By P.K.Balachandran Courtesy NewsIn.Asia

Colombo, March 8 (newsin.asia): Gotabaya Rajapaksa, former Sri Lankan Defense and Urban Development Secretary and younger brother of the country’ fifth President Mahinda Rajapaksa, is confident of getting elected as President of Sri Lanka at the end this year.

He said in an interview here on Wednesday, that his confidence rests on his belief that Sri Lankans are yearning for a non-mainstream, ethnically unbiased and an economic and social development-oriented leader” to wrench the country from the morass it has been stuck for three decades.

Known to be a hardliner on the ethnic issue dividing the majority Sinhalese from the minority Tamils and Muslims, Gotabaya however believes that he can get the votes of the minorities on the basis of his ethnically non-partisan and economic development agenda.

People are tired of mainstream politicians who only think of votes and care little for the genuine development and progress of the people. I am not a mainstream politician and that is the advantage I have,” he said recounting his achievements in the developmental field as a top administrator in the Mahinda Rajapaksa government from 2005 to 2014.

Even if the minorities, especially the Tamils, are swayed by ethnic considerations, he could win with enhanced support from the Sinhalese majority, Gotabaya believes.

It is not essential to get the votes of the minorities to win a Presidential election. In 2010, Mahinda Rajapaksa won by 1.8 million votes without Tamil support. He lost in 2015 not because he did not get Tamil and Muslim support but because the Sinhalese urban middle class in key districts like Gampaha and Colombo did not vote for him. But still, Rajapaksa lost the election by only 449,000 votes. And even under the unfavorable conditions of that time, Rajapaksa got more than 100,000 votes in the Tamil North,” Gotabaya pointed out.

Since his dual citizenship bars him from contesting elections, Gotabaya said that the process of getting release from American citizenship is on, and that this is not an issue at all.

Ability to Implement Plans

Nice plans alone are not enough. A Presidential candidate must have the ability to implement the plans. After the war ended in 2009, I took over as Secretary Urban Development in addition to having Defense. I renovated roads, pathways and buildings to make Colombo and other towns livable. After the end of the war in 2009, we wanted to develop infrastructure in the country as without infrastructure no investor, whether local or international, will invest.”

Since we did not have the funds, we borrowed. But we did not fall into a debt trap as it is alleged. We got the Sri Lanka Ports Authority (SLPA) to take the Chinese loan for building the Hambantota port because SLPA was a profitable organization and could re-pay the loan. In fact, the SLPA had paid the first installment of the loan taken for the Hambantota port by the time Rajapaksa demitted office,” Gotabaya recalled.

Releasing Lands in War Zone

Detailing his achievements in the field of ethnic reconciliation he said that during the war, Jaffna peninsula was bristling with military camps but when the war ended, he cleared lands up to Keerimalai, Vasavilan and Thondaimannar and kept only the Palaly High Security Zone.

I had handed over 90% of the private land which the military had taken over. Only that area under the Palaly High Security Zone was retained for security reasons. If we needed some private land we purchased them,” he said.

Another step he took on the reconciliation front was the infrastructure the Rajapaksa government built – roads, railways and schools and 100% electricity from the national grid.

Demining was done to settle 300,000 people. The present modern hospital in Kilinochchi was an army camp during the war. And all this was done within a short period of time from 2010 to 2014. Above all, we gave back to Sri Lankans their most important right – the right to live,” Gotabaya said.

Tamils’ Demand for Dignity

Regarding the Tamils oft repeated yearning for living in dignity” Gotabaya said: Where does dignity come from? I don’t believe it comes from political power alone. A man with no means will have no dignity, whether he is a Tamil, Muslim or Sinhalese. Therefore to give dignity to people we must raise their incomes and living standards. That was what we were doing within the short time available to us.”

Economic Roots of Separatism

According to Gotabaya, the Tamils’ struggle for devolution had economic and not political roots as Tamil politicians would like others to believe.

When the Sirima Bandaranaike government imposed restrictions on imports on agriculture products, the Jaffna farmer producing onion, potato, chilli and tobacco gained a lot. But when the J.R.Jayewardene government liberalized imports, Jaffna famers were badly hit. No wonder then, that in the 1982 Presidential election, the Northern Tamils voted massively for the SLFP candidate Hector Kobbekaduwa, who got few votes in other parts of Sri Lanka,” Gotabaya pointed out.

Alienated farmers joined the ranks of other alienated sections to struggle for separate Tamil country Eelam”.

Tamil politicians should ask themselves if devolution would actually solve their problems, Gotabaya said.

Is it not the truth that no province in Sri Lanka will survive without links with the Western Province which generates all the income? Therefore, our agenda had been to develop other regions in the country and not just the Western province. This is why the Hambantota port was built and roads and railways were laid in the North and other provinces. If there is all round development of the country, and there is economic equality, a Tamil person could be Prime Minister of Sri Lanka,” Gotabaya said.

The Tamil parties are going in the wrong direction, he pointed out.

They do not want to participate in governance and develop their people. What have they gained by staying out of power and being only in the opposition? And when put in charge of the Northern Province they did not do any development work but returned the money sent for development schemes.”

The Tamil parties do not know what the Tamil people really want. Tamil parties demand police powers for the province but the people there do not want locally recruited police. So much for the demand for a provincial police force,” Gotabaya pointed out.

Ethnic Politics A Drag

Ethnicity-based politics has only delayed political settlements and economic development, he argued.

In the early 1980s, the District Development Council were agreed upon, but the UNP scuttled the scheme. In 1987, India got involved and the 13 th.constitutional amendment was brought about .But the LTTE rejected it. Where is the end to all this? When will people get a chance to develop and lead happily?” he wondered.

Failure of Good Governance Government

The failure of the Good Governance” regime works to his advantage, he believes.

It has been four and a half years since the United National Party (UNP) led government was set up, and yet nothing has been achieved. The UNP came to power on the platform of anti-corruption and the establishment of the Rule of Law. Businessmen felt that the UNP will help businesses as the party is thought to be business-friendly.”

But they have failed in all the areas. They said they will punish people who were corrupt. But they ended up taking revenge against rival politicians. The UNP said that Mahinda Rajapaksa’s family had huge amounts of money in foreign banks. But four and a half years down the line, they have not been able to find anything though it is very easy for governments to get details of foreign bank accounts. Most international banks are controlled by the US and other Western countries, which follow strict laws to prevent money laundering.”

In the guise of investigating Chinese projects, they put these projects on hold for two and a half years. The stoppage led to embarrassment as these were government-to-government projects. The Chinese companies involved had to pay heavy demurrage. Local contractors and suppliers suffered as they were out of work and business for two and a half years. The total loss was to the tune of LKRs.2.5 billion. The whole economy collapsed.”

Then they gave Hambantota port to a Chinese company on a 99 year lease. When Mahinda Rajapaksa was President he did not do that.”

Harassment of Govt.Servants

Thousands of government servants are being investigated by the Finance Crimes CID, Gotabaya alleged.

This has broken the morale of government servants who are a vital element in the development of the country. It is unfair to go after government servants because they only carry out orders from their political superiors. Demoralized government servants are now afraid of taking decisions, hampering development work.”

Unstable Govt.

The other matter of great concern is the absence of stability in the government, Gotabaya said.

The President and the Prime Minister are at loggerheads. Coming from an SLFP background, the President is against privatization but this runs counter to the UNP’s policy. The President finds it difficult to work with the UNP. Decisions taken are countermanded.”

Lack of unity of purpose at the top has led to policy instability which in turn has adversely affected local and foreign investment. The lack of consensus and continuity on policy has led to problems with India and even China,” he said.

He pointed out that promises were made to India in regard to the Eastern Container Terminal in Colombo port and the Kerawelepitiya LNG plant. The government had initially agreed to give the LNG plant project to a consortium with only one plant envisaged. But now there is a tender for another one. The same kind of confusion hampered Chinese projects.

Abolition of Executive Presidency

As regards the move to abolish the Executive Presidency through the proposed 20 th.Amendment, Gotabaya said that abolition should not be done piecemeal.

The Executive Presidency should not be discarded before changing the election system. The present Proportional Representation System should be abolished before the Executive Presidency is done away with. The PR System creates instability in parliament. You can’t have a divided and weak parliament as well as a ceremonial Presidency. I don’t think that there are many takers for the abolition of the Executive Presidency,” he said.

Relations With India and China

On the question of relations with India and China, Gotabaya said that any Sri Lankan government would need to be non-aligned.

The Rajapaksa government did not want to get involved in geo-political rivalries. May be China had geo-political interests in investing in Sri Lanka, but Sri Lanka was only interested in the commercial aspect of the Chinese investments. We did not seek a geo-political relationship. We wanted a commercial relationship.”

On relations with India, he said that Sri Lanka should keep India’s friendship and be mindful of the island’s environment. It should not jeopardize India’s security.

India does not have to worry about us. We will not do anything against it. But at the same time we do not want to get involved in big power rivalry,” Gotabaya said.

Sudath Gunasekara

8.3.2019.

Sirisena: Looking at the world map to find the next county he should visit before expiring his term while dreaming as to how he could become the President for a second term

Rnil W: Scheming and dreaming to oust or eliminate Sirisena to become the President as he knows that he can never get elected by the people as the President of this country and also waiting to fulfil his contract to the West to destroy this country, Sinhala nation and the Buddha Sasana

MR: ????????

TNA: with 16 seats in Parliament  dreaming for the EELAM with International help

JVP: With 6 seats and heads in the dream world waiting for the proletariat to carry them on their shoulders by mass revolution to make Sri Lanka a Communist country as Russia is no more Communist.

SLMS Hakeem: dreaming for the Muslim kingdom in the East where he could reign as Agha Khan of Lanka.

Rchard Badurdeen: Darling of both SLFP and UNP hierachy  dreaming for the Wilpattu Islamic Kingdom, in  the national sanctuary he destroyed

Public Servants: scheming how to get their own things done by going after politicians and picking  up few crumbs like duty free car permits falling from the political table

NGOO: Fattening their bags  and bank accounts in a country where there is no government  fully enjoying the state of anarchy and blatant political bungling by our crazy politicians

Thieves, thugs and drug barrons:  running the country at will, directed and manipulated from abroad while bribing politicians and law enforcing authorities to prevent arrest and punishment

The 33 kotiyak devivaru saha jatiye muradevatavo: okkoma mara ninde, never to wake up until this paradise Island is sunk to the botttom of the Indian Ocean.

Rate Mahajanatawa: Ira besa yanaturu ada re 12 ta monava gananyaida, Sanda besa yanaturu heta dawasa gewaganne kohomada, adu ganane heta udeth apata irawath payaida kiyala hoollamin panatika yanakan ahasa desa balagena innawa.

Janaka Perera

President Maithripala Sirisena will be the Chief Guest at the ceremonial opening of the Buddha Shrine of the International Cambodian Buddhist Centre Kaduwela on Saturday March 9.

The distinguished Cambodian guest will be Her Eminence Mahopasika Sok Im.

The event will be Co-Chaired by the Most Venerable Napana Pemasiri Mahanayaka Thera, Chief Sangha Patron of the Sri Lanka Ramanna Maha Nikaya and the Most Venerable Am Lim Heng Maha Nayaka Thera, Deputy Sangharaja of Cambodia

To mark this event an alms giving will held for five thousand monks.

The Buddhist Centre, a symbol of Sri Lanka-Cambodia Buddha Sasana relationship, provides residential facilities for Cambodian Buddhist monks, in a Cambodian and Sri Lankan environment, pursuing their primary, secondary and tertiary education in Sri Lanka. It can comfortably accommodate 100 Cambodian monks at a time. The first two storey sanghawasa of the centre was opened on November 25, 2013 by the then President Mahinda Rajapaksa.

This institute and residing monks provide a service for the ‘David Rodrigo’ Child Development Center which is operated at this temple premises.

The Centre was constructed under the patronage of the Venerable Dr. Omalpe Sobhitha Nayaka Thera, Chief Sangahanayake of the Southern Province who is also the President of the Sri Bodhiraja Foundation and Founder of the Bodhiraja Buddhist Society of Singapore and Malaysia.  The construction was made possible with the generous contributions from the late Mrs. Indrawathie Rodrigo (who donated the large property) and Khmer devotees from Cambodia and other countries. Their contributions were facilitated by the Ven. Dhammavipassana Mun Say and other Cambodian monks.

The centre has been specially designed to enhance the Sri Lankan – Cambodian historical relationship. Its architecture displays the depth of Cambodian arts and crafts and Buddhist traditions nurtured by genuine Buddhist life-styles. This center attracts the world-wide Khmer community for its beauty and opportunity to experience Cambodian Culture in Sri Lanka.

Before the Cambodian Buddhist Centre was constructed Dr. Hema Goonatilake was conducting the only program in Sri Lanka for educating young Cambodian monks. She was the pioneer in introducing Ven. Dr. Omalpe Sobhitha Thera’s services to Cambodia, where he was working in the Cambodian Capital of Phnom Penh in 1998 on the invitation of the UNDP (United Nations Development Program).

It was then that he realized the extent of the extent of the decline of Cambodia’s moral and social values, resulting from the mass murderer Pol Pot’s monstrous Khmer Rouge’s rule (1975-1979) – one of the darkest chapters of human history – in a mad, violent attempt to build an ‘exemplary communist society’.

(Khmer Rouge means Red Khmer in French)

During the Khmer Rouge’s four-year reign of terror, they had turned the entire Cambodian society upside down. The biggest damage was done to the Buddhist social, moral and cultural values.

Temples, monasteries and Dhamma halls were used as poultry and pig farms where animal slaughter occurred daily.  Buddha statutes which until then were objects of veneration were used as objects of target practice for training youth in the use of firearms. Monks who disobeyed the Khmer Rouge’s orders were killed in their thousands.  Hundreds and thousands of other Bhikkhus disrobed unable to bear the humiliation and harassment any longer.

It was this deep realization that prompted the Ven. Sobhitha Thera to undertake this project of training young Cambodian monks (samaneras) in Sri Lanka for the revival of Buddhism in Cambodia.

Now it has borne fruit

The International Cambodian Buddhist Centre, Kaduwela.

RANJITH SOYSA

The UN ‘s highest court recently ruled that the UK’s claim of sovereignty of the Chagos Isands is illegal. It was stated that the UK’s continued administration of the islands ” constitutes a wrongful act entailing the international responsibility of that state”. Mauritius reported to the courts that the UK forced her to give up the territory of Chagos islands in exchange for her rightful claim for Independence from the UK in 1968.

The UN court accepted the position of Mauritius and rejected UK’s claims. The sad story of the people of Chagos Island began in 1965  when the UK ” purchased ” the Island and then signed an agreement in 1966 for 50 years with the United States for them  to build an airbase in Deo Gracia the largest of the Islands. The onus of getting rid of the inhabitant population fell on the British as per the agreement.

In fact the indigenous people who lived for centuries in these island were treated  disdainfully when the UK high official referred to the ‘acquisition’ as an ” exercise was to get some rocks which will remain ours: there will be no indigenous population except sea gulls who have not yet got a committee”. This naked
aggression took place in 1960s when there was a compendium of human rights and concept of a civilized world!

In 1968 the British with covert support of the USA began the driving away of the islanders who have been living  there for centuries. The islanders were threatened with being shot. bombed and gassed. Finally this epic human rights violation of ethnic cleansing resulted in about 5000 islanders moving away and settling down in Mauritius as paupers and homeless.

Meantime, Deo Gracia became one of the largest navel base being the center for launching attacks in the Middle East by the USA and also being used as operational base for notorious rendition program. The US government does not want any native people to be  resettled in Deo Gracia as indicated in a diplomatic cable to the UK in 2006.

ICJ ordered the UK to hand back the Islands to Mauritius as rapidly as possible was a landmark ruling with  the judgement reached with 13 to 1 majority and obviously and decently USA voting against. The UK government in its determination to hold on to the airbase rather than considering the just rights of its
native people, has rejected both the ICJ ‘s order and the overwhelming majority ruling. We should  get now back to Samantha Power who was hoping Sri Lanka to be a civilized society to tell us the essence of the story of the Chagos Island and why the UK and the US do not want to display their decency when the highest UN court had given a clear order in keeping with the principles of justice.

We get another chance to examine Samantha Power’s insistence on Sri Lanka’s decency when we consider how the people in Okinawa voted in the last month to relocate the US Naval base which many Japanese in Okinawa do consider as a burden on the small islands. They voted for relocation.But, the US will stay put against the majority wish registered at the polls. Again, we are faced with the dilemma of the Western mindset.

” The ides of March, Yes but they are not gone”

ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ

ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ ප්‍රමුඛ විපක්ෂයේ ඒකාබද්ධ මැයිදින රැළිය මෙවර බොරැල්ල කැම්බල් පිටියේ පැවැත්විමට තීරණය කර ඇත.

මේ සදහා ශ්‍රී ලංකා පොලීසියේ එකගතාවය මත කොළඹ නගර සභාවට මුදල් ‌ගෙවා පිටිය වෙන්කර ගැනීමට ද ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ පියවර ගෙන තිබේ.

මැයි දින පැවැත්වීම සම්බන්ධයෙන් ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂ නියෝජිතයින්ගේ සහභාගීත්වයෙන් කොළඹ දිසාව භාර නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ලලිත් පතිනායක මහතාගේ ප්‍රධානත්නවයෙන් අද කොළඹදී රැස්වීමක් පැවැතිනි.

ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ නියෝජනය කරමින් සබරගමුව හිටපු පලාත් සභා මන්ත්‍රී කාංචන ජයරත්න, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ නියෝජනය කරමින් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී නලින්ද ජයතිස්ස , එක්සත් ජාතික පක්ෂය නියෝජනය කරමින් එක්සත් ජාතිකපක්ෂයේ පාලක ලේකම් ෂමාල් සෙනරත්, පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය නියෝජනය කරමින් දුමින්ද නාගමුව, ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය නියෝජනය කරමින් මහින්ද සමරවීර මහතාගේ පුද්ගලික ලේකම්වරයාත් මේ අවස්ථාවට එක්විය. කොළඹ නගරයේ ක්‍රිඩාපිටි අයත් වන කොළඹ නගර සභාව හා වරාය අධිකාරිය නියෝජනය කරමින් විධායක නිලධාරීන් කිහිප දෙනෙක්ද මේ අවස්ථාවට එක්විය.

එක්සත් ජාතික පක්ෂය වෙනත් වර්ෂවල කැම්බල් පිටියේ මැයි දින රැළිය පවත්වන නමුත් මෙවර මැයි දිනය සම්බන්ධව අවසන් එකගතාවලට පැමිණ නැති බැවින් පක්ෂය සමග සාකච්ඡා නොකර මැයි දිනය පැවැත්වෙන ස්ථානයක් සම්බන්ධයෙන් ප්‍රකාශ කළ නොහැකි බව එක්සත් ජාතිකපක්ෂයේ නියෝජිතයා සදහන් කලේය.

මෙහිදී ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයත් ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණත් සිය පක්ෂවල මැයි දින රැළිය පැවැත්වීම සදහා කැම්බල් පිටිය ඉල්ලා සිටියේය.

ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ මේ වන විටත් කැම්බල් පිටියේ මැයි දින රැළිය පැවැත්වීමට අවසර දෙන ලෙස කොළඹ නගර සභාවෙන් ලිඛීතව ඉල්ලීමක් පවා කර ඇති බව එහිදී ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ නයෝජනය කරමින් සහභාගි වූ කාංචන ජයරත්න මහතා පෙන්වා දුන්නේය. අවසනායේ සියලු පක්ෂ සමග සාකච්ඡා කිරීමෙන් අනතුරුව මේ වන විටත් මැයි දිනය පැවැත්වීමට කැම්බල් පිටිය වෙන් කරවා ගැනිම සදහා ඉල්ලීම් කර ඇති ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණට කැම්බල් පිටිය වෙන් කර ගැනීමේ බාධාවක් නැති බව නියෝජ්‍ය පොලිස්පතිවරයා සදහන් කර ඇත.

ඒ අනුව අප්‍රියෙල් මස 29, 30 හා මැයි 01 යන දිනයන් සදහා මුදල් ගෙවා කැම්බල් පිටිය වෙන් කර ගැනීමට කාංචන ජයරත්න මහතා පියවර ගෙන තිබේ.

ඒ අනුව ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ, මහජන එක්සත් පෙරමුණ, ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, ලංකා සමසමාජ පක්ෂය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී වාමාංශික පෙරමුණ ඇතුලු විපක්ෂයේ පක්ෂ රැසක සහභාගීත්වයෙන් මෙවර මැයි දිනය කැම්බල් පිටියේදි පැවැත්වේ.

මානව හිමිකම් මුවාවෙන් කෙරෙන රණවිරු දඩයමට, මැතිවරණ කල් දැමීමට, ඒකිය රට දෙකඩ කරන ව්‍යවස්ථා සංශෝදනවලට එරෙහිව හා සියලු ජාත්‍යන්තර මැදිහත්වීම්වලට එරෙහිව ජිනීවා මානව හිමිකම් ‌කොමිෂම ඉදිරිපිට මාර්තු 10 ඉරිදා සවස 1ට පැවැත්වෙන උද්ඝෝෂණය සදහා මහාචාර්ය චන්න ජයසුමන මහතා සහභාගි වෙයි.

ඒ සදහා චන්න ජයසුමන මහතා  හෙට පිටත්ව යන අතර ශ්‍රී ලාංකිය දේශප්‍රේමි ජනතාව සමග අත්වැල් බැදගනිමින් ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහි ජාත්‍යන්තර මැදිහත්විම් වලට විරෝධයදැක්වීම සදහා එළැඹෙන බදාදා රියද් අද්මිරාල් සරත් වීරසේකර මහතාද පිටත්වීමට නියමිතය.

