Sapiens of Sri Lanka – සේපියන්ස් ඔෆ්

Was J.R. Jayewardene responsible for destroying Sri Lankan politics? In this exclusive discussion, Professor Rajiva Wijesinha – writer, academic, and former Member of Parliament – shares deep insights into the political legacy of J.R. and its impact on Sri Lanka’s present and future. This conversation explores the roots of political instability, constitutional changes, and the long-term consequences of decisions made during J.R.’s era. Essential viewing for anyone interested in Sri Lankan politics, history, and governance. ලංකාවේ දේශපාලනය විනාශ වීමට හේතුව ජේ.ආර්. ජයවර්ධන ද? මෙම විශේෂ සාකච්ඡාවේදී ලේඛකයෙකු සහ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු වූ ප්‍රොෆෙසර් රාජිව විජේසිංහ ගේ අදහස් ඔබට ඇසීමට හැක. ජේ.ආර්. යුගයේ දේශපාලන ව්‍යවස්ථා වෙනස්කම්, අස්ථාවරතාව සහ එය අද දක්වා ඇති බලපෑම් පිළිබඳව ගැඹුරු විමර්ශනයක් මෙහිදී සිදු කරයි. 👉 දේශපාලනය, ඉතිහාසය සහ රජය ගැන අවබෝධය ලැබීමට කැමති අයට මෙම වීඩියෝව අත්‍යවශ්‍යයි.

Shenali D Waduge

Why Sri Lanka Should Not Ratify the ICC

1. Sovereignty at Risk

·      External ICC jurisdiction would override Sri Lanka’s Constitution, domestic courts, and national security decisions.

·      Even functioning national mechanisms would be sidelined, undermining judicial independence.

2. Politically Motivated Targeting

·      ICC disproportionately targets smaller or weaker states while ignoring powerful nations.

·      Sri Lanka’s experience with UNHRC resolutions shows international mechanisms can be weaponized politically.

3. Domestic Justice Exists

·      Sri Lanka has laws and institutions to prosecute war crimes, terrorism, and human rights violations.

·      ICC ratification could duplicate or override domestic legal processes.

4. Military & National Security Risks

·      Armed Forces could face unfair investigations for counter-terrorism operations (e.g., defeating the LTTE).

·      Morale and operational effectiveness could be compromised.

5. One-Sided ICC Actions – Examples

African Focus:

·      Sudan (Darfur), Kenya (post-election violence), Libya, Uganda – disproportionate scrutiny on African states.

Powerful Nations & their illegal invasions & occupations Omitted:

·      U.S & NATO crimes.: Iraq, Afghanistan, Syria civilian casualties ignored.

·      Libya (2011 NATO intervention): Civilian deaths and regime change facilitated by Western powers; ICC focus limited.

Non-State Actors Ignored:

·      LTTE (Sri Lanka), Boko Haram (Nigeria), ISIS (Middle East), Taliban (Afghanistan) largely escape ICC scrutiny.

Reputational & Financial Pressure:

·      Investigations often lead to sanctions, loss of aid, or political isolation, irrespective of domestic judicial processes.

Ratifying the ICC would compromise sovereignty, judicial independence, and national security. Sri Lanka has functioning domestic mechanisms and should not be subjected to politically-motivated international scrutiny.

Powerful nations evade accountability while small states are targeted — ratification risks making Sri Lanka the next victim. 

PUBLIC MESSAGE TO ALL SRI LANKANS: 

Sri Lanka must resist ICC ratification to protect sovereignty, military integrity, and national judicial authority. 

Human rights should be a shield for people — not a weapon against governments to weaken the state. 

Weak governments should not think giving into western pressures will enable them to politically survive. They will be the first casualty.

The same players that carried out regime change in 2015 is said to have allegedly brought down that government with 2019 Easter Sunday massacre. 

There are no friends in politics.

Shenali D Waduge

The United Nations Human Rights Council (UNHRC) was established in 2006 (GA Resolution 60/251) with noble intentions: to promote universality, impartiality, and cooperation protecting human rights. Yet in practice within less than 2 decades, the Council has become a political arena where blocs of states advance strategic interests, discipline weaker nations, and grant powerful allies immunity. The story of Sri Lanka shows how human rights” has been weaponized to stifle a state for defeating its proxy terrorists.

Membership in Theory vs Reality

The Council’s 47 seats are allocated by regional quotas. In theory, every member — whether a superpower or a small state — has equal voting weight. All participate in the Universal Periodic Review (UPR), and all claim legitimacy by virtue of election through the UN General Assembly.

But in reality, membership is determined by bloc politics, donor leverage, and geopolitical bargaining.

Below is the current membership and how it behaves in practice:

UNHRC Membership 2025 – Commonalities & Contradictions

Regional Bloc	Members (2025)	Commonalities	Differences / Contradictions	Impact on Sri Lanka
Africa (13 seats)	Algeria, Benin, Burundi, Cameroon, Côte d’Ivoire, Eritrea, Gambia, Ghana, Malawi, Namibia, Somalia, South Africa, Sudan	– Stress sovereignty & non-interference – Often vote as bloc – Aid/trade dependency with EU/China	– Wide variation in rights records – Some align with West (e.g., Côte d’Ivoire) – Others shield authoritarian allies	Despite rhetoric of sovereignty, many African votes shift under donor pressure to support Western-led resolutions on Sri Lanka
Asia-Pacific (13 seats)	Bangladesh, China, India, Indonesia, Japan, Kazakhstan, Kuwait, Kyrgyzstan, Malaysia, Maldives, Nepal, Philippines, Vietnam	– Emphasize sovereignty – NAM/OIC solidarity – Defensive against external interference	– Japan, Maldives side with West – China/India hedge for strategic reasons – Gulf states swayed by Western security ties	Region most able to shield Sri Lanka, but divisions weaken protection
Eastern Europe (6 seats)	Albania, Bulgaria, Czechia, Georgia, Romania, Ukraine	– NATO/EU orientation – Consistent pro-Western alignment	– Occasional hedges for economic ties	Predictable votes against Sri Lanka
Latin America & Caribbean (8 seats)	Brazil, Chile, Costa Rica, Cuba, Dominican Republic, Mexico, Peru, Venezuela	– Tradition of rights activism – Regional solidarity mechanisms	– Cuba/Venezuela resist politicization – Chile, Peru, Costa Rica side with EU/US	Swing region; mixed results for Sri Lanka
Western Europe & Others (7 seats)	Belgium, France, Germany, Italy, Netherlands, UK, USA	– Move as one bloc – Fund OHCHR mandates – Champions of accountability”	– Minor tactical differences (e.g., Italy softer)	Principal sponsors of Sri Lanka resolutions; dominate narrative

Commonalities that bind the Council

• All 47 claim equal legitimacy but act through blocs.

Membership is distributed regionally, yet voting and negotiations are rarely individual — states move as blocs, often dictated by donor leverage or geopolitical alignments.

• Aid and security dependencies shape decisions.

Many members’ votes are not guided by principle but by aid packages, debt relief, or military/security ties that make them beholden to powerful sponsors.

• Universality” exists only in theory.

The Universal Periodic Review (UPR) is a mechanism applicable to all states, but in practice selective, intrusive country-specific resolutions are deployed only against targeted nations.

• Non-binding becomes binding through coercion.

Although UNHRC resolutions carry no legal force, smaller states are pressured to comply. What begins as recommendations” often progresses into mandate overreach, forcing Charter-violating demands into national law under threat of isolation or sanctions and often for political survival.

Differences that expose contradictions

• Democracies and authoritarians sit side by side.

Liberal democracies preach rights while authoritarian states crush dissent at home — yet both claim equal authority as arbiters of others.

• Sovereignty vs intervention becomes meaningless.

Some members defend non-interference, others justify intervention. But when bloc votes are cast, principles collapse in favor of political expediency.

• Credibility crisis at the core.

States with abysmal human rights records vote to censure others. The paradox is stark: who defines human rights” in such a forum — the violators, the perpetrators, or often both together?

Sri Lanka: A Case Study in Politicization

Since 2009, Sri Lanka has faced eleven intrusive resolutions in the Council. None were authorized by the UN Security Council or even the UN General Assembly. None condemned the LTTE, a terrorist group proscribed worldwide for its suicide bombings, assassinations, and child recruitment throughout 30 years of its terror campaign.

Instead, resolutions relied on leaked or contested reports — such as the Darusman Panel and the OISL — to build quasi-legal processes to which even successive UNHRC High Commissioners have been complicit undermining the Spirit of the UN Charter and the UNHRC’s original mandate. These were then institutionalized through OHCHR offices, effectively turning the HRC into a surrogate prosecutor usurping powers that were held only with the UNSC.

What is all the more alarming is that these intrusive resolutions going beyond mandate has been coerced into national law via appeasing or weak national governments (2015 Govt co-sponsored UNHRC resolution 30/1 accepting Sri Lanka’s Armed Forces committed war crimes) the current government is also seemingly falling prey by agreeing to the High Commissioners overreach demands

Examples of UNHRC’s Overreach Against Sri Lanka

• Hybrid Court / Foreign Judges:

Resolutions (notably 30/1 in 2015) demanded the creation of special courts” with international judges, prosecutors, and investigators — a direct violation of Sri Lanka’s Constitution and sovereignty.

Several UNHRC High Commissioners have been made public statements to refer Sri Lanka to ICC though they have failed to produce any proof of 40,000 dead to claim war crimes” or genocide”.

• Rewriting Domestic Law:

Calls for changes in Sri Lanka’s Penal Code, Prevention of Terrorism Act (PTA), and other domestic security laws — an intrusion into the legislative powers of a sovereign parliament.

• Security Sector Vetting:

Pressures to vet” and remove Sri Lankan military personnel from service and bar them from international peacekeeping roles, despite the absence of proven individual criminal responsibility.

• Land Release Demands:

Instructions on the return of land held for security reasons, ignoring Sri Lanka’s internal security assessments in post-war regions while State land cannot be granted only to one community and claims to private lands must accompany valid and verifiable proof with legitimate deeds.

• Police and Military Reform:

Recommendations to restructure Sri Lanka’s security apparatus under international guidance, effectively rewriting national defence policy.

• Devolution and Constitutional Change:

Resolutions and High Commissioner reports repeatedly pressuring for the full implementation of the 13th Amendment, indirectly imposing political settlements outside UNHRC’s scope.

• Economic Leverage:

Coupling compliance with trade benefits (e.g., GSP+ concessions tied to resolution follow-up), turning rights demands into economic blackmail.

• Cultural & Religious Impact:

The High Commissioner in his recent visit to Sri Lanka even demanded the Government legalize same-sex marriage.

Together, these show the pattern of coercion:

what began as recommendations” turned into instructions, then into benchmarks, and finally into laws and policy reforms inside Sri Lanka — despite the fact that UNHRC resolutions are non-binding.

Contrast this with the Council’s silence on far bloodier conflicts — Iraq, Afghanistan, Yemen, Palestine. The double standard is glaring: a small state in the Global South is relentlessly targeted, while powerful states and their allies are spared scrutiny.

The selectivity is not accidental; it is structural.

One telling example was in August 2025, when the UNHRC High Commissioner flew to Sri Lanka to lay flowers at a 1990 gravesite (Chemmani) — despite DNA and carbon dating never proving whose skeletons these were, or even confirming whether they were victims of killings. This symbolic act was staged while violence raged in Gaza, where thousands of verified civilian deaths drew no equivalent gesture, no high-profile visit, and no Council resolution.

Human Rights as a Weapon

Sri Lanka’s ordeal proves that:

• Bloc politics overrides principle.

Aid and alliance pressures ensure bloc votes discipline weaker states.

• Mandate creep undermines UN structure.

The Council is inventing investigatory powers never authorized by the GA or SC.

• Selectivity destroys legitimacy.

By targeting Sri Lanka but ignoring larger conflicts, the Council exposes its bias.

• Governments, not rights violators, are stifled.

The Council has become a tool of leverage — human rights rhetoric used to enforce geopolitical compliance.

Why this matters beyond Sri Lanka?

Today it is Sri Lanka. Tomorrow it may be any state outside the protection of the Western bloc.

Africa, Asia, Latin America — all should recognize the danger of allowing the UNHRC to create precedents that erode sovereignty.

Even nations that vote against Sri Lanka may one day face the same fate themselves.

The Council was created to advance cooperation, impartiality and non-selectivity. Instead it is presiding over its own loss of credibility if it continues to weaponize human rights for political ends.

Human rights should be a shield for people, not a weapon against governments.

Sri Lanka’s experience proves the UNHRC has become precisely that weapon — and the world must not allow this precedent to stand.

UNHRC 2025 Members must analyze the Sri Lanka example carefully.

The so-called resolutions” and High Commissioners reports/demands have gone far beyond mandate: seeking changes to Sri Lanka’s constitution, repeal of penal codes, pressing for laws that contradict the country’s cultural and religious values by demanding the legalizing of same sex marriage, dictating land ownership in favor of a single ethnic community, demonizing the Sinhalese majority, branding Sri Lanka’s military as war criminals” without a single judicial verdict, and ridiculing the nation’s judiciary and legal system. The list goes on.

This is not accountability — it is coercion.

And once a precedent is set on Sri Lanka, no state in the Global South is safe.

The 2025 UNHRC members — whatever bloc they belong to — must recognize a simple truth: in international politics there are no permanent friends, only permanent interests. You may be a friend” of the Western bloc today, but tomorrow you may just as easily become their enemy. Sri Lanka is the warning sign. Ignore it at your peril.

It is imperative to unite and vote against A/HRC/60/21, a resolution against Sri Lanka that exemplifies intrusive mandate overreach, violates the UN Charter, and seeks to usurp powers reserved for the Security Council — driven by a handful of Core Group nations (in this case: UK, Canada, Malawi, North Macedonia, Montenegro).

https://www.ohchr.org/en/documents/reports/ahrc6021-situation-human-rights-sri-lanka-comprehensive-report-united-nations

Shenali D Waduge

Asoka Weerasinghe Kings Grove Crescent . Ottawa . Ontario , K1J 6G1 . CANADA

5 September 2025

OPEN LETTER

Hon . Vijitha Herath
Minister of Foreign Affairs
Government of Sri Lanka.
Colombo . SRI LANKA

OPEN LETTER

5 September 2025

Dear Minister Herath:

The Sri Lanka Daily News reports that you briefed Diplomats of the Human Rights Situation in Sri Lanka.

I am stymied…I am foxed.   Why Oh why did you do it?

Did you think they cared for two tumbling pebbles in the waters of our great Mahaweli?   Did you think that they cared two hoots of a Sri Lankan owl before he shut his eyes when the Colombo’s  sky turns dark for the night.   Did you really think that these foreign Diplomats, including UNHRC’s Volker Turk, cared for two sheaves of paddy on a waterlogged rice-paddy field at Udahamulla, waving in the wind?

You may be curious about my thinking and ask me, “Asoka Weerasinghe, why are you questioning me as to why I did brief the Foreign Diplomats of our  progress made by the Government in the area of Human Right?’  

“Well Minister Herath, that is a fair question?”

“But , let me answer your question by questioning you …Do you honestly believe these Diplomats understand, especially at UNHRC what amazing ‘Classic’ acts of Human Rights that Sri Lanka has performed!

The world didn’t care two hoots when Sri Lanka achieved the brilliant Classic War textbook example when your military forces,  single handed, annihilated the Tamil Tiger Terrorists (aka LTTE)  on May 19, 2009, after  a 30-year ethnic war, and gave  back to their 20.5 million people their ‘right-to-life’which had been hijacked by the Tamil Tiger Terrorists for 30 bloody- years;

They didn’t think much when your armed forces rescued 295,873 Tamils from the clutches of the Tamils Tigers, during the closing months of that Eelam War, who used them as a human shield, marching them for six-months  under a scorching Jaffna-Killinochchi sun like an unwashed herd of cattle, from the west coast to the east coast.

Not only that Minister, they were housed in a White Tent City and sustained them by feeding a million meals a day of healthy breakfasts , lunches and dinners.  That is why!  Both those Human Rights Acts deserved Nobel Peace Prize nominations.  But it did not happen.   That’s a pity!

These foreigners being bullies are out to get you and your government, because you are a puny island and doing amazing acts of human rights, as you are a caring people, And they have difficulty accepting it, for whatever reason.  That’s why!

Let’s get this right Minister Herath..   Human Rights should be a shield for peoples, and not a weapon against governments to weaken the State..

I say all this to you Minister Herath, a I claim my right by fighting to hold the good name of my Mother Lanka, Sri Lanka,  from the Canadian trenches since August 4, 1983, and have written over 2000 letters to editors of Canadian newspapers, Political Journals and  Parliamentarians,and have over 500 letters pick up ink.

That is why I feel stymied and foxed when we try to give into these cess-pools of Human Rights foreigners who think they are lily-white and Holier than Thou.   As they would disproportionately target smaller states as yours, while ignoring powerful nations. The ICC jurisdiction would override Sri Lanka’s Constitution, domestic courts and national security decisions.  That is why!   I hope you understand me.

We can’t be weak…we can’t show them that we are weak.  Let’s not forget, we are the land of the Lion that carries a sword.  

That Is why!   

Sincerely,

Asoka Weerasinghe (Mr.)
(a fighter for Sri Lanka to uphold her good name for 42 years from Canadian trenches.  I claim my rights to help my Mother Lanka.  That is the bottom line.)

Shenali D Waduge

The OHCHR Report A/HRC/60/21 is illegitimate, selective, and legally void. For 30 years of LTTE terror — assassinations, suicide bombings, ethnic cleansing — the UNHRC and its High Commissioners remained silent. Only when terrorism was militarily defeated in May 2009 did Geneva suddenly awaken, not to commend Sri Lanka for restoring peace, but to criminalize the armed forces that ended terror. Sixteen years on, Sri Lanka continues to enjoy peace and development. The only parties still dissatisfied are LTTE overseas lobbies, whose demands this report shamelessly echoes. The fact that Tamil citizens in the North and East overwhelmingly voted for the former Army Commander in the 2010 Presidential Elections demonstrates reconciliation in action — a truth omitted by OHCHR.

The 11 resolutions against Sri Lanka stem from legally questionable reports (Darusman / Petrie / OISL never mandated by the UN General Assembly or the Security Council, even leaked without official adoption. The so-called OISL investigation” itself was ultra vires, as the UNHRC has no investigatory capacity under its founding mandate.

The UN’s Office of Internal Oversight Services (OIOS) and the 5th Committee have a duty to monitor both mandate creep and financial expenditure. Their silence raises institutional accountability concerns.They have watched year after year while the HRC exceeded its authority, successive High Commissioners politicised their offices, and millions were poured into Sri Lanka investigations” on a conflict long resolved. No answers are given on who funds these projects, which external parties drive them, and why Sri Lanka is singled out.

This undermines the credibility of the entire UN system.

In sum, this report is not about human rights. It is about weaponising Geneva for separatist and geopolitical agendas, while trampling the UN Charter, international law, and Sri Lanka’s Constitution.

UN Member States must be cautious – they could be next victims.

1. Security Laws

UNHRC Demand:

Repeal the Prevention of Terrorism Act (PTA) and replace with laws meeting international standards.”

Sri Lanka’s foreign minister is on record claiming that by end September the PTA would be repealed, opening doors to the nation being dictated by external actors.

Illegality:

• UN Charter Art. 2(7):Security & criminal law = domestic jurisdiction. UNHRC has zero mandate.
• Sri Lanka Constitution Art. 4(b):Executive power includes security & defence. Cannot be outsourced to Geneva.
• Precedent:No UNHRC demand for repeal of UK’s Terrorism Act, US Patriot Act, or India’s UAPA — selective, discriminatory.
• Hybrid Courts / Foreign Judges

UNHRC Demand:

Establish independent judicial mechanisms” with international participation.

Illegality:

• Sri Lanka Constitution Art. 4(c):Judicial power only through Sri Lankan courts. Foreign judges = unconstitutional. Sri Lanka’s Supreme Court has consistently ruled that judicial power cannot be vested in bodies outside Sri Lanka (SC Determination 2006/2018).
• UN Charter Art. 2(1) & (7):States are sovereign & equal. UN cannot impose foreign judges.
• HRC Mandate (GA Res 60/251):HRC promotes cooperation, not imposes courts.
• Precedent:No hybrid courts imposed on US, UK, Israel, India — selective weaponization.
• ICC Referral / Universal Jurisdiction

UNHRC Demand: Support universal jurisdiction cases against Sri Lankan officials, encourage ICC involvement.

Illegality:

• Sri Lanka is not a State Partyto Rome Statute — no ICC jurisdiction. The Rome Statute is not retroactive. Even if Sri Lanka were a State Party, alleged acts before accession cannot be prosecuted.
• Customary Law:Jurisdiction requires state consent. Forcing ICC = illegal.
• UN Charter Art. 2(1):Equal sovereignty violated when Sri Lanka is singled out. In particular when conflict is over & Sri Lanka enjoys 16 years of post-conflict peace & development.
• Precedent:NATO’s Libya crimes, US invasion of Iraq — no referrals. Selective targeting.

• Demilitarisation & Land Return

By 2023, official government statistics confirmed that over 91% of land occupied during the conflict has already been released to civilian ownership and use. Furthermore, 84% of Sri Lanka’s land is vested in the State, while only around 14% is privately owned.

