|
|
 |
The Cabinet of Ministers has decided to provide uniform material for school children instead of the vouchers.
Reportedly, the decision will be implemented from the next year.
The Cabinet meeting, chaired by President Gotabaya Rajapaksa, was held this evening (28)
President Gotabaya Rajapaksa explored the possibility of assigning the larger percentage of supply of school and security forces uniform material to local industrialists, today (28).
President emphasized that it is imperative to commence the production of standard and high quality textiles immediately, stated President’s Media Division.
President made these comments following his inspection visit to Dankotuwa Textile Mill, Dankotuwa, Vanguard Industrial (Pvt) Ltd, Kandana and Creative Textile Mill (Pvt) Ltd, Wattala in the Dankotuwa Industrial Zone today.
During the visit, numerous garment industrialists conveyed that following the uniform coupon system, they had to shut down a number of their production facilities which were built at a capital expenditure while a large number of employees were laid off as well.
President first visited the Creative Textile Mill (Pvt) ltd in the Dankotuwa Industrial Zone. The company which was an investment of Rs 2,000 million remains shut down since 2015. Despite its discontinued production and income, the proprietor had to pay an interest of Rs 8 million to banks annually, PMD said.
PMD states that Creative Textile Mill has been importing threads from India, Pakistan and China to produce clothing material and managed to employ 500 people. The production capacity of the facility is to be increased to 100,000m per day. Annual school uniform estimated at 11 million.
President Rajapaksa had motivated the managerial level staff to recommence their apparel production and requested them to figure out a plan for the self-employed entrepreneurs to contribute to the demand for the school uniforms.
We can reduce the import cost by 68% if we can boost the local textile production”, President highlighted. It was also revealed that with the purchase of local garments, Ministry of Education could save up to Rs 80 million annually.
The President also drew attention to the issues raised by the local political authority and the people regarding the Industrial Estate of Dankotuwa.
Vanguard Industries (Pvt) Ltd, Kapuwatta, Kadana, which supplied 40% of the school uniform requirement before 2015, is now engaged in producing bed sheets and towels, PMD said.
President Rajapaksa, who observed the overall production process of the company, encouraged the management to increase the capacity to meet the demand for fabrics in the local market. The management stated that their establishment has the capacity to supply 30% of the school uniform material requirement.
President Rajapaksa also inspected Creative Textile Mill pvt Ltd, Wattala, a branch of Dankotuwa Textile Mill (pvt) ltd. Fabrics for the uniforms of the tri-forces are manufactured there. The Company employs over 1500 people. One of the primary functions of the company is to dye fabrics as required by the security forces. The Management told the President that imported fabrics are not tested and that there is a high cost involved in testing local fabric products.
They pointed out that laundry detergents are not properly regulated and as a result of this a significant amount of damage can happen to the colour of the fabric. The President urged them to take advantage of the assistance provided by the government to local industrialists and strive hard to win both local and foreign markets.
President Rajapaksa inspected the production of the National and Buddhist flags in the company and instructed the owners to increase the production to meet the local demand accordingly.
Minister Wimal Weerawansa also accompanied the President on the observation tour.
Two arrivals from Lebanon, tested positive for COVID-19, increasing total infected in Sri Lanka to 3,362.
IGP Pujith Jayasundara who has been sent on compulsory leave, admitted today (28) that Saharan Hashim, who led the Easter Sunday attack, was able to operate freely in Sri Lanka due to the negligent actions of the Police Department.
This was while giving evidence before the Presidential Commission of Inquiry probing into the Easter attacks.
The Letter sent by TULF to PM Rajiv Gandhi on 28 Oct 1987 provides clue to how 13A evolved. The history of the events should awaken Sri Lanka’s advisors promoting the theory that ‘we cannot anger India’ ‘we have to comply with India’ to also accept Sri Lanka’s eventual fate that would leave Sri Lanka without Sri Lanka and politicians without power. The letter by TULF leaders to Indian PM and the references in it reveals that the 13thAmendment & Provincial Council System with merger of North & East was birthed by India and not by Sri Lanka’s Tamil leadership or LTTE.
TULF President Sivasithamparam, TULF Secretary General Amirthalingam, TULF Vice President Sampanthan wrote a letter to the Indian PM Rajiv Gandhi on 28 Oct 1987 on 2 Bills – the 13thAmendment to Sri Lanka’s Constitution & the Provincial Councils Bill. What they wrote to India is poignant in today’s contest of 13a and India’s role.
These are the key points that the 3 TULF leaders raised in their letter to the Indian PM
There are a series of questions that arise from this letter.
Does the Indo Lanka Accord refer to 13a & PCs – No
How did 13a and PC system come about?
Then there is reference to Annexure C – what is this?
Following 1983 Indian PM Indira Gandhi sent her representative G. Parthasarathy to Sri Lanka. Proposals from discussions in Aug/Nov 1983 were known as Annexure C. These proposals were not presented during the December 1983 All Party Conference which ended in December 1984.
Parathasarathy had no role in Rajiv Gandhi’s administration & thus the incoherence in the Indo-Lanka Accord with the Provincial Council & 13A both of which were signed after he resigned in March 1986.
November 1984– LTTE kills innocent villages in Kent & Dollar Farms
In December 1984President Jayawardena presented draft 10thamendment & draft District & Provincial Councils Development Bill. It was a form of decentralization at District level to the Provincial level. TULF rejected the proposals.
In June 1985President JR visited India (weeks before Prabakaran was in Pondicherry meeting senior RAW officials) and a ceasefire was agreed & India was to help direct negotiations. A Sri Lankan team of legal/constitutional experts visited India.
In July-August1985 Thimpu talks commenced. Sri Lanka agreed to form separate Provincial Councils with limited powers but Tamil militant groups wanted right to self-determination & a homeland merging North & East.
India decided to directly hold talks with LTTE & GOSL separately. These talks ended on 30 August 1985. Sri Lanka presented a Draft Framework of Accord & Understanding https://tamilnation.org/conflictresolution/tamileelam/85workingpaper.htm
– this draft included creation of Provincial Councils (Separate Provincial Councils for the North & East) amending Sri Lanka’s constitution with limited devolution. LTTE rejected these proposals.
6 advisers to the Sri Lanka delegation. They were – Mr. G.V.P.Samarasinghe, Secretary to the Sri Lanka Cabinet of Ministers; Mr.Bernard Tillekeratne, Sri Lanka High Commissioner to India; Mr.C.Mahendran, Director General, Sri Lanka Ministry of Foreign Affairs; Mr. Tissa Jayakody, Deputy High Commissioner for Sri Lanka in Madras, Mr.S.M.L. Marikar, Additional Secretary to the Sri Lanka President; and Mr. Nalin Abeysekera, Legal Draftsman. The Secretary to the Sri Lanka Delegation was Mr.E.F. Dias Abeysinghe.
In December 1985TULF forwarded its proposals combining North & East into a single Tamil linguistic state but within the framework of a United Sri Lanka (not Unitary) with nod of approval by India.
Notice how UNITED Sri Lanka replacing UNITARY is being attempted since 1980s.
In January 1986 Sri Lanka rejected the TULF proposals on the grounds of it abandoning UNITARY status. India’s role was suspended for 6 months. India recommenced assisting Sri Lanka with a delegation led by Minister P Chidambaram.
May/June 1986new proposals were handed by GoSL to India who forwarded same to TULF. GoSL agreed to
September 1986– Draft Constitutional Amendments, draft Provincial Councils Bills, Schedules setting out Reserved, Concurrent & Provincial Lists, detailed memoranda dealing with Law & Order, Land & Land Settlement & Education discussed.
October/November 1986– Tamil Nadu Government & Sri Lanka Tamil militant groups discuss Sri Lanka proposal. The Tamil militant groups claimed they were dissatisfied with the law & order, land settlement aspect.
November 1986 –SAARC Summit – President JR and PM Rajiv hold discussions. President Jayawardena suggests Easter Province be divided into 3 provinces based on ethnicity. Correspondence between Indian PM and Sri Lanka President reconfirms Sri Lanka’s commitments & India’s position – http://www.austlii.edu.au/au/journals/AUIntLawNews/1986/38.pdf
What is clear is that the solution of devolving powers to Provinces evolved from discussions from CHOGM Nov 1983 – 1986 and was a pre-cursor to the Indo-Lanka Accord of 1987. It was as if India was manipulating both LTTE/Tamil Political Parties & GoSL to make them believe they were creating a solution that was invariably to India’s favor/advantage, Indira Gandhi’s close associate G Parathasarathy playing a lead role proposing Annexure C that demanded the merging of North & Eastern Provinces.
1980 – the Development Councils Act
1984 – Parthasarathy Proposals and Annexure C” (1984
1987 – Indo-Sri Lanka Agreement and the Thirteenth Amendment (1987),
1992 – Interim Report of the Mangala Moonesinghe Parliamentary Select Committee
1995 – Devolution Proposals (August 1995 and January 1996),
2000 – Draft Constitution of the Republic of Sri Lanka Bill (2000).
Bernard Tilakaratne in Sri Lanka Government & Peace Efforts up to the Indo-Lanka Peace Accord: Lessons & Experiences” (Feb1998) explains how Parathasarathy pressured President Jayawardena to accept proposals merger of North & East part of India’s proposals called Annex C”.
Wake up Sri Lanka’s leaders. You are foolishly weakening Sri Lanka & making Sri Lanka vulnerable. The need for transparency in the discussions is important as the secrecies of the past has resulted in weakening Sri Lanka with advisors not seeing the dangers in store. The general public and patriotic voices are better advisors to protect Sri Lanka than all of the advisors Sri Lanka has had in the past. The outcome of the PCs and the discussions that proposed the tweaking of Sri Lanka’s constitution shows that Sri Lanka’s advisors cannot be trusted to protect Sri Lanka’s sovereignty & territorial integrity.
Shenali D Waduge
The Mahaveli Development Program is the largest multipurpose national development program of Sri Lanka. The program included irrigation development of about 365,000 hectares of land and development of hydro power of 470 MW capacity.
The original master plan was for the completion in 30 years, but in 1977 it was expedited to be completed in 7 years.
The final phase, Moragahakanda, was completed in 2018.
The program encompasses seven administrative districts and covers approximately 1/6 of the island’s land mass.
Much has been written praising the Mahaveli Program which opened up thousands of new agricultural lands and created volumes of hydro power. There is no doubt that framers in the dry zone were hugely benefitted.
Mahaveli created eight major hydropower projects – Bowatenne, Kotmale, Maduruoya, Polgolla, Randenigala, Victoria, Rantambe and Moragahakanda. All of these were multimillion dollar mega projects. The effects that they had on the environment, fauna and flora is unprecedented.
Not much has been written about the negative effects of the Mahaveli Program. This short article attempts to address some of them.