මාධ්‍ය සාකච්ඡාව  ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ

අද දින (08* මාධ්‍යහමුවට සහභාගි වූ නියෝජිතයින්
පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී කනක හේරත් මහතා
 පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී ඩි. වි. චානක මහතා
 පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී කාංචන විජේසේකර මහතා

 පාසල් දරුවෝ 14ටත් ඉටුනොවෙන සිහිනයක් පෙන්නලා
 කෘෂිකර්මය විනාශ කරපු මොඞ් ගොවියා කියනවා පරාක‍්‍රමබාහු රජුට පස්සේ තමන්ලූ රට ස්වයංපෝෂිත කලේ.
 ජැක් පොට් වගේ කැස්නෝ ගමට ගෙනිහින් ගමේ සූදුව නිතිගත කරලා ගමේ සුදුවෙනුත් බදු ගහන්න රැුජිනෝ කියලා එකක් ගේන්න සූදානම් වෙන්නේ.
ජනාධිපතිවරයාගේ වැය ශීර්ෂය පරාජය කලොත් වෙන දේ දන්න නිසා අගමැතිවරයා ජනාධිපතිවරයාගේ වැය ශීර්ෂය පරාජය කරන්න දෛන්නේ නැහැ

 පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී කනක හේරත් මහතා
මංගල සමරවිර මුදල් ඇමැතිවරයා කිව්වා මේ අයවැය මැතිවරණයක් ඉලක්ක කරගත්ත අයවැයක් නොවන බව. ආණ්ඩුව මේ කපේට මැතිවරණයක් තියන සුදානමක් නැති නිසා අපිටත් ඒකට එකග වෙන්න සිද්ධ වෙනවා. ඔක්තෝම්බර් මාසයේ ප‍්‍රකාශ කිරිමට නියමිත ජනාධිපතිවරණය කල් දාන්නත් නොයෙකුත් උපක‍්‍රම භාවිතා කරමින් ඉන්නේ. මේ අයවැය තරුණ පරපුර සිහින ලොවකට ගෙන යන අයවැයක්. රටේ ණය බර වැඩි වෙනවා වගේම ජනතාවගේ ජිවිතත් ණය බරින් පුරවන අයවැයක්. හෝම් ස්විට් හෝම්, සිහින මාලිගා, වගේ සුන්දර වචනවලින් පිරුණු අයවැයක්. දරුවෝ 14ට ලෝකයේ ඉදිරියෙන්ම තියෙන විශ්ව විද්‍යාලවලට යවන්න මිලියන 500ක් වෙන්කරලා. මෙහෙ උසස්පෙල ඒ විශ්ව විද්‍යාලවල පිළීගන්නේ නැහැ. එහේ තියෙන විභාගවලට පෙනි සිටින්න අවශ්‍යයි. දරුවා විභාගයට පෙනී හිදලා අමත් වුනොත් ඒ විශ්ව විද්‍යාලවලින් අවස්ථාව ලැබෙන්නේ ඊළග දරුවාටයි. අපේ විශ්ව විද්‍යාල තියෙන්නේ ශේණිගතවල පහළ මට්ටමක. මේ මුදල් අපේ විශ්ව විද්‍යාල දියුණු කරන්න යෙදවූවා නම් මීට වඩා හොදයි. මේකත් දරුවෝ 14කට ලබා දෙන පොරොන්දුවකට සීමා වුනු සිහිනයක්.
කෘෂිකර්මය විනාශ කරපු මොඞ් ගොවියා කියනවා පරාක‍්‍රමබාහු රජුට පස්සේ තමන්ලූ රට ස්වයංපෝෂිත කලේ. රටේ කෘෂිකර්මය මුලූමනින්ම විනාශ කලා. ජැක් පොට් වගේ කැස්නෝ ගමට ගෙනිහින් ගමේ සූදුව නිතිගත කරලා ගමේ සුදුවෙනුත් බදු ගහන්න රැුජිනෝ කියලා එකක් ගේන්න සූදානම් වෙන්නේ. 2019 අයවැයෙන් බදු බර සියයට 21කින් වැඩිවෙලා. ජනතාවගෙන් ආදායමක් උපයාගන්නවා මිස ජනතාවට කිසිම සහනයක් නැති අයවැයක්.
එජාප පසුපෙල කණ්ඩායම කියනවා ජනාධිපතිගේ වැය ශීර්ෂය පරාජය කරනවා කියලා. අපිට මේකට සහාය දීමේ අවශ්‍යතාවයක් කොහෙත්ම නැහැ. අපි දන්නවා අනිවාර්යයෙන්ම ජනාධිපතිවරයාගේ වැය ශීර්ෂය පරාජය නොකරන බව. අගමැතිවරයා දන්නවා මේකට විරුද්ධවුනොත් වෙන දේ. අපි මේ චන්ඩි මන්ත‍්‍රීවරුන්ට අබියෝග කරනවා පුලූවන්නම් පරාජය කරලා පෙන්වන්න කියලා. දෙමල සන්දානය අයවැයේ තීරණාත්මක සාධකයක්. ආන්ඩුවට බහුතරයක් නැහැ. අයවැයෙන් උතුරේ ජනතාවටත් බදු ගහලා. උතුරේ ජනතාව ගැන හිතලා ඡුන්දය දෙන්න කියලා අපි දෙමල ජාතික සන්ධානයෙන් ඉල්ලා සිටිනවා. ඒ වගේම ටොරිංටන් නෝනා ශ‍්‍රීලනිප මන්ත‍්‍රීවරු 6ක් එක්ක අයවැයට සහාය දෙන්න සූදානම්වෙන බව අපිට සාක්ෂි සහිතව ඔප්පු වෙලා තියෙනවා. ඊ.ටී.අයි ගිවිසුමේ ඩොලර් කුට්ටිය ගිලීමේ ප‍්‍රතිවිපාක තමයි මේ ගිලින්නේ. අපි ශ‍්‍රීලනිප මන්ත‍්‍රීවරුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටිනවා මේ සහගහන අයවැයට සහාය දෙන්න ගිහින් තමන්ගේ දේශපාලන ජිවිතය විනාශ කරගන්න එපා කියලා ඉල්ලා සිටිනවා. අද වරප‍්‍රසාදවලට මුදලට පාර්ලිමේන්තුවේ ඉන්න නායකයෝ එහාට මෙහාට වෙනවා. ඊ. ටි. අයි ඩොලර් ටික නිසා මන්ත‍්‍රීවරු වෙන දිහාකට ගෙනියනවා. සම්බන්ධන් මහත්තයාට නිවාස වාහන දීලා ඡුන්ද ගන්න බලනවා. දැන් මෙහෙම නම් විධායක ජනාධිපතිධූරය අහෝසි කලාම පාර්ලිමේන්තුවේ තියෙන තත්ත්වය මොකක්ද. අගමැතිවරයාට වෙන්නේ රට ඉදිරියට ගෙනියන්න නෙවෙයි. පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රීවරු පිනවිමට කටයුතු කර කර ඉන්නයි වෙන්නේ. මේ අයවැය හදලා තියෙන්නේ කොකේන් ගහලා ඒකට මත්වෙලා සිහින ලෝකෙක ඉන්න වෙලාවක. ඒ නිසා මම මේක නම් කරන්නේ කොකේන් අයවැයක් විදියටයි.
ඩි. වි. චානක මන්ත‍්‍රීවරයා තංගල්ල පොලිස් අධිකාරී ලක්ෂිත ගීතාල් කියන මහත්මයා ගැන පැමිණිල්ලක් කළා. මන්ත‍්‍රීවරයාගේ වාහනයට පොඩි දෙයක් දාන්න කියලා ඔහු තරුණයෙක්ගෙන් ඉල්ලිමක් කරලා තිබුණා. මේ පොලිස් නිලධාරියාම තිලිණ කසුන් කියන තරුණයා අනිසි ලෙස රදවා ගෙන ගහලා ජි. වී. චානක හා ඔහුගේ පියා ඝාතනයකට සම්බන්ධයි කියලා රජයේ සාක්ෂිකාරයෙක් විදියට සම්බන්ධ වෙන්න කියනවා. මේ සම්බන්ධයෙන් අපි පැමිණිලි කළා. මෙවැනි කටයුතු වලට පොලිස් බලතල භාවිතා කිරීම සම්බන්දයෙන් පරික්ෂණය කරන තුරු හෝ මේ පොලිස් අධිකාරිවරයා ඒ ප‍්‍රදේශයෙන් ඉවත් කරන ලෙස ඉල්ලා සිටිනවා.

x අයවැයෙන් කරලා තියෙන්නේ තරුණයා රැුවටීමයි
x ගුවන්තොටුපලේ වී ගබඩා ගරපු අයට සංවර්ධනය පිළීබදව දැක්මක් නැහැ.
x හම්බන්තොට දිස්ත‍්‍රික්කයේ ලක්ෂයකට වැසිකිලි පහසුකම් නැති කතාව සෘජුවම සජිත් ප්‍රෙමදාස මහතාට කරපු චෝදනාවක්.

පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී ඩි. වි. චානක මහතා
රණවිරුවන් 30000 ජිවිත දීලා 60000ක් ආබාධිත වෙලා, දේපල හානිවෙලා ලබපු යුද්ධයකින් අපේ රට ජය ගත්තේ. එදා රණවිරුවා දෙවියකේ ලෙස සැලකුවා. අද ඒ රණවිරුවාව මිනි මරුවෙක්කියලා හංවඩු ගහලා මානව හිමිකම් කඩපු කණ්ඩායමක් ලෙස නම් කරන්න මේ ආන්ඩුව උත්සාහ කරනවා. ආන්ඩුව දුන්න පොරොන්දු ඉෂ්ට කරන්න රණවිරුවන්ගෙන් පලි ගන්න හදනවා. ලෝක ඉතිහාසයේ පළමු වතාවට තමන්ගේ රටට විරුද්ධව මානව හිමිකම් කොමිෂමට ඇමරිකාවත් එක්ක එකතු වෙලා යෝජනාවක් ගෙනාව. දැන් ඇමරිකාව යෝජනාවෙන් ඉවත් වෙලා. ලොව අංක එකට බලවත් රාජ්‍යයක් අස්වෙනවා නම් ඇයි අපි අස්වෙන්නේ නැත්තේ. ඒ වෙනුවට ඇමරිකාව නැත්නම් එංගලන්තය එක්ක එකතු වෙලා යෝජනාව ගේන්න හදන්නේ ජනාධිපතිවරයා විරුද්ධ වෙලා තියෙන අවස්ථාවකයි.
සුමන්දිරන් මන්ත‍්‍රීවරයා මාස තුනකට කලින් රටේ අධීකරණය ස්වාධීනයි කිව්වා. මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට විරුද්ධව ජනාධිපතිවරයා පාර්ලිමේන්තුව විසුරවිමට ගත්ත තිරණයට විරුද්ධව කටයුතු කරන කොට අධීකරණය ස්වාධීනයි. ඇයි අපේ රට තුල පරීක්ෂණ නොකර පිටරට සහාය ගන්නේ. මේවා තමයි කුමන්ත‍්‍රණ. ආන්ඩුවට අයවැය සම්මත කරගන්න දෙමල සන්ධානයේ සහාය අවශ්‍ය වෙලා තියෙනවා. ඒ සදහා කරන්නාගොඩ හිටපු නාවික හමුදාපතිතුමා බිල්ලට දෙන්න හැදුවත් අධිකරණයේ මැදිහත් වීම නිසා ඒකත් කරන්න බැරි වුනා. දැන් එංගලන්තය එක්ක හරි රටට විරුද්ධව යෝජනාවක් ගෙනත් සම්මත කරගන්න හදන්නේ දෙමල සන්දනාය පිනවන්න. ජනාධිපතිතුමාගෙන් ජනතාවගෙන් අපි ඉල්ලා සිටිනවා මෙයට විරුද්ධ වෙන්න කියලා. අයවැය පාස්කරගන්න රට පාවාදිමක් විදියටයි අපි මෙය දකින්නේ.
අයවැය එනකල් ජනතාව බලන් ඉන්නවා.මෙවර අයවැය කතාවවත් ජනතාව ඇහුවේ නැහැ. ගියවර අයවැයේ වැඩපිළීවෙලේ ක‍්‍රියාත්මකවීම සියයට 50යි. එහෙම නම් මාස හයට ගේන අයවැයෙන් සියයට 25ක්වත් ඉෂ්ට කරගන්න බැහැ. එදා දුන්න ෆී වයි ෆයි පුංචි කාර් සිහින අද නිවාස සිහින ගෙනත්. කරන්නේ තරුණයාව රැුවටිමයි. රැුකියා විරහිත උපාධීධාරින්ට රැුකියා ලැබෙන වැඩපිීලවෙලක් මේ අයවැයේ නැහැ. එහෙම නම් සාමාන්‍ය පෙල උසස් පෙල සමත් වෙන අයට මොකද වෙන්නේ. අද 2500කින් පඩු වැඩි කරද්දි බදු වලින් රු.6000ක් විතර ආපහු ගන්නවා. පඩියෙන් ලබා ගන්න පුලූවන් භාණ්ඩ හා සේවා බැලූවම එතන 20000ක් විතර බදු. ඒ නිසා මුර්ත වැටුප අඩු වෙනවා. මේකට හේතුව ට‍්‍රිලියන 2කින් බදු වැඩිවිමයි.
සභානායකවරයාගේ අයවැය පිළීබද කතාවෙන් උත්සාහ කලේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සංවර්ධනය කලේ නිවසට යන්න හයි වේ එකක් හදාගන්න. හයිහම්බන්තොටට වරායක් හදාගන්න. එතුමාගේ දිස්ත‍්‍රික්කයට ගුවන් තොටුපලක් හදාගන්න. ඒක තමයි මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ වැඩපිළීවෙල කියලා කියන්න උත්සාහ කළා. නමුත් කිරිඇල්ල මහත්තයා දන්නේ නැති වුනාට 2004 දි රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහත්තයා හම්බන්තොට වරාය පිළීබද සක්‍යතා වාර්තාව ගන්නවා. මහින්ද රාජපක්ෂ මහත්තයා නැවතත් 2007 දි සත්‍යතා වාර්තාවක් ගන්නවා. ඒ අනුව සුදුසුයි කියපු නිසයි හම්බන්තොට වරාය හදන්නේ.
දිර්ඝකාලින වැඩපිළීවලෙක් තිබුණ නිසයි හයිවේ එක ගියේ. එහෙම නැතුව මහින්ද රාජපක්ෂ මහත්තයාට යන්න නෙවේ. මේකේ පළවෙනි අධියර විදියටයි බෙලි අත්තට හයිවේ එක ගියේ. ගුවන් තොටුපල කර්මාන්ත පුරය වරාය යා කරලා තමයි මේ හයිවේ එක හදන්න ගියේ. කිරිඇල්ල මහත්තයාලාට මේවා තේරෙන්නේ නැහැ. ගුවන්තොටුපලේ වී ගබඩා ගරපු අයට සංවර්ධනය පිළීබදව දැක්මක් නැහැ. අද යාපනයට හයිවේ එක හදනවාලූ. අද වෙද්දි කඩවත ඉදන් හයිවේ එක දිගු කරගන්න බැරිවෙලා ඉන්නේ.
මංගල සමරවීර කිව්වා හම්බන්තොට දිස්ත‍්‍රික්කයේ ලක්ෂයකට වැසිකිලි පහසුකම් නැතිලූ. හබ්න්තොට දිස්ත‍්‍රික්කයේ ජනතාවගෙන් සියයට 50ට වැසිකිලි නැති බවයි මේ කියන්නේ. සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහත්තයාගේ දිස්ත‍්‍රික්කයේ මේ ප‍්‍රශ්නය වසර හතරක් තිස්සේ විසදුවේ නැත්තේ ඇයි. එදා සජිත් ප්‍රෙමදාස මැතිතුමා ප‍්‍රචාරණ කටයුතු වලට වියදම් කරපු මිලියන 600 පාවිච්චි කළා නම් වැසිකිලි 25000ක් නොමිලේ හදලා දෙන්න තිබුණා. මේ ආන්ඩුවට ජනතාවට වැඩ කරන්න වුවමනාවක් නැහැ. මේක මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට කරපු චෝදනාවක් නෙවෙයි. සෘජුවම සජිත් පෙුමදාස මහතාට කරපු චෝදනාවක්.
උපාධීධාරින් බදවා ගැනීමේ ක‍්‍රමවේදයකට මුදල් වෙන්කරලා තියෙන්නේ කොතැනද කියලා අපි ආන්ඩුවෙන් අහනවා.

