Shenali D Waduge

There are 193 member nations in the United Nations. African members account for 54 while Asia-Pacific Members account for 53 making 107 out of 193 members belonging to Africa-Asia-Pacific nations. The Latin American & Caribbean Nations too make up 33. Together these 3 blocs account for 140 countries in the UN. However, the hypocrisies and bias inside the UN has come to a stage where the UN has to be told either it reforms or these nations Quit UN. The foxes have no right to protect the chicken coop. If the nations of Africa, Asia and even Latin America unite and threaten to leave the UN, it will automatically collapse. It is time the bullies pulling the strings in the UN are given this message!

AFRICAN GROUP (54 members)

There are 54 African Member states in the UN. African nations make up 28% of the UN membership making it the largest regional group. Africa has only 16% of the world’s population.

15 African nations are facing armed conflict.

ASIA-PACIFIC GROUP (53 members)

There are 53 Asia-Pacific Member states in the UN. Asian nations make up 27.5% of the UN membership making it the Second largest regional group. Asia-Pacific Group has a population of over 4.4billion including seven of the world’s ten most populous countries.

Over 15 Asia-Pacific nations are facing armed conflict.

EASTERN-EUROPEAN GROUP

There are 23 Eastern-European Member states in the UN. East-European nations make up 12% of the UN membership making it the Second largest regional group. Eastern Europe has a population of just 292 million people.

Ukraine conflict is ongoing.

LATIN-AMERICAN & CARIBBEAN GROUP

There are 33 Latin American & Caribbean Member states in the UN. Latin American and Caribbean nations make up 17% of the UN membership making it the Third largest regional group. Its population is 641,936,319 equivalent to 8.63% of the world’s population. The total land area is 20,158,154 Km2 (7,783,104 sq. miles)

Over 10 Latin-American & Caribbean nations are facing armed conflict.

WESTERN EUROPE & OTHER GROUPS

There are 28 Western Europe & Other Group Member states in the UN. The US remains an Observer nation only. These nations make up 15% of the UN membership. These nations have 3 permanent seats in the UN Security Council.

Combined population of Germany, France, UK, Italy, Spain, Netherlands, Belgium, Greece, Portugal, Sweden, Austria, Switzerland, Denmark, Finland, Norway, Ireland, Luxembourg, Iceland is just 412,814,895 (18 nations of Western Europe)

Other Groups

European Union is a coalition of countries based on economic and political partnership (28)

Austria, Belgium, Bulgaria, Croatia, Cyprus, Czech Republic, Denmark Estonia, Finland, France, Germany, Greece, Hungary, Ireland, Italy, Latvia, Lithuania, Luxembourg, Malta, Netherlands, Poland, Portugal, Romania, Slovakia, Slovenia, Spain, Sweden.

We give some examples of the racism, hypocrisy and white rule that pervades the decision-making of the UN.

• The idea to form the UN came from US and UK following end of World War 2 – US claimed to be neutral but secretly supported UK against Germany & Axis. US then used Japanese attack on Pearl Habor as an excuse to enter the war thereby getting the Allies to accept the Anglo-American Atlantic Charter
• UN became a tool to control former Western European and American colonies of the Third World.
• the first two secretaries-general of the UN were from the Western European kingdoms of Norway, and Sweden
• When Japan proposed the world’s first racial equality clause to be included into the Charter of the League of Nations in 1919, Anglo Saxon countries immediately opposed it
• US uses its veto against all resolutions against Israel. No other countries have been that lucky!
• late Sergio Vieira de Mello was pulled out of the Balkans because the Europeans would not accept a non-European as head of the U.N. mission there.
• Head of the World Bank is always an American
• Head of the IMF is always an European
• All the top U.N. posts at the ranks of deputy, under and assistant secretary-general, are within the personal discretion of the Secretary General whose selection is no less controversial – career officials have no place, political appointees do.
• Top posts at UN are not proportional to the ratio of membership. Even those non-whites appointed are people who are non-white by color only and honored to be more western-thinking and acting than the whites!
• Almost all the powerful and big-budget senior posts in the Secretariat and in the U.N. system are filled by westerners, including peacekeeping, political and humanitarian affairs, management, development and environment programmes, children’s fund, refugees etc (Ramesh Thakur)
• Asians contribute about half the U.N.’s total peacekeepers and one-quarter of its regular and peacekeeping budget of which Japan contributes the  bulk – and it is UN peacekeeping Asians who suffer fatalities (how convenient – you pay to die!) Not coincidentally, decades earlier peacekeepers were all westerners. This is just like how military interventions have now been ‘outsourced’ to the jihadists! (Muslims kill Muslims and West takes over the lands Muslim jihadists have secured after killing them thereafter)
• In the U.N. Secretariat, Asians comprised 17 per cent of senior U.N. staff at the grades of director and above (even though there are 53 Asian members in the UN)
• Canada and the U.S. had the same number of senior staff in the Secretariat as all of Asia, when they account for 5 per cent and 60 per cent of the world’s population respectively. (Ramesh Thakur)
• Of the total of 94 special representatives/envoys of the SG, 16 per cent are Asian, 30 per cent African (almost all dealing with African crises), 2 per cent from Latin America and the Caribbean: and 52 per cent from Europe, North America and Australia with nine out of ten of them dealing with non-western and global problems. (Ramesh Thakur)
• Only the U.N. University is in Asia but only 1 out of the 6 chiefs of the University has been an Asian!
• Former UNSG Kofi Annan has a history of legitimizing US interventionism – US diplomat Richard Holbrooke, who was one of the central figures involved in the balkanization of Yugoslavia, praised Annan as one of the most supportive figures for Washington’s foreign policy in the Balkans. Annan stands guilty of legitimizing the US-led coup involving Canada and France that removed Haitian President Jean-Bertrand Aristide and allowed UN to occupy Haiti.
• All of the nations targeted by R2P doctrine are Asian or African nations (developing nations) The Secretary General’s Special Advisor on R2P are either Canadian or American.
• In 2011, present UNSG Ban Ki-moon took steps to personally lobby and pressure all the countries of the Mediterranean Sea to support Israel and prevent any humanitarian aid from reaching the Palestinians in the Gaza Strip by ship – Ban Ki-moon ignored Tel Aviv’s illegal military blockade of Gaza and its violation of international law.
• In 2012, Ban Ki-moon also refused to meet the representatives of the families of Palestinian victims and captives inside Israel while he was visiting Gaza. Ki-moon made personal efforts to secure the release of the captured Israeli soldier Gilad Shalit. As a result of Ban Ki-moon’s bias many Palestinians hurled shoes and stones at his UN convoy as it entered the Gaza Strip – Neither Ban Ki Moon, Kofi Annan nor UNHRC heads have visited or spoken to any of the victims of LTTE terrorism in Sri Lanka either. They only have time to speak to LTTE families and LTTE cadres and send condolence messages to dead LTTErs (Kofi Annans condolence message to dead LTTE Kaushalyan)
• In regards to both Libya and Syria, Ban Ki-moon has followed the US and NATO script for R2P and regime change.
• Jeffrey Feltman’s appointment as the UN under secretary-general for political affairs by Ban Ki-moon shows just how much control Washington has over the UN Secretariat.
• UN has a Christian agenda – More than 70% religious non-government organisations (NGOs) at the UN are Christian and questions whether Christian cults and lobbies are influencing UN decision making
• A special place is given to Roman Catholic religion – The Vatican enjoys a special observer status, as a state and religion
• Civil society organizations in the UN are mostly Catholic and these exert influence over UN diplomats.
• Muslim NGOs are represented through the collective of states in the Organisation of Islamic Cooperation – Hindus and Buddhists have no representation
• The Internaitonal Criminal Court has been accused of targeting only African nations and completely omitting from investigating the nations that had been covertly involved in the crisis that prevails African nations including the break up of Yugoslavia where it has now emerged that the late Serbian head Milosevic has been declared innocent of committing war crimes though the entire western propaganda and UN machinery accused him of being a war criminal. African Union has accused the ICC of hyposcrisy and double standards and has threatened to leave.
• The UNHRC has been another inquisitorial tool of Western bloc nations where none of West’s crimes have resolutions against them but the West bloc nations are happily drafting resolutions against targeted nations and UN oficials are happy to comply. Sri Lanka’s case is a special example of how even after a conflict has ended a precedence is being created by a plethora of illegalities and irregularities blatantly violating the spirit of the UN and the UN Charter
• Iraq war was illegal – UN was complicit
• UN sanctions against Iraq caused a human disaster plus UN officials were accused of kickbacks. Hans Christof von Sponeck, the former assistant secretary-general of the UN resigned in March 2000 in protest against the sanctions. http://www.globalresearch.ca/united-nations-complicity-in-war-crimes/5170
• UN Nuclear non-proliferation treaty are used to ensure the domination of certain powers and to threaten others
• UN has failed Afghanistan, Iraq, Cambodia, East Timor, Indonesia, Korea, Laos, Nepal, Angola, Rwanda, Chad, Congo, Bolivia, Chile, Colombia, Grenada, Cuba, Guatemala, Haiti, Iran, Hungary, Yugoslavia, Nicaragua, Panama, Paraguay, Philippines, Sudan, Vietnam, Libya and now Syria… including Sri Lanka in siding with terrorists and not the victims.

James Lucas writing to the GlobalResearch has given with examples 37 victim nations of US imperialism since 1945 and an estimated death of 20million people and counting. A UN and UNHRC demanding accountability from other nations completely ignores demanding accountability for all of the West’s imperial agendas and regime change that has led to assassinations, ousting of democratically elected leaders, funding of regime change, funding local lackeys and spearheading CHANGE covert operations and putting puppets as Presidents thereby undermining the entire governing systems of countries. If a UN has no mechanism to take action against these system abuses into which human smuggling, narcotics, illegal arms supply and even terrorism are intertwined is there really any use in having a world body claiming to be ushering peace? We have not solved, world hunger, we have not solved world disease, we have not solved world illiteracy and the world is become more violent by the day.

It is seriously time to Quit UN if the UN does not stop its hypocrisies, bias, racism and inequalities against the developing world.

The Philippine President has come forward with the solution ‘I don’t give a sh*t about them’ and threatens to leave ‘stupid UN’. its about time other nations start thinking of doing the same.

Shenali D Waduge

Sources

Ramesh Thakur – a former senior U.N. official, is professor in the Crawford School of Public Policy, Australian National University

http://www.globalresearch.ca/us-has-killed-more-than-20-million-people-in-37-victim-nations-since-world-war-ii/5492051

https://conspiracyanalyst.org/2016/07/26/history-us-state-sponsored-terrorism-can-kill-anyone-the-united-nations-just-looks-the-other-way/

https://www.rt.com/news/356662-duterte-un-threat-drug/

DHARSHAN WEERASEKERA

Since Maithripala Sirisena and Ranil Wickremesinghe command a 2/3 majority in Parliament, technically, they don’t need the JO in order to pass the constitution in Parliament.  If, however, the JO votes against the constitution, it will destroy the credibility of that document, and make it unfit to become the law of the land.  This is for the following reason.

I take for granted that the overwhelming majority of Sinhala-Buddhists’s will vote against the constitution at the referendum.  Since the JO purports to represent the SB’s, a rejection of the constitution by the JO means that the whole world will know the constitution has been rejected not once but twice by the majority community in the country.

No reasonable observer will agree that such a document deserves to become the supreme law of a country.  So, to repeat, it is crucial for MS and RW to get the JO to support the passage of the constitution through Parliament.  The only question is how they will accomplish this task.

In this article, I shall briefly describe the tactic that I think they will use.  The argument is based on a certain modus operandi in two crucial episodes during the past year, from which I think one can surmise certain things about MS’s and RW’s future conduct.

The two episodes are:  first, the manner that Mahinda Rajapaksa was lured into contesting under the UPFA banner for the August-215 Parliamentary elections, and second, the manner that the JO was lured into supporting the resolution converting Parliament into a Constitutional Assembly on 9^th March 2016.  I shall take each in turn.

With respect to the events that preceded the August-2015 elections, if I recall correctly, around May, MR was enjoying tremendous support amongst rank-and-file SLFP’ers and he had the option of either forming a new political party, or contesting under the UPFA.

At that stage, certain SLFP ‘leaders’ argued that a UPFA that included an intact SLFP was capable of winning the election outright, and therefore MR’s best option was to contest under the UPFA.  In short, it was put to MR that the quickest way back into power was by operating within the status quo, and not by going off on his own.

The concern that many of MR’s supporters had at the time was that contesting under the UPFA meant MR would be putting himself ultimately into MS’s control, and that MS would somehow or other scuttle MR’s prospects.

At that point, the same set of SLFP ‘leaders’ mentioned earlier took up an openly hostile stance towards MS, and made it known that whatever MS’s personal views on MR may be, they (i.e. the SLFP ‘leaders’ in question) were in control of the party, and if the UPFA won, they would ensure that MR was appointed Prime Minister.

Based on that assurance, MR contested the election under the UPFA.  However, with about to week to go to the elections, the SLFP ‘leaders’ who were on MR’s side, or pretending  to be on his side,  were removed from their positions in the party through legal action.  Furthermore, MS went on TV and said he would never appoint MR Prime Minister even if the UPFA won, and in any event, in his view MR was sure to lose.

These actions thoroughly demoralized the SB’s, leading some to stay away from the polls.  True enough, on the 17^th of August, the UPFA came 10 seats short of victory.  At that point, MS had a number of his men appointed through the National List, thus strengthening his hold on the SLFP group in Parliament.  Then, roughly 40 SLFP MP’s, including the ‘leaders’ who in late-May had convinced MR to contest under the UPFA, joined the UNP and formed the National Government.’

I shall now turn to the events that preceded the adoption, on 9^th March 2016, of the resolution converting Parliament into a Constitutional Assembly.  If I recall correctly, the original resolution was tabled on January 26^th.

The JO immediately opposed the said resolution, primarily on the grounds that it set up a Constitutional Steering Committee that was not responsible to Parliament, i.e. Parliament would have had to automatically approve whatever the Steering Committee generated.

The JO’s legal advisors argued that, at a minimum, the constitution-making process should be carried out within the Standing Rules of Parliament, and Parliament as a body should have the ability to discuss and debate any draft produced by the Steering Committee.  The JO then suggested certain amendments to the resolution.  These were not satisfactory to the government, and there was an impasse.

In Mid-February, however, the following happened.  A group of SLFP Ministers in the ‘National Government’ began to publicly oppose the resolution.  More important, they put out a list of amendments that they wanted made before they would even consider discussing the resolution any further with the Government.  (It just so happened that this list of amendments was almost exactly the same as the list put out by the JO.)

Then came the crucial turn of events:  In the first week of March, the government agreed to all of the amendments suggested by the SLFP’ers.  The JO was trapped.  Since it had suggested the same amendments, once the government agreed to those amendments, the JO had no rational basis to continue fighting the resolution.  So, they had to give their unanimous support to it on 9^th March 2016.  The rest is history.

In my view, there is a distinct modus operandi—‘A method in this madness’ as it were—in the two episodes discussed above.  That method consists of five steps, as follows:

1. MS and RW have a task they wish to accomplish (create a ‘National Government’, pass the resolution on the constitution, etc.), to which the main obstacle is the JO, and in general the SB’s.  Let’s call that task, ‘X.’

2. A mole inside the JO puts out an idea, usually in an article or an interview, that an opportunity, let’s call it ‘Y,’ is about to come up that will allow the JO to get back in power quickly, and sets out a plan, ‘P,’ on how to exploit ‘Y.’ (But, ‘P’ has certain components that can help MS and RW achieve ‘X’ also.)

3. Then, a group of MS’s men pick a quarrel with MS.  Simultaneously, they approach the JO and say that they are fed up with MS and RW, and are willing to join the JO to exploit ‘Y.’  They also agree that the best way to exploit ‘Y’ is ‘P.’

4. The JO agrees to work with MS’s men, and both parties go about pursuing ‘P’

5. ‘Y’ turns out to be a mirage.  ‘P’ helps MS and RW achieve ‘X,’ MS’s men go back to MS, and the SB’s are left holding the bag.

In my view, it is entirely plausible that, since the above method has worked so well for MS and RW in the past, in the present occasion also, where they want the JO to do what they want—i.e. endorse the constitution without making too much trouble—they’ll resort to the same tactic.  I shall now explain how events will unfold in the coming weeks.  I admit this is a highly speculative exercise, but one that I hope is reasonable.

First, around the time the draft of the new constitution is submitted to Parliament, someone in the JO will put out the idea that a marvelous chance to topple the government is at hand, in the form of the referendum, and it is in the interests of the JO to make sure the draft gets through Parliament as soon as possible.

Next, a group of MS’s men will pick a quarrel with MS.  At various press conferences, they will lambaste the draft constitution, and also accuse MS of standing by while RW has produced a document that more or less destroys the sovereignty of the country.  Simultaneously, there will be ‘talks’ with the JO, where they will indicate that they are ready to join the JO and topple the government.

Then, they will make the crucial argument.  They will say something like the following:

‘It doesn’t make sense for either of us to reject the draft in Parliament, since there are elements in it that we both like.  Besides, rejecting it outright will make us look like obstructionists.  So, let’s agree on the points we like, and go for the referendum. If the constitution wins, then at least it will have more of the elements we like than those we dislike.  If it loses (as we think it will) then the sooner we have the referendum, the sooner we get rid of this government!’

That’s the death-trap.  The moment the JO swallows the bait (and most probably they will if one goes by recent history) MS and RW get exactly what they want:  the JO’s endorsement for the constitution in Parliament.

I presume that by now the US, UK and India have figured out a way to rig the referendum so as to guarantee victory.  In any event, from MS’s and RW’s perspective, what happens at the referendum is not their problem:  their job is to get the constitution to the referendum, which they will accomplish with flying colors.

RECOMMENDATIONS

I limit myself to two recommendations.

1. Members of the JO have to stop cooperating with the constitution-making process, and this includes immediately resigning from the various committees to which they have been appointed, committees tasked with producing the draft.

Neither MS nor RW have any intention of relinquishing power after 2020, and the constitution gives them a perfect pretext to postpone the 2020 Parliamentary elections.  Once the JO helps them enact the constitution, the JO is of no more use to them, and they will start picking off members of the JO one by one.

The JO has to use whatever relevance and power it has at the moment to make sure that MS and RW last only 5 more years, which is to say MS and RW don’t get an excuse to postpone the 2020 elections.  The only way the JO can do this is if they can destroy the credibility of the constitution prior to it being put to the referendum.

2. Obviously, Sri Lanka needs a new constitution, but not the one that MS and RW, (with the US, UK and India behind them) are about to foist on it.  What the JO and in general the SB’s have to do from now itself is to begin the process of discussion, reflection and study, as to the type of constitution that this country should have.

That process of discussion has to be broad as well as deep.  For instance, it cannot be limited to the typical consultations, or rather ‘traveling road-shows’, where some committee or other spends four or five months going around the country asking people what provisions they would like to see in the constitution.

If one picks ten people at random and asks each to name a provision that they would like to see in a constitution, one usually gets ten different answers.  Multiply that by hundreds if not thousands, and it is difficult to see how anyone can synthesize such a mass of suggestions and produce a finite document that is at the same time coherent, and purports to reflect the ‘wishes’ of the people.

In my view, it is more reasonable to start the discussion at the level of principles:  i.e. ‘What are the principles that ought to govern the constitution?’  If people can agree on the principles, then individual provisions automatically acquire a certain unity and coherence.  There has to also be an in-depth discussion and exploration of local conditions, as well as the historical and cultural traditions of the country, in which those principles are to operate.

Unfortunately, as far as I’m aware, there is no such discussion in this country at present. This is especially so in the mass media and in academics, although I would be delighted to be informed otherwise.

Of course, there is banter over slogans—for instance, one hears shouts of ‘Separation of Powers!’ ‘Rule of Law!’ ‘Sovereignty of the People!’ and so on—but sloganeering is not the same as discussing the principles behind those concepts.  In any event, in my view, the JO and the SB’s should begin this process of discussion, without waiting until they get back in power.

Dharshan Weerasekera is an Attorney-at-Law. His latest book, The Relevance of American Constitutional Principles to Solving Problems of Governance in Sri Lanka, will be out in bookstores shortly.   

  By Latheef Farook Courtesy The Daily Mirror

– See more at: http://www.dailymirror.lk/114191/Political-and-religious-leadership-crisis-of-a-Sri-Lankan-minority#sthash.DXzFt9F5.Q7mIXnGv.dpuf

By Express News Service

චන්ද්‍රසිරි විජයවික්‍රම

ලංකාව බුදු දහමට අනුව පාලනය කරනවා යයි ලංකාවේ ජනාධිපති කියන විට, එය රටේ අනිත් ආගම් අදහන අයගේ මානව අයිතිවාසිකම් කඩකිරීමක් ය කියා ඇමෙරිකාවේ ඇති ලෝක ආගමික නිදහස ගැන සොයා බලා වාර්තා කරණ කොමිසම (ලෝක ආගම් පොලිස්කාරයා?) තීරණය නොකරාවිද? ඊට හේතුව එම කොමිසම මෝඩaෙසේ නැත්නම් එය ශතපහකටවත් වැඩක් නැති බුද්ධාගමට තැන දෙනවා වැනි ව්‍යවස්ථාවේ ඇති නපුංසක වගන්තිය වගේ බොරු කියමනක් පමණද? මෙවැනි කතා හා ක්‍රියා ඉරිදා වෙනුවටපෝය-පෙර පෝය සති අන්ත නිවාඩුව ගෙනාවා වගේ අතින් පාඩුවන වැඩද? කෙසේ වෙතත් අගමැති රනිල් ලිච්චවි ක්‍රමය ගැන කරන වංක පූචානම් කතාවලට වඩා අවංක භාවයක් (ආසයි-බයයි) ගමෙන් ආ සරම අඳින ජනාධිපතිගේ තිබෙනවා විය හැකිය.

බුදු දහමට අනුව රට පාලනය කරනවා යයි කියන කතාව බෞද්ධයෙක් වශයෙන් විශ්ලේෂණය කරන විට කාරණා කීපයක්ම මතුවේ. බෞද්ධයින් කොටස් හතරක් සිටී. භික්‍ෂු-භික්‍ෂුණී, උපාසක-උපාසිකා යනුවෙනි. බුද්ධාගම රැකගැනීම හා බුද්ධ ශාසනය රැක ගැනීම යනුවෙන් අංශ දෙකකි. මේ අංශ දෙකට සුද්දන්ගේ කාලයේ සිට වුනු හානි මොනවාද? ඒ හානි අවම කිරීමට 1948 න් පසු කලදේ මොනවාද? එසේ නැත්නම් හානි තව තවත් වැඩි වුනාද? ආණ්ඩුව (මන්ත්‍රී හොරු) බුද්ධාගමට අතගැසීම නොකලයුත්තක් නොවේද? අවම වශයෙන් බෞද්ධ ජනාධිපති කෙනෙක් විසින් කලයුතු දේ මොනවාද? මේ වගේ ප්‍රශ්ණ ඔබගේ හිතටත් නැගෙනවාද?

දැන් කාලයේ යමෙකුට සෝවාන්වුනා, සකෘදාගාමිවුනා කියා සහතික පත්‍ර දෙනවාමෙන් ආදි කතෝලික ආගමේද සල්ලි ගෙවා පව් සෝදාගැනීමේ ක්‍රමයක් පල්ලි පූජකවරුන් විසින් ක්‍රියාවට නගා තිබුණි. මෙම නෝට්ටු ක්‍රමය හැඳින්වුනේ ඉන්ඩල්ජන්ස් යන පොදු නාමයකිනි.
මෙවැනි ව්හිළු ක්‍රියාවලින් එලිවන්නේ මිනිසා හා සතා අතර ඇති වෙනස කෙතරම් පටුද යන්න නොවේද? ආහාර, භය, නින්ද හා කාමය සතුන්ට හා මිනිසුන්ට පොදු වුවත්, මනස-ධර්‍මය (යුක්තිය-සත්‍යය) ඇත්තේ මිනිසාටය.  හිරි ඔත්‌තප්ප (ලැජ්ජා බය) යෙන් ලැජ්ජාව ඇත්තේ මිනිසාටය. මෙම පෙරදිග ආදිකාලීන අදහස් කොපිකරමින් මැස්ලෝ නම් මනෝවිද්‍යාඥයා විසින් 1943, හා 1958 දී මිනිසාගේ ඕනෑ එපාකම් (නීඩ්ස්) වලට හේතුවන පියවරෙන් පියවරට ඉහලට යන මානසික බලපෑම් වල පිරමිඩයක් ඉදිරිපත් කලේය. උදාහරණයක් වශයෙන් යමෙක් හාමතේ ඉන්නවානම් ඒ තැනැත්තාට ක්‍රිකට් මැච් බලන්නට, ඔපරා නට්‍යයක් හෝ අභිධර්‍ම බණ දේශනාවකට ආශාවක් නැත.

