චන්ද්‍රසිරි විජයවික්‍රම

දුකසේ ඉගෙනගෙන ගමේ සිට උඩුගංබලා පීනූ කෙනෙක් වශයෙන් මට ඇති එක සතුටක් නම් සිංහල බෞද්ධයින්ට අසාධාරණ ලෙස චෝදනාකල හා ගැරහූ පුද්ගලයින් කීප දෙනෙකුටම ප්‍රසිද්ධියේ අභියෝග කිරීමට හැකිවීම හා ඔවුන් නිරුත්තර කිරීමයි.  මෙවැනි සුදු හා සුදු නොවන හත් අට දෙනෙකු ගෙන් මට මතක දෙන්නෙක් නම් බුඩිසම් බිට්‌රේඩ් යන පොත ලියූ ස්ටැන්ලි තම්බයියා හා ද වර්ක් ඔෆ් කින්ස් යනපොත ලියූ එච් එල් සෙනෙවිරත්න දය. දැන් බෙහෙවින් වෙනස්වී සිටින දයාන් ජයතිලකද මා ඔහුගෙන් ඒ කාලයේ ඇසූ ප්‍රශ්ණ වලට පිළිතුරු දුන්නේ නැත.

තුප්පයියා යනුවෙන් වෙබ් අඩවියක් සදාගෙන මහා ඉතිහාසඥයෙකුවගේ ලියන ගාල්ලෙන් අරඹා දැනට ඕස්ට්‍රේලියාවේ වසන මයිකල් රොබට්ස් සිංහල බෞද්ධයින්ට හානි කරණ හීතල හොරෙක් කියා මම සිතුවේ නැත. ඔහු ජාතික ගීය දෙමළෙන් ගායනා කලයුතුය යන ව්‍යාපාරයේ පියෙක් වන ඔහු මෝඩ වංක මහාවංශ විරෝධියෙක් යැයි මා සිතුවේ නැත. ඔහු විසින් ලියූ ලිපිවල බොහෝ කාරණා ඇතුලත්වී තිබුණි.

එහෙත් පසුගිය දිනක අනාගාරික ධර්‍මපාලතුමා ගැන ඔහු විසින් කල ප්‍රකාශයක් (කලම්බු ටෙලිග්‍රාෆ් වෙබ් අඩවිය) කියවූ මට ඒ පිළිඹඳව ඔහුගෙන් විමසා බැලීම අවශ්‍යවිය. ඔහු කියන අන්දමට, 1912 දී ධර්‍මපාලතුමා විසින් ඉංග්‍රීසියෙන් ලියන ලද ලිපියක, වී සිංහලීස් (අපි  සිංහලයෝ) යයි සඳහන් කර තිබීම, දිවයිනේ සිංහල බෞද්ධ අන්තවාදයේ ආරම්භක විෂබීජය ය! මෙවැනි කතා ලංකාවේ හා පිටරට වල සිටින රට කැඩීමේ ව්‍යාපාරිකයින්ගේ කනට මී පැනි දානවා වගේ කතාය. සිංහල-දෙමළ ජාතිවාදය ආරම්භකලේ 1832 ජාතිවාදී නියෝජනය ඇතිකල සුද්දන් විසිනි. මෙය සුද්දන් ඉන්දියාවට ඇටෙව්වේ 1935 ගවර්න්මන්ට් ඔෆ් ඉන්ඩියා පනත මගිනි.

ධර්‍මපාලතුමා කතා කලේ ජාතිවාදය ගැන නොව සිංහලේ ජාතිකවාදය ගැනය. බෞද්ධාගමට සේවය කල බර්‍ගර් ජාතිකයින් සිටියත් මයිකල් වැනි අයට ලංකාවේ බර්‍ගර් ජාතිකවාදය්ක් නැත. ඔහු ඕස්ට්‍රේලියාවට ගොස් වෙබ් සයිට් එකක් හදාගත්තේ ඒ නිසාය. ඔහුද, විග්නේශ්වරන් මෙන් සිංහල බෞද්ධයාගේ දයාව, කරුණාව හා ටැක්ස් වලින් ඉගෙනගෙන ඉහලට ගිය කෙනෙකි.

ඒ කාලයේ බොහෝ දෙනාට නොතේරුණ සුද්දන් විසින් ලෝකය පුරාම යටත් විජිත වැසියන්ගේ සිත්වලට කා වැද්දූ හීනමානය නැතිකිරීමට වාග් සටනක් ගෙන ගියේ ධර්‍මපාලතුමාය. මේ දේ දැන්වත් තේරුම් නොගන්නා මයිකල් 1920 ගණන් සිට ද්‍රවිඩස්ථානයේ ඇරඹුණ රට දෙකඩ කැඩීමේ ලෝක දෙමළ ව්‍යාපාරය 1912 දී ධර්‍මපාලතුමා ලියූ වචන දෙකකට හේත්තු කරන්නට උත්සාහ කලේය. මයිකල් කියන්නේ සිංහලයින් (බෞද්ධයින් හා දුප්පත් කතෝලිකයින්) දිවයින නමැති කේක් ගෙඩිය බෙදාගෙන කනවා වෙනුවට තනියෙන් බදාගන්න හදනවා කියාය. ඔහුට අභියෝග කරමින් මා ඔහුගෙන් අසා සිටියේ කේක් ගෙඩියක් තබා ආප්පයක වාටියක්වත් සිංහල බෞද්ධයින්ට ලැබී තිබෙනවාද කියාය.

බටහිර ලෝකයේ දැනට පවතින සාධාරණත්වය (රීසනබල්නස්), යුක්තිය යන රීතියට අනුව බලන විට, 1505 දී සිටම ක්‍රමයෙන් සිංහල බෞද්ධයාට අහිමිකල ඔහුගේ උරුමය 1948 න් පසුව හෝ 2016 දී සිටවත් ඔහුට ලබාදීම  අන්‍රීසනබල්ද කියා මා ඇසූ ප්‍රශ්ණයට මයිකල් මා සමඟ උරණවී සිටී. ඔහුගේ පර්යේෂණ මනස, ඔහු පෙන්වන මහත්මා ගතිය ඔහුගෙන් පලාගොස් ඇත.

ඔහුගේ සුපීරියෝරිටි කම්ප්ලෙක්ස් එක ඔහුව මෝඩයෙක් කර ඇත. ඔහු සිතන්නේ මා ඔහුට විරුද්ධව යුද්ධ ප්‍රකාශකරලා කියාය. ඔහුට සිංහල බෑ යයි ඔහු දැන් කියයි. මා දැන් ඔහුට ඉංග්‍රීසියෙන් ලියූවිට ඔහු කලේ කුමක්ද?

ඔහු කලේ මගේ ජීමේල් එක නැතිකිරීමය. එය දෙවරක් සිදුවිය. මුලින් එය වූයේ සිංහල ලිපිය ලියූ විටය. දෙවනවර එය සිදුවූයේ ඉංග්‍රීසි පිළිතුර ලියූ විටය. පසුගිය අවුරුදු දහයකට වැඩිකාලයක් ජීමේල් පාවිච්චිකල ආකාරයට වෙනස් දෙයක් පසුගිය දින දහයතුල මා කලේ නැත.

මයිකල් හොරා බව ඔහු විසින්ම ඔප්පු කර ඇත. මා සමඟ දේශපාලන හේතුමත අමනාප අය ඉන්ටර්නෙට් එකේ එමටය. මීට හේතුව මා ඔවුන් සමඟ ටේක් ද බුල් බයිද හෝර්න්ස් යන තර්‍ක ක්‍රමයක් අනුගමනය කරන නිසාය. කලකට පෙර මින් කීපදෙනෙක්, මා ඉගැන්වූ ඇමෙරිකාවේ විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යයින්ගේ පහසුව සඳහා  මා විසින් මගේ චන්ද්‍රසිරි යන නම චන්ඩ් කියා කෙටි කල කාරණය අල්ලාගෙන මට චන්ඩියා කියා ආරූඬ නමක් දුන්නේය. මා ගැන පර්යේෂණ කර කාගෙන් හෝ මයිකල්ට මෙය දැනගත හැකි වී තිබේ. ඔහුගේ ඊමේල් එකේ ඔහු මට ආමන්ත්‍රණය කරන්නේ චන්ඩියා කියාය.

ජීමේල් නැතිකර සිංහලේ රැක ගැනීමට මා ගෙනි යන මගේ ලිවිමේ ව්‍යාපාරය අඩපණ කරන්නට මයිකල්ලා වැනි අයට නොහැකිය. ලංකාවේ තුප්පහියා කියන්නේ ලංසි මිනිසුන්ට නොව බාල පහත් වැඩ කරණ මිනිස් සතුන්ටය.  මේ අනුව බලන විට මයිකල් ඔහුටම ඔහුගේ වෙබ් අඩවිය දවසට කීප සැරයක්ම බල බලා තුප්පයියා කිය කියා මතක් කර ගැනීම, ධර්‍මපාලතුමා පඹයාට පර සුද්දා පර සුද්දා කියා පයින් ගහන්නට කිව්වා වගේ නේද කියා මට සිතේ.

චන්ද්‍රසිරි විජයවික්‍රම
අගෝස්තු 17, 2016

By Rohana R. Wasala

Fears have been expressed by concerned groups and individuals that the special place now enjoyed by Buddhism in the Constitution is likely to be done away with as part of the reforms proposed by the experts appointed to advise the government based on public representations. But government ministers confidently dismiss such concerns out of hand. Important though the subject of the place of Buddhism in the Constitution is, it should not be allowed to be used as a red herring for deflecting attention from other more pressing central issues that should be tackled during the imminent constitution making process to be launched by the current regime. As for this alleged constitutional threat to Buddhism, we can rest assured that there is nothing like that in the offing.

The existing republican constitution (as amended up to 15^th May 2015, i.e., inclusive of 19A, the latest of its periodical amendments) declares Sri Lanka to be a unitary state. Chapter II (i.e., Article 9) concerns us here:

‘The Republic of Sri Lanka shall give to Buddhism the foremost place and accordingly it shall be the duty of the State to protect and foster the Buddha Sasana, while assuring to all religions the rights granted by Articles 10 and 14(1)(e).’

Chapter III is headed ‘Fundamental Rights’, where Article 10 is as follows:

‘Every person is entitled to freedom of thought, conscience and religion, including the freedom to have or to adopt a religion or belief of his choice.’

And Article 14 (1) (e) is that ‘Every citizen is entitled to-

the freedom, either by himself or in association with others, and either in public or in private, to manifest his religion or belief in worship, observance, practice and teaching;’

Some liberal scholars and politicians talk about a so-called Sinhala-Buddhist fundamentalism, which, according to them, has called forth answering fundamentalisms from minority groups. These theorists hold it responsible for the presence of the current ethnic problem that constantly undermines the political and economic stability of the nation state. The final report on Public Representations on Constitutional Reform (PRCR) (May 2016) attributes the present troubles to the so-called ethno-nationalism of different groups. Critics often feel that the reformers are targeting to neutralize the supposed ethno-nationalism of the majority community (which is, no doubt, another name for ‘Sinhala- Buddhist fundamentalism’ ) by modifying or suppressing altogether its various  manifestations, the ‘supremacy’ accorded to Buddhism being one.

The article in the current constitution that guarantees special recognition to Buddhism is viewed at least in three different ways: some think that such constitutional provision for Buddhism’s protection and growth is absolutely essential in view of the historical link between the Sinhalese, the country, and Buddhism; some subscribe to the view that though it is not necessary, it should be retained as a politically neutral feature that nevertheless symbolizes the predominant Buddhist culture of the country; a third group, perhaps a minority, opposes the continued inclusion of that article on the ground that, in their view, it harms the expected secular character of the country’s democratic government system, and that it institutionalizes discrimination against other religions. Conceptual misunderstandings also cause trouble. Public confusion over the concept of a ‘secular state’ in this context largely accounts for the controversy. The Sinhala translation of the word ‘secular’ as ‘anaagamika’ ‘not religious’, which is usually misunderstood as something immoral or bad adds to the confusion.

Chapters 4 (titled ‘Religion’) of the PRCR report deals directly with the problem we are talking about here. According to the report, three main positions were submitted before the committee: that the state should foster and protect Buddhism, which was countered by the view that the state should be secular, i.e., religion should remain outside the purview of the State, and the third position that all religions should be equally recognized and protected by the State, and hence the title of the relevant chapter in the Constitution should be ‘Religions’, and not ‘Buddhism’ as in the current one. Five of the six recommendations that the experts make (to be presented to the constituent assembly for debate) are for retaining the place of Buddhism in some form or other. The only incongruent one is No iv: ‘Sri Lanka shall be a secular State’. But, during submissions, it was pointed out that the Supreme Court on some occasions had stated that despite Chapter II and Article 9, Sri Lanka is a secular state. (This means that the mere inclusion (in the constitution) of the particular article conferring preeminence to Buddhism, given its unique character as a ‘religion’, does not make the State a Buddhist theocracy. So the secularists’ attack on that provision is unwarranted. – RRW). The preponderance of opinion in Chapter 4 of the PRCR report is in favour of retaining the article that grants Buddhism its special status, though with some explicit terms added that assure other religions equal rights (which is in effect what we already have).

For the majority of the majority Sinhalese, the matter is important because of the long established historical relationship that exists between the Sinhalese, the island, and the Buddha sasana (the Buddhist dispensation), something other ethnic and religious communities also recognize. This unique triad of a people, a land, and a moral philosophy fused into  an indissoluble organic unity forms the civilisational core of Sri Lanka’s identity as a unitary state. It is the civilization of an island people protected by the most powerful defence known to humankind, the sea, which also afforded the inhabitants of this island, as it did in the case of other insular peoples, the medium for the widest global reach achieved in their history (as evidenced by the advent of Sinhalese ambassadors in the Roman court during the reign of emperor Claudius [41-54 CE], trade ships from Sinhale to Egypt about the same time, Sinhalese Buddhist missionaries in China and other far eastern countries, visits of foreign travelers, and adventurers, exchange of scholars between local and foreign centres of learning, and Sinhalese architectural influence found in edifices built in Thailand and Cambodia , to cite just a few random examples that come to mind); the sea also made them separate, proudly independent, and watchful, and jealously cautious of foreign attention. (Concerns raised about the proposed Hanuman Bridge must be viewed against that ‘insular’ history.) But the Buddhist values that they shared with other nations made them broadminded, cosmopolitan, and inclusive towards minorities.

Such is their Buddhist heritage that still informs the broad cultural milieu of Sri Lanka irrespective of different ethnic, religious, and other social identities freely and unselfconsciously asserted and enjoyed by coexisting groups of people that compose its population.

At a ceremony of Buddhist monks held at the Sri Sambodhi Viharaya in Colombo about three weeks back to felicitate the newly appointed Mahanayake of the Asgiriya Chapter, the Most Ven. Warakagoda Sri Gnanarathana Thera,  the Archbishop of Colombo His Eminence Cardinal Malcolm Ranjith commented on the profound influence of Buddhism on the life and culture of all the people of our country. Speaking in Sinhala, he said: In Sri Lanka, there is a certain reality, something that affects the lives of us all. That reality is the Buddha’s teaching. The very air that we breathe is saturated with it. Whatever religion we profess, the shared heritage of this country, the essence of life in this country, its nucleus, is the Buddhist philosophy …… therefore we cannot set it aside; so, we don’t accept this secular state concept.” (Here he was implicitly referring to the alleged suggestion that the article in the existing Constitution that grants a special place to Buddhism be modified, replaced or removed in terms of the proposed reforms.) The new Mahanayake Thera also warned the powers that be not to try to impose on the country foreign inspired revisions that are detrimental to Buddhism and the nation. The Archbishop showed concurrence with the views of the Buddhist prelate. He solemnly pledged to work in brotherhood with the monks for the spiritual and moral uplift of all the people of the country. The Cardinal further said: We will not leave West’s human rights concepts to submerge our cultural heritage, or abandon it (in favour of those secular values). No human rights are realizable without (the support of) religion.” In conclusion, the Cardinal reiterated his readiness to cooperate with the monks in tackling such issues.

Our highest respect and reverence are due to the Right Reverend Malcolm Ranjith for expressing those generous sentiments. There is no doubt in my mind that the monks reciprocated those feelings. What better evidence could we adduce to prove that that there is not the sort of religious disharmony here that foreign meddlers wish there were so they could pursue their own agendas? His Eminence the Cardinal’s words light a beacon for the ship of the Sri Lankan state currently sailing through troubled waters.

K.B.H. Colombo-06 Courtesy The Island

August 17, 2016, 7:57 pm

This assertion was made when at several public gatherings in her recollection of her reign when the LTTE activists had a heyday at Colombo and suburbs, including even an attempt on her life. The last of this utterance was at the opening the Ranpokunugama, Nittambuwa Public Library among protests from some of the voters at Attanagalla.

This repeated assertion of hers of winning three fourth of the war by her leads to several connotations in the right thinking minds of the citizens of this country. Among many, the foremost will be who had won the other one fourth of the war. To her thinking it would have been the LTTE leader Prabhakaran to whom she offered the Northern and the Eastern Provinces to be ruled over a period of ten years on a platter, which is virtually one fourth of the land mass of Sri Lanka, which offer Prabhakaran had rejected as her reign had all the trappings of the war being tilted toward the victory of Prabhakaran’s LTTE army.

Another connotation is that the thirty year LTTE war was won by Field Marshall Sarath Fonseka. This view strongly held by the Sirisena-Wickremesinghe regime cannot hold good, as that three fourth of winning of the war was achieved by the then army commander and not by CBK as she proudly asserts, after dragging the war for over ten years right throughout her reign; where not a cent got collected to government coffers from the war torn areas and the tax payers money collected from the other provinces were used to even feed the LTTE cadres.

The other connotation one may get is the role being played by CBK as the voluntary leader of the current reconciliation process, as if the majority ethnic group living in this country had inflicted a heinous crime of waging a war against a minority ethnic group, innocently trying to establish their own hegemony over a land area of this small Island with the backing of the Tamil Nadu State of South India, along with the Gandhi Dynasty which got thrown out from Indian politics,

The Sirisena -Wickremesinghe regime should not remain complacent that Field Marshall Sarath Fonseka had ended the war and they could well administer this country peacefully forever, as they identify themselves by a hybrid term as “Sammuthivadi Anduwa”, a type of which is not existing anywhere in any part of the world where a party system of government under a democratic process persists.

Further, CBK should be doubly careful not to fall prey to the designing of western powers, backed by the powerful Tamil Diaspora, in their attempt to establish an Eelam state in this small Island, in her all out attempt on reconciliation with the Tamil ethnic group; forgetting their inimical behavior towards the other communities living in this country, recorded in the past and present historical documents and chronicles.

K.B.H.
Colombo-06

Observer Courtesy The Island

August 17, 2016, 7:56 pm

Politicians from the top downwards, and fellow travelling columnists, keep on repeating that the current foreign exchange  difficulties faced by the country stem from servicing the foreign debts incurred by the Rajapaksa Government amounting to Rs. 9,000 billion and more.

The evidence, however, supports the view that a continuation of the Rajapaksa Government in 2015 would have resulted in a healthy surplus in the balance of payments both on current account and capital account in 2015, a rise in foreign exchange reserves of the Central Bank over and above the $ 8 billion at the end of 2014, and the ability to comfortably service in 2015 and 2016 the foreign debt of the Rajapakse Government up to end 2014.

The reasons can be put in a nutshell. Based on the implementation of the Rajapakse Budget for 2015, announced in November 2014, the value of imports in 2015 would have been some $2.5 billion less in 2015 than in 2014 primarily though not exclusively because of the precipitous fall in petroleum import prices.

The windfall for building foreign reserves consequent to a sharp fall in value of imports in 2015 was squandered in its entirety by the Yahapalana government. How? It deliberately promoted policies in 2015 that led to a huge uptick in the volume and value of imports, notably of motor vehicles. The increase of wages in the public sector (Rs 10,000 a month),  the  upward wage drift in the private sector, lower import duties, reduction of interest rates and easing private credit restrictions were all factors contributing to this result. The windfall vanished without trace.

On the capital account too, the Central Bank was deprived of a healthy inflow of dollars ($1.5 billion) to bolster its foreign exchange reserves when the Government halted the Port City Project a few months after it assumed office. Worse, the Central Bank was confronted with a massive depletion of foreign reserves of $2 billion when the Central Bank had to sell $2 billion from foreign exchange reserves to exiting foreign short term bond and Treasury bill holders. The foreign investors who had been happy to park billions of dollars in Sri Lanka`s short term government securities under the Rajapakse Government. They scuttled as fast as they could in 2015 primarily because of fears of devaluation and of uncertainty arising from questionable macro-economic policies of the Government.

The Government says the Rajapakse Government left a mountain of debt that has led to a debt trap. It is not the amount of debt that matters (the Rajapakse government debt as a percentage of GDP was not particularly high compared with many other countries and the ratio was falling over the years). What matters is whether the outstanding foreign debts can be serviced while reducing the ratio (foreign debt as a percentage of GDP) over time. This has proved difficult under the Yahapalanaya Goverment because its economic policies negated the good fortune of billions of dollars the country would have enjoyed in 2015 as a result of fortuitous circumstances. 

The attempt of  the Yahapalanaya Government to shift the guilt for our current economic difficulties on to the shoulders of the Rajapakse Government does not wash. Does it have the courage to accept that the responsibility for the current foreign exchange “crisis” is theirs and theirs alone? Improbable. It is politically expedient to spin the tale until 2020 while unpopular economic policies are implemented.

