශිර්වාදයකි. නමුත්, අගෝස්තු/සැප්තැම්බර් මාසවල මෙම වැව සිඳී පැවතිය යුතුය. මන්ද අලි පැටවුනට අත්‍යාවශ්‍ය විල්ලු තණ මෙසේ  ජලය අඩුකම නිසා නිරාවරණය වන වැවේ හට ගනී. සිය ගණනින් අලින් ඒ කාලයට මෙම වැවට එක් රොක්වන්නේ එහෙයිනි. නමුත් දැන් මෙය සිදු නොවේ හෝ සිදුවන්නේ අඩුවෙන්  

මෙය මේ රටේ සංචාරක කර්මාන්තයට තදබල පහරක් විය හැකියි. ලෝකයේ ලොකුම වන අලි එකතුව වන මෙය නැරභීම සඳහාම ශ්‍රී  ලංකාව වෙත පැමිණෙන සංචාරකයන් මෙහි නොපැමිණෙනු ඇත.

සංචාරක කර්මාන්තය දියුණු කල යුතුයයි රජයන් පුන පුනා කියයි. සංචාරකයන් මේ රටට එන්නේ කැලයේ සිටින අලින් සහ අනෙක් වන ජීවින් බැලීමට බවද රජයනට අමතකවීද?

රටේ අලි සහ වන ජීවී සම්පත අප නැති කර ගතහොත්  සංචාරක කර්මාන්තයද අප නැති කර ගන්නෙමු.

එය රටවැසියාට තේරෙන විට සියල්ල සිදුවී හමාර වේ.

මේ රජය පැමිණි විගස මහව, තඹුත්තේගම පැත්තේ සිටී ලොකු අලි ජනගහනයක් ඔයා මඩු ප්‍රදේශයට පළවා හැරියා මෝඩ විදියට (ඒ ප්‍රදේශවල ජනයා සතුටු කිරීමට?). එයින් වුනේ ඔයා මඩුවේ නැති අලි ප්‍රශ්ණ ඇති වීමයි.

වන ජීවී දෙපාර්තමේන්තුවට තව දුරටත් අපගේ අලියා ආරක්ෂා කර ගැනීමට නොහැකි බව ඔවුන්ගේ ක්‍රියා කළාපයන් මඟින් පැහැදිලිවම අපට පෙන්වා දී තිබේ. ඔවුන්ගේ සේවා සංස්කෘතිය ඉතා ඉක්මනින්  හොඳ මාර්ගයට වෙනස් කර ගත යුතුවේ.

දැන් ඉන්නා වන ජීවී ඇමති දන්නවද අඩුම තරමින් ඔහු කථා කරන්නේ කුමක්ද කියාවත්?

වන ජීවී දෙපාර්තමේන්තුව ගැමියන්ට අලි වෙඩි බෙදා හරිනවා නම්  එය ඉතා ප්‍රවේශමින් සිදු කල යුතු කටයුත්තකි. සමහර ගැමියෝ අලි වෙඩි පත්තු කර තරහට වල් වැදුන වල් අලින්ගේ ඇඟට විසි කරත්.  මෙයින් අලින්ගේ ශරීර පිච්චේ.

අලි වෙඩි වලට අලින් ඉතා බයය; අලි වෙඩි වලට බියෙන්  බියෙන් මර හඬ දී දිව යන අලින්ගේ වීඩියෝ තිබේ.

1995 මැදිරිගිරියේදී අලි වෙඩි පත්තුකර අලියෙකුට ගසා අලියාව පිළිස්සු කාන්තාවක් 2011දී එම අලියා විසින්ම ගසා මරා දමනු ලැබුවා.

මිනිසාටත් වඩා හොඳ මතක ශක්තියක් අලියාට තිබෙනවාලු.

අලි වැට අඩු ධාරිතාවයකින් යුත් විදුලි රැහැනකින් (වෝල්ට් 110) විය යුතුය. සමහර ගම්මු මේවා වෝල්ට් 220 ක දක්වා හොරෙන් වැඩි කර, එවැනි රැහැන් මඟින් අලි ඇතුන් විදුලි සැර වද්දවා මරා දමා  ඇති බවට වූ කථා මෙම ලේඛකයා අසා තිබේ.

අග්බෝට වෙඩි තබා මරපු අය තවමත් අල්ලා නැහැ නේද?

අලි කොරිඩෝවන් අවුරුදු දහස් ගණනක් තිස්සේ පවතින්නාවූ දේය. අලි ඇතුන් අප විසින් සාදන නව අලි කොරිඩෝ භාවිතා කිරීමට පටන් ගනී යැයි අප අපේක්ෂා කිරීම මෝඩකමකි.

අවමංගල්‍ය කටයුතු වලදී මිනී පෙට්ටි අසල ඇත්දළ ප්‍රදර්ශනය කිරීම නැවැත්වීමට නීති හඳුන්වා දෙනු ලැබුවහොත් වඩාත් සුදුසුය. මෙම භාවිතයෙන් කිසිදු සෙතක් කිසිවෙකුට ඉටු නොවන අතර එය අද සමාජයට සුදුසු ද නොවේ.

අධික වටිනාකමක් ඇති ඇත්දළ සඳහා නිරන්තරයෙන් අලින් මරා දමනු ලැබේ.

වනෝද්‍යාන වල ඉන්නා දල ඇතුන් පවා කෙතරම් වෙඩි තබා/වසදී/හක්ක පටස් ගසා මරා දල දෙක පැහැර ගෙන යත්ද?

අවමංගල්‍ය කටයුතු සඳහා කෘතීම ඇත් දල (ලීයෙන් කැපු ඇත් දල වැනි) භාවිතයට ජනතාව හුරු කළ යුතුයි.

පන්සල් වලද ඇත් දළ මහ ඉහළින් ප්‍රදර්ශණය කෙරේ. දැනට තිබෙන ඒවා එසේ තිබුනාවේ, ඉදිරියට නොකර ඉඳිමු.

අලි ඇතුන්ට ආදරය කළ සුදු ජාතිකයෙක් දකුණු අප්‍රිකාවේ වනාන්තරයක් මැද පිහිටි නිවසක ජීවත් ව මිය ගියේය. ඔහුගේ අවමංගල්‍යදා අලි 50 කට අධික පිරිසක් පැමිණ ඔහුගේ ගෙදර වට කර, එයට සහභාගී වී තිබුනාලු.

ඇතින්නක් තම පැටියාට දුන් උවදෙස – ‘මිනිසයි කියනා දෙපා සතාගේ ලඟින් ගියත් ඇති පොඩි  පුතුනේ ….‘ (ඇත් ගාලේ දරු පෙම, ශ්‍රී චන්ද්‍රරත්න මානවසිංහ).

නයා හොඳ බුද්ධිමත් සතෙකි. නිකරුනේ මරා දමාන්න එපා.

නයෙක් ගෙදරට ආ විට මරා දමනවාට වඩා වෙනත් ප්‍රදේශයකට (කැලෑවකට ) ගෙන ගොස් දමන්න. අනුරාධපුරය පැත්තේ නයි අල්ලා ගෙන යන කාරුණික මහතෙක්  ඉන්නවා, ඔහුට ටෙලිෆෝන් කරන්න (076 415 0566).

බොහෝ සතුන්, සමහර විට සර්පයන් පවා අප සමඟ මිත්‍ර වීමේ අදහසින් අප නිවසට පැමිණේ. බොහෝ විට අපි ඔවුන් පලවා හරිමු හෝ මරා දමන්නෙමු.

ගැරඬියෙක් ඔබේ මිදුලට පැමිණියහොත් ඔවුන්ට ඉන්න අරින්න. හරිම අහිංසක සතෙක්. බයම නම් සතාගෙන් ඈතට  භූමිතෙල් විසි කරන්න, එවිට ඔවුන් ඉවතට යනු ඇත. නමුත් කරුණාකර භූමිතෙල් තෙල් ඔවුන්ගේ සිරුරට විසි නොකරන්න – ඔවුන්ගේ සම පිලිස්සී යන නිසා. 

අප සමඟ ආදරයෙන් බැඳී සිටින ඩොල්ෆින්වරු අපගේ ධීවර බෝට්ටු සමඟ පීනති. එය ප්‍රයෝජනයට ගෙන අප ඔවුන්ව මරා දමා මසට ගන්නෙමු. හදවතක් නැත්තේ කාටද?

දේශපාලනඥයන් සතුන්ගේ  විශේෂයෙන්ම වන සතුන්ගේ සුභසිද්ධිය ගැන සැලකිලිමත් බවක් නොදක්වන්නේ වනාන්තරයේ හෝ ගෘහස්ථයේ සතුන්, වන ජීවින් හට  ඡන්දය නොමැති බව ඔවුන් දන්නා නිසාය.

තියෙන අහිතකර ගස් කපා සතුන්ට කා හැකි ගස් ආහාර කැලෑ වල වගා කරන බව රජය පවසයි. ගස් පැල හිටවලා විතරක් නොවෙයි ඒවා ලොකු වෙනකම් බලා ගන්න ඕන. සමහර කාලවලට දිනපතා වතුර දැමිය යුතුයි. ඕවා එලෙසින් කරයිද? තියෙන ගසුත් නැතිවෙන වැඩක්?

කැලෑ අභ්‍යන්තරයට මිනිසාට වැඩි වැඩියෙන් යන්න දෙනවා කියන්නේ වනජීවින්ට අසුබම  කාලයක්. දඩ මස් ජාවාරම්, දැව සහ අලි පැටව් හොරකම් මතක් වේ.

කිරි ගොවියන් කැලෑ ඇතුලට හරකුන් දැක්කීම නැවැත්විය යුතුය. මන්නාරම පැත්තේ  මෙලෙසින් එළුවන් දක්කනවා. මේ හරක්, එළුවෝ  කන්නේ කැලේ ඉන්න අලි, මුව, ගොනුන්, හාවන්ට කෑමට තිබෙන තණකොළ.

එක් ප්‍රබල දේශපාලන චරිතයක් තමනට අවශ්‍ය ලක්ෂණ බල්ලෙක් (සෙන්ට් බර්නාර්ඩ් හෝ ලැබ්‍රඩො විය යුතුයි) ස්විට්සර්ලන්තය වැනි රටකින් ගෙන්වා ගනීමට ශ්‍රී ලන්කන් එයා ලයින් ගුවන් යානයක් ඒ වෙනුවෙන්ම  යැවූ කථාවක් අසන්නට ලැබුනා.

ආනයනික වර්ග සොයනවාට වඩා අපේම සුනඛයන්/බළලුන් ඇති කළ යුතුයි. ඔවුන් අපේ රටට ආවේනික බැවින් නිවසේ හැදීමට ඉතාම ඉතාම සුදුසුයි.  ඔවුන් අප උපන් භුමියෙහිම  කොටසක්.  

විදේශීය සුනඛ/ බළලුන් මිලදී ගැනීම සඳහා මිනිසුන් විශාල මුදලක් වැය කරති. මෙය හාස්‍යජනකයි – මෙම සතුන් මඟින් සමජයේ උසස් තැනක් නිර්මාණය කර ගැනීමට හැකිවෙතැයි ඇතැම් මෝඩ මිනිසුන් සිතති (කාර්, ගෙවල්, ළමයාගේ පාසැල මෙන් සතුන් මඟින්ද මිනිස් සමාජයේ උසස් බවක් ලබා ගන්නා තැතක්; තමන්ගේ හොඳ ගතිගුණ වෙනුවට).

මෙම විදේශ අභිජනන බොහෝ විට අසනීප වේ. ඔවුන් සත්ව මස් හා උසස් තත්ත්වයේ ආහාර මත වැඩිපුර යැපේ. ඇත්ත,

විදේශීය සතුන් (බල්ලන්, පූසන්) ලස්සනයි. නමුත් අපේ  සතුන් ඒ සියල්ලටම වඩා ලස්සනයි.