Hundreds and thousands of virgin forests were cleared for the settlement of new settlers. It is estimated that over 256,000 hectares of virgin forest lands became Mahaveli land.
Large swaths of fertile land went under water and thousands of people were forcibly uprooted from their ancestral lands. Many people left their lands with tearful eyes. Some of the lost lands were the best, most fertile and valuable agricultural lands of the country (eg. lands in Teldeniya, Kotmale, and Elahara).
Thanks to the accelerated Mahaveli Program, the human – elephant conflict took an adverse upturn. As more and more downstream settlement projects were implemented, these large mammals had no other alternative but to encroach into newly formed human settlements. The massive deforestations directly blocked the ancient elephant corridors. Other wildlife too lost their habitats; they either became extinct or endangered.
Thousands of humans and elephants have died as a result of this fierce battle between two intelligent animal species. The conflict is ongoing; for over 40 years we are grappling with the problem. It seems we do not know the solution!
The damage caused to paddy and other crops by the displaced elephants and other animals such as monkeys, wild boar, deer/sambhar and peacocks etc is immeasurable.
Veddah communities lost land that they had enjoyed from time immemorial.
In some areas, due to the building of huge dams, the healthy Mahaveli is ‘almost dead’. One could notice that the river in Thennekumbura – Haragama areas now has very little water. Large granite rocks that were previously submerged have become permanently exposed due to the dearth of water resulting from the dams.
The large shark like fish (some were capable of growing to over 8 feet in length) that roamed Mahaveli is no more; they have disappeared forever. The dams blocked their free flow movement within the river. Also, they destroyed local ecosystems thus the fish that swam upstream to mate became extinct.
By 1990s hydropower has become extremely unpopular worldwide. This is due to the harm it causes to communities and ecosystems. The world by then understood that the environmental disturbance the hydropower dams contribute had greatly reduced the world’s endangered species. But, Mahaveli had done its damage then.
The environmental damage/destruction the Mahaveli Program has done is enormous (the strange situation is that in Sri Lanka we continue to build large and small hydropower stations at great cost to the environment. The writer states that Sri Lanka should have stuck to clean coal power stations instead. All developed nations developed from coal power (some later developed nuclear energy). China and India continue to build coal power stations at a breakneck speed, knowing that it is the most reliable and cost effective source of power generation. They are on a race to become very wealthy. Norochcholai alone provides the country with 300 MW power – approximately 2/3 of the power generated by the eight Mahaveli hydropower projects combined!).
Major effects of salinity has been reported in some Mahaveli areas (eg system H irrigation area, especially in the Kalawewa basin).
It is not a secret that the Mahaveli Program was a source of illicit money making for unscrupulous politicians, their cohorts and government administrators. Some say it is the Mahaveli Program that introduced mega style corruption in Sri Lanka. Today, the practice has become the norm.
The intention of this article is not to undermine the huge gains that the country has secured from the Mahaveli Program, but only to highlight some of the major negative effects.
On the eve of erecting Nelson Mandela’s statue one must reflect the true Nelson Mandela. In this connection a Paper written by me long ago would provide useful evidence..
Ruwanweliseya Stupa (Ruwanveli Seya Stupa), the foremost of the supremely glorious ancient living monuments of Sinhalese Buddhist Heritage at the city of Anuradhapura .
The new Crest Gem placed atop the historic Ruwanweli Maha Seya was unveiled recently. The unveiling ceremony of the Crest Gem was attended by the Mahanayake Thera of the Malwatte Chapter Ven. Thibbatuwawe Sri Siddhartha Sumangala Maha Nayake Thera.
The replacement of the old Crest Gem, the Pinnacle of the Maha Seya is being gold plated. Both the Crest Gem and the Pinnacle are more than 80 years old. The previous Crest Gem was found cracked and discoloured.
සංචාරක කර්මාන්තයේ ඉදිරි ගමන් මඟ නව මාවතක් ඔස්සේ යොමුව ඇති යුගයක, ජාත්යන්තර සංචාරක දිනයට සුභ පැතුම් පණිවිඩයක් නිකුත් කිරීමට ලැබීම පිළිබඳව ප්රථමයෙන් මම සතුටට පත්වෙමි.
සංචාරක කර්මාන්තයේ වැදගත්කම ලොවට විදහා දැක්වීම සඳහා එක්සත් ජාතීන්ගේ ලෝක සංචාරක සංවිධානය ප්රථමවරට ලෝක සංචාරක දිනය පවත්වන ලද්දේ 1980 දීය. එතැන් සිට අද දක්වා සෑම වසරකම සැප්තැම්බර් 27 වන දින ලෝක සංචාරක දිනය සමරනු ලබයි.
ලෝක ප්රජාව තුළ සංචාරක ව්යාපාරයේ භූමිකාව පිළිබඳව දැනුවත් කිරීම සහ ලෝකය පුරා සමාජ, සංස්කෘතික, දේශපාලනික සහ ආර්ථික වටිනාකම්වලට සංචාරක කර්මාන්තයේ බලපෑම නිරූපණය කිරීමේ අරමුණින් සමරන ජාත්යන්තර සංචාරක දිනය පෞඩ ඉතිහාසයකට හා සංස්කෘතියකට උරුමකම් කියන අප වැනි රටකට කදිම අවස්ථාවන් නිර්මාණය කරයි.
අතීතයේ පටන්ම විදේශීය ආකර්ශනය නොමදව දිනාගත් දිවයිනක් වන ශ්රී ලංකාවේ පවතින ස්වාභාවික පිහිටීම, යහපත් දේශගුණික තත්ත්වය, ආධ්යාත්මික සුවය හා සරල ජීවිතය, ස්වාභාව සෞන්දර්යෙන් ලබන වින්දනය, විවේකය, ඓතිහාසික වටිනාකම මෙන්ම ස්වභාව සෞන්දර්යේ පවතින අපූර්වත්වය සුවහසක් ලෝකවාසී සංචාරකයින් ශ්රී ලංකාවට ඇදී ඒමට ප්රමුඛතම සාධකයකි.
ස්වභාව සෞන්දර්ය මෙන්ම ආගන්තුක සත්කාරයෙන් අනූන රටක් ලෙස අපට ලොව හමුවේ ඇත්තේ සාඩම්බර අභිමානයකි.
වත්මන් ලෝකය දෙස බලන විට ලෝක ආර්ථිකයට සෘජු බලපෑමක් සංචාරක කර්මාන්තය මඟින් එල්ල වන බව පැහැදිලිය. මෙය ශ්රී ලංකාවට ද පොදු වූ කරුණකි. කොවිඩ්-19 වසංගත තත්ත්වය හමුවේ ශ්රී ලංකාවේ පමණක් නොව මුළු ලෝකයේම සංචාරක කර්මාන්තයට සිදු වූ බලපෑම අතිමහත්ය. එම තත්ත්වය තේරුම් ගනිමින් සංචාරක කර්මාන්තය ආශ්රිත ප්රවර්ධනයන් තුළින් රටේ ආර්ථිකය කෙරෙහි සංචාරක කර්මාන්තයෙන් ලැබෙන දායකත්වය ඉහළ නැංවීමට අප රජයක් ලෙස කටයුතු සැලසුම් කර ඇති බව මෙවර සංචාරක දිනයේදී ප්රකාශ කිරීමට කැමැත්තෙමු.
කොවිඩ්-19 තත්ත්වයට ද මුහුණ දෙමින් සංචාරක කර්මාන්තයේ අභියෝග ජය ගැනීමට අපි රටක් ලෙස පෙළ ගැසෙමු.
මහින්ද රාජපක්ෂ ශ්රී ලංකා ප්රජාතාන්ත්රික සමාජවාදී ජනරජයේ අග්රාමාත්ය
Sri Lanka, bested by China, came in second in terms of COVID-19 epidemic prevention measures, economic recovery and international cooperation out of 108 countries surveyed by the Yicai Research Institute, part of the country’s largest financial media group Yicai Media Group.
Nine out of the top 10 countries were in the Asia-Pacific region, namely South Korea, Sri Lanka, Myanmar, Thailand, Vietnam, Cambodia, Australia and New Zealand, according to the report released. Ghana was in third place.
Germany was the highest-scoring European country, coming in 23rd, with Austria, Greece and Switzerland also among the continent’s better performers.
The US and Brazil, both countries with leaders who initially downplayed the problem and with lower levels of co-operation by the public, ranked 98th and 89th respectively.
Sweden, which opted for the controversial policy of herd immunity, came in at number 90.
The Yicai Research Institute used the SEIR epidemiological model to predict the state of the pandemic in different nations, classing them as Susceptible, Exposed, Infectious or Removed, as well as its own self-developed ‘social network-based virus transmission model.’
Countries with strict epidemic prevention policies, such as China, South Korea and Italy, all had the pandemic under control and logged less than one newly confirmed case in July, the models showed, which based their calculations on earlier disease trajectories and with the assumption that asymptomatic cases continued to be present.
For those countries that had the outbreak under control in its early stages and then saw new clusters emerge all had more than one new infection in July, indicating that consistent epidemic prevention and control measures are essential.
Until an effective vaccine is widely available, the novel coronavirus will co-exist with humans, the report concluded. Effective governance that responds quickly using technological means and which can depend on public support is an effective strategy to deal with the pandemic.
When in two successive silent revolutions the Sinhala-Buddhist voters confirmed, with pencilled crosses, their commitment to regain their lost hopes and heritage and usher in a new age, the stunned political scientists and other assorted pundits, mainly in the media, did not know what hit them. What threw them off balance, in the first place, was the sheer magnitude and the force of the Sinhala-Buddhist wave that swept the nation. Second, the two silent revolutions debunked their fictitious theories about the power of the minorities to sit in the middle and dictate terms to both major parties. Third, they were aghast at the sudden collapse of the cardboard edifice they constructed under the Yahapalana regime with the minorities and NGOs. Fourth, the Right-wingers allied to the minorities and NGOs were all swept aside and thrown into a black hole from which no light emerged to guide them out of it.