මෙවැනි මිනිසුන්ගෙන් පිරි ලෝකයකට බුදු දහමින් ඉදිරිපත්කරන්නේ එක් එක් පුද්ගලයා විසින් අනුගමනය කළ හැකි මාවතකි, ජීවන ක්‍රමයකි. එම මාවත අයින්ස්ටයින්ගේ මැත් ෆෝර්මියුලා එකක් මෙන් ඉතාමත් සරලව ලියා පෙන්විය හැකිය. 4 එන් ටී+8 එන් පී යනුවෙනි. චතුරාර්ය සත්‍යය (ෆෝ නොබල් ට්‍ර‌ැත්ස්) හා ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්‍ගය (එයිට් නෝබල් පාත්) ය. ගැරට් හාඩින් නම් ජීව විද්‍යාඥයා විසින් කියන අයුරු බුදුන් වහන්සේ ක්‍රිස්තු පූර්‍ව 5 වන සියවසේ මෙවැනි මාර්‍ගයක් පෙන්වාදී ඇත. එය අනුගමනය කලා හෝ නොකලා කියා ඒ මගට හානියක් සිදු නොවේ. ඕනෑම ආගමක් අදහන, කැමති ඕනෑම කෙනෙකුට මේ මගේ යාහැකි නිසා මෙය යුනිව‌ර්‌සල් හා විද්‍යාත්මක මගකි. බුදු හාමුදුරුවන් සිටියත් නැතත් මේ මග, ඉර වටා පොළොව කැරකෙනවා මෙන් දිගටම පවතින සනාතන ධර්‍මයක් වැනිය.  පුද්ගල-පොදු ගැටුමේදී ඉතාමත් වැදගත්වන ට්‌රැජඩි ඔෆ් ද කොමන්ස් යන ධර්‍මතාවය (1968) ඉදිරිපත් කලේද හාඩින් ය. ඒ වනාහි තමාගේ පුද්ගලික වාසිය තකා පොදු දේපලට (අන් අයට?) හානි කිරීමේ මිනිස් ගතිය නොහොත් ප්‍රවනතාවයය (ආත්මාරක්‍ෂාව උදෙසා මිනීමැරීම-ඩොක්ට්‍රින් ඔෆ් සෙල්ෆ් ප්‍රිසවේෂන්?).

මාළු අල්ලන්න්ගේ පවුලකට සම්බන්ධ ජේසුස්තුමා රෝම අධිරාජ්‍යයේ ඒජන්තලා සමග ගැටී අවුරුදු කීපයක් පමනක් ජීවත්ව නැසී ගියේය. ඔහු කෙළින්ම ඒ කාලයේ දේශපාලනයට බැස  මිලිටන්ට් ක්‍රියා කලේය. බුදු හාමුදුරුවෝ රජ පවුලකින් පැමිණ අවුරුදු 70 ක් ලොවට සේවය කලේය. එතුමා කලේ මග පෙන්වා දීම පමණය. උන්වහන්සේ යමෙකුට අනිවාර්යයෙන්ම තරහකාරයින් ඇතිකරන දේශපාලනයට බැස්සේ නැත. රජ වරුන්ට, සිටානන්ට උපදෙස් දුන්නානම් දුන්නේ ඔවුන් ඇවිත් උපදෙස් ඉල්ලූ විට පමණය.  පෙන්වා දුන් මග ගැනීම හෝ නොගැනීම පුද්ගලික තීරණයක් විය. පුද්ගලයාගේ වෙනස්වීම මඟින් බාහිර සමාජය වෙනස්වේය යන්න එහි පදනම විය.

අද බොදු ජන පක්‍ෂයේ (බොදු බල සේනාවේ) සංකේතය වශයෙන් තෝරාගෙන ඇති නාගයා ලකුණ ජාතක කථාවලින් පෙන්වන එක් බෞද්ධ ලක්‍ෂණයක් මතුකරන්නේය. එක්තරා නියං සාගත කාලයකදී බොධිසන්ව නාගයා වතුර සොයමින් යද්දී මැහැලියකගේ කුස්සියේ ලිබ්බොක්කකට හිරවිය. මේ දුටු මැහැලිය දර පොල්ලක් ගෙන මේ ගැරඬියාට ගහන්නට සැරසුණේය. එවිට තමා ගැරඬියෙක් යයි සිතා මෙසේ හැසිරෙන මහැලියට අනතුරු අඟවීමක් වශයෙන් නාගයා පෙනේ පුප්පා දෂ්ට කරන්නට මෙන් ඉදිරියට ආවේය. ඒ දුටු මැහැළිය අනේ නාග රාජයන් වහන්ස මම හිතුවේ ඔබතුමා කැලේ යන ගැරඬියෙක් කියාලයි, කරුණාවෙන් මට අනුකම්පාකර මගේ කුස්සියෙන් ඉවත්‌වී යනු මැනව කියා වැඳ සිටියාය. බලය පෙන්විය යුතුතැන බලය පෙන්වීමේ අවශ්‍යතාවය මේ කතාවෙන් හොඳින්ම පැහැදිලි නොවේද?

සූත්‍ර පිටකයේ පේන අන්දමට ගිහියන් විසින් හැසිරිය යුතු ආකාරය ගැන පරාභව, මංගල යනාදී සූත්‍ර වලද, භික්‍ෂූ-භික්‍ෂුණී හැසිරීම ගැන විනය පිටකයේද සඳහන් කර ඇතත් ගිහියන්ව ඒ සඳහා බලයෙන් ගෙනයන නීතියක් නොවීය. පන්සිල්, අටසිල්, දසසිල් යනාදි වශයෙන් ඇති චර්‌යා ධර්‍ම එක් එක් පුද්ගලයාගේ ඕනෑකම හා හැකියාව අනුව අනුගමනය කල හැකි හැසිරීම් විය. පසු කාලයක ලියවුණ ජාතක කතාවල තිබෙන්නේ ගිහියන් විසින් අනුගමනය කල හැකි හැසිරීම් ගැනය. මිනිසා විසින් මිනිසාට පමණක් නොව සතා සිව්පාවා, ගස් වැල් වලට පවා සැලකිය යුතු ආකාරය වැදගත්වූයේ මිනිසා පරිසරයේ  අධිපතියා නොව පරිසරයේ අංගයක් පමණක් යයි සලකන නිසාය. සෑම දෙයකම ඇති චක්‍රීය බව, සෑම දෙයක්ම නැසෙන සුළුය යන අදහස් නිසා අන්ත්වාදී නොවී මධ්‍යස්ථව ක්‍රියාකිරීම ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්‍ගයටම ඇතුලත් ය.

රජවරුන් විසින් වැසියා පාලනය කලයුතු අන්දම දසරාජ ධර්‍ම ලෙසත්, රජු අධර්මිෂ්ට නම් වැස්ස පවා නැතිවී වසංගත දුර්භික්‍ෂ ඇතිවන බවත් සිංහල බෞද්ධ මනසේ කිඳා බැස ඇති මූල ධර්‍මයකි. ඉජිප්තුවේ පිරමිඩ් සැදූ වහල් ක්‍රමයත්, සිංහලේ වැව් හා විහාර සැදූ ක්‍රමයත් අතර වෙනසක් තිබිය යුත්තේ මේ නිසාය. 1505 ට පෙර හා ඉන් පසුවත් දිවයිනට ඉන්දියාවෙන් ආ ජන කොටස් සිංහලේ සමාජය හා බද්ධවූයේ බෞද්ධ සමාජයේ නම්‍ය හා මට සිලුටු භාවය නිසාය.

බෞද්ධ ජනයා ඌරු මස් කෑම හෝ නොකෑම හෝ හින්දු කෝවිලක එළුවන්, කුකුලන් (ගවයින් හැර) බෙල්ල කපා මැරීම හෝ වියට්නාම්, තායිලන්ත, ලaaෝස්, බුරුමය හෝ කොරියාව වැනි රටවල දිමියන්, ගැරඬින්, ගොළු බෙල්ලන් කෑමට ගැනීම ඉස්ලාම් හෝ හින්දු ආගමේදී මෙන් බෞද්ධයින්ට ගැටළුවක් නොවන්නේ අන්තවාදී ආකල්පයක් බුද්ධාගමේ නැති නිසාය. ඒ ඒ පරිසර හා වටපිටාවට අනුව ජීවත්වන මිනිසුන්ගේ හැසිරීමට අනුව එක්තරා දුරකට නම්‍යවීමක් බුදු දහමේ මධ්‍යම ප්‍රතිපදාව මඟින් ප්‍රතික්‍ෂේප කර නැත. තර්‍කයක් වශයෙන් මේ දෙස බැලුවොත් සතුන් නොමරන බෞද්ධයා බොරු කියනවානම් හෝ හොරකම් කරනවා නම් ඔහු පන්සිල් පද පහම කඩකර නැත. මේ අනුව සිතන විට ලංකා පොලිසියේ ලාංජනය ධර්‍ම චක්‍රය වුනත් ධර්මිෂ්ට අයෙකුට පොලිසිය රක්‍ෂාවට සුදුසු තැනක්ද?

බුදු දහමට අනුව රට පාලනය කරනවා කියන එකත් හරියට පොලිසිය තම යුනිෆෝම් එකේ ධර්‍ම චක්‍රය පෙන්නනවා වගේ ද? අතීත දේශපාලකයින් කලේ එයය. මිනිස්සු හැමෝම පෘතග්ජනයෝය. නිවැරදි කෙනෙක් මෙදියත නැත. එසේ වුවත් කොසොල් රජතුමා දුටු සීන දාසැය දැන් දකින්නට හැකි ලංකාවේ, බුදු දහමට අනුව රට පාලනය කිරීම ආරම්භ කල යුතු කුමණ ඉතා සරල එහෙත් සංකීර්‍ණ පියවරකින්ද? තමන්ට එවැනි අධ්‍යාත්මක ශක්තියක් තිබෙන බව ජනාධිපති සිරිසේන මහතා රටට පෙන්වමින් සිටිනවාද?

චන්ද්‍රසිරි විජයවික්‍රම
අගෝස්තු 21, 2016

ධර්මසිරි සෙනෙවිරත්න

 රිඅර්  අද්මිරාල් ආචාර්ය සරත් වීරසේකර ,හිටපු පාර්ලිමේන්තු  මන්ත්‍රී තුමාගේ සභාපතිත් වයෙන් යුතුව ජාතික රණවිරු එකමුතුව නමින් සංවිධානයක් බිහිවීම ගැන අසා ජාතිකවාදී දේශප්‍රේමී ජනතාව බෙහෙවින් සතුතට පත්වී ඇත . මෙය ඉංග්‍රීසියෙන්  නැෂනල් වෝ හීරෝස්  ෆ්රන්ට් නමින් හැඳින්වේ .  වචනාර්ථයෙන්ම රණවිරුවෙකුවුද සිංහලයෙකුවුද බෞධයෙකුවුද එමෙන්ම ඉතිහාසයහා  බෞද්ධ දර්ශනය  ගැන මෙන්ම සිනමා සාහිත්‍ය කළා ශිල්ප ගැනද උගත් ලේඛකයෙකුවුද දේශකයෙකු ලෙස ජනප්රියවුද සරත් වීරසේකර මේ සංවිධානයේ සභාපතිවීමට නියම සුදුස්සාය අන් සියලුදෙනාම රටටවඩා ආණ්ඩුව  හා පක්ෂයරැකගැනීම  වැදගත් සේ සලකා පතෝල න්‍යාය අනුගමනය කරන විට සරත්  ඉන් ද්‍ර ඛීලයක් මෙන් සිට තනිව දේශද්‍රෝහී පනත් වලට විරුධ්ධවී අනාගත රිජු ජාතික නායකයෙකුගේ ගුණාංග විදහා පෙන්වූයේය . අතුරුදහන් වුවන් සෙවීමේ පනතට පක්ෂවුවන්  මරාදමියයුතුයය් කියන්නට තරම් ඔහු රිජුවිය . සතුන්ගේත්  මිනිසුන්ගේත් වෙනස ඔහු පහදා දුන්නේය .
                                                                      සරත් වීරසේකර මේවනවිටත් අ තුල් කෙශාප්ට සිය විරෝධය පළකර ඇත ඉතාලියෙන් ලද ආරාධනයක් අනුව එහි ගොස් දේශනාමාලාවක් පවත්වා අපේ රටට සිදුවීගෙන යන වින්නැහිය  එහි දේශප්‍රේමීන්ට විස්තර කරදී ඇති අතර ළඟදී ඔස්ට්‍රේලියාවටද යාමට නියමිතය .අනෙක් රටවලද සිටින දේශප්‍රේමීහු ද මෙවන් දැනුමැති ජාතික වීරයකෙගෙන්  රටේ තත්වය හා අපවිසින් අනාගතයේදී කලයුතුදේ ගැන දන ගතයුතුය . දේශපාලන වාචාලයෝනම් ඕනා තරම් දේශනා වලට එනු ඇත . එහෙත් ඒ උන්ට බලය ලැබෙන තුරු පමණය
                                                     මේ සංවිධානයට දැනටජීවත්ව  සිටින ත්‍රිවිධ හමුදාපොලිස්  හා සිවිල් ආරක්ෂක භටයන් පමණක් නොව ජාතිකවාදී සියලු දෙනාම අයත් විය යුතුය .මෙහි ජාතික  යන වචනය  එජා පයේ  ;;ජාතික ”’ නම් වචනයට වෙනස්ය  . එජාපයට සිංහල ජාතියට අමතරව ව මේ රටේ සිටින  අනෙක් වාර්ගිකයන්ද   ”ජාතීන් ”’  ය . වසර දහස් ගණනක්  තිස්සේ රටක් හදා වඩා ගොඩනගා එරට පරයන්ගෙන් බේරා ගැනීමට ජීවිත පරිත්‍යාගයෙන් සටන් කළවුන් මිස පරයන්ගේ කුලීකාරයන් ලෙස මේ රටට පමණ තම ස්වාමීන්ගේ බලමෙහෙවරෙහි යෙදුනෝ  වාර්ගිකයෝ මිස ජාතීන් නොවේ . මෙය හරිහැටි තොරාබෙරාගත් අයත් ඉන්දියානු ව්යාප්තවාදයට එරෙහි අයත් 13අ හා පළාත් සභාවලට එරෙහිඅ යත්  බටහිර අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ ග්‍රහණයෙන් මිදිය යුතුයය් සිතන සියලුදෙනාමත්  අපේ උරුමය   ,ජාතිකත්වය වෙනුවෙන්  ලියන කියන  සටන් කරන න්‍යාය සපයන සියලු දෙනාමත් ජාතික වීරයෝය   ඒ සියලු දෙනාමත්  මේ සංවිධානයට අයත් විය යුතුය .
                                                  මේ සඳහන අතීතයටද බලපැවැත්වේ . වෙනත් වචන වලින් කිවහොත් දුටුගැමුණු හා දසමහායෝධයන්ගේ සිට කීර්තිකුමරු හෙවත් විජයබා පැරකුම් වළගම්බා  රා සින් දෙය් යෝ  දෙවන රාජසිංහ වීදියේ බණ්ඩාර මෙන්ම  අනගාරික ධර්මපාල ධර්මපාල තුමාද ඇතුළු දේශප්‍රේමීහු මෙයට අයත්ය අනාගතයේ පහළවන සියලු දේශප්‍රේමීන්ද අයත්ය .මහාචාර්ය නලින්ද සිල්වා වැනි ජාතිකත්වය වෙනුවෙන් මුළු ජීවිතයම කැපකළ සුධීන්ගේ ආශීර්වාදය හා මගපෙන්වීමද අත්‍යවශ්ශ්‍යය . මෙය හුදෙක් දේශපාලන බලවේගයක්ම නොව ඊටත් එහා යන න්නාවූ මේ පුණ්‍ය භුමිය  ඉරහඳ පවත්නාකල්   පවත්වා ගෙන යාමට  උරදෙන්නාවූ සංවිධානය කිරීමට මේ සියලු දෙනා අපකපවියයුත්ය . රණවිරුවන් වන්නේ යුදපෙරමුණේ සටන් කරන්නන් පමණක් නොවේ සටන් සැලසුම් කරන්නාවූත්   අවිආයුධ මුවහත් කරදෙන්නාවුත් සටනේ දේශපාලන අංශය බලාකියා ගන්නාවුත් එමෙන්ම සටනට  බත බුලත සපයමින් ජයවෙවායය් ප්තන්නාවුත්  සියල්ලෝම  විරු වෝ වෙති,
                                    මෙම ජාතික රණවිරු එකමුතුව අනාගත සිංහලේ ගැලවුම් කරු කර ගැනීම අපේ යුතුකමය් .   

අලූත් පක්‍ෂ හැදෙන බවත් එය කිසිවෙකුට නතර කල නොහැකි බවත් හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා පවසයි.

ඔහු මෙසේ කියා සිටියේ කොළඹදී පැවති සමස්ත ලංකා සමෘද්ධි සංවර්ධන හා පර්යේෂණ නිෂ්පාදන සහකාර නිළධාරී සංගමයේ 19 වන නියෝජිත සම්මේලනය අමතමිනි.

තීන්දු ගැනීමේ නිදහස තිබිය යුතු යයිද කී හිටපු ජනාධිපතිවරයා තර්ජනය කලයිට සිදුවන්නේ නැති ඒවාද හැදීම බවද කියා සිටියේය.

අලූත් පක්‍ෂ හැදෙන බව රාජපක්‍ෂ මහතා කියද්දී සභාවෙන් නැගුනු මහ අත්පොලසන් නාදය මැද සිනාසෙමින් ඔහු කියා සිටියේ තමන් අලූත් පක්‍ෂයක් හදන බවක් ඉන් අදහස් නොකල බවයි.

මුළු සභාවම ඔහු හා එක්ව එයට සිනාසුනේ හිටපු ජනපති ස්ථිරවම යමක් ඉඟි කල බවත් දැනුනා සේය.

පසුගිය මහ මැතිවරණයේදී ශ‍්‍රීලනිපය ජයගැනීම වැලැක්වීම සඳහා ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන මහතා විසින් කලේ යයි ඔහු විසින්ම කල ප‍්‍රකාශයක් හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා ඊයේ කොළඹදී හෙලි කර සිටියේ මෙසේය.

නව පක්‍ෂයක් හැදුවොත් සියළු රහස් එලි කරන්නේ යයි ජනාධිපති මෛත‍්‍රිපාල සිරිසනේ මහතා විසින් කල ප‍්‍රකාශය සම්බන්ධයෙන් හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා ප‍්‍රතිචාර දක්වයි.

කැස්බෑවේදී පැවති ජනහමුවක් අමතමින් රාජපක්‍ෂ මහතා අදහස් පල කලේ මෙසේය.

by Oruwala Sarath de Silva Courtesy The Island

August 22, 2016, 10:59 pm
Former President Mahinda Rajapaksa yesterday said nobody had a right to prevent the formation of new political parties.

Rajapaksa, addressing the Samurdhi officers at their 19th annual convention at the Samurdhi hall, Battaramulla said that it did not mean that he was planning to form a new party. However, threats and intimidation should not be directed against those who wanted to form new parties.

He said the government had become a pawn of the western powers and was bent on privatising state ventures and suspending the development projects launched by the previous administration.

It is also deviating from Bandaranaike policies,” he said.

The incumbent government had come to power only for a two year period and now they had decided to extend the pact for five years, Rajapaksa said.

The former President said “We didn’t fight the Tamils or Muslims. The fight was against the terrorists and we created an environment to live as one nation, one country.”

The previous government had re-habilitated over 12,500 people and restored the infrastructure destroyed by the 30-year conflict. “We developed the Jaffna Hospital and there are 10 surgical wards on a single floor”, he said.

The percentage of students entering the Jaffna University had increased and the standard of education in the north had reached a higher level, the former President said.

He said the Sirisena-Wickremesinghe alliance had come to power promising a change, but it had failed to deliver.

Rajapaksa said even former Presidents J. R. Jayewardene and Ranasinghe Premadasa had also bellowed rhetoric towards the end of their governments.

“I have no hatred or anger. The incumbent government should work with more restraint,” he said.

“It is a right of the working class to strike and it is wrong to assault them,” Rajapaksa said

By S. Ratnajeevan H. Hoole Member, Election Commission Courtesy The Island

August 22, 2016, 8:59 pm

Independent Commissions have been long sought by the public. Their rationale is that certain decisions ought to be made independently of political considerations and, therefore, are best done by those not beholden to their political masters. Rulers have favoured centralization while advocates for democracy preferred decentralization.

The Seventeenth Amendment of 3 Oct. 2001 provided for a Constitutional Council (CC), which would recommend people for independent commissions running the public service and the police, besides other commissions. The amendment turned out to be toothless, a damp squid, when the President failed to appoint the CC. Instead, like a slap on our face, we had the Eighteenth Amendment removing term limits for the president.

The Nineteenth Amendment

The Nineteenth Amendment was a progressive step pushed by civil society after the 2015 elections. We have something positive in the CC. The presidential term limit was restored. Nine commissions were created.

After appointing the nine Commissions, the government claimed credit for democratizing Sri Lanka and got much mileage in international circles.

However, the trends towards centralization and aggrandizement of power continue just like before. A key Commission under the Nineteenth Amendment that we were promised, the University Grants Commission, was not listed among the new independent commissions, seemingly deliberately to exercise political control of our universities.

Aggrandizement and Usurpation of Powers

I was appointed to the Election Commission by the President on 13 Nov. 2015. The letter of appointment mentioned no salary or terms except the 5-year period. I suppose it was assumed that we would be so flattered that we would not ask about money!

We were summoned for a 19 Nov. meeting with the CC. The CC Chairman, the Speaker, congratulated us that ours was the most important of the nine Commissions. The intent, we were told, was that where things had been done by one person, the Commissioner of Elections, decisions would now be taken by three independent persons. After further pleasantries, we were told that our Chairman would get Rs. 150,000 a month and we members Rs. 100,000. In addition, the Chairman would get a car but not us members. We would get Rs. 25,000 and Rs. 5,000 a month for transport and communications.

I suppose we were so happy that we did not stop to ask if the CC had any authority to promise us that. Under 41B.3 of the Constitution, the CC has only the power to recommend names for members of the Commissions and three names for each post of Chairman from which the President decides whom to appoint, all the while reflecting the “pluralistic character of Sri Lanka, including gender.” Like the many mistakes in the short Nineteenth Amendment, these three names for Chairman is contradicted by 103.1 which lets the President appoint as Chairman one of the three recommended by the CC for the Election Commission. I wonder how many mistakes there will be as we rewrite the whole constitution!

The CC failed to do its job to reflect pluralism. There are hardly any women on the Commissions and none on the Election Commission. Yet, it was poking its nose into what is not its business. That authority to set our salaries is explicitly given to Parliament in 103.8 of the Constitution which says “A member of the Commission shall be paid such emoluments as may be determined by Parliament.” Note that Parliament means the Cabinet, not the CC, has to initiate it. Further, Emoluments means salary, not our travel and communications. The CC has few duties after recommending names and yet they have to meet at least twice a month Hence this meddlesomeness.

The money promised by the CC never came.

A Pattern Violating the Law

I have pointed out elsewhere the numerous errors in the Nineteenth Amendment. The Prime Minister has not cared to correct the laws since we pointed out the flaws last November. We then get used to saying the law must be violated as a practical necessity or we cannot function. The CC, most of them big lawyers, even President’s Counsel, agreed to this and other violations!

Soon no one will care for the law. Is that what the government wants? What will happen when the new Constitution comes? Could we assume mistakes when we think a clause wrong and violate it? What the government expects of our new Constitution is seen in its contracting the Financial City laws to Britain’s Baker & McKenzie for USD 2.3 mn.

Surviving

After several months without any pay, our Chairman, Mahinda Deshapriya, was able to negotiate permission with his SLAS colleagues to pay us Rs. 25,000 a month as an advance. This was felt to be the minimum that Parliament would approve so that accountants could sign off on the payments.

I understand that the Delimitation Commission was meeting at the home of a member with her making tea and serving lunch because there was no budget. Perhaps, it is the CC’s way of dignifying women to reflect our “pluralistic character”!

However, the government has got credit from the International Community for the Commissions in Geneva. The US is praising the government without quite realising that promises are kept only in form.

Undermining Parliament: Reversion to a One-man Commission

Someone must have realised that the CC’s promise was meaningless even though the PM, Speaker, and Leader of the Opposition are CC members. A Cabinet Paper subsequently set our salaries at Rs. 100,000 and Rs. 75,000 a month for the Chairman and Members, and Rs. 25,000 and Rs. 5,000 as travel allowance and telephone allowance respectively. There is no warrant for the Cabinet to set our travel allowance. Only salary (emoluments) is to be set by Parliament. The Commission must have the freedom to set off genuine expenses incurred as a part of work. After all, 104 B.1 of the Constitution, gives the Commission the right to “exercise, perform and discharge all such powers duties and functions” relating to elections, and under 104 B.1 the Commission is “responsible and answerable” only to Parliament, which has set for itself in enacting the Nineteenth Amendment the power to set emoluments, not our travel expenses.

Rather astoundingly, the Cabinet Paper claimed to make the Chairman full time and the two members part time. The Chairman automatically becomes Executive Chairman. There is no warrant for any of this in the Constitution, which simply speaks of a Chairman and two members. Nor do our Letters of Appointment mention part-time. When the intention is to have an Executive Chairman, usually the legislation says so – e.g., the Universities Act, 7.1, about the UGC Chairman. Our quorum of three with three members also implies Parliament’s intention to have all three present for decisions, although this is taken with some justification as a practical absurdity and violated with CC-permission.

The Salaries Commission also I understand slashed our salaries further and there has been yet another Cabinet paper on our salaries which I am not privy to, but still no salary or even intimation of what it will be.

Without adequate travel expenses and the two members in part-time capacity, the Commission reverts to a one-man commission against all the intentions of Parliament. Part-time implies that the two members are out of important Commission meetings. Lack of adequate travel facilities means absenting oneself when, say, the PM, President or the Joint Opposition suddenly ask for a meeting with the Commission.

The Delimitation Committee says their report will be ready by 31 Aug. We have said we can hold elections 90 days thereafter. The relevant Minister and President say elections will be next year. It is easier for the government to prevent the Commission from holding elections when only one person is present at meetings.