ඉහළ පෙළේ පොලිස් නිලධාරියෙක් වරක් මෙම ලේඛකයාට පැවසුවේ අපේ දේශීය සුනඛයන් මනා පුහුණුවක් ලැබුවහොත් ඔවුන් විදේශීය සුනඛ අභිජනන වලට වඩා හොඳින්  පොලිස් රැකියාව කරන බවයි. සියල්ල රඳා පවතින්නේ පුහුණුව මත වන අතර අප ඔවුන්ව කොතරම් හොඳින් හසුරුවන්නේද යන්න වැදගත් බව ඔහු පැවසීය.

වනයේ වෙසෙන මුවන්, ගෝනුන් ඉත්තැවන් වැනි සතුන් මරා දමන අයට එරෙහිව නඩු පැවරීමට අපට නීති තිබේ; නමුත් ඔවුන්ගේ මස් හෝටල්වල පිස ආහාරය පිණිස තැබීම, මිනිසුන් ඒවා අනුභව කිරීමට එරෙහි නිතී අපට නොමැතිය. මෙය අපගේ  නීතියේ ඇති අඩුවකි.

දිවියා ඝාතනය කිරීම තහනම් නමුත් පුළුන් පිරවූ දිවියෙකු නිවසේ තබා ගන්නා වංශාධිපතියාට එරෙහිව නීතිය ක්‍රියාත්මක නොවේ.

කිසි පාලනයක් නොමැතිව වායු රයිෆල් අලෙවි කිරීමට රජය අවසර දීම නිසා එදා ගම් වල රෑට නිදහසේ සැරිසැරූ වල් ඌරා අද වඳවී යන තරමට අතුරුදහන් වෙලා. ඉත්තැවාටත් ඒ ආනිශංසයම අත් වෙලා.

වල් ඌරාව මරා දැමීමට තිබු තහනමත් මෑතක රජයක් විසින් ඉවන්ත් කළා නේද?

මෙම ලිපි පෙලේ කළින් ලිපියක අප සඳහන් කළා පොලිසිය විසින් තදින් විමර්ශනය කරමින් යන, රටේ නමගිය අපරාධ පිළිබඳව ඇතැම් යු ටියුබ් කරුවන් හුදු විව්ස් ගැනීමේ හෝ වෙනයම් සදාචාර විරෝධී අරමුණින් යු ටියුබ් වැඩසටහන් කර මහජන ප්‍රදර්ශනයට ඒවා දමන බව.

මෙය පොලීසිය විසින් සිදු කරගෙන යන අපරාධ විමර්ශනයනට හානියක්, බාධා අවුල් කිරීමක්ද විය හැකියි.

සමහරවිට අපරාධ චූදිතයන්, අපරාධයට සම්බන්ධ සාක්ෂිකරුවන් පවා මේ යු ටියුබ් කරුවන් බිය, සැක නැතුව ප්‍රසිද්ධියේ ස්වකීය වැඩසටහන් තුලින් ප්‍රශ්ණ කරනවා.

ඇත්තටම, පොලිසියට ඉස්සෙල්ලා යු ටියුබ් කරුවා  විසින් අපරාධය ප්‍රසිද්ධියේ විමර්ශනය කරනවා පමණක් නොවෙයි අපරාධ ගවේෂණය නොමඟ යවන ප්‍රකාශ පවා මේ වැඩ සටහන් තුලින් කෙරෙනවා.  

මේ ලඟදි එක පවුලේ සහෝදරියෝ රැසක් ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රශ්ණ කළා නේද, අප දන්නා තරමින් ඔවුන්ව පොලිසිය විසින් ප්‍රශ්ණ කිරීමටත් පෙර?

මේ යු ටියුබ් මඟින් සිදු කරන අපරාධ විමර්ශන; ශ්‍රී ලංකාව නිසා හොඳයි.

ජනතාව  තුල ත්‍රාසය, කුතුහලය අවුස්සා ඔවුන් තම යු ටියුබ් ගිණුම් මාර්ගයෙන් උපරිම ලෙස මුදල් හම්බ කරගන්නවා.

99%ක් පමණ අපේ යුටියුබ් කරුවන් මේ වැරදි දේ කරන්නේ නැහැ, ඔවුන් ඉතා ප්‍රවේශමෙන්, සදාචාරාත්මකව රටේ දැනට සිදුවන අපරාධ පිළිබඳව වාර්ථා කරනවා; චුදිතයන්, නොවීසිදුණු අපරාධයට සම්බන්ධ සාක්ෂිකරුවන් ගෙන්වා සිය වැඩ සටහන් තුලින් ප්‍රශ්ණ කිරීම මේ අය කරන්නේ නැහැ.

පොලිසිය තමන් මෙහෙය වන අපරාධ/වංචා  විමර්ශන පිළිබඳව පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක තුමා විටින් විට මාධ්‍ය දැනුවත් කරනවා. ඒවා මාධ්‍යය විසින් ප්‍රසිද්ධියේ වාර්ථා කිරීම නිවැරදියි. 

මේ තැනැත්තා මේ දෙය කරන්නේ ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවේ බරපතළ බව නොදැන වෙන්න ඇති.

නැත්නම් අදෘශ්‍යමාන බලවේගයක් ඔහුව ආරක්ෂා කරනවා?

කෙසේ වෙතත් යු ටියුබ් කරුවා පොලිස් පන්නයේ විමර්ශණ ප්‍රසිද්ධ අවකාශයේ සිදු කිරීම වරදක්.

ඔහුගේ වැඩ සටහන් වලට සහභාගී වී ආපසු ගියවුන් ඝාතනයට පවා ලක් වුනා.

ඒත් පාඩම් ඉගෙන ගෙන නැහැ.

වටිනා මිනිස් ජීවිත අවධානමේ දානවා මොහු.

යුක්තිය පසිඳලීමේ ක්‍රියාවලියට භාධා කිරීම (perverting the course of justice) දියුණු රටවල ඉතා බරපතල අපරාධමය වරදක්. වසර ගණනාවක් හිරේ යන වැඩක්.

යු ටියුබ් කරුවා රටේ බුද්ධි අංශ වල කළින් සේවය කල නිලධාරින් තම වැඩ සටහනට ගෙන්වා රටේ ජාතික ආරක්ෂාවට බලපාන ඉතා සංවේදී කරුණු සිය වැඩ සටහන මඟින් විකාශනය කරනවා. ඇත්තවශයෙන්ම විශ්‍රාමික බුද්ධි අංශ නිලධාරියා කරන්නේ බලවත් නීති විරෝධී දෙයක් බව ඔහුටවත් නොවැටහේද?

අතිශය සංවේදී බුද්ධි රහස් – ඒවා නිරාවරණය කරන්නා පමණක් නොව අදාළ යු ටියුබ්කරු පවා Sedition (දේශ ද්‍රෝහිත්වය) යන බරපතල අපරාධමය වරදේ සහ ජාතික ආරක්ෂාවට එරෙහි වූවා වැනි  අවශේෂ අපරාධයන් යටතේ අමාරුවේ වැටිය හැකියි.

දැන්වත් මේ කරන වැරදි වැඩ නවත්තන්න.

මෙසේ යු ටියුබ් වැඩ සටහන් ප්‍රචාරණය කිරීමෙන් අති විශාල ලෙස ඔවුන් මුදල් හම්බ කරනවා විය හැකියි, නතර කරන්න අමාරු ඒ නිසා විය හැකියි.

අනාගතයේදීවත්  මෙවැනි දේ නොකිරීමට ඔහු වග බලා ගත්තොත් ඉතා මැනවි.

එම යු ටියුබ්කරු ඉතා ශික්ෂාකාමී රටේ ප්‍රසිද්ධ බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේ නමකට එරෙහිව  මේ ළඟදී ඉතා අපහාසමය වැඩ සටහනක් ප්‍රචාරය කරනු ලැබීය. මෙය ඉතාම බරපතළ වරදක්. පාප කර්මයක්.

හරි අපහාස නඩුවක් වැටුනදාට තේරෙයි –  කෝටි ගණන් වන්දි ගෙවන්න වෙනකොට.

අවුරුදු 80 පැනපු වයෝවෘද්ධ කතරගම දේවාලයේ කපු මහතා තම විකාශණාගාරයට ගෙන්වා ඔහුව ඉතා අපහසුතාවයට පත් කළා. එය  සදාචාර සම්පන්න ප්‍රශ්ණ කිරීමක්  නොවීය.

පසුව, ඒ කපු මහතා යම් කලක් රිමාන්ඩ් භාරයේ පවා සිටියා විය හැකියි (එදා මතු කල, ප්‍රශ්ණ කරන ලද වැරැද්දට).

මේ වැඩ සටහන් වලින් පසුව මිනිසුන් කතරගම යාම අඩු කරලද? ලඟදි ඒ පැත්තේ ගියා, මුළු කතරගමම හේදිලා ගිහිල්ලා වගේ දැන් එහි සෙනග ඇත්තෙම නැහැ.

දේවාලයට වැඩ ගොඩාක්ම අඩුයි, මිනිස්සු පුජා වට්ටියට සල්ලි තියන්නේ නැතිලු. තිබ්බත් පොඩි ගණන්ලු.

තැලෙන යකඩේමයි තලන්නේ කියනවා වගේ හැමෝම ගහන්නේ සිංහලයාට, බෞද්ධයාට සහ අපේ ගරුතර සංඝයා වහන්සේලාට, කතරගම, වැනි දේශීය දෙවිවරුන්ට.

අනිත් ආගමික ස්ථානවල වැරදි කෙරෙන්නේ නැද්ද; ඇයි ඒවාත් වාර්ථා නොකරන්නේ?

දැන් පවත්නා කැනඩා සහ මහා බ්‍රිතාන්‍යය රජයන් ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිවූ  ක්‍රියාවල තදින්ම යෙදී සිටිනවා. ඔවුන් පසුගිය සතියේ අපට එරෙහිව ගෙනා ජෙනිවා යෝජනා එක් උදාහරණයක්.

කැනඩාව තම රට තුල ද්‍රවිඩ ජන සංහාරක ස්මාරක තැනීමට පවා ඉඩ දුන්නා. ඉදිරියේදී මෙය මුළු කැනඩාව පුරාම ව්‍යාප්ත වෙන්න පුළුවන්. අනෙක් බටහිර රටවලටත් පැතිර යන්න පුළුවන්.

අපේ රජයන් මීට වඩා ඒ රටවල් 2ට සිය අප්‍රසාදය සහ විරෝධය පළ කල යුතුයි.හැකි නම් ඔවුන්ගේ මහ කොමසාරිස් වරු විදේශ අමාත්‍යංශයට කැඳවා.

විජිත හේරත් මහතා හොඳ විදේශ ඇමතිවරයෙක්.

එම රටවල් දෙකේ සිටින සිංහලයන් ගැන ඇත්තටම ඇත්තේ කණගාටුදායක හැඟීමක්. මේ අයගේ සංඛ්‍යාව ඒ රටවල සිටින බෙදුම්වාදී අදහස් ඇති දෙමළ ඩයස්පෝරාවට වඩා බොහෝ වැඩියි. හැබැයි මීක් නැහැ.

අපට උගන්වා තිබෙන්නේ රට යනු අම්මා කියායි.

බෙදුම්වාදී දෙමළ ඩයස්පෝරාව එක් උද්ගෝෂණයක් කරණවා නම් එවැනි උද්ගෝෂණ 5ක් කරන්න තරම් අපේ අය මේ රටවල ඉන්නවා නේද?

උද්ගෝෂණ කරන්න බැරි නම් ඒ රටවල අගමැතිවරු, ඇමතිවරු ගොස් පුද්ගලිකව හමුවී සිය අප්‍රසාදය ප්‍රකාශ කර සිටිය යුතුයි. මින් ඉදිරියට මෙවැනි ශ්‍රී ලංකා විරෝධී කටයුතු නොකළ යුතු බව, නැත්නම් අපේ චන්දය නොලැබෙන බව නිර්භව කියා සිටිය යුතුයි.