It has become a common practice for certain groups to misrepresent State land as private” land in order to exert political pressure on governments to forfeit territory. Such claims must be subjected to strict legal scrutiny. Any assertion of private ownership must be supported by valid, verifiable deeds, not unsubstantiated testimonials or forged documents, which unfortunately has become a common practice.

UNHRC Demand: Immediate return of all private/public land, removal of military from North & East.

Illegality:

• UN Charter Art. 2(7):Troop deployment on national territory is sovereign prerogative.
• Sri Lanka Constitution Art. 4(b):President controls defence.
• Fact:91% land already released (admitted even by OHCHR). Report deliberately distorts.
• Precedent:No UNHRC demand for Indian Army demobilisation in Kashmir, US bases in Okinawa.
• Constitutional Reform / Federalisation

UNHRC Demand: New constitution with power-sharing” (code for federalism).
UNHRC’s attempt to prescribe governance structures violates Art. 2(7) UN Charter — constitutional design is the sole prerogative of the People.

Illegality:

• Sri Lanka Constitution Art. 3:Sovereignty belongs to People — only they can change Constitution.
• UN Charter Art. 2(7):Constitutional design = domestic jurisdiction.
• HRC mandate:No power to dictate governance models.
• Precedent:No such demands on France (Corsica), Spain (Catalonia), UK (Scotland).

• Criminal Accountability for Sri Lankan Leaders

UNHRC Demand: Prosecute senior political & military leaders for alleged war crimes.
Illegality:

• Sri Lanka Constitution Art. 4(c):Judicial power is national, not international.
• Selective Justice:Ignores LTTE atrocities (child soldiers, assassinations, ethnic cleansing).
• UN Charter Art. 2(1):Equality of states violated when Sri Lanka alone is targeted.
• Precedent:Lord Naseby’s UK FOI documents prove civilian casualty figures inflated — ignored by OHCHR.

• Establish OHCHR Office in Sri Lanka

UNHRC Demand: Permanent OHCHR field presence to monitor and report.”

Illegality:

• Sri Lanka Constitution Art. 3:Sovereignty belongs to People — cannot be usurped by foreign office.
• UN Charter Art. 2(7):Such intrusion violates sovereignty.
• HRC mandate:Cooperation is voluntary — cannot impose offices without consent.
• Precedent:No OHCHR offices forcibly imposed on US, UK, or Israel.
• Reparations & Victim-Centred Justice

UNHRC Demand: Expand reparations, establish new truth & reconciliation mechanisms.

Illegality:

• Sri Lanka already establishedOMP, Office of Reparations, ONUR — under domestic law.
• UN Charter Art. 2(7):Imposing additional mechanisms = overreach.
• Precedent:UN never demanded new reparations bodies for US slavery, Canadian Indigenous genocide, or Australian Aboriginals.
• Criminalization of Enforced Disappearances

UNHRC Demand: Full ratification & enforcement of CED enforced disappearances law.

Sri Lanka has signed but not ratified the CED Convention.

Ratification is a sovereign Parliamentary process under Articles 3 and 4 of the Constitution; no external body can dictate this outcome.

Under the Vienna Convention on the Law of Treaties, signing a treaty does not create binding obligations until ratified by the competent authority.

Factual Rebuttal:

Sri Lanka has already submitted the names and details of 5,000 missing soldiers to both the Office on Missing Persons (OMP) and the OHCHR/OISL mechanisms. These include names, ranks, and details of families awaiting answers.

Yet, in over a decade of High Commissioners’ reports and UNHRC debates, not a single mention has been made of these soldiers.

Selective Bias:

Instead of acknowledging the documented cases of disappeared soldiers, OHCHR reports repeatedly refer to ghost figures” without names, ranks, or verifiable identities.

This demonstrates institutional selectivity, where only politically convenient narratives are highlighted, while verified evidence is ignored.

Illegality:

• Sri Lanka Constitution Art. 3 & 4:Ratification of treaties requires Parliamentary process. UN cannot dictate.
• UN Charter Art. 2(1):Equal sovereignty — Sri Lanka cannot be singled out.
• Precedent:India, US not pressured despite thousands of enforced disappearance allegations.

1. Sanctions & Travel Bans

UNHRC Demand: Member states to impose targeted sanctions on Sri Lankan leaders.

Illegality:

• UN Charter Art. 41:Only UNSC can authorise sanctions — not UNHRC.
• Due Process:Sanctions without trial = illegal collective punishment.
• Precedent:No sanctions on UK leaders for Iraq war, Israel leaders for Gaza bombings.

Sri Lanka’s Final Position

OHCHR Report A/HRC/60/21 is ultra vires, biased, and selective.

It violates UN Charter (Arts. 1, 2, 100), GA Resolution 60/251, International Law, and Sri Lanka’s Constitution (Arts. 3, 4, 9, 76(1) – Parliament cannot delegate powers), 33(f) & (g)-President must defend the Constitution,

It ignores precedent, applies double standards, and is politically motivated while abusing the UN system.

The Government of Sri Lanka is only the custodian of sovereignty for a limited term — sovereignty ultimately belongs to the People (Constitution, Art. 3).

Across communities — Sinhalese, Tamils, Muslims, Burghers — the People seek  closure and progress, not the reopening of wounds. This one-sided political witch hunt must end.

Sixteen years after terrorism was eradicated, Sri Lankans have chosen to move forward. The only actors unwilling to do so are overseas groups seeking to immortalize terrorists and recycle separatist agendas.

The UN system has far greater ongoing conflicts and humanitarian crises to address.

Sri Lanka’s case is not about human rights, but about the weaponisation of Geneva for separatist and geopolitical interests.

Sri Lanka’s Citizens stands firm: Sovereignty belongs to the People not a temporarily elected Government. The armed conflict ended in 2009, the People have moved on, and it is time for the UN, the UNHRC and successive High Commissioners to do the same.

Shenali D Waduge

By Dimitris Konstantakopoulos, from Athens / Greece

Sep. 2, 2025

Two very important uprisings are now stirring up large parts of humanity, even if many of mainstream media — not media of information, but of lobotomizing and bestializing — under the suffocating, historically unprecedented control of financial capital and of the Israeli and Zionist lobbies which dominate them, do whatever they can to conceal the scope and the dynamics of these revolts.

The organizer”, the instigator of both these revolts is no other than the extremist, adventurist and incoherent policy itself, carried out by the ruling forces in the collective West” (USA, Israel, EU), which leaves no room for compromise and threatens with near extinction any people or state that resists or even succumbs to the Empire!

Humanity Says ‘No to Genocide, Zionism and Fascism’

The first of those two uprisings is the global uprising of peoples against the genocide of the Palestinians — that is, against the revival of the methods and ideologies of Fascism and Nazism in Palestine and the Greater Middle East” by the Jewish state itself and the acceptance of this revival by the international community,” which amounts to the abolition of Humanism and International Law. Peoples feel much better than their governments — many of which are directly controlled by powerful lobbies — that if Israel is allowed to exterminate or displace millions of Palestinians and push into chaos Lebanon and Iran, then the very moral foundations of our civilization will be struck, if not the very survival of the human species put at risk.

They also realize increasingly that Israel’s ability to carry out genocide depends directly on the ability of global Financial Capital to impose its rising Totalitarianism on a large part of humanity. In other words, we are not simply talking about the future of the Palestinians. We are talking about what will happen to the Greeks, the Australians, the French, the Latin Americans, the Canadians, the Turks, etc. If Netanyahu manages to make such a genocide essentially accepted by humanity, what future can humanity and its civilization have?

For this reason, the importance of what is happening in Palestine and the opposition to Israel is comparable to other great battles which determined the direction of the world like the one in Stalingrad Gaza, the Golgotha and the Stalingrad of Our Century | Defend Democracy Press. People worldwide understand this in increasing numbers. That is why we see this unprecedented wave of continuous demonstrations in support of the Palestinians and against Zionist Israel on all continents, comparable only to the movements against the Vietnam War and the global youth uprising of 1968.

The uprising” of states

The second uprising is an uprising of states rather than of peoples against an increasingly aggressive collective West,” which, under the leadership of global Finance, the USA and Israel, is attempting to exercise increasingly harsh economic, geopolitical, and military bullying on all the other states of the planet, in a desperate, adventurist, dangerous, and quite incoherent attempt to preserve global domination at any cost.

This uprising already began with the refusal of the majority of non-Western states to march alongside the West in the war against Russia. They did so because they knew very well that Western policy did everything it could to provoke the conflict between in Ukraine. But they did it also, and mainly, because they realized that a possible victory of NATO over such a militarily powerful country as Russia would mean, on the one hand, the continuation of war with China, and, on the other, a huge step toward the completion of a planetary dictatorship of the West, which would leave no room for even the slightest independent policy in any country of the world.

However, this was until recently — and except for North Korea and Iran, which provided Russia with arms — a mainly defensive policy.

Towards a global Axis of Resistance”?

But the war of Israel and the USA against Iran and, above all, Trump’s aggressive and incoherent trade policy is already provoking a much more offensive disposition in the countries of the Global South, which are beginning to think they probably need a kind of global Axis of Resistance.” They realize that what is at stake is not simply the economic damage Trump can do to them, but their very sovereignty. And they feel, more and more, the need to cooperate with each other against the pressure they are receiving from the US.

In the strictly military field, there is already a qualitative increase in military cooperation between Russia, China, Iran, and North Korea. The question of further cooperation between them and Pakistan remains open.

In the economic field, Trump’s tariffs on India now threaten the strategic alliance between Trump and Modi, even though both belong to Netanyahu’s near-fascistic” sphere of influence.

The Indian Prime Minister refused to respond to four attempts by his American counterpart to call him, and he is now traveling in China for the first time for seven years. The mastermind of Trump’s anti-Indian trade policy is none other than the strongly anti-Chinese advisor of the American President, Mr. Navarro, whom many believe could, with his advice, provoke a military confrontation between Washington and Beijing.

We do not know if this will happen, but Mr. Navarro and his President seem ready to achieve what until recently was unthinkable. America, with its policy in Ukraine, managed to bring Russia and China closer together. Now it risks provoking rapprochement between two historical rivals, India and China, if not the realization of Primakov’s vision” of a strategic triad Beijing–Moscow–New Delhi!

Mr. Modi is now in Beijing for the Shanghai Corporation Organization (SCO) meetings, where he will be photographed together with Xi and also Russian President Putin.

This is not happening because Western leaders have become stupid. The opposite has happened. They became stupid because there is nothing very clever and very easy to stop Western decline. Western Capitalism resorts to stupid,” increasingly disturbed political leaders precisely because it is incapable of finding a rational solution to its ever-sharper systemic crisis and the need to perpetuate its global domination.

Latin America reacts too

We must unite and take a clear stand against unilateralism and protectionism,” said Chinese President Xi in a recent phone call with Brazilian President Lula, who saw the US impose 50% tariffs on his country’s products in order to prevent the prosecution of the far-right, super-Zionist” and buffoon” former president of the country, Bolsonaro. At the same time, Trump threatens the other giant” of Latin America, Mexico, with 30% tariffs.

All that is forcing the leaders of these states to start thinking that instead of trying to get along with the US and their not entirely sane President, and instead of watching Washington eliminate” them one by one, they might oppose America with an organized, coherent and collective reaction.

After all, only the BRICS, the alternative alliance to the G7, has 4.5 billion inhabitants, over 55% of the world’s population, and 37.3% of global GDP measured in purchasing power parity.

Under American pressure, Lula’s thinking is evolving. Brazil cannot depend on the dollar, and the BRICS group must try to see if it can have a currency for trade,” he recently declared, now seeking to forge an alliance with Mexico as well.

It is far too early to make safe predictions about where these two global uprisings” can lead, but they reflect and accelerate a new qualitative leap of global consciousness. We are still far from being able to describe a realistic plan for a democratic new world order” and much more so for a new civilization” that we need. But it is already clear to the eyes of a large part of humanity that the existing neoliberal and Western-dominated order is not sustainable. That is why it increasingly resorts to authoritarianism, even to fascism and to war.

It is sad that today there is almost no noteworthy western Left that could play the role of a bridge between the popular social strata of the North and the West and the rising nations and peoples of the East and the South, being the bearer of a new social, international, cultural vision that humanity so desperately requires today.

Let us hope that such a force will appear in time to avert the great disasters threatening the civilization and even the survival of humanity.

Also read

Trump’s threats against Russia and the extermination project for Gaza. BRICS, South, Global Majority and Palestine

මතුගම සෙනෙවිරුවන්

               මේ දිනවල සාකච්ඡාවට බඳුන්වන කාරණා කීපයක් ඇත. ආණ්ඩුව විසින් මුදල් අච්චු ගැසීම පිළීබඳව පාර්ලිමේන්තුව තුළ මතුකළ ප්‍රශ්නය ඉන් ප්‍රධානය. මහ බැංකුව විසින් එම චෝදනා  ප්‍රතික්ෂේප කර ඇත. එසේම සංචාරක ආකර්ෂණය දිනා ගැනීම උදෙසා මහනුවර දළදා වීදිය තුළ නොනිදන සැණකෙළි තීරුවක් නිර්මාණය කිරීම මත අස්ගිරි මල්වතු ප්‍රධාන විහාර පාර්ශවයන්ගෙන් ඊට විරෝධය එල්ල වීම නිසා ශාසනික පැත්තෙන් ඇතිව තිබෙන නොසන්සුන්තාවය බරපතල තත්වයකි. අධිකරණ ඇමතිවරයා පාර්ලිමේන්තුව තුළ නීතිය සම්බන්ධ රෝම නීතියේ දෙවියන්ගේ ආඥාව පිළිබඳ පාඨ කියැවීම නිසා චාමර සම්පත් මන්ත්‍රීවරයා සඳහන් කළ පසුබිම පාර්ලිමේන්තුව තුළ නිර්මාණය වන්නේ දැයි බියක් ද බෞද්ධ සමාජය තුළ නිර්මණය වෙමින් පවතී. මේවාට උත්තර නැත.

          ජනපතිවරණය ආරම්භ කළ කාල වකවානුවේ දී බුද්ධ ශාසනය පිළිබඳව හෝ මෙරට ජාතිකත්වය පිළිබඳ සාකච්ඡා කිරීමට කිසිවෙකු ගේ උනන්දුවක් නොවීය.එයට හේතුව වූයේ 2019 දී බලයට පත් වූ ගෝඨාභය ජනපතිවරයා විසින් මෙරට බහුතරයකගේ බලාපොරොත්තු සුන් කල බව දැනෙන බැවිනි යැයි කල්පනා කළ හැකිය. එහෙත් ජනපතිවරණ සටන අවසාන සමයේ මේ මාතෘකාව යළි කරළියට පැමිණියහ. එයට හේතු වූයේ අපේක්ෂකයන් ගේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශ වල සටහන් වූ යම් යම් වගන්ති හේතු කොට ගෙනය. දේශපාලන රැස්වීමක දී කියන දේට වඩා යම් ප්‍රකාශනයක සටහන් ව ඇති කාරණා වල වලංගුතාවය වැඩිය. ඒ නිසා බුද්ධ ශාසානය සුරක්ෂිත කොට පවත්වාගෙන යෑම පිණිස ව්‍යවස්ථාවේ දැනට දී තිබෙන බලය හීන කරාවි යන සැකය මතු වීම ස්ළුභාවිකය.මාස එකොළහකට පසු දැනට සිදු වෙමින් පවතින යම් යම් සිදු වීම් මත ආණ්ඩුව ක්‍රමානුකූලව එතැනට ගමන් කරන්නේද යන්න ගැන සාකච්ඡාවක් ඇතිව තිබේ.

          මිහිඳු මහ රහතන්වහන්සේ මිහින්තලේ ට වැඩම කර දේවානම් පියතිස්ස රජ දවසදී මෙරට බුද්ධ ශාසනය ස්ථාපිත කළ පසුව රජවරුන්ට අර්ථයෙන් ධර්මයෙන් අනුශාසනා කරන ලද්දේ මහා විහාරීය සම්ප්‍රදාය පදනම් කොට ගනිමිනි . බුද්ධ ශාසනය යනු භික්ෂු භික්ෂුණී උපාසක උපාසිකා යන සිවු වනක් පිරිසගෙන් සැදුම් ලද්දකි. උපාසක උපාසිකාවන් වන මහජනයා බුදු සසුන පිහිටුවීමටත් පෙර සිටම මෙහි විසූහ. එකල ඔවුන් ගේ පැවති සිරිත් විරිත් සහ පාලන මූල ධර්ම පිළිබඳ වර්තමානයේ දී සම්පූර්ණ අවබෝධයක් නැති වුවද යම් ශික්ෂණයක් ඇති පිරිසක් ජීවත්ව සිටි බව පැහැදිලිය. මෙරට වාපී ශිෂ්ඨාචාරය පිළිබඳ සලකා බලන කල්හි පූර්ව අනුරාධපුර අවදියේ දී වැව් තනා බත බුලත් සපයා ගත් සශ්‍රීක ජීවිතයක් ගත කළ පිරිසක් සිටි බව කිව යුතුය. මහින්දාගමනයෙන් පසුව මේ පිරිස බුදු සසුන හා බැඳි පවතින්නට උත්සාහ කළහ. අතැම් පැරණි මූලාශ්‍ර සලකා බලන කල්හි යක්ෂ ජනයා ගිරි දිවයින් වලට පළවා හරින්නට සිදු වූයේ එවැනි මත ගැටුම් හේතු කොට ගෙනයැයි සිතිය හැකිය. කෙසේ වෙතත් රජවරුන් සමීපයේ සිටිමින් ඔවුන්ට අවවාද අනුශාසනා කරලීමට භික්ෂූන් වහන්සේ ලා නිරන්තතරව කැප වූහ.

    පිටකත්‍රයට අයත් බුද්ධ දේශනා කීපයකම ගිහියන් හැසිරිය යුතු ආකාරය දක්වා තිබේ. සිඟාලක සූත්‍රය ඉන් ප්‍රධාන වේ. එහි 10 වන ගාථා සමුච්චයේ ගිහියන් රැස් කළ යුතු ආදායම ගැනද පරිභෝජනය ගැනද සඳහන් වේ.

එකෙන භොගෙ භු‌ඤෙජය්‍ය ද්වීහි කම්මං පයොජයෙ

චතුත්ථඤච නිධාපෙය්‍ය ආපදාසු භවිස්සති

(මල නොතලා මල් පැණි රැස් කොට මී බඳින බඹරක්හු සෙයින් මෙරමා නොපෙළා  භෝග රැස්කරන්නහු ගේ  භෝග සම්පත්හු  වැඩිමට යෙත්.ක්‍රමයෙන් සුඹසක් පස් කැට රැස් කොට බඳිනු ලබන්නාක් මෙනි. මෙසේ භෝගයක් එක් රැස් කොට ගිහිගෙයි වසන්නට සමර්ථ වූ ගෘහස්ථ තෙමෙ භෝගයක් සතර කොටසකට බෙදන්නේය.  හේ ඒකාන්තයෙන් මිතුරන් බැඳ ගනී. බිඳීයනු නොදී රැකගනු සමත් වෙයි. එක් කොටසකින් භෝග සම්පත් වළඳන්නේය. කොටස් දෙකකින් කර්මාන්ත යොදන්නේය. විපතක් පැමිණි කල්හි  ප්‍රයෝජනය පිණිස වන්නේය. යැයි සලකා සතර වන කොටස නිදහන් කොට තබන්නේය.)

ලංකා වාසී සිංහල බෞද්ධයන් මේ බුදු වදන අකුරටම අනුගමනය කළහ. ඔවුන් ගේ සෑම ගෙදරකම වී බිස්සක් හෝ අටුවක් හෝ වී පෙට්ටියක් විය. ඒවා සතර කොටසකට බෙදනු ලැබූහ. බිත්තර වී වලට කොටසක් ප්‍රයෝජනයට කොටස් දෙකක් සහ ඊළඟ කන්නය වන තෙක් සුරක්ෂිත කොට තැබීමට කොටසක් වශයෙන් විය. රජවරු මේ පිළිවෙත රටේ ආර්ථක සුභ සිද්දියට උපයෝගී කොට ගත්හ.රාජ්‍ය භාණ්ඩාගාරයේ වස්තු දෙකොටසක් විය. එකක් මුදල්මය වශයෙනි. අනෙක ධාන්‍යමය වශයෙනි. රන්කාසි සහ තඹ කාසි වශයෙන් මුදල් අච්චු ගැසූහ.විදේශ වෙළෙඳාමට ද යොදා ගත්හ.රටේ විවිධ ප්‍රදේශ වලින් ලැබෙන අයබදු සතර කොටසකට බෙදා ප්‍රයෝජනයට ගත්හ. මිහින්තලේ පිහිටුවා තිබෙන ශිලා ලේඛනයකින් හෙළිදරව් වන්නේ වැවකින් ලැබෙන දිය බද්ද සතර කෙටසකට බෙදා එක් කොටසක් චෙතිය ගිරියට පූජා කළ ආකාරයයි.

වවිය දකපති චතර බකහි -එක බග …….චෙතගිරි මහ විහරහි දිනි.

තිඹිරිවැව ශිලා ලේඛනයෙහි දක්වා තිබෙන්නේ මෙයට වෙනස් ක්‍රමයකි.