Although the Chairman of the Commission tries his level best to include the other two members, there are limits with these restrictions. To be frank, I do not know much of what is going on at the Commission despite the Chairman providing translations of many documents. The boast of 3-person decision-making is merely a dream with these restrictions.

Permission for Leave

The latest inroad into the powers of the Commission concerns leave. 103.5 allows a member of the Commission to absent himself from two meetings with the permission of the Commission. 103.7 permits the President to grant a member leave from discharging his duties for up to two months. Now suddenly the CC wants us to apply to it for leave as if they, and we, had nothing better to do.

We have now been working for almost ten months without a salary as if we were part-time. For, we have nothing to say whether we are full-time or part-time. Today, I am wondering how to go to Colombo on a Rs. 25,000 a month advance on a salary that may never be approved by Parliament. I need to free-load with relations for the night to save money. And, it is indeed too much of a strain on them when I stay with them because I have weekly meetings, sometimes for two or three days at a time. Or, I wonder whether to take a night bus and return by the next night’s bus, sitting half asleep through the meeting in between to spare my relations. I cannot afford a hotel, nor can I stay in a cheap dingy room. And all that for an underpaid, undefined job?

The government’s promises inherent to the Nineteenth Amendment are yet to be reality. The President’s promise of a “Red Carpet Welcome” to returning expatriates made in a special speech in parliament has also turned out to seem a promise made without sincerity. Few believe any more in any of the umpteen boasts by the government. They are just hype.

Many Sri Lankans rooted for this government and were very happy when it was elected. The ship of state must correct course before it is too late, and the people sour of this government too. Once cynicism sets in, democracy will suffer irreparably.

By Charles.S.Perera

OMP Bill is a reactionary piece of legislation that should not get into the legal system of Sri Lanka. OMP,  without getting into a legal and intellectual analysis could be stated as a dangerously bad  Bill as much as the  bad 13 Amendment or even worse. It is bad from the mere fact it comes from Prince Ra’ad Zeid Al_Hussain’s report adopted and included by the USA in its resolution against Sri Lanka at the UN HR Council in Geneva.

One cannot imagine how any intelligent man who has an iota of love to Sri Lanka, resurrected from the grip of  a tenacious ruthless terrorism after thirty years of suffering, would sponsor along with USA,  the most vicious resolution  like of which  no one had passed against any other country which had perpetrated most intolerable crimes against humanity.

We as Sri Lankans for generations will never  pardon the traitors Mangala Samaraweera and Ranil Wickramasinghe for making it possible to have allowed USA to get the UNHR Council in Geneva adopt such a devastating resolution against Sri Lanka which carried out a difficult war against all odds to eliminate terrorism and bring back peace and security to Sri Lanka.

It was the Armed Forces of Sri Lanka, without fearing the risks they were taking, that saved Sri Lanka their motherland from terrorism, for which heroism the Maithripala Sirisena- Ranil Wickramasinghe duo has allowed the USA prompted by the Tamil Diaspora to take our Armed Forces  before a tribunal and meet out punishments by enacting the OMP Bill in the Parliament.

They have trapped the personnel of the Armed forces by cutting all routs of escape as they could be arrested in any country outside Sri Lanka even if they are in those countries on a  visit officially or as tourists. But what are the offences that our soldiers have committed that deserve such intolerable treatment in the hands of foreign governments. Our Armed Forces  have committed no offence against their motherland Sri Lanka in eliminating terrorism. They had done their duty as soldiers in any armed force of any country would do to defend their country against its enemies.

Why has the USA and the UN Human Rights Council selected the Armed Forces of our country for punishment where as countries which really committed and commit criminal offences against civilians in other countries are left out ? It is  the Commissioner of the UN Human rights Commission that should be brought before a tribunal to answer why  he should not be punished for allowing USA and the UN bring a resolution incriminate the Armed forces of Sri Lanka which carried out an armed offensive against  a ruthless group of terrorists to eliminate them, in carrying out their duty of protecting their country and its people.

Some try to minimise the effect of the Bill for the setting up of an Office for Missing Persons in Sri Lanka.

Strangely the persons who are actively participating in encouraging  and writing hosannas  about the OMP Bill are Tamils.  The  well known anti Sinhala Tamil NGO Pakiasothy Saranawanamuttu the Executive Director of the  Centre for Policy Alternative  writes a guide to the  draft legislation for the establishment of the OMP.

http://www.cpalanka.org/wp-content/uploads/2016/07/A-Brief-Guide-on-the-Draft-Legislation-to-Establish-an-Office-on-Missing-Persons.pdf

The Bill as presented as a brief guide,  seems simple and innocent.  But even so if read carefully it shows where dangers  lie. However, the OMP Bill has been signed by the  Speaker of the House  Karu Jayasuriya making  the infamous bill to punish the personnel of our Armed Forces, law of the land.

On the face of it, without going into details,  it appears that the Yahapalanaya cronies with the bill on the OMP have opened a pandora’s box, because the Brief Guide on the Draft Legislation to the Establishment of the OMP begins by stating , In 2015, the United Nations Human Rights Council adopted the consensus Resolution tilted ‘Promoting Reconciliation, Accountability and Human Rights in Sri Lanka’ which provided a framework for transitional justice in Sri Lanka, including the establishment of four specific mechanisms. The Office on Missing Persons (OMP) is to be the first.”

That means that there are more mechanisms envisaged,  which depend on the initial Bill on the project is accepted by the Parliament of Sri Lanka,  for other bills to be presented in the Parliament on the same issue..

In reality this resolution has no right to have been passed at the UN Human Rights Council in Geneva, let alone presenting it to be passed in the Parliament of Sri Lanka.  It happened because of the two cronies of the Yahapalanaya Government Ranil Wickramasinghe and Mangala Samaraweera.  They are really foolish men who  are gleeful, happy and acclaim victory for themselves for having been able to pass a bill which is virtually to hang the war heroes and open the doors for other nefarious interventions by the USA and the West.

The President of Sri Lanka who talks like a thug rather than an intelligent national leader seems to have no idea what Sri Lanka is in for with his executive” Prime Minister taking the upper hand in the Administration of the country. We knew that appointing Ranil Wickramasinghe as the Prime Minister of Sri Lanka portend danger and ill luck to Sri Lanka and its people.

We cannot understand why some say that the Prime Minister is a clean man, when all know that his hands are bloody with the tortures he inflicted on the Sinhala Buddhist youth in Batalanda and other torture camps he had set up, and he has also swindled the country having appointed Arjun Mahendran as the Governor of the Central Bank.

The FCID has not still investigated into what happened to the Billions of Rupees  involved in the Central Bank Bond Scam.  Where did that money go ? Who benefitted from it ? Was any part of that  defrauded money go  to Sirikotha ? Even the President want initiate action for an investigation as he is Prime Minister’s buddy. The President probably knows where that money went, but he is also a clean man !!

People have experience with Ranil Wickramasinghe who thinks that  any thing coming from the West are worthy of acceptance. The CFA prepared by Eric Solheim of Norway which he signed along with Prabhakaran is one such foolish act that cost the lives of thousands of soldiers and innocent people of all Communities, and lost a great foreign Minister the Late Laxman Kadigamar. It was thanks to a great man like Mahinda Rajapakse to have removed that disgusting  agreement, the hated CFA.

Sri Lanka has to be more careful in accepting proposals presented by the USA , the West and India. Because USA , the Western countries, or India do not want Sri Lanka develop as an independent Sovereign State. They want Sri Lanka  to be one of their subject states, as they do not admit  that Sri Lanka has intelligent men and women , who can administer the country,  or judges  intelligent and competent  enough to run an acceptable judicial system.

If the UNP had intelligent and competent people with foresight as Ministers, MPs, and Political advisors, they would not have introduced into our Constitution and legal System, the 13 Amendement or now the Bill for BMP.  There are worst things to follow-the ETCA, Bridge Connecting Tamil Nadu Sri Lanka, building a Sita Temple at Divurumpola in Sri Lanka by India for which Sri Lanka Government has already given its approval, leasing the oil Tanks in Trincomalee to India, giving six acres of prime land in Colombo to USA to put up buildings probably for a military base to collect intelligence covering China, Russia and other countries in the neighbourhood, and to lease the Tricomalee Port to USA.

These matters should be openly discussed in the Civil Society, before they are even placed before the Parliament where it should again be discussed before it becomes law. Though some Sri Lankans, institutions and  the media  are very critical of the former President Mahinda Rajapakse and give credit to him only for the elimination of terrorism,  as Mahinda Rajapakse  has done nothing else which had been beneficial to Sri Lanka.

These proposals made by foreign countries may look inoffensive, and the apparent dangers could be explained as nothing to be concerned,  but it is only when they are  being implemented that the complexities, surprises and dangers become evident, as it was with the CFA and the 13Amendment. It would then  be too late to change.

The Sunday 20^th August Editorial of the Island states, …..Mahinda Rajapaksa promised the masses a bright future of suba anagathayak. He, to his credit, eliminated terrorism, but his second term turned out to be a disaster. It was characterised by corruption, nepotism, abuse of power, violent suppression of political dissent and near lawlessness. Maithripala Sirisena vowed to make a difference and usher in yahapalanaya or good governance……..”.

But if looked objectively ex-President Mahinda Rajapakse  had not committed any of those enumerated offences”.  It appears that those accusations are  made in order not to earn the disapproval of the government in power.

These media which writes to please those in power , rather than fearlessly write  for the  benefit of the country, do not give credit to the former President for his most able and commendable service to Sri Lanka protecting it from the unfriendly foreign Countries.  Sri Lanka was protected and secured under the former President Mahinda Rajapakse.

It is  very good to have very cordial relations with all countries,  but not if it results in them trying to dictate terms,  pontificate on actions being taken, give unasked for advice on how to run the country, interfere with the internal affaires of the country  putting one community against the other and causing utter confusion and political disaster.  Mahinda Rajapakse knew this and he managed to keep them away from causing mischief in Sri Lanka.

Today Sri Lanka is quite different from what it was before the 8^th January, 2015. The Present government has only shown its incompetence to rule Sri Lanka as an Independent Sovereign State. The new friends of the Yahapalanaya Governmenrt the USA and the West have made inroads into Sri Lanka Government’s internal affairs, by offering  to re-organise the Armed Forces, participate actively in the process of reconciliation, attending to the political affairs of  the North trying to separate the North from the rest of Sri Lanka, and even  participating in the writing of the  Constitution for Sri Lanka.

All the proposals the USA and the West and India make should be carefully evaluated before they are even presented to the Parliament. The Constitution of Sri Lanka is an important document that should be honoured and respected without desecrating it by introducing into it any legislation proposed by  any foreign government.

But the Sirisena and Ranil Wickramasinghe are not respectful of the countriy’s Constitution. They had  acted in breach of the Constitution of Sri Lanka from the day Maithripala Sirisena was elected President of Sri Lanka.

Today the 21^st August, 2016, it has been announced that the offensive Bill  introducing OMP has become law. If the Speaker was independent he may have allowed further time to discuss the bill in the Parliament by bending the rules in favour of the opposition , but as he  seems to be under Prime Minister’s control he has become automatized to sign on orders.

The danger that Sri Lanka runs in passing this Bill on OMP has already been written by many learned persons, and heard discussions on it in TV, therefore, it is now for us to wait and see how the country with this impossible government would face the challenges.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න         

 ජවිපෙ 1983 ජුලි පක්ෂ තහනමට පෙර, පසු සහ ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ල පැවති 1986 සිට 1990 දක්වා ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු නැගෙනහිරින් පරිබාහිරව සන්නද්ධ අරගලය විශ්වාස කල වාමාංශික කණ්ඩායම් 7ක් ක්‍රියාත්මක විය. ඒවා අතර උඩුවරගේ හෙන්රි පෙරේරාගේ රතු භටයෝ, ජයතිලක ද සිල්වාගේ සමාජවාදී ජනතා ව්‍යාපාරය, ගීගනගේ චන්ද්‍රසිරිගේ ජවිපෙ නව ප්‍රවණතාවය, වත්තේගම මඩවල බාවා අබ්දුල් කාදර්ගේ කඳුරට විමුක්ති පෙරමුණ, ජෝ සෙනෙවිරත්නගේ විකල්ප කණ්ඩායම සහ ඒ තුළ ගොනුවු කළුආරච්චිගේ ධනපාලගේ අවිස්සාවේල්ල අධ්‍යාපන කවය සහ ජනතා සංගමය වේ. මෙහි ඇතැම් කණ්ඩායම්වල ක්‍රියාකාරිකයෝ ඉන්දියාවේ සහ උතුරු නැගෙනහිර පළාතේ අවි පුහුණුවද ලැබීය. එකල ඇතැම් පුවත්පත් එම කණ්ඩායම් හැදින්වූයේ සිංහල කොටි හෝ රතු කොටි කියාය.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න විසිනි.

ඉහත කණ්ඩායම් අතරින් ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත යටතේ චෝදනා ලැබූ සහ සිරදඬුවමට ලක්වූ ප්‍රථම සිංහල ජාතිකයා වූයේ උඩුවරගේ හෙන්රි පෙරේරාය. ලෙනින් නොහොත් විශ්වන් නොහොත් රත්නම් ලෙසද ඔහු හැදින්විණි. ඔහු රතු හමුදාව නොහොත් රතු භටයෝ සංවිධානය නැමති කණ්ඩායමේ නායකයා විය. ලෙනින් ලෙස ඔහු කුඩා කාලේදීම නම් කළේ හෙන්රිගේ පවුලේ ඥාතියෙකුවූ සමසමාජ පක්ෂයේ නායක ආචාර්ය එන්.එම් පෙරේරාය. විශ්වන් ලෙස ඔහුව නම් කළේ ප්ලොට් නොහොත් දෙමළ ඊළාම් ජනතා විමුක්ති සංවිධානයයි. රත්නම් ලෙස ඔහුව නම් කළේ වව්නියාවේ ගාන්ධියන් ව්‍යාපාරයේ නායකයෙකුවූ වෛද්‍ය සෝමසුන්දරම් රාජසුන්දරම්ය. උඩුවරගේ හෙන්රිගේ රතු භටයෝ සංවිධානයේ මව් සංවිධානය වූයේ උමා මහේෂ්වරන්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් 1980 ආරම්භ වූ ප්ලොට් සංවිධානය වේ. දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානයේ(එල්.ටී.ටී.ඊ) 1977 සිට 80 දක්වා සභාපතිවරයා වූයේද උමා මහේෂ්වරන්ය.

උඩුවරගේ හෙන්රිගේ වතගොත සොයා මහාධිකරණය හමුවේ 1985 විභාගයට ගත් වාර්තාද, කෝට්ටේ නගර සභාව, ඔහුගේ  රාජගිරියේ මහගෙදර, බාප්පාගේ දෙහිවල, සොහොයුරෙකුගේ දොම්පේ සහ බිරිඳගේ වව්නියාවේ නිවෙස්වල අයද සාකච්ඡාවට ලක් කළෙමු. මේ දිග හැරෙන්නේ හෙන්රිගේ කිසිදා නොඇසූ එම ඉතිහාස කථාවය.

උඩුවරගේ හෙන්රි පෙරේරාගේ ජීවිතයේ විවිධ අවස්ථාවන්.

වසර 1955 දෙසැම්බර් 31 මරදාන ද සොයිසා රෝහලේදී උපන් උඩුවරගේ හෙන්රි පෙරේරා දිගුකලක් පදිංචිව සිටියේ සිය පියාට අයත් රාජගිරිය යු.ඊ පෙරේරා මාවතේ 72 දරණ නිවසේ සහ එයට යාබද අංක 64 නිවසේය. හෙන්රි ප්‍රථමයෙන් පාසැල් ගියේ කොළඹ නාලන්දා විදුහලටය. ඒ 1961 ජනවාරි 3වැනිදාය. පසුව 4 වැනි ශ්‍රේණිය දක්වා 1965 ඔක්තෝබර් 13වැනිදා නාලන්දයෙන් ඉවත්ව කොළඹ මහා බෝධි මහා විද්‍යාලයට ඇතුල්වූයේ 1965 ඔක්තෝබර් 25වැනිදාය. මහාබෝධි විදුහලේ 7වැනි ශ්‍රේණිය දක්වා අධ්‍යාපනය ලබා 1969 ජුනි 30වැනිදා ඉන් ඉවත්ව 1970 ජනවාරි 10වැනිදා ඔහුගේ දෙමාපියන් විසින් විද්දෝදය විශ්ව විද්‍යාලයට අනුබද්ධ ආයතනයක්වූ මරදානේ ශ්‍රී ලංකා විද්‍යාලයට ඇතුල්කරන ලදී. පසුව ඉන්ද 1971 ජනවාරි 20වැනිදා ඉවත් කරගෙන  එදිනම කොළඹ ආනන්ද විදුහලට ඇතුලත් කල අතර අපොස සාමාන්‍ය පෙළ සමත්වීමෙන් පසු 1973 පෙබරවාරි 22වැනිදා ආනන්දයෙන්ද සමුගත්තේය. පසුව කලමණාකරණ සහ නායකත්ව පුහුණුව පිළිබඳව ඩිප්ලෝමා පාඨමාලාවක්ද හැදෑරිය.

හෙන්රිගේ සියා උඩුවරගේ ඇල්බට් පෙරේරාය. ඔහුගේ මුල් පරපුර මහනුවර උඩුවර ග්‍රාමයෙන් පැවතෙන්නෙකි. ඇල්බට් පෙරේරා වෘත්තියෙන් රජයේ මිනින්දෝරු දෙපාර්තමේන්තුවේ සැලසුම් ශිල්පියෙකි. ඇල්බට් 1922 විවාහවූයේ රාජගිරිය අමරතුංග ආරච්චිගේ රොස්ලින් පෙරේරා සමඟය. එම දෙපලට ඊබට්, ඔල්ගා, පර්සි සහ එඩ්වඩ් නමින් දරුවන් සිව්දෙනෙකි. පළමු දරුවා වූයේ හෙන්රිගේ පියාවන උඩුවරගේ ඊබට් පෙරේරාය. ඔහුගේ කෙටි නම වූයේ යූ.ඊ පෙරේරාය. ඔහු උපන්නේ 1924 නොවැම්බර් 19වැනිදා රාජගිරියේ කලපළුවාවේදීය. යූ.ඊගේ කණිටු සොහොයුරාවූ එඩ්වඩ් අවසානය දක්වාම උඩුවගේ හෙන්රි පෙරේරාගේ අයිතින් වෙනුවෙන් නොබියව පෙනී සිටියෙකි. වසර 1938 අප්‍රේල් 20 උපන් එඩ්වඩ් පේරාදෙණිය සරසවියෙන් ආර්ථික විද්‍යා උපාධිධාරියෙකු ලෙස සමත්වූයේ 1967දීය. සිය පවුලේ ආභාෂය අනුව සරසවි වියේ සිටම සටන්කාමියෙකුවූ එඩ්වඩ්ගේ ශිෂ්‍යභාවයද වරෙක වසර කිහිපයක්ම තහනමට ලක්විය. එඩ්වඩ්ගේ දේශපාලන ගුරුවරයා වූයේ මහාචාර්ය ඒ. ජේ විල්සන්ය. ඇත්ත පුවත්පතේ විශේෂාංග කතුවරයෙකුද වශයෙන් කටයුතු කල ඔහු අධ්‍යාපන, උසස් අධ්‍යාපන ඇතුළු අමාත්‍යවරුන්ගේ මාධ්‍ය ලේකම්වරයෙකු වශයෙන් වසර ගණනාවක්ම කටයුතු කළේය. වර්තමානයේ එඩ්වඩ්  සංචාරක සේවා උපදේශකයෙකි.

රාජගිරිය යූ.ඊ පෙරේරා මාවතේ පිහිටි උඩුවරගේ හෙන්රි උපන් නිවස(ඉහල) සහ ජිවත්වූ නිවස වර්තමානයේ දිස්වන අයුරු(පහල)

උඩුවරගේ හෙන්රිගේ පියාවූ යූ.ඊ පෙරේරා අධ්‍යාපනය ලැබුවේ කොළඹ නාලන්ද සහ වෙස්ලි යන විදුහල්වලිනි. යූ,ඊ පෙරේරා 1945 අගොස්තු 2වැනිදා අවාහ වූයේ බොරැල්ලේදී  1925 ජනවාරි 23 උපන් වේයන්ගොඩ පදිංචි ලියාපදිංචි වෛද්‍ය නිලධාරිනියකවූ  බෝගවතී මොඩ් චාලට් විජේසිංහ සමඟය. එම දෙපලට දරුවන් 7කි. උඩුවරගේ හෙන්රි පෙරේරා එම පවුලේ 6වන දරුවාය. හෙන්රිගේ වැඩිමහල් සොයුරු සොහොයුරියන් වූයේ සෞඛ්‍ය සේවා කළමණාකාරිනියක්වූ රම්‍ය කාන්ති, වාම දේශපාලන ක්‍රියාකාරිනියක්වූ නාලනී, හෙදි සොහොයුරියක්වූ චිත්‍රා, ලංගම සේවක මණ්ඩල කළමනාකරුවෙක්වූ රංජිත් සහ පහත්බිම් සංවර්ධන මණ්ඩලයේ ක්ෂේත්‍ර නිලධාරියෙකුවූ විරාජ්ය. කණිටු සොහොයුරා වූයේ නාවික හමුදාවේ කපිතාන් තිස්සය. උඩුවගේ හෙන්රි අද සිටියේනම් ඔහුට බාප්පා සහ මාමා කියන ඥාති දූ පුතුන් 9 දෙනෙකි.

ඉහළ වමේ සිට, හෙන්රිගේ පියා යූ. ඊ පෙරේරා, මවවන ලියාපදිංචි වෛද්‍ය නිලධාරිනි බෝගා මොඩ් චාලට්, හෙන්රිගේ වැඩිමහල් සොහොයුරියන් සහ සොහොයුරන්වන රම්‍ය කාන්ති, නාලනී, චිත්‍රා, රංජිත්, විරාජ් සහ කණිටු සොහොයුරාවන තිස්ස.

රජයේ ප්‍රවෘත්ති දෙපාර්තමේන්තුවේ ලිපිකරුවෙකු වශයෙන් 1940 සිට 1947 දක්වා සේවය කල හෙන්රිගේ පියාවූ යූ. ඊ. පෙරේරාට 1947 බ්‍රිතාන්‍ය පාලකයින්ට එරෙහිව ඇතිවූ මහා වැඩ වර්ජනයෙන් පසු සේවය අහිමිවිය. ඉන්පසු ඔහු පූර්ණකාලීනව සමසමාජ පක්ෂයෙන් වාමාංශික දේශපාලනයට පා තැබීය. මෙයට වසර 63කට ප්‍රථම 1953 අගෝස්තු 12 ඓතිහාසික හර්තාල් වර්ජනය කැඳවූ වෘත්තීය සමිති 4 එක් නායකයෙකු වූයේ ලංකා කම්කරු සම්මේලනයේ ප්‍රධාන ලේකම්වූ මේ යූ.ඊ පෙරේරාය. එම හර්තාලය කැඳවූ සෙසු නායකයින් තිදෙනා වූයේ ලංකා කම්කරු සමිති සම්මේලනයේ ප්‍රධාන ලේකම් එම්. ජී. මෙන්ඩිස්, ලංකා කම්කරු සංගමයේ එම්. සුබ්බයියා සහ ලංකා වෙළඳ සේවක සමිතියේ ප්‍රධාන ලේකම් පී බාල තම්පෝය. සමසමාජ පක්ෂයෙන් පසුව අස්වූ යූ.ඊ පෙරේරා කෝට්ටේ අංක 1 දරණ කොට්ඨාශයට 1954 තරඟ කර ජය ගත්තේය. තෙවරක් බටහිර රාජගිරිය(රාජගිරිය ඔබේසේකරපුර) කොට්ඨාශය ජයගත් යූ. ඊ කෝට්ටේ පළාත් ආණ්ඩු සභාවේ උප සභාපති වශයෙන්ද 1960 ජනවාරි සිට 1962 දෙසැම්බර් දක්වා කටයුතු කළේය.  පිලිප් ගුණවර්ධනගේ විප්ලවකාරි සමසමාජ පක්ෂයට 1956දී එක්වූ ඔහු එහි වෘත්තීය සමිති ලේකම්වරයාද විය. ශ්‍රිලනිපයට 1964දී එක්වූ ඔහු ශන්මුගදාසන්ගේ චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය සමඟ 1968 සිට ක්‍රියාකාරි විය. ජවිපෙ 1971 අප්‍රේල් කැරළි සමයේදී අත්අඩංගුවට පත්ව මැගසින් බන්ධනාගාරයේ රිමන්ඩ් ගතවූ යූ.ඒ පෙරේරා පසුව 1972 සිට 1978 දක්වා වේයන්ගොඩ සහ තුල්හිරිය පෙහෙකම්හලේ පිරිස් කලමණාකරු විය. දේශපාලනයෙන් හම්බ නොකල මිනිසෙකුවු ඔහු 1987 අප්‍රේල් 8වැනිදා මිය ගියේය.