තම මවු රට වෙනුවෙන් ඉදිරියට නොඑන මේ අය ගැන, කොයි තරම් උසස් රැකියා ඒ රටේ කළත්,  අපට ආඩම්බර වෙන්න බැහැ.

තමන්ට තිබෙන අඩුපාඩු ගැන සිතා සමහරු සමාජයෙන් කොන් වෙන්න බලනවා. මට හොඳ ඇඳුම් නැහැ, හොඳ ජොබ් එකක් නැහැ, ගෙයක් නැහැ, කාර් එකක් නැහැ, බැඳලා නැහැ, ළමයි නැහැ, ඩිවෝස්, මට කවුරුවත් සලකන්නේ නැහැ, ලෙඩයි, පවුලක් නැහැ, වයස වැඩියි, සල්ලි නැහැ, කැතයි, මෝඩයි, තේරෙන්නේ නැහැ, නෝනා බනිනවා, මහත්තයාගෙන් කිසි වැඩක් නැහැ, ළමයි ආදරේ නැහැ, බස් එකේ යන්නේ, කමිසේ ඉරිලා, හොඳ ස්මාර්ට් ෆෝන් එකක් නැහැ, හන්දියේ ත්‍රී වීල් පාක් එකේ අය මට හිනාවෙනවා ආදී විවිධ හේතු.

සමහරවිට නිෂ්පල වූ නිදහසට කරුණු තමන් විසින්ම මනසේ හදාගෙන සමාජයෙන් කොන් වෙන්න බලනවා, යාළුවන්ගෙන් ඈත් වෙනවා, පවුලෙන් ඈත් වෙනවා. හොඳ මානසිකයක් වර්ධනයක් කර ගෙන සිටින අය ඒ වගේ හිතන්නේ නැහැ.

අප ධාරණය කර ගත යුතුයි – මේ ලෝකේ කවුරුවත් සර්ව සම්පුර්ණ නැහැ. අද මා ලග නැති දේ නොවෙයි ඇති දේ ගැනයි හිතන්න ඕන, හෙට ඒවාත් නැති වෙන්න පුළුවන්නේ කියා.

ඒ නිසා බිය නැතිව, අනිත් අය මොනවා සිතයිද, කියයිද යන පුහු මෝඩ අදහස් ඇතිකරගන්නේ නැතිව ඉදිරියටම අප යා යුතුයි.  

සමාජයට බය නැතිව මුහුණ දෙන්න ඕන. අද මගේ මොලේ, අත්පා වැඩ කරනවා, අද මා ගාව බස් එකට සල්ලි තියෙනවා හෙට ඒකත් නැතිවෙන්න පුළුවන් කියලා වගේ හිතන්න.

හෙට, අද මට නැති පිළිකාවක් එන්න පුළුවන්.

ඕනෑම කෙනෙකුට ශ්‍රේෂ්ඨයෙක් වෙන්න  පුළුවන්  – තමන්ගේ දක්ෂතාව හඳුනාගෙන, ඒවා උපරිම තත්ත්වයට දියුණු කරගෙන, ඉතා තදබල කැපවීමෙන් වැඩ කරන්න ඕන. මනස ඒ වෙනුවෙන් ‘කන්ඩිෂන්’ කරගෙන ඒ තත්ත්වය  රඳවා ගන්න ඕන.

ශ්‍රේෂ්ඨ ගායකයෝ, නළුවෝ, වඩුවෝ, ගත්කතුවරු, වෛද්‍යවරු, කරනවෑමියෝ, රියදුරුවරු, නීතිඥවරු, දේශපාලනඥයෝ, පයිප්ප බාස්ලා නිවේදකවරු ආදීන්; ඒ අයගේ අංශවලින් අන්තිම ඉහලට ආවහම අපට ශ්‍රේෂ්ඨයයි කියා කියන්න පුළුවන්.

මෙය දවසින් දෙකෙන් වෙන දෙයක්වත්, කෘතීමව වෙන දෙයක්වත් නොවෙයි, ස්වභාවිකව කාලයත් සමඟ වෙන දෙයක්. හොර පාරවලින් ගොස්, බොරු කර, තමන් ශ්‍රේෂ්ඨයි කියා හිතා ගන්න අය ඉන්නවා – විශේෂයෙන්ම දේශපාලනඥයයෝ. ඒ පුද්ගලයාමයි මුලා වෙන්නේ , මොකද ජනතාව එසේ යයි කියා පිළිගන්නේ නැති නිසා.

අන්තිමට ඔබට ඉන්නේ ඔබ පමණයි. ඊට පෙර,  ඔබට (ආදරය කරන) ඔබේ පවුල සහ ඔබට ආදරය කරන ඔබ වටා සිටින සුළු පිරිස.

ප්‍රශ්නයක් ආවිට, ඔබ ඔය බියෙන් සැඟවෙන, හැමවිටම ධනාත්මක අගයක් ඔබ විසින් දීමට උත්සහා කරන සමාජය, ඒ වෙලාවට පළාතකවත් නැහැ.

තමන් හීනෙන්වත්, නොහිතපු, නොකියපු දේවල් හිතා සමහරු අමනාප වෙනවා. ගණන් නොගත යුතුයි; ඉදිරියටම යා යුතුයි. ඒ අයටම කවදා හරි තේරේවි. නොතේරුණත් කමක් නැහැ මොකද ඔබේ සිත සුද්ද නිසා.

අපේ රටේ බොහෝ දෙනෙක් කාරණා උපකල්පනය කර, ඒවා සත්‍යයයි කියා තදින්ම ප්‍රසිද්ධියේ අනෙකාට කියා සිටිනවා. තම උපකල්පන බොරු බව ඔවුනට වැටහෙන ප්‍රශ්ණ බොහෝ දුර දිග ගොසින් හමාරයි.

සිත තදීන්ම කියනවානම ඕක හොඳ  වැඩක් නොවෙයි කියලා, කරන්න එපා ඒක.

ඔබේ සිත අවංක නම්, ඔබ වරදක් කරලා නැත්නම් කිසි දෙයකට බිය නොවිය යුතුයි; මුළු ලෝකේම ඔබට ගල් ගැහුවත් නොබියව, හිස කෙලින්කර ඉදිරියටම යන්න.  හිතින් තැවෙන්නේ ඒ බොරුකාර අයයි.

ජීවිතේ ගොඩාක් දුරයි. ගිරිදුර්ග, වන දුර්ග, ජල දුර්ග අතරින් ගෙනියන ජීවිතේ පාර වැරදෙන වාර අනන්තයි. ඒත් පාර වැරදුණා කියලා ජීවිතේ නතර කරන්න පුළුවන්කමක් නැහැ. නව, තව පාරක් සොයා ගන්න උත්සාහ ගන්න ඕන. 

සතුට සම්පත වාසනාව ආවහම, කාටවත් කරදරයක් නැත්නම්, ඒවා ආදරයෙන් වැළඳ ගන්න; අවස්ථා පැහැර යන්න ඉඩ දෙන්න හොඳ නැහැ. මන්ද, ධානාත්මක අවස්ථා නිතරම නොඑන නිසා.

මිත්‍රත්වය රැක ගෙන, එය ඉදිරියට ගෙනයාම මිත්‍රයන් දෙදෙනාගේම වගකීමකි, එක්කෙනෙකුට පමණක් එය කල නොහැක.

ඔලු ගෙඩිය අවුල් කරගත්තොත්,  කඩා වැටෙන්නේ ජීවන ඉනිමගයි.

එක බොරුවක් වහන්න බොරු 10ක් කියන්න වෙනවා.

අධ්‍යාපයනය යනු පාසැල් ගොස් පොත පත ඉගෙනීම පමණක් නොවේ. පරිසරය සුරැකීම, ආගමානුකුලව ජිවත් වීම, වැඩිහිටියන්ට සැලකීම. සතුන්ට නපුරු නොවීම, සමගියෙන් සමුහ ක්‍රීඩා කිරීමට හැකියාව; මෙවැනි දේ ඉගෙනුමත් අධ්‍යාපනයයි.

මේ ලෝකේ හැමෝටම මොනයම් දෙයකට හරි දක්ෂතාවය තියෙනවා. ඒවගේමයි   අදක්ෂතාවයත්.

දියුණු බටහිර රටවල rational reasoning (තාර්තික තීරණ ගැනීම) හොඳින් ක්‍රියාත්මක වෙනවා; ඒ නිසා හැමෝටම වගේ අවස්ථා ලැබෙනවා. ඒ රටවල Win Win අවස්ථා වැඩියි.

කාර්මික විප්ලවය (1750 – 1900) චීනයේ නොවී එංගලන්තයේ සිදු වීමට  එක් ප්‍රධාන හේතුවක් වුයේ  ඔවුන්ගේ වූ මේ තාර්තික තීරණ ගැනීමයි.  ඔවුන් තාක්ෂණික දැනුම/රහස්, ඒවායේ තම අයිතිය නිතීමය ලෙස තහවරු කර ගන්නා අතර (copy rights), ඒවා එකිනෙකා අතර බෙදා ගත්තා. එකළ චීනයේ අය  ස්වකීය දැනුම සඟවා ගත්තා. ඒ නිසා, බොහෝ දැනුම එකී පුද්ගලයා සමඟම මැරී ගියා.

අපේ රටේ, සමහර අය ඉන්නවා හැසිරීම නිසා අන්තිම ‘කාලකන්නි’ වගේ පේන්නේ. නමුත් දක්ෂ නායකයා දන්නවා ඕනෑම කෙනෙකුගේ දක්ෂතා හඳුනාගෙන, කාලකන්නියාගේ පවා හොඳ ගතිගුණ හඳුනාගෙන, ඒවායින් දෙදෙනාටම හොඳ, වාසිදායක පල ප්‍රයෝජන ලබා ගන්න.

අද, එංගලන්තේ වගේ රටවල වාහනයක් හෙඩ් ලයිට් සංඥාව දෙන්නේ  ‘ඔබ යන්න, මම නතරවෙන්නම්’ කියන්නයි. ලංකාවේ හෙඩ් ලයිට් සංඥාව දෙන්නේ ‘මම යනවා, ඔබ ඉන්න’ කියන එකයි.  උපරිම ආත්මාර්ථකාමිත්වය විදහා පෑමක් ලංකාවේ.

මෙහෙ වගේ පෝලිම් පනින මිනිස්සු ඒ රටවල නැහැ.

මේ රටේ සමහරු පාරේ ඇවිදින්න දන්නේ නැහැ, උවමනාවෙන් හෝ නොසැලකිලිමත් බැවින් ඇඟේ හැප්පෙන්නමයි එන්නේ. අනෙකාට ඉඩ දීමක් නැහැ. ආත්මාර්ථකාමී ඒ අය ගාල කඩා  යන හරකුන් හා සමානයි.

පෙව්මන්ට් එකේ, සමහර විට නිදාගෙන වගේ ඇවිදින අය ඉන්නවා. ඇඟේ හැප්පුනහම කඩාගෙන පනිනවා. මේ අයගෙන් විද්‍යාමාන වන්නේ විනයක් නැති, ගුණමකු සමාජයක්.

අපි බස්/දුම්රියට නගින්නේ අනිත් අය පෙරලගෙන. හැමදාම වැඩිහිටියෝ, ආබාධිතයෝ මඟ නතර වෙනවා නැග ගන්න බැරුව.

අපි බස් එකේ ඉඳ ගන්නෙත් ඊළඟ එක්කෙනාගේ පැත්තෙනුත් ඉඩ අල්ලාගෙන. ලඟින් කෙනෙක් ඉඳ ගත්තවිටත් අයින් වී සිට් එකේ ඉඩෙන් කොටසක් දෙන්නේ නැහැ.

ගොඩාක් වෙලාවට මේ ආත්මාර්ථකාමීන් සමඟ කකුල් වද්දමින් තමයි බසයේ යන්න වෙන්නේ. ලංකාවේ අයට මෙය සාමාන්‍ය දෙයක්, දියුණු රටවල කිසිදා සිදු නොවෙන දෙයක්.