The fifth also stands out as a key factor: the violence and the arrogance of the minorities, particularly the burst of Muslim terrorism combined with Wahabist extremism and Middle-Eastern money, threw the Christian Sinhalese into the arms of the Buddhist Sinhalese. Together they formed a formidable monolith for the first time. Here ethnicity overtook religion. To a great extent the arrogance and the violence of the aggressive minorities galvanised the majority to form a defensive coalition against them. The minorities dug their own grave with their overblown identitarian politics. Sixth, the West-oriented NGOs, undermining the traditional roots with imported neo-Liberalism, threatened the security of the majority who reacted decisively by cutting them down to size. Decades of investments in anti-Sinhala-Buddhist campaigns – billions in rupees — went down the drain. These unelected interventionists were playing a key role as self-appointed stake holders and leading the Yahapalanaya away from the promised Ven. Sobitha-way into betrayals in Geneva. Last but not the least, the political theorists and pundits have no theory to explain or counter the new phenomenon empowered by the people to dismantle the anti-national structures, including the debilitating provisions in the Constitution, and find constructive ways to a new age
Whacked by these multiple forces the disoriented political scientists fell off their theoretical perch. Their paralytic reaction has been two-fold. First is to demean the historic victory with abuse. For instance, the best that Dayan Jayatilleka, who never fails to remind that he is a political scientist, could do was to declare that armed Anagarika Dharmapala” has returned to power. Not many moons ago he was there with the Armed Dharmapalas” reading their messages that fanned the Mahinda sulanga” at Nugegoda. He backed the Eliya” to the hilt to bring the Armed Dharmapalas” to power. In fact, he discarded his favourite Gramsci, Althusser, Marx and Lenin for the Dharmapalas”. He was one of the leading hurrah-boys of the Dharmapalas”. But after he sold his soul for a diplomatic post he did bis usual somersault and turned against the Dharmapalas” accusing them of being armed” villains organised to destroy democracy. So, don’t be surprised if he now comes up with his next cock-and-bull theory that Mao came into power either through Buddhist meditations or Armed Dharmapala-ism”!
Then there is Pakiasothy Saravanamuttu who obscenely unzipped his little organ, Ground View, to attack the elected President in four-letter filth. His fellow-anti-Sinhala-Buddhist pun(k)dit, Prof. Quadri Ismail, was given the licence in his little organ to say : F… you, Mr. President!”. Prof. Quadriped Pismail also labelled the Sinhalese as ar.e holes”. Defeated Paki” is now offering obscenities as political alternatives for good governance from his Centre for Policy Alternatives. The new political phenomenon has sent him and his catchers” reeling not knowing how to respond to it. We are in a period of adjustment transiting from the decadent and the antiquated to the new and the promising. And the clueless Quadripeds are struggling to figure out why all their theories, structures, and strategies have left them in the middle of nowhere. Unable to come to come to terms with the new realities their response so far has been to throw abusive filth at it.
The second response is fear-mongering. The anti-Sinhala-Buddhists are screaming their heads off saying that there is a dictator waiting in the corner somewhere to take over the state and destroy democracy. These are the phantasmagorial fears of infantile nincompoops in NGOs crying about a goni billa” stalking them to gobble them up in time. Ever since J. R. Jayewardene (JR) changed the Westminster model into a De Gaullist Presidential system the fear-mongers in the Left – e.g., Dr. N. M. Perera, Dr. Colvin R. de Silva etc., –have been crying from roof tops about a dictator waiting to come out of JR’s Constitution like a genie locked inside a corked bottle. But it has been like waiting for Godot – there is a great deal of talk with no one sighting this ghost.
Nevertheless, it is worth pausing to consider whether the lurking fears have some grounds to worry about. Yes, there is on the surface. To understand their fears let’s imagine the following scenario:
One fine day, (let’s imagine it’s a day in November 2019), a retired Lt. Colonel sweeps into power in an island called See Long. Overnight the Lt. Colonel becomes the Commander-in-Chief. He is in total command. He has no parliament to check his powers. So, he has no need to restrain himself in any way. It’s open sesame for him. He has no prime minster to snipe at him and push him around demanding, for instance, more powers to import from Singapore a foreign banker when there are absolutely competent and distinguished bankers in See Long to do the job.
He has no Cabinet either to curtail his power either in framing policies or in implementing them. In fact, he has no rival political force to oppose him with any formidable clout. There is no Left. There is no Right. Nor is the usually aggressive North there to take on the dynamic Centre that is command. He is the Lord of all he surveys. He even appoints his trusted lieutenants in the Army to key positions. They have been disciplined and trained to carry out his orders to last letter and spirit of the law dictated by him. There are no checks and balances. He is the unwritten constitution making the laws as goes along to meet the needs of the battles he needs to fight. He fights the biggest threat to our time, Covid-19, with a fine-tuned military force behind him. He runs the administration with military precision. He goes right down to the basement to examine the root causes for corrective action. And he delivers. He and his military loyalists are marching into the New Age in civvies.
Without any parliament he is, indeed, immune from the restraints of the constitution. All key institutions are at his beck and call. The Executive is way above the Legislature which, in reality, is non-existent. The wings of the civil society are clipped and kept out of governing structures. He doesn’t have to violates the principle of the separation of powers because he combines in his person all the powers he needs to act. The decision-making powers are concentrated in his hands with no one having the wherewithal to object or oppose.
According to principles of classical political science these are all hall marks of a pure and simple military junta the likes of which are found in plenty in S. America. But if we come down from our imaginary See Long to reality the reader would have concluded, quite correctly, that I was describing no other place but Sri Lanka. I was portraying the rise and rise of Lt. Col. Gotabaya Rajapakse to be the Commander-in-Chief and his subsequent consolidation of political power.
But the features I have highlighted are all surface features. There is no military junta beneath it running a dictatorship. To this day no one has called it a military dictatorship, nor an authoritarian regime. Not the American Ambassador. Not the British High Commissioner. Not the New York Times. Not the London Times. In fact, ex-Prof. Jayadeva Uyangoda another political scientist with a Ph. D., says that he will not call it a dictatorship. If he could he would have been the first to damn the Rajapaksa regime. All what he can say is that if their favoured 19 A is amended it would lead to an authoritarian regime.
According to all signifiers we should be living under a military junta with jackboots throttling our throats. All the classical features of a military junta are operative and yet it has not turned the state into a dictatorship. I cannot think of another viable political entity like that of the Rajapaksas which is functioning successfully within the defined domains of democracy though it is armed to the teeth with all the powers to turn into a military junta. Faced with this new phenomenon the baffled political scientists with Ph. Ds (Phoney Doctorates) have resorted to fear-mongering. They are crying their heads off about a bogeyman rising in the shape of 20 A to hijack democracy.
With Mahinda Rajapaksa winning 145 seats the two brothers have gathered unfettered powers in their hands. With power concentrated on an unprecedented scale in their hands the Rajapaksa brothers are situated in a position to make or break the nation. And yet they have acted so far with great restraint and only within the limits of the prevailing democratic norms. They are seasoned enough to know that the power given to them is a responsibility and not a licence to violate the will of the people. They have witnessed the horrendous follies of our time to know the disastrous consequences of Ranil Wickremesinghe signing the CFA with Prabhakaran without the consent of the president, parliament, party or the people. If this isn’t a dictatorial act what is?
They also know what happened to Mangala Samaraweera who pushed through 30/1 in Geneva selling the nation without telling his Prime Minister, the Parliament, the Party or the people. These are blunt and naked acts of dictators and not those of elected representatives of the people fulfilling the democratic will. Both are dictatorial acts under any definition. In abusing the hallowed precedents and practices of the Westminster system Ranil has demonstrated that it is possible to use democratic procedures and powers to act dictatorially dismissing all recognised checks and balances. Ranil’s unpardonable act was to legalise and reinforce the fascist dictatorship in the North, though it was done in the name of peace which never happened. His signing the CFA with Prabhakaran was not only dictatorial but also treacherous. Fortunately, the invisible hand that guides this nation shot it to pieces.
The cry now is that democracy is being used to kill democracy. They fear that the Rajapaksas have the numbers to re-do 19A – one of the failed experiments of the Sirisena-Ranil regime – and introduce 20A with adequate powers to serve the impending challenges facing the new age. If the Courts clear the path and dismiss the objections laid before it will be merely a matter of time for it to go through. The nation is faced issues far greater than 20A. It is, for instance, the challenging economic issues in the post-Covid-19 period that makes 20A a vital necessity. Tough times need tough responses and 20A will be a necessary aid to clear the way through obstacles until the nation arrives at a steady state. It is clear that 19A did not raise the nation to new heights. It brought down the nation to rock bottom. An alternative is necessary and 20A should be considered as a viable alternative.
What is objectionable, however, is not so much the exploitation of circumstances for political gain but the hypocritical role of those who have lined up as the saviours of constitutional propriety.
Take the case of ex-Prof. Jayadeva. He is crying that 20A could spell the end of democracy in Sri Lanka.” He added: There should be a limit to political power. 20A seems to have followed the model of the colonial state we had in Sri Lanka before 1931.”
Here’s cracker from him: This is a Government by a single leader or small group who have absolute power. I don’t know whether people have really understood what this means to them. Unfortunately, they will realise it after a couple of years, when they suffer the consequences of such a political change. It would be a very costly learning process,” he warned. (Daily Mirror – 18/9/2020).
Now let’s get back to the time when Velupillai Prabhakaran gave him an audience in the Vanni. He went on this pilgrimage with Bishop Kennneth Fernando and Charlie Abeysekera, another NGO activist whose sympathies were with the Tamil fascist state. The three of them returned, glowing with the pride, as if they had been at the Second Coming of Jesus. They ate a few biscuits and drank the orange barley given to them by the cruellest and the biggest killer of Tamils and held a joint press conference in Colombo parading as the privileged and chosen Three Kings of the Orient at the crib in Bethlehem on the first day of Christmas. They white-washed the Surya Devan’s” image and painted him as the living Prince of Peace. Tamil fascism had fascinated them. They took upon themselves the mission of polishing Prabhakaran’s image and they gave him a clean certificate as a man committed to serve peace and not war.
This ex-Professori, who is now so deeply involved in constitutional issues and preaching high morality to the Sinhala state. He is worried that the Government is run by a single leader”. How many leaders did Prabhakaran have in his government? He is also worried that there should be a limit to political power”. He argues that 20A seems to have followed the model of the colonial state we had in Sri Lanka before 1931.” By any chance, did he advice Prabhakaran that he should limit his political power as too much power can lead to a colonial state like the one we had in Sri Lanka before 1931?
And, OMG, did he warn Prabhakaran that his powers could spell the end of democracy” in North and the East? Besides, he is sharp enough as a political scientist to ask some relevant questions. Did he raise one single constitutional issue with Prabhakaran? Or ask him why he abducts Tamil children to fill his depleted cadres? Or whether his brutal violence can pave the path to his Evil-lam? No. Not at all. They were there at the press conference to give a gloss to Tamil fascism. They were willing to go along with Prabhakaran and back him to the hilt in his demand for more devolved power without any constitutional guarantees.
Daily Mirror (DM) asked him if national security concerns had given rise to 20A, Prof. Uyangoda said both internal and external security was important to a country. It is not that 19A compromised national security. It is the people who headed the government who failed when the Easter Sunday attacks occurred,” he opined.” Compare this to his condemnation of Sinhala-Buddhism and praising S. J. Tambiah’s book Buddhism Betrayed? Why didn’t he use the same logic and condemn Tambiah and say that it is not Buddhism that failed but the people who headed it?