සාම්ප්‍රදායික වාමාංශික දේශපාලනය සමඟ  ගැට ගැසුණු හෙන්රිගේ නිවසට ජනතා විමුක්ති  පෙරමුණේ(ජවිපෙ) දේශපාලනය ගෙන ආවේ හෙන්රිගේ අයියාවූ උඩුවරගේ රංජිත් පෙරේරාය. කොළඹ නාලන්දා විදුහලේ උසස් පෙළ හදාරමින් සිටියදී 1969 ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවකයෙකුවූ බලපිටියේ ලක්ෂ්මන් හරහා රංජිත් ජවිපෙට එක්විය. හැත්තෑ එකේ අප්‍රේල් 5වැනිදා කොළඹ ප්‍රධාන ස්ථානයන් අල්ලා ගැනීමේ කණ්ඩායමේ ඔහුද ක්‍රියාකාරිකයෙකු විය. පසුව එය අවසන් මොහොතේ නායකයින්ගේ උපදෙස් මත නතර කෙරිණි. හෙන්රිගේ නිවසට ප්‍රථම වරට පොලිසිය පැමිණෙන්නේ 1971 අප්‍රේල් 03වැනිදා රංජිත් අත්අඩංගුවට ගැනීමටය. සැඟවි සිටි රංජිත්ට පසුව ලංගම පානදුර ඩිපෝවේ පිරිවැය ලිපිකරුවෙකු ලෙස 1971 ජුලි 01 රැකියාවක් ලැබිණි. වසර 1972 අප්‍රේල් රැකියාවෙන් ඉවත්වීමට රංජිත්ට සිදුවූ ජවිපෙ යළි නඟා සිටුවීම සඳහා ඔහු යළි ජවිපෙට එක්වන්නේ එලියේ සිටි ජවිපෙ ප්‍රේමපාල හේවාබටගේ ඇතුළු නායකයින්ගේ උපදෙස් මතය. පසුව ජේ. සමරතුංග නොහොත්  බෝල සමරේ සහ රත්නපුර සමරජීව සමඟ 1972 නොවැම්බර් 21වැනිදා රංජිත් පොලිස් අත්අඩංගුවට පත්වුවද ඉන් පැනයෑමට බෝල සමරේ සමත් විය. යාපනය හැමන්හිල් ඇතුළු බන්ධනාගාර 8ක ජවිපෙ කැරළිකරුවෙකු ලෙස අත්අඩංගුවේ සිටි රංජිත් නිදහස් වූයේ 1975 ජනවාරි 21වැනිදාය. පසුව යළි ලංගම සේවයට එක්වූ රංජිත් 2012 අප්‍රේල් 17වැනිදා විශ්‍රාම ගියේ ලංගම සේවක මණ්ඩල කළමනාකරුවෙක් ලෙසය.

හෙන්රිගේ සීයාවන උඩුවරගේ ඇල්බට් පෙරේරා සහ මිත්තණියවන අමරතුංග ආරච්චිගේ රොසලින් පෙරේරා 1922 විවාහ වූදා, හෙන්රිගේ පියාවන උඩුවරගේ ඊබට් පෙරේරා සහ මව වන බෝගවතී මොඩ් චාලට් විජේසිංහ 1945දී විවාහවූදා, හෙන්රි සහ ජෙයපාලනී පෙරේරා යුවල 1989 ඔක්තෝබර් 23 වව්නියාවේදී විවාහ වූදා(ඉහළ සිට)

උඩුවරගේ හෙන්රිගේ නිවසේ තිබුණේ මෙවැනි වමේ දේශපාලන පරිසරයකි. පියාගේ සොහොයුරන් පවා ක්‍රියාකාරි වූයේ වාමාංශික දේශපාලන පසුබිමක් තුළය. උඩුවරගේ හෙන්රි ජවිපෙට එක්කර ගත්තේ පාලිත ශ්‍යාම්දාස්ය. ඒ  1971 නොවැම්බර් මසය. කලින් කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට සම්බන්ධව එහි පූර්ණකාලීනයෙකුවූ පාලිත ශාම්දාස් බල්ගේරියාවේ පැවති තරුණ උළෙලට පවා සහභාගිවූවකි. විජේවීර 1968 හමුවීමෙන් පසු ජවිපෙ පූර්ණකාලීනයෙකු වූ ශ්‍යාම් 71 කැරැල්ලේ යෝධ පුරුෂයන් සේ සිතා සිටි බොහෝ දෙනා කැරැල්ලට පෙර සහ පසුව ඇද වැටෙද්දී ප්‍රේමපාලගේ නායකත්වයෙන් 71 අප්‍රේල් කැරැල්ලෙන් පසු යළි ජවිපෙ නඟා සිටුවීමට කැපවී කටයුතු කළ අයෙකි. ගාමිණී බාස්ගේ පාවාදිමක් මත 1972 ජනවාරි 1වැනිදා ශාම්දාස් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබීය. එහෙත් කෙටි කලකින්ම හෙන්රි ජවිපෙ දේශපාලන න්‍යායන්ගෙන් බැහැර වූවේය. ඔහු වෙනත් මඟක් සෙවීය. ඔහු කොමියුනිස්ට් රාජ්‍යයක අනාගතය පිළිබඳවත් එයට සිය අරගලකාරි දායකත්වය පිළිබඳවත් ඇති අසීමිත විශ්වාසයෙන් පසුවිය.

උඩුවරගේ හෙන්රිට 1971 නොවැම්බර් මස ජවිපෙ පන්ති තියා ජවිපෙට බදවා ගත් පාලිත ශාම්දාස්, හෙන්රි අයත් ප්ලොට් සංවිධානයේ නායකයාවූ උමා මහේෂ්වරන්, ඔහු සමඟ එකට වැඩකල ෂර්ලි කන්දප්පා, රතු හමුදාවට සහාය ගැනීම සඳහා හෙන්රි සාකච්ඡා කල වව්නියාවේ ගාන්ධියන් ව්‍යාපාරයේ වෛද්‍ය සෝමසුන්දරම් රාජසුන්දරම්, මර්ජ් ආයතනයේ හිටපු සභාපතිවරුන්වූ පෝල් කැස්පස් පියතුමා සහ චාල්ස් අබේසේකර, මරදාන සමාජීය සහ සාමයික කේන්ද්‍රයේ අධ්‍යක්ෂක තිස්ස බාලසූරිය පියතුමා, සිය දේශපාලන වැඩපිළිවෙල පිලිබදව හෙන්රි සාකච්ඡාකල වෘත්තීය සමිති නායකයින්වූ ලංකා ජාතික ගරු සම්මේලනයේ සභාපති ජෝර්ජ් රත්නායක, ලිපිකරු සේවා සංගමයේ සභාපති ගුණසේන මහානාම, හෙන්රිගේ රතු හමුදාවේ පසුකාලීනව නායකයෙකුවූ ලංකා ගුරු සංගමයේ ප්‍රධාන ලේකම් එච්. එන්. ප්‍රනාන්දු, මානව හිමිකම් වෙනුවෙන් අධිකරණයේ එකල පෙනිසිටි නීතිඥවරුන්වූ ලංකා වෙළෙඳ සේවක සංගමයේ බාල තම්පෝ සහ ප්‍රින්ස් ගුණසේකර(ඉහළ වමේ සිට).

ජවිපෙ සාමාජිකයෙකුයැයි කියමින් හෙන්රිව 1974 මැයි මස කොටුවේදී පොලිසිය මගින් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබීය. පසුව මැගසින් සහ බෝගම්බර බන්ධනාගාරයේ රඳවන ලදී. ද්‍රවිඩ සන්නද්ධ සංවිධානවල සාමාජිකයින්වූ මොහාන්. රාජන්, කුමාර්, නඩේසන් ඇතුළු කිහිප දෙනෙක් සමඟද හෙන්රි සබදතා ගොඩනගා ගනී. වසර 1976 සැප්තැම්බර් කිසිදු චෝදනාවක් නොමැති නිසා ඔහු නිදහස් කරන අතර ඉහත සිරකරුවන් බැලීමට බන්ධනාගාරයටද ඔහු කිහිපවරක් ගියේය. එසේ හදුනාගත් මනිපායිහි ඉන්බම් 1976 දෙසැම්බර් නිදහස්වූ පසු හෙන්රිගේ රාජගිරියේ නිවසේ නවාතැන් ගත් අතර හෙන්රිද 1977 ජනවාරි දින කිහිපයක් ඔහුගේ මනිපායිහි නිවසේ නතර විය. ඉන්බම් 1979 වෙඩිතබා යාපනයේදී ඝාතනයකර තිබිණි. මර්ජ් අනුග්‍රහය යටතේ යාපනයට ගොස් 1980 ජුලි 13 සහ 14 මානව හිමිකම් සම්මන්ත්‍රණයක් සංවිධානය කිරීමටද හෙන්රි දායක විය.

කොල්ලුපිටියේ පිහිටි බාල තම්පෝ ලේකම්ධූරය දැරූ එවකට 4වැනි ජාත්‍යන්තරයේ ලංකා ශාඛාවවූ විප්ලවීය මාක්ස්වාදී පක්ෂය සමඟ 1978 අගෝස්තු මස සිට සබදතා ඇතිකරගත් උඩුවරගේ හෙන්රි පසුව ලංකා වෙළඳ සේවක සංගමයේ සිංහල පුවත්පත වූ ‘ආරම්භය’ පුවත්පතේ කතුවරයා වශයෙන් 1981 නොවැම්බර් දක්වා කටයුතු කළේය. එම සමිතියේම නේවාසිකව සිටමින් පූර්ණකාලීනයෙකුව සිටි හෙන්රිගේ ආරම්භක මාසික වැටුප රුපියල් 750කි.

ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීම පනත යටතේ චෝදනා ලබාසිටි හෙන්රි චෝදනා දෙකකට වරදකරු කරමින් එක් චෝදනාවකට බරපතල වැඩ සහිතව වසර 10 බැගින් එකවර ගෙවීයන පිරිදි කොළඹ මහාධිකරණය මගින් 1987 ජුලි 16 නියම කිරීමෙන් පසු ඔහු බන්ධනාගාර නිලධාරින් සමඟ අධිකරණ ශාලාවෙන් එදින පිටව යද්දී.

විප්ලවීය ගරිල්ලා පෙරමුණක් ගොඩනැගීම පිළිබඳව ඔහු කොල්ලුපිටියේ ඇලෝයි ඇවන්‍යුහි මර්ජ් නොහොත් ජාතින් අතර යුක්තිය සහ සමානාත්මතාව ව්‍යාපාරය, නුවර සත්‍යෝදය සමාජ සමීක්ෂණ කේන්ද්‍රය, නුවර සමාජ අධ්‍යයන කේන්ද්‍රය, මරදාන සමාජීය සහ සාමයික කේන්ද්‍රය ඇතුළු ආයතන රැසක ක්‍රියාකාරිකයින් සමඟ සාකච්ඡාකර තිබිණි. එමෙන්ම වෘත්තීය සමිති සංවිධාන වශයෙන් ලංකා ජාතික ගරු සම්මේලනය, ලිපිකරු සේවා සංගමය, ලංකා ගුරු සංගමය ඇතුළු සංවිධාන සමඟද සම්බන්ධතා පවත්වාගෙන ගියේය. විවිධ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන මගින් ප්‍රකාශයට පත්කල ‘අර්බුද’, ‘විමසුම’ ඇතුළු මාසික සඟරාවලට ලිපි සපයමින්ද ඔහු තම මතවාදය ගෙන ගියේය. හෙන්රි වෘත්තියෙන් පර්යේෂකයෙකි.

උඩුවරගේ හෙන්රිගේ බිරිඳවූ වව්නියාවේ ජෙයපාලනී කනපතිපිල්ලෙයි සහ කිසිදා හෙන්රි නොදුටු එකම දරුවාවන වර්තමානයේ 26හැවිරිදි දියණිය හෙන්සි ජෙරෝලන් පෙරේරා 2016 වව්නියාවේදී.

රතු හමුදාව බිහිකිරීමේ අදහසට වඩාත්ම දිරිගැන්වූ අයෙකු වූයේ වව්නියාවේ ගාන්ධියන් ව්‍යාපාරයේ සභාපති වෛද්‍ය සෝමසුන්දරම් රාජසුන්දරම්ය. වතුකරයෙන් ජාතිවාදී ගැටුම් නිසා 1977න් පසු පලාගිය පසුව වව්නියාවේ අනවසර ගොවීන් බවට පත්වූ දෙමළ වතු කම්කරුවන් වෙනුවෙන් ගාන්ධියන් ව්‍යාපාරය පෙනී සිටියේය. ගාන්ධියන් ව්‍යාපාරයේ එම ව්‍යාපෘතිය සඳහා විදේශ ආධාර ලබාදුන්නේ නෙදර්ලන්තයේ නෝවිබ් ආයතනය මගිනි. පර්යේෂකයෙකු වශයෙන් හෙන්රි කල කටයුතු සඳහා ඔහුට ගාන්ධියන් ව්‍යාපාරයෙන් දිමනාවක්ද හිමිවිය. වව්නියාවේ පදිංචි වතුකරයේ තරුණයින් දෙමළ බෙදුම්වාදයට යොමුකිරීම එහි අරමුණක් බව ප්‍රකාශ කල එජාප ආණ්ඩුව 1983 අප්‍රේල් 6වැනිදා එම සංවිධානයේ නායක වෛද්‍ය රාජසුන්දරම් ත්‍රස්තවාදී මර්ධන පනත යටතේ අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී. වැලිකඩ බන්ධනාගාරයේ එම පනත යටතේ රඳවාගත් කුට්ටමනී යෝගචන්ද්‍රන් සහ ගනේෂනාදන් ජෙගනාදන් ඇතුළු 35 දෙනෙකු 83 කළු ජූලියට මුවාවී 1983 ජුලි 25වැනිදා සංවිධානාත්මක පිරිසක් විසින් බන්ධනාගාරය තුළදීම ඝාතනය කල අතර ඊට දෙදිනකට පසු වෛද්‍ය සෝමසුන්දරම් ඇතුළු තවත් 17දෙනෙකුද එහිදීම කපා කොටා මරා දමන ලදී. උතුරේ ත්‍රස්තවාදී සැකකරුවන් සේ නම් කරන ලද අත්අඩංගුවට ගත් දෙමළ සිරකරුවන් නිදහස් කරගැනීම සඳහාද හෙන්රි කොළඹ ඉන්දීය තානාපති කාර්යාලයට සහ ජාත්‍යන්තර මානව හිමිකම් සංවිධාන වෙත 1982 මැයි 31වැනිදා ලිපි යවා තිබිණි.

සාකච්ඡා සහ ක්ෂේත්‍රයේ වසර කිහිපයක අත්දැකීම්වලින් පසු උඩුවරගේ හෙන්රි ප්ලොට් සංවිධානය සමඟ බද්ධවූ සිය රතු හමුදා සංවිධානය පිහිටුවූයේ 1982 ඔක්තෝබර් මස තලවතුගොඩදිය. එහි හෙන්රි සමඟ සමාරම්භක සමාජිකයන් වූයේ වැල්ලවත්ත පොලිටෙක් ආයතනයේ ශිෂ්‍යයෙකුවූ ගාල්ල වක්වැලේලේ පදිංචි අජිත් නන්දන නොහොත් ඇලන් සහ විමලදාසන් නොහොත් රමේෂ්ය. උතුරු දකුණ එක්කර සමාජවාදී රාජ්‍යයක් ගොඩනැගීම සඳහා කේඩර්වරුන් පුහුණු කිරීමට සහ සන්නද්ධ බලයක් ගොඩනැගීමටද ප්ලොට් සංවිධානය සිය මව් සංවිධානය වශයෙන් සැලකීමටද එහිදී තීරණය විය. ඒ සඳහා අවශ්‍ය මුදල් බැංකු මංකොල්ලකෑමෙන්ද අවශ්‍ය අවි ආයුධ පොලිස් සහ හමුදා කඳවුරුවලට ප්‍රහාර එල්ලකර ලබා ගැනීමට එහිදී තිරණය විය. පසු කාලයේ නැගෙනහිරදී සිදුවූ හමුදා ප්‍රහාරයකින් විමලදාසන් මියගොස් තිබිණි. වසර 1982 ඔක්තෝබර් 21වැනිදා පැවැත්වෙන ජනපතිවරණය වර්ජනය කිරීමටද මෙම රතු හමුදාව සංවිධානය තීරණය කෙරිණි. හෙන්රි වව්නියාව සහ යාපනය සමඟ නිරතුරුවම සම්බන්ධකම් පැවැත්වූ අතර වාර ගණනාවක් එහි ගොස් තිබිණි. කොළඹ වෛද්‍ය පීඨයේ සිසුවෙකුවූ ජෑන් සමඟද ඔහු සබදතාවයක් ඇතිකරගත් අතර 1983 ජුලි කලබලවලින් පසුව ජෑන් වෛද්‍ය උපාධිය අතහැර දෙමළ සන්නද්ධ අරගලයට පූර්ණකාලීනව එක්වූයේ ටෙලෝ සංවිධානය හරහාය.

ලංකා කම්කරු සම්මේලනයේ එවකට ප්‍රධාන ලේකම් සහ හෙන්රිගේ පියාවූ යූ. ඊ. පෙරේරා සහ ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ නියෝජ්‍ය ලේකම්වරයෙකුවූ ඒ වෛද්‍යලිංගම් චීනයේ 1954දී පැවති ජාත්‍යන්තර කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයේ සමුළුවේදි  ශ්‍රිලංකාව නියෝජනය කරමින්(ඉහල ඡායාරුපය), හෙන්රිගේ බාප්පාවන කොමියුනිස්ට් තරුණ සම්මේලනයේ නියොජ්‍ය ලේකම් ඇත්ත පුවත්පතේ හිටපු විශේෂාංග කර්තෘ උඩුවරගේ එඩ්වඩ් පෙරේරා සහ ලංකා ජාතික ශිෂ්‍ය සංගමයේ සභාපතිවු ධර්මසිරි සේනානායක 1964 ඉතාලියේ පැවති ජාතික විමුක්ති ව්‍යාපාරය පිළිබඳව ලෝක සමුළුවකට සහභාගි වෙමින්(පහළ වම), හෙන්රිගේ අයිතින් වෙනුවෙන් නොබියව පෙනීසිටි එඩ්වඩ් පැපිලියානේ සිය නිවසේ 2016දී අතීතය ආවර්ජනය කරමින්(පහල දකුණ).

රතු හමුදාව සංවිධානය 1983 ජුලි 13වැනිදා තලවතුගොඩදී හමුවූ අතර එහිදී රටපුරා සිය වගකීම් ක්‍රියාකාරින්ට පවරන ලදී. ඒ අනුව කොළඹ සරසවියේ කලා පීඨයේ සිසුවෙකුවූ නුගේගොඩ පදිංචි දයා සේනාධීරට කොළඹ සරසවිය තුළ සංවිධානයේ වැඩ කටයුතු ව්‍යාප්ත කිරීමටද, ජගත් සේනාරත්නට කොළඹ දිස්ත්‍රික්කය කටයුතු භාරවද, අජිත් නන්දන ශිෂ්‍ය අංශය භාරවද, විමලදාසන් වතු කම්කරුවන් භාරවද, මාතර උයන්ගොඩ රාජා විජේතිලක සාමාජිකයන් බදවා ගැනීම භාරවද, හෙන්රි වෘත්තීය සමිති අංශය භාරවද පත් කෙරිණි. එදිනම තීරණයක් ගනු ලැබුවේ සංවිධානයේ කටයුතු සඳහා ප්ලොට් නායක උමා මහේෂ්වරන් හමුවී මූල්‍යමය ආධාර, අවි ආයුධ සහ පුපුරණ ද්‍රව්‍ය ලබාගැනීමය. රතු හමුදා මෙහෙයුම් කටයුතු 1983 ජුලි 19වැනිදා යළිත් රැස්වූ අතර එහිදී සංවිධානයේ ව්‍යවස්ථාවද කෙටුම්පත් කරන ලදී. පසු කලෙක එහි නායකයෙකු බවට පත්වූයේ ලංකා ගුරු සංගමයේ සභාපති එච්.එන් ප්‍රනාන්දුය. කථිකාචාර්ය සේනානායක ඇතුළු නීති සිසුන් කිහිප දෙනෙක්ද රත්මලාන අත්තිඩියේ රොහාන් විජේසේකර, රාජගිරියේ පි. විජේගුණවර්ධන, වත්තල ප්‍රේමසිර වික්‍රමරත්න, වැල්ලම්පිටියේ ඩබ්ලිව් පී. ආරියදාස වරෙක ඔහුට සහාය ලබාදී තිබිණි. ජවිපෙ කලක් ක්‍රියාකාරිකයෙකුව සිට 1975දී රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරයේදී හෙන්රි සමඟ දේශපාලන මිතුරෙකුවූ පරාක්‍රමද රතු හමුදාවේ ක්‍රියාකාරකම්වලට වරින් වර එක්වූහ.

ප්ලොට් නායක උමා මහේෂ්වරන් සමඟ හෙන්රි අත්අඩංගුවට ගැනීමට පෙර දෙවරක් සාකච්ඡා පවත්වා තිබිණි. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 1984 ජනවාරි මස නුවර සිට යාපනයට බස් රථයෙන් කදීර් සමඟ ගොස් බැස පේදුරු තුඩුවේ ප්ලොට් කාර්යාලයකදී අවි ආයුධ කිහිපයක් භාරගෙන පසුදින ලොරි රථයක රියදුරු සහ සහායක සමඟින් එම ආයුධ ලොරියේ සඟවා කොළඹට ගෙන එන ලදී. පසුව පස්වරු 5ට කොළඹින් බැස නුවර බසයක පටවාගෙන උඩිස්පත්තුව සිය නවාතැනේ ඇදයට සඟවා තබන ලදි. නැවතවරක් 1984 පෙබරවාරි මස පළමු සතියේ යාපනයට ගියේය. ප්ලොට් සංවිධානයේ සිංහල ප්‍රකාශන සහ ගුවන්විදුලි වැඩසටහන් සඳහා ප්ලොට්හි ෂර්ලි කන්දප්පාට සහාය දීමටද රතු හමුදාව එකඟ විය. එවරද ලොරියකින් කාඩ්බෝට් පෙට්ටියක බහා ගෙනේඩ් බෝම්බ තොගයක් කොළඹට ගෙනවිත් බස්රථයකින් නුවරට ගෙනගොස් උඩිස්පත්තුවේ සිය නවාතැනේ සඟවා තබන ලදි. මෙම සියළු අවි ආයුධ සහ පුපුරණ ද්‍රව්‍ය උපයෝගි කරගෙන කොළඹ ඇතුළු දකුණු පලාතේ බැංකු කිහිපයකින් මුදල් කොල්ලකා රතු හමුදා සංවිධානයේ වැඩ කටයුතු සඳහා අරමුදල් රැස්කිරීම අරමුණ විය. ගරිල්ලා භටයින් පුහුණු කිරීම සහ වනගත ස්ථානයක් සොයා ගැනිමටද සැලසුම් සකස් කෙරිණි. එම කාලය තුළ හෙන්රි මහනුවර ලංකා සමාජ ආයතනයේ පර්යේෂකයෙක් සහ මහනුවර පිහිටි පෞද්ගලික කේබල් රූපවාහිනී සේවයක සේවය කළේය.

හෙන්රිගේ පියා යූ. ඊ පෙරේරා(64) 1987 අප්‍රේල් 8වැනිදා මියගිය අතර ඔහුගේ දේහය විප්ලවීය ආචාර මැද රාජගිරියේ සිට බොරැල්ල සුසානභූමිය වෙත ගෙනයන අයුරු.

ප්‍රථම වරට 1983 නෙවැම්බර් මස 8වැනිදා ඉන්දියාවට බෝට්ටුවෙන් ප්ලොට් සාමාජිකයින් සමඟ යන හෙන්රි ප්ලොට් සංවිධානයේ ඉහළ නායකයින් සමඟ රතු හමුදා සංවිධානයේ අරමුණු වලට සහාය ගැනීම සඳහා ඉන්දියාවේ සාකච්ඡා පැවැත්වීය. යළිත් 1984 පෙබරවාරි 25වැනිදා යාපනයට යන හෙන්රි එහිදී ජයචන්ද්‍රන් හමුවි තවත් ද්‍රවිඩ තරුණයින් 15 දෙනෙකු සමඟ බෝට්ටුවකින් ඉන්දියාවේ රාමදත්තපුරම් වෙත ගොඩබසිනු ලබයි. එහිදී සංවිධානයේ ඉදිරි ක්‍රියාමාර්ග සමඟ ප්ලොට් සාමාජිකයින් සමඟ සාකච්ඡාවකද නිරත වේ. දකුණේ සිංහල තරුණයින් ප්ලොට් සංවිධානය යටතේ ඉන්දියාවේ 1984 දෙසැම්බර් සිට 1985 ජනවාරි දක්වා ගිනිඅවි පුහුණුවක් ලබාදීමට ප්ලොට් සංවිධානය එකඟවන අතර ඒ සඳහා තරුණයින් යොමුකිරීමේ වගකීම හෙන්රි වෙත පැවරේ. යළිත් 1984 මාර්තු 3වැනිදා ඉන්දියාවේ සිට බෝට්ටුවෙන් යාපනයට පැමිණෙන හෙන්රි යළි නුවර නවාතැනට පැමිණියේය.