x විදෙස් විශ්ව විද්‍යාලවල ශිෂ්‍යත්ව දෛන කතාව ජාත්‍යන්තර පාසල්වල ඉගෙනුම ලබන සිසුන් ශිෂ්‍යත්ව හරහා විදේශ විශ්ව විද්‍යාලවලට ඇතුළත් කිරීමේ ක‍්‍රමවේදයක්ද කියලා අපිට සැකයක් තියෙනවා.
x දේශපාලනීකරණය වුනු පොලිසිය ස්වාධීන කරන්න කියලත් අපි ජනාධිපතිවරයාගෙන් ඉල්ලා සිටිනවා.
පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී කාංචන විජේසේකර මහතා
ආන්ඩුවේ අවසාන අයවැය යෝජනාවෙන් තරුණ ඡුන්ද දිනාගැනීම හා තරුණයින් ඉලක්ක කරගනිමින් යෝජනා ගෙනත් තියෙනවා. මේ යෝජනා ක‍්‍රියත්මක කරන්න මුදල් හැකියාවක් ආන්ඩුවට නැහැ. වසර 5ක් තිස්සේ තරුණ පරපුරට දුන්න පොරොන්දුම තමයි මෙවරත් ඉදිරිපත්කරලා තියෙන්නේ. රැුකියා දසලක්ෂයක් බිහි කරනවා කිව්වට ඉදිරිපත් කරපු අයවැය ලේඛණ පහ ඇතුලේ ඒ සදහා මුදල් වෙන් වෙන්නේ කොහොමද රැුකියා උත්සාදනය වෙන්නේ කොහොමද කියලා සදහන් වෙලා නැහැ. අපේ ආන්ඩුව 2013 වන විට හිටපු සියලූ උපාධිධාර්න පාට පක්ෂ බේදයකින් තොරව රාජ්‍ය යාන්ත‍්‍රණයට ඇතුළත් කර ගත්තා. මේ ආන්ඩුව බලයට පත්වුනාට පස්සේ තවත් උපාධීධාරීන් 70000ක් පමණ බිහිවෙලා. පළාත්පාලන මැතිවරණයට පෙර සම්මුඛ සාකච්ඡුෘවලට ගෙනත්, අගමැතිවරයා හා ජනාධීපතිවරයා පසුගිය වසර අවසානයට පෙර උපාධීධාරින් රාජ්‍ය සේවයට ඇතුළත් කර ගන්න බවට පොරොන්දු වුනා. නමුත් රාජ්‍ය සේවයට ඇතුලත් කර ගත්තේ පක්ෂ පාට අනුව බලලා 5000ක් පමණ පිරිසක්. මේ අයවැයේ උපාධීධාරින් බදවා ගැනීමේ ක‍්‍රමවේදයකට මුදල් වෙන්කරලා තියෙන්නේ කොතැනද කියලා අපි ආන්ඩුවෙන් අහනවා.
විශිෂ්ට ප‍්‍රතිඵල ලබන 14කට වදේශ විශ්වවිද්‍යාල දෙනවලූ. අපේ උසස්පෙල විභාගයෙන් විශ්ව විද්‍යාලවලට ඇතුලත් කර ගන්නවා වගේ විදේශ විශව විද්‍යාලවලටත් අනන්‍ය වු ළමුන් ඇතුළත් කර ගැනීමේ ක‍්‍රමවේදයක් තියෙනවා. මේ කරන්නේ ජාත්‍යන්තර පාසල්වල ඉගෙනුම ලබන සිසුන් ශිෂ්‍යත්ව හරහා විදේශ විශ්ව විද්‍යාලවලට ඇතුළත් කිරීමේ ක‍්‍රමවේදයක්ද කියලා අපිට සැකයක් තියෙනවා. රවි කරුණානයක ඇමැතිතුමත් මිට පෙර මේ විදියට මේ යෝජනාවම ඉදිරිපත් කළා. එක ශිෂ්‍යයෙක්ටවත් ඒ ශිෂ්‍යත්වය දුන්නාද කියලා අපි අහන්න කැමැතියි. විශෟව විද්‍යාලයට ඇතුලත් වෙන ශිෂ්‍යයන්ට ගිය අවුරුද්දේ ලක්ෂ 8ක ණයක් දෙන යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කළා. ඒ යෝජනාවම මේ පාරත් ගෙනත්. එක දරැුවෙක්ට ඒ ණය දිලා තියෙනවාද. හෝම් ස්විට් හෝම් ණයයෝජනා ක‍්‍රමය මගින් කරන්නේ තරුණ තරුණියන් මුලා කිරීමයි. අයවැය කතාවේ පිටු අංක 72 යටතේ හෝම් ස්විට් හෝම් ණය යෝජනා ක‍්‍රමයගැන කියැවෙන තැන තියෙනවා උපරිම ණය සීමාව ලක්ෂ 100යි. වාර්ෂික පොලී අනුපාතකය පළමු වසර පහ සදහා සියයට 12යි. සහනාධාර පොලි අනුපාතිකය පළමු වසර පහ සදහා සියයට 40යි. ණය ලාභින් සදහා ගෙවිය යුතු පොලිය සියයට 5යි. වරහන් ඇතුලේ තියෙනවා සහනාදාරය ගෙවන්නේ පළමු වසර 5 සදහා විතරයි කියාල. ඉතිරි වසර 20 රටේ තියෙන පොලී අනුපාතය අනුවයි ගෙවන්න වෙන්නේ. ණය පහුකම අරන් වසර 5කින් වෙන් වෙන්නත් මේකෙන් ප‍්‍රතිපාදන තියෙනවාග ණය ගෙවා ගන්න බැරිව. අපේ ආන්ඩුව දෙන වෙලාවේ හම්බන්තොට වරාය, මත්තල ගුවන්තොටුපල , නොරොච්චෝලේ බලාගාරය වගේ දේවලූත් රටට දායාද කරලා තිබුනේ ණය තිබුනේ රු. බිලියන 7391යි. අද වෙද්දි ණය බිලියන 12000ට ආසන්නයි. ඒත් කරපු දෙයක් නැහැ. මුදල් ඇමැතිතුමා පහුගිය අයවැයේදි විශේෂ ප‍්‍රකාශයක් කරමින් කිව්වා අපු සහන දෙනවා නෙවෙයි බිලීපිත්තක් දෙනවා මාලූ අල්ල ගන්න කියලා. මේ අයවැයෙන් කරලා තියෙන්නේ බෙල්ලට තෙන්ඩුවක් දා ගන්න කඹයක් දිපු එකයි.
ඞී. වි . චානක මන්ත‍්‍රීවරයාට සජිත් ප්‍රෙමදාස පාර්ශවයෙන් චෝදනා එල්ල වෙන්න ගත්තා. තොරතුරු පනත යටතේ නිවාස අමාත්‍යංශයේ තොරතුරු සෑහෙන ප‍්‍රමාණයක් ඩි. වි චානක මන්ත‍්‍රීවරයා එළි කළා.
එජාපයේ පසුපෙල මන්ත‍්‍රීවරු හිතාගෙන හිටියේ සජිත් ප්‍රෙමදාස කියන්නේ ඊලග පක්ෂ නායකයා කියලයි. සත්‍ය හෙළිදරව් වෙද්දි චානක මන්ත‍්‍රීවරයාට එරෙහිව පොලීසිය යොදාගනිමින් කුමන්ත‍්‍රණයක් දියත් වුනා කියලා අපිට සැකයි. ජවිපේ දේශපාලන මණඩල සභික ලාල් කාන්ත ඇප ලබලා එළියට ඇවිත් මේ රටේ පොලීසියට අවහ්‍ය නම් ගොරකා දඩ මස් කරන්නත් දඩ මස් ගොරකා කරන්නත් පුලූවන් කිව්වා. ඒ ජවිපේ දේශපාලන මණඩල සභිකයෙක් කරපු ප‍්‍රකාහ්‍යක්. ජනාධිපති හා හිටපු ආරක්ෂක ලේකම් ඝාතන කුමන්ත‍්‍රණයක් ගැන එළියට එන වෙලාවෙදි ආන්ඩුවේ පාර්ශවයෙන් කිව්වේ මඩ ගහන්න කියන දේවල් කිව්වා. නමුත් නිතිපතිවරයා කියනවා ත‍්‍රස්තවිමර්ශන ඒකකය භාරව හිටපු පොලිස්පතිවරයා හිටපු ආරක්ෂක ලේකම්වරයා හා ජනාධීපතිවරයා ඝාතන කුමන්ත‍්‍රණයක් ක‍්‍රියාත්මක වුන බවට තොරතුරු තියෙන බව .ඒ නිසා පොලීසිය ගැන අපිට සැකයි. මේ වගේ තත්ත්වයක් යටතේ අපිට සැකයි චානක මන්ත‍්‍රීවරයා විතරක් නෙවෙයි ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ සියලූම මන්ත‍්‍රීවරැුන්ට එරෙහිව පොලිසය ඇතුලෙන් මේ කුමන්ත‍්‍රණය දියත් වෙයිද කියලා. අපේ මන්ත‍්‍රීවරුන්ගේ ආරක්ෂාව තහවුරු කරන්න. දේශපාලනීකරණය වුනු පොලිසිය ස්වාධීන කරන්න කියලත් අපි ජනාධිපතිවරයාගෙන් ඉල්ලා සිටිනවා.
සුමන්දිරන් මන්ත‍්‍රීවරයා අගමැතිවරයාගෙන් පාර්ලිමේන්තුවේදී ඉල්ලීමක් කළා. ජනාධිපතිතුමාගේ හිතේ තියෙන සත්‍ය මතයත් මේ වෙද්දි නිකුත් වෙලා තියෙද්දි අය වැය දිනාගන්න සහාය දෙන්න අල්ලසක්ද දුන්නේ කියලා. ඒ වගේම ඇමරිකානු තානාපතිවරයි උතුරු නැගෙනහිර සංචාරයකින් පස්සේ කිව්වා යෝජනාවේ තියෙන කාරණ ඉෂ්ට කරන්න බැදිලා ඉන්න බව. ඇමරිකාවට එරෙහිව පරික්ෂණ කරද්දි ඔවුන්ට එරෙහිව ස්වාධින පරීක්ෂණ වෙන්නේ නැහැ කියලා ඉවත්වුනු ඇමරිකාව යි මෙහෙම කියන්නේ. ඇමරිකාවට ඉවත් වෙන්න පුලූවන් නම් ජනාධීපතිතුමාගේ නියෝජිතයින් හරහා ලිඛිත ඉල්ලීමක් කරන්න ලංකාව යෝජනාවෙන් ඉවත් වෙන බවට. හිටපු විපක්ෂ නායක සම්බන්ධන් මහතාට නිල නිවාස වාහන දෙකක් දෙන්න කැබිනට් පත‍්‍රිකාවක් නිකුත් වෙලා. අපි 54ක් විපක්ෂයේ කතා කිරීමේ අයිතිය ඉල්ලූවත් අපේ අයිතීන් පිළීබද කතානායක හෝ එදා විපක්ෂ නායක අවධානය යොමු කලේ නැහැ. පාර්ලිමේන්තුවේ ජ්‍යෙෂ්ඨ මන්ත‍්‍රීවරයෙක් විදියට පහසුකම්දීම ගැන අපේ විරෝධයක් නැහැ. නමුත් මේ පහසුකම් නිසා ජනාතවගේ අයිතීන් පාවා දෙන්න එපා. ආන්ඩුවෙන් පත් කරපු විපක්ෂනායකවරයෙක් කියන හැගීමයි පුහුගිය කාලයෙ එතුමා සම්බන්ධයෙන් තිබුනේ.
මාධ්‍ය -උපාධීයක් අරන් විශ්ව විද්‍යාලයෙන් පිටවෙන ශිෂ්‍යයින්ට රජයේ රැුකියා දිය යුතුද
කාංචන විජේසේකර – නැහැ . එහෙම දෙයක් නැහැ. නමුත් අපි කතාකරන්නේ ආන්ඩුවෙන් දුන්න පොරොන්දුවක් සම්බන්ධයෙන්. ජනතාවට ඒ පොරොන්දුව දුන්නේ ආන්ඩුව. 2017 රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අගමැතිතුමා කිව්වා උපාධීදාරීන් රාජ්‍ය සේවයට අන්තර්ග‍්‍රහණයකරන බව කිව්වා. රජයේ රැුකියාවක් දෙන්න කියලා දෙයක් නැහැ. නමුත් ඒ පොරොන්දුව ගැන තරුණ තරුණයින් තුල බලාපොරොත්තුවක් ඇති වුනා.
කනක හේරත් – සියයට 70ක් කලා විෂයන්ගෙන් උපාධිය ගත්තාම පාරට බහින්න වෙන්නේ. ඒ නිසා අපි 2015ට පෙර මේ ක‍්‍රමය වෙනස් කරලා තාක්ෂණ විෂයන් පාසලට ඇතුලත් කලා.තාක්ෂණ විෂයට වැඩි අවධානයක් යොමු කලොත් මේ රටේ විතරක් නෙවෙයි විදේශ රටවලත් රැුකියා තියෙනවා. මහින්දෝදය නම නිසා පාසල් 1000 වැඩපිීලවෙල නතර කලා.විද්‍යා අංශය හා ඉංජානේරු කියලා තාක්ෂණ විෂයන්ද මහින්දෝදය විද්‍යාගාරවල තිබුණා.
මාධ්‍ය – මේ සියල්ලට මුල නිසි ප‍්‍රතිපත්තියක් නොතිබීම නේද
කනක හේරත් – අපි ආන්ඩුවක් හදන්න කලින් ප‍්‍රතිපත්ති මාලාවක් හදනවා. අධ්‍යාපන, සෙක්‍ය, ගමනාගමන හැම අංශයක්ම ගැන විශේෂඡුයෝ මේ වෙද්දි සාකච්ඡුා කරනවා. ඊට පස්සේ ඔවුන් හා දේශපානඥයෝ සමග සකච්ඡුාවක් පැවැත්වෙනවා. සැම දෙයක් සම්බන්ධයෙන් ප‍්‍රතිපත්තියක් තිබුය යුතුයි කියලා අපි විශ්වාස කරනවා.
කාංචන විජේසේකර – දැන් තියෙන්නේ ආන්ඩු වෙනස් වෙනකොට වෙනස් වෙන ප‍්‍රතිපත්තියක් විතරක් නෙවෙයි. ඇමැතිවරු වෙනස් වෙද්දිත් වෙනස් වෙන ප‍්‍රතිපත්තියක්. මේ ක‍්‍රමවේදයන් නැති විය යුතුයි.

By  D.B.S. Jeyaraj Courtesy The Daily Mirror

Gota would’ve been a political casualty if MR-MS’ Oct. 26 coup succeeded
Imperative for Rajapaksas to pick candidate with best chance of winning

Is former President Mahinda Rajapaksa playing fair by his younger brother Gotabaya as far as the presidential election candidate issue is concerned? This question has popped up in the minds of many observers of Sri  Lanka’s political landscape in recent times. Although the Rajapaksa brothers present an outward image of monolithic unity, the political grapevine has hummed many times about strong political differences existing within the ‘Kurakkan Sataka’ clan. This has been particularly so in the case of a family decision on publicly announcing the candidate for the presidential election this year.

While it is unofficially” presumed that Gotabaya Rajapaksa is the chosen candidate, the fact remains that the former defence secretary is yet to receive the green light from sibling Mahinda officially.” This is all the more striking because Gotabaya has been going ahead resolutely with the spadework necessary for being a presidential contender in 2019. This gives rise to the belief that Mahinda has already sanctioned Gota’s candidacy and will announce it at the right time. What jars however are some acts of commission and omission by Mahinda that seem to run contrary to the ‘Gota as presidential candidate’ project. This makes many feel – though few have dared to express it openly – that the Medamulana Machiavelli” may be having other ideas and is not playing fair by Gota in a political sense.

Of course it must be said that a powerful segment of pro-Rajapaksa loyalists would pooh-pooh” these doubts. They would say – and are saying – that there are no chinks in the Rajapaksa armour and that the family is marching to a single drum.” There may be minor points of disagreement among family members but they are all firmly united on the presidential candidacy issue. Mahinda being politically astute is only biding his time to make the announcement at the right time. He may be wanting to protect Gotabaya from being politically persecuted” by delaying the announcement. Furthermore, there are some who opine that the Rajapaksas are projecting an image of dissension and division as a political tactic to put opponents off their guard. At the right time the Rajapaksas would announce Gota’s candidacy and close ranks behind him.

With the ex-President being debarred from contesting the presidency again, it is of utmost importance that the candidate endorsed by him should romp home the winner. A defeat would result in the eventual decline and fall of the Ruhunu Rajapaksas 

One obvious factor that cannot be ignored in the current scenario is the political desperation of the Rajapaksa dynasty, particularly Mahinda. With the ex-President being debarred from contesting the presidency again, it is of the utmost importance that the candidate endorsed by him should romp home the winner. A defeat would result in the eventual decline and fall of the Ruhunu Rajapaksas. Right now, the Rajapaksa camp candidate with the best possible chance of winning the poll seems to be Gotabaya Nandasena Rajapaksa. A Gotabaya victory would ensure the consolidation and preservation of the Rajapaksa family’s political fortunes. Hence, the family has no option but to rally around Gotabaya in the final analysis. Those rooting for Gota would subscribe to the above stated view. Indeed, Gota himself has been operating on that premise.

THE TREE DESIRES TO REMAIN STILL BUT THE WINDS WON’T STOP” 
In fairness to Gotabaya, it must be said that the ex-defence secretary was not a person who wanted to contest the presidential elections willingly. Having lived in the USAfor many years and gained citizenship there was every chance that Gota may have opted to retire” peacefully to California and fade away gradually from Sri Lankan politics. That did not happen. There is a Chinese idiom; The tree desires to remain still but the winds won’t stop.” In Gotabaya’s case, his decision to enter active politics was greatly influenced by the political adversaries of the Rajapaksa family. The 19th Constitutional Amendment was the primary cause.

19A reversed the 18th Amendment by restricting the presidential terms of office to two. Since Mahinda Rajapaksa had served two terms as president, he was disqualified from contesting the elections again. This was the first blow. The 19th Amendment also debarred dual citizens from contesting presidential and parliamentary polls. This rendered Mahinda’s brothers Basil and Gotabaya ineligible to contest. This was the second blow. 19A also raised the age limit to be President. Earlier, it was 30 but now it was 35. Mahinda’s eldest son Namal was born in 1986. As such, he would only be 33 in 2019 and therefore cannot seek the presidency even if he wanted to. This was the third blow.

The 19th Amendment was seen by the Rajapaksas as one that targeted the family. With Mahinda being Constitutionally debarred from contesting the presidency again, it appeared that the political fortunes of Ruhunu Rajapaksas were on the wane. A number of inquiries probing the alleged corruption and abuse of power by various Rajapaksa family members were initiated. Cases were filed in court and a few Rajapaksas like Basil and Namal were even imprisoned for short periods. Gotabaya continues to wage many legal battles to ward off arrest and potential detention.

The pre-emptive strike by the Sirisena-Wickremesinghe Government of yore to prevent the potential presidential candidacy of Gota proved counter-productive. In a rather convoluted sense, it amounted to a self-fulfilling prophecy. There was pressure on Gotabaya to enter the political fray directly by family and party. This mounting pressure was further enhanced by an influential section of society consisting of retired defence services personnel, administrators, professionals, mercantile sector bigwigs, academics and Sinhala Buddhist ultra-nationalists. The cumulative result of all this was the willingness of Gota to contest the presidential poll. He was prepared to renounce his US citizenship in order to contest the presidency poll. His decision resulted in the launching of a well-coordinated campaign by a powerful segment of Sri Lankan society to project Gotabaya as a potential candidate at the next presidential elections. Gota was portrayed as a visionary and strong leader who would cure Sri Lanka of its troubles and lead the country towards a bright future.

ORGANISATIONS LIKE VIYATH MAGA,” ELIYA” AND HARI MAGA” 
Gotabaya Rajapaksa was the first potential presidential contender for the 2019 hustings apart from the incumbent President Maithripala Sirisena. Gota’s campaign however had to be somewhat restrained as he had not been promulgated or acknowledged as candidate by any party. So organisations like Viyath Maga,” Eliya” and Hari Maga” were set up to promote the undeclared candidacy of Gota. Gotabhaya himself did not make any declaration in public of his candidacy and maintained a non – committal stance for quite some time. However, the contender recently confirmed that he was prepared to throw his hat into the ring by declaring publicly I am ready.” Gota has also been meeting with different sections of society in different parts of the country with the emphasis on youth.

While pro-Gota organisations like Viyath Maga” and Eliya” promoted his candidacy at one level, there was another support group within MPs, provincial councillors and local authority representatives too. While vociferous MPs like Wimal Weerawansa and Udaya Gammanpila have been hogging the microphone in this regard, Gotabaya’s sources of support are much wider and deeper within UPFA-SLPP and even SLFP folds. These sections have been promoting Gotabaya’s candidacy at what may be termed as a subterranean level. It could be seen therefore that Gotabaya Rajapaksa’s presidential candidacy is being pulled” externally by organisations like Viyath Maga” and Eliya” while his supporters among MPs and other elected representatives are pushing” for it within party folds.

Mahinda being a seasoned politician would have realised or will soon realise that his tentative moves to make common cause with the UNP and other parties to abolish the executive presidency will backfire on him

In spite of all this, Mahinda Aiya is yet to give the go ahead to Gota Malli. This delay by itself would not amount to a serious problem or give rise to doubts but for Mahinda Rajapaksa’s questionable conduct in matters relating to this issue. Watch what we do, not what we say,” was the famous saying attributed to former US President Richard Nixon’s first Attorney General John Mitchell who later fell from grace due to the Watergate scandal. Against the backdrop of Mitchellian wisdom watching what Mahinda Rajapaksa has been doing in recent times sheds much light on the question of Gotabaya’s presidential candidacy.

Two courses of action by Mahinda Rajapaksa in recent times raise grave doubts about the Medamulana Machiavelli’s real intentions on fielding Gotabaya as the presidential candidate. While Gotabaya Rajapaksa’s camp followers and fellow travellers go about the country promoting Gota’s candidacy, Mahinda has engaged in and is currently engaged in attempts to seek power through alternative methods thereby negating the rationale behind Gota’s presidential candidacy. In short, Mahinda has been trying to change the rules and nature of the game while his brother practises ardently to play the game as determined earlier. The two courses of action pursued by Mahinda in this regard are the abortive October 26 anti-constitutional coup and the on going attempts to abolish the executive presidency.

MAHINDA’S OBJECTIVE WAS TO GRAB POWER THROUGH BACKDOOR 
In the political crisis triggered off on October 26 last year, Mahinda Rajapaksa’s objective was to grab power through the backdoor by getting appointed prime minister without a majority and then cobble together a majority by enticing MPs through various incentives. When that failed he and President Sirisena opted to dissolve Parliament unconstitutionally and hold elections earlier than scheduled. Resistance by a majority of MPs and commendable rulings by the Supreme Court thwarted those plans. Had Mahinda succeeded in that attempt, he would have ended up as prime minister with a viable majority in Parliament after elections. Thereafter, presidential elections would have been held with Maithripala Sirisena as the SLPP-SLFP-UPFA combine candidate. Sirisena would have been a puppet President with Mahinda wielding real power. If possible, Mahinda may have tried to procure a two-thirds majority and restore the 18th Amendment after negating 19A. If that happened, Mahinda had the option of becoming President for the third time. Mercifully for the country and democracy that did not happen.

What is important however is to note that Gotabaya too would have been a political casualty if the Mahinda–Maithripala duo’s October 26 coup had succeeded. Gota’s presidential ambitions would have been foiled. It may be recalled that Gota remained rather aloof and quiet during the 52-day crisis apart from paying lip service to the need for having fresh elections. Most of Gota’s non–MP supporters were also conspicuous by their deafening silence at that time. Parliamentarians from the Gota camp did accept ministerial portfolios in that illegitimate government.” What may have happened if Mahinda had seized power as premier and nominated Sirisena as presidential candidate at the expense of Gota is hard to tell and merely of academic interest now. But if Gotabaya had protested vehemently and encouraged dissent, Mahinda may have had a revolt on his hands.

The second course of action by Mahinda Rajapaksa that has the potential to dash Gotabaya’s presidential hopes once again is the current exercise of attempting to abolish the executive presidency. Mahinda Rajapaksa, Maithripala Sirisena and Ranil Wickremesinghe are all on the same page in this for different reasons. Mahinda debarred from contesting the executive presidency by the 19th Amendment would like to abolish it altogether and become a powerful executive” prime minister with a ceremonial President. Ranil whose chances of winning a presidential election against an ultra-nationalist” opponent are rather slim also would like to do away with the presidency and opt for prime ministership where his prospects are much brighter. Maithripala is the least important in this calculation but he too would prefer to be a ceremonial President without power than to hold no post at all. Sirisena already a lame duck President has no hope at all of winning a presidential election. In the context of such a triangular configuration, the executive presidency could easily be done away with if the JVP sponsored 20th Amendment is fully supported.

The abolition of the executive presidency would also abolish the presidential aspirations of Gotabaya. It is highly unlikely that Mahinda Rajapaksa would be having this ulterior motive in trying to abolish the executive presidency. What impels Mahinda in this regard is the compulsion to seize power completely as a full-fledged premier and not play second fiddle to an executive President downsized by the 19th Amendment (In any case Maithripala Sirisena has demonstrated through his shameful and shameless conduct how even a lame duck President with restricted powers could wreak havoc and obstruct the progressive work of a duly elected government). By the same token, Mahinda’s abortive October 26 coup too was more of an attempt to seize power rather than deprive Gota of a chance to become President.

MAY VERY WELL TRIGGER OFF AN INNER-PARTY AND INTRA-FAMILY CRISIS 
Nevertheless, the fact remains that both these attempts in general and the current exercise in particular will have the – unintended perhaps – consequence of eliminating Gotabaya Rajapaksa’s likelihood of becoming the president of Sri Lanka. Whatever the motives of Mahinda Rajapaksa in toying with the idea of abolishing the executive presidency, there is no doubt that he is not being fair by his brother Gota in this regard. After encouraging Gotabaya Rajapaksa to prepare himself as a presidential stakes contender and then abolishing the executive presidency itself amounts to meting out shabby treatment by Loku Aiya to Podi Malli. It is like getting an athlete to train for an event and cancelling it when the person concern has peaked physically. Gota withdrew into silence during the October 26 coup but it is highly improbable that the ex-defence secretary would take the abolition of the executive presidency lying down. If Mahinda Rajapaksa persists with his efforts to collaborate with the UNP and JVP to abolish the executive presidency, he may very well trigger off an inner-party and intra-family crisis.