Observer

චන්ද්‍රසිරි විජයවික්‍රම

වෙනම දෙමළ රටක් සඳහා වන ලෝක ව්‍යාපාරය වෙන රටවලද ආධාරය ලබාගෙන නැතිකරනවා යන්න සිරිසේන ජනාධිපති වරයාට කල නොහැකි දෙයක් වුවත් (වෙන රටවල් දෙමළ රටක් හදන්නට උදව් කරන නිසා ඔහුට කලහැකිදේ නම් ඒ රට ලංකාවේ කොටසක් කඩාගෙන බිහිවීම වැලැක්වීමය), ලංකාව බුදු දහමට අනුව පාලනය කරනවා යන අදහස ක්‍රියාවට නැගීම දුෂ්කර වුවත්, කරන්නට උත්සාහ කලහැකි දෙයක් යයි පෙනෙන නිසා මෙම රචනා පෙළ ලිවීමට සිතුවෙමි. මෙහි 1 කොටසේ සළකා බැලුවේ බුද්ධාගම හා දේශපාලනය අතර හිතකර සම්බන්ධයක් ඇති කල හැකි බවට පලවූ අදහස් කීපයකි. එවැනි අදහස් ඉදිරියට ඒමට මූලික හේතුවී ඇත්තේ මුළු ලෝකයම වසාගෙන දැන් ප්‍රචලිතව ඇති ප්‍රොටෙස්ටන්ට් ක්‍රිස්තියානි මූලධර්‍මවල අසාර්‍ථක වීමය.

ක්‍රිස්තු වර්‍ෂ 1500 වනවිට අප්‍රිකාවට, දකුණු ඇමෙරිකාවට චීන අධිරාජයාගේ  නැව් ගියත්, ඉන් පසුව අවුරුදු 500 ක පමණ කාලයක් බටහිර යුරෝපය හා ඇමෙරිකාව ලෝකය පාලනය කලේ ප්‍රොටෙස්තන්ත ක්‍රිස්තියානි ආගමික සමාජ ක්‍රමයක්/රාමුවක් මතය. දැන් 2016 වනවිට චීනය නැවතත් අළුගසා දමමින් නැඟී සිටිමින් සිටී. 1917 සිට 1989 දක්වා පැවති රුසියන් සමාජ ක්‍රමය පුද්ගලයා වෙනුවට ආණ්ඩුවේ ඕනැැෙපාකම් ඉස්මතු කල අවධියක් විය.  අනිත් අතට ක්‍රිස්තියානි ධනවාදී ක්‍රමයට අනුව කොම්පැනිවලට පණ ඇති පුද්ගලයෙකුසේ හැසිරීමට නීතිමය බලයක් ලැබුණේය.

බුදු දහම අනුව කිසිම පුද්ගලයින් දෙන්නෙක් එකහාසමාන නොවන නිසා මහාචාර්ය ඩබිලිව් එස් කරුණාරත්න කියූ පරිදි සන්තානගත (පුද්ගල) හා බාහිර (සමාජීය, පොදු) යන විප්ලව දෙකම වැදගත් වන්නේය. එහෙත් ධර්මිෂ්ට සමාජයක් සඳහා උගුර ලේ රහ වනතුරු චන්ද රැස්වීම්වල 1977 දී ජේ ආර් වෙනුවෙන් (දැන් කාලයේ යෙදෙන වචනයක් වන) කඩේ ගිය ඔහු වැඩිකල් නොගොස් ඒ ගැන කළකිරීමට පත්‌විය. මේ දේම 2015 ට පසුව ඉතාම කෙටි කාලයකින් මාදුළුවාවේ සෝභිත හාමුදුරුවන්ටද අත්‌විඳින්නට සිදුවුනු හැටි අපි දුටුවෙමු.

බාහිර විප්ලවය වෙනුවෙන් සන්තානගත විප්ලවයක් කල කෙනෙක් පිළිඹද කදිම නිදර්‍ශනය නම් ධ්‍යානයට සමවැදී ගිනිතබාගෙන දිවිපිදූ වියට්නාම් ජාතික භික්‍ෂුව තිච් ක්වාන් ඩක් (1963 ජූනි) තුමාය. ඔහුගේ හදවත පිච්චී තිබුණේ නැත. ඒ සිද්ධිය දුටු ඇමෙරිකන් ජනාධිපති ජෝන් එෆ් කෙනඩි, දකුණු වියට්නාම් කුරිරු ජනාධිපති කතෝලික ඩින් ඩියම්ව ඉවත් කිරීමට තීරණය කලේය. ඔහුව ඝාතනය විය. මෙම බාහිර විප්ලව අදහස ක්‍රියාවට නැගීමට ඇති අවකාශය තවත් ආකාරයකින් ඉදිරිපත් කල අයෙක් නම් ස්මෝල් ඊස් බියුටිෆුල් (1973) යන පොත ලියූ  බ්‍රිතාන්‍ය ආර්ථික විද්‍යාඥ ෂූමාකර් ය. බුඩිස්ට් ඉකොනොමික්ස් යන අදහස ගෙනාවේ ඔහුය. බුද්ධාගමේ ඇති මධ්‍යම ප්‍රතිපදාවට, ගාන්ධි ඉන්දියාවේ පංචයාත් සංකල්පයට, හා  අතීත සිංහලේ ගම-වැව-දාගැබ යන ත්‍රිත්වයට මෙය ගැලපුනේය.

යුරෝපයේ ප්‍රොටෙස්ටන්ට් රාමුව තුල ජීවත්වූ තෝමස් හොබ්ස්, ජෝන් ලොක්, රූසෝ, ඇඩම් ස්මිත්, ජෙරමි බෙන්තම්, මොන්ටෙස්කි, කාල් මාක්ස් වැනි අය කලේද මෙම පුද්ගල-පොදු (සන්තානගත-බාහිර) සම්බන්ධය ගැන ඔට්ටු වීමය. පුද්ගලයා පාලනය කිරීමට සුදුසු ආණ්ඩුක්‍රමය කුමක්දැයි තර්‍ක කිරීමය. ක්‍රිස්තියානි ලෝකය තුල මිනිස් ජීවිතය පාලනයවූ අන්දමට කදිම උදාහරණයක් නම් සබත් දිනය යන අදහසය.  සන්ඩේ/ඉරිදා මුළු ලෝකයේම නිවාඩු දිනය විය. දැනට මෙය නැත්තේ අරාබි රටවල පමණය. ලංකාවේද ඩඩ්ලි සේනානායක -දෙමළ සභාග ආණ්ඩු කාලයේ සෙනසුරාදා-ඉරිදා වෙනුවට පෙර පෝය-පෝය නිවාඩු ඇතිකර අසාර්‍ථකවූ හැටි අපි දුටුවෙමු.

ක්‍රිස්තියානි ජීවන ක්‍රමයට අනුව ටෙන් කමාන්ඩ්මන්ට්ස්, සෙවන් ඩෙඩ්ලි සින්ස් හා ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව සෙවන් වර්චුස් (පුණ්‍ය ක්‍රියා) යම් පුද්ගලයෙකුගේ ජීවන රටාව හසුරවයි. සෙසු ආගම් වලද මෙවැනි හැසිරීම් රටාවල් පෙන්වා දී ඇත. මෙම ආගම් හා බුද්ධාගම අතර ඇති වෙනස නම් බුද්ධාගම ආගමක් නොව ජීවන ක්‍රමයක් (වේ ඔෆ් ලයිෆ්) යන මතයය. මෙවැනි අදහසකට හේතුවන්නේ යම් දෙවියෙක් මිනිසා මැව්වේය, ඒ දෙවියන්ට මිනිසා කරන පව් වලට සමාව දිය හැකිය, අනිත් සතුන් මවා ඇත්තේ මිනිසාගේ ආහාරය පිණිසය, මිනිසාට පුනරුත්පත්තියක් නැත, පුද්ගලයෙකු කියා ආත්මයක් ඇත යනාදී අදහස් බෞද්ධ දර්‍ශනයෙන් පිළි නොගන්නා නිසාය. ඉතාමත් වැදගත් වෙනසක් වන්නේ බුද්ධාගම විශ්වාසය (ෆේත්) වෙනුවට විශ්ලේෂණය දිරි ගැන්වීමය (කම් ඇන්ඩ් එක්සැමින්, නොට් කම් ඇන්ඩ් බිලීව්). හැම දෙයක්ම අස්ථාවරය, චක්‍රීය ස්වභාවයෙන් යුතුය යන රීතියය. ග්‍රීක, චීන හා යුදෙව් අදහස් වලද තිබුණත් බුදු දහමේ පදනම මධ්‍යම ප්‍රතිපදාවය.

මෙසේ බුදු දහම දෙවියෙකු ගැන විශ්වාසය නොව මානසික විශ්ලේෂණය මත පදනම්වීම නිසා අන්‍යාගමිකයින් බුද්ධාගමට හරවා ගැනීමට ක්‍රියාකලයුතුය යන විෂබීජය බෞද්ධයින් අතර නැත. ක්‍රිස්තියානී හා ඉස්ලාම් ආගම් වල හරයක් වී ඇත්තේ චැරිටි (උදව්කිරීම) මඟින් ආගම පැතිරවීමය. බුද්ධාගමේ පන්සිල් පද පහ, අට සිල්, දසසිල් හා සමානවන අදහස් අන් ආගම් වලද ඇතත් මෙම අන් අය සිය ආගමට හරවා ගැනීම නමැති දේව කාරිය නිසා ලෝකයේ බොහෝ මිනිස් ව්‍යසන සිදුවී ඇත.

මෙම ලිපියේ දක්වා ඇති අදහස් පසුබිමක් වශයෙන් නොමැතිව, එසේ නැත්නම් දැණුම හා දැකුම යන අංශ දෙකම යමෙකු තුල නැත්නම් අද ලෝකයේ ඇති ප්‍රශ්ණ වලට බුද්ධාගමෙන් විසඳුම් සොයා ගත හැකිය යන කියමන අර්‍ථ ශුන්‍ය කියමනක් පමණක් වේ. ක්‍රිස්තියානි සමාජ රීති හා ධනවාදය නමැති මිනිසා විසින් මිනිසා සූරාකෑම නමැති ක්‍රමය එකට පෑස්සෙන්නේ කෙසේද? බයිබලයේ ලාස්ට් සපර් සිද්ධියේදී ජේසුතුමා කියා ඇති පරිදි දුප්පත්කම මේ ලෝකයෙන් තුරන් කල නොහැකි දෙයක්ද? සතියේ දවස් හයක කරන පව් ඉරිදා පල්ලියට ගොස් සෝදාගත හැකිද? ක්‍රිස්තියානී හා ඉස්ලාම් ආගම්වල ඇති මූලධර්‍ම වාදය (පොතක කියා ඇතිදේ  අකුරටම ක්‍රියාවට නැගීම), බුද්ධාගමටත් ආරුඪ කල හැකිද?

ලෝකයේ අද දක්නට ලැබෙන ආගම් ගැටීම් ලංකාවේද දක්නට ලැබේ. මේවා ආගම් ගැටීම්ද නැත්නම් දේශපාල ගැටීම්ද? මේ ගැටීම් යටගසා ඒ වෙනුවට මානව අයිතිවාසිකම් නමින් දෙයක් බටහිර පරණ යටත් විජිතවාදී රටවල් විසින් ඉදිරියට දමා ඇත. මේ අනුව බලෙන් අන් අයට ආගම පැටවීමට විරුද්ධවීම ඒ අයගේ මානව අයිතිවාසිකම් කඩ කිරීමකි.  මේ ගැන සොයා බලා අවශ්‍ය ඩොලර් හා අනිත් ප්‍රතිකර්‍ම ගැනීමට ඇමෙරිකාවේ විශේෂ රාජ්‍ය ආයතනයක් පිහිටුවා ඇති අතර එය වාර්ශිකව වාර්තාවක්ද එලියට දමයි. උදාහරණයක් වශයෙන් 2015 වාර්තාවට අනුව ලංකාවේ බොදු බල සේනාව ක්‍රිස්තියානි මූල ධර්‍ම වාදයට හා ශාරියා ඉස්ලාම් කාරයින්ට විරුද්ධව කල හඬ නැගීම් මානව හිමිකම් කඩකිරීමකි! මේ මතය අනුමත කරමින් ඉංග්‍රීසි පුවත් පත්වලට ලිපි ලියන එන් ජිිෝ ක්‍රිස්තියානි කාක්කන් ලංකාවේ එමටය. මේ නිසා බුදු දහමට අනුව රට පාලනය කරනවා යන ජනාධිපති සිරිසේනගේ කියමන හා ඉහත සඳහන් ඇමෙරිකන් නීතිය අතර ගැටුමක් ඇතිවිය නොහැකිද?

මීලඟ කොටසින් බෞද්ධ ජීවන ක්‍රමය හා එය සාධාරණ ලෙස ජීවත්වීම යනුවෙන් බටහිර අය පෙන්වන රීසනබල්නස් නම් සංකල්පයම බව එසේ නැත්නම් බෞද්ධ දර්‍ශනයේ හරයක් වන මධ්‍යම ප්‍රතිපදාව බව සලකා බලමු.  අදවන විට ලංකාවේ සැබෑවී ඇති කොසොල් රජතුමාගේ සීන දාසැය කෙසේ ඒ තැනට ආවේද යන්නද මෙහිදී වැදගත්වේ. සෝවාන් වූවා සකෘදාගාමි වූවා කියා සහතික දෙන තැනට බුද්ධාගම පිරිහුණේ කෙසේද? මෙය බුදු දහමේ කියන අනිත්‍ය ධර්‍මය නොවේද (සියළු සංස්කාරයෝ නැසෙන සුළුය)?

චන්ද්‍රසිරි විජයවික්‍රම

අගෝස්තු 16, 2016

By Malinda Seneviratne 

First they offer help and then they enslave

‘First they had the book and we had the land. Then they said close your eyes, let us pray”. When we opened our eyes, we had the book and they had the land.’ — Bishop Desmond Tutu on the relationship between invader and missionary in the conquest of Africa.

It all began innocently enough, not too dissimilar to the Europeans who upon ‘discovering’ new lands obtained first the goodwill of native peoples with bead in return for temporary shelter and later spilled their blood and robbed their lands. The United States Agency for International Development (USAID) was at the beginning full of promises and generosity. It began whenUpul Jayasuriya was the President of the Bar Association of Sri Lanka (BASL). Money was offered and accepted to refurbish the old auditorium.

As of now, the agency notorious for its covert operations to destabilize countries it purports to help, is involved in numerous other projects including the development of the District Court Library, improving the BASL Library, BASL system networking project, public forums, trafficking program, ethics issues, BASL research unit and the ICT project.

Most of these projects are in the ‘in progress’ category with some having little or no progress to show. Some of them are partly funded by BASL but are conveniently referred to as ‘USAID projects’.

Interestingly apart from the BASL President, Geoffrey Alagaratnam the rest of the Bar seems to be clueless about projects, duration, budget lines and such. Such information is known almost exclusively to Prakalathan Thuraisingham (also known as ‘Prabha’), who is the on-the-spot point-man for USAID in BASL offices and activities. Thuraisingham works closely with Nayomi Wickramaratne who was the previous Administrative Secretary (Acting) of BASL.

Interestingly, she held that post even as she worked for USAID, obtaining two salaries, a fact that the then Treasurer Upul Deshapriya vehemently objected to. Whether or not Upul Jayasuriya knew this is unclear. What is clear is that through her, USAID had access to the personal files, the accounts, system information and details of the management structure, all of which could easily be used to manipulate the BASL for whatever ends. Whether this happened, we don’t know, but the opportunity was there and indeed was created either knowingly or due to gross neglect and incompetence on the part of whoever was responsible for creating these conditions.

USAID does pay a rent for the space occupied, but nothing is paid for the use of other BASL resources including employees. What might have begun in cordial terms had within the space of 18 months transformed into a situation where USAID officials operate as though they own the BASL. USAID officials are reported to be poking their fingers into administrative operations of the BASL. Thuraisingham is reported to strutting around as though he is a member of the BASL, even being present that election of Bar Council Members. The truth is he is neither member nor an employee. Whether or not he had the blessings of the BASL President and the rest of the BASL membership is not known.

Most disturbing (for lawyers) is the fact that through the ‘networking project’ funded by USAID the details of all BASL members, court cases against lawyers, projects etc., can be accessed by an outside agency. Considering the sway of the BASL in the political life of the country (it played a key role in the eviction of Mohan Peiris and the reinstating of Shiranee Bandaranayake as Chief Justice, for example), the benefits for a rogue outfit operating for a country that does not subscribe to the ethics one expects in matters that are described as ‘friendly’, are pretty obvious.

Information is key. Documentation, historically, is often a necessary first step that is followed by either purchase or outright capture. Perhaps the affairs of the BASL are not that dramatic, but a body that purports to be independent of political control (a fact seriously compromised by the election of Upul Jayasuriya, a known UNPer and an immediate beneficiary of the January 8 result) should not only steer clear of political parties but all other bodies, especially agencies that have a history of meddling and indeed subversion.

It doesn’t look as the membership of the BASL has a clue about what’s happening. The current President and the Executive Committee, for example, are contemplating a change in the BASL structure which could very well make the ‘USAID takeover’ official for all intents and purposes.
The envisaged restructuring will see the appointment of an Executive Director who will function as the Chief Executive Officer and the Chief Registered Lobbyist. This would severely diminish the discretionary powers of the Secretary, Treasurer and Administrative Secretary.

The project is the brainchild of USAID which is to provide relevant funds.

The person appointed to the position will have wide powers which include implementing programs regardless of management changes, developing income generating plans and linking the bar with other professionals and organizations.  In addition he/she will be involved in education, communication, data base and community through policy, reporting and programming.

He/she will also develop strategic plans and implement the action/operational plan and micro donation strategies, advice on all BASL activities, act as official spokesperson of the bar, represent BASL and supervise day to day operations of the BASL.

Thuraisingham’s name (Surprise! Surprise!) is being tossed around as the possible first ‘Executive Director’. BASL members would know the nature of the organization’s relationship with the Chief Justice and the Attorney General. The potential for involvement in unwarranted and dangerous ways in the affairs of justice needs no elaboration.

The proposal does not mention eligibility criteria, opening the post to people who are not members of BASL and therefore technically to people who have no understanding of the judicial system of the country, its history and traditions, or the role of the BASL. The problem then is not about Thuraisingham. If not him, then someone else, that’s the logic that can be drawn from the absence of specification. And if USAID is funding it, there’s no reason to believe that USAID will not have a say in who gets the job.
The membership needs to ask questions. Alagaratnam needs to answer questions. Will he inform the membership of all that has happened, including the role of the USAID, the operations of Thuraisingham, the status of BASL vis-à-vis USAID and what the possible appointment of an USAID-handpick would mean for the BASL?

*Malinda Seneviratne is the Chief Editor of ‘The Nation’ and his articles can be found at www.malindawords.blogspot.com

Sarath Obeysekera

We had Indian Peace Agreement signed and Sri lanka was forced t hand over Trinco  Tank farms .These are strategic locations in the country and Indians have kept the area under their control and no local company allowed to develop, Ceylon Petroleum is also helpless .Sri Lanka Ports Authority who is supposed to have power to develop has no say .IOC almost oen Trico Oil activities ,

Similarly we may hand over thousands of hectares to Chinese in Hambantota for development ,our investors may not even l have right to even enter .

Then Port city being built by Chinese will take decisions ,who will do construction., I have highlighted the need to give a sizeable portion work to local companies .Ministers do not bother about it .Minister of Labour and vocational Training.Minister , National Planning. Ministry of Foreign Employment should review  how to keep the labour forces in the country .
What we do is watching and making noise and no one wants to give some useful ideas to the ministers who have no clue about development strategies .ETCA strategic planners should somehow enforce  rule where local companies should be given chance to reap the benefits .

If and when Colombo East terminal and Galle Harbour go to Indians we will have to sleep like Prince Gamini ?

Recently we were charged very high demurrages for some steel consignment at the Chinese run East Terminal in Colombo for delays incurred due to a fault of computer system of Sri Lanka Customs ,We protested and the Minister of Finance called the authorities from SLPA also to intervene ,Chinese did not even listen to us.

President who is the leader of a party started with Bandaranaykes’ who gave priority to Sri Lankan identity should step in and inquire how ministers take care of rights the locals .

This is just the start .Indian and Chinse Ambassadors may keep calling the ministers and influence in favour of their countrymen ?

I do not think how GMOA can help by blackmailing the country .There should be a concerted effort by all bureaucrats to convince the ministers that Local Industries need a fair portion in the development activities

Sarath Obeysekera

By, Professor Nishan C. Wijesinha

Mr. Sirisena has surrendered to Tamil Secessionists. The enacted Bill for the Organization for Missing People and the heavily loaded VAT and Taxes on the Theravada Buddhist Cultured Sinhalese people of this Theravada Buddhist Sinhalese Cultural Land; and the freedom of the wild ass given to Companies to claim depreciation on capital assets on tax returns; help companies make capital out of it with dual returns to them from rented outs and leased outs from clients; and as well as from their tax return depreciation claims.

This is a master plan to double the financial returns of the majority of the local and international companies operating here which is managed by Tamil Secessionists.

As this picture is clear, we the Sinhalese have to protect this Theravada Buddhist Sinhalese Cultural Land from Tamil Secessionists.