හෙන්රි සේවයකල සහ නවාතැන්ගත් සැටලියට් රූපවාහිනී ආයතනයේ කළමනාකරු ලෙස සේවය කරන්නේ තලවතුගොඩ පදිංචි රංජිත් පෙරේරා නොහොත් කණ්නාඩි රංජිත්ය. ව්‍යාපාරික ස්ථානය වැසූ බැවින් නවාතැනෙන් ඉවත්වන ලෙස ඔහු හෙන්රිට දැනුම් දෙනු ලබයි. නුවර නවාතැනද හෙන්රිට සොයා දුන්නේ  සමාජ විද්‍යාඥයිනගේ සංගමය ඇතුළු සංවිධාන කිහිපයක  පරිවර්තකයෙකු ලෙස කටයුතු කරන කණ්නාඩි රංජිත්ය. නුවර උඩිස්පත්තුවේ නවාතැනට හෙන්රි 1984 අගොස්තු 28වැනිදා පැමිණෙන විට එහි මුරකරු විසින් කාමරය සෝදිසි කර ඇති බව දැකගන්නට ලැබුණු අතර සඟවා තිබූ අවි ආයුධ සහ පුපුරණ ද්‍රව්‍ය පෙට්ටි දෙක එලෙසින්ම තිබිණි. හෙන්රි වහා එම පුපුරණ ද්‍රව්‍ය ඇතුළත් කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටි වත්තේගම දුම්රිය ස්ථානය අසළ පදිංචි සිල්වා නම් මිතුරෙකුගේ නිවසේ තබන්නේ එය පොත් ටිකක් බවත් තෙදිනකින් නැවත පැමිණ එය රැගෙන යන බවත් පවසමිනි. යළි 1984 සැප්තැම්බර් 2වැනිදා නුවරදී පරාක්‍රම හමුවන හෙන්රි සිය නවාතැනේ සඟවා ඇති අවි ආයුධ පසුදින කොළඹ යන බසයේ ගෙන එන බවද කැලණියේ කිරිබත්ගොඩදී එය පස්වරු 5ට වෑන් රථයකින් පැමිණෙන පුද්ගලයෙකුට භාරදීමටද ක්‍රමවේදයක් සකසා ගනී.

කොළඹ එන බසයට 1984 සැප්තැම්බර් 3වැනිදා අවි ආයුධ සැඟවූ කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටියක්ද සමඟ හෙන්රි ගොඩවන අතර පෙරවරු 11.15ට කරලියද්දේදී පොලිස් කණ්ඩායමක් විසින් ලැබුණු ඔත්තුවකට අනුව බස්රථය  නතර කරනු ලබයි. එහිදී ආයුධ ඇතුළත් පෙට්ටිය සමඟ එය ගෙනආ බවට හඳුනාගත් උඩුවරගේ හෙන්රි පෙරේරා තෙල්දෙණිය පොලිස් ස්ථානයට ගෙන එනු ලබයි. එහි නවීනතම ආයුධ 4ක් පොලිස් අත්අඩංගුවට පත්විය. සැනකින් නුවර සහකාර පොලිස් අධිකාරි සහ යුධ හමුදා භට කණ්ඩායමක් එම ස්ථානයට පැමිණ හෙන්රි අත්අඩංගුවට ගන්නා අතර ඔහුගෙන් ලැබුණු වැඩි තොරතුරු අනුව වත්තේගම සිල්වාගේ නිවසට යන ආරක්ෂක අංශ එහි සඟවා තිබූ පුපුරණද්‍රව්‍ය අඩංගු පෙට්ටිද අත්අඩංගුවට ගනී. කොළඹ අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේතුවට රැගෙන ආ හෙන්රි 1984 සැප්තැම්බර් 6 වැනිදා දීර්ඝ කටඋත්තරයක්ද ලබා ගන්නා ලදී. වැඩිදුර විමර්ශන සඳහා උඩුවරගේ හෙන්රි යාපනයේ ගුරුනගර් සහ මුලතිව් හමුදා කඳවුර වෙත හෙළිකොප්ටරයකින්ද ගෙන යන ලදි.

නුවර දිස්ත්‍රික්කයේ වත්තේගමදී 1984 අප්‍රේල් 1වැනිදා සිට සැප්තැම්බර් 4 අතර කාලය තුළදී නීත්‍යානුකූලව බලයක් නොමැතිව පුපුරණ ද්‍රව්‍ය සහ පීඩාකාරි ආයුධ ළඟතබා ගැනීම සම්බන්ධව චෝදනා දෙකක් ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත යටතේ හෙන්රිට එල්ලවී තිබිණි. නඩු අංක 1832/85 මගින් රජයේ නීතිපති ශිවකුමාර් පසුපති ඉදිරිපත්කල චෝදනා යටතේ නඩුව විභාග කළේ කොළඹ 7 බෞද්ධාලෝක මාවතේ තුන්මුල්ල හන්දියට නුදුරෙන් පිහිටා තිබූ කොළඹ මහාධිකරණයේ අංක 3 උසාවියේය. එහි විනිසුරු වූයේ එච්.ඩබ්ලිව් සේනානායකය. මෙම නඩුව 1986 ජුනි 06වැනිදා ආරම්භ කල අතර රහස් පොලිසියට විත්තිකරු කරන ලද පාපොච්ඡාරණය ඔහු ස්වෙච්ඡාවෙන් කල එකක් බව අධිකරණය පිළිගෙන තිබිණි.

අත්අඩංගුවට ගත් හෙන්රි නඩු විභාගය දක්වා සහ දඬුවම් නියම කරන තෙක් මැගසින්, මහර, ගාල්ල, වැලිකඩ, මීගමුව ඇතුළු බන්ධනාගාර රැසක රඳවාගෙන සිටියේය. වරෙක හෙන්රි 1986 ජනවාරි 10වැනිදා අළුයම 2.30ට වීදුරුවක් බිඳ තවත් සිරකරුවන් දෙදෙනෙකු සමඟ මීගමුව බන්ධනාගාරයේ තාප්පයෙන් පැන යාමට සමත් විය. ඔහු අල්ලා ගැනීමට ඔත්තුවක් සපයන අයෙකුට රුපියල් 10,000ක ත්‍යාගයක් ලබාදෙන බව පොලිසිය නිවේදනය කළේය. ඔහු සමඟ පැනගිය අනෙක් සැකකරුවන් දෙදෙනා වූයේ ජයරත්න සහ රහුමාන්ය. ඒ දෙදෙනාම පිළිවෙලින් වසර 11ක් සහ වසර 8ක් සිර දඬුවම්වලට ලක්වූ අය විය. පලාගිය හෙන්රි යළිත් රත්නපුර කිරිඇල්ලේදී පොලිසියට හසුවූ අතර යළිත් බන්ධනාගාර ගත කෙරිණි.

ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීම පනත යටතේ චෝදනා ලබාසිටි හෙන්රි එක් චෝදනාවකට බරපතල වැඩ සහිතව වසර 10ක් බැගින් එකවර ගෙවීයන පරිදි චෝදනා දෙකකට වරදකරු කරමින් වසර 10 ක සිර දඬුවමක් කොළඹ මහාධිකරණය මගින් 1987 ජුලි 16 නියම කලේය. දඬුවම් නියම කිරීමෙන් පසු අධිකරණයේ අවසර පරිදි විත්තිකරුවු උඩුවරගේ හෙන්රි ප්‍රකාශයක් කරමින් කියා සිටියේ ‘සිරගෙවල් තුළදී දේශපාලන සිරකරුවන් මරාදැමීම අද එතරම් විශේෂ දෙයක් නොවන බැවින් යම් හෙයකින් 1983 ජුලි මස ත්‍රස්තවාදී වැලැක්වීමේ පනත යටතේ රඳවාගත් සැකකරුවන් 53දෙනෙකු ඝාතනය කලාක් මෙන් තමාවත් මරාදමනු ලැබුවහොත් තම මළසිරුර යාපනය සරසවියේ වෛද්‍ය සිසුන්ගේ ප්‍රයෝජනය සඳහා භාරදෙන ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. ජයග්‍රහණය නැතිනම් මරණය අප දිනන්නෙමු’ යැයි විත්තිකරු අධිකරණය හමුවේ එහිදි පැවසීය. එදින මෙම අධිකරණ තීන්දුව දැකබලා ගැනීමට දිවයින අධිකරණ වාර්තාකරු රූපසිරි විද්‍යාරත්න සමඟ ලියුම්කරුද එක්ව සිටියහ.

නීතිඥ එම් සෝමසුන්දරම් සහ කඩවත ගනේමුල්ලේ පදිංචි නිතිඥ දුෂ්‍යන්ත සමරසිංහ හෙන්රිගේ නඩුවට පෙනීසිටි නීතිඥවරුන් අතර විය. නඩුවේ පැමිණිල්ල මෙහෙය වූයේ රජයේ නිතිඥවරුවන් වන කෝලිත ධර්මවර්ධන සහ ලලිත්ද සිල්වාය. මෙම නඩුව පිළිබඳව පරික්ෂණ මෙහෙය වූයේ අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ පොලිස් අධිකාරි චන්ද්‍රා ජයවර්ධන, සහකාර පොලිස් අධිකාරි බ්‍රයන් අමුණුගම, පොලිස් පරික්ෂක මෙන්ඩිස්, තෙල්දෙණිය පොලිස් ස්ථානාධිපති පොලිස් පරික්ෂක රියාර්ඩීන් ඇතුළු කණ්ඩායමක් මගිනි.  දඬුවම් නියම කිරීමෙන් පසු වැලිකඩ සිරගෙදර ටේලර් පාටියේ වැඩට ඔහු යොමුවිය. හෙන්රි 1987 අප්‍රේල් 3වැනිදා ලිපියක් ලියමින් ඉල්ලා සිටියේ ත්‍රස්තවාදී සිරකරුවන්ගේ අංශයට ඔහු මාරු කරන ලෙසය. එසේ නොකිරිමෙන් පසු ඔහු ආහාර වර්ජනයක් සිදුකළේය.  එයට හේතු වූයේ ජවිපෙට සම්බන්ධ සැකකරුවන් වෙතින් එල්ලවූ තර්ජනයන් බව කියති.

හෙන්රිගේ පියාවූ යූ.ඊ පෙරේරා 1987 අප්‍රේල් 8 වැනිදා මරණයට පත්වන විට හෙන්රි සිටියේ රාගම මහර බන්ධනාගාරයේ සැකකරුවෙක් වශයෙනි. පියාගේ දේහයට අවසන් ගෞරවය දැක්වීමට ඒම සඳහා අවසරය බන්ධනාගාර කොමසාරිස්ගෙන් ඉල්ලා සිටියද එය නොලැබිණි. පසුව ලංකා සමසමාජ පක්ෂයේ ප්‍රධාන ලේකම් බර්නාඩ් සොයිසා මැදිහත්වී ජනාධිපති ජේ.ආර්. ජයවර්ධනගෙන් කල ඉල්ලීමක ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් හෙන්රිව පැයක කාලයකට ඒ සඳහා ගෙනවිත් තිිබිණි. හෙන්රි එහිදී බන්ධනාගාරයේ අවසරය මත පහත ශෝක පණිවිඩය පවුලේ ඥාතීන්ට භාරදුන්නේය. එහි මෙසේද සඳහන්ය. ‘කොමියුනිස්ට් අනාගතය කරා ඉදිරියට පිය නැගීමේ උදාර අදිටන පවුලේ සහ පෙලපතේ සියල්ලන් තුළ වඩාත් සවිමත් කිරීමේ මහඟු වගකීම කවර තත්ත්වයන් තුළ හෝ සපුරාලීම පියාට කලහැකි හොදම ගෞරවය බව මගේ අදිටනය.’ යූ.ඊ පෙරේරාගේ මරණය කොළඹ සහ ඒ අවට වාමාංශික ක්‍රියාකාරිකයින් දහස් ගණනකගේ සහභාගිත්වයෙන් විප්ලවීය ආචාරය මැද බොරැල්ල කනත්තේදී සිදුවිය.

ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම 1987 ජුලි 29වැනිදා අත්සන් කිරීමත් සමඟම එහි කොන්දේසියක් අනුව උතුරේ මෙන්ම දකුණේද රාජ්‍ය විරෝධී කුමන්ත්‍රණ නඩු යටතේ දඬුවම් ලැබූ, චෝදනා ලැබූ සහ සැකපිට අත්අඩංගුවට ගෙන සිටි සියළු දෙනා නිදහස් කරන ලදි. ඒ අනුව උඩුවරගේ හෙන්රි පෙරේරාද 1989 ජනවාරි 27වැනිදා නිදහස ලැබීය. නිදහස ලැබූ හෙන්රි සිය ඥාතීන් සහ හිතවතුන්ගෙන් සමුගෙන යළි වව්නියාවට ගොස් ප්ලොට් සංවිධානයට ක්‍රියාකාරීව එක්වූ අතර  රම්බකුලම් ප්ලොට් කඳවුරේ ස්ථානගත විය. එහි සැලසුම් සහ ජාත්‍යන්තර අංශයේ මුල් පෙළේ ක්‍රියාකාරිකයෙකු විය.

උඩුවරගේ හෙන්රි 1989 ඔක්තෝබර් 23වැනිදා වව්නියාවේදී අවාහ වූයේ ජෙයපාලනී කනපතිපිල්ලෙයි සමඟය. වසර 1962 දෙසැම්බර් 22වැනිදා උපන් ජෙයපාලනී වව්නියාවේ තෙක්කුලපායිකුලම්හි පදිංචිකාරියකි. විවාහ වනවිට ඇයට වසර 27කි. හෙන්රිට 33කි. සිව්දරු පියෙකු වූ ජෙයපාලනීගේ පියා වෘත්තියෙන් ගොවියෙකි. ප්ලොට් සංවිධානයේ 1984 සිට ක්‍රියාකාරිනියක්වූ ඇය සෙට්ටිකුලම් මහා විද්‍යාලයේ අධ්‍යාපනය ලැබිය. පවුලේ වැඩිමලා වූ ඇයට සොහොයුරන් 2ක් සහ සොහොයුරියක් සිටිති. ඇය වැඩිදුර අවි පුහුණුව ලැබුවේ ඉන්දියාවේදීය. හෙන්රි සහ ජෙයපාලනී අතර දැන හැදුනුම්කම ගොඩනැගුණේ ගාල්ල රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරයේ සිට කොළඹ බලා ඔවුන් දෙදෙනා සැකකරුවන් ලෙස අධිකරණය ගෙන ඒමේදීය. සෙට්ටිකුලම් පොලිසිය මගින් අත්අඩංගුවට ගෙන රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරයේ වසර 2කට ආසන්න කාලයක් තබාගෙන සිටි ජෙයපාලනී පසුව කිසිම චෝදනාවක් නොමැතිව නිදොස් කොට නිදහස් කරන ලදී. නිදහසින් පසුවද ඇය හෙන්රි බැලීමට බන්ධනාගාරයට කිහිපවරක් පැමිණියාය.

හෙන්රි සමඟ වව්නියාවේදී විවාහවූ ජෙයපාලනී වර්තමානයේ පදිංචිව සිටින්නේ වව්නියාවේ සිය දෙමාපියන් සමඟය. එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානයේ අත්අඩංගුවට හෙන්රි පත්වන විට ඔහුගේ බිරිඳ ජෙයපාලනී සිව්මස් ගැබිණි මවකි. එම දරුවාවූ දියණියවන හෙන්සි ජෙරෝලන් පෙරේරා උපන්නේ 1990 ජුලි 11වැනිදාය. පියාවූ උඩුවරගේ හෙන්රි මෙන්ම දියණිය හෙන්සි ජෙරෝලින්ද කිසිදා ඔවුනොවුන් සජීවිව දැක නැත.  වර්තමානයේ හෙන්සි 26 හැවිරිදි උසස් අධ්‍යාපනය හදාරන තරුණියකි. උඩුවරගේ හෙන්රිගේ මව(ඇය 2013 අප්‍රේල් 17 මියගියාය) මෙන්ම සොයුරු සොයුරියෝද හෙන්රිගේ බිරිඳ සහ දියණියට ලෙන්ගතුය.

ද්‍රවිඩ බෙදුම්වාදී ත්‍රස්තවාදී සංවිධානයක් වන එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානය විසින් ප්ලොට් ඇතුළු වෙනත් දෙමළ බෙදුම්වාදී සංවිධාන වලට එරෙහිව ඇතිවූ ගැටුමේදී වව්නියාවේ ප්ලොට් කඳවුර අතහැර එහි සාමාජිකයින් 1990 පෙබරවාරි මස පසු බැසගොස් සැඟවීමට ගත් තීරණයේදී හේන්රි අත්අඩංගුවට පත්විය. ඒ අනුව හෙන්රි ඇතුළු කණ්ඩායමක් 1990 පෙබරවාරි 21වැනිදා එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානයේ පිරිසකට හසුවන අතර ඔහු සමඟ පසුබැස යමින් සිටි ප්ලොට් සන්නද්ධ නායක මානිකදාසන් ඇතුළු කිහිපදෙනෙක් පසු බැසගොස් ඉන්දියාවට පලායෑමට සමත්විය. එල්.ටී.ටී.ඊ අත්අඩංගුවට පත් ප්ලොට් පිරිසෙන් ඇතමෙකු ඝාතනය කලද හෙන්රි ඇතුළු කිහිපදෙනෙක් එල්.ටී.ටී.ඊහි කඳවුරේ ඔවුන්ගේ අත්අඩංගුවේ වසර එකහමාරක පමණ කාලයක් පසුවිය. එල්.ටී.ටී.ඊ කොටි සංවිධානය සහ රජයේ හමුදාව අතර මාස 14කට පසු 1990 ජුනි මස ඇරඹි දරුණු ගැටුම්වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස කොටි කඳවුරේ සිරකරගෙන සිටි හෙන්රි ඇතුළු පිරිසද එම කඳවුරේ සිටි එල්.ටී.ටී.ඊ සාමාජිකයින් රජයේ ආරක්ෂක හමුදා සමගින් ඇතිවූ ප්‍රහාරයක ප්‍රතිඵලයක් ලෙස1991 ජුලි මස ඝාතනයට ලක්විය.

ලෝකයේ නොමියන ව්‍යාපාරයක්වූ මාක්ස්වාදී ව්‍යාපාරය වෙනුවෙන් සිය ජීවිතය එහි අරමුණු වෙනුවෙන් කැපකරන්නේ කිහිපදෙනෙකි. රාජගිරිය ඔබේසේකරපුර පෙරේරා පරපුරද එයට උරුමකම් කියනු ලබන ශ්‍රී ලංකාවේ එවැනි අතලොස්ස අතරින් එක් පුරුකකි. ඊ.යූ පෙරේරා මෙන්ම ඔහුගේ කණිටු සොහොයුරාවූ එඩිවඩ්ද, ඊ.යූගේ පුතුන් දෙදෙනෙකුවූ රංජිත් සහ හෙන්රිද වාමාංශික ව්‍යාපාරයට කැපවූ බවට ඉතිහාසය සාක්ෂි දරයි. ඔවුන්ගේ ඇතැම් දේ ඇතමෙකුට වැරදි විය හැකිය. තවත් අයෙකුට නිවැරදි විය හැකිය. කෙසේ වුවද ඔවුහු මියෙන බව දැන දැනම මාක්ස්වාදී ව්‍යාපාරයට අසීමිතව ප්‍රේම කළහ.(ජවිපෙ 2වැනි කැරළි සමයවූ 1986 සිට 1990 දක්වා පළවන මෙම ලිපි මාලාව ලබාගැනීම පිළිබද විස්තර පහත ලිපිනයට ඔබගේ ලිපිනය යොමු කිරීමෙන් ලබාගත හැකිය. ධර්මන් වික්‍රමරත්න, තැපෙ 26, ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර. දුරකථනය: 011-5234384 විද්‍යුත් තැපෑල: ejournalists@gmail.com)  The writer ධර්මන් වික්‍රමරත්න Dharman Wickremaretne is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com OR 011-5234384.

අනුර සෙනෙවිරත්න.      

සිංහෙල දෙස රැස අද මහා තර්ජනයට ඉලක්කවී ඇතත් එයින් සුරැකීම සදහා ජාතියේ නැගිටීමක් නොපෙනේ. වෙන රටක ජාතියකට මෙවැනි විපතකදී ඔවුන් වහා ඒකීයත්වයෙන් නැගිට සුරැකීමේ වියායාමයන්හි යෙදීම සොබාවිකය. එහෙනම් සිංහෙල රටේ ඇති වෙනසට හේතූන් කුම?

1)අද රටකරුවන්ගේ කල්ලියේ මූලිකයන්  සිංහෙල නායකයන් නොව කලවම්, පදින්චිකාර ජනවරිගවාදී, පරදෙසුවන්ට ගැති, කෙසේ හෝ සිංහෙලත්වය විනාසකිරීම ඔවුන්ගේ එකම අරමුනය. නමුත් දීග කාලීනව සිංහෙලත්වය දියාරුවට පත්කල අසින්හෙල රටකරුවන් සිංහෙල නම් අලවාගෙන සිටීම නිසා අද ඔවුන් විසින් ඕනැකමින් කරගෙන යන විනාසය බොහෝ අයට පෙනෙන්නේ පාලකයන්ගේ දුර්වලකම ලෙසය.

2) ජාතිකත්වය යන මිනිස් සන්හතියේ සොබාවික දායාදය හා හැදියාව හැම මිනිස් ජාතියක් සාරවත් කරයි. මේ දෑ නොතිබුනිනම් ලොව විවිධත්වයක් නැති නිසරු තැනක් වීමට තිබුණි. අහේතුවට ලොවට සුවිසේස හැදියාවක් දුන් ඉපැරණි හෙලත්වය යටපත්කල ආක්රමනික කල්ලීන් නිසා අපට තවමත් නිදහසේ එලිය දකින්ට නැත.

මිනිසා අන් සතුන්ට වඩා එකට වසන ජීවියෙක් උවද සිංහෙලයාට එම වාරය අහිමි කල නිසා මමත්වයද  නොසෑහෙන නිසා ලාමක පක්සවාදයට ගොදුරුවීය. මෙයින් දූසනය,නැහැදිච්චකම හා අමිනිස්කම ඉස්මතුවිය.  

3)  රටට ආදරය කරන බොහෝ අයද මේ මොහොතේ අපේ ජාතිකත්වය දියාරුකල කුමන්ත්‍රනයට අසුවීම නිසා අන්ත මමත්වයට ඇබ්බැහිවී එකමුතුවීමේ බලය නොපෙනීම නිසා තනි තනිව දඟලති. මෙය ඉතාම කණගාටුදායක තත්වයකි! තනිව වැටෙයි එකතුව නැගිටියි යන ඇත්ත පවා නොපෙනේ. අප හතුරෝ මේ තත්වය හොඳට දන්න නිසා අපට නොබියව අපව විනාස කරගෙන යති.

ඉහත සඳහන් කනගාටු තත්වයෙන් ගොඩවීමට අප සතු අසීමිත මානසික බලය දැන්වත් යොදාගෙන එක හෙල සිංහෙලයෙක් මමත් රෝගය ඉවතලා පෙරට ආවොත් සොබාදම් බලමහිමය විසින් යුක්ති සහගත අපේකම රැකීමට එක්වී පසුබැස සිටින අනිකුත් හෙල රැසද එක්වීම සිදුවේ.      

චන්ද්‍රසිරි විජයවික්‍රම

එක කාලයක ඉන්දියන් තානාපති ඩික්‍ෂිට් ලංකාවේ අයිතිකාරයාවගේ ක්‍රියාකලේය. දැන් ලංකාවට අළුත් අයිතිකාරයෙක් ආගමනයවී සිටී. ඩික්‍ෂිට් 13 ඒ නම් මර උඟුල මාට්ටුකරදී ගියේය. ඇමෙරිකන් තානාපති අතුල් කේෂප් පිස්සු නටන්නේ 13 වන සංශොධනය නම් අට්ටාලය උඩ නැග ගෙනය. ත්‍රිකුණාමලේ වරාය දැනට ලෝකය වටේ තිබෙන ඇමෙරිකන් හමුදා කඳවුරු 700-800 අතර සංඛ්‍යාවට තව එකක් වශයෙන් එකතුකර ගැනීමේ ඇමෙරිකන් දිගුකාලීන ප්ලෑන නිසා ඇමෙරිකන් රාජ්‍ය තන්ත්‍රයෙන් ඔහුට ලැබෙන තල්ලුව උඩය (ලෝකයේ අනිත් හැම රටකටම ඇති සම්පූර්‍ණ කඳවුරු ගණන 70 ක් පමණලු!). ඔහුගේ මෝඩ හිතුවක්කාර හැසිරීම ගැන දයා ගමගේ නම් ඇමෙරිකන් තානාපති කාර්‍ය්‍යාලයේ ඉහල මට්ටමෙන් අවුරුදු 20 ක් පමන සේවය කල පුද්ගලයා තානාපති කෙනෙක් හැසිරිය යුතු නම්බුකාර අන්දම ගැන ප්‍රසිද්ධියේ ඔහුට දුන් ලිඛිත උපදේශයට ඔහු කිසිදු තැකීමක් නොකරන්නේ මේ නිසාය.

ලෝකයේ නොයෙක් රටවලට මහා විනාශ ඇමෙරිකන් පාලක-යුද්ධ මැෂිම විසින් ගෙනාවේ මෙවන් මෝඩයින්ගේ ක්‍රියා හරහාය. ඒවායින් අන්තිමට වැඩියෙන්ම දුක් වින්දේ මෙවන් නිලධාරීන් නොව දුප්පත් ඇමෙරිකන් යුද භටයින් හා ඔවුන්ගේ පවුල්වල අයය. උතුරේ පන්සල් හදන එක ගැන මැදිහත් වීමට මේ මෝඩ තානාපතිට ඇති දැණුම හා සුදුසුකම කුමක්ද? යටින් ඕනෑම යටි සූත්තරයක් කරන එක කාටවත් වලක්වන්නට බැරිය. එහෙත් ඔහු අර නැගෙනහිර බූරු මුස්ලිම් මහ ඇමතියා ඔස්ටින් ප්‍රනාන්දුට ද බනිමින් නාවික නිලධාරියාටද තර්‍ජනය කරමින් යකා නටන විට ගල් ගිල්ලා සේ ගොළුවෙක් වගේ හිටියා වගේ වෙනුවට දැන් උතුරේදී අළුගසා දමා නැගිට ඇමෙරිකන් වික්‍රමබාහු කෙනෙක් වන්නට හදන්නේ ඇයි?