Gota himself has not confronted his brother Mahinda publicly over the question of abolishing the executive presidency but it is crystal clear that the ex-defence secretary is opposed to the idea. This is not merely because Gota’s presidential aspiration would evaporate but also due to a conviction that abolishing the executive presidency is inappropriate at this juncture. Gota’s mindset on this matter is clearly revealed in a recent interview to P.K. Balachandran of NewsIn Asia” website. Here is the relevant excerpt – As regards the move to abolish the executive presidency through the proposed 20 th Amendment, Gotabaya said that abolition should not be done piecemeal. The executive presidency should not be discarded before changing the election system. The present Proportional Representation System should be abolished before the executive presidency is done away with. The PR System creates instability in Parliament. You can’t have a divided and weak Parliament as well as a ceremonial Presidency. I don’t think that there are many takers for the abolition of the executive presidency,” he said.

Mahinda Rajapaksa being a seasoned politician would have realised or will soon realise that his tentative moves to make common cause with the UNP and other parties to abolish the executive presidency will backfire on him. The Rajapaksa camp has for long been supportive of the executive presidency and critical of attempts to undermine it or abolish it. Thus it would appear to be a complete U” turn if Mahinda collaborates with other parties to do away with the executive presidency. Furthermore, if suspicion gains ground that Mahinda is trying to abolish the executive presidency to prevent Gotabaya from becoming President, it would go badly against the elder brother. Mahinda Rajapaksa is certainly the single-most popular mass figure in the seven provinces outside the North and East. However, the popularity of Gotabaya is not to be underestimated. Although untested so far in hurly-burly politics there is a strong possibility that Gota may come a close second to Mahinda in mass popularity. Even the slightest suspicion that Mahinda is undercutting Gota may therefore cause an unexpected upheaval.

Already such signs are beginning to be visible. The firebrand Wimal Weerawansa has openly stated that the move to abolish the executive presidency is a sinister plot to deprive Gotabaya Rajapaksa of the executive presidency. He has threatened to break away from the UPFA if the moves to abolish the executive presidency continue. Weerawansa’s outburst and threat should not be taken lightly as he seems to be voicing the inarticulated opinion of the silent majority within the Rajapaksa camp. Already Mahinda seems to have realised the implications of the prevailing volatile situation. The meeting with the JVP proved to be a damp squib without any forward movement on the executive presidency abolition issue. It appears that Mahinda the consummate politician is extricating himself from the executive presidency abolition exercise.

GOTA HAS BEEN LAYING THE GROUNDWORK FOR HIS CANDIDACY 
The recent political turns and twists indicate that Mahinda Rajapaksa cannot keep the presidential candidate carrot dangling in front of Gotabaya for long. The elder brother must play fair by the younger one and confirm the candidacy formally and officially soon. Gotabaya Rajapaksa has been laying the groundwork for his presidential candidacy so far. He has been patient as it was not his intention to launch an election campaign too early because it would have been difficult to sustain the momentum. So Gota and his campaign planners have been engaged in preparatory efforts. But what they seem to be aiming for is an intensive ,whirlwind campaign lasting for about 4 to 6 months and culminating with the presidential election that has to take place on or before December this year. Time therefore is running out and a formal announcement confirming Gota’s candidacy is needed soon. Gota has to launch his campaign by June this year. Therefore Mahinda will have to give the green light anytime after the April New Year.

It is also very likely that Mahinda may not be able to proceed at his own, leisurely pace in this matter. Gotabaya so far has never been overtly critical of his elder brother and it is unlikely that he will depart from this practice now. But it seems highly improbable that Gota will simply watch and wait patiently for Mahinda to make the announcement. Gotabaya’s strength has been his quiet confidence in the inevitability of his candidacy. Despite the many political storms threatening his potential candidacy and the prolonged delay by Mahinda, Gotabaya has not lost his cool. He has not faulted Mahinda publicly and is never likely to do so in the future either. Gotabaya’s strength lies in the confidence that he and he alone has the capacity to harvest votes in the absence of Mahinda as a presidential candidate. Gota perceives himself as a winner and knows that if the Rajapaksa camp has to have a winning candidate then it is he Gotabaya Rajapaksa who would be the only choice. It is this supreme confidence that has enabled Gota to wait patiently so long for the decisive announcement.

In spite of the stoic patience displayed so far by Gota, he cannot afford to continue with this state of affairs. With time’s winged chariot drawing near” Gota needs to force the pace and is now engaging in initiatives to do so. It is noteworthy that the Gotabaya Rajapaksa who remained outwardly non – committal about his presidential candidacy bid changed his approach after the October 26 political crisis. It was after the crisis that Gota said in January this year I am ready if you are ready.” This was to show that he was still ready, able and willing to be a contender despite the October 26 crisis generated confusion. With Mahinda’s ill-advised abortive attempt to abolish the executive presidency it is very likely that Gota too will take steps to pressurise Mahinda into announcing the presidential candidate soon.

One such initiative is the staging of meetings in different districts with UPFA/SLPP political representatives in attendance. Gotabaya’s candidacy is endorsed by these politicians at these meetings. The candidacy campaign gathers momentum steadily. On the other hand, Gotabaya Rajapaksa has also demonstrated firmly that he was not prepared to tag along without his candidacy being endorsed and authorised. When a series of political meetings were organised in different districts by the SLPP with the expectation that Gota would be on stage the ex-defence secretary refused point blank. He made it known that he should not be taken for granted and that he would not mount a political party platform without being officially recognised as the presidential candidate.

GOTA AWAITS HIS INEVITABLE TRYST WITH DESTINY 
All this shows that matters are drawing to a head in the Rajapaksa camp. Mahinda Rajapaksa has to act speedily and dispel the impression that he is not playing fair by Gotabaya Rajapaksa in the presidential candidacy issue. It is time to formally announce the UPFA/SLPP presidential candidate also. It is imperative for the Rajapaksa camp to pick the candidate with the best chance of winning. Many opine that Gota is the winning candidate. It is in this evolving situation that Gotabaya Nandasena Rajapaksa awaits his inevitable tryst with destiny!

dbsjeyaraj@yahoo.com

Courtesy Adaderana

The Presidential Commission of Inquiry has decided to investigate a complaint lodged against a financial irregularity committed through the ‘Suraksha’ insurance operated by the Ministry of Education.

The complaint was filed by UNP Parliamentarian Wijeyadasa Rajapakshe yesterday (07).

He claims that this insurance has not drawn any benefit for school children and irregularity of Rs 2300 million has taken place as a result.

The minister further says that Rs 29 million has been misappropriated by printing school textbooks, which contained the image of the Education Minister, for the year 2018.

Furthermore, an additional Rs 538 million has been spent for the distribution of vouchers for school uniforms to students, the parliamentarian has mentioned in the complaint.

Accordingly, the Presidential Commission of Inquiry has assigned the complaint to its special investigation unit for probing.

The commission stated that it has received nearly 522 complaints and the deadline to accept the complaints was extended to March 14th.

Courtesy Adaderana

The CID officer arrested in the act of accepting a bribe of Rs 80,000 has been remanded until March 22nd by the Colombo Magistrate.

The suspect, who was arrested by the Bribery Commission yesterday (07), was produced before the Colombo Magistrate Lanka Jayaratne.

The Bribery Commission informed the court that the officer in question has initially solicited a bribe of Rs 513,000 from a businessman to prevent a purported lawsuit against him over a cheque fraud committed by an intermediary acquainted to him.

He has later solicited another bribe of Rs 100,000 from the said businessman saying that it was to be given to Maligakanda Magistrate and had accepted Rs 20,000 from the promised amount at a previous occasion.

The Bribery Commission had arrested him in the act while he was accepting the rest of the amount yesterday (07).

The Bribery Commission informed the court that investigations into the incident have not yet concluded and sought an order to further remand the suspect.

Courtesy Adaderana

The UN High Commissioner for Human Rights Michelle Bachelet says the lack of progress” shows that the situation of human rights in Sri Lanka should remain firmly on the agenda of the UN Human Rights Council.

In the latest report on Sri Lanka by the Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights (OHCHR), the High Commissioner therefore urges the Council to remain closely engaged with the Government of Sri Lanka and to continue to monitor developments in the country.

The report said that in 2015, by co-sponsoring Human Rights Council resolution 30/1, the Government of Sri Lanka recognized the need to address the past in order to build a brighter future, grounded in accountability, respect for human rights and the rule of law.

The lack of decisive steps to that end, and of appropriate communication, has generated widespread frustration,” it said.

The lack of accountability for past actions likely contributed to the return of violence against minorities in March 2018, and played a role in undermining the principles of democracy and the rule of law in October and November 2018.”

The High Commissioner notes the constructive engagement of the Government of Sri Lanka with OHCHR and United Nations human rights mechanisms since January 2015.

The report said that the Government has made progress in human rights issues and its engagement with civil society in some areas. Progress in its commitments to transitional justice has, however, been inconsistent and subject to considerable delay, partly because of the lack of a time-bound comprehensive strategy.”

Such important achievements as the establishment of the Office on Missing Persons and the Office for Reparations, and the national consultations have been neither adequately supported by the political leadership nor sufficiently linked to the accountability and truth-seeking components that should be at the core of the reconciliation and accountability agenda, it said.

The High Commissioner nonetheless praises the commitment of and efforts made by some officials, particularly in several ministries, the Secretariat for Coordinating Reconciliation Mechanisms, the Office on Missing Persons, the Office for National Unity and Reconciliation and the Human Rights Commission, who have relentlessly endeavoured to push the human rights and reconciliation agenda forward.

The lack of progress shows that the situation of human rights in Sri Lanka should remain firmly on the agenda of the Human Rights Council. The High Commissioner therefore urges the Council to remain closely engaged with the Government of Sri Lanka and to continue to monitor developments in the country.”

The High Commissioner also expresses concerned that, despite its lengthy preparation and the consultation of expert advice, the final bill on counter-terrorism law might not comply fully with international human rights norms and standards.

Even in its present form, the bill contains problematic features, such as an overly broad definition of terrorism,” it stressed.

The High Commissioner also urges Sri Lanka to continue to uphold the moratorium on the death penalty and to work towards prohibiting the practice altogether, recalling the fact that the United Nations opposes the use of capital punishment in all circumstances.

The High Commissioner encourages the Government to seek the opinion of the Human Rights Commission of Sri Lanka when drafting legislation, bearing in mind the mandate of the institution to advise on human rights compliance of draft legislation.

The report also states that the regular criminal justice system in Sri Lanka continues to suffer from serious structural weaknesses, which are reflected in lengthy delays in investigations and in judicial processes in general, also characterized by long periods of detention on remand and a bail system that is applied inconsistently and in a discriminatory way.

Consequently, while prisons are overcrowded with petty criminals (even minor drug possession charges, which are not subject to bail, can lead to pretrial detention), individuals charged with serious crimes, including enforced disappearances, are able to obtain bail,” the report said.

The High Commissioner stresses that the risk of new violations increases when impunity for serious crimes continues unchecked. To date, Sri Lanka has failed to seize the opportunity provided by the Human Rights Council to establish a trustworthy domestic mechanism to address impunity or to show, by consistent progress in emblematic cases, that such a mechanism is not necessary.”

It said that some segments of civil society have continued to call for international investigations and for the Security Council to refer the situation in Sri Lanka to the International Criminal Court for international prosecutions and adjudication of those most responsible for these crimes.

The High Commissioner once again encourages Member States to prosecute Sri Lankans suspected of crimes against humanity, war crimes or other gross violations of human rights, in accordance with universal jurisdiction principles.”

OHCHR says it has continued to receive credible information about cases of abduction, unlawful detention, torture and sexual violence by Sri Lanka security forces, which allegedly took place in 2016 to 2018.

A preliminary assessment of the information received indicates that there are reasonable grounds to believe that accounts of unlawful abductions and detention and of torture, including incidents of sexual violence against men and women, are credible, and that such practices might be continuing in northern Sri Lanka.”

Such allegations should be the subject of prompt, effective, transparent, independent and impartial investigations,” the report said.

The High Commissioner also expresses her concern at the appointment, on 9 January 2019, of Major General Shavendra Silva as the Chief of Staff of the Sri Lanka Army.

The High Commissioner is deeply concerned” at the aggravation of intercommunal tensions, in particular at several attacks conducted by militant Buddhist groups targeting cultural, religious (including the Muslim community and evangelical Christians) or sexual minorities, the report said.

The UN High Commissioner for Human Rights will formally present the report to the UN Human Rights Council on March 20.

BY IDAH Z. PSWARAYI-RIDDIHOUGH Courtesy http://blogs.worldbank.org

It’s International Women’s Day today, and there is a lot to celebrate in Sri Lanka and beyond.

Being a woman, mother, sister, aunt – name it, it’s something women wake up to daily and they love it.  None of them question about being enumerated for these roles.  We marvel and revel in the roles.

But make no mistake. Women are also very capable breadwinners, contributors to the economies, innovators and entrepreneurs amongst many other roles.

Women want to work, and they want to stay in the workplace.  

What they seek is balance: a gender-balanced workplace, a gender-balanced management, and more gender-balance in sharing wealth and prosperity.

In that sense, it’s heartening to see some of the proposals put forth in the government of Sri Lanka’s budget: more daycare centers, flexible work hours, and incentives to promote maternity leave.

A Sri Lankan woman is hand painting fabric in a local Batik fabric factory. Matale, Sri Lanka. Credit: Shutterstock. January 3, 2017.

These are very welcome changes to think equal, build smart, innovate for change—the 2019 International Women’s Day campaign theme—and we encourage those with jobs to implement these policy changes.

This year, let me share with you a quick analysis of five laws that Sri Lankan women and their advocates have identified as constraining for joining the workforce and staying there! 

1. What the law says to support part-time work: Under the Termination of Employment of Worker Act (TEWA) (Special Provisions) Act No. 45 of 1971, employers must give part-time and full-time workers the same compensation on retrenchment (termination), making them less likely to hire women who may need flexi-hours.

What Sri Lankan women and their advocates say: Advocates consider this ‘low-hanging fruit’ – simply addressing this issue could bring many more homemakers into the workforce and help both businesses and their employees. 

2. What the law says to address the challenges for women working at night: The Employment of Women, Young Persons and Children Act No. 47 seeks to prevent female employees from being forced to work at night. It has a tough set of provisions – requiring that employers who want to hire women to work after 10pm must get written sanction of the commissioner of labor for women. Employers must also hire female wardens to ensure the safety of female employees at night. Another provision is that no woman can be employed for more than ten days on night work per month. 

What Sri Lankan women and their advocates say: There are certain exemptions and this law was clearly formulated to protect women from exploitation. Unfortunately, it now works against women, discouraging them from seeking employment in fields such as ICT, where offices often work odd hours for the convenience of their international customers. 

3. What the law says to provide pregnant women legal protection from dismissal: The purpose of the Maternity Benefits Act No. 32 is to provide pregnant women legal protection from dismissal based on pregnancy.

What Sri Lankan women and their advocates say: Currently, the amount of maternity leave a woman receives is based on how many children the couple already has – a couple about to have their first or second child are entitled to 12 weeks of paid leave, while a woman who has two or more children, is only entitled to 6 weeks of maternity benefits.

Under this legislation, fathers are only allocated three days for paternity leave, which further discourages men from taking on roles as caregivers and active parents. 

Finally, different provisions in the Maternity Benefits Ordinance No.32 and the Shop and Office Employees’ Act, mean that maternity benefits are not uniform but different for white-collar and blue-collar workers, with shop and office employees receiving more days than factory workers due to different clauses regarding the inclusion of holidays.

Human rights advocates have responded to this law by arguing that pregnancy-related needs should be conceptualized as a right and not a benefit. The same benefits should be offered to women regardless of the sector they work in, while paternity leave should be increased to allow fathers to spend more time with their infants.

4. What the law says to protect the rights of domestic workers: The Registration of Domestic Servants Ordinance of No. 28, focuses on ensuring that ‘masters’ and domestic workers provide a registrar with details of the latter’s employment history, criminal record, and duration of employment.  

What Sri Lankan women and their advocates say: However, advocates argue that law is insufficient and needs to be revised. It should be updated to cover the challenges domestic workers, many of whom are women, face today by promoting measures such as the establishment and enforcement of laws pertaining to minimum wages, maximum work hours, and equal pay for equal work, as well as safe working conditions for some of the most vulnerable women workers in Sri Lanka. 

5. What the law says to address sexual harassment: The Penal Code Act No. 2 of 1883 and its subsequent amendments were put in place to recognize, define and criminalize sexual harassment. However, despite media campaigns, there is inadequate understanding of sexual harassment. 

What Sri Lankan women and their advocates say: This law is quite sound, but victims say they are reluctant to complain to the police. Organizations can support their employees by creating a zero-tolerance policy for sexual harassment which treats such complaints with seriousness, utmost confidentiality and a genuine desire to create safe workplaces for all. 

It’s true that many of these laws are clearly well-intentioned and meant to protect women.

Unfortunately, some are also very outdated and play heavily to gender stereotypes. Why do we need an age limit on a job application? Doesn’t that block women from coming back into the workforce?

Moreover, implementation of the laws remains a challenge, and monitoring and compliance with existing laws has been lacking for years, particularly when it comes to the provision of crèches and washing facilities at workplaces.

In the end, advocates argue that what is required is not protectionist laws, but laws that substantially address issues around violence, safety, health and working conditions in the workplace – and then enforce them.  Share your thoughts in the comments thread below!

BY IDAH Z. PSWARAYI-RIDDIHOUGH  http://blogs.worldbank.org

This International Women’s Day I chose to have a conversation with a lady who is recognized as the leading Sri Lankan woman entrepreneur, Mrs. Aban Pestonjee.

Her story is an inspiration to youth (male and female) and women who are afraid of failure and taking risks.

Starting from a modest home-based business, 50 years ago, today Aban is a household brand name that is island wide in Sri Lanka.

The company employs people from different walks of life in diverse jobs from street cleaners to those employed in a mega mall. The business ranges from Electronic Retailing to Sri Lanka’s most Modern Mall, to Logistics, Manufacturing, Environmental Services, and even City Cleaning Services.

All this started with a young lady who dared to dream big and defeated the fear of failure.

In our conversation, Mrs. Pestonjee said that many ask her if she had to face challenges because she is a woman and her response is No”. She told me that as long as a woman has mastered her line of work and has proven she is capable of her job, she can overcome all other obstacles.YOU LEARN WHEN YOU MAKE MISTAKES, AND THEN YOU COME OUT STRONGER BECAUSE YOU KNOW MORE ABOUT THE BUSINESS EVEN AFTER THAT.” – Aban Pestonjee

Interview with Aban Pestonjee, interviewed by Geoffrey Jones, Mumbai, India, July 13, 2017, Creating Emerging Markets Oral History Collection, Baker Library Special Collections, Harvard Business School. 

Read more here.

Watch our conversation here:

වන්නි රොමේෂ් මධුෂංඛ lanka C news

මන්නාරම් සමූහ මිණීවලේ කාල නිර්ණය සඳහා වූ කාබන් පරික්ෂණයේ වාර්ථාව අද (07) මන්නාරම් අධිකරණය මගින් ප්‍රසිද්ධියට පත් කරන ලදි.

මේ අනුව ඇමරිකාවේ ෆෝරීඩාහි පිහිටි බීටා ඇනලටික් නැමති රසායනාගාරයට ලබා දුන් මන්නාරම් සමූහ මිණීවලෙන් රැගත් සාම්ඵල 6ම වාර්ථාව අද දින පසිද්ධියට පත් කරමින් එලි දක්වා තිබුනේ සමූහ මිණීවලේ ඇටසැකිලි වල කාල නිර්ණය අනුව වර්ෂ1400 ත් 1719ත් අතර කාලයේදී බවට පෙන්වා දී ඇත.

මන්නාරම් මහෙස්ත්‍රාත් ආර්. සර්වනරාජ් මහතාගේ නියොග්යන් පරිදි අද දින මෙසේ සමූහ මිණීවලේ කාබන් වාර්ථාවන් ප්‍රසිද්ධියට පත් කෙරුනේ අතුරුදහන්වූවන්ගේ ඥාතීන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින නීතීඥවරුන් විසින් මන්නාරම සමූහ මිණීවලේ නඩුව අද (07) දින මෝසමක් මගින් කැඳවූ අවස්ථාවේදීය.

මේ අනුව මන්නාරම් සමූහ මිණීවලේ ඇට සැකිලි පසුගිය යුද සමයේදී සිදු වූ යුද අපරාධයක් යැයි චෝදනා නැගූ පාර්ශවන්ගේ ප්‍රකාශයන් සාවද්‍ය වන බවට ඔප්පු වෙයි.

කෙසේ වෙතත් උතුරේ සිවිල් සංවිධාන නියෝජිතයින් කියා සිටියේ මෙම සමූහ මිණීවල පෘතුගීසි ලන්දේසි සමයේ සිදුවූවක් බවට මේ වන විට ඔප්පු වී ඇති හෙයින් මෙහි කැනීම් ඉදිරියටත් සිදු කිරීම අර්ථ ශූන්‍ය බවටය.

මේ අතර මන්නාරම් සමූහ මිණීවලේ කැනීම් භාර අධිකරණ විශේෂඥ වෛද්‍ය ශමින්ද රාජපක්ෂ කියා සිටියේ සමූහ මිණීවලේ කැනීම් අධිකරණයෙන් නවත්වන තුරු සිදු කරගෙන යන බවටත් මේ සම්බන්ධයෙන් සාකච්ඡාවක් නුදුරේම පැවත්වෙන බවටත්ය.