My website given below clearly defines this Tamil Secessionists onslaught from the very ancestry of Lanka and her people.

http://kuweni.comli.com

The bottom line is NEVER SEND A MONKEY TO DO A BIRDS JOB”

Please follow the lead, and capture it from the video given. …..”

https://www.facebook.com/doc.wijesinha/videos/10153792532056546/

මෙන්න ‘ඔන්ගොයින් හොරකම්’.. මුදල් ඇමති බිරිඳට දුවට අපූරු තෑග්ගක් දීලා..

මුදල් ඇමති රවි කරුනානායක මහතා විසින් වරායේ පිහිටි රජයේ ගුදමක් තම බිරිඳ හා දියණියගේ නමට ලබා දී ඇති බව ජවිපෙ පළාත් සභා මන්ත‍්‍රී වසන්ත සමරසිංහ මහතා අනාවරණය කර තිබේ.

මෙම ගුදම සඳහා රුපියල් කෝටි හතලිහක් පුද්ගලික ඇපකර තබා ඇතැයිද මේවා ‘ඔන්ගොයින් හොරකම්’ යයිද කී ඔහු මුදල් ඇමතිවරයාට එරෙහිව මේ වසර මුලදී කරන ලද පැමිණිලි සම්බන්ධයෙන් අද වන තෙක් කට උත්තරයක් හෝ ගෙන නැතැයිද සඳහන් කලේය.

https://youtu.be/6nhowdvL6jc

By Dr. Tilak S. Fernando

Human beings would always like to have an appreciation of their identity, either from institutions or politically as members elected by the public. Socially, of course such identification could be in the form of fathers, children, teachers and others. Culturally they could be seen as social groups such as black, white or yellow, male and female or religious sections.

In a consumer orientated society people may be identified economically as customers or an audience, but to take it for granted as an audience for media products would be a mistake because an audience consists of fans! The definition of the word fans simply means those who use or enjoy the media by identifying a particular product, a celebrity star or a fashion style.

Audience
An audience consists of a group of people who gather for a particular purpose, not necessarily to fantasise or romanticise an event. A particular television establishment, for example, may assume that their audience is for what they aspire, but in actual fact only a fraction of that audience may be watching, and even out of those, only a minute fraction may get what they want by simply sitting in front of the television and keeping on gazing at it!

In such a backdrop it would be foolish to conceive the concept of the audience as the market for media products. Fans are not simply persons who use or enjoy the media, but who identify themselves with a particular media product, star or a style.

Advertisers study and learn to adjust their messages to fit the spectators by reaching the audience. Different concepts of an audience may create different economic, political, and cultural groups, thus different media and cultural systems manage to form different audiences.

In most advanced industrial countries the existence of a consumer society appears to be natural; everyone in the society takes part in a national market measured by the consumption of various goods and services. The media creates a consumer society by conditioning the audience for its message as a market and also as a commodity.                       

Advertising.

Media helps in building an audience, inclusive of their own products, in liaison with advertising by delivering a particular audience to another advertiser. When people watch their favourite TV programmes, they are also compelled to watch the advertisements embedded therein, willingly or unwillingly. Some people may enjoy watching advertisements for their own sake!

Role

The producer of a media product has some idea as to how the audience will react and use the product because an audience is always active in twisting a medium and its messages to the audience’s own purposes.

Research on audiences clearly demonstrates how people are creative in their own interpretations of media products, and often come out with very unexpected and unpredictable ideas. The media provides descriptions of different social groups including portraits of people of their communal identity. As far back as in 1913, Black people were portrayed in a blatant and deliberate racist approach. Seemingly a few Black actors became Hollywood stars such as Sydney Poitier who won an Academy Award in 1963 for Lilies of the Field. It opened the door to many other Black actors such as Bill Cosby and others, making them successful and popular. This action seemingly helped black actors to become successful among the audiences and demand less degrading characters from producers.

Major black filmmakers emerged in the late 1980s. These film makers opened the door for a new generation of black actors as well the black people to participate in various aspects of film production and to embark into television too, the result being the Black entertainers such as Louis Armstrong, Johnny Mathis and Nat King Cole appeared in a variety of films.

Women have been largely demarcated in the media as objects of male pleasure or sex symbols, both visual and physical for a long time. However, during  the1980s and in the 1990s women’s participation on television changed with new possibilities in what was known as the women in the modern society.

Mass Media

Perhaps the most sensible way to understand what is meant by mass media would be to seek answers to the question as to what functions they perform. There are many aspects and answers to such questions. For example, the functions of the media could mean the fulfillment of individual needs.

For the society, what the media could offer, as per Harold Lasses, could be to act as a “surveillance of the environment, correlation of the various parts of the society, and transmission of the social heritage from one generation to the next”. Sociologist Charles Wright treated entertainment as a social function of the media. Dennis McQuail added a fifth category as the ability of the mass media to ‘bring people into particular processes of change and development’.

Media  Behaviour

How would the media affect the people and how do people in turn react to the media? A television commercial may concentrate enthusiastically to convince a particular product to capture the minds of the viewers momentarily thereby conditioning the consumers by continuous replay of the product, but in actual fact, the advertising agency would be least bothered whether the viewers believe it or not! What they expect is to encourage consumers to purchase the advertised product! Similarly, a politician may assess the impact of his televised speech as to what extent it might affect people’s vote.
Mitchell Stephens, the eminent journalistic historian found it an impossibility to find a single society that did not yearn for news. He believed that people developed a dire thirst to find out what incidents took place around them in the form of news. But how was it possible to achieve it when needs in every society differed drastically?

In bygone societies everyone became a ‘journalist’ by being alert and observant of day-to-day activities through verbal announcements. Mitchell Stephen also observed how news could travel at breath-taking speed, similar to gossip to far of distances in pre literate cultures- which is applicable even today!

As in the case of undeveloped civilisations, it cannot therefore by any means assume that everyone in his or her right as a journalist because of the very fact that all known cultures have had news specialists in the form of criers, drummers, messengers minstrels and finally smoothly developed accredited official journalists by various media institutions.

tilakfernando@gmail.com

මතුගම සෙනෙවිරුවන් 

ලංකාවේ බොහෝ විද්වතුන් රාවන පුරාවෘත්තය බැහැර කරන නමුදු ඉන්දියාවේ ධනුස්කොඩියත් තලෙයි මන්නාරමත් අතර බොහෝ තුනී වට ගල් අතුරා ඊට  උඩින් පහුරු යොදා සාදා තිබූ එල්ලෙන පාළම නොහොත් සංගිලි පාළම ගැන කිසිවක් නොකියති. රාම රාවන යුද්ධයෙන් පසුව විභිෂණට ලංකාවේ පාලනය භාර දී රාම ගේ අණසක යටතේ පැවතිය යුතු බවට සම්මතයක් ඇති කර ගෙන තිබුණි. විභිෂණ ගේ ඉල්ලීම පරිදි යාදව්‍ය චන්ද්‍ර වංශ අට්ටි කුලකේතු රජුට යාලප්පති නමින් තනතුරක් ලබා දී ධනුස්කාඩියේ බ්‍රාහ්මණ පරම්පරා 512 ක් පදිංචි කරන ලදී.එම නිසා කාලාන්තරයක් තිස්සේ මේ රාම සේතුව නොහොත් පාළම බදු ලබා ගන්නා තිප්පලක් වශයෙන් ප්‍රකටව තිබුණි. සේතුව පාලනය කිරීමට රාම යටතේ පත් කළ පාලකයන් මේ බදු පාලනය කළහ. සේතු පාලක වශයෙන් තනතුරක්ද ඇති කර තිබූ බව ඉතිහාසයෙන් පෙනේ. පසුකලයේදී සේතු කාසි නිකුත් කරන්නට යෙදුණේ ධනුස්කොඩියත් තලෙයි මන්නාරමත් අතර තිබූ වෙළෙඳාම අර්ථවත් කරලීම පිණිසය.නවවන සියවසෙන් පසු චෝල පලනයේ බලපෑමක් විදියට මේ සේතුව පාලනය කිරීම දෙමළ වානිජයන් විසින් අත්පත් කරගන්නට යෙදුණි.සංගිලි පාළම පාලනය කිරීම නිසා අවසාන ආර්ය චක්‍රවර්තී පාලකයන්ද සංගිලි නොහොත් සංකිලි නාමය භාවිතා කරන්නට යෙදුණි. එයින් අප තේරුම් ගත යුතුව තිබෙන්නේ ඉන්දියාවත් ලංකාවත් යා කරමින් අතීතයේ ඇති කරන්නට යෙදුණු සම්බන්ධය මත ඇති වූ යටත් විජිත දේශපාලනයයි.

1815 න් පසු ලංකාව බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතයක් බවට පත් වීමෙන් පසුව වතු වැවිලි ක්ෂේත්‍රයේ සංවර්ධනය අරභයා ඉන්දියාවෙන් කම්කරුවන් මෙරටට ආනයනය කිරීමේ අවශ්‍යතාවය මතු විය. 1841 අංක 05 දරණ පණත සහ 1847 අංක 03 දරණ ඉන්දියානු කුලීකරුවන් සම්බන්ධ පණත මගින් කම්කරුවන් මෙරට සේවයට යොදවා ගැනීමට නීති පණවන ලදී.ඉන්දියානු භූමියේ සිටි අන්ත දුගී මිනිසුන් වහලුන් වශයෙන් බොට්ටුවල නන්වා ගෙන ලංකාවේ උතුරට ගොඩබා පසුව අලි ගහන කැලෑ ඔස්සේ දුෂ්කර ගමන් යටතේ උඩරට වතුකරයට ගෙන්වාගෙන තිබේ. පසුව 1867 දී දුම්රිය මාර්ග ඉඳිකිරීම ආරම්භයෙන් පසුව 1914 වර්ෂයේ දී  තලෙයි මන්නාරම දක්වා දුම්රිය මාර්ගයක්ද ධනුස්කොඩිය දක්වා පාලම් පාරුවකින් ගමන් කිරීමෙන් ඉන්දියාව සහ ලංකාව සම්බන්ධ කරලීමත් සිදු වූ බව පෙනේ. මේ නිසා ඉන්දියානු කම්කරුවන් වශාල වශයෙන් ලංකාවේ වතු වැවිලි ක්ෂේත්‍රයට එක් විය. එම තත්ත්වය ලංකාවේ මධ්‍ය කඳුකරයේ ජන සංයුතිය වෙනස් කිරීමට සමත් වූ බව අප දනිමු. වර්තමානය වන විට වෙනම මලය රටක් ඉල්ලීම දක්වා මේ පදිංචි කිරීම් වර්ධනය වී ඇත. පෙර දඹදිව වන්දනාවේ යන පිරිස්ද තලෙයිමන්නාරයෙමන් ඉන්දියාවට ගිය බව කවුරුත් දන්නා කාරණකි. කොටි ත්‍රස්තවාදය  ආරම්භ වූ පසු  දුම්රිය මාර්ගය විනාශ කරන්නට යෙදුණි. එම නිසා ලංකාවත් ඉන්දියාවත් අතර තිබූ ගමනාගමනය ඇණ හිටින.

දැන් නැවතත් මේ සම්බන්ධය අළුත් කිරීමේ ප්‍රවේශයක් ලෙසට ඉන්දියාවත් ලංකාවත් යා කරනු පිණිස පාළමක් සෑදීමේ යෝජනාවක් කරළියට පැමිණි තිබේ. මෙය අද ඊයේ යෝජනාවක් නොවේ. එහි මුල් අදියර 1949 දක්වා දිව යයි. ඉන්දියානු කොන්ග්‍රසයේ සභාපති වශයෙන් සිටි පට්ටාබි සීතාරාමයියා බොම්බායේදී නිකුත් කල ප්‍රකාශයක සටහන්ව ඇත්තේ ඉන්දියානු දේශපාලන ශරීරය තුළ ලංකාව තවත් ශරීරාංගයක් බවට ( Ceylon may become on organic part of the body politic )පත් විය යුතු බවයි.එය ඉතා ඉක්මනින් හෝ පසුව විය සිදු විය යුතු බවද ඔහු දක්වා තිබුණි. මේ කරුණු එවක ලංකාවේ පුවත් පත් වල පළ වීමෙන් පසුව එස්.ඩබ්.ආර්.ඩී.බණ්ඩාරනායක මහතා එම ප්‍රකාශයට විරුද්ධව නිවේදනයක් නිකුත් කරන්නට යෙදී ඇත.

මෙහි නූතන දිගහැරුම නම් ආසියානු අධිවේග මාර්ග ජාලයයි. ලංකාව ආර්ථික වශයෙන් දියුණු කරලීම පිණිස ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව විසින් 1997 වර්ෂයේදී ව්‍යාපෘති යෝජනාවක් වශයෙන් ආසියානු මාර්ග ජාල සැලසුම ඉදිරිපත් කරන ලදී. පසුව 2004 වසරේදී එවකට සිටි විදේශ ඇමතිවරයා ආසියානු මාර්ග ජලයට ලංකාව සම්බන්ධ කරලීමේ ජාත්‍යන්තර සැලසුම් අනුව ජගත් ගිවිසුමකට අත්සන් තැබීය. ආසියානු අධිවේග මාර්ග ජලය පිළිබඳ කතාව 1959 වර්ෂය දක්වා පැරණිය. එම කාලයේදී රටවල් 15 ක් සමග එකඟතාවයට පැමිණ කි.මී. 65000 ක් සම්පූර්ණ කරන්නට දරණ උත්සාහයන් පිළිබඳ වාර්තා වෙයි. ඉන්පසුව 1960 -1970 දශක වලදී ආසියාවේ ප්‍රවාහන යටිතල පහුසකම් සැපයීමේ ව්‍යාපෘතිය (ALTID ) ලෙසට එය ඉදිරියට ගෙන ගොස් ඇත. පසුව එක්සත් ජාතීන් ගේ ආර්ථික සාමාජීය කොමිසම මගින් 1992 දී එහි 48 වන සැසියේදී සම්මත කරගත් පරිදි ආසියානු අධිවේග මාර්ග ජාලය පිළිබඳ කතිකාව පුළුල් කරන ලදී. ඒ මගින් යුරෝපය සහ ආසියාව ඉතා ලන්ව කටයුතු කිරීමේ වැදගත්කම අවධාරණය කරන ලදී. ආසියාතික දුම්රිය මාර්ග පද්ධතියක් පිළිබඳවද මෙහිදී ඉදිරිපත් කරන ලද යෝජනාව ඔවුන් ගේ න්‍යාය පත්‍රයට ඇතුලත් කර ඇත. මෙම (ESCAP)  ව්‍යාපෘතිය 2003 නොවැම්බර් 18 දින බැංකොක් නගරයේ පැවති සමුළුවේදී රටවල් 32 ක අනුමැතියෙන් සම්මත විය. ඒ අනුව 2004 අප්‍රියෙල් මස වන විට එම අවබෝධතා ගිවිසුම් අත්සන් කිරීමට එම රටවල් වල නියෝජිතයන්ට සිදු විය.එහි අවසාන අරමුණ ආසියාතික රටවල් රාශියක මහ නගර සම්බන්ධ කර කි.මී. 141000 ක මාර්ග ජාලයක් සම්පූර්ණ කිරීමයි. ඒ අනුව ලංකාවේ එවකට සිටි විදේශ අමාත්‍යවර ලක්ෂමන් කදිරගාමර් මහතා  විසින් එම ලියවිල්ලට අත්සන් කිරීම සිදු කර තිබේ. එම අවස්ථාවෙන් පසුව මාධ්‍යට නිවේදනයක් නිකුත්කළ එතුමා කියා සිටියේ ආසියානු නගර සම්බන්ධ කිරීමට වඩා ගැමියා ගෝලීයකරණට ලක් කිරීම මෙහි අදහස බවයි.

දැනට කඩුවෙල මාතර අධිවේගය තනා නිමකර තිබෙන අතර ඉදිරියේදී මුදල් ලැබෙන පිළිවෙලට අනෙකුත් මාර්ග පද්ධති තනා නිම කෙරෙනු ඇත.  එහෙත් ලක්ෂමන් කදිරගාමර් මහතා අත්සන් කරන ලද ජාත්‍යන්තර ගිවිසුමට අනුව ධනුස්කොඩියත් ලංකාවත් අතර පාළමක් සෑදීමට සැලසුම් කර නොමැත. එහි සඳහන් කර ඇත්තේ පාළම් පාරුවක් පමණකි. නමුත් 2009 වසරේ මහින්ද රාජපක්ෂ රජය යටතේ පැවති ඉංජිනේරු ඉදිකිරීම් නිවාස අමාත්‍යංශය යටතේ තිබෙන භෞතික සැලසුම් අංශය විසින් සකස් කර 2011 වසරේ නිකුත් කරන ලද ජාතික භෞතික සැලැස්මේ  ඉන්දියාවත් ලංකාවත් අතර මාර්ග ජාලය සම්බන්ධ කිරීමත් සවර්ධනය කිරීමෙත් වැදගත් කම දක්වා තිබේ. එයින් ඇති වන ආර්ථික ප්‍රතිලාභයන් සහ භාණ්ඩ ප්‍රවාහනයට අත්වන වාසි දක්වා තිබේ.එහෙත් එහිද පාළමක් ගැන සාකච්ඡාවී නොමැත.

බණ්ඩාරනායක මහතා 1949 දී සඳහන් කර ඇති පරිදි ලංකාවට බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතයෙන් නිදහස ලැබෙන විට එයට ඊර්ෂ්‍යා කිරීම බොහෝ අයගේ පුරුද්දක් බවට පත්ව තිබේ. එයින් නොනැවතී දීර්ඝ කාලීනව උගුල් ඇටවීමෙන් ද ගිවිසුම් ගැසීමෙන් ද මේ ඓතිහාසික රාජ්‍යය බෙලහීන කිරීමට තැත් කර තිබේ.අද අප නැවතත් අත් දකින්නේ මේ දේශපාලන යථාර්තයයි. දිවයිනක් වශයෙන් ලංකාව ශත වර්ෂ ගණනාවක් ස්වාධීනව පැවතීමට බල පෑ භූගෝලීය සංදර්භය වෙනස් කිරීම කුමන ආර්ථික වර්ධනයකට සාපේක්ෂව හෝ හිතකර නොවන බව අප අතීතයෙන් ඉගෙන ගත් පාඩමයි. එම නිසා ඉන්දියානු සැලසුම් පරාජය කිරීම මෙන්ම ස්වාධීනත්වය මුල් තැනේ තබාගෙන ලංකාව ගැන තීරණය කිරීමේ බමුණු කුලයක් නිර්මාණය කරලීම අප ඉදිරියේ තිබෙන වර්තමාන වගකීම බව අවසාන වශයෙන් සඳහන් කරමි.

Dr Hector Perera       London

During the week days then on weekends there are cooking programmes in British TV. I was thinking they are there to educate the public about different kinds of cooking from different countries. Sometimes there are chefs from many different countries displaying their kinds of cooking skills. Most of the time they cooked chicken, beef and lamb. Sometimes the so called chefs just rubbed some whole spices on the surface of the meat then grilled or put into the oven for cooking. When spices are ground into powder form or into fine pieces, it helps to adsorp then absorb into the meat or fish. Those chefs give no time for the ingredients to absorb or to marinate. I think it is not quite right. I can remember our Kussi ammas” in back home ground the spices on mirisgala” then mixed them on fish or meat to marinate before cooking. Then acidify by adding coconut vinegar to speed up the reaction. How did they know these chemical reactions? During that time the some of the ingredients gradually get absorbed into the fish or meat. Even though they hardly have any education, they know the cooking by sheer years of experience. Unlike in England they do not have internet to refer to recipes from different types of cooking.

These British TV chefs, sometimes pan fry thick pieces of steak just for few minutes, toss it up in the air, turn it around a couple of times then say, It is cooked”. While they toss it up and down sometimes the vapours or fumes from the food catch fire or sometimes they purposely let them catch fire. May be they are under the impression that fire would attract the public’s eye. When the so called meat was cut to eat, you will see still red uncooked nature of the meat and sometimes virtually even blood dripping meat. May be some people like to eat raw meat but in health point of view they are not safe as there are still bacteria and germs are still living there.

Germs in chicken

In chicken along how many dangerous bacteria are found? Campylobacter bacteria are the most common cause of food poisoning in the UK, affecting an estimated 280,000 Britons a year – and are to blame for more cases than E.coli, salmonella and listeria put together.

Here’s a list of some of the bacteria that are associated with poultry products, Salmonella Enteritidis may be found in the intestinal tracts of livestock, poultry, dogs, cats and other warm-blooded animals. This strain is only one of about 2,000 kinds of Salmonella bacteria; it is often associated with poultry and shell eggs. Staphylococcus aureus can be carried on human hands, in nasal passages, or in throats. The bacteria are found in foods made by hand and improperly refrigerated, such as chicken salad. Campylobacter jejune is one of the most common causes of diarrheal illness in humans. Preventing cross- contamination and using proper cooking methods reduces infection by this bacterium. Listeria monocytogenes was recognized as causing human foodborne illness in 1981. It is destroyed by cooking, but a cooked product can be contaminated by poor personal hygiene. Observe “keep refrigerated” and “use-by” dates on labels.

While they cook or fry, loads of fumes are given out and sometimes it mists the TV studio for few minutes. Quite recently, in one of the Saturday morning cooking programme, the presenter had to keep on washing his eyes as the fumes irritated his eyes. In the meantime, the chef also must have got showered with cooking aroma but he continued to cook that way to complete the task. Sometimes the cooking aroma catches fire as there was excess fire used while cooking. That is not the safe way to cook. They are not setting an example for the audience.