He was joined in the DM by Paki” Saravanamuttu, a vexatious litigant who goes to Court against the Sinhala state”, posing on the steps of the Hulftsdorp either taking his dark glasses out or putting them on. But he never once took Prabhakaran to court for crimes against humanity and war crimes. After all Prabhakaran had courts and he could have at least fought on behalf of the Tamil children abducted by the Tamil oppressor in the courts in Vanni. He wouldn’t do that. Instead he went jumping from Western capital to another trying his level best to save Prabhakaran from impeding death in the last days of the war. He was bent on making the world believe that his intention was to save the Tamils trapped inside the war zone. But he knew jolly well that his main motive was to save Prabhakaran and make him live to fight another day. Stopping the advance of the Sri Lankan forces was the only way to save Prabhakaran. He failed and when the Sinhala state triumphed” he accused them of triumphalism”. He blamed the Sinhala state” for saving democracy and peace.
Both examples prove that our partisan intellectuals are, at best, mediocre pigmies who will not be able to see the wider horizons even if they are made to stand on ladders. Their opposition to 20A is predictable. Their prediction that 20A will lead to dictatorship is as remote as Ranil’s chances becoming the next President. However, it may strengthen the hands of the Rajapaksas to guide the nation out of the economic tsunamis that are likely to hit the nation sooner or later. The post-Covid 19 crisis is waiting to happen, according to informed market sources. If the crisis comes the best of strategies will need power to steer the nation out of it. The doom-and-gloom criers predicting the end of the world will exploit 20A for political gain. That is inevitable. On the brighter side, Sri Lanka has come out of many crises without deviating from parliamentary democracy. The chances of democracy crumbling under the weight of 20A is a far-fetched bogey. If Sri Lankan could come out of Prabhakaran’s Tamil fascism, riding it like a roller-coaster, then there is all the reason to believe that we can overcome the next economic crisis waiting to happen. Crises never ceased to lash the nation. But the power to overcome has always been greater.
It was reported in the news media that the Cabinet has approved the erection of a Nelson Mandela Statue in Colombo, without government funding. Currently it is planned to be installed at the Colombo Public Library premises. The request has been made by the South African High Commission in Colombo.
Is this the burning need of the country today?
There is no doubt that Nelson Mandela was a great leader. Mahatma Gandhi is regarded as the greatest human being lived in the 20th century. Nelson Mandela followed Gandhi’s nonviolent approach.
Nelson Mandela was successful in dismantling the apartheid system which was brutal, repressive and discriminatory.
Nelson Mandela brought emancipation to the native blacks of South Africa.
Overall, Nelson Mandela was a very good man. His remarkable personality was mostly about benevolence, grace and genuine sense of forgiveness. His sense of justice was immense. His sense of equity was absolute. For Nelson Mandela, politics was a matter of principle and of steadfast purpose.
But in Sri Lanka, is it a must that we erect a Statue of him in Colombo?
What is the special connection that Nelson Mandela had with Sri Lanka to erect his statue here?
He had never visited Sri Lanka.
Did Nelson Mandela help Sri Lanka to eliminate the brutal LTTE terrorism from Sri Lanka? This is not documented.
Nelson Mandela’s presidency began in May 1994. According to Counter-Terrorism expert, Rohan Gunaratne, Tamil Tigers advanced their activities in South Africa after 1995. They began to operate a series of camps where armed and unarmed combat training was given to the LTTE. According to him, the hardliners of the South African National Congress provided Tigers with military hardware, finance and political support.
According to Mr Gunaratne When South Africa’s High Commissioner based in Delhi, Jerry Matsila met with President Kumaratunga for three hours, he advanced the LTTE agenda of persuading Colombo to agree to the good offices of South Africa.”
It is a well known fact that during the war South Africa refused to proscribe LTTE as a terrorist organization. Furthermore, it refused to remove Sri Lanka from the list of countries to which South Africa has banned arms sales.
There is no evidence that Nelson Mandela directly approved assistance to the Tigers.
But, it is not a secret that Tigers did receive support and sympathy from South Africa, during his regime.
And, lots of innocent people in Sri Lanka died from LTTE terrorism.
We should not forget that Nelson Mandela’s close friend and ally, the South African Anglican archbishop Desmond Tutu openly supported Tamil separatist sympathysers.
Do we really need to erect a Nelson Mandela statue in Colombo?
Again, is this the burning issue face by the country today?
How do vote-declining and fast-becoming irrelevant political parties and politicians return to limelight? Simple, they dig out a dead LTTE and create a tamasha and then try to force people to rally around them. So what’s the latest propaganda stunt this time round. Digging up one Thileepan, who committed suicide or rather put on death fast by LTTE leader because he did not have long to live in view of a wound in the stomach. He was the perfect recipe to twist his death & turn him into a martyr. The story not told, is that Thileepan’s fast was not due to any protest against Sri Lanka, but against India for not listening to LTTE’s 5 demands. This was in 1987. It’s now 2020. To have to dig out dead Thileepan goes to show bankrupt TNA & pro-LTTE politicians are. From the countable presence it is clear they have no followers, but their stunts are disturbing the peace and their demands for hartals and shop closures (from 27 Sept to 10thOct) are going to affect the purses of people already suffering from covid-19 financial difficulties. The people of the North and East must realize that these dramas come after handsome handouts are deposited to the organizers bank accounts. It is time the People question how much these TNA politicians and pro-LTTE supporters are being paid for their dramas.
Its 2020. How many shop owners in North or East of Sri Lanka are bothered today about Thileepan of LTTE fasting to death & want to close down their shops from 27thSeptember to 10thOctober. Is 2 weeks of closing their shops going to bring Thileepan back to life? Throughout these 14 days how much money will these shop owners lose with no business?
Will TNA & pro-LTTE elements organizing these hartals compensate the shop owners?
Are the shopowners aware that handsome handouts are given to those organizing these tamashas?
Who are these bankrupt attention seeking politicians?
ITAK head – Mavai Senathirajah
ITAK Sivajilingam
TNA Srikantha
TULF Sridaran
EPRLF Suresh Premachandran
TULF Gunaratnam Subhash
PLTE balachandan Kadjadeepan
North Walikaman PC Head Shanmugalingam Sujwan
ITAK Saranawabawan
TULF Wishwalingam
Wanni district MP Sriskantharajah
Vavuniya district MP Senadirajah
Former MP Sathyalingam
Just look at the sorry picture
These people are game to undertake the most ridiculous stunts because they are rewarded. But what about the shop owners who are forced to go on hartal & lose out daily income? These innocent shop owners do not make any daily earnings and imagine the daily loss for 14 days. How selfish can politicians be.
It is time the Tamil people put their foot down and bring to an end these theatrics. Thileepan or any other LTTE can commit suicide but that is out of their choice. The people want to move on with their lives.
Every year some dead LTTEr cannot be plucked out from the grave and people asked to shut down their shops so that Tamil politicians can get some media attention.
Shenall D Waduge
අද කාලය වෙනස්වෙලා . 1956 බණ්ඩාරනායක මැතිතුමා ශ්රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ආරම්භ කරලා එදත්/ අදත් එකසත් ජාතික පක්ෂය, ජනතා සමගි බලවේගය ආවඩන, බටහිර දේශපාලන සංස්කෘතිය, බෞද්ධ සිංහල රටකට නොසුදුසු බැවින්, දේශීය සංස්කෘතික ලක්ෂණවලින් යුත් දේශපාලන ක්රමයක් හඳුන්වාදුන්නා.
එදා අසරණව අහකට තල්ලුකර තිබුන බෞද්ධ දර්ශනය, සංඝ රත්නය,සිංහලකම , සිංහල චාරිත්ර ධර්ම , ඇඳුම, භාෂාව ඉදිරියට ගෙන දේශීය දේශපාලන ක්රමයක් ලාංකිකයන්ට හඳුන්වාදුන්නේ එස් ඩබ්ලියු ආර්.ඩී බණ්ඩාරනායක මැති තුමයි. එබැවින් අපි බෞද්ධ, හෝ ක්රිස්තියානි උවත්, සිංහලයන් වශයෙන් ඔහුට සදාකාලිකව ණයගැතියි.
බණ්ඩාරනායක මැතිතුමා විදේශික සංස්කෘතිය බදාගෙන සිටි ඩී එස් සේනානායක ප්රධාන ධනේශ්වර පන්තියෙන් වෙන් වී, සමසමාජ පක්ෂය , මහජන එක්සත් පෙරමුණ , කොමුනිස්ට් පක්ෂය ආදී සමාජවාදී පක්ෂයන් සමග එක්වී රට අලුත් සමාජවාදී මගකට හරවා දෙස්පාලන ගමනක් අරම්භකලා. අපෙ අවාසනාවට සාහසිකයන් විසින් එතුමත් එතුමාගේ දැහැමි දේශ ප්රේමි දේශපාලන ගමනත් විනාශකලා.
ඔහුගෙන් පසුව සිරිමා බණ්ඩාරනායක මැතිනිය මහත් බාධක මැද බණ්ඩාරනායක මැතිතුමාගේ ශ්රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය නව ජීවයකින් යුතුව සමාජවාදී විහුවයෙන් සාර්ථකව ඉදිරියට ගෙනගියා.
සිරිමා බණ්ඩාරනායක මැතිනියගේ මාර්කස් වාදී හෝ ධනේශ්වර වාදී දේශපාලන බලවේගයන්ට නොබැඳී මද්යම ප්රතිපදාවෙන් ගෙනගිය විදේශීය ප්රතිපත්තිය ඇයගේ විශිෂ්ටතම දේශපාලන දායාදයයි.
සිරිමා බණ්ඩාරනායක මැතිනිය දේශීය කර්මාන්තයට තැනක් ලබාදීමටත් ගෙවතු හා කෘෂ්කර්ම අංශ දියුනු කිරීමටත් මහත් උත්සාහයක් ගත්තා. එතුමිය ලෝකයේ පළමුවෙනි අගමැතිනිය වශයෙන් රටේ ජනතාවගේ මෙන්ම විදේශිකයින්ගේ ද මහත් ප්රසාදයට පත්උනා.
1972 ව්යවස්ථාව ඇයගේ ශ්රීලංකා නිදහස්පක්ෂය ඇතුළු සමාජවාදී පක්ෂත් සමග එක්ව ගෙනගිය ආණ්ඩුවේ ප්රතිපලයක්. ඈ ස්ථාපිත කල මේ සියල්ල එක්සත් ජාතික පක්ෂය නැවත පැමිණ ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීමෙන් ශ්රී ලංකාවට අහිමිඋනා.
රනිල් වික්රමසිංහත් යහපාලනය කාලයේදී 19වන ව්යවස්ථාව ගෙනවිත් රාජපක්ෂ පවුලම දේශපාලනයෙන් අතුගා දමන්නට ගත් ප්රයත්නයට සමාන ප්රයත්නයක් ජේආර් ජයවර්ධන ජනාධිපතිතුමා ජනතා චන්දයක් පවා නොතබන්නට තීරණයක් ගෙන කටයුතු කලා.