පාරේ ඇවිදින්න නොදන්නා, බස් එකේ හරියට වාඩිවී යන්න නොදන්නා ගේ චරිතය කොයි වගේද කියලා ඒ අයගේ ඒ කල් ක්‍රියා වලින් අපිට නිරාවරණය කර දෙනවා.

අද කාලේනම් දුර ගමන් සේවා බසයකට ගොඩ වුණොත් නින්දයන කතාව හරි පොතක් කියවන එක නම් බොරු. බස් රථයේ ඇසෙන සින්දුවල කන්දොස්කිරියාවට ඔලුවේ කැක්කුම හැදෙනවා. හොඳ සංවර සින්දුවක් හිමිහිට වාදනය කලාට කමක් නැහැ. නමුත් මේ බස් වල දමන වීඩියෝ බලන්නවත් හිතෙන්නේ නැහැ: තරුණයෝ පාරේ නටන පරණ සංගීත සංදර්ශනවල  වීඩියෝ සමඟ ඒවායේ කර්ණකටුක සංගීතය, (නොහොත් ඝෝශාව), උගුර යටින් කෑ ගහන, කිසි චාරයක් නැති නිවේදකවරු. 

බස් එක ඇතුලේ දුරකථන ඇමතුමක් ආන්සර් කරන එක බොරු. ඒ තරමට සංගීතේ ඝෝෂාව සහ එන්ජිමේ සද්දේ.

අපි හරිම කැමතියි කාගේ හරි අඩුපාඩුවක්, වැරැද්දක් අල්ලාගෙන, පුළුවන් තරම් දොස් කියන්න; බොහෝ විට දොස් කියන්නේ ප්‍රශ්නය හරි හැටි නොදැන මතුපිටින් පමණක් බලා.

සමහරු, විශේෂයෙන්ම කාන්තාවෝ කුඩ ඉහලාගෙන උජාරුවට පාරේ අව්වේ යනවා, අනිත් අය ගැන හිතන්නේ නැහැ. බැරිවෙලාවත් කුඩ කූරක් ඇහැක එහෙම වැදුනොත්.

‘කෙනෙක් දියුණුවේ ඉහලට යනවා’ ……. ‘නිකන් ඉන්න එපා කොහොම කොහොම හරි ගහපල්ලා බං පෙත්සම්’ – ෆ්‍රෙඩි සිල්වා මහතා කදිමට මෙසේ පෙන්වා දුන්නේ මිනිසත් කමේ තියෙන ඉතා නරක ගතිගුණයක්.

ලෝකයේ තිබුනු යල් පැනගිය බහු බූත මත සීග්‍රයෙන් ක්ෂය වී යන කාලයක් මේ. ඉදිරියේදී ජිවත්වන අය අද ඉන්න අපට වඩා වාසනාවන්තයි, ඒ මොකද සමාජය පරිනාමය වීමේදී, තිබෙන විෂම අදහස්/ ක්‍රම ක්‍රමයෙන් තුරන් වෙනවා, හොඳ අදහස්, හොඳ නීති උඩට එනවා.

අපි අනෙකාට උදවු නොකලොත් අපිට ඕනා වෙලාවට උදවු කරන්නත් කෙනෙක් නැති බව වටහා ගනිමු.

සත්‍යය ගරුකව, සොබා දහම සමඟ ජීවත් වන පුද්ගලයාගේ සිත කලාත්මක හැගීම් වලින්ද පරිපුර්ණයි.

අපේ රටේ පගාවක් ගන්නේ නැතිව මනුස්සයකුට වැඩක් කරලා දෙන රජයේ නිලධාරින් ගොඩාක් ඉන්නවා. පගාව දීගන්න බැරි අහිංසක මනුස්සයන්ට කාගේ පිහිටක්ද? 

දෙපාර්ශවයක් ඉන්න ප්‍රශනයක් නම් මේ ගොල්ල දෙපැත්තෙන්ම පගාව අරං ප්‍රශ්නේ තවත්  උග්‍ර කරනවා.

ඉස්සරනම් පගාව දුන්නොත් කොහොමහරි වැඩේ කරලා දෙනවා. නමුත්, දැන් කාලේ පගාව අරං වැඩේ නොකරන අය ඉන්නවා. එක් අතකින් මෙය පගාව දෙන අයට දෙවරක් සිතා බැලීමට  වූ හොඳ පාඩමක්.

අද පඳුරක්, පඳුරක් ගානේ මහාචාර්යවරු, ආචාර්යවරු, ශාස්ත්‍රපතිලා, දර්ශනපතිලා වැහි වැහැලා.  මේ සමහර අය අචාර්ය, මහාචාර්ය උපාධි ගත්තේ කොහෙන්ද, විස්තර ඇහුවහම ඉක්මනට මග හැරලා යනවා.

වංචාවෙන් මැරකමෙන් ජිවත් වීම වැඩි වෙලා. ඒ නැති බැරි කමට නොවෙයි. අනුන්ගේ දේවල් කඩා වඩා ගැනීම සමහර අයගේ එකම ආදායම් මාර්ගයයි. සමහරුන්ගේ ජාන වල මේ ලක්ෂණ තියෙනවද?

වැරදි කරන අය දුප්පත්කම, නුගත්කම නැත්නම් සමාජයේ ඇති වැරැද්ද වැනි හේතු තමන් කල වැරැද්දට හේතු  සාධක වශයෙන් දැක්වීම නිදහසට කාරණා නෙවෙයි. වරදට දඬුවම් කිරීමේදී නම් මේවා බලපානවා.

සිරකරුවන්ට සමාව දීමේදී, චුදිතයන්ට ඇප දීමේදී සමාජයේ අහිංසක ජනයාගේ ආරක්ෂාව ගැනත් සිතන්න වෙනවා. ඇප ලබා එලියට පැමිණ නැවත මිනිමරණ අය කොතෙකුත් ඉන්නවා.

එක දරුණු මත් ද්‍රව්‍ය ජාවාරම් කාරයෙක් ඇප ලැබුන දවසේම වගේ රටින් පැනලා. ඔහු මොනතරම් විනාශයක් දැන් පිට රට සිට මේ රටට කරනවද?

ගරු අධිකරණයට දොස් කීමෙන් වැඩක් නැහැ. එය කරන්නේ පවත්නා නිතීය ක්‍රියාත්මක කිරීමයි.

ජීවත්වන ජනතාවගේ සුභ සිද්ධිය ගැන සිතා රජයන් දරුණු අපරාධකරුවන්ට ලෙහෙසියෙන් ඇප ලබා නැවත සමාජයට යාම වැලක්වීමට ඇප පනත සංශෝධනය කළ යුතුයි.

රටේ ජීවත්වෙන සාමකාමී ජනතාවගේ සුභ සිද්ධිය තකා බරපතල අපරාධ වලට මුහුණ දෙන්නන් (චූදිතයන්) දැන් ගරු අධිකරණ වලින් ලබා ගන්නා ලිහිල් ඇප කොන්ද්දෙසී ඉතා දැඩි කල යුතුයි. ඇප පිට නිදහස් කරන්නන් දිනපතා ප්‍රදේශයේ පොලිස් ස්ථානයට වාර්ථා කිරීම වැනි කොන්දේසි අවශ්‍යයි.

රිමාන්ඩ් සිර මැදිරි පිරෙනවා, රජයට කන්න දෙන්න බැහැ කියා දරුණු අපරාධකරුවන් රිමාන්ඩ් නොකර නැවත සමාජයට නිදහස් කරනවා.  ඔවුන් එළියේ ඉන්න තාක් කල් දරුණු අපරාධ යළි යළි කරනවා.

මිණීමැරුම්, කප්පම් ගැනීම්, කුඩු බිස්නස්, බරපතළ ආයුධ සන්නද්ධ සොරකම් බොහොමයක් කරන්නේ ඇප ලබා එළියට ඇවිත් සිටින අය බව පොලිසිය කියයි.  

ඇප ලබාගත් පසු මේ අයගේ නඩු ඇසෙන්නේ බොහෝ ප්‍රමාද වී නිසා මේ අය ඒ කාලය තුල බොහෝ වෙනත් බරපතල අපරාධ කරත්.

මෙයට විසඳුම: ඇප නොදී, දරුණු අපරාධකරුවන්ගේ නඩු ඉක්මනට අසා අවසන් කල යුතුයි. එතෙක් ඔවුන්ව රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාර ගත කර තැබිය යුතුයි.

කෙනෙකුගේ ආත්ම ගරුත්වය ඉන්න පළාත අනුව වෙනස්වෙන දෙයක් නොවේ. උසස් ලෙස ජීවත්වන පුද්ගලයා කොහේ සිටියත් ඒ විදීයට ජීවත් වේ.

අපිට මහත්සේ ආඩම්බර විය හැකි, වසර දහස් ගණනක සිට එන අපේ ශිෂ්ට සම්පන්න ගති පැවතුම්, සිරිත් විරිත් ක්‍රමයෙන් ක්ෂයවී යනවා. රැක ගනිමු, නව පරපුරට ඒවා කියා දෙමු.

ශ්‍රී ලංකා ඉතිහාසය පාසල් වල ඉගැන්වීම නතර කලේ එක් අධ්‍යාපන ඇමතිවරයෙක්   1972 දී විතර.  ඉන්පසු මෑතක සිට  නැවත ඉගැන්වෙනවා, නමුත් ‘සැර’ බාල කරපු  ශ්‍රී ලංකා  ඉතිහාසයක්.  ජාත්‍යාන්තර පාසැල් වල, උතුරේ පාසල් වල  ශ්‍රී ලංකා ඉතිහාසය උගන්වන්නේම නැහැල්ලු; තව හොයලා බැලිය යුතු දෙයක්.

මැක්ඩොනල්ඩ්ස්, KFC, පිඩ්සා හට් – මේවා ඇබ්බැහි වෙන කෑම. කුඩා ළමුන්ට පවා දියවැඩියාව හැදෙන්න පුළුවන් ඕනාවට වැඩිය චිප්ස්, බර්ගර්ස්,  බේකන් කන්න ගියොත්, කෝක්, පෙප්සි. ෆැන්ටා  බොන්න ගියොත්. හැමදේම ප්‍රමාණයක් සහ ක්‍රමයක් තියෙනවා.

බටහිරෙන් එන සැම දේම පිළිනොගත යුතුයි.  හොඳ දේවල් පමණක් තොරා බේරා අපේ ශිෂ්ට සම්පන්න ගති පැවතුම්, චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර, සිරිත් විරිත්, ඇඳුම් පැළඳුම්,  වලට හානි නොකර ඒ දේවල් තෝරා ගමු.  

සුද්දා (ඉංග්‍රීසීන්) අපේ රට යටත් කර ගත්තට පස්සේ අපට වෙනස්වූ, අමුතුම  සදාචාරයක්, සාරධර්ම, නීති අපිට පුරුදු කරන්න හැදුවා, පුරුදු කලා. ඒවායේ හොඳ තත්ත්වයන් මෙන්ම අවුල් වියවුල්ද ගොඩාක් තියෙනවා.

සමහරවිට, මේ සංස්කෘතීන්,  නීති පද්ධතින්, සාරධර්ම  අතර ගැටුම් වලට අපි අදත් මැදි වෙලා – අවුල් ජාලයක ඉන්නවා. සමහරු, ‘අපි කවුද’ කියා නොදන්නා තත්ත්වයකට පත්වෙලා.

ගොඩක් දේවල්, විශේෂයෙන්ම නීතිමය,  සංස්කෘතිමය, සභ්‍යත්වය ට අදාළ කටයුතු අපි බොහෝ දුරට අවුල් සහගත කරගන්නේ මේ නිසා.