Excess heat lost by radiation

Most TV chefs are unaware of the science applied to cooking, they just cook without any care. Most of the times the cookers are left unattended with full fire or left something to cook on full fire. Energy is lost three ways, conduction, convection and radiation. It is always better to use proper suitable vessels for cooking. If I were to use, I always use thick bottomed stainless steel cooking pans than cooking pans with thin stainless steel bases or Aluminium pans. The thicker bases retain heat for a longer time as it has a high thermal capacity. Any excess fire or heat is lost as radiation energy because the pan cannot retain any further heat as it has exceeded the thermal capacity. That is why I mentioned those so called chefs must have some understanding about the science that applies to cooking. In that way our good kussi ammas” are better chefs than some British TV chefs, what do you say?

 Food materials are not good conductors

Any food including fish, beef or chicken are slow conductors of heat and we have to understand this simple principle while cooking. Any heat absorbed to the bottom of the cooking pan due to conductivity slowly get transferred due to convection to any food inside the cooking pan. As food are slow conductors of heat any excess heat just helps to evaporate any liquid as quickly as possible other than to help the food to get cooked. When liquid escapes or evaporates quickly the temperature gradually rises then only the food tends to get burn. Naturally when water is lost before rice get cooked one makes Dankuda” in cooking rice. That may be the reason why some Sri Lankan ladies check the water content and add some water while cooking. What one must do is to make use of the water to cook the food than allowing to escape without cooking food. One of the methods is to allow the water to recycle than allowing to escape while cooking. When people use excess fire, water escapes as steam as soon as possible than cooking the food then the food can get burn as there was not enough water to cook the food. Scientifically when water is absent automatically temperature rises by burning the food. I wonder if the British TV chefs understand this simple principle.

Sri Lankan ladies are very careful in cooking

Most people use high temperature in cooking rice and other things. Our Sri Lankan ladies try to be careful not to burn rice to form Dankuda” and they check water by dipping a long handled wooden spoon called Polkatu handa”.

High temperature cooking is not suitable

There are disadvantages in health point of view not to use high temperature in cooking and frying. Heterocyclic amines (HCAs) and polycyclic aromatic hydrocarbons (PAHs) are chemicals formed when meat, including beef, pork, fish, muscle or poultry, are cooked using high-temperature methods, such as pan frying or grilling directly over an open flame. In laboratory experiments, HCAs and PAHs have been found to be mutagenic that is, they cause changes in DNA that may increase the risk of cancer.

HCAs are formed when amino acids (the building blocks of proteins), sugars, and creatine (a substance found in muscle) react at high temperatures. Over 90% of the creatine in the human body is found in muscle. Bodybuilders consider creatine a necessity for getting results. Creatine monohydrate is the most cost-effective dietary supplement in terms of muscle mass and strength gains. Creatine can help support protein synthesis, which helps muscles grow. Creatine is a nitrogenous organic acid that occurs naturally in vertebrates and helps to supply energy to all cells in the body, primarily muscle. This is achieved by increasing the formation of adenosine triphosphate. One important point is try not let the fire control your cooking all the time but you need to control the fire in cooking. Your comments are welcomed perera6@hotmail.co.uk

Ruwan M. Jayatunge

Yunus M.B. coined the modern term Fibromialgia in 1981. Fibromyalgia is a syndrome without apparent aetiology, characterized by pain, fatigue, memory disorders, mood disorders, and sleep disturbances (de Baat et al., 2016). The perception of Fibromyalgic pain has psychological effects on mood, anxiety, and the degree of perceived control (Vilalta-Abella et al., 2015). They experience high negative affect and show signs of social inhibition (van Middendorp et al., 2016).

In addition to pain, patients with fibromyalgia frequently report that cognitive function, memory, and mental alertness have declined (Glass & Park, 2001). The subjective experience of cognitive dysfunction (“fibrofog”) is common in fibromyalgia (Walitt et al., 2016). Fibromyalgia patients suffer from reduced quality of life, daily functioning and productivity. They often have several comorbid illnesses (e.g. depression, anxiety and sleep disturbances), resulting in extreme escalation of overall health care expenditures (Skaer, 2014).

According to the American College of Rheumatology, fibromyalgia is widespread pain of at least 3 months’ duration in combination with pain at 11 or more of 18 specific tender point sites on the body (Arnold, 2008). Fibromyalgia affects approximately 5% of the population and is the second most common disorder, after osteoarthritis (McCarthy, 2016).  Regional pain, frequent headache, and persistent back or neck pain, sleeping problems, and overweight are predictors for having a cluster of symptoms consistent with fibromyalgia (Markkula ,Kalso &, Kaprio  2016).   

The pathogenesis and pathophysiology of fibromyalgia involves alterations in multiple ascending and descending central nervous system pathways, as well as peripheral pathways, leading to heightened pain sensitivity (Chinn et al., 2016).  Neurobiological studies indicate that fibromyalgia patients have abnormalities within central brain structures that normally encode pain sensations in healthy pain-free controls (Harris & Clauw, 2006).

The use of magnetic resonance imaging (MRI) in fibromyalgia has allowed for the detection of neural abnormalities, with alterations in brain activation elicited by experimental pain and alterations in resting state connectivity related to clinical pain (Ichesco  et al., 2016). Russell et al (1994) indicate that elevated substance P and glutamate are found in cerebrospinal fluid of fibromyalgia patients.

Current research has focused on regions of the fibromyalgia patient’s brain and the susceptibility of certain brain locations to pain sensitivity. The brain receives a pain signal from the muscles and stays in a state of alert. For unknown reasons and the brain fails to let go of the pain signal and sets up a chronic pattern or pain syndrome. The brain stays in a constant feedback loop and consisting of a system of amplified pain signals (Krehbiel, 2010).  They experience high pain with low-grade stimuli.

Fibromyalgia management remains complicated and challenging (Glass & Park, 2001). It has been proposed that fibromyalgia could be managed by pharmacological and non-pharmacological interventions (Rain et al., 2015). Multiple pharmaco-therapies are available for the treatment of fibromyalgia   including opioid analgesics (Goldenberg et al.,   2016). However Painter and Crofford (2013) elucidate that chronic opioid use is inappropriate in the treatment of fibromyalgia. In addition Fitzcharles and team (2011) observed negative health and psychosocial status in patients using opioids and labeled as fibromyalgia.

Cognitive behavioral therapy and antidepressant drugs are useful in fibromyalgia treatment, suggesting a close link between the syndrome and psychiatric, psychological and behavioral factors ( Fietta  et al.,2007). In addition meditation therapy is important to manage symptom of fibromyalgia and it has been identified as an effective method for reducing pain and improving in patients with fibromyalgia. Grossman et al (2007) conclude that mindfulness intervention to be of potential long-term benefit for   fibromyalgia patients.

Cast et al (2015) indicate that Mindfulness Based Stress Reduction techniques that were originally founded by Dr. Jon Kabat-Zinn in 1979 at the University of Massachusetts ameliorated some of the major symptoms of fibromyalgia and reduced subjective illness burden.

Mindfulness-based stress reduction (MBSR) is a structured 8-week group program teaching mindfulness meditation and mindful yoga exercises. Yoga encourages musculoskeletal strength, flexibility and balance, as well as inner stillness (Lewis, 2006).  MBSR aims to help participants develop nonjudgmental awareness of moment-to-moment experience (Schmidt et al., 2010). MBSR is rooted in the contemplative spiritual traditions in which the experience of conscious awareness is actively cultivated. Within a framework of nonjudging, acceptance, and patience, meditative practice often focuses awareness on the breath leading to a state of relaxation and observant detachment (Carlson et al., 2003).According to Lush and colleagues (2009) MBSR may help reduce negative psychological symptoms and attenuate basal sympathetic activation in fibromyalgia.

Conclusion

Fibromyalgia is a disorder that causes muscle pain and fatigue. Although the causes of fibromyalgia are unknown it has been linked to stress and psychological trauma, repetitive injuries and Rheumatoid arthritis. Although Narcotic medications especially opioids are prescribed to the patients with Fibromyalgia it could cause addiction. Also some researchers believe that there is insufficient evidence to recommend the routine use of opioids in fibromyalgia. Therefore Mindfulness -Based Interventions can be recommended as a safe intervention. Numerous researches indicate that Mindfulness -Based Interventions may help individuals to cope with Fibromyalgia.

References

Arnold LM.(2008).Management of fibromyalgia and comorbid psychiatric disorders. J Clin Psychiatry. 69 Suppl 2:14-9.

Carlson, L. E., Speca, M., Patel, K. D., & Goodey, E. (2003). Mindfulness-based stress reduction in relation to quality of life, mood, symptoms of stress, and immune parameters in breast and prostate cancer outpatients. Psychosomatic Medicine, 65, 571–581.

Cash E , Salmon P, Weissbecker I, Rebholz WN, Bayley-Veloso R, Zimmaro LA, Floyd A, Dedert E, Sephton SE.(2015).Mindfulness meditation alleviates fibromyalgia symptoms in women: results of a randomized clinical trial. Ann Behav Med. 2015 Jun;49(3):319-30.

Chinn S  Caldwell W , Gritsenko K. (2016).Fibromyalgia Pathogenesis and Treatment Options Update. Curr Pain Headache Rep. ;20(4):25.

de Baat C, Gerritsen AE, de Baat-Ananta M, de Baat P.(2016).[The (putative) pathological impact of fibromyalgia on the orofacial system].Ned Tijdschr Tandheelkd. 2016 Mar;123(3):148-53.

Fietta P , Fietta P, Manganelli P.(2007).Fibromyalgia and psychiatric disorders. Acta Biomed. 2007 Aug;78(2):88-95.

Fitzcharles MA , Ste-Marie PA, Gamsa A, Ware MA, Shir Y.(2011). Opioid use, misuse, and abuse in patients labeled as fibromyalgia. Am J Med.; 124(10):955-60.

Glass JM , Park DC.(2001).Cognitive dysfunction in fibromyalgia.Curr Rheumatol Rep. ;3(2):123-7.

Goldenberg DL , Clauw DJ , Palmer RE , Clair AG.(2016). Opioid Use in Fibromyalgia: A Cautionary Tale.Mayo Clin Proc. ;91(5):640-8.

Grossman P , Tiefenthaler-Gilmer U, Raysz A, Kesper U.(2007).Mindfulness training as an intervention for fibromyalgia: evidence of postintervention and 3-year follow-up benefits in well-being. Psychother Psychosom. 76(4):226-33.

Harris RE , Clauw DJ.(2006).How do we know that the pain in fibromyalgia is “real”? Curr Pain Headache Rep. ;10(6):403-7.

Ichesco E1, Puiu T1, Hampson JP1, Kairys AE1,2, Clauw DJ1, Harte SE1, Peltier SJ3, Harris RE1, Schmidt-Wilcke T. (2016).Altered fMRI resting-state connectivity in individuals with fibromyalgia on acute pain stimulation.Eur J Pain.

Krehbiel, J.P.(2010). Fibromyalgia, Cognitive Therapy, Yoga and Meditation. Retrieved from http://yogaforthenewworld.com/fibromyalgia-cognitive-therapy-yoga-and-meditation/

Lewis, R.F.(2006). Mindfulness-Based Stress Reduction An Overview. Retrieved from http://www.ofspirit.com/robertalewis1.htm

Lush E , Salmon P, Floyd A, Studts JL, Weissbecker I, Sephton SE.(2009).J Clin Psychol Med Settings.  ;16(2):200-7

Markkula RA , Kalso EA , Kaprio JA.(2016).Predictors of fibromyalgia: a population-based twin cohort study. BMC Musculoskelet Disord.  15;17(1):29.

McCarthy J.(2016). Myalgias and Myopathies: Fibromyalgia. FP Essent. 2016 Jan;440:11-5.

Painter JT , Crofford LJ.(2013). Chronic opioid use in fibromyalgia syndrome: a clinical review.J Clin Rheumatol.  ;19(2):72-7.

Rain C1, Seguel W2, Vergara L.(2015). Does exercise improve symptoms in fibromyalgia? Medwave.  14;15 Suppl 3:e6335.

Russell IJ et al. (1994).Physical Medicine and Rehabilitation for Fibromyalgia. Arthritis Rheum. 37(11):1593-1601.

Schmidt S , Grossman P, Schwarzer B, Jena S, Naumann J, Walach H.(2010). Treating fibromyalgia with mindfulness-based stress reduction: results from a 3-armed randomized controlled trial. Pain.  ;152(2):361-9.

Schmidt S , Grossman P, Schwarzer B, Jena S, Naumann J, Walach H.(2011). Treating fibromyalgia with mindfulness-based stress reduction: results from a 3-armed randomized controlled trial. Pain. 152(2):361-9.

Skaer TL. (2014).Fibromyalgia: disease synopsis, medication cost effectiveness and economic burden.Pharmacoeconomics. ;32(5):457-66.

Sparks T1, Kawi J2, Menzel NN3, Hartley K.(2016). Implementation of Health Information Technology in Routine Care for Fibromyalgia: Pilot Study. Pain Manag Nurs.  ;17(1):54-62.

van Middendorp H1, Kool MB2, van Beugen S3, Denollet J4, Lumley MA5, Geenen R.(2016). Prevalence and relevance of Type D personality in fibromyalgia. Gen Hosp Psychiatry.   ;39:66-72.

Vilalta-Abella F1, Gutiérrez-Maldonado J1, Pla-Sanjuanelo J.(2015). Development Of A Virtual Environment Based On The Perceived Characteristics Of Pain In Patients With Fibromyalgia. Stud Health Technol Inform. 2015;219:158-62.

Walitt B , Čeko M , Khatiwada M , Gracely JL , Rayhan R , VanMeter JW , Gracely RH. (2016).Characterizing “fibrofog”: Subjective appraisal, objective performance, and task-related brain activity during a working memory task. Neuroimage Clin.   2;11:173-80.

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

උදේ නැගිටගත් මා අසල්වැසි ජීන්ට සුභ උදෑසනක් කීවෙමි.  ජීන් සුදු කැනේඩියානු කාන්තාවකි. ඇයගේ මුල් බිම් එංගලන්තයේ ය​.  ඇය පසුගිය වසරේ ලන්ඩනයට ගියාය​. මාගේ වම් අත පැත්තේ ඉන්නා අසල්වැසියන් අයිරීෂ් ජාතිකයන් ය​. ගෘහ මූලිකයා සෙන් පැට්‍රික් දිනයට කොළ පැහැති විශාල  ටොප් හැට් එකක් පැළඳ සිටිනවා මම දැක තිබේ.

බල්ලා කූඩුවට දමා උදෑසන ආහාර ගත් මා බිරිඳ සමග වාහනයට ගොඩ වෙමි. මුලින්ම ඇයව ඇයගේ කාර්‍යාලයේ බස්සන මා මගේ සේවා ස්ථානයට යමි. බිරිඳ වැඩ කරන්නේ නීතීඥයන් කිහිප දෙනෙකු සමගය. ඉන් එක් නීතීඥයෙක් එස්තෝනියානු ජාතිකයෙකි. ඔහු ඉතා ප්‍රියජනක පුද්ගලයෙකි. රුසියන් වචන කීපයක් ඔහු දනියි. මෙම නීතීඥ කාර්‍යාලයේ ඉංග්‍රීසි ජාතික කෙරී සහ අයිරීෂ් ජාතික ඩන්කන්  නීතීඥයන් ලෙස​ට සේවය කරති.

ඩොන් මිල්ස් මාවතේ ගමන් කරන මම කෝපි කෝප්පයක් බීමට ටිම් හෝට්න්ස් අවන්හලක ඩ්‍රයිව් තෘ හරහා යමි.

” මීඩියම් කොෆී ඩබල් ඩබල්” මම කියමි.

අවන්හලේ කවුළුව අසල සිටින්නේ ලංකාවේ ද්‍රවිඩ තරුණියකි. 1983 සරණාගතයන් ලෙස පැමිනි ඔවුන් ගේ දෙවන පරම්පරාව සමහර විට සිංහල අප කෙරෙහි සතුරු ආකල්පයකින් බලති. නමුත් මේ තරුණිය මට සිනහවකින් සංග්‍රහ කලාය​.

1983 සරණාගතයන් ගේ දෙවන පරම්පරාවේ සමහර ළමුන් දැන් උතුරු ඇමරිකාවේ විශ්ව විද්‍යාලවල උසස් තනතුරු දරති. කලකට ඉහතදී යෝක් විශ්ව විද්‍යාලයේ පී.එච්.ඩී අපේක්‍ෂිකාවක් වූ ද්‍රවිඩ සිසුවියක් ඇයගේ තීසීසයට මගෙන් අදහස් ද ලබා ගත්තාය​. ඇයගේ තීසීසය පස්චාත්  ව්‍යසන ක්ලමථ අක්‍රමතාවය (PTSD) පිළිබඳවද සාකච්චා කෙරෙන්නකි. ඇයට මුලදී මම සිංහල ජාතිකයෙක් නිසා යම් කුකුසක් තිබුනා කියා සිතමි. නමුත් මම ඇයට උපකාර කලෙමි. ලබන වසර වන විට ඇය තම ආචාර්‍ය උපාධිය නිම කරනු ඇත​.

කෝපි කෝප්පය අතට ගත් මා එය වාහනයේ කෝපි රඳවනය තුල බහා ශෙපර්ඩ් වීදිය දක්වා යමි. ශෙපර්ඩ් වීදිය කාර්‍යබහුලය.  කොණ්ඩය කපන මගේ බාබර් ඉන්නේ ශෙපර්ඩ් වීදියේය ​. ඔහු ඉරාන ජාතිකයෙකි. ඔහු තමා පර්සියානුවෙකු බව කියයි. ඉරානය යන වචනයට ඔහු කැමති නැත​.  ඔහුගේ නම රුස්බෙක් ය​. රුස්බෙක් සමරිසියෙකි . ඔහු  ටොරොන්ටෝ හි වාර්ශිකව පවත්වන ගේ ප්‍රයිඩ්  එකට යයි. ඉරානයේ සමරිසියෙකු වීම මරණ දණ්ඩනය ලැබෙන වරදකි. එහෙත් මේ රටේ කිසිවෙකු රුස්බෙක්ව සමරිසියෙකු කියා අවමානයට පත් කරන්නේ  හෝ ඔහුව හෙලා දකින්නේ නැත​.

ශෙපර්ඩ් වීදිය හරහා ගිය මම බේ විව් මාර්ගයට අවතීර්ණ වෙමි. හැකි ඉක්මනින් යෝක් විශ්ව විද්‍යාලයේ ග්ලෙන්ඩන් කැම්පස් වෙත යාම මගේ අරමුණයි. බේ විව් මාර්ගයේදී චීන තරුණයෙක් අපරික්‍ෂාකාරීව ඔහුගේ මස්ටෑං රථය දැමූ නිසා මගේ පය තිරිංගය වෙත ගියේය​.

චීනුන්ට ඩ්‍රයිවිං බැරිය කියා කොමඩිකාරයෙකු වූ රසල් පීටර්ස් කියයි. රසල් පීටර්ස් ඉන්දීය සම්භවයක් තිබෙන කැනේඩියානුවෙකි. ඔහුගේ විහිළු වලට මම ප්‍රිය කරමි. නමුත් ඔහුගේ සමහර විහිළු වාර්ගික ඒවාය​.

පරික්‍ෂාකාරීව චීන තරුණයාගේ රථය පසු කල මා ප්‍රංශ පාසල දෙස බලමි. මෙහි ගොඩනැගිලි විශාලය​. ඉගැන්වීම ප්‍රංශ භාෂාවෙනි. මම ප්‍රංශ ඉගෙනුම සඳහා මරී ඇලෙක්සැන්ද්‍රා වෙත ගියෙමි. ඇය පැරිස් වල උපත ලැබූ එරිත්‍රියානු සම්භවයකින් යුතු කාන්තාවකි. මේ පන්තියට ජිපෑං ආවේය​. මුලදී ජිපෑං ඔහුගේ නම ඉයන් කියා මට කීවද ඔහුගේ නියම නම ජිපෑං කියා මම දැන ගත්තේ මරී ඇලෙක්සැන්ද්‍රා නම් ලකුණු කරන විටදීය​. ජිපෑං අන්තර්ජාතික සිසුවෙකි. ඔහු ආවේ බේජිං වලිනි.   ජිපෑං සහ මම එම ප්‍රංශ පන්තියේ මිතුරන් වූයෙමු.

යෝක් විශ්ව විද්‍යාලයේ ග්ලෙන්ඩන් කැම්පස් වෙත ගිය මා රථ ගාලේ මගේ රථය  නවතා පැයක පාකිං ටිකට් එකක් ගත්තෙමි. ඉන්පසුමම මහාචාර්‍ය  ජිම් ඇල්කොක් ගේ කාමරය වෙත ගියෙමි. මහාචාරිය ජිම් ඇල්කොක් ගේ කාමරයට යන්නේ මහාචාර්‍ය Guy Proulx ගේ කාමරය පසු කරමිනි. මහාචාර්‍ය  Guy Proulx මට කියන්නේ ෆිලොසොෆ කියාය​. ඒ මන්ද යත් නිතරම දාර්ශනික කරුණු ඔහු සමග මම තර්ක කරන බැවිනි. Guy Proulx එන්නේ කුබෙක් වලිනි. ඔහු තම කුබෙක් ජන්මය ගැන යම් කිසි ගර්වයකින් සිටියි. එහෙත් ජාතිවාදියෙකු නොවේ.