සිද්ධම් අමෙතය මතුල සියරහි – ගගවි වවි තිණි මහ පතය එක මහ පතික තිණි කොටසහ කොටු එක කොටසක තුමහ අසනක ගග පවත විහරහි බිකු සඟනට දිනෙ

ගංගා වාපිය නම් වැවේ ආදායම කොටස් තුනකට බෙදා ඉන් එක් කොටසක් යළිත් තුනකට බෙදා අමාත්‍ය මතුල සියර ට අයත් කොටස ගංගා පබ්බත විහාරයට දී තිබේ.මෙහිදී අපට හෙළි වන්නේ අමාත්‍යවරයා ලබන ආදායම රජයේ අදායම සහ ගැමියන්ගේ ප්‍රයෝජනය සඳහා ලැබෙන ආදායම යන කොටස් තුන බව කල්පනා කළ හැකිය. අයබදු ගැන්මේ දී රාජ්‍ය ආර්ථිකය දියුණු කිරීමත් ගැමියා පෝෂණය කිරීමත් ප්‍රධාන වශයෙන් බුද්ධ ශාසනය සුරක්ෂිත කිරීමත් සිදු වූ ආකාරය පැහැදිලි වේ.

මුදල්මය වන වස්තු මෙන්ම ධාන්‍යමය වශයෙන් ලැබෙන වස්තු ගැන ද ශිලා ලේඛන කොටවා තිබේ. වවුනියාව අසළ තෝනිගල තිබෙන ලේඛනයෙහි දක්වා තිබෙන්නේ ධන්‍ය බැංකුවෙන් ලැබෙන පොළියෙන් කඨින සමයේ අරියවංශ දේශනාව සඳහා ධනය වෙන්කල බවකි. රාජ මහා විහාර ආශ්‍රිතව විශාල වී අටු පිහිටා තිබුණි. ගොවි ජනතාව විසින් කන්නය අවසානයේ දී මේ අටුව පුරවනු ලබති. මෙම ධන්‍ය කොටසද සතරකට බෙදා එකක් විහාරයේ පරිභෝජනයට ද එකක් රාජ්‍ය භාණ්ඩාගාරයට ද එකක් ආයෝජනය ද නැතිනම් බිත්තර වී සඳහාද තව එකක් මතු ප්‍රයෝජනයට ද යොදවනු ලැබූහ.

දීඝ නිකායේ සීලෙඛන්ධ වර්ගයේ එන කූඨ දත්ත සූත්‍රයේ රජුගේ කාර්ය භාරය මැනවින් දක්වා තිබේ.මහා විජිත නම් රජ කෙනෙකුට  පුරෝහිත බමණෙකු දුන් උපදෙස් මෙහි අන්තර්ගතය රාජ්‍යය සොර බියෙන් පිරී පැවතුණු විට සොරුන් අල්ලා දඩුවම් කිරීමාදිය කිරීමෙන් පසු යම් සොර කෙනෙකු ඉතිරි වත්ද ඉන් පසු කාලයක ඔහු ශක්තිමත් වී රට පෙලන්නට පටන් ගන්නා බවද ඒ නිසා සොරබිය නැති කිරීම ලෙහෙසි නොවන බව ද කියා තිබේ. ඒ වෙනුවට  සිය රටෙහි යම් කෙනෙකු ගොවිතැනෙහි දක්ෂ නම් ඔහුට ධානය බිජුවට දිය යුත්තේය.යම් කෙනෙකුන් වෙළෙදාමට දක්ෂ වී නම්  ඔහුට රජු විසින් බඩු මිල දිය යුතුය.  රාජකාරිය කරන ඇත්තන්ට බත් වැටුප් දිය යුතුය.එවිට මිනිසුන් තමන්ගේ වැඩ පලෙහි යෙදුණේ  රට පෙළන්නේ නැත. රාජ්‍යය භාණ්ඩාගාරය පිරී යන්නේය.  සොර උවදුරුද නැත්තේමය යයි කියා ඇත.

   පැරණි සිංහල රජවරු මේ කාරිය අකුරටම ඉටු කළහ. මහාවැව් සාදා දී ජල පහසුව ඇති කළහ. බිජුවට තැන් තැන් වල ගබඩා කර තබා කන්නයක් පාසා මිනිසුන් වෙත බෙදා දුන්හ. වෙළෙදාමේ නියුක්ත වූවන් ට දිරි දුන්හ. හේවා පන්න ලේකම් ආදී රාජකාරියෙහි නියුක්ත වූවන්ට බත් වැටුප් දුන්හ.

දෙවනි සියවසට අයත් සෝමාවතී චෛත්‍ය ස්ථානයේ පවතින ශිලා ලේඛනයෙහි ඉතා වැදගත් අර්ථයක් දක්වා තිබේ.

මෙම රජ විහරහි මණි අගිය පොහොතකරහි අරක නිචිද කට වටනක බවිනි මෙ වෙහෙර අසනක සඟ බොගයි වසන කුලෙ මහ අවරනහි බලි කඩය වෙහෙරහි අරකෙහි  දනෙකෙහි.

මේ වෙහෙරට අයත් සංඝයා සතු ඉඩම් වල සිටිනා ජනතාව මහ අමුණෙහි ( වැව් තැනීමේ කාර්යයෙහි )  වැඩ කිරීම අවලංගු කොට  එසේම වැඩ නොකරන කල්හි ගෙවිය යුතු ගාස්තුව ද අවලංගු කොට  මණි අගිය නම් උපෝසතාගාරයෙහි ආරක්සාව සඳහා යෙදවීම මෙහි අදහසයි. රටේ අර්ථ සිද්දිය උදෙසා කරන කාර්යෙන්ද මුදවා ශාසනයෙහි ආරක්ෂාව පිළිබදව ජනතාව යෙදවීමට පවා රජවරු මහන්සි වූයේ ශාසනය නටහොත් ජාතික ආරක්ෂාවද විනාශ වන බැවිනි.එදා උතුරේ දහසක් රහතුන් වහන්සේලා වැඩ සිටියේ මුහුදට ඔබ්බෙන් වූ දේශ වලින් එන සතුරන් මෛත්‍රීයෙන් දමනය කරවීම පිණිසය.වර්තමානයේ දී උතුරේ විහාර තැනවීම සංහිඳියාවට බාධකයක් ලෙසට සැළකීමට පවතින රජයයන් උත්සාහ කරති.

        නවීන වෙළඳ පළ ආර්ථිකය තුළ සිදු වන්නේ මුදල් මගින් මුදල් මැවීමයි. ණයට දීම පොලියට දීම.මූල්‍යම වෙළඳ පළට අවශ්‍ය මුදල් සැපයුම ආදී කරුණු එයට ප්‍රධාන වේ.ඇමරිකාව වැනි රටවල් බලවත්ව තිබෙන්නේ මුදල් අච්චු ගැසීමත් ඒවා ආසියාතික රටවලට බෙද හැරීම .ඉන් ලැබෙන පොලිය දෙගුණ තෙගුණ කර ලබා ගැනීමත් නිසාය.තෙල් තිබෙන රටවල් තෙල් නිසා පොහොසත් වෙති.යළි ඒවා මූල්‍ය වෙළඳ පලේ ආයෝජනය කරති.ලංකාවේ ආර්ථිකය කඩා වැටීමට පටන් ගැණුනේ මූල්‍යමය වෙළඳ පළ සඳහා ඔරොත්තු නොදෙන ලෙසට ණය ගැනීම නිසාවෙනි. එය යළි යථාවත් කිරීමට ජනතාවගෙන් අධික අයබදු ගත්හ. වර්තමාන ආණ්ඩුව දුවන්නේ ඒ අයබදු මතින් ගත් සංචිත වලිනි.දැන් මහ බැංකුව ස්වාධීනය. ඔවුහු නිෂ්පාදන ආර්ථිකය පීළිබඳ තැකිමක් නොකරති. රටේ  මෙට්රික් ටොන් මිලියන 4.5 ක වී සංචිතයක් තිබෙන නමුත් ඒ වටිනාකම ආර්ථිකයට සම්බන්ධ කර නොගනිති. මේ ක්‍රමය බෞද්ධ ආර්ථික සංකල්පයට විරුද්ධය.රට හිගමනට පත් වී ශාසනය අර්බුදයට පත්ව තිබෙන්නේ ඇයිද යන්න අමුතුවෙන් විග්‍රහ කළ යුතු නැත.පසුගිය ආණ්ඩු වලට ව්‍යාපාරිකයන් පිරිසක් සහාය ලබා දුන්හ. මූල්‍යමය ශක්තිය ලබා දුන්හ. ඒ පාලකයන් ඔවුන්ට විශේෂ වරප්‍රසාද අත්පත් කර දුන්හ. බදු සහන දුන්හ.වර්තමාන ආණ්ඩුවටද තමන්ට හිතැති ව්‍යාපාරිකයන් පිරිසක් අවශ්‍ය වී තිබේ.කෝටිපති ව්‍යාපාරිකයන් ගේ ශක්තිය මත ආණ්ඩුව පවත්වාගෙන යා හැකි යැයි දැන් දැන් ඔවුහු කල්පනා කරති.වංචාව හා දූෂණය නැවත හිමින් හිමින් හිස ඔසවන්නේ මේ නිසාය.අපි බුදුන් වදාළ මාර්ගයේ යෑමට මැළි කමක් දක්වන තාක් මේ ව්‍යසනයන්ට මුහුණ දීමට සිදු වනවා නියතය.රජය ඒ මාර්ගයට තල්ලු කිරීම අතිශයින් දුෂ්කරය.නමුත් එය කළ යුතුය.බුදුන් වහන්සේට දළදා වහන්සේට පූජා කළ රටක ඒ මාර්ගය නැවත විවර නොවේවි යැයි නොසිතිය යුතුය.

 මතුගම සෙනෙවිරුවන්

KELUM BANDARA  Courtesy The Daily Mirror

• Enactment of law for monitoring, supervision of NGOs delayed
• National NGO secretariat to be removed from the authority of Public Security Ministry

Colombo, Sept. 6 (Daily Mirror) – The government has delayed the enactment of the proposed piece of legislation for monitoring and supervision of both local and international NGOs despite the availability of a draft worked out during the previous rule, Daily Mirror learns.

The need for monitoring and supervision of NGOs has been debated for well over a period of two decades because of complaints about unchecked spending and working against the national interests of the country. However, there are a large number of NGOs engaged in humanitarian, charitable work, contributing to the national economy in the end.

Currently, NGOs are registered in terms of different laws – the voluntary Social Service Organisations (Registration and Monitoring) Act No. 31 of 1980 and Amendment Act No 08 of 1998, the Companies Act No. 17 of 1982, the Special Acts of Parliament, the Societies Act of 1972, the Companies Ordinance, the Protection of the Rights of Elders Act No 09 of 2000, the Consumer Affairs Authority Act, and the Trustee Ordinance.

There are thousands of NGOs operating in the country, but only 1,895 of them have been registered with the National NGO Secretariat, which currently functions under the Public Security Ministry. The proposed law is meant to make it mandatory for all NGOs to register with the Secretariat.

In the evolution of the new piece of legislation by the last government, there was pressure from NGOs and sections of the diplomatic community, which cited it as an attempt to stifle freedom for civil society.

However, the new government led by the National People’s Power (NPP), ahead of the UNHRC session, has taken a soft stand regarding NGOs. According to a letter from the Foreign Ministry, the government is now seeking to place the National NGO Secretariat under the purview of Rural Development, Social Security and Community Empowerment by the end of this month. In the same communication, the government has stressed that it will ensure space for civil society to function well.

Way back in 2006, a parliamentary select committee was appointed under the chair of Foreign Affairs Minister Vijitha Herath, who was then an MP in the opposition. The committee submitted an interim report with recommendations regarding NGOs.

It, among others, recommended at that time that the audit reports of NGOs be prepared in compliance with the accepted audit standards of Sri Lanka and be subjected to direct supervision and investigation of the Auditor General.

Courtesy Adaderana

As a key step towards achieving the target of fulfilling 70% of the country’s electricity demand from renewable energy by 2030, construction work on the Siyambalanduwa Rividanavi” Solar Power Park, Sri Lanka’s largest renewable energy project, commenced this morning (06) under the patronage of President Anura Kumara Dissanayake.

This massive project, which will add 100 MW of capacity to the national electricity grid, involves an investment of USD 140 million, according to the President’s Media Division (PMD).

The project, being built on a land area of approximately 500 acres in the Kotiyagala Grama Niladhari Division of the Siyambalanduwa Divisional Secretariat in the Monaragala District, is the first project for which the Sustainable Energy Authority has provided the project site, access roads and all relevant approvals to the investor.

Sri Lanka’s annual electricity consumption stands at around 15,000–16,000 GWh. Through this project, 219 GWh will be added to the national grid each year. Consequently, the country will be able to save foreign exchange worth Rs. 21 billion annually, which would otherwise be spent on diesel imports for power generation. On average, this translates to a foreign exchange saving of Rs. 41 million per acre.

The Rividanavi project, which marks a milestone in the nation’s sustainable development and renewable energy sector, is also expected to reduce annual carbon dioxide emissions by about 150,000 metric tonnes.

As the project also includes a 12 MWh battery storage facility, it is expected to provide strong support in maintaining stability within the national electricity system.

In addition to the solar power park, a new 132 kV transmission system stretching 27 kilometres will be constructed to connect the generated electricity to the grid. This will be the first power project in the country where the investor builds the transmission system. A new 132 kV grid substation is also to be established in the Monaragala area.

Constructed according to international standards, the project is being implemented by Rivi Danavi” Private Company, jointly established by Lakdhanavi Ltd. and WindForce PLC. Work on the project is scheduled for completion in the first quarter of 2027, enhancing Sri Lanka’s energy independence and security.

In addition, several regional infrastructure development initiatives, new employment opportunities and social welfare projects have been planned alongside this project. These include the Rivi Nana” scholarship programme for Advanced Level students, a water supply scheme to benefit around 135 households in Kotiyagala, Akkara Seeya and Kammalyaya affected by water scarcity, the restoration of the Muttawala (Muttakandiya) reservoir, and the provision of facilities to upgrade the Industrial Electrical Engineering Technician course at the Sri Lanka Vocational Training Authority in Ethimale up to NVQ Level 4, among other programmes.

Addressing the event, Minister of Energy Kumara Jayakody stated that this project marks a transformation in the country’s energy sector.

He further pointed out that the initiative demonstrated the government’s policy of encouraging and supporting investors in a practical manner.

Emphasising that the project is being advanced with investor support and expertise in line with the government’s policy on energy security, Minister Kumara Jayakody stressed that the present government is one that proves its words through action and is dedicated to ensuring the independence and security of the country’s energy sector.

Sri Lanka Sustainable Energy Authority, Professor Wijendra Bandara, also expressed his views, noting that Sri Lanka possesses ample resources capable of ensuring energy independence. He highlighted that by making optimal use of these resources, it is possible to achieve both energy independence and security.

He further explained that, under the prevailing procedures, approval must usually be obtained from about 12 institutions for such a project. However, during the past 6–9 months, the Presidential Secretariat, together with various state institutions, provided significant support to expedite the process. He added that he was prepared to work with the government and propose a streamlined procedure under one roof, to accelerate such approvals for investors in the future.

The event was also attended by Uva Province Governor, Attorney-at-Law Kapila Jayasekara; Deputy Minister of Trade, Commerce and Food Security R.M. Jayawardena;  Member of Parliament Ajith Agalakada; along with local political representatives, Monaragala District Secretary, officials from the Ceylon Electricity Board, and the Sustainable Energy Authority.

–PMD

Courtesy Hiru News

The Opposition will question the government in Parliament next week over its decision to liquidate 33 state institutions, including the defunct airline Mihin Lanka.

This was announced by Member of Parliament Dayasiri Jayasekara, who questioned the government’s reasons for the decision.

Jayasekara also claimed that a previous government’s attempts to restructure these institutions had been thwarted by opposition from the Janatha Vimukthi Peramuna (JVP), which he said resulted in significant losses for the country.

He argued that if the institutions had been restructured earlier, they would not be facing such heavy losses today.

Jayasekara also pointed out that other state bodies, such as the Mahaweli Authority, Cashew Corporation, National Film Corporation, Police Training Institute, Sri Lanka Fisheries Harbour Corporation, and Kotelawala Defence Hospital, are also set to be liquidated.

He demanded that the government present a full report on the matter to Parliament.

චානක බණ්ඩාරගේ

සිවිල් සහ දේශපාලන අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ ජාත්‍යාන්තර සම්මුතිය (The International Covenant on Civil and Political Rights – ICCPR)  1976දී ජාත්‍යාන්තරයේ බිහි විය. එය බහුපාර්ශ්වික ගිවිසුමකි. රාජ්‍යයන් 175කට වැඩි ප්‍රමාණයක් මේ වන විට එයට සම්මුති වී ඇත.

ශ්‍රී ලංකාව 1980 ජූනි 11 වැනි දින මෙම ගිවිසුමට (මෙතැන් සිට, ‘සම්මුතිය’) ඇතුළත් විය.  

මෙම සම්මුතිය මගින් වගකීම් පනවන්නේ රාජ්‍යයන් මත පමණි. එනම්,  සම්මුතියේ පාර්ශ්වකරුවන්.

මෙම සම්මුතියේ අරමුණ වන්නේ දේශයක පුරවැසියන්ගේ මානව හිමිකම්, අයිතීන් සම්බන්ධයෙන් රජයන් නිරන්තරයෙන්  සංවරව, ධනාත්මකව සහ තුලනයෙන් යුක්තව තබා ගැනීමයි.

රටේ  පුද්ගලයන්ටද යුතුකම් සහ වගකීම් ඇති බවට සම්මුතියේ පූර්විකාවේ (Preamble) සඳහන් වේ.

නමුත්, රටක රාජ්‍යය මිස එහි ජනතාව මෙම සම්මුතිය මඟින් නීතිමය බඳවා ගැනීමකට හසු නොකරයි. 

කොටින්ම, ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව මෙම සම්මුතිය කෙටුම්පත් කලේ රජයන් විසින් එහි වැසියන්ට සිදු කරන තාඩන, පීඩන, මානව හිමිකම් කඩ කිරීම් නතර කිරීමටය.

සම්මුතියේ පාර්ශ්වකරුවෙකු වන රටක්,  මානව හිමිකම් කඩකිරීම් කරනු ලැබීයයි කියනු ලබන එම රටේ  පුරවැසිකුට එරෙහිව, නිත්‍යානුකූලව දඬුවම් කිරීමක් ගැන මෙම සම්මුතියෙන් අනුමැතිය ලබා දීමක් හෝ ඒ පිළිබඳව සාකච්චාවට බඳුන් වීමක් සිදුවී නොවේ.

නමුත්, ශ්‍රී ලංකාව නම් සම්මුතිය පනතක් ලෙස දේශීයව අනුගත කර ඇත්තේ තම පුරවැසියනට දඬුවම් නියම කිරීමේ නියත චේතනාවෙන් බව ඉතා පැහැදිලිව පෙනේ.

දැන්, නිදහසේ, සාධාරණව අදහස් ප්‍රකාශ කරන එක්තරා විපක්ෂ දේශපාලනඥයෙකුට එරෙහිව වත්මන් රජය ස්වකේය ICPR පනත භාවිතා කිරීමට යනු ලැබේ යයි යන  ප්‍රවෘතියක් අසන්නට ලැබේ.

ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යය සිය පුරවැසියන් වෙනුවෙන් සම්මුතියෙන් භාරගත් බොහෝ යුතුකම් සහ වගකීම් දේශීය පනතින් උද්දීපනය කර නොමැත.  

ජාත්‍යාන්තර  නීතියේ ප්‍රධාන රීතිය නම්,  ජාත්‍යාන්තර සම්මුතියක් (ගිවිසුමක්) දේශීය වශයෙන් අනුගත කිරීමේදී රාජ්‍යය විසින් සම්මුතියේ ගිව්සුම් ගතවූ බැඳීම් දේශීය පනතෙන් මනාව පිළිබිඹු විය යුතු වීමයි. සම්මුතිය දේශීය ගත කිරීමේදී එහි දැක්වූ වගකීම් රාජ්‍යය නැවත පනතින් අවධාරණය කළ යුතුවේ.

ශ්‍රී ලංකාව වෙනස් ක්‍රියාමාර්ගයක් අනුගමනය කලත්,  සෙසු රටවල් දේශීය වශයෙන් මෙම සම්මුතිය ඔවුනගේ රටවල අනුගත කිරීමේදී අනුගමනය කර ඇත්තේ මේ සිද්ධාන්තයයි.

1978 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව මගින් ICCPR බැඳීම් ඒ වන විටත් දෙශියව අනුයුක්ත කර තිබුණි. උදා, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 14 වැනි ව්‍යවස්ථාවේ (මින් ඉදිරියට වගන්තියේ) එන උප වගන්ති (උප ව්‍යවස්ථා) නවය –  14අ – 14එ.