‘අපි වමේ – දක්ෂිණාංශික ලිබරල්; අපේ රටට සම්ප්‍රදාය, සභ්‍යත්වය, සංස්කෘතිය, චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර, සාරධර්ම, ඉතිහාසය, ආගම  අවශ්‍ය නැහැ. අපි මේ සියල්ල වෙනස් කරනවා’ කියා මෝඩ වදන් ප්‍රකාශ කරන්නේ මෙසේ අතරමං වුවන්ගෙන් ඇතැමෙක්.

ඒ අයට අප අනුකම්පා කරමු. ඔවුනට නැණස, බුද්ධිය පහළ වී, සත්‍යය  අවබෝධ වේවා!

උග්‍ර  වාම/කොමියුනිස්ට් වාදී, සම්ප්‍රදා විරෝධීන් වූ ස්ටාලින්, මාඕ, පොල් පොට්, කිම් ඉල් සුං, විජේවීර* වැන්නන්  නිසා එම රටවල මහා ජන/ආගම් සංහාර සිදු වුනා.  

*විජේවීර යම් තරමකට සිංහල බෞද්ධ සම්ප්‍රදායට, ගතාණුගතිකත්වයට ගරු කළා.

එදා අපේ කුල කාන්තාවෝ ආදර්ශවත්, ඉතා උසස් වූ දිවිපෙවතක් ගෙවා මුළු ලොවටම ආදර්ශයක් වුනා.  උඩරට කාන්තාවෝ මෙහිදී ප්‍රමුඛත්වය ගත්තා.

බටහිර අධිරාජ්‍යවාදීන් අපේ රටේ මුතු මැණික්, අලි ඇතුන්, කුරුඳු, කොප්පරා, කළුවර, බුරුත, මැහෝගනී වැනි වටිනා දැව රට පටවා ඔවුන්ගේ ආර්ථිකය හදා ගත්තා. අපේ කුරුඳු, ගම්මිරිස් වැනි කුළු බඩු  රට පැටෙව්වා අපට මුදල් නොදී. අපේ කඳුකරයේ වන සම්පත කපා හෙලා වැවිලි ආර්ථිකයක් ස්ථාපිත කර ඒ ආදායමද තම මවු රටවලට යැව්වා.

යම් දායාදයක් අපට ඉතිරි කර ගියා නම් ඒ වැවිලි ආර්ථිකය, අගනා පාරවල්, දුම්රිය මාර්ග පද්ධතිය,  ක්‍රමවත් සිවිල් සේවය (අද අවුල් ජාලාවක්), නීති පද්ධතිය, හොඳ සෞඛ්‍ය සේවය සහ විධිමත් අධ්‍යාපන ක්‍රමයයි.  මෙයින් කිසි ලෙසකින් වත් අදහස් කෙරෙන්නේ නැහැ ඊට පෙර පැවති අපේ  දේශිය ජිවන රටාව (සෞඛ්‍යය, අධ්‍යාපනය, නීති ඇතුළු), මේ බටහිර ක්‍රම වලට දෙවෙනි වූ බව.

වැඩියෙන්ම අපව මොළ සෝදා පාලුවකට ලක් කලේ, අප තුල හීනමාන අදහස් ඇති කරවන්න උත්සහ කලේ, කළු සුද්දන් බිහි කලේ (මේ කළු සුද්දෝ අදත් අප සමාජය රජ කරනවා) ඉංග්‍රීසි කාරයායි.

පෘතුගිසින් සහ ලන්දේසින්, විශේෂයෙන්ම පෘතුගීසින්, ඉතා දරුණු වූ බව ඇත්ත; ඒ වාගේම ඔවුන් අප ජනතාව සමඟ කිට්ටුවෙන් මුසු වුනා. අන්තර් – විවාහ ලිස්බන් අධිරාජ්‍යය අනුමත කළා. බර්ගර් නමැති අලුත් ජාතියක්  මෙහි ඇති වුනේ ඒ නයින්.

කෙනෙක් තම බුද්ධියෙන් සිතා බලා තම ආගම වෙනස් කරනවානම් එහි වරදක් නැහැ. නමුත් දුප්පත්කම  වැනි දේ දඩමීමා කරගෙන,  නැත්නම් බලහත්කාරයෙන්, ආගම් වෙනස් කරන්න හදනවා නම් එය වැරදියි.

තායිලන්තය ලංකාවටත් වඩා බෞද්ධ රටක් – 95% විතර බෞද්ධ. අවාසනාවකට, අධි බටහිරකරණය වීම නිසා එහි ප්‍රධාන නගර ආසියාවේම කාම පුර වගේ බවට පත් වෙලා. කාම්බෝජය, ලාඕස් වැනි බෞද්ධ රටවලටත් මේ තත්ත්වය උදාවෙමින් තියෙනවා.  බුරුමයත් ඉදිරියේදී ඒ පාරේ යන්න බොහෝ ඉඩ තියෙනවා.

ඒ නිසා, මේ පින්බර දිවයිනේ ඉන්න අප බොහෝ පාඩම් ඉගෙන ගන්න ඕන, පරෙස්සම් වෙන්න ඕන.

ගණිකාවන්, කුඩු බොන අය, සැම ලිංගිකයන් අප ජීවත්වන සමාජයේම කොටස්.  මේ කිසි වෙකුට ආසාධාරණ නොකළ යුතුයි.

මෙයින් කියන්නේ නැහැ ගණිකා වෘත්තීය මේ රටේ නීතීගත කරන්න, සම ලිංගික විවාහ අනුමත කරන්න කියා.

රාත්‍රී විදී ගණිකාවන්ට ආරක්ෂාව ලබා දීම, සෞඛ්‍ය පහසුකම් සැලසීම,  කිසියම් මූළික අධ්‍යාපනයක්/වෘත්තීය පුහුණුවක් ඔවුන්ට ලබා දීම (ඒ මඟින් ඔවුන් ගණිකා වෘත්තීයෙන් බැහැර කිරීම) හොඳ දෙයක්.   

කුඩු කාරයන්ටත් එහෙමයි – ඒ අය ඒ ප්‍රශ්ණ වලින් ගොඩ ගන්න අප සමාජය ක්‍රියා කළ යුතුයි. සැමදා ඔවුන්ට ගැරහීමෙන් පළක් වන්නේ නැහැ.

අපේ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන මීට වඩා පණ ඇතිව වැඩ කළ යුතුයි.

බොහෝ වැඩ කිරීමට තිබෙනවා.

රජය වැඩ කරන්නේ නැහැ කියා එය විවේචනය කරනවා යු ටියුබ් කරුවන්, ෆේස් බුක් කරුවන්.

ඒ කියන අයමයි රජය කරන හැම වැඩකටම අකුල් හෙලන්නේ, රජයට කකුල් මාට්ටු දාන්නේ. මොවුන් ඉතා භායනක අය.

රටේ ප්‍රශ්ණ තිබේ නම් රජය ඒවා විසදන්න ඕන, ප්‍රශ්ණ නැහැ වගේ මෙතෙක් කල් සෑම රජයක්ම සිටියා. දැන් විසදන්න හදන කොට කෑ ගසනවා.

උපන්දින සාද ගන්න, උත්සව  පවත්වන්න. එදාට නටන්න, වයන්න,  ගයන්න. කිසි වරදක් නැහැ.

හැබැයි  ඒ එක්කම මතක් කර ගන්න, අප ඒ  දිනයේදීත් තව එක දිනයකින් මරණය වෙත ලං වුන බව.

නමුත්, මරණය ගැනම මෙනෙහි කර කර ඉන්න ඕන නැහැ. බුද්ධාගමේ කිසි ලෙසකින් එවැන්නක්‌ කියා නැහැ.

හැකිතරම් නීතිය ඉගෙන ගැනීමට පුරවැසියන් උත්සහ ගත යුතුයි, වෘත්තියක් වශයෙන් නොකලත්. නිතිය දන්නා කෙනාට බොරු කරන්න අමාරුයි, ජීවත්වෙන සමාජය ගැන හොඳ අවබෝධයක් ලැබෙනවා, ප්‍රශ්න විසඳීමේ හැකියාව ලැබෙනවා. ආත්ම ධෛර්යය/ශක්තිය ලැබෙනවා.

බටහිර රටවල නිතීය විෂයක් ලෙස පාසැල් විෂය මාලාවේ තිබෙනවා.

දියුණු බටහිර රටවල දැන් නඩුවලින් 30%ක් පමණ දැන්  කථා කරන්නේ නීතිඥවරු නැතුව පාර්ශවයන් තමන් විසින්මයි. ඒ රටවල උසාවි, නීතිඥ සමිති ඒ ක්‍රමවේදය සඳහා තදින් අනුබල දෙනවා, සහාය වෙනවා.

බටහිර රටවල් දැන් ‘නීති භාෂාව’  සාමාන්‍ය ජනතාවට තේරෙන ඉතා සරළ බසින් සිදු විය යුතු ලෙසට ප්‍රතිපත්ති සකසා තියෙනවා.

කෙනෙකුගේ අදහස් තවත් අයෙකුට පැවසීමේදී ඒ පුද්ගලයා එය තේරුම් ගන්නේ බොහෝ දුරට තමන්ටම ආවේණික අත්දැකීම් අනුවයි. ඒ නිසා සමහර විට යම් පුද්ගලයෙකු පවසන යම් දෙයක් එය අසා සිටින තැනැත්තා විසින් බොහෝ වෙනස් විදියට තේරුම් ගන්නා අවස්ථා බොහෝයි.  මෙයින් මතුවෙන ප්‍රශ්ණ/ආරවුල් ද බොහෝයි.

නොදන්නා අය තමයි වැඩිපුර දන්නා බව පෙන්වීමට හා ප්‍රදර්ශනය කිරීමට ආසා කරන්නේ.

මරාගෙන කන්න බැරි සතාවත් විකුණගන කන තරම් මිනිසුන් ඉන්න ලෝකයකයි අප ජීවත් වන්නේ.

මානසිකව සහ කායිකව තරුණව සිටින්න බලමු, මහලුකමට ජීවිතය යට කරන්න ඉඩ නොදිය යුතුයි.

වයස යනු හුදු අංකයක් පමණි.

අපේ සිතේ පිරෙන අදහස් නිසා තමයි බොහෝ දේ සිද්ධවෙන්නේ. අවාසනාවකට, අද සමාජයේ, අපේ ජනතාවගේ, හිත් පිරෙන්නේ නරක දේ වලින්.

මනස මහා බලගතුයි.  මහත්මා ගාන්ධි, හිට්ලර්, මාර්ටින් ලුතර් කිං, මැන්ඩෙලා, ඔබාමා, ප්‍රභාකරන්, තෙරේසා මවු තුමිය, තැචර්, නෙතනියාහු, සෙලෙන්ස්කි, පූටින්,ට්‍රම්ප්; මේ අයත් සාමාන්‍ය මිනිස්සු, ගැහැණු; නමුත් මොන තරම් පෙරළියක් (හොඳ හෝ නරක අතට) මේ අයට කරන්න පුළුවන් උනාද?

තම උත්සාහය අසාර්ථක වුවත් ඉන්දියාව වෙන් වීම‍ට  එරෙහිව ගාන්ධි තුමා වැඩ කළා.  නේරු, ජින්නා ඉවසීමෙන් කටුයුතු කළා නම් ඉන්දියාව බේරා ගන්න තිබුනා කියා කියනවා, ඒකීය රාජ්‍යයක් හැටියට.

20 වෙනි සියවසේ පහල වූ ශ්‍රේෂ්ඨතම පුද්ගලයා මහත්මා ගාන්ධි කියලා කියන්න පුළුවන්.  මන්ද, එතුමා අවිහිංසාවෙන් බලගතු  බ්‍රිතාන්‍යය අධිරාජ්‍යවාදය පැරදවුවා.

21වෙනි සියවසේ,  මේ දක්වා –  සමහර විට ට්‍රම්ප් වෙන්න පුළුවන්.  ඔහු ලෝක යුධ බිය සමනය කර ගෙන යන විදියට. ඉන්දීය-පකිස්ථාන, ආර්මේනියා/අසර්බයිජාන්, යේමනයේ හුතී, නිරිතදිග කොන්ගෝ ප්‍රශ්ණ ඔහු සාර්ථකව විසඳුවා. පලස්තීන, යුක්රේන යුද්ධත් ට්‍රම්ප්ට  තමා සුව කරන්න පුළුවන්.