මහාචාර්‍ය  ජිම් ඇල්කොක්ට  මම  ප්‍රිය කරමි. ඔහු මාව පිලිගන්නේ සිනහවකිනි. සස්කචුවාන්    පළාතේ උපන් මහාචාර්‍ය ඇල්කොක් ජීවත් වන්නේ ඔන්ටේ‍රියෝවේය​. අන්තර්ජාතික තලයේ පිළිගත් මනෝ  විද්‍යාඥයෙකු වන ඔහු  ඉන්දියාවේද කලක් ජීවත්ව තිබූ බව මා සමග කියා තිබුණි.

මහාචාර්‍ය  ඇල්කොක් සමග සංවාදයේ යෙදෙන විට කාලය යන බව නොතේරේ. ඔහු සමග සංවාදයේ යෙදීම ප්‍රියජනකය​. ඔහුගෙන් සමු ගන්නා මම රථ ගාලට යමි. යෝක් විශ්ව විද්‍යාලයේ වාහන පරීක්‍ෂකයෙක් මට ටිකට් එකක් ලියමින් සිටියි. මම ඔහු හමුවට ගොස් මම මහාචාර්‍ය  ජිම් ඇල්කොක් හමුවීමට ගිය නිසා මඳක් ප්‍රමාද වූවා යැයි කියමි. එහෙත් ඔහු මට සවන් නොදේ. මම ඔහු දෙස බලමි. ඔහු තුල ඉතියෝපියානු ජාතිකයෙකුගේ ලක්‍ෂණ තිබේ. එම නිසා මම තුරුම්පුව ගසමි.

” කරුණාකර ටිකට් එක ලියන්න එපා ඔබ ඉතියෝපියාවෙන් නේද ? මට ඉතියෝපියානු මිතුරන් බොහෝ දෙනෙක් ඉන්නවා  ටෙලහොන් , අස්රත් , සෙනයිද් … මම නම් වැලක් කියමි. මේ යූක්‍රයීනයේ වෛද්‍ය පීඨයේ මා සමග ඉගෙනුම ලැබූ සිසු සිසුවියන් වෙති.

” තව එකක් තෙස්ෆාය මබ්‍රාතු , ඔහුත් මගේ මිතුරෙක්. මබ්‍රාතු යනු අමර්ස්ක් බසින් ආලෝකය එහෙම නේද ? තෙස්ෆාය මබ්‍රාතු මා සමග පළමු වසර ඉගෙන ගෙන බටහිර ජර්මනියට ගොස් එහි නැවතුනේය​.

” මම ඉතියෝපියානු ජාතිකයන්ට කැමතියි ඔවුන් ඉතා ආචාරශීලී පුද්ගලයන්. මම එම්පර හෙල්සිලාසිට කැමතියි ඒ වගේම අබ්බි බිකිලා ඔහු මගේ වීරයෙක් “

වාහන පරීක්‍ෂකයා මා දෙස බලා සිනාසුනේය​. අණතුරුව මට ලියූ ටිකට් එක අවලංගු කලේය​.

” හොඳයි අදට විතරයි”

මම ඔහුට ස්තූති කරමින් වාහනය පණ ගන්වාගෙන තෝන්හිල් හි සායනය වෙත යමි. එහි මා එන තෙක් ඊxxx සිටියි.

ඊxxx  කොකේන් වලට ඇබ්බැහි වී ඇති තරුණයෙකි.   ඔහු රුසියන් ජාතිකයෙකි. මම ඔහුට රුසියන් බසින් කතා කල ප්‍රථම දිනයේ ඔහු මවිත විය​. මම ඊxxx ට මනෝ ප්‍රතිකාරයෙන් ඔහුගේ කොකේන් භාවිතය අවම කිරීමට උපකාර කරමි. මම ඊxxx ට හුරු පුරුදු රුසියන් බසින් ප්‍රතිකාරාත්මක සන්ධිය තබා ගන්නා බව දැනගත් වෛද්‍ය පෘස්කෝ මට ප්‍රසංසා කලේය​. මගේ තවත් රුසියානු රෝගියෙක් ඉන්නවා ලබන සතියේ ඔහු ඔබ වෙත යොමු කරන්නම් වෛද්‍ය පෘස්කෝ කීවේය​.

වෛද්‍ය පෘස්කෝ එන්නේ පැරණි යුගෝස්ලාවියාවෙනි. ඔහු ක්‍රොඒෂියානුවෙකි . ඔහු මෙන් කාරුණික මිනිසෙකු මට හමුවී නැත​. වරක් සර්බියන් ජාතික නීතීඥයෙකු වූ ඩේවිඩ්ට වෛද්‍ය පෘස්කෝ හඳුන්වා දීමේදී  මම මෙසේ  කීවෙමි.

” ඔහු තමයි ජේසුස් ක්‍රිස්තුස්ට පස්සේ ඉන්න එක්කෙනා”

වෛද්‍ය පෘස්කෝ මත්ද්‍රව්‍ය සඳහා ප්‍රතිකාරයේ ප්‍රකට පුද්ගලයෙකි.ඔහුගේ කාරුණික දෙනෙත් ; කාරුනික වදන් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ සිහිගන්වයි.

ඊxxx ගේ ප්‍රතිකාර වටය අවසන් වීමෙන් පසු ඔහු මට ස්පසීබා කියා පිටත් වෙයි. මම මගේ ලැප්ටොප් එක විවෘත කොට ඊමේල් බලමි. ජෝ ගෝමස් මට ඊමේල් එකක් එවා තිබේ. ජෝ ගෝමස් මට හමු වූයේ සෙනෙකා කිං කැම්පස් හිදීය​. ඇය ගේ දෙමාපියන් කැනඩාවට එන්නේ පෘතුගාලයේ සිටය​. පෘතුගීසි ලේ තිබෙන ඇය වරක් මට මෙසේ කීවාය​.

” අපගේ පෘතුගීසි ජාතිකයන් ඔබලාගේ රටේ බොහෝ කෘරකම් කල බව මම දන්නවා “

ඇය දොන් ජොරනිමෝද අසවේදෝ ගැන අසා තිබේද කියා මම නොදනිමි. ඒ කෘරකම් වූයේ එක්දහස් පන්සිය ගනන් වලය​. ඒ කාලයේ  එක්සත් ජාතීන් හෝ මානව හිමිකම් මණ්ඩල තිබුනේ නැත. එකී ඝාතන ගැන වර්තමානයේ ජීවත් වන පෘතුගීසින් වග කිව යුතු නැති බව මම ඇයට කීවෙමි.

දෙවන ඊමේල් එක එවා තිබෙන්නේ කෙරන් ෆ්‍රෙxxx ය​. ඇය යුදෙව් ජාතික කාන්තාවකි. වෘත්තියෙන් දන්ත වෛද්‍යවරියකි මම ඇයගේ පුතාට EMDR ප්‍රතිකාරයෙන් සහාය වූයෙමි. ඔහු දැන් ඊශ්‍රායල හමුදාවේ සේවය සඳහා ගොස් තිබේ.

දිවා ආහාරය සඳහා මම ජැමෙයිකන් අවන්හලට යාමට තීරණය කලෙමි. අතරමගදී මට අසීස්ව මුණ ගැසේ. ඔහු එන්නේ ඊජීප්තුවෙනි. වෘත්තියෙන් ඔහු ෆාමසිස්ට් කෙනෙකි. මම අසීස්ට අරාබි බසින් ආචාර සමාචාර කරමි. මම ඔහුව අමතන්නේ හබිබී කියාය​. අසීස් මා සමග ලෙන්ගතුව  සිනාසෙයි. වෛද්‍ය පෘස්කෝ විසින් නිකුත් කල සොබොක්සෝන් ප්‍රෙස්ක්‍රිප්‍ෂන් එක  ඊxxx ගේ ෆාමසිය වෙත ෆැකස් කරන ලෙස​ මම  අසීස්ට කීවෙමි. ඔහු එය වහාම කරන බව කීවේය.

කොකේන් හෙරොයින් වැනි මත්ද්‍රව්‍ය වලට ඇබ්බැහිවූවන්ට තාවකාලික නිශේදන ඖෂධයක් ලෙස සොබොක්සෝන් වැදගත් වේ.

ජැමෙයිකන් අවන්හලේ කළමනාකරු මා ” යියා මාන් ” කියා පිළිගනියි. මා නිතරම ඇණවුම් කරන ස්ටීම් රයිස් , ගෝට් මීට් සහ සැලඩ් මෙවරද ඇණවුම් කරමි.

කවුන්ටරය අසල ජැමෙයිකානු තරුණයන් පිරිසකි. ඔවුන් ඉතා උනන්දුවෙන් රූපාවාහිනී තිරයේ යන පාපන්දු තරඟයක් නරඹති. ඉන් එක් තරුණයෙක් ට්‍රිනිඩෑඩ් වලින් බව මම දනිමි. ඔහු පසුගිය සතියේ මට  ජැමෙයිකන් ගීත අඩංගු වූ සීඩී එකක් අලෙවි කිරීමට තැත් කලේය​. ඔහු සිතාගෙන ඇත්තේ මම ගයනාවෙන් බවයි. සමහර ගයනීස් පුද්ගලයන් අප මෙනි. මට ගයනාවේ  හේමාවතී මතක් වේ. ඇය ජීවත් වන්නේ බ්රැම්ටන් වලය​. හේමාවතීලා තාරාවතීලා ගයනාවේ සිටිති. මා දන්නා තාරාවතී ටේ‍රා කියා නම පොෂ් කරගෙන තිබේ.

දිවා ආහාරයෙන් පසුව මම වෛද්‍ය නහීම් ගෙ පේන් ක්ලිනික් (Pain Clinic) එක වෙත යමි. කාර්‍ය බහුල වූවද වෛද්‍ය නහීම් මා විසින් ලියාගෙන යන ගංජා භාවිතය සහ මානසික සෞඛ්‍යය පත්‍රිකාවට ඔහුගේ අදහස් දෙයි. මට එය වැදගත් ය​. එසෙම ඔහු මීට ඉහතදී මා සහ මැසචූසෙට්ස් වෛද්‍ය විද්‍යාලයේ මහාචාර්‍ය Amy Wachholtz,විසින් ලියන ලද භාවනාව සහ වේදනා සමනය යන පරීක්‍ෂණ පත්‍රිකාව ගැන ධනාත්මකව කතා කරයි. තම සායනයේ මයින්ඩ්ෆුල්නස් භාවනා භාවිතය ගැන ඔහු විවෘතය​.

වෛද්‍ය නහීම් උපත ලැබුවේ බ්‍රසීලයේය​. ඔහු යුදෙව් ජාතිකයෙකි. ඉංග්‍රීසි කතා කිරීමේදී සුළු ඇක්සන්ට් එකක් සහිතව කතා කරයි. නමුත් මත්ද්‍රව්‍ය ඇබ්බැහි වීම සඳහා ප්‍රතිකාරයේදී ඔහු විශේෂඥයෙකි.   මෙම කළාපයේදී විශේෂඥතාව ලැබෙනුයේ පෆෝර්මන්ස්  යන සාධකය මතය​. ලංකාවේ මෙන් විභාග කිරීමෙන් විශේෂඥතාව ලැබෙන්නේ නැත​. පෆෝර්මන්ස්  නිර්නායකය මත වෛද්‍ය නහිම්  වචනයේ පරිසමාප්තියෙන් විශේෂඥවරයෙකි.

මෙවැනි විශේෂඥවරයෙකු වූ වෛද්‍ය ගබෝ මටේ‍ මගේ සිහියට නැගේ.  ඔහු හංගේරියාවේ උපත ලැබුවේය​. මේ කාලයේදී හිට්ලර් හංගේරියාව ආක්‍රමනය කරන්නේය​. ඔහුගේ සීයා සහ ආච්චී මිය යන්නේ Auschwitz වධකගාරයේය​. වෛද්‍ය ගබෝ මටේ‍ මට 2014 වසරේදී හමුවී තිබේ.

වෛද්‍ය නහිම් මට රෝගියෙකු යොමු කරයි. ඔහු විශාල ශරීරයකින් හෙබි මුළු ගත පුරා පච්ච කොටා ගෙන සිටින හිටපු බයිකර් කෙනෙකි. ඔහු කාලයක් මෝටර් සයිකල් ගැන්සියක සාමාජිකයෙකු වී හැලිෆැක්ස් නගරය දෙවනත් කරගෙන සිටියේලු. ඔහුට තිබෙන්නේ ජර්මන් වාසගමකි. හෙරොයින් ශිරා වලට විදගත් ඔහු කොකේන් , එක්ස්ටසි , ඔක්සිකොන්ටින් යන නානාප්‍රකාර මත් ද්‍රව්‍ය භාවිතා කර තිබේ. වසර ගනනාවක් සිරගතව සිටි ඔහු පුනරුත්ථාපනය වීමට අදහස් කරයි.

ඔහු දුඹුරු පැහැති මා දෙස බලන්නේ කුකුසෙනි. මම ඔහුට අතට අත දෙමි. මේ යෝධ මිනිසාගේ අත්ල තුල මගේ අත්ල සැඟවේ. වෛද්‍ය නහිම් මා පිලිබඳව ඔහුට හඳුන්වාදීමක් කරයි. මම ඔහුගේ රෝග ඉතිහාසය දෙස බලමි. විසි වසරකට අධික මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය බයිපෝලර් ආවේදනික ආබාධය , පස්චාත්  ව්‍යසන ක්ලමථ අක්‍රමතාවය සහ දුස්සාධ්‍ය පිට කොන්දේ වේදනාව නිසා මේ ජර්මන් කැනේඩියානු ජාතිකයා පීඩා විඳියි.  වෛද්‍ය නහිම් ගේ හැඳින්වීමෙන් පසු ඔහු මනෝ ප්‍රතිකාර වලට එකඟ වෙයි.  මම ඔහුට දිනයක් සහ වේලාවක් දෙමි.

වෛද්‍ය නහිම් සමග තව කෙටි කාලයක් සංවාදයේ යෙදෙන මම  ටීඩී කැනඩා ට්‍රස්ට් බැංකුවට යමි. බැංකුවේ මැනේජර් ෆයිසාල් පාකිස්ථානයෙනි. ඔහු ඉතා මිත්‍රශීලී අයෙකි. ඔහු ඉතා කෙටි වේලවක් තුලදී මගේ අවශ්‍යතාව ඉටු කර දෙයි. මම ෆයිසාල් සමග කතා කරමින් සිටින විට මගේ ජංගම දුරකථනය නාද වෙයි. මා අමතන්නේ මයිකල් ඇපොලෝය​. ඔහු පෝලන්ත ජාතිකයෙකි. බෞද්ධ භාවනා ක්‍රම වලට යොමු වී ඇති මයිකල් සහ මහාචාර්‍ය රොබට් මැක් ෆාර්ඩ්න් ටොරොන්ටෝ විශ්ව විද්‍යාලයේ පරියේෂකයන් වෙති. ඔවුන් තමන් බෞද්ධ යැයි නොකීවද බුදු දහම පිළිබඳ ඔවුන් ගේ දැණුම ඉතා ගැඹුරුය​. මයිකල් ඔවුන් ගේ ඉදිරි වැඩසටහනක් පිළිබඳව මට විස්තර කියයි.

මම ෆයිසාල් ගෙන් සමු ගෙන වෙස්ටන් රෝඩ් සායනයට යමි. එහිදී පිලිපීන ජාතික හෙදියක වන මරියා මට සේවාර්ථියෙකු ගැන පවසන්නීය​. මරියා මේ කියන පුද්ගලයා මම දනිමි. ඔහු ඉතාලි කැනේඩියානුවෙකි. මීට මාස කීපයකට පෙර   විශේෂඥ මනෝ  වෛද්‍ය මේතා මේ පුද්ගලයා  පෞරුෂ අක්‍රමතාවයකින් පෙලෙන බව රෝග නිර්නය කොට තිබුනි. ඔහු තමන් මත්ද්‍රව්‍ය දැන් භාවිතා නොකරන බව තරයේ කීවද ඔහුගේ මුත්‍රා වල කොකේන් සංඝටක හමුවී තිබේ. මම ඔහු සමග කතා කරන බව කියා මම මරියාව අස්වැසුවෙමි.

උතුරු ඉන්දියාවෙන් කැනඩාවට පැමිණි මනෝ  වෛද්‍ය මේතා මම ප්‍රිය කරන චරිතයකි . ඔහු ඉන්දියාවේද එංගලන්තයේද  මනෝ වෛද්‍යවරයෙකු ලෙස සේවය කොට තිබේ. ඔහු පෞරුෂ අක්‍රමතාවන් පිලිබඳ වෛඥානික පුද්ගලයෙකි.  ඔහු මා අමතන්නේ ජේ. කියාය​. සමහර පුද්ගලයන්ට මගේ මුල් නම වන රුවන් යන්න කියවෙන්නේ රෝවන් හෝ රොන් ලෙසටය​.  ඔවුන් බොහෝ විට මට ජේ කියා කතා කරති.

මගේ සෙලියුලර් දුරකථනය නාදවේ. ඇමතුම අන්ඩ්‍රයාස් ගෙනි. ඔහු ඩවුන් ටවුන් ෆෝක්ස්වැගන් ඩීලර්  ආයතනයක සම්බන්ධීකරණ නිලධාරියෙකි. මගේ මෝටර් රථයේ මීලඟ සර්විස් කිරීම සබැඳිව ඔහු කතා කරයි.

අන්ඩ්‍රයාස් වයස හැටක පමණ ප්‍රියශීලී මිනිසෙකි. මම ඔහුව අමතන්නේ මිස්ටර් අන්ඩ්‍රයාස් කියාය​. ඔහු උපත ලැබුවේ සයිප්‍රස් වලය​. ඔහු හමුවූ විටදී මම සයිප්‍රස්  හිටපු රාජ්‍ය නායකයෙකු වූ ආච් බිශොප් මකාරියෝස් ගැන කතා කරමි. ආච්බිශොප් මකාරියෝස් 1974 දී ලංකාවේ පැවති නොබැඳි සමුළුවට ආවේය​. අන්ඩ්‍රයාස් තරුණ කාලයේ ජීවත් වූයේ ආච්බිශොප් මකාරියෝස්  යටතේය​.  ලොකු හෝල්ඩන් රථයක නැගී දෙපස රැස්ව සිටි ජනයාට අතවනමින් ගිය ආච්බිශොප් මකාරියෝස් එකල පාසල් සිසුවෙකු වූ මම දුටුවෙමි.

අන්ඩ්‍රයාස් මහතාගේ දුරකථන ඇමතුමෙන් පසු මම රොබින් අමතමි. රොබින් කැනඩා ආදිවාසී ඉනුඉට් ජාතිකයෙකි. රොබින් බොහෝ සෙයින් මධ්‍යසාර වලට ඇබ්බැහි වී ඇත​. ඔහුගේ අක්මාවේ එන්සයිම පරීක්‍ෂණ ද දුස්සාධ්‍ය මදිරාබාධයේ ලක්‍ෂණ පෙන්වන බව රොබින්ට ප්‍රතිකාර කරන වෛද්‍යවරයා සඳහන් කොට තිබේ. රොබින්ට උපදේශනය අවශ්‍ය  වෙයි. එහෙත් ඔහු උපදේශනය සඳහා දක්වන්නේ උදාසීන බවකි. කෙසේ හෝ රොබින්ව ඔහුගේ බිළයෙන් එලියට ගත යුතුය​. නැතහොත් ඔහු තවත් සංඛ්‍යාලේඛනයක් වනු නියතය​.

වෛද්‍ය මිශෙල් ක්ලෙමන්ට් පැමින ඇත​. ඇය තරුණ වෛද්‍යවරියකි. වෙස්ටන්  ඔන්ටේ‍රියෝ විශ්ව විද්‍යාලයෙන් වෛද්‍ය විද්‍යාව හැදෑරූ ඇය තුල සහජයෙන්ම ආසක්තිය ප්‍රතිකාර සඳහා දක්‍ෂතාවක් තිබේ. මෙතඩෝන් හෝ ක්ලොනැසිපෑම් වැනි ඖෂධ මාත්‍රාවන් වැඩි කරන ලෙස ඉල්ලා එකී ඉල්ලීම ඉටු නොවුන විට ඉතා තදින් කෝප ගන්නා රෝගීන් දමනය කිරීමට ඇයට හැකියාවක් තිබේ. ඇගේ සිනහව ; දයාන්විත කතා විලාසය ඉදිරියේ හෙල්ස් ඒන් ජල්ස් (මොවුන් මත්ද්‍රව්‍ය ගන්නා අපරාධ වූවද කිරීමට නොපසුබට මෝටර් බයිසිකල්කරුවෝය ) සාමාජිකයෝද දමනය වෙති.

වෛද්‍ය මිශෙල් ක්ලෙමන්ට් මා අමතන්නේ ජේ කියාය​. ඇය මට සුභ දහවලක් ප්‍රාර්ථනා කරන්නීය​. මමද ඇයට සුභ දහවලක් පතමි. තමා යුදෙව් ජාතික කාන්තාවක් බව වරක් වෛද්‍ය මිශෙල් ක්ලෙමන්ට් මට කීවාය​. ඇය මනෝ ප්‍රතිකාරයන් සඳහා රෝගීන් මා වෙත යොමු කලාය​.