14. (1) සෑම පුරවැසියෙකුටම – ((අ) භාෂණයේ සහ ප්‍රකාශනයේ නිදහස; (ආ) සාමකාමීව රැස්වීමේ නිදහස; (ඇ) සමාගමයේ නිදහස; (ඈ) වෘත්තීය සමිතියක් පිහිටුවීමට සහ සම්බන්ධ වීමට ඇති නිදහස; (ඉ) තමා විසින්ම හෝ අන් අය සමඟ ඇසුරු කරමින් හෝ ප්‍රසිද්ධියේ හෝ පෞද්ගලිකව, තම ආගම හෝ විශ්වාසය ප්‍රකාශ කිරීමට, \පිළිපැදීම සහ ඉගැන්වීමේ නිදහස; (ඊ) තමාගේම සංස්කෘතිය භුක්ති විඳීමට සහා ප්‍රවර්ධනය කිරීමට සහ තමාගේම භාෂාව භාවිතා කිරීමට තමා විසින්ම හෝ අන් අය සමඟ එක්ව ඇති නිදහස; කතා කිරීමේ, රැස්වීම, ආශ්‍රය,  රැකියාව ; ( උ) ඕනෑම නිත්‍යානුකූල රැකියාවක, වෘත්තියක, වෙළදාමක, ව්‍යාපාරයක හෝ ව්‍යවසායක තමා විසින්ම හෝ අන් අය සමඟ ඇසුරු කිරීමට ඇති නිදහස; (ඌ) ශ්‍රී  ලංකාව තුළ ගමන් කිරීමේ සහ ඔහුගේ අභිමත ස්ථානයක පදිංචිය තෝරා ගැනීමේ නිදහස; සහ (එ)  නැවත ශ්‍රී  ලංකාවට පැමිණීමේ නිදහස.

නැවතත්, ශ්‍රී ලංකාව විසින් 1980 සම්මුතියේ වූ බැඳීම්, සම්මුතියට පෙර, ඉහත ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ උප වගන්තිවලින් 1978 දී ලබා දී තිබේ.

සරළව කිවහොත්,  සම්මුතියේ සමහර ප්‍රධාන වගකීම්  දේශීයව ගොඩනැගු  ICCPR  පනතෙහි අතුරුදහන් වුවද,  ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 10 –  14  සහ 2016 සම්මත වූ 14 A   වගන්ති මගින්, සම්මුතියෙන් මතුවෙන, ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් ජනතාව වෙත පෑ යුතු මානව හිමිකම් බැඳීම්, පැහැදිලිව ලබා දී තිබේ.

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 10 – 14 සහ 14A  වගන්ති ඉතා බලවත් විධිවිධාන වේ. ඒවා ක්‍රියාත්මක වන්නේ ජනයාගේ ‘අයිතිවාසිකම් පනත්’ (Bill of Rights)  ලෙස බව කෙනෙකුට නිර්භවව පැවසිය හැකිය.

මේ නයින් බලන කල ශ්‍රී ලංකාවට ICCPR  සම්මුතිය දේශීයව සම්මත කිරීමේ පනතක් ගෙන ඒමේ තේරුමක් නැතැයි යනුවෙන් කෙනෙකුට සාර්ථකව තර්ක කල හැක.

ශ්‍රී ලංකාවාසින් සම්මුතියේ දක්වා ඇති මූලික අයිතිවාසිකම් බොහොමයක් අපගේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව හරහා   භුක්ති විඳින වාරයේ, මහින්ද රාජපක්ෂ රජය විසින් 2007 දී    ICCPR  සම්මුති දේශීය පනත – (International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR) Act, No. 56 of 2007; (මින් ඉදිරියට, ICCPR දේශීය පනත) ගෙන ආවේ සිය ආත්මාර්ථකාමී, පළිගැනීමේ අභිප්‍රායන් ඉෂ්ට කර ගැනීමේ කපටි චේතනාවෙණි. ඒ පිළිබඳව පහතින් විග්‍රහ වේ.

සුක්ෂමව බැලු කල, දේශීය ICCPR  පනතේ මූලික අභිප්‍රාය බව පෙනෙන්නේ ඉතා දැඩි වාර්ගික/ආගමික අපවාදයෙහි යෙදී සිටින වුවන් පමණක් නොව ආණ්ඩුව අකමැති රටේ පුරවැසියන්ට ඒ හා සමාන (බොරු) චෝදනා එල්ල කර නඩු පවරා දඬුවම් දීමයි. පළවෙනි කාණ්ඩයට එරෙහිව නිතීය තදින් ක්‍රියාත්මක කිරීම අවශ්‍යය – ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 14 අ වගන්තියට යටත්ව ( පුරවැසියාගේ කථා  කිරීමේ – භාෂණයේ සහ ප්‍රකාශනයේ, නිදහස).

ගරු ශ්‍රේෂ්ටාධිකරණයේ නිවැරදි නඩු තීන්දු අනුව – ශ්‍රී ලංකාව ජාත්‍යාන්තර සම්මුතිවලට එලම්භියත් ඒවා දේශීයව ක්‍රියාත්මක කිරීමට නම් එම සම්මුති අප රටේ පාර්ලිමේන්තුවේ පනත්  ලෙස නිත්‍යානුකූල ලෙස සම්මත විය යුතුයි.

මෙම ICCPR දේශීය පනත රජය විසින් 2007දී ගෙන ආවේ ඒ නිසායි; නැත්නම් ICCPR ජාත්‍යාන්තර සම්මුතිය කෙලින්ම රටේ නිතීය බවට පත් විය හැකිව තිබුණි.

නීති සම්පාදනය කිරීමට රජයට සෑම ඉඩක්ම, හැකියාවක්ම ඇත. නමුත්, නව දේශීය ICCPR පනත, ජාත්‍යාන්තර සම්මුතියේ දේශීය අනුවාදය ලෙස නිරූපණය කර, එමගින් තම සැඟවුණු අභිමතාර්ථයන්  ඉෂ්ට කරගැනීමේ තැත වැරදිය.  

නව දේශීය ICCPR පනතට සම්මුතියේ නම ලබා දීමෙන් තම සැඟවුණු චේතනාව මැනවින් ඉෂ්ට කර ගත හැකි වේ යයි  රජය අපේක්ෂා කල හැඩයි.

තමන් කලේ ජාත්‍යාන්තර සම්මුතිය දේශීයව අනුගත කිරීමය යයි කියා එවකට රජය කර ඇත්තේ බොරුවකි.

2007 රජය ජාත්‍යාන්තරයද නොමඟ හැර ඇත.

ඉන්පසු පැමිණී සෑම රජයක්ම මෙම දේශීය පනත එලෙසින්ම අනුගමනය කළහ.

රජයක් පුද්ගලයෙකුට එරෙහිව දැඩි මානව හිමිකම් කඩකිරීම් සිදු කරන්නේ නම්, ජාත්‍යාන්තර ICCPR සම්මුතියේ වගකීම් කඩ කිරීම සම්බන්ධයෙන් එම රජයට එරෙහිව සිවිල් නීති ක්‍රියාමාර්ග ගෙන ඒමට අගතියට පත් පාර්ශ්වයට හැකි  බවයි මෙම ජාත්‍යාන්තර සම්මුතිය පවසන්නේ. නමුත් දේශීය ICCPR  පනතින් පුරවැසියන්ට/පුද්ගලයන්ට රජයට එරෙහිව නඩු පැවරීමේ එවැනි සහණ ක්‍රමයක්/යාන්ත්‍රනයක් ගැන නොදක්වයි.  කළින් කීවක් මෙන්, එයින් කරන්නේ රජයට පුරවැසියනට විරුද්ධව නඩු දමා දැඩි දඬුවම් ලබාදීමේ ක්‍රමවේදයකි.  

නමුත්, රජයේ ක්‍රියාවලීන් වලින් මානව හිමිකම් කඩවුවනට වෙනත් මාර්ග හරහා රජයෙන් වන්දි/සහන ඉල්ලා සිටිය හැක – උදා. ආණ්‌ඩුක්‍රම ව්‍යවස්‌ථාවේ 126 වැනි වගන්තිය මගින් ලබාදෙන  රජයට එරෙහිව මූළීක අයිතිවාසිකම් අයදුම්පතක්‌ ගෙන ඒමට පුරවැසියාට ඇති අයිතිය, අභියාචනාධිකරණයේදී  සාධාරණ රිට්‌ ආඥා සඳහා අයදුම් කිරීමට ඇති හැකියාව ආදිය.

මෙම ලේඛකයාගේ නිතීඥත්වයෙන් ICCPR සම්මුතිය භාවිතා කරමින් ඕස්ත්‍රේලියානු රජයට එරෙහිව 1997 දී ඕස්ත්‍රේලියාවේ ෆෙඩරල් අධිකරණයේ පන්ති ක්‍රියා මාර්ග (class action)  2 ක් ඔහු විසින් ආරම්භ කරන ලදී. ඒවා  වුයේ:

ෆිලිප්  රඩොක් එදිරිව ගාමිණී වසන්ත (Phillip Ruddock v Gamini Wasantha) ෆෙඩරල් උසාවියේ කැන්බරා රෙජිස්ත්‍රියේ) – පැමිණිලිකරුවන් සංඛ්‍යාව  ශ්‍රී ලාංකික  ජාතිකයන්  50ක් පමණ). මෙම නඩුව පසුව සිඩ්නි රෙජිස්ත්‍රිය  වෙත මාරු කරන ලදී.

ෆිලිප්  රඩොක් එදිරිව නෙයෝමාල් ප්‍රනාන්දු (Phillip Ruddock v Nyomal Fernando) ෆෙඩරල් උසාවියේ  මෙල්බර්න් රෙජිස්ත්‍රියේ) – පැමිණිලිකරුවන් සංඛ්‍යාව,  ශ්‍රී ලාංකික පුරවැසියන්  150ක් පමණ.

පසුව, නඩු දෙකම එකක් ලෙසට ඒකාබද්ධ විය.

ඕස්ත්‍රේලියාවේ වෙසෙන ශ්‍රී ලාංකික පුරවැසියන්ට නිකුත් කර තිබූ මානුෂීය වීසා බලපත්‍රය  එවකට ඕස්ත්‍රේලියානු (ලිබරල් ආණ්ඩුවේ) ආගමන අමාත්‍යවරයා වූ ෆිලිප්  රඩොක්  (Phillip Ruddock) මහතා විසින් අවලංගු කිරීම මත මෙම ක්‍රියාමාර්ගය මතු විය. එය 435 උප පංතියේ වීසා බලපත්‍රය විය.

වසර ගණනක් ඕස්ත්‍රේලියාවේ 435 විසා ඛාණ්ඩය යටතේ සිටී ශ්‍රී ලාංකිකයනට සති කිහිපයක් ඇතුළත ඕස්ත්‍රේලියාවෙන් පිටව යන ලෙසට රඩොක් අමාත්‍යවරයා නියෝගයක් 1997දී  නිකුත් කළේය. ඔහුගේ අදහස වුයේ ජවිපෙ ත්‍රස්තවාදී භීෂණය අවසන් නිසා ශ්‍රී ලාංකිකයනට නිරුප්‍රදිතව නැවත ශ්‍රී ලංකාවේ වාසය සඳහා යා හැකි බවයි.

435 subclass visa  යනු එවකට ශ්‍රී  ලංකාවේ පැවති ප්‍රචණ්ඩ සිවිල් යුද්ධ, විශේෂයෙන්ම  JVP කැරැල්ල හේතුවෙන් දින නියමයක් නොමැතිව ඕස්ත්‍රේලියාවේ රැඳී සිටීම සඳහා ඒ රටේ බොබ් හෝව්ක් කම්කරු රජය විසින් ශ්‍රී  ලාංකිකයින්ට පමණක් නිකුත් කරන ලද සුවිශේෂ වීසා බලපත්‍රයකි. 1990  දශකයේ මුල් භාගයේ සංචාරකයන්,  සිසුන්, දෙමව්පියන්  සහ වෙනත් වීසා කිහිපයක් මත ඕස්ත්‍රේලියාවට  පැමිණි ශ්‍රී ලාංකිකයන්ට අවශ්‍ය නම්  435 උප පංතියේ වීසා බලපත්‍රය සඳහා අයදුම්පත් කිරීමට එම රජය අවසර ලබා දුණි. එය විශේෂිත විසා බලපත්‍රයක් වුයේ ඒ මඟින් අපේ අයට පුර්ණ ලෙස රැකියා කිරීමට  ලබා දුන් අවසරය සහ ඕස්ත්‍රේලියානු Medicare සඳහා ලැබුණු වටිනා හිමිකමයි.

රඩොක්ගේ මෙම රෙගුලාසියෙන් අසාධාරණයට ලක් වූ ශ්‍රී  ලාංකිකයන් මෙම ලේඛකයා වෙත යොමු විය.  435 උප පංතියේ වීසා බලපත්‍රය එක්වරම අවලංගු කිරීමෙන් ඕස්ත්‍රේලියානු රජය උප පංතියේ 435 වීසා දරන්නන්ට දැක්විය  යුතු වගකීම් කඩ කළ බවට චෝදනා කරමින් ඔහු ඕස්ත්‍රේලියාවේ ෆෙඩරල් අධිකරණයේ අයදුම්පත් ගොනු  කළේය. මෙය ICCPR සම්මුතිය (ඕස්ත්‍රේලියාවේ වූ අදාළ පනත) උපයෝගී කරගෙන ඕස්ත්‍රේ ලියා රජයට සිවිල් වැසියන් විසින් පනනවන ලද ප්‍රථම නඩුවයි.

ජෝන් හොවාර්ඩ අගමැතිතුමාගේ ලිබරල් රජය ඕස්ත්‍රේලියාව විසින් අත්සන් කර ඇති ICCPR ජාත්‍යාන්තර සම්මුතියට පටහැනිව ක්‍රියා  කළේය යන චෝදනාව එම නඩුව මඟින් පෙන්වා දුනිමි. වෙනත් නිතීමය චෝදනාද ගොනු කළෙමි.

ඕස්ත්‍රේලියානු අධිකරණය මෙම ලේඛකයාගේ  අයදුම්පත් පිළිගත් අතර ඔහු  ඕස්ත්‍රේලියානු අධිකරණය ඉදිරියේ  එකී ශ්‍රී ලාංකික පුරවැසියන් වෙනුවෙන් සොලිසිටර් සහ බැරිස්ටර්වරයෙක් ලෙස වසර කිහිපයක් ඉතා  සාර්ථකව  කරුණු දැක්වීය, තර්ක කළේය.

ශ්‍රී ලාංකිකයෝ සතුටු වූහ; ඔවුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් දැන් ඕස්ත්‍රේලියාවේ පුරවැසියන්ව හොඳින් පදිංචි වී සිටිති.

මෙම නඩුව ඕස්ත්‍රේලියාවේ තවත් වැදගත් වන්නේ ආගමන නිතී පිළිබඳව එම රටේ මුල්ම පන්ති නඩුව (class action) වුයේ එය වීමයි. ‘Chanaka Bandarage -Father of Class Action’ යන සොඳුරු නාමයෙන් සිඩ්නි නුවර නිතීඥයන් අතර මෙම ලියුම්කරු ප්‍රචලිත විය.  

ඉන්පසු,. හතු පිපෙන්නාක් මෙන් එවන් නඩු (Class Action) ඕස්ත්‍රේලියාවේ සෑම ප්‍රාන්තයකම පාහේ පැණ නැගුණි.

ICCPR  සම්මුතිය රටක ජීවත්වෙන පුද්ගලයන්ගේ ප්‍රයෝජනය සඳහා ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය දැක්වීමට මෙම සිද්ධිය කදිම නිදර්ශනයකි.

ICCPR  දේශීය පනත මෙම රටේ සම්මත කරගෙන තිබෙන ආකාරයට ශ්‍රී ලංකාව තුල Phillip Ruddock v Gamini Wasantha, Phillip Ruddock v Nyomal Fernando වැනි නඩු ගොනු කර, පවත්වා ගෙන යාමේ ඉඩ ප්‍රස්ථාව ඉතාම අඩුය.

2007 දී ශ්‍රී ලංකාව කළේ පුරවැසියන්ගේ මූළික අයිතීන්/මානව හිමිකම් ආරක්‍ෂා වන පරිඩදී සම්මුති බැඳීම් සියල්ල කෙටුම්පත් කරනවා වෙනුවට වාර්ගික/ආගමික භේධ ඇති කරන්නේ යයි යයි චෝදනා නැඟෙන ශ්‍රී ලාංකික  පුරවැසියන්ට එරෙහිව ඉතා තදබල සම්බාධක පැණවීමට කටයුතු කිරීමයි.

මෙම ජාත්‍යාන්තර සම්මුතිය සැලසුම් කර ඇත්තේ රාජ්‍යයන් විසින් ‘ යහපාලනය’ සිදු කරවීමටය;  ශ්‍රී ලංකාවේ දේශීය  ICCPR  පනත මූලික වශයෙන් කපටි ලෙස නිර්මාණය කර ඇත්තේ එය (පනත)  කඩ කරන පුරවැසියන්ට දැඩි දඬුවම් නියම කිරීම සඳහාය.

ICCPR  පනතේ යෝජකයින් තර්ක කරන්නේ   2007 දී රජය සම්මුතිය නිවැරදිව දේශීයව අනුගත  කළ බවයි; දේශීය ICCPR  පනතේ ප්‍රධාන විධිවිධානය වන  3 වන වගන්තිය බලාත්මක කිරීමට සම්මුතියේ 19 සහ 20 වගන්ති රජය විසින්  නිවැරදිව භාවිතා කරන ලද බවය.

මෙම ලියුම්කරු පවසන්නේ මෙම තර්කය  වැරදි බවයි:

පළමුව, සම්මුතියේ 20 වැනි වගන්තිය දේශීය ICCPR  පනතේ 3 වන වගන්තිය වේ.

දෙවනුව, සම්මුතියේ  19 වැනි වගන්තිය පනතේ  සම්මත කර ගෙන නොමැත.

දේශීය පනතේ 3 වන වගන්තිය පහත සඳහන් පරිදි කියැවේ –  කිසිම පුද්ගලයෙක් යුද්ධය ප්‍රචාරය කිරීම හෝ වෙනස් කොට සැලකීම, සතුරුකම හෝ ප්‍රචණ්ඩත්වය සඳහා උසිගැන්වීමක් වන ජාතික, වාර්ගික හෝ ආගමික වෛරය වෙනුවෙන් පෙනී නොසිටිය යුතුය.

සටහන – සම්මුතියේ 20 වැනි වගන්තිය පුද්ගලයන්/පුරවැසියන් කෙරෙහි විශේෂයෙන් යොමු කර නැත.

මෙම 3 වන වගන්තිය (පනතේ) ඉහළ අපරාධ අංගයක් ගණයට ගැනේ.  මෙම වගන්තිය කඩ කරන පුද්ගලයන්ට වසර  10ක් දක්වා සිරදඬුවම් නියම කළ හැකිය. ස්ත්‍රී දුෂණ, වෙනත් ලිංගික අතවරවල  යෙදෙන අයෙකුට සිර දඬුවමක් ලෙස ලැබෙන්නේ වසර 7 – 20 දක්වා පමණක් වූ සිර දඬුවමකි. මේ නිසා රජය කෙනෙක්   වාර්ගික/ආගමික කරුණක් ගැන බොහෝ විට වාචිකව හෝ ලිඛිතව කරන වරදක් පනත යටතේ ඉතාම දැඩි දඬුවම් ලබන වරදක් ලෙස කෙටුම්පත් කර ඇති බව පැහැදිලිව පෙනෙන සත්‍යයකි.  මෙය සාධාරණ නොවේ.

මෙම දේශීය පනතේ චෝදනා ලබන්නෙකුට ඇප ලබා ගැනීම ඉතාම දුෂ්කර කටයුත්තකි. මහේස්ත්‍රාත්තුමෙකුට ඇප ලබා දීමේ බලයක් හෝ අභිමතයක් නොමැත. ඇප නොමැතිව වසරක පමණ කාලයක් රිමාන්ඩ් සිර භාරයේ සිටිය හැක.

මෙකී 3  වන වගන්තියට අනුව, එම පුද්ගලයා වරෙන්තුවක් නොමැතිව පොලිසියට  අත්අඩංගුවට ගත හැකි අතර ඇප ලබා දිය හැක්කේ මහාධිකරණයට පමණි, එයද සුවිශේෂී අවස්ථාවන්හිදී පමණි.

මෙය පැහැදිලිවම සම්මුතියට එරෙහි වූ  සම්මත කර ගැනීමකි.

ජනතවට පනවන මෙවන් අපරාධ චෝදනා සම්මුතියෙන් දක්වා නැත.

ගොබෙල්ස් හෝ නාට්සි න්‍යායට අනුව නම් මෙකී දැඩි ‘දඬුවම්’ සාධාරණ විය හැක.

සම්මුතියේ 19  සහ 20 වගන්ති සිවිල් (civil) ක්‍රියා  පටිපාටියට සම්බන්ධවේ  – සම්මුතිය කිසි විටෙකත් 19 සහ 20 වගන්ති කඩ කරන්නන්ට එරෙහිව (රාජ්‍යයන් – එහි සේවකයන්/ඒජන්තවරුන්) සාපරාධී (criminal) සම්බාධක පැනවීමක් ගැන දක්වා නොමැත.

තම තමන්ගේ යටි අරමුණුවලට සරිලන පරිදි මේ තරම් නාටකාකාර ලෙස සම්මුතිය  පාවිච්චි  කර ගත් වෙනත් රටක් ගැන මෙම ලේඛකයා නොදනී.