මේ ලිපිය ලියන්නට සිතුවේ කේෂප්ගේ මේ මෝඩ හැසිරීම ගැන නොව රෙජිනෝල්ඩ් කුරේ උතුරු පළාතේ ආණ්ඩුකාරයා විසින් ඔහුගේ හෘදශාක්‍ෂියට එකඟව තම ආත්ම ගෞරවය රැක ගැනීම රටටම දැක ගන්නට ලැබීම නිසාය. නැගෙනහිර බූරු මහ ඇමති යකා නටන විට ඔස්ටින් ප්‍රනාන්දු කලේ ඔහුගේ පිටට තට්ටු කරකර පිට  කැසීමය. පරණ සී සී එස් පෙන්දෙක් බව රටට පෙන්වීමය (ජී එල් පීරිස් බාලසිංහම්ට ඉංග්‍රීසියෙන් උතුමාණෝ (හිස් එක්සලන්සි) කියන කාලයේ ප්‍රභාකරන්ට උපන්‌දිනයට පිස්තෝලයක් තෑගි කලේ මේ ඔස්ටින්ද, නැත්නම් වෙන කෙනෙක්ද?).  මේ අනුව බලන විට, කුරේ ගේ හැසිරීම, වාසුදේව විසින් 1960 ගණන්වල සිට බදාගෙන සිටි පෙඩරල් න්‍යායපත්‍රය දැන් 2016 දී අතහැරියා වැනිම යහපත් කල්ක්‍රියාවකි.

උපතින් ක්‍රිස්තියානි ජේවීපී කාරයෙක් වශයෙන් තරුණ ජීවිතය අරඹා පානදුරේ බෞද්ධාගමට හැරී පානදුරෙන් චන්ද ඉල්ලා දේශපාලනයට ආ කුරේ, ඩලස් අලහප්පෙරුම, ඩිලාන් පෙරේරා, රාජිත සේනාරත්න වැනි මහින්ද රාජපක්‍ෂ 13 සංශොධන කල්ලියේ සාමාජිකයෙක් විය. ආර් ප්‍රේමදාස, මිසිස් චන්ද්‍රිකා හා මහින්ද රාජපක්‍ෂ යන තුන්‌දෙනා ගමේ මිනිසුන් සලකන අර්‍ථයෙන් නූතන වෙස්සන්තරලාද නැත්නම්  සිරි සංඝබෝලාද යන්නත් රනිල්ගේ 2002 එරික් සොල්හයිම් හරහා රට පාවාදීමත් (ස්කොට් ජාතික පෝල් හැරිස් කිව් ලෝකයේ ලොකුම පාවාදීම) අතීත සිදුවීම් සේ සැළකුවත්, කුරේව උතුරේ ආණ්ඩුකාරයා වශයෙන් යැවීම ඊලම්කාරයින් සිතුවේ ස්වීප් ටිකට් එකක් ඇදුනා වගේ කියාය. 13 ඒ හරහා ගත හැකි හැම ඊලම් ඇමක්ම දමා ගන්නට කුරේට වඩා සුදුසු වෙන කෙනෙක් ඇත්නම් ඒ පාස්කරලිංගම්ව හෝ ආනන්දසංගාරීව යාපනයට ගෙන්වා ගැනීම යයි ඔවුන් සිතන්නට ඇත.

එසේ වුවත් ඔන් ද ජොබ් ට්‍රේනින් එකේ සිටියදී කුරේ විසින් අත්දුටු යථාර්‍ථය ඉදිරියේ මිනිසෙක් වශයෙන් කුරේගේ අධ්‍යාත්මය, හෘදයශාක්‍ෂිය හා විශේෂයෙන් ඔහුගේ ආත්ම ගෞරවය ඔහුට සරදම් කලේය. විග්නේෂ්වරන්, සම්පන්දන්, ඒබ්‍රහම් සුමන්තිරන් යන අය, ඔක්කොටම එකඟ වෙන්න පුළුවන්, ආපහු ගන්නට බැරි එක්සත් රටක බලය බෙදා දීමක් යන සිංදු ගයමින් කරගෙන යන්නේ 13 ඒ හරහා රට දෙකඩ කැඩීමේ  න්‍යාය පත්‍රය බවත්, තවදුරටත් මේ ලණුව කාගෙන සිටීමට, නැත්නම් තුෂ්ණිම්භූතව සිටීමට නොහැකිබවත්  කුරේට පෙනීගොස් ඇත. උතුරේ පන්සල් හැදීම ගැන සාමාන්‍ය දෙමළ ජනයා නොව, උතුරේ ඊලම්කාරයින් කරගෙන යන විරෝධ ව්‍යාපාරයට විරුද්ධව කෙළින්ම ප්‍රකාශයක් කිරීමට ශක්තියක් කුරේට ලැබී ඇත්තේ මේ නිසාය.  මුළු උතුරු පලාතේම ඇත්තේ පන්සල් 13 ක් පමණක් නේද කියා ඔහු අසයි.  ලංකාවේ පන්සලක ශුද්ධ ඉඩකඩ ප්‍රමාණය (සේක්‍රඩ් ස්පේස්) ගත්විට ඉන් සියේට 15-20 අතර ප්‍රමානයක් වෙන්වී ඇත්තේ හින්දු දෙවි දේවතාවියන්ටය. උතුරේ ක්‍රිස්තියානී මූලධර්‍මවාදී පල්ලි හතු පිපෙන්නාවගේ මතුවෙද්දී, උතුර පුරාම විසිරී තිබෙන බෞද්ධ නටබුන් විනාශකරමින්, පන්සලක් හදනවිට කෑගසන්නේ මොන සහජීවනය පිණිසද කියන ප්‍රශ්ණය කුරේ විසින් ව්‍යංගයෙන් අසයි. මුලදී කුරේ යන නම කණට වැටෙන මී පැනි මෙන් සැලකූ ඊලම්කාරයින් දැනටමත් කුරේට ලෙඩ දාන්නට අරඹා ඇතිවා නිසැකය. නැඟෙනහිර පලාතේ එක මුස්ලිම් නගරයක මුස්ලිම් පල්ලි 46 ක්ම (අනාගත අයිසිස් බෝම්බ බලකොටු?) තිබෙන්නේ මොන කෙන්ගෙඩියකට දැයි අසන එක මුස්ලිම්, දෙමළ, ක්‍රිස්තියානි හෝ අඩුතරමින් ආගම බුද්ධාගම කියා පාර්ලිමේන්තු නිල වෙබ් අඩවියේ සටහන් කරන්නට ලැජ්ජා නොවූ උපතින් බෞද්ධ මධ්‍යස්ථ මන්ත්‍රී බැටළු පැටියෙක් වත් රටේ ඉන්නවාද?  කුරේ ගේ නිර්‌ව්‍යාජ හෘදයශාක්‍ෂිය වැදගත් මේ නිසාය.

කුරේගේ මේ අවංක නිර්භීත හැසිරීම (බෞද්ධ පැත්ත ගැනීම නොව සත්‍ය කරුණු අනුව රීසනබල් තීරණයක් ගැනීම) නිසාදෝ ස්වාමිනාදන් ඇමතිද පන්සල් බුද්ධ රූප සැදීමට පක්‍ෂව කෙළින් කතා කරයි. 1920 ගණන් වල හෝ 1948 ට පසු හෝ කොළඹ කළු සුද්දන්ට අසාධාරණ (අන්‍රීසනබල්) දෙමළ පෙඩරල් කතාවලට විරුද්ධව තිරසාර පියවර ගැනීමට ආත්ම ශක්තියක් තිබුණේ නැත. මේ අනුව බලන විට කුරේ විසින් ඊලම්කාරයින්ට විරුද්ධව යුද්ධ ප්‍රකාශ කලා වගේය.

පිටරට සිට කල හැක්කේ ලියන එක පමණක් නිසා මෙසේ උපහාසයෙන් ලිව්වාසේ ඔබට සිතෙන මේ කාරණා පිටුපස ඇත්තේ බලවත් සංවේගී කතාන්‌තරයකි. ඒ කතාවේදී මේ කේෂප්ලා, ඔස්ටින්ලා වැදගත් නැත. එය ඔබලා විසින් සිතා බැලිය යුතුය. කාලාන්තරයක සිටම දැන් සිංහල බෞද්ධයා හිත හොඳ ගෑණියෙක් වගේ වෙලා නොවේද? අනුරාධපුර යුගයේ සිට පොළොන්නරු යුගයට එනවිට සඳකඩ පහනේ සිටි ගවයා ඉන් ඉවත් කර ඇත්තේ හින්දු ආගමට තැනක්දීමටය. ගාල්ල සිලෝන් වල අගනුවර කාලයේ ක්‍රිස්තියානි පූජකවරු කන්වර්ට්ස්ලා (අනාගත බැටලු පැටව්) හොයමින් බද්දේගම වගේ පැතිවල ඈත ගම් පීරනවිට රෑට නවාතැන් ගන්නට ගියේ ගමේ පන්සලටය. හාමුදුරුවෝ ඔවුන්ට රෑට කෑම හා නවාතැන් දී ආගන්තුක සත්කාරද කලේය. කැමැත්තෙන් ක්‍රිස්තියානිවීම හා බුද්ධ ශාසනය අතර ගැටීමක් නොවීය. පූජකයාව හතුරෙක් ලෙස ගමේ හාමුදුරුවන් සැළකුවේ නැත. බුද්ධාගමේ දාර්‍ශණික හරය/ශක්තිය එසේය.

උතුරේ පහත් කුලවල ජනයා (හරිජනයා) කියන්නේ ඓතිහාසිකව පහතට හෙලා දැමූ කලින් සිංහල ජනාවාසය කියන මතයක් තිබියදී වුවත්,  ලංකාවේ හාමුදුරුවරු යාපනයට ගොස් ඒ හරි ජනයාට බුද්ධාගම දේශනා කරන්නට ගියේ නැත. මෙය හාමුදුරුවරු දෙමළ නොදන්නා නිසා නොව උතුරේ ක්‍රිස්තියානි වෙල්ලාල මලබාර් විරුද්ධත්වය නිසාය. ඒ වෙනුවට හාමුදුරුවරු යුරෝපයට, ඇමෙරිකාවට බුද්ධාගම ගෙන ගියේය. අම්බෙඩ්කාර් ඉන්දියාවේ දලිත් ජනයා බුද්ධාගමට ගෙනaේමේ ව්‍යාපාරයට ලංකාවේ හාමුදුරුවරු සහභාගීවූ බවක් මා නම් අසා නැත. හාමුදුරුවරුන් ගැන උතුරේ පෙඩරල්කාරයින්ට ඇති වෛරය මා දැනගත්තේ 1978-80 මා කැනඩාවේ ඉගෙන ගන්නා කාලයේ අවුරුද්දක් පමණ කාලයක්ම මා සමඟ මිත්‍රව සිටි ප්‍රභාකරන්ගේ ලඟ ඥාතියෙක්වූ නමින් ප්‍රභාකරන්වු තවත් ශිෂ්‍යයෙකුගෙනි. කහ සිවුර යාපනයෙන් ඉවත් කරගැනීමේ උපායමය අගය, වෙසක් නිවාඩුව යාපනයට අනවශ්‍ය බව ඔහු දැරූ අදහස්විය.

මා සිමෙන්ති සංස්ථාවේ වැඩ කරන විට කන්කසන්තුරේ කම්හලට ගියවිට දුටු දෙයක් නම් එහි වාහනවල රියැදුරන් කොළඹින් එන සිංහල නිලධාරීන්ට පෙන්වූ කැමැත්තය. කුල භේදයෙන් දෛනිකව පීඩා විඳි ඔවුන්ට ඔවුන් සමඟ අපි ඉස්සරහ සීට් එකේ ඉඳගෙන යාමම සතුටට කරුණක්වූයේ කම්හලේ දෙමළ නිලධාරීන් කවදාවත් එසේ නොකරණ නිසාය! හරිජන ශිෂ්‍යයෙක් මා පේරාදෙණියේ මාස් ශාලාවේ සිටින කාලයේ (1964?) දුටු දෙයක් නම් එක් හරිජන ශිෂ්‍යයෙක් තනියෙන් එක කාමරයක සිටීමය. ඔහු සමඟ සිටීමට අනිත් දෙමළ ලමයි ප්‍රතික්‍ෂේප කලා වියයුතුය. ශාලාවේ වෝඩන්ද දෙමළ අයෙක් වුන නිසා ඒ සිද්ධිය රහසිගතවම වැලලී ගියේය.

වෙනත් නොයෙක් ආකාරයේ එකෙන් එකට ප්‍රභාකරන්ගේ කාලයේ තිබී නැතිවී ගිය ඊලම් අඟපසඟ දැන් හිස ඔසවාගෙන එමින් සිටියදී, දකුණේ වෙස්සන්තරලා සිරි සංඝබෝලා ඉතාමත් මුග්ධ ලෙස ඊලම් ඉණිමඟ හයිකර දෙමින් සිටියදී, විග්නේශ්වරන්ලා 1948 ටේ සිට ලංකාවේ දෙමළ ජන සංහාරයක් වෙනවායයි යෝජනා සම්මත කරද්දී, හැම පැත්තෙන්ම කචල් ඇතිකර මෛත්‍රීපාලලා, මහින්දලාව තව තවත් අන්දමන්ද කරවමින් සිටියදී, උතුරේ පන්සල් හැදීමට විරුද්ධව ඊලම් කල්ලිය අරඹා ඇති යුද්ධය, මාවිල් ආරු කලබගෑණිය යළි සිහියට නංවයි. තේසවලමෙයි නීතිය, මුස්ලිම් පිරිමින්ට ගෑණු හතරක් තබා ගැනීමට ඇති නීතිය සෙසු ජන කොටස්වල මානව අයිතීන් කඩකිරීමක් නොවේද? උතුරේ ඇති ඓතිහාසික බෞද්ධ නටබුන් ආශ්‍රිතව අඩු තරමින් එක පන්සලක් බැගින්වත් ඉදිකිරීමට එකමුතුවක් නැතිව ඔහේ කෑගසන බෞද්ධ සංවිධාන වල අවධානය යොමුවියයුතු කාලය පැමිණ ඇතැයි මට සිතේ.

මේ පන්සල් විරෝධය සෑහෙන කාලයක සිට කොළඹ සිට ක්‍රියාකල ක්‍රිස්තියානි පෙඩරල් ඊලම් කාරයින්ගේ යාපනය සිංහල කරණවා යන සටන් පාටයේ අළුත්ම මුහුණය. 1935 පටන්ගත් මාක්ස්වාදීන්ගේ බංගවේවා සටන් පාඨය මෙන් මේ සිංහලයිෂේසන් නම් අවතාරය සාමාන්‍ය දෙමළ ජනයාට ගෙනාවේ විනාශයමය. යම් දෙමළ නායකයෙක් සිංහල නායකයින් සමඟ සහයෝගයෙන් ක්‍රියා කරන්නට ඉදිරිපත්වූ හැම විටම ඔහුව දෙමළන්ගේ හතුරෙක් කියා හංවඩු ගසන ලදී. මේ විහිළුව අනුව ජී ජී පොන්නම්බලම්ට පවා එක් කාලයකදී ටැමිල් ට්‍රේටර් කෙනෙක් යන ලේබල් එක වැදුනේය! ඇල්ෆර්ඩ් දොරෙයියප්පා මැරුම්කෑවේ ප්‍රභාකරන්ගේම අතින් ය.

යාපනය සිංහල කිරීමේ භීතිකාවේ ඉතිහාසය

උතුර (හා නැගෙනහිර) තනිකර දෙමළ කර තබා ගැනීමේ ප්ලෑන හෝ සිහිනය නීලන් තිරුචෙල්වම් වැනි රීසනබල් මධ්‍යස්ථ දෙමළය කියා ගන්නා කොළඹ දෙමළ අයට පවා තිබුණි. චන්ද්‍රිකා-නීලන්-ජිිෙල් පැකේජය කාලයේ ඉන්දියාවේ පොන්ඩිචෙරි ක්‍රමයට අනුව යමින් නැඟෙනහිර පලාතේ සිංහල හා මුස්ලිම් ඒකක සැදීමට නීලන් විරුද්ධවූයේ ඒ මඟින් දෙමළ පලාත තුල කාවන් කෑවා (මොත් ඊටන්) වගේ හිල් ඇතිවෙනවා කියාය. මේ මොනෝ ටැමිල් සංකල්පය අද උතුරේ හා මඩකලපුවේ පන්සල් විරෝධයේ සැඟවුන අර්‍ථයයි.

1. 1958 යාපනේ කුල භේදයට විරුද්ධ බණ්ඩාරණායක ආණ්ඩුව පාස් කල නීතිය, 1956 සිංහල භාෂාව රාජ්‍ය භාෂාව කිරීමේ නිතියට වඩා තරහක් යාපනයේ පෙඩරල් දෙමළ වෙල්ලාල-මලබාර් වැසියන් තුල ඇතිකලබව දෙමළ-සිංහල ප්‍රශ්ණය ගැන පොත් ලියන බ්‍රයන් ෆෆෙන්බර්‌ගර් වාර්තා කරයි. මැත් ප්‍රොෆෙසර් සුන්දරලිංගම් හා ඊට කලින් චෙල්වනායගම්-රාමනාදන් සහෝදරවරු පහත් කුලවල ජනයා ගෙන් සිදුවන අපිරිසිදුවීමට විරුද්ධව සටන් කලේය. ප්‍රභාකරන්ට විරුද්ධව පෙඩරල් පක්‍ෂයේ ලොක්කන් ගෙන ගිය කුලවාදී වෙනස්කම් අවසානයේ ඔහුව දෙමළ වෙල්ලාල නායකයින් මරන මිනීමරුවෙක් කලේය.

2. ඩොනමෝර් ආණ්ඩුකාලයේ අනුරාධපුර ශුද්ධ නගරය නඟා සිටුවීමට කල වියදම දෙමළ ජනයාට කල වෙනස්කමක් යයි පොන්නම්බලම් චෝදනාකලේය. සෝල්බරි කොමිෂම මේ චෝදනාව ප්‍රතික්‍ෂේප කලේය.

3. ගොවි ජනපද ව්‍යාපාරය දෙමළ ජනයාට විරුද්ධව කල ව්‍යාපාරයක් යයි පෙඩරල් කාරයින් චෝදනා කලේය. මේ ජනපද නිසා දෙමළ ටෙක්නිකල් නිලධාරීන්ට රක්‍ෂා ලැබුණා පමණක් නොව, දෙමළ ජනයාගේ ජන පදනමට ඉන් කිසි හානියක් කර නැති බව භූගෝල විද්‍යා මහාචාර්‍ය්‍ය ජී එච් පීරිස් විසින් සංඛ්‍යා පෙන්වා ඔප්පු කරණ ලදී.

4. ත්‍රිකුණාමලේ හා කටුණායක බ්‍රිතාන්‍යයින්ගෙන් ආපසු ගැනීම සිංහල ආක්‍රමණයක් කියා චෙල්වනායගම්ලා කෑ ගැසුවේය.  එහෙත් ත්‍රිකුණාමලය ඉන්දියාවට දෙන්නට ඔහු කටමැත දොඩවූවේය.

5.  1958 දෙමළ භාෂා රීසනබල් යූස් නීතිය අනුව දෙමළ ජනයාට අසාධාරණ හානියක් නොවුනත්, සිංහල ඉගෙනගන්නට කීම සිංහල ආක්‍රමණයක් යයි පෙඩරල් කාරයෝ නහයෙන් ඇඬුවේය.

6. පාසැල් රජයට ගැනීමට පෙඩරල් කාරයෝ විරුද්ධවිය.

7. වතු ජනසතුවට පෙඩරල් කාරයෝ විරුද්ධවිය.

8. යාපනයට, කොළඹට, නුවරට හා ගාල්ලට සීමාවී තිබූ විශ්ව විද්‍යාලවලට සිසුන් යැවීමේ බලය ප්‍රමිතීකරණය මගින් හා දුෂ්කර පලාත් සහනය මඟින් ලිහිල් කිරීම සිංහලීකරණය කියා පෙඩරල්කාරයින් කිව්වේය.

9. 2009 මැයි ප්‍රභාකරන් එලොව යාම සමඟ දකුණේ ජනයා නාගදීපයට යාම නැවත ඇරඹීම නිසා යාපනේ ජනයාට දේශ සංචාරකයින්ගෙන් ආදායම් ගෙන එන මඟක් වුවත් එය සිංහල ආක්‍රමණයක් යයි සම්බන්දන්ලා කිව්වේය.

10. බැසිල් විසින් යාපනයේ පාරවල් හදනවිට (පහත් කුල වල ජනයා සිටින පැතිවලට පාරවල් දැමීමට විරුද්ධවීම වෙල්ලාල ක්‍රමය බව ජේන් රසල් ඇගේ පොතේ පෙන්වා දී ඇත) ඒවා මිලිටරි එකට යාමට හැදූ පාරවල් යයි විග්නේශ්වරන් කියා සිටියේය.

පොන්නම්බලම් විසින් කර්‍මාන්ත ඇමතිව සිටියදී යාපනේට සිමෙන්ති කම්හලකුත්, වාලච්චේනට කඩදාසි කම්හලකුත්, පරන්තන් වලට කෙමිකල් පැක්ටේරියකුත් බෙදාගත් විට  ඒ ගැන ප්‍රශ්ණ නොකල පෙඩරල් කාරයෝ දැන් යාපනයේ හුනුගල් කඩා යාපනය මුහුදට යටවෙනවා කියා දොස් කියමින් සිටී.

මේ ලැයිස්තුව ගැන සිතා බලන්න. යාපනේට පන්සල් අත්‍යාවශ්‍යම නැද්ද?

චන්ද්‍රසිරි විජයවික්‍රම

අගෝස්තු 20, 2016

Sugath Samarasinghe

I am indeed very much moved by the letter of Concerned Citizens of Sri Lanka, Sentinels, Against Wildlife Crime that appeared in The Island of the 9^th instant. I think the problems of elephants spread further than that. Unlike the elephants at the Perahera which are made to walk to Kandy and through the streets of that city for ten days, there are several elephants kept in captivity in the Zoo confined to a limited closed area in lifelong captivity.

They are trained and made to perform a circus for the benefit of the visitors every Sunday evening. Although outwardly these animals seem to enjoy what they are made to do, I believe they hate all this being deprived of their free life in the jungles.

In fact I do not think there is any justification as to maintaining a ‘zoo’ in this Buddhist country where so many animals are kept in confinement depriving their freedom in the wilds, mainly for the pleasure of human beings. I think the ‘Sentinels Against Wild Life Crime‘should address these crimes too. Then there are many tourist hotels in this country who keep/hire elephants to provide pleasure rides to foreign tourists, by walking the neighbourhoods carrying these visitors by which the hotels increase their income. I am sure this a ‘wild life crime’ too. I believe this could be easily sopped easier than stopping a use of elephants cultural event so many centuries old? If all this are reported as requested, their Face Book will be quite full!

Then I believe, there are nearly a hundred young elephants imprisoned in a limited confine at the so called ‘elephant orphanage’ at Pinnawala. I wonder what the logic in that? Why cannot the rehabilitated animals be released to the wilds which is their homeland? I believe the government spends a substantial amount of money doing all that and also makes a substantial income displaying the poor ‘prisoners’ to the tourists. Would that not be a ‘wild life crime’ committed by the government itself. And add to the bargain, some of these hapless animals are allowed to have sex and are used for breeding outside their jungle habitat.

The worst crime is that some of these new borns are donated by the government to foreign governments as expression of good will! Many of these animal babies are made to live in cages in cold climates and in freezing conditions in the winter unlike the elephants that are made to walk the streets of Kandy ten days an year. I am sure the Sentinels Against wild Life Crime will address these crimes too.

Meanwhile the elephant population in the wilds too do not appear to be safe. The same day  Island’ on page 2 has quoted the Deputy Minister of Wild Life stating that around 200 wild elephants are killed by farmers annually due to human- elephant conflict. I believe elephants in captivity do not die in such numbers.  Veterinary Dr. Vijitha Perera in his book Living with Wild Elephants” says that he is called upon to treat many elephants in the jungles injured by entanglement with wire traps and received gun shots injuries. These may be wild life crimes too that should concern us. I believe, the elephants that walk in the Kandy Perahera do not encounter such risks from the people viewing the spectacle adoring the elephants.

The Deputy Minster had also stated that the elephant corridors in the jungles have been blocked by constructions by humans resulting in aggravating the elephant- human conflict, interrupting their free movement and that she will take action to restore them. In the light of all this I believe, the ‘Sentinels Against wild Life Crime’ could play a more meaningful role by helping her in this project rather than lamenting over the ‘suffering’ of the elephants who walk in the Perahera whose life are at least safe and are cared for. Who knows, if these Perahera elephants remained in the jungles some of them may have been killed by poachers and distressed farmers etc.?

Sugath Samarasinghe

By W.K. Prasad Manju Courtesy Ceylon Today

? Some say the Pada Yathra alarmed the government. Some others say it was not as successful as the organizers claimed it to be. What is your view?
A: Jana Satana Pada Yathra was one of the events in the agenda of the anti-government forces of the Joint Opposition. That was just one step in our quest to safeguard our country. We have to consider whether the main objective of the Pada Yathra has been achieved before we decide whether it was successful or not.
I think the Pada Yathra had a great impact on the government in assessing whether the path they are taking is right or wrong.