බයිඩන් (හිටපු ජනපති), දැන් සිටින යුරෝපයේ නායකයෝ – රාමුවෙන් පිටතට බලන්න අදක්ෂ වුනා; ට්‍රම්ප්ට කිට්ටුවෙන්න වත් බැහැ පෞරුෂත්වයෙන් සහ ක්‍රියාවෙන්.

හොරකම්, බොරු, චාටු, වංචා වලට නිරතුරුවම අහුවෙන අවංක, හොඳ කෙනෙක් උනත් ක්‍රමයෙන් එවැනි නරකදේ කරන්න පෙළඹෙන්න පුළුවන්.  බොරු නොකියනම අය බොරු කියන්න පටන් ගන්න පුළුවන්.  ඒ වගේමයි නරක අය හොඳ ආශ්‍රය නිසා හොඳ වෙන්න පුළුවන්.

පියෙක් පුතෙකුට දුන් ඔවදන් 2ක්:

‘පුතා දන්නවද අර ගිරව් දෙන්නගේ කතාව.තාපස ගිරවයි,අලුගෝසුවාගේ ගිරවයි. ඒ කියන්නේ ආශ්‍රය කරන අයගේ ගොඩ අනුවයි කෙනෙක්ගේ පැවැත්ම.’

‘නරක’ සමාජය තුල හැදෙන හොඳ පුද්ගලයෙක් කාලයක් යනකොට ‘නරක’ වෙනවා. මේ සිද්ධාන්තය අනිත් පැත්තටත් එහෙමයි’.

මැණික් ගලක් ඔපවත් වන්නේත්, ඉතා මිල අධික වන්නේත් එය නිකන් ෂෝ කේස් එකේ තබා තිබීමෙන් නොවෙයි; හොඳට කපා, මැද, පොලිෂ් කර ෂෝ කේස් එකේ දැමු පසුයි.  හුඟක් වෙලාවට මැණිකෙන් පෝසත් වෙන්නේ එය ගැරු හෝ එය මුලින්ම අලෙවි  කල තැනැත්තා නොවෙයි, එය, ‘ඔප දමා මැද, පොලිෂ්’ කර විකුණු තැනැත්තායි.  

අපේ සහජ දක්ෂතා ගැනත් කිව යුත්තේ එයමයි.  ඒවා  හොඳට ‘මැද, පොලිෂ් කර’ සමාජයට  අලෙවි කලොත් කෙනෙක් බලාපොරොත්තුවන ප්‍රසිද්ධිය, මුදල් හදල් ඒ මඟින් උපරිමව ලබා ගන්න පුළුවන්.

අතීත වේදනාකාරී මතකයන් ගෙන් තොරව ජීවිතය ගත කරන්න බලමු.

ගැහැණිගේ ශාරීරික ශක්තිය මිනිසුන්ට වඩා දුර්වලයි, නමුත් දෙගොල්ලම මනසින් එකවගේ ශක්තිමත්.

ප්‍රශ්නවලට, ද්‍රරිධතාවයට එකම විසඳුම  විෂ මත්පැන්, විෂ කුඩු නොව උත්සාහයෙන් ජීවිතය ජය ගැනීමයි. රැකියාවක් සොයා ගත නොහැකි නම් ස්වයං රැකියාවක් පටන් ගන්න – මාළු ලෑල්ලක්, ත්‍රී වීලරයක්,  කඩවලට කඩයප්පන් හදා දැමීමක්, ස්වීප් ටිකට්/වඩේ විකිණීමක්  හෝ මහන මැෂිමකීන් මැසීමක් උනත් කමක් නැහැ.

සල්ලි නැහැ හෝ වෙන කිසියම්ම හේතුවකට හොරකම් නම් කරන්න එපා.  නැතිම නම් හිඟා කන්න.

ලෝකයේ විශාල ලෙස දන් දෙන මිනිස්සු මේ අප ඉන්නා පුණ්‍ය භුමිය, ශ්‍රී ලංකාවේ ඉන්නවා.

විශාල වශයෙන් බඳ ප්‍රදේශය ප්‍රදර්ශනය වන අයුරින් ඇතැම් කාන්තාවන් දැන් සාරි/ඇඳුම් අඳිනවා. නව ප්‍රවනතාවක්. බොහෝ දුරට දකුණු ඉන්දීය අභාෂය නිසා විය හැකියි.

පොඩි දරුවන්ටත් මෙය පුරුදු කරනවා.

කුඩා/තරුණ  කාලයේදීම ඇඳුම් වරද්දගත්තොත්, ලොකු වෙලා හදන්න අමාරුයි.

තෙරපුණු/මිරිකුණු  බස් තුල මිනිසුන් ගියත් ඔවුන් අතර රන්ඩු සරුවල් නැත්තේ/අඩු අපේ මිනිසුන්ගේ ඇති හික්මීම සහ කොයිදේත් සතුටින් ඉවසීමට හැකිවූ  හොඳ කාරණායි/ගතිගුණයි.

බස් රථයක් තුල අමුතුම ‘සංස්කෘතියක්’ තියෙනවා; එය දන්නේ බස් වල යන මගීන් පමණයි. උදාහරණ සමහරක්:

වැඩිහිටියෙක්, ආබාධිතයෙක්, ගැබිණි මවක්  නැග්ගහම දුර ගමන් සේවා බසයක් වුනත් නැගිටලා තම අසුන ඒ කෙනා වෙනුවෙන් පිරිනමනවා, තදබද වුනු බසයක හිටගෙන යන මගියෙකුගේ භාණ්ඩ අසුනක ඉඳන් ඉන්නා කෙනෙක් ඉල්ලා සුරක්ෂිතව එවා ඒ තැනැත්තා වෙනුවෙන් බලා ගන්නවා.

තව, මගියෙක් හෝ ඒ කෙනා අත තියෙන බඩු භාණ්ඩයක් ඇඟේ හැපුනත් මුකුත් නොකියා  ඉවසීම පෙන්වනවා, ඩ්‍රයිවර්/කොන්දොස්තර  මොන තරම් ගමන ප්‍රමාද කලත් ඔවුන්ට බනින්නේ ඉතාමත් කලාතුරකින්. මේවා ඉතා උසස් ගුණාංග.  තියෙන අඩුපාඩු  හදාගෙන මේ හොඳ ‘බස් සංස්කෘතිය’ තවත් දියුණු කර ගනිමු.

මත්පැන්, මත් ද්‍රව්‍යය සමාජයට කරන්නේ මහා විනාශයක්.

මාර්ග අනතුරුවලට මුලිකම හේතු නොසැලකිලිමත්බව, මත්පැන්, අබලන් වාහන සහ අයහපත් මාර්ග/යටිතල පහසුකම්.

බීලා රිය පදවන්න නම් එපා, අනතුරක් කරගන්නවාමයි; අද බැරිවුනොත් හෙට.

මත්පැන් සහ රිය පැදවීම කවදාවත් නොගැලපේ. අනුන්ගේ පමණක් නොව ඔබේ ජිවිතයද අවදානමේ තබනවා.  

මත්පැනින් හොඳටම  පදම් වූ කෙනෙක්ව තව දෙදනෙක් උස්සා ගෙන ගොස් වාහනයේ දොර ඇර සුක්කානම ඉදිරියේ තැබුවා. එයා වාහනය එලවාගෙන ගියා. එයාට වාහනයක් එලවනවා තියා පයින් යන්නවත් බැරි තත්ත්වයක් තිබුනේ. කී දෙනෙක් අහිංසකයන්ව එයා මැරුවද දන්නේ නැහැ එදා රාත්‍රියේ.

බිලා රියපදවන්නා අන්තිම මෝඩයෙකි, වසලයෙකි.

මෝටර් සයිකල් අනිත් වාහන අස්සෙන් අස්සෙන් රිංගලා යනවා; වාහන අනතුරු බොහෝමයයි. හැප්පුනහම වැඩියෙන්ම තුවාල වෙන්නේ ඒ ගොල්ලන්ට.

හෙල්මට් එකක් නොදා කිසිදා මෝටර් සයිකලයක, පා පැදියක නොයන්න. 

බිලා මෝටර් සයිකලයක්, පා පැදියක් එලවන්න එපා.

වසරකට මෝටර් සයිකල් අනතුරුවලින් පමණක් 1,000ට වැඩිය මැරෙනවා. ඒ කියන්නේ සතියකට 20ක්!

1951 වසරේදී අප රටේ ඒ මුළු අවුරුද්දටම වූනේ රිය අනතුරු මරණ 286යි.  2024 වසරේදී පදිකයන් පමණක් වාහන අනතුරු වලින් 1,000ක් පමණ මිය ගියා.

උගතටයි නූගතාටයි (විශේෂයෙන් සැකය වැනි ලෙඩ තියන) එකට ඉන්න බැහැ. උගතා බොහෝවිට අකාලයේ මැරෙන්නත් පුළුවන්.

නූගතා/උගත් මෝඩයා කරන මෝඩ වැඩ වලට ප්‍රෙෂර්, හාට් ඇටෑක්, දියවැඩියාව  හැදෙනවා. තව  කෝටි ගණන් මුදල් නාස්ති වෙන වැඩ ඒ අය කරන්නේ. මේ අයගෙන් නම් මුල් අවස්ථාවේදීම වෙන්වීම හොඳයි.

උගතා කියන්නේ ඩිප්ලෝමා/ඩිග්‍රී ගහ ගත්ත කෙනා නොවෙයි; යහපත් අදහස්, ආකල්ප හා පෞරුෂය ඇත්තායි,ශුභවාදිව ප්‍රශ්න දෙස පළල් දෘෂ්ටිකෝණයකින් බලන්නායි. අනුන්ට වැරද්දක් නොකර තමන්ටත්, රටටත් යහපතක් කරගන්නායි.

සමහරු වැරදි තීරණ අරගෙන ඒවා හරියි  කියා සිතාගෙන ඒවයේ දැඩිවම එල්ලී සිටිනවා, විශේෂයෙන්ම පවුලක. මේවායින් අමාරුවේ වැටෙන්නේ  වැඩිහිටියන් පමණක් නොවේ දරුවන්.

මිත්‍රත්වයක් පවත්වා ගෙන යාමට නම් දෙදෙනාම  ධනාත්මකව කටයුතු කරන්න ඕන. එක්කෙනෙක් විතරක් මිත්‍රත්වය පවත්වා ගෙන යන්න කටයුතු කරනවානම් එය සැබෑ මිත්‍රත්වයක් නොවේ.

අඹ ගෙඩියට මැරෙනතුරු මෙන් සටන් කල ‘අඹ යහළුවෝ’හි සුනිල් අප්පෝට තැලුණු, බෙරිවෙච්ච අඹ ගෙඩිය ආපසු දීමෙන් දුප්පත් නිමල් අපට පෙන්නුම් කලේ තන්හාව, ලෝභ කම, ආසාව යනු හුදු පුස්සක් බව නොවේද?

මේ ලෝකේ එලිය දකින්න තාත්තා  අම්මා  දෙන්න‍නෙක් ඕනේ. දෙන්නවම අමතක කරන්න බැහැ.

ගෙදර බුදුන් අම්මා; ගෙදර දෙවියෝ තාත්තා.

ඉර හඳ කුමටද අම්මා නැත්නම්.

පාප මිත්‍රයෝ ආශ්‍රය කරන්න එපා.

එකිනෙකාට  ආශිර්වාද කරගැනීම,, සුභ පැතීම, සමාව අයැදීම, කණගාටුව ප්‍රකාශකර ගැනීම, නිහතමානි මිනිසුන් විසින් කරන හොඳ දේවල්.