බලය අයතාලෙස යොදවමින් ඔහුගේ පාලන කාලය බොහෝ කාලයක් දීර්ගකර ගැනීම සඳහා බණ්ඩාරනායක මැතිණියට ඔහුට එරෙහිව කටයුතු නොකිරීමට ඇයගේ පුරවැසි අයිතිකම් අහිමිකලා.
සජිත් ප්රේමදාසත්, සමගිජලබලවෙගයත් ඒ ජේආර් ජයවර්ධනගේ අශික්ෂිත දේශපාලන සංස්කෘතියමයි සකස්කරගෙන යන්න හදන්නේ.
ජේආර් ජයවර්ධන ජනාධිපතිතුමාට හොඳනම් ඔහුගේ නිල කාලය දිර්ග කරගන්න, ඔහුට වැඩිය ජාති හිතය්ශී රටට අතිමහත් සේවයක් කල ජනාධිපතිතුමාට තවත් කාලයක් රට ජාතිය වෙනුවෙන් සේවය කරන්න 18වන ව්යවස්ථා සන්සොදනයේ තිබුන වරද කුමක්ද ?
චන්ද්රිකා කුමාරතුංග බලයට පැමිණියාම මිනිස්සුන්ට හුඟක් බලාපොරොත්තු තිබුන. ඇයට හොඳ ඇමති මන්ඩලයකුත් තිබුනා. නමුත් ඇයට දෙමව්පියන්ගේ හැදියාව දයාව කරුණාව තිබුනේ නෑ . එබැවින් ඇයට යහපත් දේශපාලන නායකත්වයක් දෙන්න පුළුවන්කමක් තිබුනේ නෑ .
චන්ද්රිකා කුමාරතුංගගේ කාලයෙ සිටම ශ්රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය දෙදුරුම් කන්න පටන් ගත්තා. ඇයත් සමාජවාදයට පිටුපෑවා. ඒ ඇයගේ අසීමිත තරහ, ක්රෝධය, නොහැදිච්චිකම නිසා.
චන්ද්රිකා කුමාරතුංග අන්තිමේදී මෛත්රිපාල සිරිසේන ශ්රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයෙන් බිලිබාගෙන, එස් ඩබ්ලියු ආර්.ඩී බණ්ඩාරනායක මැතිතුමාගේ ශ්රේෂ්ඨ ප්රතිපත්තිවලට පිටුපා, ධනේශ්වර පංතියට, රනිල්ගේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයට බිලිපුජාවක් කළා.
ඉතින් කොහොමද අද චන්ද්රිකා කුමාරතුංග කියන්නේ බණ්ඩාරනායක මැතිතුමාගේ හා මැතිනියගේ දේශපාලන ප්රතිපත්ති ඇයගේ හදවතේ තියනවා කියලා ?
චන්ද්රිකා බණ්ඩාරනායක ශ්රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ මිනීවල කැ පුවා. මයිත්රීපාල සිරිසේන ශ්රී ලංකා නිදහස්පක්ෂය වලදැම්මා, දැන් තාමත් ශ්රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ කියන වෙල්ගමලා සොය්සලා ආදීන් ඒ වලට පස්දදා වලපුරවනවා.
දයාසිරි ජයසේකරාලට තියෙන්නේ ශ්රී ලංකා නිදහස්පක්ෂයේ පන්සකුලය තියන්න විතරයි.
ශ්රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය දැන් මිනීවලේ කුනුවෙලා . බණ්ඩාරනායක මැතිතුමාගේ සොහොනට වැඳලා ඇවිත් චන්ද්රිකාම කියනවා ශ්රීලංකා නිදහස් පක්ෂය ගොඩගන්න මොනවාද ඉතුරුවෙලා තියෙන්නේ කියලා.
මෛත්රීපාල සිරිසේනලා දයාසිරි ජයසේකරලා දැන් කරන්නේ මැරුණු ශ්රී ලංකා නිදහස්පක්ෂයෙ නමින් බලයට ඇවිත් ආණ්ඩුවක් කරන්නද ? ශ්රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ නමත් යහපාලනයක් කියල මගඩි දේශපාලකයෝ හාදාගත් ජාතික ආණ්ඩු කොලමට ගෑවිලා ගඳගහනවා.
සෝභිත හාමුදුරුවන්ගේ හිටි පිළිමෙට වැඳලා සජිත් ප්රේමදාසගේ ජනතා සමගි පෙරමුනත් දේශපාලන බලය හොයනවා. මේවාට මිනිස්සු තවත් රැවටෙයිද ?
රැවටෙන කොටස දැන් උන්ගේ පස්සේ ඉන්නවා. මනුෂ නානායක්කරලා, කාවින්ද ජයවර්දනලා, හර්ශා ද සිල්වලා, හේෂ විතාරනලා, අලවතුවලා පරලිමේන්තුවේ ටයි කොට්වලටත් අපහාස කරන චමින්ද විජේසීරිලත් දැන් කෝලම් නළුවෝ බවට පත්වෙලා.
සජිත් කියනවා එයාලා අගමැතිතුමයි ජනාධිපති තුමයි අරක්ශාකරනවාලු . එතුමන්ලා ආරක්ෂා කරන්න මේ නරි රැල ඔනෑ ද ? එක හරියට නරින්ට කුකුලන් බලාගන්න කියන්නා වගේ වැඩක්. සජිත් හිතන් ඉන්නෙත් මිනිස්සු මැරිලා ඉපදිලා කියලා.
දයාසිරි ජයසේකරට තියෙන්නේ මැරුණු පක්ෂය නැගින්නවන්න හදන්නේ නැතිව ඔනෑ නම් ඒ නම රැකගෙන කකුල්දෙක දෙපැත්තක තියාගන්නේ නැතිව දෙපයින්ම ජනාධිපති ගොටාබය රාජපක්ෂ මැතිතුමා සමග හිටගෙන, දී තිබෙන රාජ්ය ආමාත්යාන්ශයේ වැඩකටයුතු නොපිරිහෙලා කරලා රටට ප්රයෝජ්නවත්වැඩක් කරලා, විදේශ විනිමය මෙරටට ගෙන්වාගත හැකි වන හැටියට ලංකාවේ බතික් හා පේෂකර්ම ශේත්රය නගාසිටුවන්න.
Since the word reconciliation has drawn much attention both at home and abroad in political circles as a necessary tool of peaceful co-existence in this country, I opined to express few thoughts as to how this could be achieved in this country as an everlasting socio-political solution.
Reconcile is to make friendly again after estrangement. This is a very difficult process, especially for a set of people who had been behaving and acting as enemies for a long time. It is a new term invented by the Western world in social and political science, I think, used in present day international to force the different ethnic or religious groups in their former colonies, to come to terms, pretending to unscramble a scrambled egg by them to perpetuate the tension among different social and ethnic groups in order to continue their exploitation rather than making friends among the different groups. It is evident that these minority groups have been created and pampered by the colonial rulers in their vicious strategy of divide and rule. It is noted that there was no need for such tactics in time prior to the advent of colonial rule in these countries as none of these countries had such divisions as they all functioned as single nations.
Ours is a very good example to this model where we had one nation which the British identified as Ceylonese (Sinhalese) which means the people of the Sinhale. Both Tamils and Moors living in this country at that time were only a part of that one nation, the people of the Sinhale-(Sinhalese) as it was recorded in the Kandyan Convention of 1815. There is no evidence where these minorities were called nations as they are referred to in present day times. In this context I would rather prefer for them to replace this word reconciliation with co-existence which means exist together though professing different ideologies” This would be an ideal solution where all people in a given country can live together as one nation with different religious, ethnic or racial ideologies. Where, unity in diversity could be the hallmark and the common denominat0r that unite the nation.
Each country has its own political, social and cultural system evolved over a long period, very often invented and developed by one distinct ethnic group, though in its historical evolution it could undergo to changes due to interaction between the natives and foreigners either as invaders or visitors coming as traders or immigrants both legitimate and illicit, Sinhalese being the district group in our case. But the fact remains that the original native system remains as the solid foundation of the distinct identity of that country other than incases of complete annihilation by invaders. The insularity and its openness to a great Oceans on all sides and its location right at half way of the great East- west oceanic route in the Indian Ocean has made it a place of frequent visitors throughout history. But Sri Lanka remained as an uninterrupted Kingdom with a 2500 year long unique and unbroken history of Sinhala Buddhist civilization. from 543 BC at least. This hall mark remains as the solid foundation of this Island nation even in spite of nearly 14 centuries of recurrent Indian invasion from 2nd Century BC to 12th century AD or even from the days of Ramayana in the distant past and nearly 317 years of (partial) Western invasions and occupation and 133 years of full occupation by the British. Throughout this long history Sinhala people have been the Bhumiputras of this Island. They were the people who founded the civilization, developed and defended it against all foreign invasions throughout history.
Sinhala people comprising 75 % of the total population still form the dominant ethnic group while Tamil and Moors form only 12% an d7 % of the population in spite of gross and continued discrimination against the Sinhalese by the colonial invaders and India. Peaceful co-existence in this country between different ethnic groups therefore has to be worked out in this backdrop, using the above historical backdrop and the different ethnic proportions. In this backdrop, in my opinion, peacefully co-existence in this country could only be achieved through the following realistic and pragmatic approach..
1 Sinhalese
1 They are the original settlers who inhabited this Island people and this had been the motherland of the Sinhala nation at least from 543 BC if not more. They are the people who created the unique civilization on this land and defended it throughout history against all invaders and as such it belongs to them as their only motherland in the world. Therefore they are the only people who can claim this country as their historical motherland and all others are foreigners come to this country from time to time under different circumstances, either as invaders, traders , mercenaries or illicit immigrants and illegally remained
2 Tamils
2 Of the Tamils the first category now called Lanka Demala named by Arunachalam in 1911 (Malabars) are the assortment of the descendants from the left out who invaded this country from 2nd C BC up to 1815 and Sinhala people who were living in those areas converted to Tamil by Tamil rulers from time to time, descendants of Tamils brought by Gajaba, those who have come illicitly and remained as traders from time to time, Malaba slaves brought by Portuguese, Dutch and British between 1505 to 1948 from South India and Indian mercenaries brought to fight against the Kandyans by the British in 1818 an s1848
3 Second category Estate Tamils Slaves brought by British to work on their plantations in the upcountry and left behind illicitly when they left in 1948 and those who have come on temporary visas to do business and mainly living in western parts of the country.
All these Tamils have their original Motherland in Tamilnadu South India. Even today they regard Tamilnadu as their Motherland while they only live here and earn their living as such luxuries are not found in South Indai. Even India treat them as Indians for all intent and purposes, while all governments since the so-called 1948 Independence have miserably failed to solve this problem as Burma did it 1947 when they got Independence from the British.