මට පීටර් ගෙන් දුරකථන ඇමතුමකි. පීටර් වෘත්තියෙන් ෆයිනෑන්‍ෂල් කන්ට්‍රෝලර් කෙනෙකි. ඔහු ආයතන කිහිපයකට තම සේවාවන් ලබා දේ. පීටර් උපත ලැබුවේ කෙන්යාවේදීය​. වරක් මම මගේ විශ්ව විද්‍යාල මිතුරෙකු වූ කෙන්යා ජාතික කමාවූ ගැන කීවෙමි.  කමාවූ ගේ සම්පූර්ණ නම ඇසූ පමණින් ඔහුගේ ගෝත්‍රය මෙයයි යන්න පීටර් කීවේය​. මෙම අත්දැකීම මම මීට පෙරද ලබා තිබේ. වරක් කැනඩා -නයිජීරියා ජාතික ගණකාධිකාරිනියකට මම මගේ වෛද්‍ය පීඨයේ මිතුරියක වූ ජස්ටීනා ඇල් ගෝසි ගැන කීවෙමි. ජස්ටීනා ගේ නම ඇසූ ඇය ජස්ටීනා ඊබෝ ගෝත්‍රයට අයත් තැනැත්තියක් බව කීවාය​.

පීටර් සමග  සංවාදය ඇදී ගියෙන් මට කාලය පිලිබඳ ගැටළුවක් මතු විය​. සවස් වන තෙක් මම අද වැඩ කරමි. මනෝ ප්‍රතිකාරයේදී රෝග ඉතිහාසයන් සහ චර්‍යාවන් දීර්ඝ වශයෙන් ලේඛන ගත කල යුතුය​. මේවාට කියන්නේ පේපර් වර්ක් කියාය​. මගේ උපදේශිකාවක වන ෆිලඩෙල්ෆියාවේ කෝට්ස්විල් රෝහලේ මනෝ විද්‍යාඥ ආචාර්‍ය සුසන් රොජස් ගේ පරිගනක තිරය උඩ මෙවැනි වැකියක් ලියා තුබුන බව මට මතකය : සදාකාලික නින්දට පෙර පේපර් වර්ක් අහවර කරන්න​ (Before the eternal rest , finish your paper work).

පේපර් වර්ක් අවසන් කරන විට සූර්‍යා අවරට යමින් තිබුනි. ඒ සමගම මගේ පුතා දුරකථනයෙන් මා අමතා අද සිකුරාදාවක් නිසා රාත්‍රී ආහාරය පිටතින් ගත යුතු බව කියයි. මම ඔහුට සිරියානු අවන්හලක් වන ජෙරුලම් රෙස්ටොරන්ට් එකේ නම යෝජනා කරමි. එහෙත් ඔහුගේ කැමැත්ත ජපන් අවන්හලකට යාමටයි. ඔහු සුෂී ප්‍රිය කරයි. මම නම් ඇත්තෙන්ම කැමති දෙමළ අවන්හලක් වූ හොපර් හට් එකට ගොස් ආප්ප කෑමටය​. නමුත් මේ තරුණ පරම්පරාව අප මෙන් තෝසේ අප්ප ඉඳි ආප්ප , පිට්ටු වලට ප්‍රිය නොකරති. එම නිසා මම හොපර් හට් නම යෝජනා නොකරමි. මට සුෂී එතරම් ප්‍රිය නැත​. අවසානයේදී පියාත් මවත් පුතාත් සම්මුතියකට එති. අප තිදෙනාම ග්‍රීක අවන්හලක් වූ ජිමී ද ග්‍රීක් අවන්හලට යාමට එකඟතාව පළ කෙරුවෙමු.

අප ජීවත් වන්නේ බහු සංස්කෘතියකින් හෙවත් මල්ටි කල්චරල් සමාජයකය​. මේ සමාජයේදී අපට නානා ප්‍රකාර ජාතීන් මුණ ගැසෙති. නා නා විවිධ සංස්කෘතීන් සමග මුහු වීමට සිදුවේ. මේ මල්ටි කල්චරල් සමාජයේ ප්‍රශ්න නැතුවා නොවේ. එහෙත් එකිනෙකාට ගරු කරමින් විවිධ සංස්කෘතීන් ස්පර්ශ කරමින් මිනිසුන් සාමයෙන් සහයෝගයෙන් ජීවත් වෙති. එහෙත් චිරාත් කාලයක් ලංකාවේ වාසය කල සිංහල දෙමල මුස්ලිම් ජාතීන් මෙසේ සාමයෙන් සහයෝගයෙන් ජීවත් නොවන්නේ මන්ද කියා ඇතැම් විට මට සිතේ.

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

Lankanews.org

දේශ ද්‍රෝහි පාදඩ යහපාලකයන්ගේ අතුරුදහන් වූවන් පිළිබඳ කාර්යාලය පිහිටුවීමේ පනත බලෙන් සම්මත කර ගැනිමෙන් පැය විසිහතරක් යන්නට මත්තේන් යහපාලනයේ පට්ටන්දරී හෙවත්  වලත්ත කමේ ලගීන බෙදුම්වාදී ඉත්තා වන හිටපු ජනාධිපතිනී චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග බණ්ඩාරනායක (ජාතකය ෂුවර් නැත ) යුද අපරාධ වලට වගකිව යුත්තන්ට දඬුවම් පමුණුවා යුක්තිය ඉටු කරවා ගැනීම යුද පීඩිතයන්ගේ අපේක්ෂාව වන බවත් එ සදහා යහපාලනය පෙනී සිටින බවත් කොටි ත්‍රස්තවාදීන්ගේ රූකඩ උතුරේ මහ ඇමති සි.වි විග්නේෂ්වරන් වේදිකාව මත හිදවාගෙන ප්‍රකාශ කර සිටියා. 

හිටපු ජනාධිපතිනිය ප්‍රකාශ කළේ ජාතික සමගිය සහ සංහිඳියා කාර්යාලයේ මෙහෙයවීමෙන් යාපනය දිස්ත්‍රික්කයේ දකුණු වෙලනායි ප්‍රාදේශීය ල්කම් කාර්යාලයේ පැවති වැඩසටහනකට සහභාගි වූවන් අමතමිනි.
වැඩිම වැරදි කරපු අයට එරෙහිව නීත්‍යානුකුල කටයුතු කරන්න විශේෂ නීතිමය වැඩ පිළිවෙලක් ආරම්භ කරන්න රජය කටයුතු කරනවා,”
වීඩියෝ සහිතයි

සි.වි විග්නේෂ්වරන් මේ රට අවුරුදු දහයක් පාලනය කළ තැනැත්තිය හැටියට මේ අඩුපාඩුව මග හරවා ගන්නට කළ යුතු දේ ඔබ දැන සිටිය යුතුයි. ජාත්‍යන්තර විනිශ්චයකාර වරුන් සහ අභිචෝදකයන්ගේ දායකත්වයත් අපේ ව්‍යවස්ථාවට ජාත්‍යන්තර යුද අපරාධ නීතිය ඇතුල් කිරීමත් සඳහා පියවර ගැනීම සහතික කිරීමට ඇය වග බලාගත යුතුයි. එසේ නොකර අපේ ජනතාවට ආර්ථික ලාබ සලසා දීම ඔවුන් සල්ලි වලට මිලදී ගන්න හදනවා වගේ වැඩක්,”

පහතින්  දැක්වෙන ලින්ක් එකට ගොස් චන්ද්‍රිකා කියන කතා අහන්න

http://www.lankanews.org/2016/08/blog-post_94.html#more

G.L. Peiris points out issues related to OMP Act

තුන්වැනි වෙඩිල්ල විශේෂ අධිකරණය

by Bhikkhu Bodhi

August 16, 2016, 8:07 pm
Several months ago I went for a two-week retreat to a hermitage in the low country highly respected for the austere, meditative life of its monks. Each day a different group of dayakas (donors) comes to the monastery bringing almsfood, often from remote towns and villages. They arrive the previous evening, prepare an early breakfast which is sent up to the refectory, and then, in the forenoon, offer alms directly to the monks when they come down on alms round. After the other monks have collected their food and gone back up, one elder stays behind to give the Refuges and Precepts, preach a short sermon, and conduct the dedication of merit.

One day during my retreat I noticed some of the male dayakas behaving rather oddly near the abbot’s quarters. I asked my friend, a German monk, about their strange behavior, and the explanation he gave me jolted my mind. “They were drunk,” he told me. But that wasn’t all. He continued: “The only thing unusual about yesterday’s incident was that the men had gotten drunk early in the day. Usually they put on their best behavior until the formalities are done, then they break out the bottles.”

This stark revelation aroused in me both indignation and sorrow. Indignation, at the idea that people who consider themselves Buddhists should flaunt the most basic precepts even in the sacred precincts of a monastery — indeed one of the few in Sri Lanka where the flame of arduous striving still burns. Sorrow, because this was only the latest evidence I had seen of how deeply the disease of alcoholism has eaten into the entrails of this nation, whose Buddhist heritage goes back over two thousand years. But Sri Lanka is far from being the only Buddhist country to be engulfed by the spreading wave of alcohol consumption. The wave has already swept over far too much of the shrinking Buddhist world, with Thailand and Japan ranking especially high on the fatality list.

The reasons for this ominous trend vary widely. One is rising affluence, which for the rich makes of liquor (hi-grade imported) a visible symbol of newly acquired wealth and power. Another is a burgeoning middle class, which blindly imitates the social conventions of the West. Still another is poverty, which turns the bottle into an easy escape route from the grim face of everyday reality. But whatever the reason, it is more than our woes and worries that alcohol is dissolving. It is gnawing away at the delicate fabric of Buddhist values on every level — personal, family, and social.

For his lay followers the Buddha has prescribed five precepts as the minimal moral observance: abstinence from killing, stealing, sexual misconduct, false speech, and the use of intoxicants. He did not lay down these precepts arbitrarily or out of compliance with ancient customs, but because he understood, with his omniscient knowledge, which lines of conduct lead to our welfare and happiness and which lead to harm and suffering. The fifth precept, it should be stressed, is not a pledge merely to abstain from intoxication or from excessive consumption of liquor. It calls for nothing short of total abstinence. By this rule the Buddha shows that he has understood well the subtle, pernicious nature of addiction. Alcoholism rarely claims its victims in a sudden swoop. Usually it sets in gradually, beginning perhaps with the social icebreaker, the drink among friends, or the cocktail after a hard day’s work. But it does not stop there: slowly it sinks its talons into its victims’ hearts until they are reduced to its helpless prey.

To dispel any doubt about his reasons for prescribing this precept, the Buddha has written the explanation into the rule itself: one is to refrain from the use of intoxicating drinks and drugs because they are the cause of heedlessness (pamada). Heedlessness means moral recklessness, disregard for the bounds between right and wrong. It is the loss of heedfulness (appamada), moral scrupulousness based on a keen perception of the dangers in unwholesome states. Heedfulness is the keynote of the Buddhist path, “the way to the Deathless,” running through all three stages of the path: morality, concentration, and wisdom. To indulge in intoxicating drinks is to risk falling away from each stage. The use of alcohol blunts the sense of shame and moral dread and thus leads almost inevitably to a breach of the other precepts. One addicted to liquor will have little hesitation to lie or steal, will lose all sense of sexual decency, and may easily be provoked even to murder. Hard statistics clearly confirm the close connection between the use of alcohol and violent crime, not to speak of traffic accidents, occupational hazards, and disharmony within the home. Alcoholism is indeed a most costly burden on the whole society.

When the use of intoxicants eats away at even the most basic moral scruples, little need be said about its corrosive influence on the two higher stages of the path. A mind besotted by drink will lack the alertness required for meditative training and certainly won’t be able to make the fine distinctions between good and bad mental qualities needed to develop wisdom. The Buddhist path in its entirety is a discipline of sobriety, a discipline which demands the courage and honesty to take a long, hard, utterly sober look at the sobering truths about existence. Such courage and honesty will hardly be possible for one who must escape from truth into the glittering but fragile fantasyland opened up by drink and drugs.

It may well be that a mature, reasonably well-adjusted person can enjoy a few drinks with friends without turning into a drunkard or a murderous fiend. But there is another factor to consider: namely, that this life is not the only life we lead. Our stream of consciousness does not terminate with death but continues on in other forms, and the form it takes is determined by our habits, propensities, and actions in this present life. The possibilities of rebirth are boundless, yet the road to the lower realms is wide and smooth, the road upwards steep and narrow. If we were ordered to walk along a narrow ledge overlooking a sharp precipice, we certainly would not want to put ourselves at risk by first enjoying a few drinks. We would be too keenly aware that nothing less than our life is at stake. If we only had eyes to see, we would realize that this is a perfect metaphor for the human condition, as the Buddha himself, the One with Vision, confirms (see SN 56:42). As human beings we walk along a narrow ledge, and if our moral sense is dulled we can easily topple over the edge, down to the plane of misery, from which it is extremely difficult to re-emerge.

But it is not for our own sakes alone, nor even for the wider benefit of our family and friends, that we should heed the Buddha’s injunction to abstain from intoxicants. To do so is also part of our personal responsibility for preserving the Buddha’s Sasana. The Teaching can survive only as long as its followers uphold it, and in the present day one of the most insidious corruptions eating away at the entrails of Buddhism is the extensive spread of the drinking habit among those same followers. If we truly want the Dhamma to endure long, to keep the path to deliverance open for all the world, then we must remain heedful. If the current trend continues and more and more Buddhists succumb to the lure of intoxicating drinks, we can be sure that the Teaching will perish in all but name. At this very moment of history when its message has become most urgent, the sacred Dhamma of the Buddha will be irreparably lost, drowned out by the clinking of glasses and our rounds of merry toasts. (Courtesy: Buddhist Publication Society)

lanka C news

පසුගියදා පාර්ලිමේන්තුවේදී සම්මත කරන ලද අතුරුදන්වූවන් ගැන සෙවීම සඳහා කාර්යාලය සඳහා වූ පනත සකස් කළ අයත් ඊට පක්‍ෂ වූ අයත් සියළු දෙනාට මරණ දඬුවම ලබාදිය යුතු යයි ජාතික රණවිරු එකමුතුවේ සභාපති රියර් අද්මිරාල් සරත් වීරසේකර පවසයි.

ඒ මහතා පෙන්වා දෙන්නේ අතුරුදන්වූවන් ගැන සෙවීමට  විශේෂ යාන්ත‍්‍රණ දැනටමත් මෙරට ඇති බවත් පරණගම කොමිසම ඊට උදාහරණයක් බවත් ඔහු පෙන්වා දෙයි.

කොටි ත‍්‍රස්තයන් පිළිබඳ සොයා බැලීමට කාර්යාල පත් කිරීම ගැන තමා පුදුමයට පත් වන්නේ යයිද ඔහු වැඩිදුරටත් සඳහන්

By Charles.S.Perera

Democracy permits any peaceful manifestation of the people against a government to show their dissatisfaction  of the way the country is being ruled. It is of course outside democracy for the people or groups of people or individuals to take up arms of any sort to manifest their dissatisfaction of the way they are being ruled by a government. That would be an armed rebellion or terrorism.

In America there are individuals who show their dissatisfaction on issues that personally affect them by taking a gun and kill children in schools, or innocent  people on the street. That is because in USA there are many people who are psychologically ill. Some of them do not take guns but make very impertinent statements that harm countries. If such statements are against the people of the country though in favour of the government in place those are  also a form of terrorism against the people who have no means of  making  the government  hear their suffering.

Someone that falls into that latter category is the present US Ambassador  Atul Keshup who made a very cheap and a derogatory remark. He had said:

The United States is committed to the future of all of Sri Lanka. Sri Lanka’s presidential election of January 2015 marked a historic shift in the country’s political direction and made possible a new relationship with the United States. Sri Lankan voters elected a new government built upon the pledge of good governance and national reconciliation and rejected an increasingly authoritarian rule by a government determined to erode democratic institutions”

May be His Excellency the US Ambassador is also psychologically ill.

 (https://wenasakda.wordpress.com/2016/08/14/atul-keshap-should-leave-sri-lanka-cheap-and-trashy-politician-not-a-diplomat/)

However that is also a manifestation of ideas that fester the mind of an undiplomatic diplomat. These statements are also reasons for people to manifest their dissatisfaction against the  Yahapalanaya government which has allowed diplomats from USA interfere directly  into internal affairs of their country subjugating Sri Lanka to a foreign power.

Now what is Padayathra ? It is also a manifestation of the people against a ruling government. It may be peaceful but it can be noisy as it is a gathering of large number of people.

More precisely, Padayathra is a long walk lasting some times days organised to get all the people who have no other means to make their voices of anger heard by a stubborn , arrogant and an inefficient ruling class. It is quite  a democratic and a legitimate right of the people. Ordinary responsible governments of the people take these manifestations seriously put right the wrongs the are doing and make the government acceptable to the people or leave the government for some one else  to put to right the wrongs they have done or they are doing.

The recent Padayathra in Sri Lanka from the 28^th to 31^st July organised by the Joint Opposition of the parliament of Sri Lanka, was a great success, and it was surprising that Maithripala Sirisena –the President  and Ranil Wickramasinghe the Prime Minister and his UNP cohorts were misinterpreting the well organised, well attended and well behaved  manifestation of the people. To ridicule it and put it aside as unimportant is to insult the people and a stupid attempt to underestimate the power of the people that unseated the  popular government of Mahinda Rajapakse to put in place a government of the UNP, SLFP,TNA, JVP and SLMC, expecting them to do better.

What has happened is that the people who wanted a change for the better has got the worst possible government  Sri Lanka ever had, which continues to burden the people with taxes, causing a rise of  unemployment, suspending  development  projects started by President Mahinda Rajapakse, selling public enterprises, and sign  agreements with India which would further aggravate unemployment, increase the cost of living, increase poverty and destabilise the  economic, and social conditions of the people.

Instead of listening to the voice of the people raised in the Padayathra, Sirisena-Wickramasinghe-Chandrika sponsored Yahapalanaya government does not stop criticising the  Padayathra. The UNP and SLFP Ministers open their mouths to criticise with a view to diminish the importance of  the people’s manifestation”. They critise the  manifestantion for having allowed the people to dance,  they say the number of participants were smaller than the numbers expected, they say that  manifestants hooted in front of the SLFP Head Quarters.  Chandrika has called the police to guard the SWRD Bandaranayake memorial to avoid it being desecrated. These were done purposely to show that the manifestation had no effect on them or their government.

The Government had ordered the police to stop the Padayathra at any cost, but due to the fact of its popularity with the participation of an un-expectedly  large number  of people the Courts from whom the police had demanded  a ruling to stop the manifestation passing through towns  refused to issue such orders.  The stupidity of the government was such they even refused to give the ground on which the Padayathra was to end, despite the fact that it had been reserved well in advance.

The Yahapalanaya Government with all their attempts to stop the Padayatra showed clearly to the people they are not democratic, they do not listen to the people, and the suffering of the people is not their concern and that they are bent on continuing their most disastrous government for five years whether the people like it or not.

Of course a manifestation of  the people  as it was with the Padayathra cannot be conducted silently, as it is a funeral procession. Shouting slogans, singing songs, certain misbehaviour at times, and wearing masks are normal pattern of a manifestation  meant to last for long period of time.

In France manifestations are worst. They wear masks representing the President and government Ministers. They burn effigies. They even dig the roads to unearth stones with which  to throw at the police.  They break shop windows and set fire to cars.  The farmers during manifestations drive their cattle” on the streets, unload lorry loads of vegetables, fruits, potatoes, fish,  flour and grain, and spill  thousands of litters of milk on the road .

The Padayathra Organised by the Joint Opposition was a great show of strength of the people who behaved through out the manifestation remarkably well.

Another matter emphasised by the  opponents of the Padayathra was that a child cried out a political slogan. How can that be wrong, the parents who participated in the Padayathra may have come with their  parents and it is not using children for labour !  In manifestations in big capitals in Europe, fathers carry children carrying flags on their shoulders.  Mothers push their  prams with their babies in them

Unfortunately the Joint Opposition did not have the support of the faction of the SLFP which is with the President who is blind, deaf unable to see who is running the country he has only a big mouth with which to trash the  ex President. There is no national government as such , and the SLFP which was  formed by SWRD Bandaranayake as a political system against the capitalism of UNP have no right whatsoever now to form a pseudo national government with the very same UNP from which SWRD broke away.

The worst of it is  that,  it is the UNP which is the dominant party in the Yahapalanaya, the SLFP is a weak appendage hanging on to UNP, TNA,JVP, JHU and SLMC, merely to keep their political advantage of  having Ministerial positions.

Even the media is not taking a constructive role in informing the people of the dangers  Sri Lanka is running without an opposition to Ranil Wickramasinghe, Chandrika, and Mangala Samaraweera.  Little by little Sri Lanka is loosing its independence and sovereignty, being assimilated into USA and Western political system against China and Russia.

It is the joint opposition that keeps informing the people of the dangerous political diversions  that are being taken by Yahapalanaya Government. Maithripala Sirisena as the President has lost his hold on the government run by Ranil Wickramasinghe .

Maithripala Sirisena has already become a ceremonial President sent to represent Sri Lanka in International Forums and meet political leaders  sympathetic to USA and Western political systems. Maithripala Sirisena as President has absolutely no power to stop where  this government is  heading under Ranil Wickramasinghe.

Only opposition to this government’s reactionary activities come from the Joint Opposition. The  Joint Oppostion is the only hope the country has to come out of the abyss into which Ranil, Chandrika, Mangala are pushing our motherland.

People like S.B.Dissanayake, Mahinda Samarasinghe, Sarath Amunugama are absolutely useless.  They were rejected by the people and thanks to Maithripala Sirisena they have not only been taken to the Parliament but made Ministers as well. So they are absolutely indebted to the President and do every thing possible to stay on in power along side Sirisena what ever may happen to the country.