100% ප්‍රත්‍යක්ෂභාවය තමන්ට දෙන්නත් බැහැ, අනුන්ගෙන් අපේක්ෂා කරන්නත් එපා.

කතාවකට කියනවා ළදරුවෙකුට පමනක්ලු දෙව්ලොව යන්න හැක්කේ. මන්ද, ඔවුන් පමණයි පිරිසිඳු සහ ශාන්ත.  ඊර්ෂ්‍යාව සහ ක්‍රෝධය ඔවුන් තුල නැත.

ලේ පිරිසිදු වෙන ඕනෑම දෙයක් කියන්න; ලේ කෝප වෙන දේ කියන්න  එපා.

ගමක පොලිස්කාරයෙක් ඉන්නවා නම් එයාට හැම කෙනෙක්ම වගේ බයයි, මේ ඉස්සර ඉඳන්ම ආපු තත්ත්වය හොඳ නැහැ.

වැරදි කරන බොහෝ අය කියන්නේ සමාජය ඒ අයට  එහෙම කරන නිසා ඒ අයත් එහෙමලු. මේක බොහෝම අවාසනාවන්ත තත්ත්වයක්.

අප ඒ අයට පෙන්නලා දෙන්න ඕන සමාජයේ කොච්චර හොඳ අය ඉන්නවද, කොච්චර හොඳ දේවල් වෙනවද,  පටු විදියට හිතන්න හොඳ නෑ විශේෂයෙන්ම උසස්, ගුණ ගරුක සමාජ ක්‍රමයකින් එන අප.

1970 සිරිමා බණ්ඩාරනායක රජයේ ‘සුදුස්සාට සුදුසු තැන දෙන’ ප්‍රතිපත්තිය මත, කවදාවත්  දේශපාලනය නොකළ, ශ්‍රී ලංකාවේ නුතන කළමනාරණයේ පියා (Father of Modern Management) – වසර 20කට වැඩි කාලයක් ලීවර් සමාගමේ (Uni Lever) පිරිස් කළමනාකරු, පසුව සාමාන්‍යාධිකාරී, ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම කළමණාකරන උපදේශක (Management Consultant) සහ ප්‍රසිද්ධ සමාගම් අධ්‍යක්ෂ තුමාට ජාතික පේෂකර්ම සංස්ථාවේ  සභාපති කම පිරිනැමුවා. පාඩුවට තිබු සංස්ථාව ඔහු අවුරුද්දකින් වගේ ලාභ ලබන ආයතනයක් බවට පත් කළා.

පෞද්ගලික පාවිච්චිය සඳහා දී තිබුණු සංස්ථා වාහනේ පාවිච්චි කලේ බොරැල්ල ගෙදර ඉඳලා හෝර්ටන් ප්ලේස් වල තිබුණු සංස්ථා ප්‍රධාන කාර්යාලයට යාමට පමනයි.   තුල්හිරිය, වේයන්ගොඩ, පූගොඩ (එවකට තනා නිමකළනොකළ)  වැනි කම්හල් වලට ඔහු නිතරම ගියා – සති අන්තයේ පවා. ඒ ගියේ, පෞද්ගලික පාවිච්චිය සඳහා දී තිබුණු සංස්ථා වාහනේ හෝර්ටන් ප්ලේස් කාර්යාලයේ දාලා, ඩබල් කැබ් එකකින්. 

ගමනට අවශ්‍ය කරන කොළඹ ප්‍රධාන කාර්යාලයේ කළමනාකරුවන්, ගනඛාධිකාරීන්, ක්ලාක්ලා  ඔක්කොකම එකේ දාගෙන යනවා සංස්ථාවට පෙට්‍රල් ඉතුරු කරලා දෙන්න.

වරක් ඔහුට විදේශ රජයක තානාපති කාර්යාලයකින් වටිනා විස්කි, වයින් ඇතුළු නොයෙක් රට මත්පැන් සහිත (පුද්ගලික) පෙට්ටි කිහිපයක් තැගී ලැබුනා හිතවත්කමට. ඒක සංස්ථාවට කපු නූල් සපයන රටක්. ඔහු වහාම  සිද්ධිය අදාළ ඇමතිවරයාට වාර්තා කරලා (TB සුභසිංහ) තෑගි භාණ්ඩ  සංස්ථාවේ තුල්හිරියේ ‘අමුත්තන්ගේ නිවාසයට’ භාර දුන්නා, ඉන්වෙන්ට්‍රියක් එහෙම හරියට හදලා.

දෙවිවරුන් වැනි මෙවැනි සංස්ථා සභාපතිවරු අද කෝ?

උදේට නැගිටලා මේ භාවනාව කරන්න – ‘මගේ පෙනීම කවදාවත් හිරු එලිය නොදුටු මිනිසකුට දෙන්න කැමතියි , මගේ හදවත නිමක් නැති වේදනා බර දවස් ගෙවන මිනිසකුට දෙන්න කැමතියි, මගේ රුධිරය රිය අනතුරකින් ඔත්පොලව ශල්‍ය කර්මයට බදුන් වුවෙකුට දෙන්න කැමතියි, මගේ දේපල ගෙදර සුන් බුන් වී නැවත ගෙදර හදන මිනිසාට දෙන්න කැමතියි,  මගේ වකුගඩුව වකුගඩු යන්ත්‍රය  මත දිනපතා ලේ පිරිසිඳු කරන ජීවිතයක් ගෙවන්නකුට දෙන්න කැමතියි, මගේ ඇටකටු , නහර , නාඩි හැමදේම මැරුණු පසු  වෛද්‍ය පර්යේෂණ වලට දෙන්න කැමතියි, මගේ කකුල් දෙක අබ්බගාත පොඩි  ළමයෙකුට ඇවිද යන්න දෙන්න කැමතියි, මගේ මළකඳ කුණු පණුවන්ට ආහාරයක් වෙන්න අරින්න කැමතියි, මගේ දුර්වලකම්/වැරදි මගේ මිතුරන්ට අදාර්ශයක් නොවෙන්න ඉඩ හරින්න කැමතියි.’

උපන් බිමට කිසිදා ගරහන්න එපා,දේශය යනු මවයි.

හැමවිටම මේ සංකල්පයේ සිට වැඩ කරන්න – ‘මට පෙර මාගේ රට’.

වැදගත් ඕන මහත්මයෙක්/මහත්මියක් කියන කතාවක් – ‘ මාව මැරුවත් කමක් නැහැ. මගේ චරිතය,  නම් විනාශ කරන්න එපා’.

ඉවසීම අඩු අයට භාවනාව ඉතා හොඳයි.  හොඳ තැන් – රන්ගිරි-දඹුලු භාවනා ආරාමය, රාජගිරියේ  තපෝවනය, කඳුබඩ හෝ හිඳගල භාවනා අසපු, මැකාර්ති පාරේ විපස්සනා භාවනා අසපුව හෝ මහරගම ධර්මායතනය. අන්‍ය ආගමිකයන්ටත් එවැනි විශේෂ වූ ස්ථාන තියෙනවා. 

යොගා ජිවන ක්‍රමයට අදාළ කරගන්න; කිසිදාක වරදින්නේ නැහැ.

හැකි සෑම විටම පාරේ දකුණු පැත්තේ ගමන් කරන්න, ඔබේ ජීවිතය බේරෙන මඟක්. පේව්මන්ට් තියෙනවා නම් පේව්මන්ට් එකේම ගමන් කරන්න.

අපේ රටට ආදරේ වැඩි අයයි,  රට ගැන හුඟාක් දුකින් ඉන්නේ. රට ගැන නිතර ලියන්නේ, කියන්නේ.

විටෙක පෙලපාලි නොගිහින් බැරි බව ඇත්ත.  ඒත් පොලිස් කදුළු ගෑස් වලට, ජල ප්‍රහාර වලට සුදානමින් හිටියොත් හොඳයි.

යාළුවෝ  බොහෝ වෙලාවට නෑයින්ට වඩා හොඳයි. යාලුවන්ගෙන් ප්‍රයෝජන ගන්න, ඉල්ලුවොත් ඔවුන් උදවු කරනවා.

නොඉල්ලුවොත් කොහොමද උදව් ලැබෙන්නේ? ජේසුස් වහන්සේ කීවා ‘තට්ටු කරන්නාටයි දොර ඇරෙන්නේ කියා’.

පොඩි පොඩි විරසකට හොඳ යහළුවෝ  අහක දාන්න එපා, මහා අවාසනාවක්.  පාඩුව ඔබටයි, යහළුවටයි.

කුඹුරේ, තේ වත්තේ වැඩකරන අය සීතල ගතිය මගහරවා ගැනීමට, නිදිමත දුරු කර ගැනීමට  බුලත් හැපීම කරනවා. බුලත් කෙල මහ පාරේ ගැසීම නම් වැරදියි.

අද අප රටේ තියෙන ලොකුම ප්‍රශ්නයක් වන්නේ බොහෝ දෙනෙක් තමන්ගෙන් විය යුතු වැඩේ හරියට නොකර, මතුපිටින් පමනක් කිරීමයි; මුලටම ගිහිල්ලා යමක් කරන්නේ නැහැ.  

සාර්ථකත්වය කෙටි මං (shortcuts) වලින් හොයන්න බලනවා, හරියන්නේ නැහැ. 

දුක් විඳලා, ‘කට්ට කාලා’, ‘හම’ ගොරෝසු කරගන්න බලන්න. හදවත දැඩි කරගන්න. ඉන් පසු ඕන ප්‍රශ්නයකට මුහුණ දෙතෑකි. 

උදේට හිස තියන් ගොස් කඩයප්පන් විකුනලා, ඒ සල්ලි අම්මාට දීලා ඉස්කෝලේ ගිය, පස්සේ  දක්ෂ, සාර්ථක ජනාධිපතිවරයෙක්  වූ කෙනෙක් හිටියා.

අවස්ථානුකූලව තීරණ නොගෙන දැඩිව තම මතයේම සිට, විසදුම් සොයන්න හදන  කෙනෙකුගේ හැසිරීම නිසා සිදුවන පාඩුව අපමණයි. ඒ පුද්ගලයා තමන් විසින්ම පරිහානිය ලඟා කරගන්නවා. අනුන්ටත් ඒ දෙය අත් පත් කර දෙනවා.

මහා පාරේ මුත්‍රා කිරීමට පිරිමින්ට ලයිසන් බලපත්‍රයක් ලැබිලද? පායාන කාලෙට පලාතම කුණු ගඳ ගස්වන මේ නරක පුරුද්ද නැවත්වීමට දැන් කාලය ඇවිත්. දියුණු රටවලනම් නඩු දානවා.

මතු සම්බන්ධයි …..

Soutik Biswas Courtesy BBC News

It’s happening again.

In early September, a cluster of unexplained child deaths in a small town in Madhya Pradesh sent local health workers scrambling.

At least 19 victims – aged one to six – had died within weeks of taking a common cough syrup. Officials tested everything from drinking water to mosquitoes before the truth emerged: their kidneys had failed.

Weeks later, a state laboratory in the southern city of Chennai confirmed the worst. The syrup in question contained 48.6% diethylene glycol, a toxic industrial solvent that should never be found in medicine. Kidney failure is common after consuming this poisonous alcohol.

The horror wasn’t confined to Madhya Pradesh. In neighbouring Rajasthan state, the deaths of two young children, allegedly after consuming a locally-made Dextromethorphan syrup – a cough suppressant unsafe for very young children – sparked outrage and a government investigation.

For India, this brought a grim sense of déjà vu.

Over the years, diethylene glycol in Indian-made cough syrups has claimed dozens of young lives. In 2023, Indian syrups tainted with diethylene glycol were linked to the deaths of 70 children in The Gambia and 18 in Uzbekistan.

Between December 2019 and January 2020, at least 12 children under five died in Jammu in Indian-administered Kashmir allegedly from cough syrup, with activists suggesting the number of casualties might have been higher. In the past, there’s also been abuse of cough syrups containing codeine, external, a mild opioid that can produce euphoria in high doses and lead to dependence, and is not advised for young children.