මේ අනුව මන්නාරම් සමූහ මිණීවලේ කැනීම් කටයුතු 155 වන දිනට සිදු කරන බවටත් එහිදී මළ සිරුරු සැකිලි 329 ක් හමු වී ඇති අතර අදාළ සිරුරු තුළින් මිනිස් සිරුරු 318 කට අයත් සිරුරු අස්ථි කොටස් මේ වන විට ඉවත්කොට මන්නාරම් අධිකරණයේ තැන්පත් කොට ඇති අතරම එම සිසුරු අතර ළමුන් 29 දෙනෙකුට අයත් අස්ථි කොටස්ද හමු වී ඇති බවට සමූහ මිණීවල භාරව සිටින අධිකරණ විශේෂඥ වෛද්‍ය සමින්ද රාජපක්ෂ කියා සිටියේය

මන්නාරම මහේස්ත්‍රාවරයාගේ නියෝග යටතේ අධිකරණ වෛද්‍ය විද්‍යව පිළිබඳ විශේෂඥ වෛද්‍යවරුන් කණ්ඩායමක්, පුරාවිද්‍යාව පිළිබද විශේෂඥ කැළණිය විශ්වවිද්‍යාල ජ්‍යේෂ්ඨ මහාචාර්ය රාජ් සෝමදේව මහතා, ඇතුලු පිරිසක් විසින් කැනීම් කටයුතු සිදු කරති.

මන්නාරම පැරණි සතොස ගොඩනැඟීල්ල කඩා දැමීමෙන් ඉවත් කළ පස් රැගෙන ගිය මන්නාරම එමිල් නගර් ප්‍රදේශයේ පස් ගොඩක තිබි මාර්තු 26 වැනිදා අස්ථි කොටස් තොගයක් හමුවීමෙන් අනතුරුව අදාළ ස්ථානය සම්බන්ධයෙන් පරීක්ෂණ පැවැත්වීම ආරම්භ කරනු ලැබීය.

Dr Sarath Obeysekera 

Lately we find that there are over seven Buddhist channels in Sri Lanka .In other religious countries you will not find so many religious channels .When you scroll internet you will find thousands of YOUTUBE Buddhist sermons and mediation classes.

Some monks and laymen who practice meditation and  deliver sermons claim the meditation is not required to become enlightened to  achieve Sothapana”- the first stage of enlightenment .They say that people should listen to analysis given in Tripitaka by Buddha

They criticize each other,One prominent monk has severely criticized another one who globe troll in the world practicing Nirpekshatwaya which he claims is the corrects word for Nirvana .He was blamed for misguiding the laymen in finding the path to attain Nirvana at the end of current life,General opinion among everybody is that you have to go thru many re births and collect Karma to reach Nirvana .

https://www.youtube.com/watch?v=JKJ8iQcoNTw

Nirapekshathwaye Maga

“තථාගතයන් වහන්සේගේ එකම ඉගැන්වීම වන අස්සාදය ආදීනවය නිස්සරණය” තතු සේ දැන සෝවාන් මර්ගයේ සිට අරිහත් ඵලය දක්වා වැඩිය යුතු එකම මාර්ගය වන සත්තිස් බෝධිපාක්ෂික ධර්ම පිළිබඳව ත්‍රිපිටකය ඇසුරෙන් ගැඹුරු දහම් සාකච්ඡා සිදු කරන සහ නිවන අරමුණු කරමින් සතර දැහැන් වඩා සම්මා සමාධිය පූර්ණය කරගැනීමට භාවනා කර්මස්ථාන වඩන ස්ථානයකි.”

This globetrotting monk has said (according the other prominent monk), that even Buddha had Lose motion (purging) when he meditated!

Listen

https://www.youtube.com/watch?v=5y3BIHqKsBc

It is essential that Chief Prelates of Buddhist Priests should hold a  Buddhist Sangayana and categorize such statements made by some monks as blasphemy ?

Tensions between Pakistan and India remain high after Pakistan shot down Indian fighter jets.

Is the militancy of Israel’s right wing politicians spreading into India? Join Jake for a discussion on the topic.

https://youtu.be/CII61e1GZus

මාධ්‍ය ඒකකය- නිදහස් හා සාධාරණ මැතිවරණයක් සඳහා වූ ජනතා ව්‍යාපාරයේ අධ්‍යක්ෂිකා සුරංගී ආරියවංශ කියයි.

පසුගිය වසරේ මාර්තු 8 වනදා පැවති පළාත් පාලන මැතිවරණයෙන් ජයගත් කාන්තාවන්ගෙන් 67% ක්ම ඉදිරි පළාත් සභා මැතිවරණ සඳහා තරඟ කිරීමේ අපේක්ෂාවෙන් පසුවන බව නිදහස් හා සාධාරණ මැතිවරණයක් සඳහා වූ ජනතා ව්‍යාපාරය පවසයි. එහි අධ්‍යක්ෂිකා සුරංගී ආරියවංශ මහත්මිය මේ බව සදහන් කලේ පළාත් පාලන නියෝජිතවරියන්ගේ ගැටළු හඳුනා ගැනීම සඳහා පැවති වැඩමුලුවක් අමතමිනි. පළාත් පාලන ආයතන සඳහා තේරී පත්වූ කාන්තාවන් අති බහුතරයක්  ගතවූ වසරක කාල සීමාව තුළ කැපී පෙනෙන මෙහෙවරක් ඉටු කර ඇති බව ද ඇය පෙන්වා දුන්නාය.

මෙහිදී වැඩිදුරටත් අදහස් දැක්වූ සුරංගී ආරියවංශ මහත්මිය පෙන්වා දුන්නේ පසුගිය පළාත් පාලන මැතිවරණය සදහා කාන්තාවන් ඉදිරිපත් කිරීමේදී විවිධ අභියෝග රැසක් එල්ලවූ බවයි. ඇතැම් ප්‍රධාන පක්ෂ තමන් පරාජය වන කොට්ඨාස සඳහා කාන්තාවන් නම් කරමින් පළාත් පාලන ආයතන තුළ කාන්තා නියෝජනය අවම කිරීමට කටයුතු කළ බව ද ඇය පැවසුවාය.  එමෙන්ම මැතිවරණයට ඉදිරිපත්වී ජයග්‍රහණය කරන බවට පැහැදිලි ඇතැම් කාන්තා නියෝජිතවරියන් ලැයිස්තුවෙන් පත්කිරීමටද එම ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂ කටයුතු කළ බව ඇය සඳහන් කළාය.

එලෙස විවිධ අභියෝග මැදින් පසුගිය වසරේ පැවති පළාත් පාලන මැතිවරණයට ඉදිරිපත්ව ජයග්‍රහණය කළ අපේක්ෂිකාවන් අතුරින් ඇතැම් අය පළාත් පාලන ආයතන වල සභාපති සහ උප සභාපති ආදි තනතුරු පවා දරමින් සිටින බව ඇය කීවාය. තමන් වෙත ලැබෙන විමධ්‍යගත මූල්‍ය ප්‍රතිපාදන මැනවින් කළමණාකරනය කරමින් කාන්තාවන් කටයුතු කර ඇති බවද ඇය මෙහිදී වැඩිදුරටත් පැවසුවාය.

මෙම තත්වය තේරුම්ගෙන ඉදිරි පළාත් සභා මැතිවරණය සඳහා කාන්තා නියෝජනය වඩා විධිමත් හා පුළුල් යොදා ගැනීමට සියලු පාර්ව කටයුතු කළ යුතු බවද ඇය සඳහන් කළාය

අද දින (05) ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ මාධ්‍ය සාකච්ඡාවට සහභාගි වූ නියෝජිතයින්

• පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ජානක වක්කුඹුර මහතා
• පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ඉන්දික අනුරුද්ධ මහතා

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ජානක වක්කුඹුර මහතා

මංගල සමරවීර ඉදිරිපත් කරපු අයවැයෙන් මේ රටේ ජනතාවට අඩුම තරමේ බලාපොරොත්තුවක්වත් දුන්නේ නැහැ. ගම්පෙරළිය කියලා ගම්මාන 33000ට රුපියල් මිලියන 48000ක් වෙන් කරලා තියෙනවා. 2015 ජනාධිපති මැතිවරණයේදි කියපු පුංචි කාර් සිහිනය විතරක් නැති කරලා මේ අය අයවැය පොතෙන් මිලියන 48000ක් හොයලා තියෙනවා. වාහනවලට ගහන බද්ද විතරක් මිලියන 48000යි. වාහනවලින් ගන්න බද්දෙන් තමයි ගම්පෙරළිය කරන්නේ.

සමෘද්දි අලුතෙන් දෙන්න මිලියන 10000ක් වෙන්කරලා තෝරා ගත්ත භාණ්ඩ සදහා මිලියන 15000 බද්දක් ගහනවා. තෝරා ගත්ත භාණ්ඩ මොනවාද කියලා දැන ගන්න වෙන්නේ ගැසට් එක මුද්‍රණය වුනාමයි. මේ තෝරා ගත්ත භාණ්ඩ කියන්නේ විකිණෙන්නේ නැති දේවල් නෙවෙයි. ජනතාව පරිහරණය කරන දේවල්. එතනදි වෙන්නේ ජනතාවගෙන් අරගෙන ඒකෙනුත් මිලියන 5000ක් අඩුවෙන් දෙන එකයි. මිලියන 37000ක් තෝරා ගත් භාණ්ඩ හා සිගරැට් දුම්වැටි සදහා බදු ගහලා තියෙනවා. මේ විදියට බදු විතරක් මිලියන එක් ලක්ෂ එැට දෙදහාක්. මිනිස්සුන්ට කියලා තියෙන්නේ ණය දෙන්නම් කියලා. බැසිල් රාජපක්ෂ මහතා සමෘද්ධිලාභීන්‌ගේ බැංකුවේ තියෙන සල්ලිවලින් වාරික හතරකින් දෙන්න රුපියල් 2500ක් දුන්නා. බැසිල් මහත්තයාට නඩු දාලා ඒ 2500 සමෘද්ධිලාභියාගෙන් පහුගිය කාලයේ අය කර ගත්තා. අපි දුන්නේ පොලියට නෙවෙයි. දැන් අපියෙල් මාසයට 15000, නොවැම්බර් මාසයට 15000යි දෙනවා. ඒකටත් සියයට 6ක පොලියක් ගන්නවා. තමන්ගේ බැංකුවේ තියෙන සල්ලි දීලා ඒකෙන් සියයට 6 පොලියක් ගන්නවා. ආන්ඩුව ලාභ ලබන්න පොලියට දෙනවා මිසක් ජනතාව‌ වෙනුවෙන් කරන දෙයක් නැහැ. මිනිස්සු අන්දලා තියෙන්නේ. දැන් අලුතෙන් බැදලු අයට මිලියන 10ක ණයක් දෙනවාලු. මිලියන 10ක් ගන්න නම් ලක්ෂයක ආදායමක් තියෙන්න අවශ්‍යයි.ආදායමෙන් සියයට 40යි ආපහු අය කර ගන්න ණයක් දෙන්නේ. අවුරුදු 25ට මිලියන 10ක් ගත්තොත් රුපියල් 40000ට වඩා ගෙවන්න වෙනවා. ආදායම් බදු ගෙවන්නත් වෙනවා. ලක්ෂ 12 ආදායමක් තියෙන්නත් අවශ්‍යයි. ඒක ගන්නත් ඉඩමක් තියෙන්න අවශ්‍යයි. කසාද බදින්න සල්ලි නැතිව තරුණ තරුණියෝ ඉන්නේ.2016 සිට බදු වැඩිනොකරපු සියලුම දේ සදහා සියයට 15ක අලුත් බද්දක් ගහලා. ඒ කියන්නේ කසාද සහතිකයට, මරණ සහතිකයට පවා බදු ගහනවා. මේ ආන්ඩුව ජනතාව පිට වැඩි බරක් පටවලා මිසක් දීපු සහනයක් නැහැ. පොහොර නිකම් දෙනවා කිව්වට පොහොර ගැන කතා කරලා නැහැ. වැවිල්කරේ කම්කරුවන්ට පඩි ගෙවන්න රුපියල් 50ක් සමාගම්වලට ගෙවනවා කිව්වාට සත 50ක් අයවැයෙන් වෙන් කරලා නැහැ. ඒක වැවිල් කර්මාන්ත ඇමැතිතුහාගේ අතින් ගෙවනවාද දන්නේ නැහැ. මිලියන 10ක නිවාස ණයක් දෙන්න යෝජනාව ගෙනාවට ඒකට රුපියලක්වත් අයවැයෙන් වෙන් කරලා නැහැ. බැංකුව ලෝන් එකක් දෙන්න නම් අයකරගන්න ක්‍රමයක් තියෙන්න අවශයයි. එක්ටර්ප්‍රයිස් ශ්‍රී ලංකා වලින් ආන්ඩුවේ අය නම් ණය අරන්.

අවුරුදු 70ට වැඩි අයට රුපියල් 2000 දිමනාවක් මහින්ද මහත්තයා දුන්නා. යහපාලනයෙ ආපු ගමන් ඒකෙන් රුපියල් 100ක් අඩු කලා. කලවාන ලේකම් කොට්ඨාශයේ 70ට  වැඩි අය 660 පොරොත්තු ලේකණයේ ඉන්නවා. අයගම 432ක්. කළවානේ විතරක් 1683ක් ඉන්නවා. ඇලපාතෙන් ඇහුවාම තුන්සියයකට ආසන්න පිරිසක් ඉන්නවාලු. අවුරුදු 74ක කෙනෙක් මගේ ළගට ඇවිත් කියනවා  මම පොරොත්තු ලේඛණයේ ඉන්නවා. දෙන්නෙක් මැරුණ නිසා මට දැන් ඒක ගන්න පුලුවන්ද අහනවා. මේ අහිංසක මිනිස්සු තව අවුරුදු 30ක් ජිවත් වුනත් මේ ආණ්ඩුවට බැරිද ඒ රුපියල් 2000 දෙන්න. ඒ වෙනුවට 70ට වැඩි කෙනෙක් මැරුණ ගමන් තමන්ට ඒ දීමනාව ගන්න පුලුවන්ද බලන්න ප්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාලයට යනවා. ඒක තමයි වයසක අයගේ දැන් බලාපොරොත්තුව වෙලා තියෙන්නේ. සිහින මාලිගා හදන්න කෝටි ගණන් වැය කරනවා වෙනුවට මේ රටේ අවුරුදු 70ට වැඩි අයට 2000 දෙන දේවත් කරන්න.

අපේ රටේ නාස්තිය සියයට 25ක් කියපු විගණකාධිපතිවරයාට මාසික කුළියට වාහනයක් ගන්න එක්කෝටි විසි අට ලක්ෂයක් වැය කරලා. මාසයකට පන්ලක්ෂ තිස්පන්දහසක්. දවසකට 18500ක්. විගණකාධිපතිතුමා කියන්නේ නාස්තිය අවම කරන්න කියලයි. ආන්ඩුවට වාහන මොනතරම් තියෙනවාද. එහෙම තියාගෙන දවසකට 18500ක් වියදම් කරලා. එයාගේ යටතේ ඉන්න අයත් කැබ් රථ විසිගානක් මාසයකට එක් ලක්ෂ 58000 ගානේ අරන්. මේ ආයතනය තියෙන්නේ රටේ නාස්තිය අවම කරන්න. නාස්තිය අවම කරන තැන ප්‍රධානියාගේ ඉදන් නාස්තිය කරන හැටි උගන්නලා තියනවා. රජයේ නිලධාරීන් දැන් ඊට වැඩිය නාස්ති කරන්න ගනියි. ආන්ඩුවෙන් වාහනයක් සල්ලිවලට ගත්තා නම් මීට වඩා ලාභයි. මේ වගේ නාස්තිය තමයි යහපාලන ආන්ඩුව ඇතුලේ පහුගිය කාලෙම වෙලා ජිවත් වෙන්න බැරි තැනකට රට පත්වුනේ.

2018 අය වැයපොත 2019 අයවැය පොත බැලුවාම ඉලක්කම් විතරයි. කරපු දෙයක් නැහැ. වික්‍රමසිංහ රජතුමා රට සහලින් ස්වයංපෝෂිත කලේ නැහැ. මහින්ද රාජපක්ෂ යුගයේ තමයි සහලින් රට ස්වයංපෝෂිත කරලා රට යැව්වේ. ගබඩාවල ඉඩ මදිවෙලා ගුවන්තොටුපලේත් වී පිරෙව්වා.

පසුපෙල මන්ත්‍රීවරු ජනාධිපතිවරයා අපිට රිද්දපු නිසා ජනාධිපතිවරයාගේ වැය ශීර්ෂය පරාජය කරනවාලු. පසුපෙල කියන කට්ටිය පහුගිය කාලේ රනිල් වික්‍රමසිංහ එලවලමයි පස්ස බලන්නේ කිව්වා. අපිට හොද නායකයෙක් අවශ්‍යයි කිව්වා. අමාත්‍යංශ ගණනාවක වැය ශීර්ෂ පරාජ කරනවා කිව්වා. දැන් හ්ම්…. ශබ්දයක් නැහැ. මේකත් අගමැතිවරයාගේ උගුලක්. ශ්‍රීලනීප මන්ත්‍රීවරු ඡන්දය දුන්නේ නැත්නම් ජනාධිපතිවරයාගේ වැය ශීර්ෂය පරාජය කරනවා කියලා බය කරලා ඡන්දය ගන්න හදන්නේ. අපේ අදහස නම් මුලු අයවැයම පරාජය කරලා මැතිවරණයකට රට ගෙනියන්න අවශ්‍යයි.

නාමල් කුමාර රගපෑමක් කරන්නේ. හිටපු ආරක්ෂක ලේකම් හෝ ජනාධිපතිවරයා ඝාතනය කිරීමක් සදහා කුමන්ත්‍රණයක් වෙලා නැහැ කියලා හිටපු පොලිස් ඇමැතිතුමා කිව්වා. දැන් අධිකරණය තියෙනවා නඩු පැවරීමට තරම් කරුණු තියෙන බව. ඒ කියන්නේ හිටපු ඇමැතිවරයා බොරුනේ කිව්වේ. ඒ අමාත්‍යංශය ජනාධිපතිවරයා යටතට ගත්තේ නැත්නහම් මේවා එළිවෙන්නේ නැහැ.

අපිට රටේ මිනිස්සු වෙනුවෙන් ඡන්දයක් තියලා අලුත් ආන්ඩුවක් හදන්නත් ජනතාවට සහන දෙන්නත් මැතිවරණයකට යන බලාපොරොත්තුව තියෙන නිසා අපි උත්සාහ කරන්නේ සමස්ත අයවැයම පරාජයට පත්කරන්නයි.

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ඉන්දික අනුරුද්ධ මහතා

එන්. එම් පෙරේරා, රොනි ද මෙල් , මහින්ද රජාපක්ෂ මහත්වරු අය වැය පාර්ලිමේන්තුවට ගේන්න සුදානම් වෙන මාසයක දෙකක කාලයක් ගවුරවයක් ගාම්භීරත්වයක් තිබුණා. අද වෙද්දි ඛේමාගේ කොලුවා ගෙනාවද මොකක් නිසාද මන්දා කිසිම ගරුත්වයක් නැහැ. අපි පාර්ලිමේන්තුවේ ඉන්න කාලේ මේ වගේ හිස් ලියවිලි පාර්ලිමේන්තුවට එන්නේ අපේ කරුමෙද මන්දා. 2017 යෝජනා 2018 එනවා. ඒ විදියටම 2019ටත් එනවා. ඒ යෝජනාවල ප්‍රගතිය බලපුවාම කිසිවක් වෙලා නැහැ. මුදල් අමාත්‍යංහයේ ප්‍රතිපාදනවලින් සියයට 40ක් ප්‍රයෝජනයට අරන් නැහැ. දැන් රටේ තියෙන ලොකුම ප්‍රශ්නය වැසිකිලි. හම්බන්තොට වැසිකිලි ලක්ෂයක් නැහැලු. නිවාස දශ ලක්ෂයක් හදන ඇමැතිට වැසිකිලි දස ලක්ෂයක් හදන්න බැහැ කිව්වා වගේ අපිට දැනෙන්නේ. ඒ වගේ එක එක්කෙනාට මඩ ගැහුලි චෝදනා කිරිම් තමයි මේ අයවැයේ සෑහෙන්න තිබුණා.සමස්ත අයවැයෙන් සියයට 6ක් වෙන් කරනවා කිව්වාට අපි ඒක දැක්කේ නැහැ. 2019ත් කප්පාදු කරන එක නම් කරලා තියෙනවා. දරුවන්ට ටැබ් එක දෙනවා කියලා අන්තිමට කිරි විදුරුවට වැටුනා. කිරි වීදුරුව ගිය වතාවෙත් දෙනවා කිව්වා. මේ පාර ටැබ් එක නැති වෙලා කිරි වීදුරුව ඉතිරි වෙලා. ජාත්‍යන්තරයේ පිළිගත් විශ්ව විද්‍යාලවලට 14ක් යවනවාලු. හැබැයි ආන්ඩුවේ අයවැය ඇතුලේ රැකියා විරහිත උපාධිධාරී 70000 ගැන කතා කරන්නේ නැහැ.

ගොවි ජනතාවට , කම්කරුවාට, ඉංජිනේරුවාට රට ගැන දැක්මක් තියෙන්න අවශ්‍යයි. මේ යෝජනාවලින් මේ තරම් රැකියා උත්පාදනය වෙයි ආර්ථීක වර්ධන වේගය ඉහළ යයි කියලා දැක්මක් ගන්න අයවැයෙන් පුලුවන්. අයවැය සම්මත කරන්න දෙමළ සන්ධනායට කප්පම් දෙනවා.කම්කරු කෝංග්‍රසය ඇතුලු පක්ෂ වගේම දෙමල සන්ධානයත් ජනතාව ගැන හිතන්න අවශ්‍යයි. නැතුව වරදාන වරප්‍රසාදවලට අයවැය සම්මත කිරිම විශාල පාපයක් ව්‍යවසනයක්.