? How did you contribute to this march?
A: It was organized by the combined anti-government forces of the Joint Opposition. I was assigned to rally the local government representatives, and I think it was successfully done.

? Some local government representatives said the organizing of the march had been completed before you were taken into custody. Is it true?
A: I was not in charge of organizing the entire Pada Yathra. I was given only one task. And I believe I fulfilled that task successfully.

? Were you ready to walk all the way from Kandy to Colombo in the Jana Satana Pada Yathra?
A: I am not as strong, either mentally or physically, as former President Mahinda Rajapaksa. But, I had planned to walk at least some distance in the Pada Yathra.
? But, as soon as you were remanded, you were transferred to hospital. Some question how you were planning to walk if your health was failing?

A: I was hospitalized under medical advice. I stayed in the hospital several days under medical advice even after I was bailed out. Fate decides the health and no one can avoid it.

? Do you have an illness which requires prolonged medical care?
A: I have been undergoing medical treatment for the last six years in the US. After I returned to Sri Lanka this time, I could not go for treatments for the past one and half years. Now I am treated by local doctors.
I was not given the opportunity to see my family for one and half years. Both my family and I are having a hard time about it. I have no judicial permission to go abroad. The first birthday of my second daughter’s baby fell last Tuesday. I haven’t still seen that baby.

? Don‘t your children ask you to give up all this and come to them?

A: My wife and three children live in the US. All three children are married and they have kids. I will be here as long as former President Mahinda Rajapaksa is in politics, no more.

? Will Mahinda Rajapaksa contest the 2020 general election as the prime ministerial candidate? Or is there a plan to change the power dynamics in the present Parliament and grab power?
A: We are working according to a plan to save the country. The first priority is avoiding damage and protecting the country. After that we have other plans, which will not be revealed for the moment.

? President Maithripala Sirisena recently said while the ordinary people have no help when they are sent to jail, the politicians are admitted to hospital as soon as they are remanded. He also said it would be necessary to build a prison hospital.

A: That is a good proposal. He said this before the professionals including the Chief Justices of Asia. Not only me but several officials remanded with me are treated in the hospital. If the President targeted me in this statement, it was not a good thing to do.

? Do you have any political deal with Prime Minister Ranil Wickremesinghe?
A: Neither President Maithripala Sirisena nor Prime Minister Ranil Wickremesinghe have met me after the presidential election of 8 January 2015. We might have chatted when we met at a wedding or a funeral. But, there is no political deal. I have not talked to them over the phone or by way of another person.

? Do you accept President Maithripala Sirisena as leader of the SLFP?

A: No.
? Why?
A: I will be in politics as long as former President Mahinda Rajapaksa is in politics. I will only acknowledge the leadership of Mahinda Rajapaksa. On the day President Maithripala Sirisena was appointed SLFP leader, I quit the post of national organizer of the SLFP.

? Did Mahinda Rajapaksa hand over the party reins on his own volition or did President Sirisena insist that he wanted the leadership? What happened in truth?

A: I was in the US then. Therefore, I don’t actually know what happened then. I don’t say either giving or assuming the position of party leader is wrong.

? Do you still have the SLFP membership?
A: I don’t know. One person has told a newspaper that my membership had been terminated. I have obtained the membership after paying the annual membership fee.
? You are accused of being under a contract of Prime Minister Ranil Wickremesinghe to split the SLFP?
A: There is nothing more to split the SLFP. It is already split.
? Who is responsible for that?

A: President Sirisena initiated that. There were two phases. One was weakening the party. The other was splitting. Weakening started with the quitting of the SLFP General Secretary. Then he removed the General Secretary of the UPFA two days ahead of the general election. The split of the party started with that. President Sirisena created a number of problems by changing the electoral organizer positions and the national list of the party. Some 40 electoral organizers were removed this week. The ones who gained the highest preferential votes have been removed. Mahinda Rajapaksa follows the genuine SLFP policies. All party members are with him. The party is where the members and the policies are. That is the party.

? It is the UNP that stands to benefit more from a split within the SLFP. Hence, fingers may point at you for instigating such a split and benefiting the UNP in the long run. Can you respond?
A: No. I saw a beautiful newspaper advertisement. It said that the UNP anniversary would be held under the patronage of President Maithripala Sirisena and Prime Minister Ranil Wickremesinghe. It is like President Sirisena is also the leader of the UNP. That shows where the deal is.

? But, didn‘t former President Rajapaksa try to come to an agreement with the UNP at one point to gain the parliamentary majority to win the war?
A: Yes. A strong Parliament was necessary to defeat terrorism. President Rajapaksa invited all parties for that. Discussions were held to come to an agreement with the UNP. But, that party was not honest. Therefore, 17 MPs led by Karu Jayasuriya joined the government. It was not a national government. The policies implemented were of the SLFP and the UPFA. But, the present government implements only the UNP policies.

? Did former President Rajapaksa act to protect Ranil Wickremesinghe when his leadership was challenged within the party?
A: Whatever is said, the official Opposition Leader was duly respected by former President Rajapaksa.

? Wasn‘t there a political deal between Ranil Wickremesinghe and Mahinda Rajapaksa?
A: No. Political deals exist only now. I explained it earlier. All heads of State were cordial with the Opposition Leader of the time. Likewise, former President Rajapaksa dealt with the then Opposition Leader Wickremesinghe.

? In such a backdrop, is it wrong that the present government reached an agreement with the opposition?

A: Discussing certain facts is not wrong. But, the present Opposition Leader was selected by the government. Although the opposition must vote against the budget, they voted in favour of it. How can such things happen? Opposition Chief Whip, JVP MP Anura Kumara Dissanayaka was the main critic of the Joint Opposition’s Pada Yathra. They are the real deals. The TNA also criticized it even though it was not relevant to them. Pada Yathra was not against the TNA or the JVP. It was against the government. Why do the TNA and the JVP worry about that?

? When Ranil Wickremesinghe was the Opposition Leader, the UNP headquarters Sirikotha was attacked. Didn‘t former President Rajapaksa upset the attack by closing the road?
A: Some say so, but some others allege that former President Rajapaksa split the UNP. Which of these two is correct? They must stick to one. Former President Rajapaksa’s view was that the UNP should be a strong opposition party.

? Are the Rajapaksas feeling the brunt of safeguarding the leadership of Ranil Wickremesinghe?

A: We don’t expect anybody’s help in return. We act against this government. You can see what we have gained from being anti-government. Rajapaksas are given it their maximum. But, we see Wickremesinghe is treating the Opposition Leader he has appointed quite well.

? Even former President Rajapaksa looked after the Opposition Leader of his time very well.
A: There is no fault in doing that. Ranil Wickremesinghe is looking after the Opposition Leader better than Mahinda Rajapaksa did. The leadership of the opposition was not given to the majority party in the opposition and it was given to Sampanthan by this government. Therefore, they must look after the welfare of the Opposition Leader. We see Sampanthan returning the favour.

? What do you say about the serious allegations against the Rajapaksas on corruption?

A: All these charges aimed at mudslinging will be proved false in Court. These are only revengeful acts. I am not accused of soliciting bribes. I am accused of bribing the common people. I paid compensations, housing and flag posts etc. The allegation is about distributing goods to the poor people. I don’t like to speak about them more than this because they are being examined in Courts.

? The government confiscated some of your property.
A: There is no land in Kaduwela or Malwana under my name. None of my property has been confiscated. If they plan to confiscate my land in future, it will be political reprisal.

? There is a rumour about a house in Matara?

A: The land in Matara is my younger sister’s. I have no connection to it. I don’t like to speak about it because this matter too is in Court now.

? If the Rajapaksas are accused falsely like this, why don‘t they take legal action?
A: All these facts are being discussed with the lawyers. I must also say that one has vowed to convert a property belonging to one of my relations into a hotel school. That person built a hotel on a land belonging to the Coastal Conservation Department. When it was about to be taken over by the government, it was stopped. Such people make false charges against us now. That person’s hotel is suitable for a hotel school.

? S.B. Dissanayaka is being criticized for trying to whitewash your acts of distributing flag posts to local government bodies.
A: As the subject Minister, S.B. Dissanayaka replied in Parliament that it was not wrong. Dissanayaka said another thing under the influence of another. I know why those influences were made. I don’t have connections with S.B. Dissanayaka other than that.

? Will you participate in the 65th anniversary celebrations of the SLFP?

A: No.

? Will former President Rajapaksa take part?
A: I have no idea about that. You must ask President Mahinda Rajapaksa.

? Is the rumour about a new political party true?
A: Not a new political party. We will form a new anti-government political force. No one can stop it. This political force will win the next local government election definitely.

? Who will lead it?
A: Thousands of people who love this country will lead it. We will invite former President Rajapaksa also to join it.

? Will it split the SLFP?
A: This is not about splitting the party or forming a new party. This is about formation of an anti-government political force uniting political parties, trade unions, professionals, civil organizations and intellectuals. The SLFP is also a part of this.

? Will a new force be advantageous to the UNP?

A: We are the most powerful section of the opposition. We will win the fight to be the strongest among the strong. I will tell you an important fact. The government must decide to split or not in the future.
That is, splitting the group who contested under the Swan symbol. We are closely monitoring the developments. But, the opposition will not break. Our political force is ready to face them even if they contest as a Swan alliance or separately. Will those who hold anniversaries together divide in the local government election? We have to ask that question from the present government.
? Is a group trying to make peace between President Sirisena and former President Rajapaksa?
A: I don’t know. One was repeatedly attacking. The other appears to be sympathetic and visiting the temples.

? Will Gotabaya Rajapaksa contest under the new political alliance?
A: I have no idea.

? Do you believe in astrology?
A: Not a strong believer.

? Haven‘t astrologers told you that you have the chance to be king?
A: They did not even tell me that I would be jailed.

By Gagani Weerakoon Courtesy Ceylon Today

As the unity government of President Maithripala Sirisena and Prime Minister Ranil Wickremesinghe completed one year, President Sirisena who is the Chairman of the Sri Lanka Freedom Party (SLFP) took measures to appoint 40 new electoral and district organizers removing popular yet, rebellious former organizers from their posts.

This was described by many as a move to fuel already soured relations between Rajapaksa and Sirisena camps within the SLFP and as would lead to a split in the party. Following this move, those who are in the Joint Opposition openly backing former President Mahinda Rajapaksa said, they will not attend party’s 65th Convention to be held on 4 September in Kurunegala.

However, what caught the attention of many was the strong comeback of President Sirisena who threatened to reveal ‘secrets’ if anyone attempted to create a new political party.

He was speaking at the first ceremony to mark five years of the consensual government, held on Friday (19) at the Sanath Jayasuriya Playground in Matara.
President Sirisena emphasized that he would not let those who are crowned with fraud, corruption, waste and robbery to rule this country again.

“I will work together with Prime Minister Ranil Wickremesinghe to build the country definitely by taking it out from the economic crises, created by the former government, putting a ninety thousand million loan burden on the country, while talking about a vibrant development,” he said.

Though some groups are trying to change the government with their dreams which never come true, they never will be able to achieve their objectives, he added.

“The consensual government will be taken forward with a quality and wise political knowledge. The future of its journey will be decided in 2020.Prime Minister Ranil Wickremesinghe and I love this country than those who shout, appearing as patriots,” he said.

He emphasized that he would never allow any country or power in the world to subjugate the country.

“While the government is taking action to solve the problems by taking the proposals of the Human Rights Council into consideration, some people spread canards by criticizing it.

I suggest them to provide relevant options to the government if the proposals selected by us are not good. A strong reconciliation process is carried out in the country by the current government which has a foundation creating a background for the citizens either in the North or the South with no need to take weapons into their hands,” he further said.

President Sirisena said that the consensual government, getting rid of fraud and corruption, is on a clear path punishing those who engaged in frauds. “If we get any clear information about any fraud and corruption by those who are in the current government, they will be dealt more severely than the persons who committed same offences during the former government,” the President further stated.

This was the first time President Sirisena did not hesitate to show his irritation over political developments in the country and many compare this threatening to what President Rajapaksa did as it got close to Presidential elections last year.

They were of the opinion that Rajapaksa threatening MPs with ‘files’ he has in the closet as a way of blackmailing is not different from Sirisena threatening to reveal ‘secrets’ if anyone attempted to form a new political party.

Fate of Sampur

While President Sirisena is in an apparent fix over keeping his party and the consensus government intact, he too will be compelled to maintain a balance between his relations with China and India.

Despite the government finally deciding to go ahead with China with its Colombo Port City Project with a renewed agreement, the Sampur power project that has stalled for decades seems to go nowhere with President Sirisena insisting it to be converted into one operated with Liquid Natural Gas (LNG) instead of coal.

According to sources,while, the ETCA between Sri Lanka and India is slowly picking up Sampur has reached a dead-end with India pushing to go ahead with coal power as planned and President Sirisena refusing to budge.

Secretary to the Indian Ministry of Power P.K. Pujari earlier told Ceylon Today such conversion will delay the project by another eight to nine years.

“Even when you look at the perspective viability and energy security, LNG does not appear to be the best option as Sri Lanka will have to import gas. Why do you want to place your energy sector in someone else’s hand?” he queried.

When queried about concerns expressed by residents of the Sampur area and protests by environmentalists, Secretary Pujari said the project will not go ahead unless and until all requirements are looked into and procedures are followed according to Sri Lanka’s laws.

The EIA for the project was conducted and cleared in February by the Central Environment Authority, they informed.

Meanwhile, Gurdeep Singh, Chairman and Managing Director of National Thermal Power Corporation (NTPC) India’s largest power utility with an installed capacity of 46,653 MW, said they are all set to go ahead with the project, but are biding their time as they were compelled to wait for a few more weeks until a final decision was reached.
Maithri off to India

However, in a dramatic turn of events, President Sirisena after his somewhat threatening speech in Matara, departed the island with his family to India Friday night itself.

The tour was kept a top secret until the last minute with only the Sri Lankan High Commission in New Delhi informed to carry out protocols with the Indian Ministry of External Affairs. Sources confirmed that Indian High Commission in Colombo was not informed of this visit and they were not involved in handling protocols, which is the norm in practice.
While, many have raised doubts about President’s sudden visit to India, it was revealed as being a private visit with his family to India’s richest temple, Sri Venkateswara Temple at Tirumala in Tirupati of Andhra Pradesh. The temple is quite popular among Sri Lankan politicians and they make it sure to visit the temple at crucial times seeking blessings at Tirupati.

President Sirisena’s visit, it is learnt, follows a personal invitation, from the chief priest of the temple, who was in Sri Lanka recently. He visited Kataragama paying homage to God Kataragama and met President Sirisena and invited him to visit Tirupati.

The last time President Sirisena was in Tirupati after assuming office as the President in January 2015. When he and the First Lady visited Tirupati on 18 February 2015 to attend the Suprabhatam Seva early morning prayers at

3:00 a.m., temple trustees were compelled to break the ‘Bangaru Vakili’ (golden door)leading to the sanctum sanctorum of Lord Venkateswara, as the lock got stuck.

President and the family will arrive in the country today.

Battle of the Army Commander

Incumbent Army Commander Chrishanthe de Silva was given a one-year service extension, by President Maithripala Sirisena last week. The Army Commander was already serving an extension which was to expire on 21 August (today).
What led to this one-year service extension, instead of normal six month extension, is the lesser known fact. Though the scenes that unveiled behind the screen did not hit mainstream media like that of appointing the Central Bank Governor, President Sirisena was under similar pressure he underwent at the time, with all bigwigs exerting pressure on deciding the timeframe of the extension.

The reason being, Major General Channa Gunatilake, being amongst the six most senior Majors General in line, being the favourite amongst many in the Cabinet. Though known as an officer with a clean record, he is not known amongst the ranks as an officer who played a pivotal role during the war. But being a Royalist and being politically well connected was in favour.

The President was under pressure to give incumbent Commander an extension till 31 December this year, in view of this as all other Majors General in line will be retired by the time.

President Sirirsena, it is learnt, has had several discussions with the Defence Secretary Karunasena Hettiarachchi, before granting this one-year extension. The unusual one-year extension comes as a way of escaping the internal battle over the appointment as Major General Channa Gunatilake, being amongst the six most senior Majors General in line, being the favourite too is scheduled to be retired by 1 March 2017.

By the time of the extension comes to an end on 21 August 2017, the senior most Major General in line would be Major General Boniface Perera who serves as the Security Forces Commander Wanni.

He joined the Sri Lanka Army as an Officer Cadet on 31 August 1981 and was commissioned in the Sinha Regiment in the rank of 2nd Lieutenant on 4 December 1982. He served in battlefields in the North and the East as an offensive Platoon/Company Commander from 1982 to 1992.

He also held Platoon, Company, Battalion Commander and Brigade Commander ranks in the Army.

He has also held key appointments like Colonel, General Staff 52 Div, 22 Div, Brigade Commander 212 Brigade (Mannar) and 534 Brigade (Jaffna) and Commandant Infantry Training Centre in Minneriya.

Out of his total service of 29 years Mj. Genral Perera was deployed in the battlefield for 20 years taking part in Operation ‘Trivida Balaya’ to rescue besieged troops in Jaffna Fort, Operation ‘Balavegaya I’ to rescue besieged troops in Elephant Pass, Operation ‘Akunu Pahara’ to destroy LTTE hideouts in the Mullaitivu jungle, Operation ‘Seal Off’ to destroy LTTE camps north-east of Welioya and establish Army camps in Kokkutuduwai and the operation in Silawatura to rescue besieged troops at Silawatura Army Camp.

He has also taken part in Operation ‘Wanni Wickrama’ to liberate areas north of Vavuniya, Operation ‘Sathjaya III’ to capture Kilinochchi town where he played the most pivotal role as the Commanding Officer 4 SLSR to establish the bridgehead on the other side of Karadipokku which facilitated the capture of Kilinochchi.

He in the rank of Brigadier, took part in Operation ‘Liberation’ to liberate Jaffna peninsula from the LTTE and took part in rescuing the Eastern Province under Lt. Gen. Denzil Kobbekaduwa after the LTTE overran all the police stations during Eelam War II.

For his bravery in the battlefield he was rewarded with the RWP and RSP. He is qualified in psc, and has a diploma in Personnel Management and a diploma in Senior Defence Management from Devi Ahilya University, India.

However, it is expected there will be a battle to choose between Major General Perera and Major General Mahesh Senanayake, Security Forces Commander Jaffna.

Having joined the Sri Lanka Army Regular Force on 16 October 1981, Maj. Gen. Senanayake, a proud product of Ananda College, Colombo, was posted as a Second Lieutenant to the Sri Lanka Engineers Regiment. During his career spanning over 34 years, he has held many Command and Staff appointments and served in many operational areas. On his seniority and efficiency, Maj. Gen. Senanayake was sent to follow many professional local and foreign courses. Also he has participated in military seminars and study tours in Havaii and the Netherlands. He is a graduate of the Army Command and General Staff College, United States of America.

He has attended Young Officer Engineer Course in Pakistan, Junior Command Course in India and Unit Command and Staff Course in Bangladesh. As a Military Officer he has followed an Engineering Degree Course in India from 1993 to 1996.

In recognition of his acts of gallantry, he was decorated with Rana Wikrama Padakkama (RWP) and Rana Shura Padakkama (RSP).

Before being appointed as the Commander SF-J, Maj. Gen. Mahesh Senanayake served as the Military Secretary at Army Headquarters. In addition, he holds the appointment of Colonel Commandant, Special Force.

Senanayake, who became a target during last regime, for being a loyal supporter of Field Marshal Sarath Fonseka is expected to get the full backing of the latter in his run-up to gaining the position.
However, that is only if the government does not take concerns about Fonseka having full control of the Army into consideration. As of the history of Army Commanders appointed in the past, the majority were those who functioned as the SF Commander- North, before it was divided as Jaffna, Kilinochchi and Wanni.

The Presidential Commission to Investigate Complaints Regarding Missing Persons in its final report has recommended the setting up of a two-way domestic mechanism — a Special High court and a Truth Commission — to deal with persons accused of human rights violations during the last phase of the war.

Suspects who plead not guilty to alleged criminal charges should be charged in the High Court while those who plead guilty should appear before the Truth Commission where they can be offered accountable amnesties,” the Commission has recommended, the Sunday Times learns.

The term of the three member commission headed by Maxwell Paranagama ended last month and it handed over the final report to the Presidential Secretariat a few days ago. This report deals mainly with the Second Mandate of the Commission. This was to investigate matters relating to international humanitarian law, international human rights law and customary international law, during the final phase of the war.

The Commission has said that for those who plead not guilty the entire probe should be a domestic one with local investigators and judges and prosecution by the Attorney General.

For those who pleaded guilty, the Commission has recommended that they be given the opportunity to explain before a Truth Commission the circumstances under which certain acts were committed and be offered accountable amnesties” with punitive action to include fines and withholding of promotions if they are members of the security forces.

The Commission has warned that as some of the charges are in contravention with international humanitarian laws, failure on the part of the government to undertake a credible domestic mechanism could lead to direct intervention by the United Nations in such matters.

The Commission has emphasised that all the charges of enforced disappearances and missing persons have been documented based on accounts of civilians in the North and East and as its mandate expired, it did not have adequate time to summon members of the armed forces or paramilitary groups which operated in these areas and are among those alleged to have been involved in such activities.

Additionally, the Commission has said that the compensation paid to families whose bread winners are listed as missing should be at last Rs. 500,000 and that the state must do more, not only to uplift them economically but also have more counselling programmes to help people traumatised by violence.

It was noted that social welfare programmes such as Samurdhi are yet to reach the majority of these people whose main problems in the aftermath of the war were social economic problems, many of which remained unaddressed to date.

The Commission was set on August 15 2013 by former President Mahinda Rajapaksa. Its other members were Mano Ramanathan and Suranjana Vidyaratne. Its term was extended several times by President Maithripala Sirisena too.

ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂයේ විශාල ජන පදනමක් ඇති සංවිධායකවරුන් ඉවත් කොට අඩු ජන පදනමක් ඇති පුද්ගලයන් එම තනතුරුවලට පත් කිරීමෙන් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂය දුර්වල කිරීමත් එක්සත් ජාතික පක්‍ෂයට වාසිදායක තත්වයක් ඇති කිරීමත් නිරායාසයෙන්ම සිදුකරමින්  ශ්‍රීලනිපය දෙකඩ  කිරීම සදහා බෙදුම්වාදී සිරිසේන කටයුතු කර ඇති බව මනාව පැහැදිලි වන බව හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා නිවේදනයක් නිකුත් කරමින් කියා සිටි.

Causing a split in the SLFP through the removal of electoral organizers

Several SLFP electoral organisers including Mahinda Yapa Abeywardena, Pavithra Wanniarachchi,  Rohitha Abeygunawardena,  C.B. Ratnayake, Gamini Lokuge, , Keheliya Rambukwella , and others have been removed from their electoral organiserships by the president. This is the latest round of reprisals against SLFP members associated with the Joint Opposition. On earlier occasions, Dilum Amunugama, Salinda Dissanayake, S.M.Chandrasena, Geetha Kumarasinghe and Prasanna Ranatunga were similarly removed from their organiserships. Puttlam district parliamentarian Sanath Nishantha has been suspended from the party. This persecution has effectively caused a split in the SLFP.

Popular organisers of the SLFP are being removed and replaced with less popular politicians in order to weaken the SLFP and to confer an advantage on the UNP. Parliamentarian Sanath Nishantha whose party membership has been suspended got the highest preference votes among all political parties in the Puttlam district. Many of the electoral organisers who have been removed are among the top two or three in their respective districts. For example,  Prasanna Ranatunga got the highest preference votes in the Gampaha district. S.M.Chandrasena came first in the Anuradhapura district,  Dilum Amunugama came third in the Kandy district. Rohitha Abeygunawardena, came second in the Kalutara district, C.B. Ratnayake, came second in the Nuwara Eliya district after Armugugam Thondaman, and Pavithra Wanniarachchi came third in the Ratnapura district.

These are all very popular politicians in their districts and stalwarts of the SLFP. Since the last parliamentary election 17 members of the SLFP central committee have been sacked. Nationally known figures have been replaced with individuals who are either defeated candidates, or politicians who have got much fewer preference votes even at the provincial council level. Such changes are designed to weaken the SLFP and to give the UNP the upper hand when it comes to an election. The responsibility for splitting the SLFP by removing its most popular electoral organisers will finally have to be borne by the President who is the leader of the party.

What we are now seeing is the second phase in the plan to destroy the SLFP. The first was the dissolving of the local government institutions the vast majority of which were controlled by the SLFP. These local government institutions would have been immensely helpful to the party in the event of any election. Yet all these were dissolved, giving a clear advantage to the UNP. The coalition between the UNP and the SLFP was extended from two years to five years without seeking the views of the SLFP central committee, the executive committee or even the SLFP government parliamentary group. I call upon all members of the SLFP to carefully observe these moves that are being made to weaken the party and give the UNP the upper hand.