3 Muslims
Descendants of those who have come on trade from time to time from South India and Arab countries, in the Middle East or Malaysia, people illicitly brought and settled in the NW, SE and other areas by Muslim politicians in recent times who are planning for capturing this country and settled in pockets all over the country especially the eastern province where their ancestors fleeing from Portuguese massacre in 1560s were settled as refugees on sympathetic and humanitarian grounds by King Senarat of Kandy and now dreaming to convert this land in to an Arab country. Unlike the Tamil , though they worship Mecca , none of these people have a motherland to go back. That is why they are trying to capture this country and make it an Arab land by vandalizing Buddhist archaeological sites all over particularly in the East and areas like Mavanella, Kuragala and Devanagala
My Challenge to all minorities in this country
I challenge any Tamil or Muslim or any other minority member to get back to South India or any Arab country as the case may be which they worship as their motherlands and
1 Contest and win a seat in Parliament in that country
2 Show me any country anywhere in the world where they will be treated with the kind of equality, dignity or self-respect as equals of the citizens of that country as they claim here
3 Or prove me any country in the world where minorities are given the kind of privileges enjoyed by them in this country,
4 Or where they are not discriminated as against the natives and not treated as third grade or even lower grade citizens
5 or tell me a country where they can claim a separate State for them
6 Or show me a country anywhere in the world where they can transact correspondence in their own language
7 And finally tell us any country where they are allowed to flout the law of that country with impunity other than Sri Lanka
Before they proceed any further telling the world that they are discriminated by the Government of this country and genocides is committed against the.
(To be continued)
Sri Lanka is known as a notorious country for changing its Constitution. There were claims that Ceylon cannot be developed under the Soulbury Constitution, until Art. No. 29 was amended and scrap the Senate and Rights of Appeal to the Privy Council of England .
When Late Mr Lew Kwan Yew was in power, media asked him, Why don’t you change the Constitution?. Without referring to a specific nation, he replied: there is one country which changed its Constitution so many times since its Independence, still in a mess. I don’t need to change my Constitution, but if I want to do something, then I know which Article on which Page to use”.
The No. 20 used as an amendment has so far been unsuccessful. In June 2015, the Yahapalana government approved a draft to enact amendment no.20, aimed at:
(a) .increasing the number of MPs to 237
(b)145 Parliamentarians to be elected under the first past the post system, 55 under the district proportional representation system and 37 from the national list.
JVP, a sleeping partner of the Yahapalana opposed it, as it will adversely affect the minor parties.
Then, JVP brought its own No.20 in 2019 with the backing of UNP, TNA and SLMC to abolish Executive Presidency in March 2019. That too did not go the distance.
Now the focus is on the efforts to amend the Amendment No. 19. Mr Wimal Weerawansa during the most recently concluded general election made No.l9 a headline placards carried by his supporters, demanding scrapping of Amendment No. 19. He further said that I am not speaking so much about No. 19, because No. 19 is my preference ( MANAPA) number”. This was in July 2020 and we are now in Sept 2020, it is amazing politicians forget the past in less than 3 months!
President Maithreepala Sirisena was elected by the public mandate for a period of 6 years, under the 18 th Amendment. Under 19 th amendment, it was curtailed to 5 years, without obtaining the consent of those who elected him to high office for 6 years. The Transfer of Powers of the Executive President to the Prime Minister , The Speaker and Independent Commissions were carried out by-passing the Voters consent.
Tinkering on the edges, the dubious manipulations were carried out at Committee Stage to by-pass the referendum. The reason to by-pass the referendum was too obvious, that well over 50% of the voters were not likely to give executive powers to a Prime Minister of the day, who did not possess even a simple majority in the Parliament!
This was a Legislative Conspiracy, to twist the arms of Voters, without reaching out to them. Will it be argued that 19A was an act of mala-fides, ( an act of bad faith and intent to deceive)?
In 2002 the attempt to amend the Article 70 of the Constitution to remove the powers of the President to dissolve the parliament one year after inauguration did not proceed, as seven Supreme Court Judges unanimously decided that such an amendment must be passed by a special majority ( meaning two thirds) plus approved by the people at a referendum.
Where did the Speaker derive constitutional and transitional legislative authority to sign amendment No. 2015 draft into Law ?
Did Speaker violate the Art.79 ss.80.2 in 2015 by signing a lopsided half-backed legislation into Law to give Executive Powers to his political party Leader?
සාමාන්ය ජනතාව අසන්නේ ඉතා සරල පැණයකි. ඉතා සරල විසඳුමක්ද සහිතවය. එනම් 19 සංශෝධනය වලංගු නැත්නම් 20 සංශෝධනය මොන කෙභෙල්මලකටද, අපි 18 ඉමු යනුවෙනි.
The General Public have a very simple question with a very simple solution. That is: If 19 amendment is not valid, why the hell we need 20th amendment, lets stop at 18!
Is there still room to challenge the 19A and who will come forward?
ඉන්දීය අග්රාමාත්ය නරේන්ද්ර මෝදි මහතා හා ශ්රී ලංකා අග්රාමාත්ය මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා අතර වීඩියෝ තාක්ෂණය ඔස්සේ ද්විපාර්ශ්වික සමුළුවක් අද 2020.09.26 දින පවත්වන ලදී.
අග්රාමාත්ය නරේන්ද්ර මෝදි මහතා හා ශ්රී ලංකා අග්රාමාත්ය මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා අගමැති ධූරවලට පත්වීමෙන් පසු වීඩියෝ තාක්ෂණය ඔස්සේ සිදු කළ පළමු ද්විපාර්ශවික සාකච්ඡාව මෙයයි.
මෙම ද්වී පාර්ශවික සාකච්ඡාව ආරම්භ කරමින් ඉන්දීය අග්රාමාත්යවරයා ප්රකාශ කර සිටියේ ශ්රී ලංකාවේ නව අග්රාමාත්යතුමාට සුභ පැතුම් එක් කරන බවයි.
පසුගිය මැතිවරණයෙන් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා නායකත්වය දුන් පක්ෂය ලබා ගත් විශාල මැතිවරණ ජයග්රහණය, ඉන්දියානු මහ මැතිවරණයේදී භාරතීය ජනතා පක්ෂය නියෝජනය කරමින් තමා ලැබූ ජයග්රහණය හා සමානව බව ප්රකාශ කළ අග්රාමාත්ය මෝදි මහතා ඉන්දියාව හා ශ්රී ලංකාව අතර මහඟු සහයෝගීතාවයකට එම මැතිවරණ ජයග්රහණ ඉවහල් වනු ඇති බවට තමා විශ්වාස කරන බව ද පැවසීය.
මැතිවරණ ජයග්රහණයෙන් පසු ඉන්දියාව – ශ්රී ලංකාව අතර නව පරිච්ඡේදයක් ආරම්භ කිරීමට අවස්ථාවක් උදා වී ඇති බවත්, ඒ පිළිබඳව දෙරටේ ජනතාව නව බලාපොරොත්තුවකින් හා අපේක්ෂාවන්ගෙන් අප දෙස බලා සිටින බව ද අග්රාමාත්ය මෝදි මහතා පැවසීය.
අග්රාමාත්ය නරේන්ද්ර මෝදි මහතා ශ්රී ලංකා අග්රාමාත්ය මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සමඟ පුළුල් සාකච්ඡාවක් පැවැත් වූ අතර මෙහිදී ද්විපාර්ශ්වික සබඳතා පිළිබඳව හා දෙරටේ ප්රධාන ක්ෂේත්රයන්හි සහයෝගීතාව තවදුරටත් පුළුල් කිරීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කළේය.
ශ්රී ලංකාවේ හා ඉන්දියාවේ ආරක්ෂක ක්ෂේත්රය, වෙළඳ සබඳතා අතර සහයෝගීතාවය තවදුරටත් වර්ධනය කිරීමේ මාර්ග මෙන්ම ප්රධාන ක්ෂේත්ර කිහිපයක පවත්නා සහයෝගීතාව පුළුල් කිරීම වැනි කාරණා ගණනාවක් පිළිබඳව ද නායකයෝ දෙදෙනා සාකච්ඡා කළහ.
වීඩියෝ තාක්ෂණය ඔස්සේ සිදු කළ ද්වීපාර්ශවීය සාකච්ඡාව ආරම්භ කරමින් ඉන්දීය අග්රාමාත්ය නරේන්ද්ර මෝදි මහතා දැක් වූ අදහස් මෙසේය,
මම මේ සමුළුවට ඔබව ආදරයෙන් පිළිගන්නවා. හැමදාම වගේ ඔබව ඉන්දියාවට අපි ඉතාමත් ආදරයෙන් පිළිගනු ලබනවා. භාරතයට පැමිණෙන ලෙස මම ඔබට හැමදාම ආරාධනා කරනවා. මෙම සම්මුඛ සාකච්ඡාව මෙලෙස සිදු කිරීම පිළිබඳව මා හට ඉතා සතුටුයි.
මේ සාකච්ඡාව සඳහා මගේ ආරාධනවා පිළිගැනීම පිළිබඳව ඔබට මම ස්තූතිවන්ත වෙනවා. නව අග්රාමාත්යධූරයට පත්වීම සම්බන්ධයෙන් ද මම ඔබට මේ අවස්ථාවේ සුබ පැතුම් එක්කරනවා. ඒ වගේම පාර්ලිමේන්තුවේ මෙවැනි ජනවරමක් ලබා ගැනීම පිළිබඳව මම ඔබට සුබ පැතුම් එක් කරනවා. මේ මැතිවරණ ජයග්රහණය මඟින් ජනතාව ඔබ ගැන තිබූ විශ්වාසය තවදුරටත් පෙන්නුම් කරනවා.
ඔබ ලබා ගත් මෙම ජයග්රහණය ඉන්දියාව හා ශ්රී ලංකාව අතර සහයෝගීතාවය වර්ධනය කර ගැනීමට විශාල අවස්ථාවක්. අපි දෙදෙනාගේම දෙරටේ ජනතාවට අලුත් සිහිනයකින්, උද්යෝගකින් අපි දෙස බලන් ඉන්නවා. අපිට හැම පාර්ශවයකින්ම ප්රගතියක් ඔස්සේ ඉදිරියට ගමන් කළ හැකියි. අධ්යාපනය, කෘෂි කර්මාන්තය, වෙළඳාම වගේම තවත් ක්ෂේත්ර ගණනාවක් යටතේ අපිට ඉදිරියට යා හැකියි. ඔබගේ ආණ්ඩුව මූලික ආර්ථික ව්යාපෘති ඉදිරියට පවත්වාගෙන යාමට කටයුතු කරයි කියලා මම විශ්වාස කරනවා. දෙරට අතර පවතින සහයෝගීතාවය තවදුරටත් වර්ධනය කර ගනිමින් කටයුතු කිරීමට අපි බලාපොරොත්තු වෙනවා.” යැයි පැවසීය.