ගිය පාර්ලිමේන්තු වාරයේදි පක්ෂ නායක රැස්වීමේදි තිරණයක් ගත්තා නිතිපතිවරයා හා මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයා ගෙනත් කඩිනමින් පළාත් පාලන මැතිවරණයට යන්න තින්දුවක් ගන්න බව කිව්වා. මැතිවරණය නොපවත්වා වසර එකහමාරක් පමණ ආයතන හුදකලාවෙලා. පාසල් අවශ්‍යතාවල ගැටලුවට ආන්ඩුකාරවරුන්ට යන්න වෙලා. ඒ නිසා මේ අර්බුදය රටේ තියෙද්දි අගමැතිවරයාටත් ජනාධීපතිවරයාටත් පාර්ලිමේන්තුවටත් අණ පනත් අනුව කඩිනමින් මැතිවරණය පැවැත්වීමේ වගකීමක් තියෙනවා. නමුත් කියන්න ලැජ්ජයි මේ සම්බන්දයෙන් කිසිම පියවරක් ගන්න කතානායකවරයා පියවර ගත්තේ නිහැ. ලෙස්සලා හරින ඇග ගලවා ගන්න න්‍යායට මේ අය ඉන්නවා. පහුගිය දවස්වල පළාත් සභා මැතිවරණය වෙනස් කරන යෝජනාව පාර්ලිමේන්තුවට ගෙනත් කඩිනමින් යෝජනාව තුනෙන් දෙකෙන් සම්මත කරලා මැස තුනක් ඇතුළත මැතිවරණයකට යනවා කියන බලාපොරොත්තුව දුන්නා. ඒ සිහිනය පෙන්නවලා හෙලිකොප්ටරවලින් පවා කට්ටිය ගෙනත් පනත සම්මත කරලා අවුරුදු එකහමාරක් තිස්සේ මැතිවරණයකට ගියේ නැහැ. ඒ ඡන්දය දුන්න අය අද කෝ. ඒ සම්මත කරපු 157න් අද වෙනකොට 40ට වැඩි පිරිසක් ඉවත් වෙලා. ආන්ඩුව ඔවුන්ව රවටපු බව ඒ අය පිළීගන්නවා. අද ශ්‍රීලනිපය මේ සම්බන්ධයෙන් විවේඡනය කරනවා. මැතිවරණය දිනා ගැනීම සදහා සියලු දෙනාට එකතු වෙන්න කියලා අපි ඉල්ලා සිටිනවමේ ආන්ඩුවේ අවසන් හුස්ම පොද හෙලමින් ගේන අයවැයක්. මේ අවසාන මොහොතේ ගෙනාපු අයවැය දිහා ගොඩක් බලන් හිටියා. පසුපෙලන ඉන්න චණ්ඩි මන්ත්‍රීවරු අයවැයට කන් දුන්නෙත් නැහැ. හැමු මහත්තයා එකයි කියන්නේ. කට්ටිය අත ඔසවනවා. අපි සමස්ත අයවැයම, බොරු ලියවිල්ලම අහෝසි කරන්නයි පියවර ගන්නේ.

ප්‍රශ්නය – ජවිපේ සහ විපක්ෂ නායකතුමා අතර 20 සංශෝධනය ගැන සාකච්ඡාවක් පැවැත්වුනා

ජානක වක්කුඹුර – විපක්ෂ නායකවරයා විදියට සියලු පක්ෂ සමග සාකච්ඡා කරන්න අවශයයි. විධායක ජනාධිපතික්‍රමය සමග ගැට ගැහුණු සියල්ල ඉවත් කරන වැඩපිළීවෙලකුයි අවශ්‍ය. මේ පාර්ලිමේන්තුවේ මේ දේවල් කරන්න කාලයක් නැහැ. ආන්ඩුව හදන්නේ මොකක් හරි පටලවා ගෙන ජනාධිපතිවරණය කල් දාන්න. අපි මේ උගුලට අහු වෙන්නේ නැහැ. මැතිවරණයකින් අලුත් ආණ්ඩුවක් ඇවිත් විධායක ජනාධිපතික්‍රමය සමග ගැට ගැහුනු සියල්ල වෙනස් කරන්න සියලු දෙනාගේ එකගතාවය මත වැඩපිළීවෙලක් සකසන්නයි අපිට අවශ්‍ය.

විධායක ජනාධීපතික්‍රමය ගේන කොට තිබුනේ කොට්ඨාශක්‍රමය. විධායක ජනාධිපතික්‍රමය ඉවත් කරලා පාර්ලිමේන්තුවෙන් ජනාධිපති අගමැති පත්කරන්න ගියෝත සල්ලි කාරයින් තමයි පත්වෙන්නේ. සියලුල කරන්න වෙන්නේ මැතිවරණයෙන් පස්සේ. රටටම ගැලපෙන ජනතාවගේ මතය අනුවයි සියල්ල සිදුවිය යුත්තේපාර්ලිමේනතුවේ තුනෙන් දෙක විතරක් තිබුලා මදි. රටේ ජනතාව කැමැති වෙන්නත් අවශ්‍යයි.

ප්‍රශ්න – මැතිවරණ කොමිෂමෙන් පියවරක් ගන්න බැරිද

ජානක වක්කුඹුර – පළාත්සභා මැතිවරණයවත් තියාගන්න බැරි කොමිෂමක් තියෙන්නේ. ඒකෙන් ඊට වඩා දෙයක් බලාපොරොත්තු වෙන්න බැහැ. විධායක ජනාධිපතිධූරය අහෝසි කරලා නව ආන්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් හදන්න කට්ටියක් සුදානම් වුනා. මුදල් වියදම් වුනා විතරයි.

ප්‍රශ්න – උපාධිධාරීන්ට රජයේ රැකියාම දෙන්න අවශ්‍යද

ජානක වක්කුඹුර- නැහැ. එහෙම වෙන්න අවශ්‍ය නැහැ. උපාධිය ගන්න විට රැකියාවක් කරන්න පරිසරය සකස් විය යුතුය.

මාධ්‍ය- මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාටත් රජයේ රැකියා දෙනවා මිස විකල්පයක් තිබුනේ නැද්ද.

ඉන්දික අනුරුද්ධ – උපාධීධාරියාට රජයේ රැකියාවක්ම දෙන්න අවශ්‍ය නැහැ. පහුගිය අයවැයෙනුත් මේ ආන්ඩුව උපාධිධාරියාට ණය දෙන්න යෝජනා කලා. කීදෙනෙකුට දුන්නද. පෝර්ට් සිටි එක හම්බන්තොට වරාය අපි ළග තිබුණා නම් උපාධීධාරීන් කීදෙනෙකුට රැකියා බිහිවෙලාද. අද චිනයේ උපාධීදාරීන් ඇවිත් වැඩ කරනවා. අද සංවර්ධන නිලධාරීන්ගෙන් වැඩක් ගන්නේ නැහැ. මේ ආන්ඩුව කරන්නේ ඒක අහවලාගේ වැඩක්. ඒක අපිට අවශ්‍ය නැහැ කියන එකයි. උපාධීධාරියාගෙන් රටට වැඩක් ගන්න පුලුවන් රැකියාවක් බිහිකිරීම වගකිමක්.

මාධ්‍ය – රැකියා ඉලක්ක කරගත් අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් අපේ රටේ තියෙනවාද

ජානක වක්කුඹුර – ඒකට තමයි අත්සාහ කලේ මහින්දෝදය විද්‍යාගාර හදලා පාසලෙන් එළියට එන දරුවාගේ හැකියාවට රැකියාවක් දෙන්න. මේ ආන්ඩුව ඒ සියල්ල නැති කළා.

ඉන්දික අනුරුද්ධ – ඒ හදපු මහින්දෝදය විද්‍යාගාරවලින් තවත් තුන් හාරසියයක් විවෘත කරන්න තියෙනවා. විද්‍යාගාරයට අවහ්‍ය ගුරුවරයා නැහැ. සමහර ඒවගේ පන්ති පවත්වනවා. බස්නාහිර පළාතේ ළමයි 17 එක ගුරුවරයෙක් විදියටයි ගුරු පුරප්පාඩුව තිබුනේ. දැන් එය ඉහළ ගිහින්. ඒ ටික සම්පූර්ණ කළා නම් එතැනත් උපාධීධාරීන්ට රැකියා දෙන්න තිබුණා.

ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ  කාන්තා සංවිධානය

ශ්‍රී ලාංකීය ජන සමාජය සදාචාර සම්පන්න ලෙස ගොඩනගීමේ වගකීම උර දරා සිටින ශ්‍රී ලාංකික කාන්තාව සැබැවින්ම සුරක්ෂිතද, සැබැවින් ඇයගේ සමාජ වගකීම ඉටු කිරීමට හැකිවන පරිසරයක් ඇය වටා ගොඩ නැගී ඇත්ද යන්න සම්බන්ධයෙන් මෙවර ජාත්‍යන්තර කාන්තා දිනයේ සමස්ත ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගේ ගේ අවධානය යොමු විය යුතුව තිබේ.

බිළිදියක , දියණියක, බිරිදක, මිත්තණියක වශයෙන් මෙන්ම මිතුරියක වශයෙන් ජිවිතයේ වගකීම් රැසක් ඉටුකරනා කාන්තාවගේ සුරක්ෂිත භාවය මෙන්ම ඇයගේ පෝෂණය සම්බන්ධයෙන් රජයක් වශයෙන් මූලිකවම විශේෂයෙන් අවධානයක් යොමු කළ යුතුව තිබේ. නමුත් වත්මන් රජය විසින් ලිප ගිණි මොලවන කාන්තාවගේ හිස ගිණි තැබීමට විවිධාකාරයෙන් කටයුතු කරමින් සිටියි. බඩු මිල වැඩිවීම, අධ්‍යාපන වියදම් වැඩිවීම, ප්‍රවාහන වියදම් වැඩිවීම මෙන්ම දිනෙන් දින නව බදු පැනවීම නිසා ජීවන වියදම ඉහල යාම මිස මාසික ආදායමේ වැඩිවීමක් නොමැතිකම නිසා නිවසේ වියහියදම් පියවාගැනීම සම්බන්ධයෙන් මෙන්ම දරුවන්ගේ පෝෂණය හා ඔවුනගේ අනාගතය සම්බන්ධයෙන්ද දැඩි මානසික පීඩාවකින් වත්මන් කාන්තාව පෙළෙමින් සිටී.

රජයේ අදූරදර්ශී පාලනය හේතුවෙන් පාතාල ක්‍රියාකාරකම් උත්සන්න වීමේ පරිසරයක් රට තුළ නිර්මාණය වී ඇති වට පිටාවක් තුළ සිය ස්වාමියා හා දූ දරුවන් නිවසට එනතෙක් අවිනිශ්චිත පීඩාකාරී මානසික වටපිටාවක දිවි ගෙවීමට ඇයට සිදුව තිබේ. සමාජයේ හොරමැරකම් වැඩිවීම නිසා කාන්තාවකට තනිවම මහ මග ගමන් කිරීමට හෝ තනිව නිවස තුළ සිටීමය බැරි තත්ත්වයක් මේ වන විට රට තුළ උද්ගතව තිබේ. එමෙන්ම මත්ද්‍රව්‍ය උවදුර ශ්‍රී ලංකා සමාජය වෙලා ගනිමින් සිටින හෙයින් නිරන්තරයෙන් දරුවන් කෙරෙහි දැඩි අවධානයකින්  සිටින්නට සිදුව ඇත්තේද මව්වරුන්ටයි. මේ සියලු පීඩාවන්ගෙන් කාන්තාව මුදාගැනීම මෙන්ම කාන්තාවගේ සුරක්ෂිතභාවය හා පෝෂණය සම්බන්ධයෙන් වැඩි අවධානයක් යොමු කිරීමට රජය වහාම පියවර ගත යුතුව ඇති බව අපි අවධාරණය කරමු.

එමෙන්ම ඇයට යහපත් පරිසරයක් තනාදී අනාගත පරපුර රටට දැයට වැඩැති පරපුරක් ලෙස ගොඩනැංවීමට කාන්තාව බලගන්වන වැඩපිළිවෙලක් ක්‍රියාත්මක කිරීමටත් එමගින් සමස්ත කාන්තා පරපුරට මෙන්ම රටටම සුරක්ෂිත ආනාගතයක් උදාකරදීමට හැකි නායකත්වයක් රට තුළ බිහිවේවායි මෙවර  කාන්තා දිනයේදී අපි අදිටන් කර ගනිමු.

ජාත්‍යන්තර කාන්තා දිනය සමරන සමස්ත ලෝකවාසී කාන්තාවන්ට අපගේ සුභාසිංසන යොමු කරන්නෙමු.

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග විසින් ලියන ලද POWs of the Eelam War ලිපියේ සිංහල පරිවර්තනය

ඊලාම් යුද සමයේ යුද සිරකරුවන් වී  (POW) සිටි පිරිස් මේ වන විට මානසික සෞඛ්‍ය පිළිබඳ ගැටළු රාශියකට මුහුණපායි. ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු ප්‍රදේශයේ වසර 20 ක් තිස්සේ පැවති ඊලාම් යුද්ධය, ඉන් දිවිගලවාගත් පුද්ගලයන් අතරේ විවිධ මානසික හා කායික සෞඛ්‍ය අපහසුතාවයන් ඇති කිරීමට හේතු කාරක වී ඇත. දෙමළ ඊලාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානය  මගින්, යුද සමයේදී හමුදා සේවයේ යෙදී සිටියවුන් බොහොමයක් සිර භාරයට ගන්නා ලද අතර ඉන් සමහර දෙනෙකු මරණයට පත් කරන ලදී. ඉතිරි යුද සිරකරුවන් ජාත්‍යන්තර රතුකුරුස කමිටුවට   භාර දෙන ලදුව පසුව ඔවුන් නිදහස් කොට ඇත. මෙම යුධ සිරකරුවන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකු  ඔවුන් යුද සිරකරුවන් වී සිටි කාලය පිළිබඳ බියජනක මතකයන්ගෙන් පෙළේ. ඔවුන්ගෙන් ඛෙහෝ දෙනෙකු පශ්චාත් කම්පන ආතති අබාධයෙන් (PTSD) ද පෙළේ.  

ජිනීවා සම්මුතීන් මගින් යුද සිරකරුවන්ට නොමනා අන්දමින් සැළකීමෙන් වැළකීම හා ඔවුන්ගේ මූලික අවශ්‍යතා සම්බන්ධයෙන් සහතික වන නමුදු, යුධ සිරකරුවන්ව සිටි පුද්ගලයන් අත්දුටු කායික හා මානසික වේදනාවන් වචනයෙන් විස්තර කිරීමට පවා අපහසුය. ඔවුන් ජීවත් වුවත් මළවුන් වැන්න. යුද සිරකරුවෙකු ලෙස අල්ලාගත් පසුව ඇතිවන මානසික බලපෑම අතිශය ප්‍රබලය. යුද සිරකරුවන් තම දෛනික කාර්්‍යයන් කරගෙන යන්නේ ඉමහත් දුෂ්කරතාවයකිනි. ඔවුන් නිදහස් වුවද ඔවුන්ගේ සිත්වලට නිරන්තරයෙන්ම බියජනක සිතුවිලි බලෙන් ඇතුළු වන අතර ජීවත් වන්නේ කළකිරීමෙනි.

දෙවන ලෝක යුද්ධය, කොරියන් යුද්ධය, වියට්නාම් යුද්ධය සහ ගලෆ් යුද්ධය යන මේ යුද සමයන්හිදී සෙබලූන් විශාල සංඛ්‍යාවක් යුද සිරකරුවන් බවට පත්විය. මොවුන් ඉතාම භයානක අන්දමේ කායික වද හිංසාවලට බඳුන් වූ අතර විශ්වාස කළ නොහැකි තරම් මානසික යුද්ධයන්ට, එනම් කුසගින්නේ තැබීම, අංග ඡේදනය, අපහාසයට ලක් කිරීම, ලිංගික අවක්‍රමයට පත් කිරීම, විදුලියෙන් ප්‍රාණය නැසීම සහ දැඩි ලෙස රෝගාතුර වීමට ඉඩහැරීම ආදී ක්‍රියාවලීන්ට ලක් වූ බව වාර්තාගත වී තිබේ. 

කොරියානු සහ වියට්නාම යුද්ධ වලින් යුද සිරකරුවන් බවට පත්වූවන් පිළිබඳව කරන ලද පර්යේෂණයන් බටහිර ලෝකයේ තිබේ. කොරියානු යුද සිරකරුවන් සමඟ කරන ලද විස්තරාත්මක අධ්‍යයනයෙන් පසුව ෆාබර් හැලෝ විසින් 1956 දී DDD  Syndrome -සහලක්ෂය යන්න පැහැදිලිව දක්වන ලදී. DDD සහලක්ෂය යන්න සමන්විත වන්නේ ඛෙලහීනතාවය, පරාදීන බව, හා සංත්‍රාසය සමග පවත්නා බියජනක බව ආදී ලක්ෂණ වලිනි. ඊලාම් යුද්ධය හා සම්බන්ධ යුද සිරකරුවන්ට අදාලව කරන ලද පර්යේෂණ අධ්‍යයනයන් ඇත්තේ ඉතා අල්ප වශයෙනි.

ඊලාම් යුද සමයේ යුද සිරකරුව සිටි අය අත්දුටු කායික හා මානසික කම්පනය පහත දැක්වෙන සිද්ධි අධ්‍යනයන්ගෙන් හෙලි වේ. යුද සිරකරුවකුව සිටි දැන් නිදහස් පුද්ගලයෙකු වුවද ඔහු තවමත් එම අත්දැකීමට අදාල අප්‍රසන්න ප්‍රතිඵල වලින් පෙලේ. LTTE මගින් වර්ෂ 1993 දී ලාන්ස් කොප්රල් U යුද සිරකරුවකු ලෙස අල්ලා ගන්නා ලද අතර, ඉදිරි වසර 5 1/2 ක, කාලයක් තුල සිරකඳවුරු තුල ගත කරන ලදී. ඔහු ඉතාම දැඩි ලෙස කම්පනයට ගොදුරු වූ අතර, ඔහුගේ කායික තුවාල සෘජුවම ඛඔඔෑ සිරකඳවුරු වල සිටීමේ ප්‍රතිඵලයක් විය. 1993 සිටම සිත තුල හොල්මන් කළ හැඟීම් වලින් අධික වෙහෙසට පත් වූ, යුද්ධ පීඩාවට ලක් වූ පුද්ගලයෙකි ඔහු. නැවත සිය නිවසට පැමිණි පසුව තමන් අතින් වරදක් සිදු විය යන හැඟීම, තරහව හා කිසිවක් කරකියා ගත නොහැකි බව ආදී හැඟීම් වර්ධනය වීමට පටන් ගත්තේය. ඔහු විෂාදිය හේතුකොට ගෙන දැඩිසේ වෙහෙසකාරී බවට පත් විය.

        ලාන්ස් කොප්රල් P නිලධාරියෙකු වශයෙන් 1991 දී ශී්‍ර ලංකා යුද හමුදාවට බැ\ුනේය. මූලික පුහුණුවෙන් පසු ඔහුව මෙහෙයුම් පවත්නා ප්‍රදේශ වලට යවන ලදී. 1993 දී ඔහුව වැලිඔය සේනපුර කඳවුරට යවන ලදී. ඔහු රාජකාරිය කලේ සංඥා කුටිය තුලය. මෙම කාලයේදී LTTE සේනපුර කඳවුරට දැවැන්ත ප්‍රහාරයක් දියත් කළේය. ලාන්ස් කොප්රල් P ට අනතුරු සිදු වූ අතර LTTE විසින් සිරකරුවෙකු ලෙස අල්ලා ගන්නා ලදී. ඔහුගේ ජීවිතයේ බියකරු අත් දැකීම් ඔහු විස්තර කරනුයේ පහත දැක්වෙන අන්දමිනි. 

LTTE ය අප කඳවුරට පහර දෙන විට මා සිටියේ ලූතිනන්වරයෙකුද සමග සංඥා භූමිය තුලය. පණිවිඩයක් යවා අපව තව තවත් ශක්තිමත් කරන ලෙස ඉල්ලීමට අවශ්‍ය විය. එම පහර දීම කරණකොට අපගේ ගුවන් විදුලිය හා අනෙකුත් උපකරණ විනාශ විය. අනතුරුව LTTE සාමාජිකයින් කණ්ඩායමක් අප සංඥා භූමියට කඩා වැදුනි. ලූතිනන්වරයාව ඇදගෙන ගොස් උදැල්ලකින් කොටා මරා දමන ලදී. ඔහුගේ දෑස උගුල්ලා දැමීය. මා හටද තුවාල වූ අතර සිහිසන් බවටද පත් වී තිබින. මා ඇස් හැරිය විට මාගේ දෑස් සහ දෑත් ද බැඳ දමා දෙපාද බැඳ තිබිණ. මා සිටියේ LTTE වාහනයකය. මා යුද සිරකරුවකු බවට පත්ව ඇති බව මම දැන ගතිමි. මාගේ අනාගතය ගැන මම දැඩි ලෙස ශෝකයට පත් වුයෙමි. මා මරා දමන්නට යන්නේ දැයි, මම කීප වරක් මගෙන්ම ප්‍රශ්න කළෙමි. මට බේරීයාමට නොහැකි වූ අතර කිසිවක් කරකියා ගත නොහැකි තත්ත්වයක සිටියෙමි.