නැවතත්, මෙහිදී,  දේශීය පනත යටතේ,  සම්මුතිය තමන්ගේම මානව හිමිකම් හැසිරීම් නංවාලීම සඳහා මාර්ගෝපදේශයක් ලෙස භාවිතා කරනවාට  වඩා,  රජය තම පුරවැසියන්ට සාපරාධී දඬුවම් කිරීමට, ඔවුන් දඩමීමා කිරීමට  එය භාවිතා කරයි.

ඉතිහාසගතව බැලීමේදී, ශ්‍රී  ලංකාව තුළ රජය තම ඉතා නරක, යටි අරමුණු ඉටුකර ගැනීම සඳහා සම්මුතිය භාවිතා කර  ඇත – තමන් අකමැති අය දඩයම් කිරීමට.

නැවතත් කරන්න යන්නේ මෙයමද?

ව්‍යවස්ථාදායකය විසින් නිත්‍යානුකූල ලෙස සම්මත කරන ලද පනත්/නිතී  අනුගමනය කිරීමට අපගේ අධිකරණ බැඳී සිටී.  මේ අනුව,  දේශීය ICCPR  පනත යටතේ වැරදි සිදු කර ඇති පුද්ගලයන් සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කිරීම, එම පනත අනුව වැරදි කරුවනට දඬුවම් දීම  සම්බන්ධයෙන් අප රටේ ගරු අධිකරණයට  කිසිකෙනෙකුට විවේචනය කළ නොහැක.  මේ අවස්ථාවේ දී ගරු අධිකරණය මුළුමනින්ම  නිර්දෝෂී ය.

දේශීය ICCPR පනත යටතේ අධිකරණයට ඉදිරිපත් කර ඇති නඩු තිබේ, ලේඛකයා ඒවායේ කුසලතා මෙහිදී සාකච්ඡා කිරීමට කිසිසේත් අපේක්ෂා  නොකරයි.

අපේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 14 (අ) උප ව්‍යවස්ථාවේ පුරවැසියාගේ කතා කිරීමේ නිදහස පිළිබඳ ඉතා පැහැදිලිව දක්වා ඇත. දේශීය ICCPR  පනත (3 වන වගන්තිය) මේ වගන්තිය  සමඟ ගැටෙන බව පෙනේ.  එවැනි තත්වයක් තුළ 14 (අ) වගන්තිය (භාෂණයේ සහ ප්‍රකාශනයේ නිදහස) දේශීය ICCPR  පනතේ විධිවිධානයට වඩා බලවත්ව නැගී සිටීයි. මෙය ICCPR චූදිතයනට මහත් සහණයකි.

ඇත්ත වශයෙන්ම  ආගම් සහ මහා ආගමික නායකයින් හෑල්ලු කිරීමට කිසිවෙකුට නිදහසක් ලබා දිය යුතු නැත. රජයේ යුතුකම වන්නේ එවැනි වැරදි කරන අයට නඩු පැවරීමට විශේෂ නීති පැනවීමයි. ඒවා නම් අපහාස නීතී සහ ආගමික අන්තවාදයට එරෙහි නිතී (blasphemy laws).  අපට දැනටමත් සමහරක් මෙවැනි නිතී තිබේ. උදා, අපරාධ නීති සංග්‍රහයේ  291A සහ    B වගන්ති  සඳහන්කල හැකියි.

මර්ධන කාරී මෙමෙ දේශීය පනත අහෝසී කර දැමිය යුතුය. සම්මුතියට අනුකූල වූ නව පනතට්ක් ගෙන ආ යුතුයි. එවිට, පුරවැසියනට රජයට එරෙහිව නඩු පැවරීමට හැකි වේ. දැන් ඒ හැකියාව ලබා දී නොමැත.

යම් පුද්ගලයෙක්  සමාජ මාධ්‍ය භාවිතා කරමින්  තවත් කෙනෙකුට එරෙහිව නිරන්තරයෙන් අපිරිසිඳු,  අසභ්‍ය වචන (කුණුහරුප)  ප්‍රකාශ කරන්නේ නම් එය  නින්දිත ක්‍රියාවකි. මුළු සමාජයම ඒ පුද්ගලයා හෙළා දැකිය යුතුයි,  ඒ පිළිබඳව සමාජය ‘කුලප්පු’ විය  යුතුයි.

නමුත්,  ඔහු/ඇය වාර්ගික/ආගමික අසමගිය ඇති කිරීමට කිසිවක් කර නොමැති නම්, ICCPR පනතේ 3 වැනි වගන්තිය යටතේ ඔහුට/ඇයට චෝදනා නැඟිය නොහැක.   

නමුත් නීතීපති එවන් චෝදනා නඟා තිබේ.

ඒවා කෙනෙක් සිපිරි ගෙයට යැවීමට තරම් බරපතළ වැරදි නොවේ.  ඔහුට/ඇයට පොදු නීතියේ මහජන පීඩා උල්ලංඝනය කිරීම (public nuisance)  යටතේ චෝදනා එල්ල කළ  හැක.  අගතියට පත් පුද්ගලයින්ට ඔහුට/ඇයට විරුද්ධව  සිවිල් අපහාසයක් සම්බන්ධයෙන් නඩු පැවරිය හැකිය.

දේශීය ICCPR පනතේ 3  වැනි වගන්තිය ශ්‍රී  ලංකාව තුළ සාපරාධී අපහාස චෝදනාව (criminal defamation) නැවත (යළි) හඳුන්වා දීමක්ද? රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැතිතුමා විසින් අහෝසි කරන ලද එම නිතීය මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපති ලෙස නැවත ව්‍යංගාර්ථයෙන් හඳුන්වා දීමක් සිදු වීද?

පසුගිය වසර 30 තුළ සිංහල බෞද්ධයෙකුට තමන්ගේ යුක්තිය වෙනුවෙන් සටන් කිරීමට නැගී සිටීම එන්න එන්නම දුෂ්කර වී ඇත.  ‘සිංහල බෞද්ධ අයිතීන්’  යන  වචන මේ රටේ යම් තරමකට තහනම් වචන බවට පත්වී ඇද්ද?

බෙදුම්වාදී දෙමළ මන්ත්‍රීවරුන්/සමහර දෙමළ දේශපාලනඥයන්/සමහර දෙමළ ඩයස්පෝරාව – බටහිර රටවල සිටින විට පමණක් නොව ශ්‍රී  ලංකාව තුළද බොහෝ වාර්ගික/ආගමික  වෛරය ප්‍රචාරය කරයි.

මේ අය දිගින් දිගටම අන්ත ජාතිවාදී ප්‍රකාශ කරන අතර බරපතළ ජාතිවාදී ක්‍රියාවල නිරත වෙත්.  එවැනි හැසිරීම් පිළිබඳ ලේඛනයක් ලේඛකයා සතුව ඇත.

ඔවුන් ධනාත්මක ජනවාර්ගික සබඳතා පෝෂණය කිරීමට මේ රටේ ඇති ප්‍රධානතම  බාධාව වේ.  උතුරු නැඟෙනහිර පුරාණ බෞද්ධ විහාරස්ථානවලට බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලාට වැඩම කිරීමට එරෙහිව පවා ඔවුන් කටයුතු කරත්.  උතුරු නැඟෙනහිර ප්‍රදේශවල බෞද්ධ පුරාවස්තු විනාශ වීම නිරන්තරයෙන්ම සිදුවී ඇත.

මෙම ලේඛකයාගේ දැනුමට අනුව,  පසුගිය කාලය තුළ,  මෙම ජාතිවාදී  වැරදිකරුවන් සැලකිය යුතු කාලයක් දේශීය   ICCPR පනත යටතේ හෝ වෙනත් නීතියක් යටතේ  අත්අඩංගුවට ගෙන රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කර නොමැත.

උතුරේ සහ නැඟෙනහිර දෙමළ කතා කරන ප්‍රදේශවල පදිංචි වීමේ අයිතිය සිංහළයන්ට අහිමි කර ඇත.  මූළීක වශයෙන්  සිංහළයන් සීමා වී ඇත්තේ මෙම කුඩා දිවයිනේ (භූමි ප්‍රමාණය  2/3ක් පමණ) පළාත් 7කට පමණි.  මෙය දෙමළ හා මුස්ලිම් ජාතීන්ට මෙන්  සිංහල ජාතියට  ව්‍යාප්ති වීමට බාධකයකි.  

මේ රටේ සිංහළ ජනගහනය අඩු වෙමින් පැවතෙන බව සියළු දෙනා දන්නා රහසකි.

දෙමළ සහ මුස්ලිම් ජනතාවට තමන් කැමති ඕනෑම තැනක ජීවත් විය හැකියි. මෙය හරිය; මෙම ලේඛකයා එය විවේචනය නොකරයි. .

නමුත්, එම අයිතියම සිංහළයාට ද සතු විය යුතුය.

රටේ සෙසු ජාතීනට කෙසේ වෙතත් මහත් ව්‍යසනයකදී සිංහළයාව භාර ගැනීමට ලොව වෙනත් කිසිම රටක් නැත. ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාවෙන්ම පැන නැගුවෝ වෙත් (indigenous people).

උතුරේ සහ නැඟෙනහිර ප්‍රදේශවල ඉඩම් මිලදී ගැනීමෙන් සිංහළයන් සූක්ෂම ලෙස  වළක්වනවා පමණක් නොව, බදු පදනම මත ඉඩම් ලබා ගැනීමට  පවා ඔවුනට නොහැකි තත්ත්වයක් පවතී.  අද ශ්‍රී  ලංකාවේ විශාලතම මානව හිමිකම් කඩවීම මෙයයි.

සිංහළයා උතුරේ පදිංචි වීම වැලැක්වීම සඳහා නොකරන දෙයක් නැති උතුරේ රාජ්‍ය නිලධාරීන් වෙත්.

උතුරේ සමහර සිංහළ ගම් වල ද්‍රවිඩ ජනයා ගෙනැවිත් පදිංචි කිරීමට/ සිංහළයන් එම ගම් වලින් ඉවත් කිරීමට ඔවුන් නොකරණ දෙයක් නොමැත.

මෙය අන් ජාතීන් සමඟ සැසඳීමේදී සිංහලයනට වෙනස් කොට සැලකීමකී. දේශීය  – ICCPR පනතේ 3 වැනි වගන්තිය තදබල  වශයෙන් උල්ලංඝනය කිරීමකි.

එමෙන්ම ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 14 ඌ වගන්තිය උල්ලංඝනය කිරීමකි (ශ්‍රී  ලංකාව තුළ ගමන් කිරීමේ සහ පුද්ගලයාග්  අභිමත ස්ථානයක පදිංචිය තෝරා ගැනීමේ නිදහස).   

එය සම්ප්‍රදායික ජාත්‍යාන්තර නීතියටද (Customary International Law) පටහැණි වීමකි.

කිසිවෙකු මේ ගැන කතා කිරීමට එඩිතර නොවේ;  මහා සංඝරත්නය පවා.

සැම මේ  ගැන ප්‍රදර්ශනය කරනුයේ පුදුම නිහැඬියාවැකි.  මෙයට එක් හේතුවක් වන්නේ කලින් සඳහන් කළ පරිදි සිංහල බෞද්ධ අයිතීන් වෙනුවෙන් සටන් කිරීම සමකාලීන ශ්‍රී  ලංකාව තුළ යම් තරමකට තහනම් දෙයක් වීමයි.  එවැනි පුද්ගලයන් සමහර විට සිංහලයන් විසින්ම පහත් කොට හෙළා දකී,  සුවිශේෂයෙන්ම සමාජ මාධ්‍යයන් මඟින්.

දේශීය ICCPR පනත ක්‍රියාත්මක වී රජය ඔවුන්ව දඩයම් කරනු ඇතැයි ජනතාව නිරන්තර බියෙන් පසුවෙත්. මෙය රටකට හොඳ දෙයක් නොවේ. විශේෂයෙන්ම, ශ්‍රී ලංකාව ආසියාවේ මුල්ම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ක්‍රියාත්මක වූ රටක් බව මුළු ලොවම දන්නා නිසා.

දේශීය ICCPR පනත යටතේ සහ වෙනත් නීති යටතේ සිංහළ  ක්‍රියාකාරීන් අසාධාරණ ලෙස අත්අඩංගුවට ගත් උදාහරණ තිබේ.

ICCPR පනත යටතේ මුළින්ම වාගේ රීමන්ඩ් බන්ධනාගාර ගත වූවෙකි අභාවප්‍රාප්ත ඩැන් ප්‍රියසාද් මහතායි. සිංහලයන් වෙනුවෙන් අභීත නාදයක් නැඟූවෙකි එතුමා.  එතුමාට නිවන් සැප ලැබේවා!

පසුගිය වසර 30 තුළ සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය හා සාරධර්ම මර්ධනය විශාල ලෙස වර්ධනය වූයේ රට පාලනය කළ දේශපාලනඥයන්ට සහ දැනට රටේ තිබෙන බොහෝ විද්‍යුත් මාධ්‍යවලට ප්‍රධාන ලෙස  පින්සිදු වන්නටය.  මේ වන විට සමාජ මාධ්‍යද මේ මැන්ටලය කර තබා ගෙන යයි.  බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලාව  ඔවුන් නිරන්තරයෙන් අපහාස ස්වරයෙන් හඳුන්වනු ලැබේ.

ඉදිරියට පැමිණ සිංහළ, බෞද්ධ ප්‍රශ්ණ ගැන කථා කල බොහෝ එඩිතර බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා ඊනියා සමාජ මාධ්‍ය වේදීන් විසින් විවිධ උපක්‍රම යොදා නිහඬ කර ඇත.

නමුත්,  බුද්ධාගම ආරක්ෂා කිරීමට සහ පෝෂණය කිරීමට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 9 වැනි වගන්තිය අප සතුව ඇති බව සාඩම්බරයෙන් සිහිපත් කර ගනිමු.

9 අහෝසී කිරීමට දත කන බොහෝ දෙනෙක් (ඊනියා සිංහල, බෞද්ධයන්) දකුණේ ඇති බවද සිහිපත් කර ගනිමු.

‘සිංහළ’ සහ ‘බුද්ධාගම’ ගැන සිතා මතා ම ගොඩනැගෙමින් පවතින අයහපත් හැඟීම නිසා අපේ ශ්‍රේෂ්ට  සිංහළ  සංස්කෘතියෙන්,  සාරධර්මවලින්,  චර්යාවලින් සහ බෞද්ධ ඉගැන්වීම්/අධ්‍යාපනයෙන් ළමයින් හා තරුණ පිරිස් දිගින් දිගටම ඈත් වෙමින් පවතී.  බෞද්ධ දහම් පාසැල් විනාශ කිරීමට ටියුෂන් මුදලාලිලා උවමනාවෙන්ම ඉරිදා උදේ ටියුෂන් පංති අටවා ගන සිටිත්. අද ශ්‍රී ලංකාව පුරාම දහම් පාසැල් සීග්‍රයෙන් හිස් වෙමින් යයි.

සිංහලයෝ,  බෞද්ධයෝ විශාල වශයෙන් වෙනත් ආගම් සහ සංකර බටහිර සංස්කෘතීන් වෙත වේගයෙන් ආකර්ෂණය වෙමින් සිටිති.   

හොඳම  උදාහරණයක් නම්  මේ රටේ ඉවැන්ජලිකල්/පෙන්ටකෝස්ටල්  කණ්ඩායම් වල පුදුමාකාර ලෙස වන  නැඟීම්ය.  

සිංහල ජාතිය විශේෂයෙන් සිංහළ බෞද්ධයා පල්ළම් බැසීම පුදුමයක් නොවේ.  එය මිය යන ජාතියක් නොවේ, නමුත් නිසැකවම මෙම 21 ^වන සියවස තුළ මෙම භූමියේ සුළුතරයක් බවට ඔවුන් පත්වනු ඇත.

Shenali D Waduge

Although UNHRC resolutions are non-binding, since 2009 the Council has effectively acted as a mouthpiece formalizing overseas LTTE lobbyist demands into intrusive resolutions. A Council that failed to act against LTTE over 30 years of terror has, since 2009, issued 11 resolutions against Sri Lanka—outside its original mandate and without UNGA or UNSC authorization—unfairly targeting the Sri Lankan Armed Forces. Procedural and funding irregularities, combined with political pressure, allowed these non-binding resolutions to be implemented as national law, creating a dangerous global precedent that should concern all UN Member States.

1. Non-Binding Resolutions Pressured into National Law

UNHRC resolutions lack binding authority under international law.

• In 2015, the Sri Lankan government co-sponsored Resolution 30/1 and implemented 7 of its 9 intrusive demands domestically, including the Office on Missing Persons (OMP)and Reparations mechanism, which even benefited individuals claiming LTTE affiliation.
• Both OMP and the Reparations mechanism have failed to substantiate the claims on which they were established.
• The remaining 2 demands—a hybrid court with foreign judgesand a truth commission—are now being pressed on the current government via the latest UNHRC resolution.

• Foundation on Procedural Illegality

These resolutions relied on the Darusman Report (2011) and Petrie Report (2012), commissioned outside UNGA and UNSC authority and lacking legal standing. They paved way for an investigation on Sri Lanka (OISL) which too was beyond UNHRC’s mandate.

These reports were publicly leaked and formed the basis for 11 UNHRC resolutions, exceeding the Council’s mandate and echoing LTTE separatist demands which have been ignored or not caught by UN’s own internal oversight mechanisms which questioning the 5^th Committees funding approvals.

• Legalization via Domestic Implementation

The 2015 government converted non-binding international resolutions into enforceable national law, contradicting Sri Lanka’s Constitution and weakening Sri Lanka’s sovereignty.

Sri Lanka’s experience illustrates how external pressure can transform recommendations” into binding legal obligations, undermining state autonomy and the will of the People which is the basis of Sri Lanka’s Constitution.

• Consequences and Global Implications
• Sovereignty Erosion:Domestic enforcement of non-binding resolutions weakens national autonomy and denies People’s autonomy.
• Weaponization of Human Rights:UNHRC mechanisms, intended for accountability, are used as geopolitical tools; terrorist crimes are ignored while national forces are targeted.
• Precedent for Other States:If normalized, any sovereign nation could face similar external pressures.

Sri Lanka demonstrates how UNHRC illegalities—non-binding resolutions issued outside legal mandate—can be converted into enforceable law under domestic pressure. Other nations must recognize this precedent to safeguard sovereignty and prevent human rights mechanisms from being weaponized.

The 2015 Yahapalana Government and all coalition politicians involved must be held accountable for enabling foreign intrusion into Sri Lanka’s sovereignty and targeting the valiant forces that ended 30 years of terrorism. Efforts to close army camps, reduce armed forces, limit training, and strip privileges not only demoralize the military but weaken a critical pillar protecting Sri Lanka’s sovereignty. Politicians must foresee the repercussions of weakening the State—will they leave it vulnerable to LTTE or similar threats in the future?

The Yahapalana Government co-sponsored 30/1 UNHRC Resolution, the present Government which was a key ally in that Government should not commit the same mistake with 60/21 UNHRC Resolution agreeing to the final 2 demands to legalize illegal resolutions into domestic law (Truth Commission & Tribunal against our War Heroes)

Shenali D Waduge

Rohana R. Wasala

That distressful video of 24 year old Israeli hostage Evyatar David, made to dig his own grave in a Gazan tunnel reminded me of the harrowing accounts of the worst anti-Semetic violence perpetrated on Jews in the last century under Germany’s NAZI leader Adolf Hitler during World War II (1939-45). From the creation of Israel in 1948, they became persistent pursuers of their sadistic NAZI tormentors of the Holocaust. In our adolescent years in the ‘60s, we read exciting press narratives (in Sinhala newspapers and magazine periodicals) about shrewd Israeli agents hunting down Nazi persecutors of European Jews. The stories of their successful missions warmed our proud patriotic hearts, as did the accounts of the boxing ring victories since 1960 of the Black American Cassius Clay (who in 1964 became a Muslim convert as Muhammad Ali in protest against the racial prejudice that he experienced in his native America); the amazing power of his punches in the ring (punch force) was once a topic of excited discussion among us then. No doubt, we were more thrilled than our parents by such displays of brave defiance and independent self assertion against white supremacists by descendants of their former victims, though we would have been unable to describe such feelings of strong empathy with Nazi pursuing Israeli Jews and Black American boxing champion Mohamed Ali as due to our own instinctive defiance of White imperial dominance, which really was the case.

It was the early phase of the Cold War (global geopolitical rivalry) period between the USA and the USSR and their respective allies (1947-1991). What was known as the Space Race (competition between America and Russia to achieve superior spaceflight capability) was one striking ‘theatre’ of the Cold War. Russia beat America in this in 1961 when twenty-seven year old Russian pilot and cosmonaut Yuri Gagarin successfully completed one orbit round the Earth for the first time in human history in the spacecraft named ‘Vostok I’. The round the earth flight took only an astonishing 108 minutes (1 hr 48 mins). We in the GCE-prep talked excitedly about Gagarin’s heroism and the power of Soviet science, which, as it was described in Sinhala language periodicals that we read in our school Reading Room adjoining its modest library, was thanks to the Jewish scientists that the Russians took with them to Russia to work for them at the end of World War II (just as Americans took some of them to America for the same purpose.) We found this latter detail a little funny, but it added to our admiration of the Jews. The news of Russia’s space victory over America thrilled us. Our euphoria increased with Yuri Gagarin’s visit to Sri Lanka (then known abroad as Ceylon) on December 7, 1961, only about eight months after his historic achievement, on the invitation of the world’s first female Prime Minister Sirimavo Bandaranaike. (Incidentally, Golda Meir, a Jewish migrant from Ukraine, became the prime minister of Israel in 1969 and served in that post till 1974; she was the first ever female prime minister and head of state of Israel until then. A second Israeli woman to occupy the hot seat has not appeared yet.)  