මෙහිදී ශ්රී ලංකා අග්රාමාත්ය මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා වැඩිදුරටත් දැක් වූ අදහස් මෙසේය,
මේ සමුළුවට ආරාධනා කිරීම ගැන සතුටු වනවා. ඒ වගේම අග්රාමාත්යවරයා වශයෙන් පත්වුණාට පසුව මේ මම සහභාගී වන පළමු සමුළුවයි.
අප එකිනෙකා මුහුණට මුහුණ හමු නොවුණත් අපි අතර ඇති සුහදත්වය, මිත්රත්වය, සහෝදරත්වයේ බැඳීම, ඒ ආකාරයෙන්ම පවතින බව මම කියන්න ඕන.
ලෝකයම මුහුණපා සිටින කෝවිඩ්-19 අර්බුදය ආරම්භ වුණ අවස්ථාවේදීම ඉන්දියාව අසල්වැසි රටවල් වෙනුවෙන්, ඒ රටවල ජනතාවගේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් කටයුතු කළ ආකාරය ගැන අපේ ප්රශංසාව හිමිවෙනවා.
සාර්ක් රටවල ප්රධාන රට වශයෙන් කලාපයේ නායකයින් සියලු දෙනා සමඟ ඉන්දියාව මේ ආකාරයටම තමන්ගේ අදහස් හුවමාරු කර ගත්තා.
ජනාධිපතිවරණය වගේම මහ මැතිවරණයේදීත් ලංකාවේ රජයට විශාල ජනවරමක් ලැබුණා. ඒ අනුව සියලු ජාතීන්ට සමඟියෙන්, සහයෝගයෙන් කටයුතු කරන්න අවශ්ය පසුබිම අපි හදනවා.
අපට ලැබුණ ජනවරම අනුව අපි කොවිඩ් 19 වසංගතය ජයගැනීම සඳහා ක්රියා කළ ආකාරය පිළිබඳව රටේ තිබෙන ප්රසාදය පිළිබිඹු වන බව මම කියන්න ඕනේ.
ඉතාම අසීරු අවස්ථාවක වුවත් අපි ලංකාවේ ජනතාවගේ ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතිවාසිකම්වලට මුල්තැන දීලා කටයුතු කළ බව කියන්න ඕනේ.
ඒ වගේම කෙතරම් දුෂ්කර තත්ත්වයක් ආවත් අපේ පොදු ජනතාවගේ ආර්ථිකය, සෞඛ්ය, අධ්යාපනය වගේ අත්යාවශ්ය දේවල් හැකි උපරිම ආකාරයෙන් සපුරාලන්න කටයුතු කරලා තියෙනවා.
ඒ වගේම කොවිඩ් වෛරස තත්ත්වය හමුවේ අඩු ආදායම් ලාභී පවුල්වලට, විශ්රාමිකයින් සහ ආබාධිතයින්ට, දෛනිකව වැටුප් ලබන්නන්ට සහ ගොවීන්ට මූල්ය සහාය දුන්නා.
විදෙස්ගත ශ්රී ලාංකිකයන් නැවත ශ්රී ලංකාවට ගෙන්වාගැනීම සහ එම ක්රියාවලිය සම්බන්ධීකරණය කරමින් කළමණාකරණය කළා.
කොවිඩ් වෛරසය තත්ත්වය පාලනය කිරීම සඳහා ශ්රී ලංකාව ගත් ක්රියාමාර්ග ලෝක සෞඛ්ය සංවිධානයේ ප්රශංසාවට ලක් වුණා.
ජාත්යන්තර මුහුදු මාර්ගවලට සමීපව පිහිටා තිබීම නිසා මතුවන ආරක්ෂක, සුරක්ෂිතතා සහ දේශසීමා සම්බන්ධ තර්ජනවලට විසඳුම් ලබාදීමේ දී අප රටවල් සමීපව කටයුතු කිරීමත් අවශ්යයි.
නිව් ඩයමන්ඩ් තෙල් නෞකාවේ ගින්න නිවීමට සාමූහිකව ගත් ක්රියාමාර්ග මඟින් පෙනීයන්නේ දෙරට අතර සබඳතා තවදුරටත් වර්ධනය කර ගැනීම දෙරටටම ප්රයෝජනවත් බවයි.
කොවිඩ් 19 ගෝලීය වසංගතය නිසා සිදුවූ ආර්ථික කඩාවැටීම හමුවේ ඉන්දියාවේ වෙළෙඳපොළ සඳහා භාණ්ඩ සැපයීමේදී ශ්රී ලංකාවේ නිෂ්පාදන අංශවලට වැඩි අවස්ථාවක් ලබාදීම සුදුසු බව මගේ හැඟීමයි. මෙය දෙරටේම ආර්ථික වර්ධනය සඳහා යෝග්යයි.
ආගමික, සංස්කෘතික සමානකම් ඇති අප දෙරට අතර පවතින නොබැඳි මිත්රත්වය ඒ අයුරින්ම පවත්වා ගෙන යාමටත් අපි මූලිකත්වය දෙනවා.
අපට ඉන්දියාවත් ශ්රී ලංකාවත් අතර තිබෙන ඓතිහාසික සම්බන්ධතාවය වගේම අපේ ශ්රේෂ්ඨ ශිෂ්ටාචාරවලින් උරුම වුනු ඉවසීම, සංයමය, කැපවීම, පදනම් කරගෙන මේ සියලු අභියෝග ජයගන්න පුළුවන් කියලා විශ්වාස කරනවා.” යැයි පැවසීය.
The total number of positive COVID-19 cases confirmed in the country reached 3,349 as eight more arrivals from foreign countries tested positive for the virus today (26).
In the meantime, the number of recoveries from the disease in Sri Lanka moved up to 3,186 as 28 persons infected with the virus were discharged from hospitals upon recovery earlier today.
The Epidemiology Unit says that 150 active cases are currently under medical care.
Sri Lanka has thus far witnessed 13 deaths due to the virus outbreak.
COLOMBO, Sept. 26 (Xinhua) — In September 2014, Chinese President Xi Jinping and then Sri Lankan President Mahinda Rajapaksa jointly inaugurated cooperation project Colombo Port City, which planned to reclaim 269 hectares of land from the sea to build a brand-new central business district (CBD) integrating finance, tourism, logistics and information technology for Sri Lanka’s capital Colombo.
Six years have passed, and now the largest foreign direct investment (FDI) project in Sri Lanka’s history is emerging as a city of the future set to reshape local and regional economy.
On Sept. 17, Rajapaksa, now Sri Lanka’s prime minister, joined the celebration of the sixth anniversary of the project’s groundbreaking ceremony, where he called Colombo Port City a landmark project.”
It will be the main income generator for the future of Sri Lanka” to create 83,000 direct jobs and many more indirect job opportunities for Sri Lankans, he said.
Expressing special thanks to China for the investment, he said, We used to hear many times that Sri Lanka had been losing its soil to sea erosion. However, by this project, Sri Lanka’s land area got expanded, and for the first time in history, newly reclaimed Port City land is now part of Sri Lanka.”Video Player00:0003:46
EMERGING FROM SEA
As a flagship joint project between Sri Lanka and China within the framework of the Belt and Road Initiative, Colombo Port City has powered through a turbulent six-year period, overcoming numerous challenges, including the Easter bombings in April 2019 hitting three luxury hotels near the project and affecting the country’s tourism, as well as the COVID-19 pandemic impacting the country less than a year later.
Yue Yeqing, assistant general manager of China Harbor Engineering Company (CHEC) Port City Colombo (Pvt) Ltd., a branch of CHEC undertaking the project, told Xinhua that the initial phase of land reclamation was completed two months ahead of schedule in 2019.
Since then, buildings of roads, bridges, pipe networks and green parks in the city have been implemented step by step, said Li Zenghui, engineering manager at CHEC.
It is expected that all the municipal engineering in construction will be completed in 2021,” Li said.
An artificial beach has already been completed and may open to the public soon, saplings have been planted to test the soil for a planned park, and yacht piers in the marina section of the project have already begun to operate, Li added.
Amid the COVID-19 pandemic, Yue’s company has introduced stringent health protocols to guarantee the smooth construction of the project.
Because this land is close to the core area of the Colombo CBD, we are very confident that we can create a new CBD area for Sri Lanka,” Yue said.
We hope to develop and construct this project together with investors from all over the world, so that the Port City will contribute immensely to the future of Sri Lanka,” he added.
BOOSTING ECONOMIC GROWTH
In the eyes of government officials, business insiders and experts, Colombo Port City has great potential for improving Sri Lanka’s macroeconomic fundamentals and providing jobs.
Ajith Nivard Cabraal, state minister of money and capital market and state enterprise reforms, told Xinhua that the project has great potential for boosting Sri Lanka’s economic development.
The investments that Port City could attract will have an impact on our overall bottom line. The fact that the project will generate economic activities will directly benefit our growth scenario and employment,” Cabraal said.
The outside world will look at Sri Lanka with a lot more interest when we have projects of this nature,” he said, adding that the Colombo Stock Exchange (CSE) will also gain impetus when large foreign entities relocate to the city and channel investments through the capital market.
Dimantha Mathew, head of research at Colombo-based investment bank First Capital Holdings PLC, said the project is important for Sri Lanka which is trying to establish itself as a regional financial hub.
We expect that major investment banks and finance services will set up at the Port City first, which will attract other business entities and facilitate new deals and investments. There could be a major benefit towards the CSE,” Mathew said.
If we can make the Port City successful and attract the required foreign investments, that will invariably have a major positive impact on our foreign reserves and balance of payments,” Mathew said.
According to a report in 2019 by PricewaterhouseCoopers (PwC), the project will have a significant impact on the national economy,” as it may generate 210,355 jobs, and add 0.7 billion U.S. dollars to the FDI, 11.8 billion dollars to gross domestic product, and 0.8 billion dollars to government revenue every year.
UNIQUE ECONOMIC ZONE
The Sri Lankan government is now planning to build Colombo Port City into the country’s first special economic zone for services. And Thuci Aluwihare, head of strategy and business development at CHEC Port City Colombo (Pvt) Ltd., showed great confidence in such a plan.
We believe that the Port City will be in a good position to compete with some of the advanced markets and economies in the world due to the fact that Sri Lanka is an emerging market with a lot of potential for growth,” Aluwihare said.
While there are many financial service centers in the world, Sri Lanka has the advantage of being within a four-hour flight radius of major cities in South Asia and East Asia, he said.
Besides, Colombo has been ranked the most livable city in South Asia for years, and has a pool of affordable talents, he said, adding he hopes the project will create high-quality employment opportunities to arrest the brain drain of some 10,000 skilled and professional workers who leave the country every year for better opportunities overseas.