Each time regulators promise reform, contaminated syrups reappear – reflecting a fragmented drug market and, critics allege, a weak regulatory system struggling to oversee hundreds of low-cost, often unapproved syrups produced by smaller manufacturers and sold over the counter.

Days after the latest child deaths, India’s health ministry urged “rational”, external use of such medicines – effectively warning doctors to exercise more caution when prescribing them to young children – seized samples of the syrup, suspended and banned sales, and ordered an investigation.

But the problem, critics say, runs deeper than over-prescription. Each new tragedy exposes the rot in India’s drug oversight system – a maze of weak enforcement and regulation. The Indian cough syrup market is set to soar from $262.5m in 2024 to $743m by 2035, growing at a compound annual rate of 9.9%, external, according to Market Research Future.

But none of this would happen if India, and Indians, could wean themselves off their obsession with cough syrups. For decades, doctors have prescribed them, and patients have taken them, even though most do little good and can potentially do serious harm.

Marketed as quick relief for sore throats and stubborn coughs, these sweet syrups mix sugar, colour and flavouring with a cocktail of antihistamines, decongestants, expectorants.

In theory, each ingredient plays a role: one dries secretions, another loosens phlegm, a third dulls the cough reflex. In practice, evidence of them doing much good is small – most coughs get better on their own in a few days.

• Cough syrup deaths: Why drugs made in India are sparking safety concerns

A cough can result from either infection or an allergic reaction. Cough syrups broadly fall into two types – sedatives that help the child rest, and bronchodilators that ease breathing – and doctors usually prescribe one or the other, not a mix.

Most persistent coughs in children in increasingly polluted Indian cities are not caused by infection but by allergies and irritation of the lower airways, according to Dr Rajaram D Khare, a Mumbai-based pediatrician. Allergies occur when the immune system overreacts to triggers such as dust and pollution.

These children often have a cold or runny nose and a cough that worsens at night or early morning, recurring every few weeks. In big cities, he says, such recurrent, wet coughs are commonly triggered by dust and smog, sometimes accompanied by mild bronchospasm.

Dr Khare said such coughs respond best to bronchodilators – medicines that open up the airways – preferably through inhalers or nebulisers, though many doctors still rely on syrups that offer only limited relief.

Most childhood coughs are viral, self-limiting, and resolve on their own within a week. Physicians say no syrup shortens their course; at best, they offer fleeting comfort. At worst, they carry risks of addiction, toxicity and overdose.

“I don’t usually prescribe cough syrups for ordinary coughs and colds – except occasionally for comfort. If a child is coughing badly and can’t sleep, I may give a dose of a mild syrup just to ease the discomfort. The main goal is relief, not treatment, especially when the cough is dry and part of a viral infection,” says Dr Khare.

So why are cough syrups so widely prescribed in India?

One reason is the weakness of India’s primary healthcare system, particularly in smaller towns and rural areas. As rising air pollution fuels persistent coughs, they are increasingly misused for routine respiratory infections.

The problem runs deeper in the countryside. In rural India, up to 75% of primary care visits are handled by informal providers, external – often self-taught “RMPs” or rural medical practitioners without formal medical training.

In places where the local public health clinic is far away, under-staffed, or shut, they are the de facto doctors – and syrups are their most trusted tools. When posted in Gorakhapur, a town in Uttar Pradesh, Dr Kafeel Khan, a pediatrician, remembers “syrups being handed out everywhere – even by those with no degree”.

In many of these towns, patients rely on anyone who seems medically knowledgeable – from informal practitioners to shopkeepers – to manage even routine coughs.

“Many poor patients turn to local chemists for advice, assuming the person behind the counter is a pharmacist; in 10 out of 10 times in rural India, that is a wrong assumption,” says Dinesh Thakur, a former Indian drug executive-turned-public health expert.

“While anecdotally, it appears that this problem is largely confined to small towns and rural India, there is some data that it is not. We see similar behaviour among people in big cities too. The only difference is the quality of drug supply in small towns and rural India is an order of magnitude worse compared to larger cities.”

Another factor driving the trend is the combined pressure from anxious parents and gaps in medical knowledge.

“Parents aren’t always well-informed, and they can become impatient. If a child’s cough or cold doesn’t improve in a couple of days, they often consult another doctor who will give a cough syrup,” says Dr Khan.

Low knowledge among doctors adds to the problem. Dr Khan says he has “seen even MD pediatricians prescribe ambroxol cough syrup for children”.

“It’s meant to break up sputum, but kids under two can’t spit it out, so the mucus can be aspirated into the lungs, causing pneumonia – yet it is still prescribed.”

India needs a clear policy on cough syrups and nationwide awareness among doctors and parents to curb reckless use. The stakes are real: the Madhya Pradesh doctor who prescribed the syrup linked to recent child deaths defended his practice,, external saying, “I’ve been prescribing this cough syrup for 15 years.

Ministry of Defence  – Media Centre

The Deputy Minister of Defence, Major General Aruna Jayasekara (Retd), paid an official visit to the Sri Lanka Navy Headquarters in Colombo yesterday (07 October).

Upon arrival, the Deputy Minister was warmly received by the Commander of the Navy, Vice Admiral Kanchana Banagoda, and accorded a ceremonial welcome. He also took the opportunity to observe the operational dynamics of the Naval Operation Room, Maritime Rescue Coordination Centre (MRCC) and the Information Fusion Centre (IFC).

Addressing the senior officers, Major General Jayasekara, on behalf of His Excellency the President, commended the Sri Lanka Navy for its valiant and highly successful anti-narcotic operations at sea, which have been pivotal in curbing drug trafficking and safeguarding national security.

He further recognized the Navy’s strategic contribution through its authorized On-board Security Teams (OBST) operations, emphasizing their significance in advancing the government’s broader national interests.

Highlighting key policy priorities, the Deputy Minister reaffirmed the government’s steadfast commitment towards ensuring accountability and eradicating corruption at all levels.

He also underscored the importance of enhancing Maritime Domain Awareness (MDA) to strengthen the Navy’s operational capabilities and overall professionalism. In conclusion, he stressed the vital principle of ‘Command Responsibility’, urging all leaders to uphold the highest standards of integrity, accountability and discipline in the execution of their duties.

National Development Bank PLC

NDB Bank recently entered into a Memorandum of Understanding (MoU) with DIMO, a leading diversified conglomerate in Sri Lanka, to extend affordable and accessible leasing facilities to a wide spectrum of customers. This partnership reflects NDB’s continued focus on enabling mobility and empowering individuals and businesses through flexible, customer-friendly financial solutions.

Through this collaboration, customers can now access DIMO’s renowned range of passenger vehicles including Mercedes-Benz and Tata together with tailor-made leasing solutions from NDB. With quick approvals, minimal documentation, no guarantor requirements, and repayment plans designed to meet diverse customer needs, NDB ensures that customers can drive home their dream vehicle with unmatched convenience. The Bank’s wide branch network and specialized leasing centres across the island, supported by dedicated leasing officers, further strengthen this offering by providing end-to-end support and accessibility.

The partnership also extends to DIMO’s robust Tata commercial vehicle range, which has long been trusted by Sri Lankan entrepreneurs and enterprises for durability and performance. NDB’s structured leasing solutions for commercial vehicles are specially designed to support SMEs and corporates, offering affordable financing options that ease the acquisition of essential transportation for business operations.

Commenting on the partnership, Dilum Amarasinghe, Assistant Vice President – Leasing at NDB Bank, stated, We are delighted to partner with DIMO, a household name in Sri Lanka’s mobility sector, to provide customers with seamless access to both passenger and commercial vehicles. Reliable transportation is a key enabler of growth for individuals and businesses alike, and through this collaboration we are empowering more Sri Lankans to move forward with confidence.”

Rajeev Pandithage Executive Director of DIMO said DIMO has always stood for turning aspirations into reality by pairing world-class mobility solutions with trusted aftersales care. With NDB’s attractive financial solutions and DIMO’s trusted aftersales care, we are enabling customers to access their aspired vehicles with greater ease and peace of mind. Whether it is a family pursuing their dream car or a business strengthening its fleet, this partnership ensures a seamless ownership journey backed by DIMO’s unmatched service excellence across the island”.

By combining DIMO’s trusted vehicle portfolio and after-sales expertise with NDB’s innovative financial solutions, this partnership delivers an unparalleled mobility proposition for the Sri Lankan market, one that is reliable, affordable, and future-focused.

NDB Bank is the fourth-largest listed commercial bank in Sri Lanka. NDB was named Sri Lanka’s Best Digital Bank for SMEs at Euromoney Awards for Excellence 2025 and was awarded Domestic Retail Bank of the Year – Sri Lanka and Sri Lanka Domestic Project Finance Bank of the Year by Asian Banking and Finance Magazine (Singapore) Awards 2024. NDB is the parent company of the NDB Group, comprising capital market subsidiary companies, together forming a unique banking and capital market services group. The Bank is committed to empowering the nation and its people through meaningful financial and advisory services powered by digital banking solutions.

Courtesy fibre2fashion

Insights

• Sri Lanka’s economy is projected to grow 4.6 per cent in 2025, yet recovery remains incomplete, the World Bank said.
• Its Sri Lanka Development Update urges reforms to improve spending efficiency, manage public wages, and enable private-led growth.
• The report stresses better-targeted investments and governance to secure sustainable and inclusive development.

Sri Lanka’s recent economic rebound has been strong but remains incomplete, with growth still below pre-crisis levels and poverty significantly elevated, the World Bank said in its latest Sri Lanka Development Update – Better Spending for All.

The report projects the economy to expand by 4.6 per cent in 2025, supported by an industrial rebound and steady services growth, before moderating to 3.5 per cent in 2026.

Despite low inflation and robust external inflows, reserves have slowed, and economic output is still below 2018 levels. Although poverty is declining, it remains double that of 2019, with around 10 per cent of the population living just above the poverty line. 

The report calls for urgent reforms to strengthen the recovery — including easing trade and investment barriers, improving the business environment, modernising tax administration, and reforming land and labour regulations to foster private sector-led growth.

Public spending efficiency remains a major challenge, as over 80 per cent of government expenditure goes to public sector salaries, welfare, and interest payments, leaving limited fiscal room for infrastructure, health, and education.

The World Bank urged Sri Lanka to reform its wage bill with fairer pay structures and modern payroll systems and to prioritise investment in key infrastructure gaps, project completion, and maintenance funding.

The report accompanies the South Asia Development Update – Jobs, AI, and Trade, which projects regional growth at 6.6 per cent in 2025 but speaks of a slowdown ahead. It emphasises that greater trade openness and AI adoption could help South Asian economies, including Sri Lanka, boost job creation and sustainable growth.

While Sri Lanka’s recent economic progress is encouraging, the recovery is uneven and incomplete. To build a stronger, fairer economy that benefits all households, in a fiscally constrained environment, Sri Lanka needs the private sector to invest and create jobs and ensure that every rupee of public money is well-spent,” said David Sislen, World Bank division director for Maldives, Nepal, and Sri Lanka.

Courtesy Adaderana

It is a key goal of the current government to gradually ensure all teachers become degree holders, Prime Minister and Minister of Education, Higher Education, and Vocational Education, Dr. Harini Amarasuriya stated.

The Prime Minister expressed this view today (8) during a parliamentary debate on educational reforms.

Teacher training colleges have not been reformed in a long time. The lack of attention isn’t just about resources – there hasn’t been enough focus on how they operate either.

Within this year, we need to design a curriculum that matches both current needs and proposed educational reforms. Our goal is to produce the kind of teachers the country truly needs. Toward that, we are already training both the teachers currently in these colleges and those involved in teacher education.

The government’s aim is to progressively move toward a system where all teachers are degree holders. We want to elevate the teacher training colleges to a level where they award degrees. Currently, the Kuliyapitiya Teacher Training College already confers degrees, and we plan to bring the remaining 19 training colleges up to that same level,” said Prime Minister Dr. Harini Amarasuriya.