        පළමු සති කිහිපය තුලදී ඔවුහු මගෙන් සියුම් ලෙස ප්‍රශ්න කලහ. මා වෙස්වලා ගත් හමුදා නිලධාරියෙකු යැයි ඔවුහු සැක කළහ. අපගේ වර්ගීකරණය කරන ලද කේතයන් ලබා ගැනීමට ඔවුන්ට අවශ්‍ය විය. ඔවුන් මට දැඩි කායික වදහිංසා පමුණුවා මරාදමන බවටද තර්ජනය කළේය. පළමු මාස කිහිපය තුල මා බිඳ වැටීමට පත් නොවී සිට ඔවුනට කිසිම දෙයක් පැවසීමෙන් වැලකුණෙමි. පසුව ඔවුහු මා හුදකලාව තැබූහ. මාස 7 ක් තිස්සේ මා කුඩා අඳුරු කාමරයක කල් ගෙව්වෙමි. මගේ ජෛව කාලසටහනට බාධා පැමිණීය. රෑ දවල් දෙක පවා වෙන්කොට හඳුනා ගැනීමට මට නොහැකි විය. මා හට දිනකට තුන්වරක් ආහාර සපයන ලදී. මා යම් කෙනෙකු දුටු එකම අවස්ථාව එයයි. මට වදහිංසා පමුණුවන්නන් එතැයි යන බියෙන් තැවෙමින් මම අපිරිසිදු, රළු සිරකුටියක නිදා ගත්තෙමි.

        මගේ යුද සිරකරු අත් දැකීමේ නරකම පැත්ත මෙයයි. එය ඉතාම චකිතයෙන් යුතුව හා අන්දමන්දව ගත කල කාලයයි.  මාස 7 කට පසුව දිනපතාම ප්‍රශ්න කිරීම සඳහා මා ගෙනයන ලද අතර එකම අන්දමේ ප්‍රශ්න කට්ටලයක් දිනපතාම අසන ලදී. ඉතාම සුළු අසංගතභාවයකදී පවා මට කෘෘර අන්දමින් පහර දී සමහර අවස්ථා වලදී විදුලි කම්පනය ද සිදු කරන ලදී. මගේ ලිංගේන්ද්‍රයන් පොඩි කර දමා මගේ ශිෂ්නඅග සමට මිරිස් කුඩු ඉසින ලදී. මම දැඩි පීඩාවකින් හා මානසික වේදනාවකින් පෙළුනෙමි. මා බේරා ගැනීමට කිසිදු කෙනෙක් එහි නොවීය. මගේ මිනිසුන් විසින් මා අත්හැර දමන ලද අතර මෙය මගේ අවසානය වන බව මම දැන සිටියෙමි.  යුද සිරකරුවන් හා සම්බන්ධව ක්‍රියා කිරීමේදී ආරඬක භටයින් මෘගයින් සේ ක්‍රියා කළහ. වද හිංසා පමුණුවන්නන් මෙන්ම බන්ධනාගාර ආරක්ෂක භටයන් විසින් ද කායික වද හිංසා දීම් සිදුකරන ලදී. වේදනාකාරී ඉරියව්වලින් ඔහුව නිමක් නොමැතිවම බැඳ තබන ලදී. ඔහුව අල්ලාගත් අයගේ සහයෝගයක් නොමැතිව කායික වධහිංසා පැමිණවීම්වලට ප්‍රතිරොදයක් දැක්විය නොහැකි විය. ඔහුව මානසිකව ඔවුන්ට අවශ්‍ය ආකාරයට හැසිරවීමට බඳුන් කරන ලද අතර තර්ජනද කරන ලදී. කෝප්රල් P විසින් විඳින ලද මර්ධනකාරී තත්ත්වයන්, කායික වද හිංසා පැමිණ වීම්, හා අවමාන විඳීම් හේතුකොට ගෙන ඔහුට වේදනාකාරී  තත්ත්ව  හට ගත්තේය. ලාන්ස් කෝප්රල් P විසින් තව දුරටත් ඔහුගේ අතිශය අප්‍රසන්න අත්දැකීම් විස්තර කරනුයේ පහත දැක්වෙන අන්දමටය.

        ඔවුහු මා  මරණ බවට කිහිප වරක්ම තර්ජනය කළහ. සැම විටකම මම බියෙන්, උත්සන්නව හා කරකියාගත හැකි කිසිවක් නැතිව සිටියෙමි. වරක් ඔවුහු සිරකරුවන් මරාදමන හුදකලා තැනකට මා රැගෙන ගියහ. වෙනත් අවිගත් කල්ලියකට අයත් EPRLF සිරකරුවෙකුට ඔවුහු වෙඩි තැබූහ. ශී්‍ර ලංකා රජය සමග මගේ නිදහස සම්බන්ධයෙන් කේවල් කිරීමට අවශ්‍ය වූ නිසා වන්නට ඇත. 

        වසර 5 කට ආසන්න කාලයක් තිස්සේ මම යුද සිරකරුවෙකුව සිටියෙමි. සෑම දිනයකම මම මගේ ජීවිතය වෙනුවෙන් යාඥා කළෙමි. අන්තිමේදී බලාපොරොත්තු නොවූ විටෙක මගේ නිදහස මා කරා පැමිණියේය. ජාත්‍යන්තර රතු කුරුස කමිටුවේ මැදිහත් වීමෙන් අනතුරුව 1998 සැප්තැම්බර් මස මා නිදහස් කරන ලදී. මම ගෙදර පැමිණියෙමි. මා පිලිගැනීමට උත්සවයක් නොතිබුණි. මම සති කිහිපයක් නිවාඩු ලබා ගත්තෙමි. මගේ පවුලේ සාමාජිකයන් මා දැකීමට ඉතා සතුටු වූහ. එහෙත් මට ඒ සතුට විඳගත නොහැකි විය. මම සැම විටම අවධියෙන් සිටියෙමි. ඛඔඔෑ ය මා නැවත අල්ලා ගනීදැයි මම බියෙන් පසුවුවෙමි. සමහර රාත්‍රී කාලවලදී මා බියකරු සිහින දුටු අතර මට නිදාගැනීමට නොහැකි විය. 

 මගේ කෙටි නිවාඩුවෙන් පසුව මම මගේ ඛණ්ඩයට ගියෙමි. මිනිසුන් මා කෙරේ සැකෙන් බලන්නට විය. මා සතුරා සමග සන්තෝෂෙන් සිටින බවක් ඔවුහු සිතූහ. මවිසින් විඳ දරන ලද දුක් පීඩාවන් හා අත්දුටු කම්පනය ඔවුන් දන්නේ නම් ………… 

සතුරන්ගෙන්  වට වී සිටින විට යුද සිරකරුවන්ගෙන් ඔබ බලාපොරොත්තු වන්නේ කුමක්ද? සමහර විට  රම්බෝ  මෙන් රඟපෑමට ඔවුන් මගෙන් බලාපොරොත්තු වන්නට ඇත. ඔබ යුද සිරකරුවෙකුව සිටින විට ඔබට වරණයක් නැත. ඔබ අංකයක් බවට හා ඔබගේ හිංසාකරුවන්ට නොවටිනා මෙවලමක් පමණක් බවට පත් වේ. 

         එක් නිලධාරියෙකු මා කෙරේ ඉතාම දරුණු වී මගේ විවේකය නිමා වී ඇති නිසා අනෙක් මෙහෙයුමට සූදානම් වන ලෙස අණ කළේය. මා බලවත් කම්පනයකට පත් වූයේය. පසුගිය වසර කිහිපය තුලම ගතකලේ LTTE සිරකඳවුරකය. ඔහු එය  නිවාඩුවක් ලෙසින් සඳහන් කරයි. ඔබගේ ලිංගේන්ද්‍රයට හෝ ගුදමාර්ගයට යම් කිසිවෙකු මිරිස් කුඩු ඇතුළු කළහොත් ඔබ එය නිවාඩුවක් ගත කිරීමක් ලෙස සලකන්නේ දැයි ඔහුගෙන් ඇසීමට මට සිතුනි. සතුරා ඔබව විදුලි කම්පන වලට භාජනය කරන විට ඔබට දැනෙන්නේ කෙසේද? ඔහු නිවාඩුවක්  ගත කරන සෙයක් ඔබට දැනේද? මට කථා කරගත නොහැකි විය. මා අත්දුටු දැඩි වේදනාවක් කිසි කෙනෙකු කිසිදිනෙක තේරුම් නොගනු ඇත. 

       ජයසිකුරු මෙහෙයුමට සම්බන්ධ වන ලෙස මට අණ ලැබුනු විට මට බියක් දැනුනි. එම සටනට යාමට මම අකමැති වුයෙමි. අතීත සිද්ධීන් මතකයට නැගුනි. මගේ හිස කකියන්නට පටන්ගෙන ක්ලාන්තභාවයට පත්විය. නැවත සිහිය ලදවිට මට කතා කරගත නොහැකි විය. මගේ කටහ~ අවදි කල නොහැකි තත්ත්වයට පත්ව සිටියේය.

            ලාන්ස් කොප්රල් P ට වසර කිහිපයක් යනතෙක් ප්‍රතිකාර නොකර හා ඔහුගේ රෝග හඳුනාගෙන නොතිබිණ. අන්තිමේදී  ඔහුව වසර 2000 දී මනෝ චිකිත්සකයෙකු වෙතට යොමු කරන විට ඔහුට මානසික හේතු නිසා හටගත් කට හඞ අහිමි වීමත් සමග පශ්චාත් කම්පන ආතති රෝගය වැළඳී තිබිණ. ඔහු තුළ දැඩි සැක සහිත බවක් රෝපණය වී තිබිණ. ඔහු කිසිවෙකු විශ්වාස නොකලේය. මාස කිහිපයක් ප්‍රතිකාර කිරීමෙන් පසුව අන්තිමේදි ඔහු ඔහුට ප්‍රතිකාර කළ චිකිත්සකයින් කෙරේ විශ්වාස තැබීමට පටන් ගත්තේය. ඉන්පසුව ඔහු තව දුරටත් විවෘත බවට පත් විය.

        ඔහු නිතරම බියකරු සිහින දැක අවදිවිය. තමන් තවමත් ඛඔඔෑ ය සමග වෙතැයි සිතමින්, දහදිය දමමින්, හදවතේ බලවත් ස්පන්ධනයෙන් යුතුව ඔහු රෑ මැදියම නින්දෙන් අවදි වේ. තමන් ආරක්ෂා සහිත බව අවබෝධ කරගත් විට ඔහු නැවත නින්දට යයි. එහෙත් ඔහුට නිදාගත නොහැකිය. යුද සිරකරුවෙකුව සිටි කාලයේ සිදු වූ බලපෑම් ඔහුගේ මනසට නැගේ. රාත්‍රියේ ඉතිරි කාලය ඔහු ගෙවන්නේ නිදි වර්ජිතවය.

        සමහර අවස්ථා වලදී ඔහුට අතීතාවර්ජනයක් ඇති වේ. එවිට ඔහු එම සිද්ධීන් පිළිබඳව චිත්ත රූප මැවේ. ඔහුගේ මනස පසුගිය බියකරු සිද්ධීන් සමගින් මානසික වික්ෂිප්තභාවයට පත් වේ. පසුගිය සිද්ධීන් පිළිබඳව ඔහු පැය ගණන් කල්පනා කරයි. පසුව ඔහුගේ සිතට දැඩි කෝපයක් ඇති වේ. ඔහුට කිසිම ශබ්දයක් ඉවසිය නොහැකි වේ. යමෙකු ඔහුට බාධා කළහොත් හෝ ශබ්ද නගා කතා කළහොත් ඔහු නිතරම තරහවට පත් වේ.

        ලාන්ස් කොප්රල් P බොහෝ සේ මිනිසුන් මග  හැරීමේ ස්වභාවයක් විදහා පෑවේය. හමුදා වාහන, නිළ ඇඳුම් සහ LTTE ට අදාල සංවාද වලට ඛෙහෙවින් භීතිය පල කළේය. ඔහුට  සතුට  යන්න විඳිය නොහැකි විය. ඔහු සංවේදී බවෙන් තොර විය. ඛෙහෙවින් විෂාදියට පත් ඔහු කිහිපවතාවක්ම සියදිවි නසාගැනීමට ද තැත් කළේය. වතාවක් ඔහු හිස බිත්තියක ගසාගෙන දිවි නැති කිරීමට තැත් කලේය. ඔහුට ඖෂධීය වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර හා මනෝ චිකිත්සක ප්‍රතිකාරද ලබා දෙන ලදී. ඔහුගේ යුධ සිරකරු ජීවිතයෙන් විශද වූ සිද්ධීන් කලාත්මක ස්වරූපයෙන් විස්තර කිරීමට පටන් ගත්තේය. සෑම ප්‍රතිකාර සැසියකටම පසුව ඔහුගේ දරාගත නොහැකි විෂාදිය සෑහෙන දුරට අඩු වී ගියේය. ඔහුගේ උද්යෝගය ඉහල දැමීමට එය සමත් විය. විවේකයට අදාළ පුහුණුව ලද පසු ඔහු තව දුරටත් නිසල විය. ඔහුගේ අධිකතර සෝදිසියෙන් සිටීමේ ස්වභාවය ඉතාම අවම විය.

        ලාන්ස් කෝප්රල් Pසඳහා EMDR   ප්‍රතිකාර සැසි 8 ක් පවත්වන ලදී. එවිට ඔහුගේ කැපී පෙනෙන දියුණුවක් ඇති විය. මේ වන විට ඔහුට රාත්‍රියේ භීතියෙන් තොරව නින්දට යා හැකිය. ඔහුගේ විෂාදිය කෙමෙන් අඩු වෙමින් පවතී. ඔහු ජීවිතයේ සතුටින් සිටීමට පටන් ගත්තේය. ඔහුගේ සොහොයුරියගේ කුඩා පුත්‍රයා සමග සෙල්ලම් කළේය. නැවත යුද සිරකරුවෙකු බවට පත් වේ දෝයි දැන් ඔහුට ඇති බිය ඉතා අඩුය. එහෙත් LTTE සිර කඳවුරෙහි වසර 5 ක් ගෙවීමෙන් පසුව තමන් මුලූමනින්ම යථා තත්ත්වයට පත් නොවෙන බවද ඔහු දනී.

        ලාන්ස් කෝප්රල් Uයනු බියකරු අත්දැකීම් වලට මුහුණ දුන් තවත් යුද සිරකරුවෙකි. ඔහුව යුද්ධයේදී තුවාල ලබා යුධ සිරකරුවෙකු ලෙසින් අල්ලා ගන්නා ලදී.  බලවේගය මෙහෙයුම සිදු වූ අවස්ථාවේදී 1991 ජූලි මස ඔහු සිර භාරයට පත් විය. 1995 මාර්තු මස ඔහුුට නිදහස ලැඛෙන තුරු ඔහුට අමානුෂික ලෙස සලකන ලදී. සනීපාරක්ෂාව, ආලෝකය මනා වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ඔහුට අහිමි කරන ලදී. තවත් සිරකරුවන් 40 දෙනෙකු සමගින් ඔහුව කුඩා සිරමැදිරියක රඳවන ලදී. ඔවුන්ට අවශ්‍ය ඉඩකඩ නොතිබි අතර, එහි සිටි සෑම යුද සිරකරුවෙකුටම සමේ රෝග වැළෙඳන ලදී. අනතුරු සිදු වූ හා අසනීප වූ සැම දෙනාම තනිවන්නට හරින ලදී. සමහර දින වලදී ඔවුන්ට කුණු වූ ආහාර සපයන ලද අතර, ඔවුන් ආහාර ගන්නා විට, මුරකරුවන් අධික ශබ්ද යනාදියෙන් ඔවුන්ට බාධා ඇති කළහ. මාස ගණනකටවත් ඔවුන්ට ස්නානය කිරීමට නොදුනි. අන්තිමේදී ඔහු උපවාසයක් කිරීමට තීරණය කළහ. ඔහු විෂාදියෙන් පීඩා වින්දේය. ඔහු සැම විටම ඔහු අල්ලාගත් අය කෙරේ වෛරයෙන් පසු විය. ලාන්ස් කෝප්රල් Uබොහෝ විට ඔහුට ලබා දුන් ආහාර ප්‍රතික්ෂේප කළේය. ජාත්‍යන්තර රතු කුරුස කමිටුව  මගින් දිගින් දිගටම කරන ලද මැදිහත් වීම් වලින් පසුව තවත් සිරකරුවන් කණ්ඩායමක් සමග ලාන්ස් කෝප්රල් U ව නිදහස් කිරීමට LTTEය එකඟ විය.

        නිදහස් වී ආපසු පැමිණි පසු ඔහු නැවත රාජකාරී කිරීමට පටන් ගත්තේය. ඔහුගේ නිදාගැනීමේ රටාව හා ආහාර රුචියේ රටාවද ක්‍රමයෙන් වෙනස් වී තිබිණ. ඔහුට වඩාත් පිටස්තර බවක් දැනෙන්ට පටන්ගති. සාමාන්‍ය කාර්යයන් වලදී ඔහු තුල ඇති උනන්දුව හා සතුට නැතිව ගිය අතර, බහුවිධ දේහික ආබාධ, කාමාශාව නැති වීම පුන පුනා සිතට ඇති වන සිය දිවි නසා ගැනීමේ සිතුවිල්ල ආදියෙන් ඔහු පෙළුණි. විෂාදියට අදාල ආබාධයක් ඔහුට ඇති බවට රෝග නිර්නය කරන ලදී. ඔහුට වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර කරන ලදද ඔහුගේ තත්ත්වය බරපතල අතට හැරුණි. අනතුරුව ඔහුට අමිහිරි මතකයන්  මනසට ඇතුළුවීම, සංවේදී බව නොදැනීම, රාතී්‍ර බියකරු සිහින දැකීම, තැතිගැන්මට අදාල ප්‍රතික්‍රියාවක්, හා ආවර්ජනය කළ නොහැකි වීම ආදී සංකූලතා වර්ධනය වන්නට විය. 2003 දී ඔහුට පශ්චාත් කම්පන ආතති ආබාධය :PTSD ඇති බවට නිර්ණය කරන ලදී.

ලාන්ස් කෝප්‍රල් U ඔහුගේ දුෂ්කරතා සම්බන්ධව පහත දැක්වෙන අදහස් පළකරයි.

        මා ආපසු ගෙදර පැමිණිය ද මගේ ආත්මය තවමත් ඇත්තේ සිරමැදිරිය තුළය. මගේ ජීවිතය අපතේ ගොස් ඇත. මා ආපසු නිවෙසට පැමිණියේ රෝගී පුද්ගලයෙකු ලෙසිනි. විස්තර කළ නොහැකි අන්දමේ භීතිය පිළිබඳ හැඟීම්වලින් මා පෙළේ. මගේ බිරිඳ මා තේරුම් නොගනී. මා ඉතාම උදාසීන, නොඉවසන සුළු පුද්ගලයෙකු ලෙස ඈ සිතයි. මා ඈ හා සමඟ ලිංගික සබඳතා පවත්වන්නේ ඉතාම කලාතුරකිනි. ලිංගිකත්වය පිළිබඳ තිබි මගේ හැඟීම් මිලිනව ගොස් ඇත. මගේ වේදනාව ගැන විස්තර කර දීමට කිසිවෙකු නැත. මට කොළඹදී නම් සේවය කළ හැක. එහෙත් මට උතුරට යා නොහැකිය. නැවත යුද සිරකරුවෙකු  POW – බවට පත්වෙතැයි මට බියක් ඇත.

        පසුගිය මාසයේ මගේ නැතිවූ ජාතික හැඳුනුම්පත පිළිබඳ වාර්තාවක් ලබා ගැනීම සඳහා මම පොලිස් ස්ථානයට ගියෙමි. මා එහි ගිය විට මිනිසුන් රඳවා තබන සිරමැදිරිය මම දුටුවෙමි. මට පසුගිය සිද්ධීන් මතක් විය. මගේ මනස යුදසිරකරු :ඡධඋ- අවධියේ සිද්ධීන්වලින් පිරී ගියේය. මට හිසරදය සෑදුනු අතර මගේ කාර්යය නිම නොකර මම ආපසු ගෙදර පැමිණියෙමි. 

        ලාන්ස් කෝප්‍රල් U ට  ඛෙක්ගේ  චිකිත්සාව (Beck’s Therapy) හා EMDR ප්‍රතිකාර කරන ලදී. භෞතික චිකිත්සක ප්‍රතිකාර කළ පසුව ඔහුගේ විෂාදිය සෑහෙන තරම් දුරට අඩුවිය. මේ වන විට ඔහු බියකරු සිහින දැක අවදිනොවන අතර සියදිවි නසාගැනීමේ අදහස් ඔහු තුළ නැත. ඔහු ක්‍රම ක්‍රමයෙන් සාමාන්‍ය ජීවිතයකට හැඩ ගැසුණු අතර සතුටුදායක හා ඵලදායී ජීවිතයක් ගතකරනු පිණිස වෙර දරමින් සිටී.

       N නම් නැමැත්තා යුද සිරකරුවෙකු බවට පත්වූයේ 1993 වසරේදී LTTE විසින් පුනරීන් කඳවුරට පහරදුන් අවස්ථාවේදීය. ඔහු කෝකියෙකු ලෙස සේවය කළ කෙනෙකි. අනෙකුත් සිරකරුවන් සමඟම ඔහුවද දැඩි අප්‍රසන්නකාරී තත්ත්වයක් යටතේ රඳවා තබන ලදී. සිර කඳවුර තුළ ඔහු යුද සිරකරුවෙකු ලෙසින් දැඩි කායික වදහිංසාවලට ලක්වෙමින් වසර 9 ක් ගත කළේය. වසර ගණනාවක් තිස්සේම ඔහු දිවි ගෙවූයේ නිසි පිළිගැනීමක් නොලද යුදසිරකරුවෙකු ලෙසිනි. පළමුව ඔහු මියගොස් ඇති බව ඥාතීන්ට දැනුම් දෙන ලදී. 2002 ඔහු නිදහස් වූ පසුව, කිසිම වෛද්‍ය පදනමක් සොයාගත නොහැකි හිසරදයක් හා දේහික වේදනාවක් පවතින බවට ඔහු නිතරම මැසිවිලි නැගීය. ඔහුට සියදිවි නසාගැනීමේ අදහස් තිබුණු අතර සමහර අවස්ථාවලදී ඔහු කෙරෙන් වෘත්තීමය අසමත්භාවය, පීඩෝන්මාදී ප්‍රතික්‍රියා සහ ප්‍රචණ්ඩකාරී බව යන ලඬණ විද්‍යමාන විය. ඔහුට සංජානනමය චර්යාවන්ට අදාළ චිකිත්සා   ප්‍රතිකාරය හා පාලනය කළ තත්ත්වයන් යටතේ නිරාවරණ චිකිත්සාව :ෑංචදිමරු Exposure Therapy ලදී. ඔහු ක්‍රමයෙන් සාමාන්‍ය ජීවිතයකට හැඩගැසුණු අතර ඵලදායී ජීවිතයක් ගතකිරීමට ඔහුට හැකිවිය.  