A war was happening on the opposite side of the world involving the East Asian country of Vietnam divided into two rival halves known as North Vietnam and South Vietnam. The first was backed by the Communist countries of Russia and China and their allies, and the second by the United States of America and its allies. The Vietnam war, which  raged for two decades from 1955 to 1975, touched us even more deeply because the victims of aggression there were largely our co-religionist Buddhists. Witnessing the conclusion of that war  with the ignominious defeat of Americans at the hands of Viet Cong forces in 1975 was for us a heartwarming experience of a maturer kind. 

But let me resume the topic. One riveting story we read as teenagers at that time was about the detection and capture of a disguised Holocaust commander by the name of Adolf Eichmann in a certain location in Buenos Aires in Argentina in 1960 by Shin Bet and Mossad detectives. They had no photo of Eichmann to confirm his identity. So they compared the shape of his ears to that found in his SS file photos that the Israeli agents had acquired. This was one cute bit of information among many in that story, that I still remember. Eichmann was brought to Tel Aviv in Israel and tried before its supreme court and sentenced to death by hanging. His execution took place in 1962.

Unlike today, we were able to look upon events and persons in the Middle East (actually, West Asia for us Sri Lankans) in my youth, with a sense of unconcerned detachment that allowed us to make lighthearted references to the collective defeat  of the Arab states inflicted on them by the Israelis (resulting in the occupation of some 7000 sq km of Arab territory including the Gaza Strip by the latter) in what became historicised as the Six-Day War in June 1967 and make good humoured fun of our Muslim friends. The celebrated Israeli general Moshe Dayan, with his iconic eyepatch, who commanded his victorious forces in this war, remained a hero in our youthful memory for many years. We were even more impressed by the exploits of the young female Palestinian militant, the glamorous Leila Khaled, who, in 1969, became the first woman to hijack a plane. 

The hijacking of the Belgian National Airlines Sabena Flight 571 from Vienna in Austria to Tel Aviv in Israel with 90 passengers and 7 crew members by four armed Palestinians (two men and two women pretending to be couples) from the Palestinian terror group Black September on May 8, 1972, failed to win their demand through terror for the release of 315 convicted Palestinian terrorists imprisoned in Israel. A team of 16 well trained and thoroughly rehearsed Sayeret Matkal commandos including the current Prime Minister of Israel Benjamin Netanyahu then aged 22 carried out a military raid codenamed Operation Isotope disguised as technicians in white overalls. They rescued all the 90 hostages unhurt, except one who later died. Ehud Barak who led the operation and Benjamin Netanyahu, the only commando who was hurt, both later were to serve as Prime Minister of Israel. 

In the infamous Munich massacre perpetrated by the same Palestinian terror group Black September on September 5-6, 1972, all 11 Israeli hostages (5 athletes and 6 coaches) got killed during an abortive rescue operation undertaken by the German Police. We got an eyewitness account of the tragic situation there from the new principal of the school in central Sri Lanka where I ended my short career of six years as a government school teacher. He had  been into sports in his youth and got a chance to attend the 1972 Summer Olympics in Munich. I can’t remember the details now. Being of a comparable age to the Israeli athletes who were killed in that attack, I kept thinking about their gruesome death for many days. In the following years, the Mossad carried out successful secret operations, killing the Palestinian terrorists responsible for the carnage.

Arabs’ attempted retaliation to the Six Day War came in the form of a surprise attack launched on Israel by an alliance of Arab states led by Egypt and Syria on Yom Kippur, the Jewish holy day of atonement, on October 6, 1973. The conflict lasted for nearly three weeks doing little to change the outcome of the Six Day War.

Then came the hijacking of a civilian Air France (Airbus A300) flight operating between Tel Aviv and Paris with 248 passengers (106 Israelis out of them taken hostage by 7 terrorists {5 Palestinians + 2 Germans}) on July 3-4, 1976. The plane was finally made to land in the Entebbe International Airport in flamboyant dictator Idi Amin’s Uganda, whose involvement injected an element of comedy to the later media narratives of the event. The spectacular codenamed ‘Operation Thunderbolt’ launched by the Israeli commandos rescued 102 of the 106 hostages. The only Israeli commando fatality was Yonatan Netanyahu (older brother of today’s PM Benjamin Netanyahu) who commanded that Sayeret Matkal operation at Entebbe.

However, our initial adolescent admiration for such daredevilry on the part of the activists of the Palestinian resistance movement turned sour, when their only strategy against alleged Israeli aggression became mindless terrorism, news reports about which filled the pages of Newsweek International magazine and other print media, and formed the material of news bulletins broadcast over the BBC World Service radio, that we used to follow from Sri Lanka at that time of our youth. This was three years before the introduction of television to Sri Lanka.

Prime minister Netanyahu said in a recent post :

Today the Dictator of Iran Ayatollah Khamenei posted this (showing a placard, presumably containing a statement by the Iranian supreme leader Ayatollah Khamenei). The title is ‘Why must the Zionist regime, that’s Israel, be eliminated from the region. So, here, you have the ruler of Iran openly declaring again that his goal is to destroy the State of Israel, and the most brazen thing about this is that the issue he is negotiating, supposedly negotiating, is  peace with the United States.

Well, Israel will not be eliminated!

What must be eliminated is Iran’s axis of terror, and its nuclear programme. Not only for the sake of Israel, but (for) the sake of our entire region, and for the sake of peace in our world.”

In a latest statement that he made (August 25, 2025), Netanyahu expressed his resolve to finish off Hamas:

Given Hamas’s refusal to lay down its arms, Israel has no choice but to finish the job and complete the defeat of Hamas.

Israel’s security cabinet instructed the IDF to dismantle the two remaining Hamas strongholds in Gaza City.

Contrary to false claims, this is the best way to end the war and the best way to end it speedily.”

We can’t do anything but keep our fingers crossed in this tragic situation, caught up as we ourselves are in an existential crisis without any friends to help us, unlike in the case of the Israelis and the Palestinians.

National Development Bank PLC

NDB Bank recently concluded the much-anticipated 2025 edition of its signature quiz competition, Battle of the Brains”, an exciting initiative designed to foster camaraderie, collaboration, and continuous learning among its employees.

This year’s competition saw an overwhelming response, with 69 teams registering from across the Bank. Of these, 66 teams competed in the preliminary round, showcasing their knowledge and quick thinking in a diverse range of topics including general knowledge, current affairs, business, science and technology, history, arts, sports, and entertainment. Following an intense first round, the top 20 teams advanced to the grand finale, which was held in a vibrant and competitive atmosphere.

After a thrilling battle of intellect and strategy, the Customer Acquisition Unit (CAU) emerged as the overall champion of the 2025 contest. The Risk Department secured second place, while the Cards Department claimed third. Close contenders included the Strategy & Business Intelligence team in fourth place and the Regional Office Southern team in fifth place, making the finale one of the most engaging yet.

NDB’s Battle of the Brains is more than just a knowledge competition, it is a testament to the Bank’s commitment to creating a culture of learning, teamwork, and employee engagement. The event not only celebrated the intellectual diversity within NDB but also reinforced the importance of collaboration and adaptability in today’s dynamic environment.

Building on its continued success, Battle of the Brains has now become a much-loved tradition at NDB, uniting employees across departments and regions in the spirit of friendly competition and shared achievement.

NDB Bank is the fourth-largest listed commercial bank in Sri Lanka. NDB was named Sri Lanka’s Best Digital Bank for SMEs at Euromoney Awards for Excellence 2025 and was awarded Domestic Retail Bank of the Year – Sri Lanka and Sri Lanka Domestic Project Finance Bank of the Year by Asian Banking and Finance Magazine (Singapore) Awards 2024. NDB is the parent company of the NDB Group, comprising capital market subsidiary companies, together forming a unique banking and capital market services group. The Bank is committed to empowering the nation and its people through meaningful financial and advisory services powered by digital banking solutions.

නීතීඥ අරුණ ලක්සිරි උණවටුන B.Sc(Col), PGDC(Col) සමායෝජක, වෛද්‍ය තිලක පද්මා සුබසිංහ අනුස්මරණ නීති අධ්‍යාපන වැඩසටහන

1. 2016 අංක 12 දරන තොරතුරු දැනගැනීමේ අයිතිවාසිකම පිළිබඳ පනත මහජනතාවට තොරතුරු වෙත ප්‍රවේශවීම පිණිස පනවන ලද සක්‍රීය නීතියකි.

2. සිංහල භාෂාවෙන් ඇති ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 83 වන ව්‍යස්ථාවේ (ආ) ඡේදය නිවැරදිව ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ඇති ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ නොදැක්වෙන හෙයින් එය නිවැරදිව ඉංග්‍රීසි භාෂාවට පරිවර්තනය කර පළ කිරීම සඳහා අවශ්‍ය කටයුතු සළසා දෙන ලෙස ජනාධිපති ලේකම් වෙත මැතිවරණ කොමිෂන් සභාවේ සභාපති විසින් දැනුම් දී ඇති බව පසුගිය දිනවල විද්‍යුත් සහ මුද්‍රිත මාධ්‍යයේ පුවත් වාර්තා වී තිබුණි.

3. මැතිවරණ කොමිසම විසින් ජනාධිපති ලේකම් වෙත යවනු ලැබූ එම දැනුම් දීමේ පිටපත් 2016 අංක 12 දරන තොරතුරු දැනගැනීමේ අයිතිවාසිකම පිළිබඳ පනත යටතේ මැතිවරණ කොමිෂන් සභාවෙන් ඉල්ලීමටද පුරවැසියන් කිහිප දෙනෙකු පියවර ගෙන ඇති බවද දැනගන්නට ලැබී ඇත.

4. 1 ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ඇති ආන්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 83. b ඡේදය නිවැරදිව ඉංග්‍රීසි භාෂාවට පරිවර්තනය කරගැනීමට මැතිවරණ කොමිෂන් සභාව විසින් ජනාධිපති ලේකම්වරයා වෙත දැනුම් දීම අපරාධ නීතිය, සිවිල් නීතිය, මූලික අයිතිවාසිකම් නීතිය, රිට් නඩු නීතිය, මැතිවරණ නීතිය අදාලව පමණක් නොව ශ්‍රී ලංකාවේ නීතියේ පාලනය, අධිකරණ ස්වාධීනත්වය, තිරසර සංවර්ධනය සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අදාලවද වැදගත් වෙයි.

4.2 මැතිවරණ කොමිෂන් සභාව ජනාධිපති ලේකම් වෙත පෙන්වා දී ඇති ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ඇති ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 83 වන ව්‍යවස්ථාවේ (b) ඡේදයේ වැරැද්ද ජනාධිපති ධූරකාලයට සහ පාර්ලිමේන්තුව පවත්නා කාලයට සෘජුව සම්බන්ධ වන අතර එය වසර 5 ද 6ද යන ප්‍රශ්නයට අදාල වෙයි.

4.3. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 83. ආ ඡේදය  අර්ථනිරූපණය කිරීමේ අවස්ථාවක් ඉදිරියේදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට ඉදිරිපත්වන අවස්ථාවකදී පෙර ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ලබා දුන් තීරණ (Determinations), තීන්දු (Judgements), මත (Opinions) මෙන්ම මැතිවරණ කොමිසම කියා සිටින ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ඇති ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 83.b ඡේදයේ දෝෂයත්, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 23වන ව්‍යවස්ථාවේ දැක්වෙන නීති පැනවීමේ භාෂා විධිවිධානද, පනත් කෙටුම්පතක් පාර්ලිමේන්තුව විසින් සම්මත කිරීමෙන් පසු කතානායක සහතිකය යෙදීමට අදාලව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 23, 79, 80, 83 ,125 වන ව්‍යවස්ථාද ඒ සමඟ 1, 2, 3, 7, 9, 10, 35 වන ව්‍යවස්ථාද ඇතුලු සියලු ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා විධිවිධානද සළකා බලන පසුබිමක් සැකසෙන හෙයින් මැතිවරණ කොමිෂන් සභාව විසින් ජනාධිපති ලේකම් වෙත යවා ඇති මෙම දැනුම්දීම ශ්‍රී ලංකාවේ නෛතික ක්ෂේත්‍රයට ඉතා වැදගත් වෙයි.

5. මේ සම්බන්ධයෙන් පළවූ පුවත් කිහිපයක් පහත දක්වා ඇත.

ජනපති ධූර කාලය : ව්‍යවස්ථාවේ හිලක්..වරද හදන්න මැතිවරණ කොමිසම ජනාධිපති ලේකම්ට දන්වයි… ලංකාදීප 2025.08.18)

සියත
https://www.youtube.com/live/V-FRpGo_mv0?si=4K6pldVAXCubNZEU&t=335

දෙරණ
https://youtu.be/NRDjvJ-zdgksi=3ujpyUJ1sUPQWkOd

හිරු
https://youtu.be/FmhXYhwI8eU?si=DRYZZ19p66t1m6IB

සිරස
https://www.facebook.com/share/v/1EDz1trRXp/?mibextid=oFDknk

වොයිස් ටියුබ්
https://youtu.be/k5fWmg69_Jg?si=oB4sXNrw6HBHZ8YS
ද ලීඩර්
https://theleader.lk/news/34587-2025-08-18-05-01-34 2.

ව්‍යවස්ථාවේ ඉංග්‍රීසි කොපිය පාවිච්චිය නවතී? (ලංකාදීප)

https://www.lankadeepa.lk/latest_news/1/1-677971 https://www.divaina.lk/main-news/22720

1978 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා 2ක්? කතානායක සහතික නොකරන ඉංග්‍රීසි පනත් භාවිතය. 29වන නීති වැඩසටහන 2025 අගෝස්තු 19 කොළඹ මහජන පුස්තකාලයේදී…

https://youtu.be/-DrN1fkJYAo?si=fTocgCvpaEuYpS8B

6. ශ්‍රී ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම  ව්‍යවස්ථාව සහ ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ඇති ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා වෙනස්කම් නොතකා කටයුතු කිරීම දණ්ඩ නීති සංග්‍රහයේ 113.අ, ආ, 114, 115, 119 වගන්ති වලින් හඳුන්වාදී ඇති අපරධ වැරදි සංයුක්ත කරන අතර, එයට අදාල කාර්ය පටිපාටිය අපරාධ නඩු විධාන සංග්‍රහයෙ 21 වන වගන්තියේ දැක්වෙයි.

7. ඉහත නෛතික කාරණා විමසීමේදී ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ඇති ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 83 වන ව්‍යස්ථාවේ (b) ඡේදය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට වෙනස් හෙයින් එය නිවැරදිව ඉංග්‍රීසි භාෂාවට පරිවර්තනය කිරීමට ජනාධිපති ලේකම් වෙත මැතිවරණ කොමිසම විසින් යවා ඇති ලිපියේ පිටපතක්
2016 අංක 12 දරන තොරතුරු පනත අනුව ඉල්ලා සිටීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහ නීතියේ පාලනය අගයන අයගේ යුතුකමක් වෙයි.

http://neethiyalk.blogspot.com/2025/09/83-b.html?m=1

නීතීඥ අරුණ ලක්සිරි උණවටුන B.Sc(Col), PGDC(Col) සමායෝජක, වෛද්‍ය තිලක පද්මා සුබසිංහ අනුස්මරණ නීති අධ්‍යාපන වැඩසටහන දුරකථන 0712063394 (2025.09.01)

රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්

රහස් පොලීසියට හිටපු ජනපති ලේකම් සමන් ඒකනායක එපා වූයේ, භාරත තෙන්නකෝන්ගේ උදේ හෑල්ල නිසා පමණක් නොව තවත් හේතු කිහිපයක්ම නිසාය.  

ජනාධිපති ලේකම්වරුන් පත්වන්නේ ව්‍යවස්ථාවේ 41 (1) වගන්ති ප්‍රකාරව ය. ඔවුන්ගේ වගකීම නැත්තම් රස්සාව විධායක ජනාධිපතිවරයාගේ ‘ජනාධිපති ධූරයේ බලතල, කාර්ය සහ කර්තව්‍ය ක්‍රියාත්මක කිරීමේලා සහ ඉටු කිරීමේලා තමාට සහාය දීම පිණිස තම මතය අනුව……………’’ කටයුතු කිරීමකි.

ජනපති රනිල්, තම ලේකම් සමන් ‘මට ලන්ඩන් යන්න ඕනි’ කියූ විට රාජ්‍ය නායකයා යන්නේ කොහෙද? නිදාගන්නේ කොහෙද? නිදාගන්නේ කා සමඟදැයි විමසීමට ඔහුට හැකියාවක් නැත. තානාපති කාර්යාල සහ ප්‍රොටකෝල් නිලධාරීන් එය කලමනාකරණය කරන අතර, ජනාධිපතිවරු සමාන්‍යයෙන් ගුබ්බෑයම්වල ලගින්නේ ද නැත.  ජනාධිපතිවරුන් තමන් කරන කියන දෑ, හැම කොල්ලා – බල්ලා සමඟම කියන්නේ ද නැත!   රාජ්‍ය නායකයා යනු තම ලේකම්වරුන් සමඟ ‘එක ගේ කන්නෙකු’ නොවේ.  

හිටපු ජනපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා කුමක් පැවසූව ද, තවමත් හිටපු ජනාධිපතිවරුන්ගේ මුක්තිය ව්‍යවස්ථා පොතෙන් ඉවත් කර නැත.  ඒ නිසා, හිටපු ජනපතිවරයෙකු සිය ධූර කාලය තුල ලබාදුන් නියෝග සම්බන්ධයෙන් ඔහුට මුක්තියක් තිබේ.

රනිල් ගේ කාර්යාලය මේ ගමනට අදාල ලේඛන කිහිපය් එළියට දමා තිබුණි. මේ සියළු ලේඛන විදේශ අමාත්‍යාංශය හා තනාපති කාර්යාලයේ තිබූ/තිබිය යුතු දේ ය. ලන්ඩන් හි ලංකාව නොවන විදේශ තානාපති කාර්යාලයකින් ද ලේඛන ලැබී ඇති සෙයකි. නගර සභාව විසින් සිය සභා වාරයේ වර්තාව ද සපයා දී තිබුණි.

සමන් අද එන්න අවශ්‍ය නැත! රහස් පොලීසිය කියන්නට ඇත්තේ ඒ නිසාය.  

ජනාධිපතිවරයාගේ බලතල හා ජනාධිපති ලේකම් ගේ සීමා මායිම සලකුණු කරන සුවිශේෂ නඩුකරයක අත්දැකීම ඒ අනුව රටට අහිමි විය. 

පොදු ජන දැනුම සඳහා ලියා තැබිය යුතු දේ නම්, සමන් ඒකනායක මේ සිද්ධියේ දී කියන රජයේ මුදල් රුපියලක් හෝ තම පරිහරණයකට ගෙන නොතිබුණි.  ඔහු එම මුදල් කිසිවක ප්‍රසම්පාදන ක්‍රියා සිදු කර නොතිබුණි (එය තානාපති කාර්යාලයේ වැඩකි). ඇස්තමේන්තුවට මුදල් අනුමත කිරීම පමණක් ඔහු සිදු කර තිබුණි.  සරළව සමන් ගණුදෙනුවේ පොදු 35 වියදම් වව්චරයක්වත් අත්සන් කර නැත! දැකලා ද නැත. නමුත්, පොදු 35 වත් අත්සන් නොකර හිටපු ජනපති ලේකම්වරයෙකු වුව ද, රාජ්‍ය සේවකයෙකුට පත් විය හැකි බලවත්ම අවමානයට, හිංසනයට පත් කළ හැකි බව ක්‍රියාවෙන් ඔප්පු වී ඇත.

රනිල් ගේ ලන්ඩන් ගමන රාජ්‍ය නායක, සේනාධිනායක, මුදල් ඇමතිවරුන්‍ගේ විදේශ සංචාර පිළිබඳ කිසිදා ඇති නොවිය යුතු අමිහිරි අප්‍රසන්න සිද්ධි රැසක් ද, තානාපති අංශවල හාස්‍යයට හා උපහාසයට ද ලක්වී ඇත. රනිල් – සමන් හිරේ ගියත් – නැතත් රාජ්‍යය විසින්ම මේ අවුල විසඳාගත යුතුය.

මුදල් අනුමැතිය ලබාදීම, පොදු 35 අත්සන් ගැසීම අනතුරු සහිතය.  ප්‍රවේශමෙන් පරිහරණය නොකරන්නේ නම්, අපරාධ පරීක්ෂණයකින්, නින්දා අපහාස ලැබෙන ප්‍රවෘත්ති සිරස්තල සිය ගණනකින්, නඩුව අසා අවසන් වන තුරු රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාර ගත කිරීමකින් හා වසර ගණන් ඇදෙන නඩු හබයක් දක්වා දීර්ඝ විය හැකිය.  බව දැන් සක් සුදක් සේ පැහැදිලියි.  බී වාර්තාව පදනම් වන්නේම පොදු 35 වව්චර මත ය.  එම අනුමැති ලැබුණු කොන්දේසි/පදනම ඇත්තේ ලිපි ගොනුවේය.  අනාගතයේ උසාවියට කරුණු වාර්තා කර ඇප අයඳුම් කරන විට චූදිත රාජ්‍ය නිලධාරියා අනුමැතිය ලබා දුන් ලිපි ගොනුව නැත.