S.B.Dissanayake who speaks as a saviour , asserting that he will not allow the sovereignty of Sri Lanka put in danger, says when asked why he does not support the Joint Opposition against eroding sovereignty of Sri Lanka say, SLFP is the party of the people. It has to remain  strong and united.  That would result in a secure undivided country. One thing we need to understand is that good diplomacy is not selling the country out.”  But the fact remains that these persons who are greedy for political positions  refuse to stand aside when the country is in danger.

The President, and UNP Ministers state in meetings, at press conferences and in TV programmes that Yahapalanaya is a unique experience in that the main political parties with opposite views have joined together to form a government to give their best to the progress and development of the country. But in this unique experience as they  like to say, the Prime Minister Ranil Wickramasinghe’s UNP views dominate.

If in the Yahapalanaya government  SLFP section of the Government  accepts every action taken by the UNP section headed by the Prime Minister  there would be no one to say halt to any actions taken by  the Prime Minister which are not in the interest of the people. As Maithripala Sirisena has forbidden the SLFP Ministers to speak against the UNP , they obey the President for fear of loosing their Ministerial posts. Hence  the SLFP section of the Yahapalanaya government  does not oppose any action by  Ranil Wickramasinghe the Prime Minister whether they are in agreement of those actions or not.

Hence it is only the Joint Opposition the people have to look after their interests and speak against actions taken by the Yahapalanay government initiated by Ranil Wickramasinghe which are not in the interest of the country.  That was the reason why the people rocked in massive numbers around the Joint Opposition to manifest in the Padayathra  it organised.

The Ministers of Yahapalanaya talks about democracy,saying that the country did not have democracy under the ex President. But the democracy of the Yahapalanayaa has a different meaning. Their democracy has paved way to a dictatorship-even the speaker of the Parliament is not independent and acts according to the Agenda of the UNP Leader Ranil Wickramasinghe, who in turn acts according to the Agenda of the USA and the West.

Chandrika has no place in Sri Lanka as people have lost faith in her,  therefore she is building up her political stature by becoming a political agent of USA and the West. Ranil gets on well with Chandrika as Mahinda Rajapakse is their common enemy.

The Bill on Missing Persons Office is an absolutely unwanted piece of legislature for the well being of Sri Lanka.  It was enacted by Yahapalanaya to get closer to the USA and the West. We see from  the  USA and Western reaction to the passing of the bill on the Office for Missing persons that it is a legislation requested by the USA and the West to fulfil their agenda of making Sri Lanka a strategic political base for America against China and Russia,  and also for USA and the West to make good the promise they made to the Tamil Diaspora to allow them a  separate Tamil Eelam State separated from the South. A Kosovo in the Indian Ocean.

Intelligent people of Sri Lanka,  at least  all the categories of the Sinhala people, Buddhists , Christians, Catholics, and even free thinkers should join together to protect the rights of the Sinhala people.

The Padayathra has opened the eyes of the people , and frightened the Yahapalanaya government and its supporters like the JVP and the TNA, and even those pseudo intellectuals and the English educated class  became aware thanks to Padayathra that the ordinary mass of people are not ready to take things lying low. The power of the ordinary people is  greater than  their  attachment to USA and the Western tilted politics. 

These pseudo patriots now know, because of the Padayathra that was able to get  hundreds of thousands of people to participate that there is a considerable   opposition to  Yahapalanaya Regime  amoung the people in Sri Lanka.

The UNP Ministers and Maithripala Sirisena himself , and Chandrika minimises the importance of the Padayathra.  Some count numbers  of people who attended the  Padayathra. People who watched it saw the massive numbers in attendance but  the UNP and  its supporters make themselves pathetically ridiculous making numbers small and the length of the manifestation reduced to a few meters.

The Yahapalanaya cronies refuse to accept that, whether the numbers who attended the Padayathra were small and the  length of it was short or not  the importance is that there is a growing opposition to the Yahapalanaya and that they should instead of criticising the Joint Opposition, change their policies to be acceptable by the people who beginning to be tired of their heedless  steamroller political activities.

 Courtesy The Daily Mirror

– See more at: http://www.dailymirror.lk/114166/OMP-findings-can-be-used-as-evidence-GL#sthash.7fVU4ype.dpuf

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

දිනය : 1953 අගෝසතු 12වැනිදාය.ඇය නමින් ඇසි අක්කාය. මොරටුව පදිංචිකාරියකි. රතුකොඩියක් අතින් ගත් ඇසි අක්කා ධාවනය වෙමින් තිබෙන දුම්රියට රතුකොඩියක් අල්ලා නැවතුන පසු රියදුරු සහ සේවකයින් බිමට බස්සවන ලදී. අනතුරුව එහි රැස්වූ කාන්තාවන් සමඟ දුම්රිය ඇන්ජිමේ ගිනිගනිමින් තිබූ ගල්අගුරු සියල්ල ඉවතට ඇද දමා දුම්රිය ක්‍රියා විරහිත කළේය. ඉන් නොනැවතී කිසිදු දුම්රියක් ඉන් ඔබ්බට ගෙන යෑමට නොහැකි වන සේ රේල් පීලිද ගලවා දැම්මෝය. සැනකින් පැමිණි හමුදා භටයින් ඔවුනට තුවක්කු එල්ල කළහ. ඇසි අක්කා සිය හැට්ටය ගලවා තමාගේ පපුවට වෙඩි තියන ලෙසට ඉල්ලා සිටියාය.

කලහකාරි පිරිස් රොක්වන ස්ථාන සොයා එදිනම පියාසර කල අහස් යානයකට පොල්ගසක් උඩට නැඟගත් මිනිසෙකු විසින් වෙඩි තබන ලදී. වෙඩි පහරින් අහස් යානය බිමට පතිත නොවූවද අලාභහානි සිදුවිය.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න විසිනි.

මේ හරියටම මෙයට වසර 63කට පෙර එනම් 1953 අගෝස්තු 12වැනිදා පැවති හර්තාලයේ සිදුවීම් දෙකකි. එය වූ කලී ලාංකීය කම්කරු ඉතිහාසයේ මෙතෙක් ඇතිවූ තීරණාත්මක අවස්ථාවකි. බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන්ගෙන් 1948 මිදීමෙන් අනතුරුව ඇතිවූ ප්‍රථම බහුජන නැගිටීමද එය විය. යටත් විජිත ගහණයෙන් මිදුණු ශ්‍රී ලංකාව තුළ නැවත ආර්ථික සමාජීය සහ සංස්කෘතික නිදහස තහවුරු කිරීම වෙනුවට තවදුරටත් විදේශ මූල්‍යායතනවල යෝජනාවලට ගොඳුරුවීම මෙම නැගිටීමට පාදකවූ ආසන්නම හේතුව වේ.

පනස් තුනේ හර්තාලය පැන නැග්ගේ රජය ජනතාවගේ සැබෑ වුවමනාවන් අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ අවශ්‍යතාවයන්ට යටකිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙසය. එමෙන්ම එය නොදියුණු හා පරිහානියට පත්වෙමින් තිබූ යටත් විජිත ආර්ථික ක්‍රමයේ පිළිඹිඹුවක්ද විය. සහල් සලාකය ඉවත් කිරීම, පාසැල් ලමුන්ගේ දිවා ආහාරය ඉවත් කිරීම, තැපැල් ගාස්තු සහ දුම්රිය ගාස්තු ඉහළ දැමීම, ජනතාව පීඩනයට ලක්කිරීමට හේතු විය.

දීප ව්‍යාප්ත හර්තාලයක් පවත්වන බවට ගත් තීන්දුව දැනුම්දීම සඳහා 1953 අගෝස්තු 11වැනිදා ගෝල්ෆේස් පිටියේ රැස්වීම අමතන ආචාර්ය එන්.එම් පෙරේරා.

ශත 25ට සපයන ලද හාල් සේරුව ශත 70 දක්වා වැඩිවීම ඇතුළු අතවශ්‍ය භාණ්ඩ මිල වැඩිවීම, ප්‍රවාහන ගාස්තු වැඩිවීම ආදීය සෘජුවම බලපෑවේ නාගරික කම්කරුවන්ටය. එහෙත් හර්තාලයට එක්වූ පිරිස වන කම්කරුවන්, ලිපිකරුවන්, ගරුවරුන්, ගොවින්, සිසුන්, නිලධාරින්, කාන්තාවන්, භික්ෂූන් ඇතුළු පිරිස එයට එක්වූයේ කිිසිදු භේදයකින් තොරවය. කම්හලේ, ගොවිබිමේ, වැඩපොලේ, සරසවිය ඇතුළු විවිධ කේෂේත්‍රයන්හි පිරිස් අතර විරෝධතා ව්‍යාපාර පැන නැගුණේ මුළුමනින්ම සැලසුම් සහගත නොවේ.

මුදල් ඇමති ජේ.ආර්. ජයවර්ධන විසින් 1953 ජුලි 23වැනිදා ඉදිරිපත් කල අයවැය යෝජනාවලට ඇරඹුණු විරෝධතාවයන් 1953 ජුලි අවසානය වනවිට උණුසුම් ස්වරූපයක් ගෙන තිබිණි. කොළඹ, කැලණිය, අරකාවිල, ගම්පහ, කුරුණෑගල, අනුරාධපුර, වැලිගම, ගාල්ල, මාතර, රත්නපුරය, මඩකලපුව, යාපනය ආදී විවිධ ප්‍රදේශවල උද්ඝෝෂණ, රැස්වීම්, කළුකොඩි දැමීම්, කෑම පැයේ විරෝධතා සහ පිකටින් වැනිදෑ පැවැත්විණි.

වෛද්‍ය එස්.ඒ වික්‍රමසිංහගේ නායකත්වයෙන් යුත් ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, ආචාර්ය එන්.එම් පෙරේරාගේ නායකත්වයෙන් යුත් ලංකා සමසමාජ පක්ෂය, පිලිප් ගුණවර්ධනගේ නායකත්වයෙන් යුත් විප්ලවකාරි ලංකා සමසමාජ පක්ෂය 53 හර්තාලයට නායකත්වය දුන්නේය. එජාප විරෝධී සකලවිධි බහුතර කොටස්ද අරගලයට එක්වූයේ කොන්දේසි විරහිතවය.

හර්තාල සටන්කාමියෙකු පහරදී පොලිස් අත්අඩංගුවට ගත් අවස්ථාවක්

හර්තාල සංවිධායකයෙක් පැවසූ පරිදි හර්තාල සංවිධානයට උරදුන් වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාකාරිකයෙකු පවසා ඇති අන්දමට ඉර හඳ පවතින තුරු හාල් සේරුව ශත 25ට දෙනවා කියූ ආණ්ඩුව හිටි හැටියේ එය ශත 70 ක් කිරීම පාසැල් සිසුන්ගේ කිරි, බනිස් අහෝසි කිරීම වැනි දෑට එරෙහිව ආණ්ඩුවට එරෙහිව මෙම නැගී සිටීම සිදුවිය. එම විරෝධතාවන්හි අවසාන ප්‍රතිඵලය අගෝස්තු 12 හර්තාලය වේ. හර්තාලය යනු ඉන්දියාවේ කෙරුණාක් මෙන් සිවිල් නීති කල කිරීමක් බව පසක් විය. වසර 1953ට පෙර ශ්‍රී ලංකාවේ එවැනි හර්තාලයක් දකින්නට නොලැබිණි.

හර්තාල් තීරණය ගනු ලැබුවේ ලංකා කම්කරු සමිති සම්මේලය මෙහෙයවීමෙන් 1953 ජුලි 20 පැවති ඒකාබද්ධ වෘත්තීය සමිති සාකච්ඡාවකදීය. එජාප ආණ්ඩුවේ ජනතා විරෝධී ප්‍රතිපත්ති වලට විරෝධය දක්වමින් එක්දින සංකේත වර්ජනයක් සහ විරෝධතා ව්‍යාපාරයක් රටපුරා පැවැත්වීමට එහිදී තීරණය විය. මෙයට පෙරහුරුවක් ලෙස වරාය කම්කරුවන් දහස් ගණනක් 1953 ජුලි 21වැනිදා පැය 3ක සංකේත වර්ජනයක් කරමින් ප්‍රථම ප්‍රහාරය දියත් කලහ. රත්මලාන දුම්රිය කම්කරුවන් දහස් ගණනක්ද බලධාරින්ගේ කාර්යාලය වටලා උද්ඝෝෂණ ව්‍යාපාරයක් එදිනම දියත් කළහ. පෑලියගොඩ තරුණ සංගමය 60,000කගේ අත්සනින් යුත් පෙත්සමක් ප්‍රදේශයේ මන්ත්‍රීවරයාට භාර දුන්නහ. සුපුරුදු පරිදි වර්තමානයේ මෙන් එදාද ආණ්ඩුවේ පුවත්පත් මෙම උද්ඝෝෂණ හැදුන්වූයේ රාජ්‍ය විරෝධී කඩාකප්පක්කාරි වැඩ ලෙසය.

මාර්ග බාධක යොදා ගනිමින් පාර අවහිර කරගෙන සිටින විරෝධතා කරුවන්ට කළුතරදී පහරදී පලවා හරින අයුරු.

ආණ්ඩුවේ ක්‍රියාමාර්ග වලට එරෙහිව විපක්ෂයේ පක්ෂ සහ වෘත්තිය සමිතිවල රැස්වීමක් එස්.ඩබ්ලිව්.ආර්.ඩී. බණ්ඩාරනායකගේ ප්‍රධානත්වයෙන් ගෝල්ෆෙස් පිටියේ විශාල ජන සහභාගිත්වයකින් පැවැත්විය. මෙදින පාර්ලිමේන්තුව වැටලුවායැයි කියමින් 50,000කට පමණ පිරිස පොලිසිය මගින් කඳුළු ගැස් සහ බැටන් ප්‍රහාරයක් එල්ලකර පලවා හරින ලදී. මේ අතර රජයේ අයවැය යෝජනාව අගෝස්තු 7 වැනිදා පාර්ලිමේන්තුවේ විවාදයට ගැනිමෙන් පසු පක්ෂව වැඩි ඡන්ද 23ක් ලැබීමෙන් දෙවන වර කියවා සම්මත කරගනු ලැබීය.

හර්තාලය වෙනුවෙන් කම්කරු සමිති කල ආයාචනයේ මෙසේද සදහන් විය. ‘ රෝහල්, ඩිස්පැන්සරි, සහ වෛද්‍ය ආයතනවල සේවය කරන්නන්ද, එම ආයතන වලට ආහාර සහ ඖෂධ සපයන්නන්ද, එදින වැඩ කල යුතුය. ඔවුහු එසේ වැඩ කිරීමේදී කළු පටියක් පැලදීමෙන් තම විරෝධය පලකල හැකිය.’ මවිබිම සහ සමසමාජයේ පුවත්පත් සටන මුවහත් කළහ. කොළඹ නගරයේ 1953 අගෝස්තු 11වැනිදා එන්.එම්, කේනමන් ඇතුළු පිරිසකගේ සහභාගිත්වයෙන් රැස්වීමක්ද පැවැත්විණි. පේරාදෙණිය සරසවි සිසුන් පොලිස් බැටන් ප්‍රහාර නොතකා මහනුවර නගරයේ පෙලපාලි ගියෝය.

හර්තාලයට සහාය පළකරමින් වසා දැමූ කඩසාප්පු බලහත්කාරයෙන් විවෘත කරන පොලිස් භටයින්

අගෝස්තු 12වැනිදා හිමිදිරිය උදාවිය. වර්ජන, පෙළපාලි, සත්‍යග්‍රහ, උද්ඝෝෂණ, උපවාස ඇරඹිනි. විශේෂ සංචාරක පොලිස් බලඇණි 500කට අධික ගණනක් ජනතා ආරක්ෂාව සඳහා කැදවූ බව රජය ප්‍රකාශ කෙරිණි. කඩසාප්පු වැසිණි. ඇතැම් ස්ථානයන්හි පොලිසිය ඒවා බලහත්කාරයෙන් කඩා විවෘත කළේය. රජයේ සහ පෞද්ගලික කර්මාන්ත ශාලාද, බස්, දුම්රිය සේවාද ඇණ හිටිනි. දොම්පෙ, අම්බලන්ගොඩ, බලපිටිය, කොස්ගොඩ, නුගේගොඩ, පානදුර තත්ත්වය වඩාත් නොසන්සුන් විය. මහමාර්ග වල කාන්තාවන් ඉවුම් පිහුම් කරන්නට විය. මහාමාර්ග කිහිපයකට ගමනාගමනය කල නොහැකි ලෙසින් අවහිර කර තිබිණි. ස්ථාන කිහිපයකට රේල් පීලි ගලවා දුම්රිය ධාවනය නතර කර තිබිණි. කිරුලපන පෙදෙසේ ප්‍රෙට්ට්‍රල් බවුසරයක් ගිනිගෙන පිපිරිණි.

දුම්රිය මාර්ගය මොරටුවේදී රේල්පීලි දමා උද්ඝෝෂණකරුවන් විසින් හරස්කර තිබු අන්දම

මේ සියළු හර්තාල්, උද්ඝෝෂණ, අතරතුරදී රටේ සිවිල් පාලනය මුළුමනින් ඇන හිටිනි. ආණ්ඩුවේ කැබිනට් රැස්වීම පවා තිබුනේ නැවකය. හර්තාලය අතිමහත් ලෙස සාර්ථක වීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අගොස්තු 13 සහ 14 යන දිනවල හර්තාල් විරෝධතා ඇදී ගියේය. ඒ අතරතුර අගෝස්තු 13වැනිදා හර්තාලය තවදුරටත් ගෙනයෑම අනතුරක් වශයෙන් සලකමින් කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, සමසමාජ පක්ෂය සහ විප්ලවකාරි සමසමාජ පක්ෂය වෙනුවෙන් එහි නායකයින් වන පීටර් කේනමන් සහ එන්.එම්. පෙරේරා සහ පිලිප් ගුණවර්ධන හර්තාලය නතර කොට නැවත වැඩට ගොස් තම තමන්ගේ කටයුතු කරගෙන යන ලෙසට ජනතාවට ආයාචනය කළෝය. හර්තාලය නිසා ජේ.ආර් ජයවර්ධනට මුදල් ඇමති තනතුරින් ඉවත්විමටද සිදුවිය.

සටන් මර්ධනය කිරීමට යෙදූ පොලිස් සහ හමුදා සමඟ ඇතිවූ ගැටුම් තුළින් කිහිප දෙනෙක් මිය ගියහ. රජය මගින් එදින හවස හදිසි නිිතිය පනවන ලදි. කොළඹ ඇතුළු ප්‍රදේශ කිහිපයකට ඇදිරි නීතියද පැනවිය. මව්බිම සහ සමසමාජ පුවත්පත් මුද්‍රණය කරන මුද්‍රණාලවලට සීල්තබා පුවත්පත් පාලනයක් ඇතිකරන ලදී. හර්තාලයට සහභාගිවීමේ ‘වරදට’ ප්‍රාදේශීය නායකයින් සහ ක්‍රියාකාරිකයින් 499 දෙනෙකුට නඩු පැවරිණි.

හමුදා වෙඩි පහරට ලක්ව හර්තාලයේදී මියගිය පිටකොටුවේ කේ. එඩ්වින්ගේ දේහය අවසන් ගෞරවය සඳහා තබා තිබූ අයුරු.

පොලිස් වෙඩි තැබීම් නිසා විශාල පිරිසකට ජීවිත හානි සහ තුවාල සිදුවිය. රජයේ හමුදාව සමඟ ඇතිවූ ගැටුම්වලින් පලමුවරට මියගියේ පිටකොටුවේ එඩ්වින්ය. අගමැති ඩඩ්ලි සේනානායක 1953 අගෝස්තු 30වැනිදා ප්‍රශ්නයකට පිලිතුරු දෙමින් කියා සිටියේ 1953 අගෝස්තු 12 සහ 13 මියගිය සංඛ්‍යාව 8ක් බවය. එහෙත් මියගිය සංඛ්‍යාව 11කි. ඔවුන් අතර පිටකොටුවේ කේ. එඩිවින්, රත්ගම අල්මදුරගේ ඇල්ම්ස්, ඌරගහ එස්.එච් රූබල්, කිරුලපනේ පෙරියතම්බි, ටී. එම් පනාගොඩ, දොන් කටුවල ඒ. සාදිරිස්, සමූපකාර කලමනාකරුවෙක්වූ දොම්පෙ එස්.කේ.ඒ පියසේන, දොම්පෙ එස්. කේ. ඒ. වික්‍රමසිංහ පෙරේරා, කිරුලපන ටී. සිරිසේන, හික්කඩුවේ මාතුපාල සහ මෝදර ඩග්ලස් නිකලස් වේ. මෙය 1915න් මෙපිට 1953 අතර කාලසීමාව තුළ සිදුවූ විශාලතම මිනිස් ඝාතනය බවට හදුන්වා දෙනු ලැබීය.