Mahinda Rajapaksa

Former President of Sri Lanka

ජනප්‍රිය සංවිධායකවරුන් ඉවත් කිරීම තුළින් ශ්‍රීලනිපය දෙකඩ කිරීම

ජනාධිපතිවරයා විසින් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂයේ ආසන සංවිධායකවරුන් වූ මහින්ද යාපා අබේවර්ධන, පවිත්‍රා වන්නිආරච්චි, රෝහිත අබේගුණවර්ධන, සී.බී.රත්නායක, ගාමිණි ලොකුගේ හා කහෙලිය රඹුක්වැල්ල යන පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන්ද ඇතුළුව තවත් කීපදෙනෙකුම එම තනතුරු වලින් ඉවත් කර තිබේ. ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂය සමඟ වැඩ කරන ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂ සාමාජිකයින්ගෙන් පළිගැනීමේ නවතම අදියර මෙයයි. මීට පෙර අවස්ථාවලදී දිලුම් අමුණුගම, එස්.එම්. චන්ද්‍රෙස්න, සාලින්ද දිසානායක, ගීතා කුමාරසිංහ, කංචන විජේසේකර හා ප්‍රසන්න රණතුංග ඇතුළු මන්ත්‍රීවරුන් පිරිසක්ද තම ආසන සංවිධායක ධූර වලින් නෙරපා හරිනු ලැබීය. පුත්තලම් දිස්ත්‍රික් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී සනත් නිශාන්තගේ පක්‍ෂ සාමාජිකත්වය පවා අත්හිටුවා ඇත. මේ දඩයම නිසා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂය දැනටමත් දෙකඩ වී ඇත.

ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂයේ විශාල ජන පදනමක් ඇති සංවිධායකවරුන් ඉවත් කොට අඩු ජන පදනමක් ඇති පුද්ගලයන් එම තනතුරුවලට පත් කිරීමෙන් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂය දුර්වල කිරීමත් එක්සත් ජාතික පක්‍ෂයට වාසිදායක තත්වයක් ඇති කිරීමත් නිරායාසයෙන්ම සිදු වේ. පක්‍ෂ සාමාජිකත්වය අත්හිටුවා ඇති සනත් නිශාන්ත මන්ත්‍රීවරයා පුත්තලම් දිස්ත්‍රික්කයේ සියලුම දේශපාලන පක්‍ෂ අතරින් වැඩිම මනාප ලබාගත් දේශපාලඥයායි. ඉවත් කොට තිබෙන ආසන සංවිධායකවරුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් තමන්ගේ දිස්ත්‍රික්කවල වැඩියෙන්ම මනාප ඡන්ද ලබාගත් කීප දෙනා අතර සිටි. උදාහරණයක් වශයෙන් ප්‍රසන්න රණතුංග ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ පලවෙනියා විය. දිලුම් අමුණුගම මහනුවර දිස්ත්‍රික්කයේ තුන්වෙනියා විය.

එස්.එම්. චන්ද්‍රෙස්න අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ පළමුවෙනියා විය. රෝහිත අබේගුණවර්ධන කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ දෙවෙනියා විය. මහින්ද යාපා අබේවර්ධන මාතර දිස්ත්‍රික්කයේ තුන්වෙනියා විය. සී.බී. රත්නායක නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කයේ ආරුමුගන් තොන්ඩමන්ට පසු දෙවෙනියා විය. පවිත්‍රා වන්නිආරච්චි රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කයේ තුන්වෙනියා විය.  මේ  සියළු  දෙනාම  තම  දිස්ත්‍රික්කවල  ජනප්‍රිය දේශපාලඥයින් වෙනවා පමණක් නොව ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂයේ බල කණුද වේ. පසුගිය පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේ සිට අද දක්වා පක්‍ෂ මධ්‍යම කාරක සභාවේ සාමාජිකයන්ද 17 දෙනෙකු නෙරපා හැර තිබේ.

මුළු රටම හඳුනන මෙවැනි පුද්ගලයින් වෙනුවට නව ආසන සංවිධායකවරුන් හැටියට පත් කොට තිබෙන්නේ එක්කො පරාජිත අපේක්‍ෂකයන් නැත්නම් පලාත් සභා මට්ටමින් පවා අඩු මනාප සංඛ්‍යාවක් ලබා ගත් අපේක්‍ෂකයන්ය. මේ ආකාරයට ජනප්‍රිය සංවිධායකවරුන් ඉවත් කොට ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂය දෙකඩ කිරීමේ වගකීම අවසානයේදී පක්‍ෂ නායකයා වන ජනාධිපතිවරයාට බාර ගැනීමට සිදු වනු ඇත. අපි මේ දකින්නේ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂය විනාශ කිරීමේ දෙවෙනි අදියරයි. පළමු අදියර වූයේ ශ්‍රීලනිපය විසින් පාලනය කරනු ලබන සියළුම පලාත් පාලන ආයතන විසුරුවා හැරීමයි. මේ පලාත් පාලන ආයතන තිබුණේ නම් ඕනෑම මැතිවරණයකදී ඒවා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂයට විශාල පිටුවහලක් වනු ඇත.

පලාත් පාලන ආයතන විසුරුවා හැරීමෙන් පැහැදිලි වාසියක් එජාපයට අත් වූ බව අවිවාදාත්මකය. එජාපය හා ශ්‍රිලනිපය අතර හවුල් ආණ්ඩුවේ කාලය අවුරුදු දෙකේ සිට පහ දක්වා වැඩි කරනු ලැබුවේද පක්‍ෂයේ මධ්‍යම කාරක සභාවෙන් හෝ විධායක සභාවෙන් හෝ අඩුම වශයෙන් ආණ්ඩුව සමඟ සිටින ශ්‍රීලනිප පාර්ලිමේන්තු කණ්ඩායමෙන්වත් නොවිමසාය. එජාපයට වාසිය ලබා දීම සඳහා ගන්නා මේ පියවරයන් ඉතා සාවධානව නිරීක්‍ෂණය කරන මෙන් මම සියළුම ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පාක්‍ෂිකයන්ගෙන් ඉල්ලා සිටිමි.

මහින්ද රාජපක්ෂ

හිටපු ජනාධිපති

Editorial Courtesy The Island

President Maithripala Sirisena has a remarkable ability to stay composed and calm in times of trouble. Else, he would have incurred the wrath of the Rajapaksas while he was a minister in their government and got booted out.

But, last Friday President Sirisena could not maintain his composure in Matara, where the government celebrated its first anniversary. He failed to be different from other orators who let out streams of invectives against their political rivals. Warning the SLFP dissidents against forming a new political party he threatened to reveal it all in such an eventuality. A visibly irate President vowed to disclose some secrets about them and ruin their future!

President Sirisena has, through his warning, betrayed his fear of the political fallout of a possible split in the SLFP with the dissidents going it alone at future elections. The latter have nothing more to lose, but a weaker SLFP will leave the former with less bargaining power in dealing with the UNP, which does not hesitate to undermine his authority while praising him to high heaven in public.

Both President Sirisena and Prime Minister Ranil Wickremesinghe claimed, in Matara, on Friday that the UNP and the SLFP would remain coalesced for years to come as they had the national interest at heart. But, the question is whether the discerning public will buy into their claim. The President and the Prime Minister are together because that is the best way they can protect their personal interests vis-à-vis their bête noire, Mahinda Rajapaksa, who is making a determined bid to make a comeback.

It may be recalled that the UNP-SLFP political marriage almost came to an end on the question of appointing the Central Bank Governor with their bigwigs going for one another’s jugular. It was their fear of the Rajapaksas making the most of a break-up of their alliance that prompted them to agree to a compromise solution.

If Wickremesinghe had been confident of winning the presidency last year he would never have agreed to let a common candidate be fielded; he would have entered the fray himself and realised his presidential dream. Sirisena would not have come forward to contest the presidential election if he had not fallen from grace with the Rajapaksas short-changing him and depriving him of premiership.

Wickremesinghe, Sirisena and their loyalists saw in Rajapaksa a common enemy who had to be defeated for their political survival. It was their thirst for power that made them strange bedfellows. They used the civil society organisations campaigning for democracy as a stepping stone and reneged on their pledges to usher in good governance after being ensconced in power. Ven. Maduluwawe Sobitha Thera, who was instrumental in ensuring their victory at the presidential and parliamentary elections last year, was disappointed at the way they were running the affairs of the country, towards the end of his life according his close associates.

If President Sirisena has any information about wrongdoing by the SLFP dissidents, especially the Rajapaksas, the question is why he does not go public with it straightaway so that the culprits can be dealt with according to the law without further delay. What one gathers from the president’s warning is that he is ready to suppress such evidence against his rivals provided they do not rock the boat.

Rajapaksa, in the run-up to the last presidential polls, said he had slews of files on the then SLFP dissidents who had broken ranks with his government to join the UNP. He also threatened to reveal it all, but nothing of the sort happened.

Let President Sirisena be urged not to suppress information which, he says, will help expose his rivals’ wrongdoing. The Joint Opposition has sought to pooh-pooh his warning. Some of its prominent members have even called it empty rhetoric. If so, will they call the President’s bluff?

Bodhi Dhanapala, Quebec, Canada.

In replying to a column by the veteran journalist Shamindar Ferdinando, Mark Salter has revealed the mind-set of the Western co-chairs who attempted to bring piece to Sri Lanka” during the military offensive of the LTTE against its elected government. The gist of what Ferdinando stated (Island, 16th August) was that a cable that has come to light through Wikileaks revealed that the co-chairs understood that Kadirgamar was assassinated under the initiative of  Prabhakaran, and that this would have remained a secret if not for Wikileaks.

Mr. Salter, responding to Ferdinando, and writing in the Island issue of August 20th, says that:

From a peace perspective, the crisis provoked by Kadirgamar’s assassination clearly necessitated redoubled efforts to bring the two sides back to the negotiating table. And this is exactly what the Norwegians did, including via the ‘secret’ letter to LTTE leader Prabakharan that Ferdinando cites.  Second, it is hardly surprising – and certainly not unusual – that the content of such a communication was kept confidential”.

Imagine a likely but hypothetical situation where the British or Canadian government’s foreign secretary (i.e., the equivalent of Kadirgamar)  is shot dead by a terrorist organization with which it is holding peace talks, with a  special US envoy in charge of the negotiations.  Can we imagine the US envoy, knowing who the assassins were, continuing to urge talks with the assassins as if nothing had  happened, with redoubled efforts to bring the two sides to the negotiating table”? Would the strong public condemnation of the heinous act be  throttled down because of the need to redouble efforts”? Such a patently morally repugnant course of action would never be voiced in the world where Mark Salter lives, when the matters affect THEIR OWN citizens. Instead, the need for accountability, and the need to eliminate the terrorist would have been expressed in no uncertain terms. But no! When it comes to a minor nation like Sri Lanka, where the LTTE was the ISIS which hijacked the Tamil Nationalist movement, let us (i.e., the co-chairs)  instead  give a minor  private reprimand of Prabhakaran, and then get on with kissing his hand in the name of peace. Is this the peace that the Norwegians hoped to bring to Sri Lanka? Is it this kind of moral bankruptcy and duplicity that Mark Salter and his ilk are standing up for and defending?

Mark Salter knows very well that the LTTE decapitated people on stage in front of TV sets, and ruthlessly eliminated all discussion or political dissent among the Tamils. Salter knows that the rightful Tamil leaders were assassinated by the LTTE high command, and killed more Tamils than all the government offensives put together. Mark Salter knows that the LTTE recruited children by force to its ranks, and ran orphanages to train black tigers (suicide cadre).  Salter knows how the LTTE cut off  the hands of people who participated in elections that the LTTE had attempted to enforce a boycott. Salter knows how the LTTE  carried out  virtually daily suicide bombings in Sri Lankan public places, targeting civilians. Salter knows that the LTTE got rid of its own wounded soldiers by burning them after packing them into shell-shattered buses. The wounded were possibly alive, but the LTTE considered that wounded soldiers are a liability to them retreating to Nandhikadal. The Norwegians and the co-chairs also knew all this quite well.

The ISIS is to the Middlle East  what the LTTE was to Sri Lanka, and to the many silent Tamils who lived under them, unlike Sampanthan, Sumanthiran, Wigneswaran  and others who lived in Colombo, and did not have the moral courage to denounce the Tigers, even though they enjoyed the protection of the Colombo government. It is a shame that there are journalists like Mark Salter who come forward to write in defence of the indefensibly immoral position of the Norweigians. Fortunately, by his writings, we begin to  see the mind-set of people like Mark Salter. It is only then that we can understand the recent pronouncement of the Canadian lawyer Paul Copeland  in regard to Ravishankar Kanagarajah (known under other  names as well). The recent question has been how he was granted Canadian citizenship while also being wanted by the Interpol for engaging in terrorist activities for the LTTE (http://toronto.ctvnews.ca/man-accused-of-terrorist-activities-lives-just-outside-gta-as-canadian-citizen-1.3034499). The case of Ravishankar is NOT an isolated one. There are many thousands of such people from Sri Lanka with a terrorist past, with their names and identities changed, and adding false statistics to the missing persons” list in Sri Lanka.

Norway, Britain, Canada, Germany  and others countries have become havens of such individuals who worked for the LTTE. Their power, and the wealth of the LTTE organizations in many swing-electorates in these western countries have given them a handle on these governments. Their envoys  follow policies that are not based on the principles of justice, but on the need to get votes. The role of  the Tamil vote in the UK too was confirmed by a Wikileaks cable in regard to the British politician Milibrand who came to Sri Lanka at the last stages of Eelam-IV to save Prabhakaran by twisting Rajapaksa’s arm.

Can you imagine a  Miliband or a Kouchner going to save Bin Laden or Pol Pot? And can you imagine a Mark Salter coming forward, throwing all moral qualms asunder,  to defend such actions by saying  that   redoubled efforts to bring the two sides to the negotiating table” were the needs of the hour?

Bodhi Dhanapala, Quebec, Canada.

Editorial Courtesy The Island

August 20, 2016, 8:08 pm

Power: one either has it or does not have it. Power: one either wants it or eschews it. Politicians are all about power, whatever they may say in manifestos, whichever way they read mandates, whatever rhetoric is used to prove otherwise and however solemnly the relevant pronouncements are made.

If the above was not the case and if the voters of this country truly believed that politicians embodied the dictum ‘practice what you preach (and vice versa)’ President Maithripala Sirisena would be constantly reminded of the Dhammapada verse he appeared to be so fond of when he announced his presidential aspirations and indeed the day he assumed office.

Na hi verena veranisammantidha kudacanamaverena ca sammantiesa dhammo sanantano.1

[Hatred is, indeed, never appeased by hatred in this world. It is appeased only by loving-kindness. This is an ancient law.]

The truth is that outside of the rhetoric we have not exactly been blessed by righteous rulers. The politicians know this and the people know it too. Claims are mouthed and listened to by way of custom. Only the politically naïve would take them seriously.

As such, when the President reads the riot act to dissidents in his party it is futile to expect anyone to whisper, tongue-in-cheek, ‘More yahapalanaya Your Excellency?’ But it’s not new: remember J.R. Jayewardene obtaining undated letters of resignation from UNP MPs and Mahinda Rajapaksa’s not-so-veiled references to ‘files’? These things happen, then. What’s more, given a political culture where all words and actions are framed by expediency, it is probably the case where those who flout all norms of democracy in its very name actually believe they are affirming them all.

For example, even as the Sri Lanka Freedom Party appointed the gun-toting former Mayor of Hambantota as Organiser for Beliatta, the party’s Secretary General, Duminda Dissanayake said ‘we will not endorse political thuggery’. Interestingly, the image of this worthy brandishing a pistol when encountering a group of UNP MPs (then in the Opposition) was frequently waved to highlight the highhandedness of the previous regime. ‘Compassion’ (instead of hatred) as per the above Dhammapada quote? No, because selectivity in application spells hypocrisy. Rewarding those opposed to the Rajapaksas, regardless of their wrongdoing track records and even the fact of being rejected by the voters, while zealously hounding his loyalists us a far cry from ‘Na hi verena verani’. Similarly, one is not strengthening democracy when one issues dire threats to those who hold opposing views. Instead it amounts to an endorsement of the kind of thuggery that Rajapaksa’s successors vowed to end.

Cut-outs are back (so forget diverting otherwise used for such self-aggrandizing projects to help CKDu patients). Charity will not begin at home; there will be tamashas, the crooks within will be protected, a bloated cabinet will continue to burden the people and exacerbate inefficiency, and word and deed will always be drawn from political expedience. The Rajapaksas and their loyalists cannot complain of course. The people, on the other hand, cannot but conclude ‘same old, same old’ except of course crookedness, white vans and other serious blemishes notwithstanding the previous regime got some things done.

The war, for all of Chandrika Kumaratunga’s grand claims (‘I finished 75% of the war’), was brought to and end. True, reconciliation was not exactly obtained, but at least the ground was cleared for such processes and need we say that Checkpoint-Sri Lanka and Bomb-Scared-Sri Lanka are things of the past? There was significant infrastructure development, even in the midst of the corruption that is said to have marked that regime. Fingers, today, are not being pointed only at the Rajapaksas, but where is the ‘development’?

Sooner, rather than later, the Government would have to stop whining about the kind of country it had inherited (to govern) and stop blaming non-delivery on the previous regime. Let’s edit that piece of advice. It’s ok to whine, it’s ok to vilify, it’s ok to exact revenge, it’s ok to quote your favorite verse(s) from the Dhammapada even if you don’t understand or if you are uninterested in following precepts you claim to abide by, and it’s ok to white-van (metaphorically of course) your political opponents, but get moving on the business of running the country.

Vengeance is a time-consuming affair. Moreover, if getting the people you love to hate out of the political equation is not complemented by change felt, appreciated and acknowledged by the general public, a price will be exacted, if not by your detractors by some other force – perhaps made of in part at least by current loyalists (we have after all the Rajapaksa-Sirisena example). One can buy and sell support, but the marketplace of power is full of intangibles, the search for and calculation of which can distract to one’s detriment. It is far more sensible to get the job done instead of chasing political ghosts.

As things stand, the Government appears obsessed with a single name and a single term, Mahinda Rajapaksa and Good Governance respectively. The more the name is uttered even as wrongdoings similar to those under his tenure are committed by those in power today, the more it lifts the man, politically. The more the term is uttered even as its basic tenets are compromised at every turn, the less convincing those who utter it appear. As pointed out above, the Government will gain very little by the rhetoric but can gain much by delivery on the economic front – people, sadly, seem to have resolved to take ‘bad governance’ as a given, regardless of pledges to deliver the opposite.

Vengeance, let us repeat, distracts and detracts, and the Government is seriously facing the unenviable prospect of completing its term doing little more than vilifying and chasing the Rajapaksas. It’s been more than a year now since Mahinda Rajapaksa was defeated. He is hardly a spectre hanging over Sri Lanka’s political landscape and even if he was, the best way of slaying such ghosts is to ensure that there’s tangible change on the ground.

ධර්මසිරි සෙනෙවිරත්න

විශේෂයෙන් බටහිර තානාපති කාර්යාලවලට මෙරටින් සේවකයන් ගැනීමේදී  සිංහලයන් නොගෙන වැඩියෙන් දෙමල මිනිසුන් බඳවාගැනීම කරගෙන යනබව පෙනේ .මේ රටවල්  හිතාමතාම මෙසේ කරන්නේ සිංහලයන්ට එදිරිවාදුකම් කිරීමටය .දෙමල නිලධාරීන්  හැකි හැමවිටම සිංහලයන්ගේ වීසා ප්‍රතික්ෂේප කරති නැත්නම් විවිධ බාධාකරති තහංචි දමති  මේ රටවල්  බෙදුම් වාදයට තල්ලුවක් දෙමින්  සිංහලයන්ට පාඩමක් ඉගැන්වීම සඳහා  දෙමල නිලධාරීන් යොදාගෙන ඇත . . කිසිම රජයක් මේවා ගැන සොයා බලා නැත . දෙමල බෙදුම් වාදී නිලධාරීන්ගෙන් වීසා අපේක්ෂාකරන  සිංහලයන් හිරිහැර විඳීම ගැන ඔය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටවල  අවධානය  යොමුකිරීමට  රජයට නොහැකිද .බෙදුම්වාදය පවතින රටක 75% ක් වන සිංහලයන් ගෙන් ඒ ජන අනුපාතයට සරිලන සේ  නිලධාරීන්  බඳවා ගත යුතුබවට ඒ රටවල් වින් ඉල්ලීමට රජයට නොහැකිද එසේ නොකලොත්  බහුතරය ට පීඩා වියහැකි බව ඒ රටවල් වලට එත්තුගන්විය නොහැකිද
                                                   නොබෝදා  එක සුප්‍රසිද්ධ ධර්මදේශක හිමි නමකට කැනඩාවෙන් ධර්මදේශනා මාලාවක් සඳහා ඇරයුම් ලැබුනේය .එතුමා මීට පෙර එංගලන්තයේත් ඇමරිකාවෙත් ධර්මදේශනා සඳහා වැඩම කල අයෙකි . මෙවරද ඇමරිකාවේ බෞධ්ධයන්විසින් ආරාධනා කරනු ලබා එහියාමට වීසාලබා තිබියදීත් කැ ණඩා තානාපති කාර්යාලය එතුමාට කැනඩාවට යාමට වීසා දුන්නේ නැත . ඒ ගැන කැනඩාවේ බෞද්ධයෝ බොහෝසෙයින් කල කිරී ඇත .
                                             මේ හිමියෝ ගිහි කල ඉහල පෙලේ හමුදා නිල ධාරියෙකි . පසුව සියල්ල අතහැර මහන විය .එතුමා ඒ රටවල බෞධ්ධයන්ගේ හිත සුව පිණිස ධර්මදේශනා කර ආපසු එනවා මිස ඔය ගුබ්බයම්වල ලගින්නට   හිතන කෙනෙක් නොවේ  එතුමා අරණ්‍ය වාසීව බවුන් වඩ න්නෙකි.කොටි හිතවාදී නිලධාරීන් මෙතුමාට  බාධාකලේ  හමුදා නිලධාරියෙක් වීම නිසායය්  සක කිරීමට හොඳටම කාරනා ඇත ..කැනඩාව කොටි ගුහාවකි මේ කොටින්ට සුවසේ බෙටි ලන්නට තානාපතිකාර්යාලවලත් ඉඩ ලැබී ඇත . අහෝ සිංහලයන්ට ගිය කලක් රණවිරුවන්ට මහන වෙලාවත් බේරෙන්නට දෙන්නේ නැත .
                           යහපාලනෙට දීපියව් තවත් ඉතින් චන්ද  

චන්න ජයසුමන

2016 අගෝස්තු 1 දින නිකුත් කරන ලද 2016 ජූලි 29 දින ගැසට් පත්‍රයට අනුව ශ්‍රී ලංකාව තුල ඉංජිනේරුවරුන්ගේ සභාවක් (ඉංගිරිසි පරිවර්තනයේ සදහන් වන්නේ Engineering council යනුවෙනි) ස්ථාපිත කිරීමට යෝජනා කර ඇත. මෙහි බලතල ශ්‍රී ලංකා වෛද්‍ය සභාව සතු බලතලවලට සමාන්තර වේ. 

මේ අරුම පුදුම කවුන්සිලයකි. සාමාජිකයන් 17 දෙනකි. ඉන් 4 දෙනකු නිල බලයෙන් පත්වේ (ඉංජිනේරු පීඨවල පීඨාධිපතිවරුන් 3 දෙනකුද ඇතුළුව). ඉතිරි සාමාජිකයන් 13 දෙනාම පත් කරන්නේ අග්‍රාමාත්‍යවරයාය (76%). එපමණක් නොව කවුන්සිලයේ සභාපතිවරයා පත් කරන්නේද අග්‍රාමාත්‍යවරයාය. සභාපතිවරයා ඉවත් කිරීමට බලය ඇත්තේද අග්‍රාමාත්‍යවරයා ට ය. අග්‍රාමාත්‍යවරයා සාමාජිකයන් එක්කෙනකු, දෙදෙනකු පත් කළා නම් ඉවසා සිටිය හැක. මෙහි 17න් 13ක් අග්‍රාමාත්‍යවරයා පත් කරයි (එහෙත් වෛද්‍ය සභාවට අග්‍රාමාත්‍යවරයාට නියෝජිතයන් පත් කල නොහැකිය. 25 ක් සිටින කවුන්සිලයේ 4 දෙනකු පමණක් (16%) සෞඛ්‍ය අමාත්‍යවරයාට පත් කල හැක). 

මේ රටේ ප්‍රබල වෘත්තිකයන් පිරිසක් වන ඉංජිනේරුවන් සිය ග්‍රහණයට ගැනීමට දරන මේ වෑයම අතිශයින් පිළිකුල් සහගතය. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, යහපාලනය සහ තවත් නොයෙක් දේ ගැන නං දොඩවන තුට්ටු දෙකේ උගතුන් මේ ගැන පවසන්නේ කුමක්දැයි අපි බලා සිටිමු. 

තවද ඉංජිනේරුවන් අතර රටට දැයට හිතවත් බොහෝ දෙනකු සිටින බව මම අත්දැකීමෙන්ම දනිමි. අපේ සරසවි කාලයේ (පේරාදෙණියේ) ඔවුහු උරනුර ගැටෙමින් අප සමග වැඩ කළහ.ඊට පසුව ද බොහෝ ජාතික ප්‍රශ්න වලදී නොපැකිලව ඉදිරියට ආ ඉංජිනේරු සහෘදයෝ බොහෝ ය. මේ නිහඬ කරවන්නට තැත් කරන්නේ ඔවුන්ගේ හඬ නොවේද?

අතුරුදහන් වුවන්ගේ කාර්යාල පනතක් ගෙනවිත් කූඨ ලෙස සම්මත කර ගත අයුරටම ඉංජිනේරුවරුන්ගේ කවුන්සිලයත් සම්මත කර ගන්නට නොවේද මේ උත්සාහ දරන්නේ.

ඉංජිනේරු මිතුරනේ තොපිලා බුදිද? මේ අසාධාරණයට එරෙහිව නැගී සිටපල්ලා. අපට පුළුවන් සහායක් උඹලාට දෙනවා.