හිටපු ජනාධිපතිවරයා බන්ධනාගාර ගත වන්නේ ආරාධනා පත්‍රයේ විශ්වසනීයත්වය ගැන සැකකරන බව අධිකරණයේ දී පවසන නිසාය. අවම වශයෙන් ඊ මේල් පණිවුඩයකින් තහවුරු කර ගත හැකි දෙයක් වත් නොකර අත්අඩංගුවට ගැනීමට විමර්ශකයින්ට හැකියාව ඇත.  අධිකරණය ද සැකය මත පදනම්ව හිටපු ජනපතිවරයෙකු ද රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාර ගත කර එයට අනුකුලතාව දක්වා ඇත්තේය! ජනාධිපතිවරයෙකු හුදු සැකය නිසා රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාර ගත වන්නේ නම්, පහල නිලධාරීන්ට දෙවි පිහිටමය.    

රජයේ මුදල් පාලනය සම්බන්ධයෙන් පරිපාලන නිලධාරීන් සතු දැනුම, චක්‍රලේඛන, ව්‍යවහාරයන් කිසිදු නිදහසට කරුණක් නොවන බව පැහැදිලිය.

අභ්‍යන්තර විගණන අංශය මුදල් කාබාසිනියා කරන තැනක් මිසක් වැඩක් හරියට නොකරන බව මේ නඩුකරය සාක්ෂි ය.   අද අට වන්නම නටා පිහිටවු ‘ස්වාධීන විගණන කොමිසමට’ හෝ කෝපා වලින් රිංගා ජනාධිපතිවරයාට විදේශ රටක තානාපති වරප්‍රසාද සහිතව හොර ගමණක් යා හැකි බවට දැන් අධිකරණයට කරුණු කියා ඇත.

සමන් තවමත් අත්අඩංගුවට පත් නොවූයේ මන්ද?

පී.බී. මැනික්දිවෙල ගේ සිට සමන් ඒකනායක දක්වා එදා මෙදා තුර  ජනපති ලේකම්වරු සියළු දෙනා ජනපතිවරුන්ගේ පුද්ගලික හා රාජකාරි සම්බන්ධ වියදම් — ආරක්ෂාව, ප්‍රොටකෝල්, ගමන් විදයම්, පිළිබඳ කටයුතු කළ ව්‍යවහාරයක් ඇත.  ජනපති හිටපු ලේකම්වරු හා ගණනාධිකාරීවරුන් විශේෂඥ සාක්ෂිකරුවන් ලෙස සමන්ට පක්ෂව අධිකරණයට කරුණු දක්වනු නිසැකය.

ලංකා ඉතිහාසයේ එදා මෙදා තුර සියළුම ජනපති ලේකම්වරුන් විදේශ ගමන් සම්බන්ධයෙන් ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝනය කර ඇති බවත්, වගකීම් පැහැර ඇති බවත්, රජයේ අධිනීතිඥවරයාට අධිකරණය හමුවේ ‘සාධාරණ සැකයෙන් තොරව’ ඔප්පු කර පෙන්වීමට සිදු වන්නේය. එය ‘සිදු කළ නොහැකි’ වැඩක් ලෙස පෙනීයයි.

මෙතැන අධි ගෙවීමක් සිදුව ඇතැයි මොහොතකට උපකල්පනය කරමු.  ප්‍රශ්නය ඇත්තේ, සමන් ඒකනායකගේ අනුප්‍රාත්තික නිලධාරීයා (එනම් කුමානායක) එම මුදල් අය කර ගැනීමට ගනු ලැබූ පියවර කුමක් ද? යන්නය.  උත්තරය, කිසිවක් නැත!

සමන් වරදක් කර ඇති නම්, වත්මන් ලේකම් ද, අනුප්‍රාප්තික නිලධාරියා ද ඒ හා සමාන වරදක් කර ඇත.

මෙහි අනෙක් පස තර්කය, ජනාධිපති ලේකම්ට ආයතන සංග්‍රහය හා මුදල් රෙගුලාසි අදාළ නොවේ! යන්නය.

වත්මන් ලේකම් කුමානායක ‘ජනාධිපති ලේකම්ට ආයතන සංග්‍රහය හා මුදල් රෙගුලාසි අදාල නොවේ යන ස්ථාවරයට යන්නේ නම්, ඔහු රනිල් – සමන්ට විරුද්ධ පැමිණිල්ල සිදු කළේ ඇයි ද? යන්න මතුවන්නේ ය.  දැන් මේ නූල් බෝලය හොඳටම අවුල් කර ගෙන ඇත.

1973 ‍ෆීලික්ස් ඩයස් ගේ යුගයේ ඉයන් වික්‍රමනායක මෙවැනිම ආකර්ශනීය ප්‍රවේශකින් කටයුතු කළ ආකාරය ‘සාරයක් මැද’ චිත්‍රපටියේ කතාවයි. ‘ලෝරන්ස් මාෆියාව’  නමින් රණසිංහ ප්‍රේමදාසගේ යුගයේ හිටපු නියෝජ්‍ය ප‍ොලිස්පති ලෝරන්ස් පෙරේරා හොරු අල්ලන්ට මෙලෙස ම කටයුතු කර ඇත.  එම අවස්ථා දෙකේදීම ඊයන් වික්‍රමනායක මෙතඩ් එක ද, ලෝරන්ස් මෙතක් එක ද, ජනතාවට ආකර්ශනීය විය. දේශබන්දු තෙන්නකෝන් ගේ ‘යුක්තිය මෙහෙයුම’ ට අත් පොලසන් දුන් පිරිසක් ද ‍රටේ වූහ.

කුමන හෝ වාසනාවකට, සමන්ටත්, රනිල් වික්‍රමසිංහටත් මේ උත්සවයේ නිල ආරාධනා පත්‍රය පමණක් නොව දිවා භෝජන සංග්‍රහයේ සමරු කාඩ් පත ද, මෙනූ පත, විඩියෝ, මෙට්‍රපොලිටන් පොලීසියේ වාහනය ගැන පවා සාක්ෂි සොයා ගැනීමට හැකිවී ඇත.  එවැනි වාසනාවක් – හැකියාවක් රාජ්‍ය සේවයේ අවශේෂ  සියළු දෙනාට තිබිය නොහැකිය.  රාජ්‍ය සේවයේ සියළු නිලධාරීන් තමන් අත්සන් කරන, නිර්දේශ – අනුමත කරන පොදු 35වව්චරයක පමණක් නොව අනුමත – නිර්දේශ නියෝගයක ද, පිටපත් කොට තබා ගැනීම මතු ආරක්ෂාවට වැදගත් වනු ඇත.  සෑම පොදු 35 වව්චර අත්සනක්ම, රාජ්‍ය දේපල අයථා පරිහණ නඩු නිමිත්තක් විය හැකිය. හෘර්දය වස්තුවේ කිරීට ධමනි අවහිරවී නැති නම් නඩුව අවසන් වන තුරු රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාර ගත විය හැකිය.

පොදු 35 අනතුරුදායකයි. ප්‍රවේශමෙන් පරිහණය කරන්න. 

රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්

The Chris Hedges Report

August 9, 2025

Author and attorney Jennifer Harbury describes the Silent Holocaust” in Guatemala and its links to the genocide in Gaza, using any methods of barbarity necessary.”

Known as the Silent Holocaust,” the genocide in Guatemala is seldom mentioned in modern history.

The United States, with support from Israel, backed yet another violent crusade against an indigenous population as well as against communism.

The Guatemalan genocide — preceded by a C.I.A.-instigated coup d’état of the Guatemalan government in 1954 and the ensuing civil war — saw hundreds of thousands of the Mayan Indigenous peoples and alleged communists massacred or disappeared.

Jennifer Harbury, an attorney, author and human rights activist, witnessed the horrors of the genocidal campaign waged by the U.S.-backed Guatemalan military. Included in these horrors was the torture and disappearance of her husband, Mayan rebel leader Efraín Bámaca Velásquez (known as Everardo) by C.I.A.-backed Guatemalan military officials.

Harbury joins host Chris Hedges on this episode of The Chris Hedges Report to dissect the brutal history of the genocide as well as recount her own experiences, including several hunger strikes in Guatemala and Washington, D.C., that ultimately led to the exposure of the C.I.A.’s complicity in the atrocities.

Please see this link: https://www.youtube.com/watch?v=-PEg0ai_lAk

Host: Chris Hedges

Producer: Max Jones

Intro: Diego Ramos

Crew: Diego Ramos, Sofia Menemenlis and Thomas Hedges

Transcript: Diego Ramos

Transcript;

Chris Hedges Report: Israel Also Sponsored a Genocide in Guatemala

National Development Bank PLC

NDB Bank’s SME Re-Energizer Loan is designed to fuel the growth ambitions of Sri Lanka’s Micro, Small and Medium Enterprises (MSMEs) and start-ups. Launched in collaboration with the Sri Lankan Government, this timely initiative underscores NDB’s role as a steadfast partner in enabling entrepreneurship and empowering businesses that form the backbone of the national economy.

The SME Re-Energizer Loan provides eligible businesses with access to investment funding of up to LKR 25 million at a highly competitive interest rate of just 7% per annum. With flexible repayment terms, the facility is structured to ease the financial burden of expansion and innovation, allowing businesses to focus on scaling their operations sustainably.

Targeting priority sectors such as manufacturing, agriculture, tourism, exports, apparel, construction, and agro-based industries, the scheme supports a wide range of business needs. These include investments in machinery, equipment, solar installations, and productivity enhancements, vehicles for the tourism sector, factory expansions, and technology upgrades.

Commenting on the launch, Indika Ranaweera, Head of NDB Business Banking reaffirmed his commitment to SMEs, stating: SMEs are at the heart of Sri Lanka’s economic progress. The SME Re-Energizer Loan has been designed to provide affordable and practical financing to help them overcome challenges, invest in their growth, and achieve long-term resilience. NDB remains dedicated to creating impactful financial solutions that go beyond transactions to deliver sustainable value.”

With SMEs contributing significantly to employment generation, innovation, and export potential, NDB’s SME Re-Energizer Loan represents more than a financial facility, it is a strategic enabler of national development and private sector competitiveness.

For further information on the SME Re-Energizer Loan, interested parties can visit the nearest NDB branch or call 011 744 8888.

NDB Bank is the fourth-largest listed commercial bank in Sri Lanka. NDB was named Sri Lanka’s Best Digital Bank for SMEs at Euromoney Awards for Excellence 2025 and was awarded Domestic Retail Bank of the Year – Sri Lanka and Sri Lanka Domestic Project Finance Bank of the Year by Asian Banking and Finance Magazine (Singapore) Awards 2024. NDB is the parent company of the NDB Group, comprising capital market subsidiary companies, together forming a unique banking and capital market services group. The Bank is committed to empowering the nation and its people through meaningful financial and advisory services powered by digital banking solutions.

Wimal Weerawansa

Courtesy The Daily Mirror

Colombo, Sept. 2 (Daily Mirror) – The Sri Lanka Podujana Peramuna (SLPP) has written to the Mahanayake Theras of the Asgiriya and Malwathu Chapters, expressing concern over what it alleges are government attempts to oppress war heroes.”

In letters, SLPP General Secretary, Attorney-at-Law Sagara Kariyawasam, the party accused the government of pursuing actions that undermine military personnel who fought to end terrorism in the country.

While noting that terrorism ended 16 years ago, the SLPP claimed the ideology” behind it still exists. It further alleged that the government is acting in line with groups hostile to war heroes, under the influence of external forces that backed its rise to power.

The party also criticized the administration for failing to give due recognition to annual commemorations for fallen soldiers, while allegedly allowing events that glorify terrorism to take place both in Sri Lanka and overseas.

Courtesy The Daily Mirror

Colombo, Sept. 2 (Daily Mirror) – Sri Lanka Podujana Peramuna (SLPP) MP Namal Rajapaksa has accused the National People’s Power (NPP) of resorting to violence and intimidation against other political parties.

In a post on X, Rajapaksa claimed that members of the Frontline Socialist Party (FLSP), who were formerly associated with the JVP, had faced harassment at the hands of NPP supporters. 

He alleged that a large group of NPP members had barged into the FLSP office this morning (02) and forcefully taken it over.

Rajapaksa warned that such actions threaten the country’s democratic framework. If this is the new system change that the NPP pledged, then Sri Lanka’s democracy is truly at risk and the law and order in shambles where the olden JVP fear will be created once again,” he stated.

Kelum Jayasumana

by Shenali Waduge · 1st September 2025

The Association for Relatives of the Enforced Disappearances has issued a letter to the UNHRC Head on 30 August 2025 appealing to the international community”. Claims of enforced disappearances” in Sri Lanka are being weaponised to construct a one-sided narrative that erases LTTE atrocities and unfairly blames the State. Any serious investigation must distinguish between combat deaths, LTTE abductions, forced recruitment, and genuine disappearances — without this identification, broad accusations of a state policy of disappearances are misleading, politically motivated, and devoid of credibility tarnishing the image of the State & its Armed Forces/Police.

General Claims of Enforced Disappearances”

1. If enforced disappearances” were a systematic state policy, why do Sri Lanka’s official inquiries (e.g., LLRC, Paranagama) and missing-persons records show a large number of complaints lodged after 2009, many by families of LTTE cadres who went missing during combat?

Please provide the data and methodology you used to exclude combat deaths from your totals.

2. Your statement, groups all missing persons together without clarification.

Can you please specify how each case has been classified?

• How many are confirmed LTTE combatant deaths during hostilities?
• How many are civilians abducted, forcibly recruited, or detained by the LTTE?
• How many are alleged state-perpetrated enforced disappearances (excluding voluntary or forced LTTE conscription), and what documentary evidence substantiates this claim — such as arrest records, official detention logs, CCTV footage, sworn witness statements, forensic DNA identification, or a verifiable chain-of-custody for human remains?

Without such disaggregation, the claim of systematic state ‘enforced disappearances’ lacks any credibility.

In short, ARED must clarify:

• No of LTTE combat deaths
• No of abductions/forced recruits (by LTTE)
• No of Tamils killed by LTTE since 1970s (those from other militant groups, unarmed civilians)
• No of alleged state-linked disappearances & proof (arrest/detention records, CCTV, DNA, chain-of-custody, verified witnesses)

• UNICEF (claimed LTTE had abducted over 5000 children) and other credible sources documented extensive LTTE child abduction and recruitment. Are these children not also categorized as disappeared”.

If ARED’s objective is accountability for vanished children, why is there no equal emphasis on the thousands of children abducted and militarised by the LTTE? How many of your listed cases are proven to be LTTE abductions, training deaths, combat deaths, or executions by LTTE internal discipline?

• Further, ARED overlooks that the LTTE deliberately blurred the line between combatant and civilian by creating a trained and armed civilian force. When such units were engaged in hostilities, casualties cannot truthfully be classified as civilian dead” or missing.”

None of these (deaths of missing) can be attributed to state-perpetrated disappearances.

• Furthermore, Sri Lanka’s population statistics do not reflect any form of genocide. Tamil population growth before, during, and after the conflict clearly disproves allegations of mass extermination intentional or otherwise.

2. Tamil Genocide” Narrative

• Why does ARED frame disappearances as part of Tamil genocide” when Sinhalese and Muslimswere also victims of enforced disappearances and LTTE killings (e.g., Muslim villagers massacred in Eravur, Sinhala villagers in Kebithigollewa – number of villages LTTE attacked are too many to name)?
• Why are the disappearances of over 600 policemen executed by the LTTE in 1990not part of this genocide” narrative?
• If disappearances = genocide, how do they explain the fact that more Tamils live freely in Colombo and other government-controlled areas than in the LTTE’s former areas during the war?
• Why would Sri Lanka’s Armed Forces save close to 300,000 Tamils but kill unverified 40,000 whose names have still not been given even after 16 years.

3. Chemmani Mass Grave Claim (2025 Excavations)

• If Chemmani is presented as new evidence,” why have earlier excavations since the 1990s not proven a systematic pattern of state-led killings?
• How do we verify that the skeletonsallegedly found are victims of enforced disappearances” and not:
  • LTTE battlefield deaths,
  • Civilian war casualties buried in haste,
  • Or even LTTE’s own executions of dissidents?
• Why are forensic reports or DNA results not shared transparently with both local and international observers?

4. No Confidence in OMP / Domestic Mechanisms

• If the Office on Missing Persons (OMP) is politicized, why did international actors (including UN) previously endorse its establishment or rather demand it?
• Why does ARED call every domestic mechanism dead” unless it gives the verdict they demand? Does justice mean only outcomes favorable to their narrative?
• If Sri Lanka’s judiciary is incapable, why do these groups continue to file petitions and cases in Sri Lankan courts?

5. Genocide of the Tamils – Renewed Fears

• Did the 12,000 LTTE who surrendered not do so in civilian clothing?
• If surrendering LTTE cadres were disappeared,” why do thousands of surrendered cadres still live openly in the North and East, rehabilitated by the government?
• Why do ARED documents omit the fact that LTTE leadership itself killed surrendering cadres and dissenters (e.g., Mahattaya, dissenting cadres in 1994–95 as well as the injured LTTE during the last phase who were put into buses & set on fire)?
• Can ARED provide verifiable lists (with names, dates, and evidence) of those who allegedly surrendered and disappeared,” or are they relying on hearsay?

6. Role of International Community / Call for ICC Referral

• Why should Sri Lanka be singled out for ICC referral when far larger civilian casualties occurred in Iraq, Afghanistan, Libya, Yemen, and Gaza — with no ICC referrals?
• If universal jurisdiction is the principle, why are Western leaders (Bush, Blair, Obama, Sarkozy) not equally pursued for war crimes?
• Why does ARED call only for a country-specific rapporteur” for Sri Lanka but remain silent on enforced disappearances in India (Kashmir), Pakistan (Balochistan), or Latin America?

Evidence & documentary requests to attach or demand

• ARED must publish acase-by-case spreadsheet (name, date, last-seen location, alleged perpetrator, evidence type, status of investigation). Insist on non-redacted identification where safety allows.
• ARED must provideforensic/DNA reports, chain-of-custody logs, and independent excavation reports for sites they cite (e.g., Chemmani).
• ARED must provide clarity on methodology: how were combatant vs civilian deaths distinguished? who conducted that classification & source documents?
• ARED must provide copies of letters, petitions and replies between ARED and Sri Lankan state agencies (OMP, courts), including response times and outcomes.

While we recognise and do not dismiss the grief of families who cannot locate loved ones, assertions that Sri Lanka conducted a state policy of widespread ‘enforced disappearances’ are unproven without transparent case-level evidence.

Many missing-person reports post-date 2009 and involve LTTE cadres lost in combat or children abducted and militarised by the LTTE.

We call on ARED and UN bodies to publish detailed case data and forensic findings so that legitimate claims can be distinguished from combat losses or LTTE crimes —so true justice for all victims may be pursued.

7. The Double Standards Question

• Is this campaign about justice for allvictims of disappearances in Sri Lanka — Sinhala, Muslim, and Tamil — or only about building a separatist case for international intervention in favor of one community and done timed for Geneva sessions?
• If justice is truly the aim, why not demand accountability for both LTTE and state actors, instead of erasing LTTE’s atrocities from the record?
• Why do these organizations repeatedly release statements timed with UNHRC sessions, but rarely engage in reconciliation or truth-sharing with other communities within Sri Lanka?

Justice cannot be selective.

To ignore LTTE abductions, child soldier recruitment, the deliberate militarisation of civilians, and LTTE’s killings of its own cadres & Tamil people while exaggerating unverified disappearance” claims is to distort history and deny victims on all sides. Unless ARED and its partners produce transparent, case-by-case evidence separating combatants, LTTE crimes, and genuine civilian disappearances, their allegations remain propaganda — not justice.

Shenali D Waduge

Shenali  D Waduge

All Parents & Religious Heads must rise to prevent inclusion of LGBTQIA curriculum & condoms in schools – Let children be children … dont turn them into sex objects 

Dr. Asoka Bandarage, Courtesy IDN-InDepth News

In July 2025, the influential global travel website Big 7 named Sri Lanka the most beautiful island in the world,” stating that the teardrop-shaped island off the southern coast of India has it all—golden beaches, terraced tea plantations, timeworn temples, colonial towns, misty mountains, and wildlife safaris … elephants and leopards.”[i]

The beauty of the island is not limited to its physical environment, unique Buddhist culture, and the diversity of its population; it is the simplicity, warmth, and generosity of ordinary people that make the island beautiful.