        හිංසාකාරී අන්දමින් සැළකීමට ලක්වීම හා පීඩාවිඳීම යුදසිරකරු අත්දැකීම්වල කොටසක් විය හැකිය. යුදසිරකරු :POW- තත්ත්වයට සාර්ථකව මුහුණදීම සටන්වදින්නන් හට ඉතාම අසීරු කාර්යයකි. කෙනෙකුට කිසිසේත් සිතාගත නොහැකි ඉතාම බියකරු හා අතිශය දරුණු තත්ත්වයකි, මෙය. සාර්ථකව වැඩකටයුතු කරගෙන යාමේදි සමහර යුදසිරකරුවන්ට ඒ පිළිබඳ තීව්‍ර අත්දැකීම් ඉදිරියට ඒ. තමන්ගේ දෛවය පවා වෙනස් කළ හැකි තත්ත්වයකට පත්වන ආකාරයෙන් සමහර යුදසිරකරුවන් තමන් සිරභාරයට ගත් පුද්ගලයින් සමඟ ක්‍රියා කරයි. සාර්ථකව ජීවිතයට මුහුණදීමට අදාළ සාර්ථක ක්‍රමෝපායයන් ඇත්තේ ඉතාම සුළු වශයෙනි. ජීවිතය ලබාගැනීමේ ක්‍රමයක් ලෙසින් ඔවුහු  ස්ටොක්හෝම් සහලඬ්‍යයේදී  (Stockholm Syndrome) මෙන් :ීඑදජනයදපැ ීහබාරදපැ- මෙම වධහිංසා පමුණුවන්නන් සමඟ සහයෝගය පළකරයි. ප්‍රාණ ඇපකරුවන් විසින් තමන් අල්ලා ගත් අයව හඳුනාගෙන, සමහර අවස්ථාවලදී ඔවුන්ට එකතුවීම ස්ටොක්හෝම් සහලඬය ලෙසින් හඳුන්වයි. බැංකු සොරකමකින් පසුව ප්‍රාණ ඇපකරුවන් බැංකුවේ කුටියක් තුළ රඳවාගෙන සිටි අවස්ථාවේදී මෙබඳු සිදුවීමක් ස්ටොක්හෝම් හිදී සිදු විය.

        යුද සිරකරුවෙකුව සිටීම, මානුෂික සද්භාවයෙන් ප්‍රකෘති තත්ත්වයට පත්විය හැකි තත්ත්වයක් වුවද, සමහරවිට නැවත පුනරුත්ථාපනය කළ නොහැකි අන්දමට ජීවිතය පෙරළියකට පත් කරන්නක් වේ. නිදහස්ව පැමිණි පසුව ඊලාම් යුද්ධයේ යුධසිරකරුවන් බොහෝ දෙනෙකු තෘප්තිමත් ජීවිත ගත නොකළ බව සත්‍යයකි. බොහෝදෙනෙකුගේ සිත් තුළ තවමත් පැරණි මතකයන් හොල්මන් කරයි. බොහෝ විට දිගු කාලීන කායික වධහිංසාවලට ලක්වීම් හා අවමානයට ලක්කිරීමේ ක්‍රියාවලිය නිසා යුදසිරකරුවන්ට සිදු වූ ස්ථීර මානසික හානි, කිසිවිටෙක නිසි ආකාරයෙන් පරීඬාවට ලක්ව නැත. දේශප්‍රේමි බව පිළිබඳව කිසිඳු ප්‍රශ්නයක් නැති රණවිරුවන්ට මෙන් නැවත පැමිණි යුදසිරකරුවන්ට පිළිගැනීමක් නොලැබුණි. වසර ගණනාවක් තිස්සේ  කායික වදහිංසාවලට ලක්වූ යුදසිරකරුවන්් විවෘතව ප්‍රශ්න කරනුයේ ඔවුන්ට සත්‍ය වශයෙන්ම සමාවදීම හෝ අමතක කිරීම යන්න කළ හැකිද යන්නයි.

By C.A.Chandraprema Courtesy The Island

The Supreme Court was called upon to deliver a judgment relating to the provisions of the 19th Amendment for the first time when several political parties including the UNP petitioned the apex court against the dissolution of Parliament and the declaration of a general election, late last year. The instance in which the 19th Amendment was considered by the Supreme Court before that was when it was still a Bill. The document that went before the Supreme Court, in early 2015, as a Bill to amend the Constitution was very different to what we have today in the form of the 19th Amendment. The SC shot down many of the provisions that were in the original 19th Amendment Bill on the grounds that the change envisaged would have to be approved by the people at a referendum in addition to being passed with a two thirds majority in Parliament.

As the country has now found out, the one change that the Supreme Court missed when examining the 19th Amendment Bill, was the provision in the amended Article 70(1) prohibiting the dissolution of Parliament before the lapse of four and a half years unless a resolution is passed to that effect with a two thirds majority. Many lawyers believe that the reason why the SC overlooked the change that had been made to Article 70(1) was the introduction, by the 19th Amendment itself, of Article 33 (2) (c), which appeared to give the President unfettered power to dissolve Parliament as a special discretionary power ‘in addition’ to the other powers conferred on him by the Constitution. It was only much later that the public found out that Article 33 (2) (c) was only the ‘driving licence’ and that the ‘road rules’ were contained in Article 70(1)!

The case, filed in the Supreme Court, by several political parties against the dissolution of Parliament and the declaration of a general election still does not have a name by which it is known to the public, but going by the first petitioner and the first respondent, one can refer to it as Rajavarothiam Sampanthan vs The Attorney General. This is the judgment that confirmed that under the 19th Amendment, Sri Lanka has a Parliament that cannot be dissolved. The dangers inherent in this situation were explained in earlier articles in this series and need not be repeated here.

Some days before the Supreme Court started hearing the case against the dissolution of Parliament and the declaration of a general election, former President Mahinda Rajapaksa made a special statement that it was completely contrary to the Parliamentary tradition to have a Parliament that could not be dissolved. He pointed out that the Parliamentary system could not function unless Parliament could be dissolved on occasions such as the defeat of the government at a vote on the budget or the passage of a no-confidence motion or the rejection of the government’s statement of policy.

However, the Supreme Court upheld the change made to Article 70 (1) to the effect that the only way Parliament could be dissolved before the lapse of four and a half years was if Parliament passed a resolution by a two thirds majority requesting the President to dissolve it. The court held that though Article 33 (2) (c) conferred on the President the power to dissolve Parliament, the only ‘way’ in which it could be done was laid out in Article 70 (1). In arriving at his decision, the Supreme Court based itself on certain principles which it has laid down in pages 59 to 69 of the judgment. I would like to draw attention, in particular, to the following verbatim extracts therefrom:

What the Court said

*”Where, by the use of clear and unequivocal language capable of only one meaning, anything is enacted by the legislature, it must be enforced however harsh or absurd or contrary to common sense the result may be.” (P. B. Maxwell on the Interpretation of Statues states 12th ed. at p. 28-29

*”If the language employed is plain and unambiguous, the same must be given effect to irrespective of the consequences that may arise.” (Kesavananda Bharati v State of Kerala (1973) 4 SCC 225, p 690 Per Palekar J)

* “It is not competent for the court to proceed on the assumption that the legislature knows not what it says, or that it has made a mistake. We cannot assume a mistake in an Act of Parliament. If we think so, we should render many Acts uncertain by putting different constructions on them according to our individual conjectures. The draftsman of the Act may have made a mistake. If so, the remedy is for the legislature to amend it.” (N.S.Bindra 12th ed. at p. 205)

*”How should the words of this provision of the Constitution be construed? It should be construed according to the intent of the makers of the Constitution … we have to interpret the Constitution on the same principles of interpretation as apply to ordinary law and that we have no right to stretch or twist the language in the interest of any political, social or constitutional theory… The question before us is not as to the expediency, still less as to the wisdom of these provisions, but is one of law depending on the construction of the relevant articles of the Constitution.

It is no doubt a legitimate and in the case of a Constitution, a cogent argument, that the framers could not have meant to enact a measure leading to manifestly unjust or injurious results to the nation and that any admissible construction which avoids such results ought to be preferred. Having regard to the precise and comprehensive provisions of chap. III of the Constitution, we are not in the happy position of a learned Judge of the United States, who is said to have observed that there was no limit to the power of judicial legislation under the “due process” clause of the 5th and 14th Amendments, except the sky. I consider it to be both legally and constitutionally unsound, even though the invitation has been extended to us by learned counsel, to eviscerate the Constitution by our own conceptions of social, political or economic Justice”. (A.R.B.Amerasinghe J, in SOMAWATHIE vs. WEERASINGHE 1990 2 SLR 121 at p. 124)

*”…it is to be kept in mind that the task of interpreting a statute must be done within the framework and wording of the statute and in keeping with the meaning and intent of the provisions in the statute. A Court is not entitled to twist or stretch or obfuscate the plain and clear meaning and effect of the words in a statute to arrive at a conclusion which attracts the Court.”

*”It is necessary to state here that our Law does not provide for a Court to review or question the validity of a statute which has been enacted by the Legislature. Thus, in GAMAGE vs. PERERA [2006 3 Sri L.R. 354 at p.359] Shirani Bandaranayake CJ stated: “Article 80(3) of the Constitution refers to a Bill becoming law and reads as follows: “Where a Bill becomes law upon the certificate of the President or the Speaker, as the case may be, being endorsed thereon, no Court or tribunal shall inquire into, pronounce upon or in any manner call in question, the validity of such Act on any ground whatsoever”. The aforesaid Article thus had clearly stated that in terms of that Article, the constitutional validity of any provision of an Act of Parliament cannot be called in question after the certificate of the President or the Speaker is given. Reference was made to the provisions in Article 80(3) of the Constitution and its applicability by Sharvananda, J. in Re the Thirteenth Amendment to the Constitution and had expressed his Lordship’s views in the following terms: `Such a law cannot be challenged on any ground whatsoever even if it conflicts with the provisions of the Constitution, even if it is not competent for Parliament to enact it by a simple majority or two third majority.”

In the opinion of this writer, what the SC has said here in so many words is that it is not the business of the Court to look into the merits and demerits of a law that has been passed by Parliament and that once something is passed into law, the courts are bound to enforce it “however harsh or absurd or contrary to common sense the result may be” and further that the Court “cannot assume a mistake in an Act of Parliament” and that if the draftsman of the Act may have made a mistake, the remedy is for the legislature to amend it. Some people who find themselves in the unenviable position having a raving lunatic in the family whom they can neither control nor maintain admit the patient to the Angoda mental hospital and then disappear.

It may be argued that the judiciary has basically done in Rajavarothiam Sampanthan vs The Attorney General is to wash its hands of the 19th Amendment and place the responsibility for any consequences that may arise out of it squarely on the doorstep of Parliament, which passed it into law.

By sumanasiri liyanage Courtesy Ceylon Today

The direction is now clear. Day before yesterday, it was students of higher education institutions. Yesterday, it was unemployed graduates seeking employment. Then Government teachers raised their grievances. These events have shown at least symbolically the direction towards which the country is moving. As some observers tend to define the present Government as liberal democratic, they would also argue that these oppositionist forces, which are on the other side of the fence, support, wittingly or unwittingly, non-liberal and anti-democratic forces in the country.

Hence, they may say that the suppression of these forces can be legitimised on the ground that such brutal Police action were/are and will be imperative to defend democracy. These observers seem oppositionists and the neo-liberalism which  the present Government practices is nothing but a continuation of classical liberalism that the political science text books talk about. Is it true? Does neo-liberalism represent a continuation of or a rupture from classical liberalism? Answering this question may lead us to look at those protests from a different perspective?

Encyclopaedia Britannica defines liberalism as a political and economic doctrine that emphasises individual autonomy, equality of opportunity, and the protection of individual rights (primarily to life, liberty, and property); originally against the State and later against both the State and private economic actors; including businesses”. Its most humane views can be found in the writings of John Stuart Mill; who advocated that the laws of distribution of wealth and income should be different from the objective laws that govern production.

The extension of Mill’s ideas can be found in the writings of John Rawls. According to Rawls, Social and economic inequalities are to satisfy two conditions: First, they are to be attached to positions and offices open to all under conditions of fairness and equality of opportunity; and second, they are to be to the greatest benefit of the least advantaged members of society”(emphasis mine).

Of course, one may criticise these views as utopian arguing, I think justifiably, that these goals cannot be achieved if the means of production are privately owned and used to exploit others. Nonetheless, the moral and political principles that lie behind the idea of liberalism are to be appreciated and valued to protect individual from many kinds of tyrannical rule. In spite of the presence of many deviations, Sri Lanka has had a reasonably good record, until 1977, in maintaining these values.

Neo-liberalism

What had happened, in 1977 and after, was not a continuation of these values and principles but a complete rupture although the process of rupture was slow and creeping. Neo-liberalism attempts to maintain a formal resemblance with classical liberalism, but completely emptying its content. To understand what neo-liberalism is the following description by David Harvey would be useful.

Neo-liberalism is a theory of political economic practices proposing that human well-being can best be advanced by the maximisation of entrepreneurial freedoms within an institutional framework characterised by private property rights, individual liberty, unencumbered markets, and free trade. The role of the State is to create and preserve an institutional framework appropriate to such practices.

The State has to be concerned, for example with the quality and integrity of money. It must also set up Military, Defence, Police, and juridical functions required to secure private property rights and to support freely functioning markets. Furthermore, if markets do not exist (in areas such as education, health care, social security, or environmental pollution), then they must be created, by State action if necessary.

But beyond these tasks the State should not venture. State interventions in markets (once created) must be kept to a bare minimum because the State cannot possibly possess enough information to second-guess market signals (prices) and because powerful interests will inevitably distort and bias State interventions (particularly in democracies) for their own benefit.”

Qualitative difference between liberalism and neo-liberalism is not hard to diagnose. In neo-liberalism, unlike in classical liberalism, the most important element is not an individual with specific rights, but markets. It posits that individual should be thrown into markets in every sphere of her life for it to be improved and advanced. So it is neither an individual nor the State that determines her destiny but the markets in which as Mandel informed us money and power decide.

Amalgam of three aspects

Neo-liberalism is to be understood as an amalgam of three elements. First, it is an ideology that influences and moulds our way of thinking. Since 1977 our way of thinking was moulded so that we look at events and try to understand phenomena from this neo-liberal prism. A justifiable and legitimate protest by one group of people (say students, unemployed graduates and teachers) will be deciphered as public nuisance” from another section of people until they were forced to face a similar situation. Because, that is how we were led to think.

Secondly, neo-liberalism is a technique of governmentality. Elections may be held. It is necessary to remember in passing that since 2015, this right was also taken away from the people of Sri Lanka. Real governance is controlled by local and international technocrats and econocrats. Democratic governance has become nothing more than a chimera.

Thirdly, neo-liberalism is package of policies. Since 1977, this policy package has produced de-industrialisation, deficit in trade balance, indebtedness, unemployment and many other ailments leaving Sri Lanka to all whims and fancies of globalisation.

Protests and resistance

Protests and resistance thus marked the dissatisfaction of social groups; especially in the lower-rung of society. Different social groups would express their dissatisfaction and grievances at different spatial and temporal fields.

As a result, it may be difficult to understand them as an outcome of a structural crisis that was created by neo-liberalism because we were tied to neo-liberal ideology. Is this, what is called ‘false consciousness’ that we should overcome? If someone is trying to paint neo-liberalism as classical liberalism, he may not be able to distinguish cheese from cocaine just because they both are white.
E-mail: sumane_l@yahoo.com

PTI Colombo | Courtesy The  Hindu

Prime Minister Ranil Wickremesinghe on Thursday appeared to be on collision course with President Maithripala Sirisena over Sri Lanka’s commitment to the UNHRC on war-time atrocities against Tamils as he reiterated the government’s commitment to implementing the UN resolution.

The Prime Minister’s Office in a joint statement with the Foreign Ministry on Thursday said Sri Lanka will continue to demonstrate its commitment and determination towards a steady and long-lasting reconciliation process through a co-sponsored resolution.

It said the government will seek an extension of the timeline of the UHRC resolution 30/1 of October 01, 2015, through a co-sponsored roll-over resolution at the ongoing 40th session of the UN Human Rights Council.

The statement stands in contrast with President Sirisena’s comments on Wednesday that he would send his own team to the UNHRC session later this month to seek a reprieve. He said the UN must allow Sri Lanka to resolve its own issues without digging into past.

The Foreign Ministry statement said that Sri Lanka’s co sponsoring of the resolution had attested to the country’s ownership of the implementation process and to its continued policy of constructive engagement and dialogue with the UN and bilateral partners.

The UNHRC resolutions since 2013 had censured Sri Lanka on its alleged human rights abuses. They called for probing of rights abuses by both LTTE and the government troops by setting up an international investigation.

The current session is expected to review Sri Lanka’s progress since the resolution co-sponsored by Sri Lanka along with the US in 2015. Although Sri Lanka has taken some steps to implement the resolution, the Tamil community has complained about the slow speed and the inadequacy of the progress.

Taking a U-turn on Sri Lanka’s pledges to the UNHRC over war-time atrocities against Tamils, Sirisena said the country needs space” to settle its own problems without interference” over the issue.

Sirisena, who after coming to power in January 2015 had pledged to ensure accountability for war-time abuses, said Sri Lanka had moved on after the end of the separatist war now for over 10 years.

We need space to settle our own problems without interference,” Sirisena said.

His team would be appealing on behalf of the government at the UN rights body.

Sirisena sending his own men, who are not ministers, adds an interesting dimension to the issue as he and his Prime Minister Wickremesinghe are clashing with each other over the issue of governance.

In October last year, Sirisena sacked Wickremesinghe in a move seen as unconstitutional. The prime minister was later restored after the Supreme Court intervened.

The government has come under fire from the main opposition for agreeing to co- sponsor the resolution.

The government’s defense has been that this strategy will prevent international war crimes allegations being continuously levelled against Sri Lankans through strengthened ownership of the implementation process.

The Tamil groups, however, remain disgruntled that even after four years of the current government who pledged redress for Tamil grievances had achieved very little in its reconciliation agenda.

The Tamil parties have called for the setting up of a UN rights body office in Sri Lanka to monitor the progress. They urge that the government should not be given any more time to implement the resolution.

Courtesy Adaderana

The Supreme Court has issued an order preventing the Criminal Investigation Department (CID) from arresting or detaining the Retired Admiral Wasantha Karannagoda over the abduction of 11 youths.

The Supreme Court judge bench consisting of Justices Buwaneka Aluwihare, Vijith Malalgoda, and Preethi Padman Surasena issued the injunction considering the Fundamental Rights (FR) petition filed by the Retired Admiral.

The Supreme Court has, reportedly, advised Karannagoda to refrain from threatening the witnesses of the case.

He was also ordered to appear before the CID at 9.00 a.m. on March 11th to record a statement.

Karannagoda has submitted an affidavit to the Supreme Court, assuring that he would appear before the court and would not travel abroad without obtaining the court’s permission.

Considering his affidavit and the submissions regarding the FR petition, the Supreme Court decided to issue the injunction preventing Karannagoda’s arrest.

However, this injunction does not prevent the Attorney General or the CID from taking legal actions against the Retired Admiral, the judge bench emphasized.

Representing the petitioner, President’s Counsel Romesh de Silva informed the court that the CID is preparing to arrest his client without any legal grounds.

Sri Lanka Navy and several other parties had conducted investigations into the disappearance of 11 youths in 2008 soon after the incident took place, however, none of these investigations had levelled any charges against Karannagoda, the President’s Counsel said.

Over 10 years have passed since the incident, hence the CID’s sudden attempt to arrest Karanngoda is a result of the influence of non-governmental organizations and it focuses UN Human Rights Council (UNHRC) session currently underway in Geneva, he further claimed.

He said that he has no objection against the decision of Attorney General’s Department to serve indictments on Karannagoda. He pointed out that, however, arresting his client at the moment is unnecessary.

PC Romesh de Silva noted that his client would not abscond the court under any circumstances.

Hence, he requested the Supreme Court to allow the hearing of the petition and issue an interim order preventing the arrest of his client until the investigations into the incident are concluded.

Representing the Attorney General, Additional Solicitor General Viraj Dayaratne stated that investigations pertaining to the incident are nearing completion and recording a statement from the petition is required.

Meanwhile, appearing on behalf of the disappeared persons, President’s Counsel J.C. Welamuna has said that preventing the arrest of the petitioner can obstruct the investigations on the incident.

On February 25th, Retired Admiral Karannagoda filed a Fundamental Rights (FR) petition seeking an order preventing the CID from arresting him.

He had named the Inspector General of Police (IGP), the Director of Criminal Investigation Department (CID), the Attorney General and the OIC of the Gang and Robbery Unit of CID as the respondents of the petition.

Karannagoda has stated that the CID launched an investigation on him for allegedly threatening a witness of the case on the disappearance of 11 youths in Colombo and suburbs in 2008.