ජීවිත11ක් බිලි ගනිමින් 1953 අගොස්තු මස ඇතිවූ හර්තාලයේ කම්කරු පන්තියට නිසි නායකත්වයක් දීමට වාමාංශික පක්ෂ අසමත් විය. හර්තාලයේ වාසිය පසුකාලීනව ශ්‍රිලනිපයට යෑමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 1956 මැතිවරණයේදී එජාප ආණ්ඩුවේ පරාජය සිදුවිය. සටන් තීරණ ගැනීම්, ඒවා ක්‍රියාත්මක කිරීම පමණක් නොව ඉන් උපරිම ප්‍රතිඵල නෙලා ගැනීමද, වෘත්තීය සමිති ව්‍යාපාරයේ වගකීමක් බව 53 හර්තාලය කම්කරු පන්තියට ලබාදුන් ලොකුම පාඩම බව බොහෝ දෙනාගේ මතය විය. (The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com OR 011-5234384)

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

ejournalists@gmail.com

Courtesy Adaderana

August 15, 2016  03:40 pm

– See more at: http://www.adaderana.lk/news/36514/gammanpila-vows-legal-action-against-cbk#sthash.nsIgBhcF.dpuf

Dr Sarath Obeysekera

Large State Owned Organizations are calling RFP’s with a view of privatization of loss making   sometimes profit making Institutions. PPP (Public Private Partnership) is also an alternative to fully privatization.

Sri Lanka Ports Authority (SLPA) has called many RFP‘s for their ports and port related Industries.

So far nothing happened and I doubt that anything could happen in our life time

These ae few RFP’s which were prepared by the SLPA top managers and the current status

Trincomalee Harbour and the surrounding areas was the subject of an RFP under previous government and the new government came to power and cancel the previous RFP and now handed over to a Singaporean Firm.

Hambantota port area was subjected to a RFP during last regime and nothing happened even though there were proposals to start cement bagging, flour bagging, plastic bottle manufacturing plan.

New government is now planning to hand over the land in extent of 5000 Ha to Chinese with no proper plans.

Bunkering services in Hambantota was earmarked for privatization, so far nothing happened

I note that Mattala Airport is also for a grab and I cannot see any country will come unless there is a vested interest of the countries defence is concerned.

Big talk about a very large Ship Repair and Building Facility in Hambantota to be built by Chinese. They are supposed to give a financial proposals .Nothing happened.

Part of Galle harbour was part privatised  to establish a shipyard and now government wants to establish a fully-fledged Marina ,and even plan to expel the Navy .If they expel Navy they have to expel Fishery Harbour also which is the main polluter of Galle Harbour .I doubt that they can do it

RFP’s called for Colombo East and North Harbours .I cannot expect anything to happen by watching the performance of SGT and other container yards.

Fishery Corporation wants private sector from   Korea to come for the rescue .Nothing will happen unless Dikovita harbour and some 200 acres for Muthurajawela is allocated for installing cool rooms Government does not have people who are bald enough to propose such plans.

PPP was proposed for all Fishery Harbours like the one in Madera, but government is mum about it.

Sri Lankan Airlines with a bad debt is up for a grab under a RFP .Nothing may happened. Garuda and Turkish Airline are eyeing.

CEB calls many RFP’s for power generation nothing is happening.

CPC is trying hard to get Exploration under a RFP. No firm decisions were made so far

My proposal is the that the whole government should be privatised under a PPP program like Singapore .leaving Transport ,Defence ,Police and Land Bank under the state and everything else under privatization including Ports ,education and health and even water and Power .

Dr Sarath Obeysekera

Courtesy Adaderana

August 15, 2016  04:04 pm

– See more at: http://www.adaderana.lk/news/36515/ltte-leader-prabhakarans-former-deputy-was-raw-agent-book#sthash.jhMTdqyg.dpuf

Courtesy The Daily Mirror

The Janatha Vimukthi Peramuna (JVP) said today said it would request the Office of Missing Persons (OMP) to investigate the abduction and killing of party’s founder leader Rohana Wijeweera, senior member Upatissa Gamanayake and the mass grave in Matale.

JVP MP Bimal Ratnayake told a media briefing that his party would make the request even though the OMP might not live up to expectations. Our founder leader was abducted and was ordered to make a public statement on television.

Later it was reported that he was killed. But no one knows where he was buried. The situation is same when it comes to Gamanayake,” the MP said. He made some serious charges with regard to the investigations on the mass grave in Matale and pointed out that the remains of those who were buried in this grave had been tampered with.

Tampering has been done when the remains, on a court order, were sent abroad for further investigations,” he said.”We are not sure whether OMP will mete out justice to the relatives of the missing persons.”

He highlighted the fact that the government had failed to look into the issue of disappearances in a broad manner with the truth and reconciliation commission, and the commission against discrimination as proposed by his party set up together with the office of missing persons so as to prevent any disappearances and extra judicial killings in the future.

The government should have given priority to the truth and reconciliation commission and the commission against discrimination rather than the setting up of the OMP,” Mr Ratnayake said. He said the OMP might well end up like the commissions in Argentina, Guatemala, and Chile which were failures. (Yohan Perera)

– See more at: http://www.dailymirror.lk/114181/We-will-ask-the-OMP-to-probe-Wijeweera-s-abduction-and-death-JVP#sthash.m0qbE5DG.dpuf

Editorial Courtesy The Island

August 14, 2016, 9:24 pm

The government claims the Office on Missing Persons Bill (OMPB) has been passed with amendments, though it does not know how many MPs voted for or against it according to Minister Mahinda Samarasinghe. The Joint Opposition (JO) insists that the Bill was not duly passed as many MPs were not in their seats when it was put to the vote; they were protesting in the well of Parliament. What really matters in this regard is the alleged inconsistency of the Bill with the Constitution as we argued in this space on Friday. The government has resorted to obfuscation without making public the amendments to the OMPB so that one will know whether the unconstitutional provisions therein have been removed or not.

JHU Spokesman Nishantha Sri Warnasighe has called for a probe into the disappearances in the southern parts of the country as well in the event of the implementation of the OMPB. The JHU may not have been amenable to the OMPB, but it had to go along with the government, of which it is constituent. But, the fact remains that it has endorsed the new law. It is apparently resorting to face-saving tactics. Is it of the opinion that if the disappearances besides those in the North and the East are probed the OMP to be set up will be acceptable?

True, disappearances in all parts of the country have to be investigated. But, the call for probing involuntary disappearances during the southern uprisings should have been made a long time ago. It is surprising why the JVP, which helped legitimise the OMPB by moving an amendment thereto, has not campaigned for a special probe into the killings and/or disappearances of thousands of its cadres and other suspects in the late 1980s. Its founder leader Rohana Wijeweera was arrested, forced to make a public statement on state-owned television and presumably vapourised by the then Premadasa government, some of whose prominent members are currently in power. A team of politicians and military and police officers at that time including Minister John Amaratunga and Army Commander Hamilton Wanasinghe claimed Wijeweera had led his captors to the JVP’s operational headquarters, where he suddenly pulled out a pistol, prompting the army to shoot him dead. There was no judicial investigation into the alleged killing and the chapter was closed thereon.

Strangely, the JVP has maintained a deafening silence on the ‘disappearance’ of its beloved leader. It is now on good terms with the UNP. Why don’t the JVP heavyweights call for a probe into the capture, alleged torture and ‘disappearance’ of Wijeweera?

The JHU takes pride in being one of the architects of the much-vaunted Right to Information Act. Will it invoke that law to ascertain information about what really happened to Wijeweera and others?

If the JHU really thinks its call for probing involuntary disappearances in the southern parts of the country will be heeded by the OMP it is hoping against hope. For, only the western powers behind the Geneva resolution, which necessitated the setting up of the OMP, are capable for pressuring the government to launch such an investigation. But, they will never care to do so because probing or preventing human rights violations is not their goal. They are only using their human rights crusade as an instrument to further their economic and military interests and; they need something internationally marketable like ethnic strifes and war crimes. They will use the Geneva resolution to crank up pressure on the Sirisena-Wickremesinghe administration until the latter agrees to grant their wishes like having control over strategic locations like the Trincomalee harbour.

The JHU, instead of trying to run with the hare and hunt with the hounds ought to tell the public whether or not it is for the setting up of an office to probe missing persons at the behest of the UNHRC and the foreign powers which control it. Rhetoric and gobbledygook won’t do.

Courtesy The Island

August 13, 2016, 6:53 pm

The passage of the Office of Missing Persons Bill in parliament once again saw the worst characteristics of the so-called yahapalana government on display last Thursday. All the decisions concerning the Bill was made by the yahapalana partners who dominate both the government and the opposition in parliament and the Bill was rammed through in just 40 minutes disregarding all the objections raised by the Joint Opposition which is the largest group in the opposition – twice as large as the TNA and the JVP put together. The JVP especially was once again confirmed at least in the eyes of the public, as a fellow traveller of the yahapalana project by the stand they took on the OMP Bill.

A little past 12 noon on Thursday, Dinesh Gunawardena the parliamentary leader of the Joint Opposition stood up and said that the party leaders’ committee of parliament had agreed that the debate on the OMP Bill would be held on Thursday 11th of August and that the vote on the Bill would be postponed to the third week of August. He also said that the JO had addressed requests to the President and the Speaker to leave more time for debate claiming that the Office of Missing Persons Bill violates the constitution and to take up the matter in the third week of August. However, on Wednesday the party leaders’ committee had convened again and changed the earlier decision and decided to schedule the OMP Bill for debate on Thursday and to take a vote on it on Friday.

Dinesh Gunawardene pointed out that the oversight committee had presented two amendments, the government had forwarded 17 amendments and in addition the JVP has also put forward some amendments. He said that in such circumstances the JO simply could not agree to take the vote on the Bill on Friday and that to restrict the time for debate in that manner was a violation of the right of parliament to debate a draft law properly. He suggested that the debate continue the whole of Friday and that the vote be taken in the third week of August as arranged earlier. Gunawardena requested that a party leader’s committee meet again and extend the time given to debate the OMP Bill.

To this the leader of the house Lakshman Kiriella said that this Bill had been presented to parliament on the 22nd of May, that it had been gazetted on the 27th of that month and that the opposition did not go the Supreme Court against the Bill either. Furthermore, he argued that a decision had been arrived at on Wednesday at the party leaders’ committee and that the debate could not be postponed. Karu Jayasuriya explained that at the party leaders’ committee Dinesh Gunawardena had asked for more time but the TNA and the JVP had agreed with the government to hold the debate on Thursday and to take the vote on Friday.

Wimal Weerawansa stood up in parliament and said that this was legislation being introduced in pursuance of the agreements reached in Geneva and that this Bill was of immense national importance because it is designed to betray the armed forces to satisfy foreign powers and the Tamil diaspora and therefore requested that this be taken up in the third week of August. The Speaker explained that the representatives of 175 MPs in parliament had agreed to hold the debate on Thursday and Friday while the representative of 50 MPs had disagreed and that he did not have the authority to change a decision made by the party leaders committee.

Steamrolling laws into place

When the Chief Government Whip Gayantha Karunatilleke proposed that the vote on the OMP Bill be taken on Friday, Joint Opposition parliamentarians invaded the well of the house. Thereupon Karu Jayasuriya suspended the sittings. Parliament met again at 1.30 pm. Dinesh Gunawardene stood up once again and reiterated the request he made earlier. JVP parliamentarian Vijitha Herath said that they had suggested that the debate on the OMP Bill be taken on Friday evening even though the government wanted to take the vote at 11 am. He said that if the VAT Bill had been taken up for debate, they could not have dealt with the OMP Bill at all.

Vasudeva Nanayakkara said that he was in the oversight committee that looked into the OMP Bill, and that three amendments had been suggested and that on Thursday morning they had received a further 17 amendments from the Government which had not been considered by the oversight committee. Wimal Weerawansa stood up again and said that they do not make such requests with regard to all Bills coming before parliament and that they are making such a request now due to the importance of this particular Bill.

Amidst much shouting and disturbances, Mangala Samaraweera began his speech to present the Bill to parliament at around ten minutes to two in the afternoon. He said that he was pleased to present to parliament a Bill of historic significance. Reading his speech was an uphill struggle for Mangala with Karu Jayasuriya speaking at the same time trying to maintain order in the house. Over Karu’s voice and the general din in the house, Mangala was heard talking about reconciliation and coming to terms with the tragedies of the past. Mangala was shouting at the top of his voice about the ‘blood of the minorities being shed’ and that the first step towards a Sri Lankan nation will be this Bill. He was surrounded by a phalanx of UNP parliamentarians as if to guard him from the Joint Opposition which was continuously disturbing his speech.

It is significant to note that the MPs giving protection to Mangala while he was speaking were all UNPer with no one from the SLFP’s Sirisena Faction present. At one point S.M.Marikkar and Ravi Karunanayake were seen saying something to Mangala who said as if in agreement with Marikkar and Karunanayake ‘Api chandayata yamu’ (Let’s put it to a vote). Unable to continue speaking, Mangala tabled the text of his speech and requested that it be recorded in Hansard. The next to speak was M.A.Sumanthiran of the TNA who thanked the government for taking this ‘baby step’ towards reconciliation. He said that ‘white vanning’ has now entered the dictionary as a verb and that this step has been taken only to ascertain the truth. Sumanthiran too spoke amidst constant disturbances and the chanting of slogans by Joint Opposition MPs. In the course of his speech Sumanthiran accused both Mahinda Rajapaksa and Vasudeva Nanayakkara of being interested only in the human rights of Sinhala youth.

The next to speak was Bimal Ratnayake who said that people had disappeared in this country in 1971, during the July riots of 1983, the JVP insurrection of 1987-90, the last few years of the war (against the LTTE) and also after 2009 when journalists and activists had disappeared. However he said that a permanent body to investigate these disappearances had not been formed. He said that the mothers in the south and the north had the same need to know what happened to their loved ones and that this was a question of justice. He said that the establishment of this body will not do justice to those who disappeared in 1971, in 1987-89 and in recent times in the South, but that they believe that this mechanism would serve such a purpose in the future.

He also said that the wars and conflicts that occurred in this country should be settled by those in the country and that international powers should have no role in it, especially those powers that went around the world igniting conflicts (which perhaps was a reference to the USA). Ratnayake then moved three amendments to the OMP Bill which related to removing the capacity of the OMP to enter into agreements with various foreign bodies and its capacity to collect funds directly from foreign sources (The JVP amendment would see the OMP obtaining foreign funds through the Department of External Resources). Furthermore, when it came to the power of designated officers of the OMP to enter any military installation without warrant, the JVP wanted such entry reported to the IGP within 48 hours so that he could take ‘judicial action’.

After Bimal Ratnayake’s speech, Karu Jayasuriya announced that the government will not be speaking on the OMP Bill and that if the Joint Opposition wanted to speak they should return to their seats and that they can be given an opportunity to address the house. The confusion in the house continued for a few more moments and suddenly people began shouting ‘aye’ and Jayasuriya said ‘sammathai’ (passed). That is how the second reading of the OMP Bill was passed by parliament. Then Karu J stepped down from the Speaker’s chair and moved onto the committee stage when he started reading out the numbers of the clauses of the Bill in rapid succession with interruptions to incorporate the amendments brought by the JVP. Having read out all the remaining clauses, Jayasuriya concluded the committee stage and recommenced sittings of parliament.

Then the third reading was announced and the OMP Bill was declared to have been passed. The entire process from the time Mangala began his speech to introduce the Bill to the point when it was declared passed into law would have taken all of 40 minutes. This marks a highpoint of the ‘good governance’ government and although not in the same league as the sacking of Chief Justice Mohan Peiris and the passing of the 19th Amendment it was nevertheless in many ways similar. To see what the government has gained (or the opposition has lost) by the passing of this draft legislation into law, it is important to know what the Office of Missing Persons seeks to achieve.

What the OMP Act is about

The Office of Missing Persons was the first of several institutions that the government undertook to set up to ‘deal with the past’ in the UN Human Rights Commission resolution it co-sponsored with the Western powers in September last year. The fact that the legal framework for this institution has now been set up is a plus point for the government in terms of the ‘commitments’ they made to their foreign allies. The reason why the Joint Opposition and Mahinda Rajapaksa himself vehemently opposed this piece of legislation is because of the following.

1.       According to Section 3(2) of the OMP Act, the Office of Missing Persons will not be a part of Sri Lanka’s state law enforcement and justice system, but an independent incorporated body which means that they will have the same freedom of action as a private foundation incorporated by Act of Parliament and they will have the power to make their own rules [Section11(b)].

2.       In recommending the seven members of the OMP, the Constitutional Council will have to ensure that the individuals they recommend will have experience in investigation, human rights law and international humanitarian law [Section 4 (2)] which makes it clear that all the appointees will be representatives of foreign funded NGOs and possibly foreigners.

3.       Section 21 gave the OMP the power to receive foreign funding directly from any foreign source. [This has now been slightly modified due to the amendments moved by the JVP. Now the OMP will still have the power to receive foreign funding from any foreign source but this will have to be channeled to them through the Department of External Resources. The Joint Opposition is fundamentally opposed to any foreign funding for the OMP whether it is channeled through the DER or not].

4.       According to Section 11(a) the OMP can enter into agreements with foreign persons or organisations concerning its work. [This too has been modified due to an amendment moved by the JVP. It is only after the Act is signed into law by the Speaker that we will know exactly what restrictions have been placed on the OMP entering into agreements with foreign organisations. The Joint Opposition is totally opposed to the OMP having the power to enter into agreements with foreign bodies].

5.       The OMP can appoint and dismiss its own staff and consultants [Sections 11 (d) and 16. (1)]. It is not specified that the staff and consultants have to be Sri Lankan or even public servants. Reading Sections 11(a) and 11(d) together makes it clear that the appointment of staff will be done in accordance with the agreements entered into by the OMP with foreign organisations.

6.       Section 11(e) empowers the OMP to establish units and divisions to which the seven members of the OMP will delegate their powers and functions.

7.       The OMP can receive complaints not only from relations and friends of missing persons but from any interested party both local and foreign. [Section 12(a)]

8.       The OMP functions as an investigative body. They can receive statements, examine witnesses in person and through videoconferencing, to summon any person to be present before the OMP or to provide a statement or produce any document or other thing in his possession. The OMP can also accept information on the condition of confidentiality [Section 12 (c)].

9.       All government bodies and officers at state, provincial, and local levels including the armed forces and intelligence services have to render fullest assistance to the OMP by producing documents and providing information [Section 12(e)]. The provisions of the Official Secrets Act No.32 of 1955 do not apply to the OMP. This is one of the provisions in the OMP Bill that had riled the Joint Opposition the most. It is significant to note that the JVP which has a history of being a terrorist organisation and the TNA which was once the proxy of the LTTE, showed no concern about this provision.

10.   According to Section 12 (c) (iii) the OMP can admit any statement or material even in contravention of the provisions of the Evidence Ordinance. This too is a matter that has earned the ire of the Joint Opposition.

11.   The OMP can authorize a ‘specified officer’ – who as we saw above could be even a foreigner – to enter without warrant and investigate, at any time of day or night, any place of detention, police station, prison, military installation or army camp in which people are suspected to be detained. This ‘specified officer’ is also empowered to seize and examine and take into his possession any document or object for the purposes of any investigation [Section 12 (f)]. According to Section 12 (g), even in instances when the OMP obtains a Magisterial warrant to search any premises for evidence, the search can be carried out by ‘specified officers’ of the OMP instead of the police. According to the tepid modification to this suggested by the JVP, if the OMP carried out a raid like this, they will have to report it to the IGP within 48 hours. It is not clear what purpose this reporting requirement suggested by the JVP is supposed to serve.

12.   According to section 13 (1) (b) if a missing person is found, his next of kin will be informed only if the missing person consents to it. So a missing person can opt to remain missing even if found and the world will be none the wiser!

13.   The provisions of the recently passed Right to Information Act will not apply to the work of the OMP and they can carry out their work without the need to maintain transparency [Section 15(1)]. No court, not even the Supreme Court can order any officer of the OMP to submit to courts any material communicated to him in confidence. [Section 15(2)]

14.   Anyone who fails or refuses to cooperate with the OMP in any investigation and is in contempt of the OMP will be punished by the Court of Appeal [Section 24 (1)].

The above are just a few of the objectionable features of the Office of Missing Persons. Needless to say, by passing this law, the government has given the opposition much grist to their mill. Every opposition needs issues to sustain their onslaught against the government. When Arjuna Mahendran was in the Central Bank, there were plenty of issues for the opposition to chew on. The moment he was removed, the opposition lost a major talking point. Now by ramming through the OMP Bill, the government has given the opposition an issue that they can take right around the country. When the OMP becomes operational, every act of that institution will come under constant media scrutiny. There will be protests and ‘voice cuts’ given to the media before hearings and after hearings. The OMP will feature often in the front pages and the headlines and none of that will be advantageous to the government.

The yahapalana government has an incredible capacity to do the wrong thing exactly at the wrong moment. The news of the passage of the OMP Bill in less than satisfactory circumstances was accompanied by news reports that the courts had given permission to the police to obtain the records of no less than sixty bank accounts belonging to army intelligence officers in relation to the murder of Lasantha Wickrematunga. All this, taking place in the backdrop where the government was being criticised for arresting and incarcerating army intelligence officers can’t possibly be to the advantage of the government. As far as the opposition is concerned, it was politically more advantageous to them to allow this to be passed into law so that they can take it right around the country instead of blocking it and saving the government from itself.

The opposition may have had an interest in blocking the VAT (Amendment) Bill because they could throw the government into disarray as a means of protesting against the tax increase. But politically speaking they had no advantage in trying to block the OMP Bill because it provides them with an issue to flog the government with. It should be remembered that the Joint Opposition did not challenge the OMP Bill in the Supreme Court even though there were good grounds for doing so. Why should they deprive themselves of a god-given opportunity to make the government drown in its own ordure?

By Daya Gamage – Former Political Specialist at U.S. Mission in Colombo Washington, D.C. 14 August (Asiantribune.com):