The popular perception is that international accolades boost tourism, bringing much-needed foreign exchange to the debt-trapped island and prosperity to its long-suffering people. The Sri Lankan government has set an ambitious target of attracting three million tourists and $5 billion in tourism revenue for 2025.[ii]

Tourism, however, is fickle and highly susceptible to environmental and political-economic downturns. Following the 2019 Easter bomb attacks in Sri Lanka, and during the COVID years and the 2022 economic crisis, tourist arrivals dropped sharply, bringing the entire sector to a standstill. Instead, it was the remittances from Sri Lankans working abroad that maintained external sector resilience during those crises. Even now, from January to July 2025, worker remittances have exceeded $4.4 billion,[iii] while tourism revenue reached only about $2 billion.[iv]I

If managed properly, the tourism sector could play a major role in the country’s recovery. Unfortunately, this does not seem to be the case. Although tourism is asserted to be the primary foreign-exchange earner, much of the money generated by foreign-owned tourist businesses is likely repatriated abroad. Sri Lanka permits full repatriation of earnings, fees, and capital from foreign exchange transactions, though the extent of this wealth transfer remains opaque.

In Sri Lanka, as in many other tourist destinations in the Global South, tourism exacerbates global inequality and rarely helps improve local poverty. While tourist hotels overflow with all kinds of local and foreign food, drink, and luxuries, average Sri Lankans struggle to secure essential food items such as rice, dhal, coconut, and even salt. According to World Bank figures, a quarter of the island’s population is living below the poverty line,[v] and according to the World Food Program, roughly one-third of children under the age of five are malnourished.[vi]

Lacking viable means of survival, doctors, engineers, teachers, IT professionals, and others are leaving Sri Lanka in large numbers to seek economic opportunities in Qatar, Saudi Arabia, Israel, South Korea, Japan, Italy, and elsewhere. Out of Sri Lanka’s population of 22 million, about three million are working abroad. Government policy encourages migration for employment and worker remittances but this brain drain” poses a serious challenge to the island’s economic recovery and future survival.

Ironically, as record numbers of Sri Lankans are leaving, record numbers of tourists are arriving. Over 2.05 million tourists arrived in 2024, representing a significant 38 percent year-on-year growth, with most visitors coming from India and Russia. The focus on quantity over quality has led to overtourism, with overwhelming numbers of visitors in popular tourist destinations such as the iconic Sigiriya Rock Fortress, Yala National Park, and the Pinnawala Elephant Orphanage. Exceeding carrying capacity has significant negative impacts on the environment, local quality of life, and the visitor experience.

This raises urgent questions: Are the short-term benefits of mass tourism worth the long-term costs? And is Sri Lanka now facing a new, more troubling phenomenon of neo-colonial globalization—settler tourism?

The Rise of Settler Tourism

Lax visa and tourist regulations have allowed hundreds of mostly young white tourists from Europe and North America to settle in exclusive communities along Sri Lanka’s southern and eastern coasts. These enclaves—promoting perpetual paradise, surfing, yoga, and meditation—are often run entirely by foreigners living on the island for extended periods. Contrary to visa restrictions, some tourists engage in enterprises such as driving three-wheeler taxis and guiding tours, taking income opportunities from local people.

While digital nomads work remotely, others have opened hotels, restaurants, and spas, often bypassing taxes and money transfer regulations. Foreigners cannot directly buy freehold land in Sri Lanka but may acquire property through Sri Lankan companies with local majority ownership, which is often facilitated by local middlemen.

As of February 2024, more than 288,000 Russians and nearly 20,000 Ukrainians had traveled to Sri Lanka since the start of the war in Ukraine, seeking peace and quiet. In the Unawatuna beach area—nicknamed Little Moscow”—many businesses are now owned by Russians. The stresses of war, carried by some tourists, have been expressed locally in food fights among Ukrainians in luxury hotels and aggressive exchanges between Ukrainians and Russians on Sri Lankan beaches.

Even more disconcerting is the re-emergence of white supremacy in a land that endured nearly five hundred years of European colonialism under the Portuguese, Dutch, and British (1505–1948). Many locals perceive the arrogance and aggression of some white tourists as fostering racial segregation and hierarchy, making brown-skinned people second-class citizens in their own land. A notable example is the Russian-organized white party” in Unawatuna in February 2024, advertised as Face control: White,” and canceled only after sparking backlash online.

Russians are not the only settler tourists accused of being disrespectful and arrogant. Critics point out that some Israeli tourists are known for breaking the surfing code of conduct and failing to share waves with others. A post on Instagram by Australian tourist Tom Monagle, dated July 31, 2025:[vii]

Israelis are coming to Sri Lanka, and they’ve done what they do best — taking over the place. They’ve occupied it and made it feel like Tel Aviv. They host parties advertised as ‘no locals allowed.’ The Israelis have come to Arugam Bay, throwing raves and refusing to let Sri Lankan people attend.”

Just as the war in Ukraine brought an influx of Russian and Ukrainian visitors, the war in Gaza has led to a rapid influx of Israeli tourists. According to Al Jazeera, as Israel’s military campaign intensified, the number of Israeli visitors to Sri Lanka doubled, with an estimated twenty thousand arriving in early 2024.[viii]

Israelis have acquired extensive beachfront property, especially in Ahangama. Their development of trendy, expensive restaurants has transformed local economies and cultures—benefiting only a handful of local people. Al Jazeera reports that Israeli nationals have also been involved in acts of physical violence in the south against Sri Lankans known to be vocally pro-Palestinian.[ix]

The Israeli presence in Arugam Bay, a resort on the eastern coast, has invoked even greater alarm than their expansion in the south. Many young Israeli tourists—reservists in compulsory military service—stay for extended periods, bringing with them the dynamics of Israeli state militarism.

IDF (Israel Defense Forces) tourists and others have created a Jewish enclave in the predominantly Muslim surfing town of Arugam Bay, with Jewish restaurants, Hebrew posters, and Israeli flags. An unauthorized Chabad House—part of the Chabad-Lubavitch Hasidic Movement, which is committed to the creation of Greater Israel—also exists there (others are found in Colombo, Ella, and Weligama).

In October 2024, after a U.S. Embassy travel advisory regarding threats to tourists in Arugam Bay, the town emptied out but soon returned to normal.” As a 2025 advertisement puts it, The sun is shining, the waves are rolling, and the good vibes are flowing—Arugam Bay is OPEN and ready for a brand new season!”

Nevertheless, local fears of future Jewish-Muslim clashes and the emergence of Arugam Bay as a military hub for United States Indo-Pacific Command (USINDOPACOM) persist.[x]. The Sri Lankan government has not cracked down on Israeli violations, allegedly due to fears of retaliation from Western countries.

A Besieged Island

Settler tourism is only one aspect of Sri Lanka’s multifaceted besiegement. Strategically located in the Indian Ocean, Sri Lanka is caught in the geopolitical rivalry and proxy war between China and the Quad Alliance (United States, India, Australia, Japan). The country has signed the ACSA (Acquisition and Cross-Services Agreement) and SOFA (Status of Forces Agreement) defense pacts with the United States, and is increasingly drawn into USINDOPACOM efforts.

Meanwhile, Sri Lanka is also a part of China’s Belt and Road Initiative. The southern port of Hambantota is under Chinese control for 99 years, as is the new Port City in Colombo. The natural harbor of Trincomalee, north of Arugam Bay, is now under Indian control and may become an energy and military hub. India recently signed seven memoranda of understanding, still concealed from the public and media, allowing Indian control over defense, energy, electricity, health, pharmaceuticals, and digital ID. Several terminals of the busy port of Colombo on the west coast are controlled by India, Japan, and China.

Sri Lanka is sovereign” and independent” only in name. Besieged by external powers, the island may well become a future site of geopolitical conflict. As elsewhere, Sri Lanka’s vast resources—land, water, and people—are increasingly controlled by external forces working in complex ways with local collaborators.

Environmental collapse is another form of besiegement. Sri Lanka, dubbed the most beautiful island,” is also one of the countries most threatened by climate change. Sea level rise is eroding 55 percent of the shoreline, at a staggering coastal erosion rate of 0.30–0.35 meter a year.”[xi] Deforestation and biodiversity loss continue, turning both the Sri Lankan elephant and leopard into threatened species.

Whether Sri Lanka remains a paradise or becomes permanently besieged—by neo-colonialism, geopolitical rivalry, and climate disruption—depends on deeper awareness and the choices made by its leaders and people. International friends, including those who have visited the island, can also help by advocating for transparency, regulation, and local empowerment.

---

[i] EnjoyTravel. The 50 Best Islands in the World.” EnjoyTravel, July 2025. https://www.enjoytravel.com/en/travel-news/guides/best-islands-in-the-world.

[ii] Staff Writer, Sri Lanka to introduce visa fee waiver for 40 nations in major tourism push,” Economy Global, July 29, 2025, https://economyglobal.com/news/sri-lanka-visa-fee-waiver-40-nations-major-tourism-push/.

[iii] Central Bank of Sri Lanka, Sri Lanka’s remittance inflow exceeds US$ 4 billion in 2025,” Ada Derana, August 12, 2025, http://www.adaderana.lk/news/111426/sri-lankas-remittance-inflow-exceeds-us-4-billion-in-2025.

[iv] Staff Writer, Sri Lanka Tourism Tops $2B; Migrant Remittances Boost Economy,” Lanka News Web, August 12, 2025, https://lankanewsweb.net/archives/108056/sri-lanka-tourism-tops-2b-migrant-remittances-boost-economy/.

[v] World Bank, “Sri Lanka’s Economy Outpaces Growth Projections, More Efforts Needed to Reduce Poverty, Boost Medium-Term Growth,” press release, April 23, 2025, https://www.worldbank.org/en/news/press-release/2025/04/23/sri-lanka-s-economy-outpaces-growth-projections-more-efforts-needed-to-reduce-poverty-boost-medium-term-growth.

[vi] World Food Programme, “Sri Lanka,” March 26, 2025, https://www.wfp.org/countries/sri-lanka.

[vii] Tom Monagle, Tom Monagle on Instagram: ‘#srilanka #arugambay #palestine,’” Instagram, July 31, 2025, https://www.instagram.com/tommonagle/reel/DMwTqNGym6A/.

[viii] Al Jazeera, ‘No more silence’: Israelis face Gaza war backlash on Sri Lanka’s beaches,” February 17, 2025, https://www.aljazeera.com/news/2025/2/17/no-more-silence-israelis-face-gaza-war-backlash-on-sri-lankas-beaches.

[ix] Ibid.

[x] https://www.pacom.mil/About-USINDOPACOM/

[xi] Baba, Nazran. Sinking the Pearl of the Indian Ocean: Climate Change in Sri Lanka.” Global Majority E-Journal 1, no. 1 (June 2010): 4–16. https://www.american.edu/cas/economics/ejournal/upload/baba_accessible.pdf.

By Palitha Ariyarathna

Mahanuwara, known globally as Kandy, is not merely a geographic location—it is a breath of history, a rhythm of reverence, and a sanctuary of Sri Lanka’s spiritual heritage. Its ceremonial silence, especially in the evenings, is not a sign of stagnation but a reflection of centuries of Buddhist discipline. Yet today, this legacy faces a challenge disguised as progress: the push to expand nightlife.

In recent months, a familiar set of six talking points has surfaced repeatedly in discussions surrounding nightlife expansion in Mahanuwara–Kandy. These claims are not limited to public press releases—they have been voiced inside government offices, circulated through planning discussion, and echoed across social media platforms that promote urban entertainment culture. Several community leaders, including heritage advocates and civic stewards, have reported hearing these same justifications when they visited municipal offices to raise concerns and request that the nightlife proposal be halted. Instead of receiving answers rooted in cultural stewardship or legal clarity, they were met with rehearsed responses that framed nightlife as progress, tourism appeal, and youth relief. This repetition suggests not a public dialogue—but a pre-scripted narrative.

Native voices—those who live the rhythm of Mahanuwara, not just observe it—respond with clarity and conscience. These are not casual objections. They are cultural rebuttals rooted in lived experience, ceremonial stewardship, and the Buddhist civic ethic that has protected this city for centuries.

 Kandy is dormant in the evenings and must be activated.” Mahanuwara’s quiet is not a failure—it is a civic achievement. The silence around the Dalada Maligawa is intentional, sacred, and protected. To activate the city through nightlife is to disrupt its rhythm, not revive it. A city that breathes in reverence should not be forced to shout in commerce.

 Nightlife will uplift merchant economic conditions.” True revival lies in crafts, cultural tourism, and ethical trade—not in alcohol sales and late-night entertainment. Nightlife benefits a narrow sector while burdening the broader community with noise, waste, and insecurity. Merchants deserve support, but not at the cost of cultural erosion.

 Social transformation is needed to align with global trends.” Transformation must be rooted in context. Mahanuwara’s strength lies in its ceremonial identity—not in its conformity to global nightlife models. To reshape this sacred city into a festival town is to abandon its uniqueness and risk delisting from UNESCO’s heritage protections. Civic transformation should elevate tradition, not erase it.

 Young people need nightlife to relieve stress and enjoy themselves.” Youth deserve safe, inclusive, and meaningful spaces—not exposure to alcohol, harassment, and commercial exploitation. Cultural centers, music forums, and heritage walks offer recreation without risk. To commercialize youth stress for profit is not empowerment—it is abandonment. Mahanuwara must offer dignity—not indulgence—to its future generations.

 Hotels already host nightlife—so expansion is justified.” Isolated violations do not justify policy. If nightlife in hotels violates zoning or disrupts sacred areas, it must be regulated—not normalized. Expanding nightlife across Mahanuwara is not a solution—it is a surrender. It undermines zoning laws, Buddhist traditions, and public trust.

 Nightlife is a tourist attraction.” Tourists do not come to Mahanuwara for neon lights—they come for the Temple of the Tooth Relic, the Esala Perahera, and the quiet dignity of the lakeside. Heritage tourism fosters deeper engagement, longer stays, and greater civic appreciation. Nightlife tourism is fleeting, transactional, and often disruptive. Mahanuwara’s true draw is its ceremonial rhythm—not its commercial noise.

Nightlife Activity vs. Crime Rates in Selected Countries

Country	City/Region	Nightlife Intensity	Crime Index (2025)	Common Issues
South Africa	Cape Town, Johannesburg	Very High	75.4	Violent crime, gang activity
Brazil	Rio de Janeiro	High	65.6	Theft, drug-related crime
United States	New York, Miami	High	49.3	Assault, alcohol-related incidents
United Kingdom	London, Manchester	High	47.4	Harassment, vandalism
France	Paris	High	55.3	Pickpocketing, nightlife-related theft
Thailand	Bangkok, Pattaya	High	37.9	Tourist scams, drug arrests
Sri Lanka	Colombo, Negombo	Moderate	42.1	Localized nightlife, rising petty crime
Japan	Tokyo, Osaka	Regulated	22.7	Low crime due to strict civic discipline

This global snapshot reveals a clear pattern: nightlife intensity often correlates with higher crime rates. Mahanuwara’s ceremonial restraint contributes to its civic stability. To abandon that restraint is to invite the very disorder we have long avoided.

Back office Claim vs. Native Civic Responses to Nightlife Expansion in Mahanuwara–Kandy

Back office Claim	Native Civic Response
Kandy is dormant in the evenings and must be activated.	Mahanuwara is ceremonially quiet by design—its silence reflects spiritual dignity.
Nightlife will uplift merchant economic conditions.	True revival lies in heritage-aligned trade, not nightlife that burdens residents.
Social transformation is needed to align with global trends.	Transformation must honor Mahanuwara’s uniqueness—not mimic global entertainment models.
Youth need nightlife to relieve stress and enjoy themselves.	Youth deserve safe, meaningful spaces—not exposure to alcohol and unsafe environments.
Hotels already host nightlife—so expansion is justified.	Violations must be regulated—not normalized. Expansion threatens zoning and public trust.
Nightlife is a tourist attraction.	Tourists come for heritage, not nightlife. Mahanuwara’s ceremonial identity is its true draw.

Mahanuwara’s low crime rate, ceremonial rhythm, and civic harmony are not accidents—they are achievements of Buddhist culture. The city’s stability is rooted in silence, discipline, and intergenerational respect. Nightlife expansion threatens this balance. It invites noise, indulgence, and fragmentation. It replaces ritual time with recreational time, and collective well-being with individual escape.

This is not a rejection of development—it is a defense of dignity. Not a refusal of youth engagement—but a refusal of unsafe commercialization. Not a fear of transformation—but a fear of erasure.

Let Mahanuwara remain what it was always meant to be: a city of light, not of nightlife. A city of rhythm, not of rupture. A city whose silence speaks louder than any sound system ever could.

Any nightlife activity is not a solution to your problem—it complicates your problem and creates new ones. What’s presented as relief often becomes erosion.”

All Six talking points hilting by back office are  conflict with the values upheld by Buddhist Sāsana law and ceremonial civic tradition in Mahanuwara–Kandy.

By Palitha Ariyarathna

Courtesy Hiru News

The 41st War Heroes Commemoration Ceremony of the Police Special Task Force (STF) was held today (1) at the STF Training Camp in Katukurunda, Kalutara.

The event was presided over by the Secretary to the Ministry of Public Security and Parliamentary Affairs, retired Senior Deputy Inspector General of Police Ravi Seneviratne.

The annual ceremony honours the 464 STF personnel and 6 civil workers who sacrificed their lives for the country’s sovereignty, as well as the 774 injured personnel.

In his address, the Ministry Secretary stated that the nation is safe today because of these courageous war heroes, who prioritised the country over personal glory.

He added that the nation is in a debt that can never be repaid and that the pain endured by their parents, wives, children, and relatives reminds us of the true value of peace.

During the ceremony, distinguished guests and the relatives of the fallen heroes laid floral tributes at the War Heroes’ Monument at the STF training camp.

The chief guest also laid a wreath at the statue of former Director Upali Sahabandu.

Among the other dignitaries who attended the event were the Inspector General of Police, Attorney-at-Law Priyantha Weerasooriya; Senior Deputy Inspector General of Police for the Western Province, Sanjeewa Dharmaratne; STF Commandant, Deputy Inspector General of Police Samantha de Silva; and the Director of Training at the Katukurunda STF Training Camp, Nisheed Fernando.

Ministry of Defence  – Media Centre

‘Deegawapiya’ graced by the Lord Buddha is renowned as one of the sacred ancient religious sites among the sixteen places of worship of the Buddhist devotees, located in the Ampara District of the Eastern Province.

This Stupa, believed to have been constructed around the 3rd century CE, is recorded in historical sources as having been built during the reign of ‘King Saddhatissa’ and as containing the relics of Lord Buddha. The Stupa was destroyed during various hostile attacks and was first restored in later times during the Kandy kingdom by King ‘Keerti Sri Rajasingha’. After further episodes of destruction, fragments of the Stupa were rediscovered in 1916 by the Venerable Kohukumbure Sri Revatha Thero.

Because of more than three decades of armed conflict, the Deegawapiya Stupa received no attention for many years. Restoration work began on 11 November 2020 under the full supervision of the Ministry of Defence and according to instructions from the Department of Archaeology, and construction has since been carried out with labour contributions from members of the Sri Lanka Army and Civil Security Forces.

From that time construction of the Stupa proceeded continuously. By the end of 2022 the relic chamber had reached a height of about 60 feet, and by the end of 2024 it reached about 70 feet. According to a recent survey carried out up to 25 August 2025, the relic chamber’s height has now been completed to approximately 72 feet 4 inches. Once fully restored, the Deegawapiya Stupa regarded as the largest Stupa in the Eastern Province, will have a total height of 268 feet 6 inches.

Members of the Sri Lanka Army and Civil Security Forces produce the bricks required for the Stupa restoration, manufacturing roughly 6,000 bricks per day. More than 700 members of the Army and Civil Security Forces are providing full labour support for the restoration works, while financial advances for the sputa’s restoration and conservation are being provided through donations from local and foreign Buddhist devotees.

Ministry of Defence  – Media Centre

Deputy Minister of Defence Major General Aruna Jayasekara (Retd) paid a visit to Abhimansala-3 in Pangolla, Kurunegala, and Abhimansala-1 in Anuradhapura on 29th and 30th of August. These visits reflected not only the Defence Ministry’s broader welfare vision but also its enduring commitment to the wellbeing of differently-abled war heroes.

The Abhimansala facilities, established by the Sri Lanka Army, stand as sanctuaries of healing and rehabilitation for soldiers who sustained injuries in service to the nation. Offering lifelong care, the centres provide a comprehensive range of services including medical consultations, prosthetic and orthotic support, physiotherapy and mental health counseling, ensuring that every war hero receives the attention, dignity and respect they deserve.

During his visit, the Deputy Minister personally engaged with the residents of both rehabilitation centres, listening to their experiences and assuring them of the Ministry’s unwavering commitment to their welfare. His compassionate approach underscored the government’s recognition of the immense sacrifices made by these heroes in safeguarding national peace and security.

In addition, Major General Jayasekara (Retd) held discussions with the officials overseeing the rehabilitation process, reviewing operations and emphasizing the importance of continuous improvements in services. His observations highlighted the Ministry’s determination to not only maintain but also elevate the standard of care offered at these facilities.

The visits to Abhimansala centres serve as a reminder that the nation’s duty to its defenders extends beyond the battlefield. Through sustained care and holistic rehabilitation, the Ministry of Defence ensures that the bravery and sacrifice of differently-abled war heroes are honoured with dignity, compassion and unwavering support.

Deputy Minister of Women and Child Affairs, Hon. (Dr.) Namal Sudarshana,  Members of Parliament  Hon. (Prof.) Sena Nanayakkara, and Hon.  Nimal Palihena, were also associated with these visits.