Noting that Colombo Port City is the first planned city in Sri Lanka and South Asia, Aluwihare said the project has focused on sustainable development to minimize resource usage, and has provided developers and investors with international standards to adhere to.
According to a study by Colombo-based think tank the Lakshman Kadirgamar Institute, Colombo Port City compares favorably with similar special economic zones in terms of sustainability and accessibility.
Sri Lanka performs well overall in terms of supply-side factors such as the provision of electricity. The country compares comparatively strongly in terms of graduates’ skill set, which is an important determinant for Port City’s success,” the study said.
Rajapaksa also expected Colombo Port City to become the main financial and economic hub for Sri Lanka and South Asia.
The project (is) rather not for the present, but it is more for the future generation to be born,” he said.
(Video reporter: Tang Lu; Video editor: Ma Ruxuan)
Underworld figure ‘Kosgoda Tharaka’, who is remand custody has made a statement to the Criminal Investigation Department that a Prison Commissioner had allegedly received monetary gifts from notorious underworld criminal Makandure Madush, while Madush was staying in Dubai, Deputy Solicitor General Dileepa Peiris said.
Deputy Solicitor General made this statement before the Galle Magistrate Harshana Kekunawela yesterday when the case in relation to posing death threats on prison officials was taken up yesterday.
Accordingly, the DSG said they hoped to record statements from the relevant Prison Commissioner and the notorious criminal Makandure Madush in order to verify the credibility of the statement.
Deputy Solicitor General further said that ‘Kosgoda Tharaka’, who had been named as the first suspect regarding the making of death threats on Prison officials, is currently being interrogated by the CID.
What Sri Lanka wants is not a democracy of the press, the freedom to write, the freedom to criticize the government, freedom to demonstrate. What we want is a democracy of the people for their right to live in peace and security, have the minimum of a decent living condition, right to have access to water, security of employment, a good health service, bring up a family, and have good service from an uncorrupt government.
Sri Lanka is 72 years away since its Independence. We are still talking about a democracy. What did we have before Independance and beyond? We were ruled by Kings and there were periods when Sri Lanka prospered under some kings. There were the Nobles who helped the king in ruling the country maintaining law and order. The people were grouped according to their skills, a caste system where each one occupied tasks allocated to them .
Rhys Davis says that the West learnt what they call democracy from the east. The Buddha himself had a gread organising skill. Lord Buddha had a great following and his disciples came from all walks of life. They had to be trained into being the followers of the Buddha Dhamma. It was a difficult task which he attended to with great perspicacity. He made known the Dhamma through discourses and set out rules of conduct for his disciples and followers.
Therefore, what we call democracy in relation to politics was not unknown to the Sinhala people. Or as a matter of fact to entire nations the world over. But it is only when we come to politics we speak mostly of democracy. The imported notion of democracy existed from Independence and differed from one ruling system or government to another. That is why now in TV political discussion the opposition to the Government compare their period of rule as a period where there was a greater democracy compared to the government they replaced.
Therefore this political democracy of varying standards will continue. But what we should examine is under which democracy the people were better off, more secure and protected, spent peaceful lives. When it is put through such an examination, one would see that democracy becomes meaningless if the people had been neglected and left on their own to meet the rising cost of living, lack of protection, fear of an underworld etc., and a drug menace.
Sri Lanka today is not what it was 72 years ago. Today Sri Lanka under President Gotabaya Rajapakse ,is not what it was five years before under the Sirisena-Ranil duo. But yet the rejected government of the past says that there was democracy during the five years before. Why then were they rejected by the people ? Because this democracy is what the educated Colombiens and the Colombo press moguls want, it is different from what the people outside in towns and villages want.
Whatever notion different people have about democracy, it is since Independence there had been something that had been accepted from the west called democracy. It came from the Colonial rulers who did not rule democratically. It has in reality given nothing to the people. Sri Lanka continued to be a developing country yet with that absurd democracy becoming a barrier for progressive development of the country, changing governing systems from time to time.
The present day media specially the Capital Maharajaa Organisation, News First, Dawasa, Satana, Face the Nation, journalists have their own notion of democracy which they try to promote against the President Gotabaya Rajapaksa. In a recent political debate in Satana a journalist insisted that an invitee should accept that compared to the periods of government before Yahapalanaya, there was democracy under Yahapalanaya.
If they were to think that there was no democracy under President Mahinda Rajapaksa from 2005 to 2015, they cannot deny that there was a remarkable, or if they want, an apparent development of the country during that period breaking away from the path of a developing status, to a county on the path of progressive development with highways , high-rise buildings, beautification of towns, parks and cleansed lakes.
If these democracy fans insist that despite all that it was a period without democracy, the price was worth it, and there should be more periods of governments in Sri Lanka without democracy for it to really step into a developed country status.
In that sense too the 20th Amendment is welcome though it irks Sajith Premadasa, Anura Kumara Dissanayake and their followers wearing blinders. The word democracy” , a sacred OM” to the opponents of the government, had been introduced by former colonial masters to keep the country poor and undeveloped. It is getting out of the blinder that will make developing countries take the risk and forge ahead to enter a new path of development.
It is enough that we had been floundering in the darkness of under development for the last 72 years making every effort to keep the crown of democracy on our heads. One government rules for five years and takes the government forward according to its idea of development, and then when it is defeated another comes to change everything that the other government had done to introduce a new system for the next five years, the circle continues and we are always where we were at the beginning.
It is time that it changes. China, Russia,Malaysia, Singapore, Vietnam and Bangladesh are not countries holding democracy in high favour, but they have developed to a far greater extent than we have done holding on to this precious democracy.
At least now we want a man at the helm, who would not bend to pressure but continue to do what is good for the country and the people who have placed their confidence on him to do what he thinks is correct. Therefore the President should be given all the powers of an executive President .
The pseudo democrats of the Samagi Jana Balavegaya , Janatha Vimukthi Peramuna say Yahapalanaya gave real democracy to Sri Lanka. But did it give the people of Sri Lanka what they really wanted, which was not democracy but a decent living standard, education for their children,employment , clean water to drink, roads,pathways and a drug and a crime free country ? No, statistics show quite a different story.
President Gotabaya Rajapaksa wants to give the people what they really want. For that the Executive President wants a free hand to move without ugly undemocratic manifestations in the well of the august assembly of the representatives of the people-the Parliament,by the undisciplined infantile members of the Opposition, distorting facts in the 20th Amendment.
Sri Lanka has an honest, disciplined visionary leader in President Gotabaya Rajpaksa , who had demonstrated his devotion to the country and the people, who risked his life for them. None other political leader even with dynamos, and paternal genes had ever made such a sacrifice or risked one’s life for the Country. Sajith Premadasa the Opposition Leader who denounced the 20Amendement saying it is to give executive power to an individual had never lifted a gun in defence of Sri Lanka.
That individual, Sajith Premdasa and his supporters often refer to is the President of Sri Lanka. His personal identity is submerged when he holds the high office to which the people have hoisted him.
President Mahinda Rajapkse put the country into the correct path of development, but ungrateful people were forced by coercion and enticement by local and foreign enemies of Sri Lanka to reject him at the Presidential elections of 2014.
The 20th Amendment is essential at this hour of Sri Lanka’s history as we should think of a different people friendly political system, as the past systems have failed to give the necessary leadership to Sri Lanka with its glorious historical past to surmount difficulties to achieve new heights of development.
Therefore, the President should have immunity, be free to face and stop unpatriotic self interested opposition in a parliamentary system by even dissolving the parliament if it becomes necessary, to have patriotic Sri Lankans with even dual citizenship who may want to come back and help in the development process of Sri Lanka.
The 20A does not suppress the Audit department or the Auditor General . They will be there carrying out their allotted functions. Therefore there should not be any difficulty in having the 20Amendment passed in parliament as a temporary measure until a new Constitution is written and presented.
Some ask what is the impediment to carry on the government without removing the 19th Amendment. The impediment is that the 19th Amendment does not fit into the new thinking of the new Government. The Yahapalanaya may not have had any impediment in carrying on it destructive path of bankrupting Sri Lanka with the hastily adopted 19A, but that is the past and that 19A does not fit into the present path that is being hacked, despite opposition by political reactionaries , towards a better , sure and an efficient advancement of prosperity to illumine a country that has been thrown into an abyss of political, financial and social darkness.
There were two critics Jayadeva Uyangoda who admits of a hurried reading of the 20th Amendment, which was enough for him to writes what he always wrote against President Mahainda Rajapaksa with added venum trying to put President Gotabaya Rajapaksa into a garb of a Dictator. He may have written that without reading the 20th Amendment at all. The other Dayan Jayatillake does more or less the same thing but with greater venom, having missed the diplomatic boat to a European destination. Most of what he writes is frilled with his quotes from his intellectual reading material or seen & heard in the cinema. They are both prophets of doom and not worth commenting on their rantings.
Finally 20 Amendment is to the Constitution of Sri Lanka, we do not want UN or Commonweal or any International interference. It would be an insult to our sovereignty; independence and our Judiciary. Sri Lanka can settle its matters on its own.
After the Southern Expressway was opened (aka Southern Highway), a poor villager in Kurundugaha Hethapma told the writer that to celebrate the opening he prepared and treated his fellow villagers with Kiribath. The writer met him again several years after. He asked the villager whether or not he was benefitted by the expressway and how many times he had used it. The villager responded saying that he was not benefitted from it and he did not travel on it a single occasion. He was still happy that there existed the Southern Expressway next to his village.
On our return journey to Colombo, I said to my friend who was the driver (he owns a latest model BMW sport utility v), that we must open up the expressways to motorcycles, three wheelers and InterCity Buses (including SLTB) (poor man’s vehicles), (subject to conditions). A frequent traveler on the expressway, he was visibly moved and very upset. He slowed down and fiercely asked me You must be kidding”? I said No”.
I consider that the villager raised an important issue. These expressways were built from their money too. We are all paying off the massive debts that the governments have borrowed to build the expressways.
But, only about 20% of the country’s population – those who own a car/vehicle reap the benefit of them. A few luxury buses (who charge a higher fare) are allowed to carry passengers on expressways; meaning the poor who does intercity travel on ordinary buses are excluded.
These three categories (motorbikes, three wheelers and InterCity Buses) comprise more than 60% of Sri Lanka’s registered vehicles.
The fact that Sri Lanka’s expressways are confined only to high income earners is a clear anomaly.
It is discriminatory too.
This should not be the way.
Currently only the wealthy and the upper middle class exclusively use them, solely for their benefit. Even among them, some find it difficult to pay the expressway tolls that are high.
I explained to my friend that though vehicles do ply on expressways, most of the time they are empty. In the night, expressways are like ‘ghost towns’. This is not so in developed countries. They are busy all the time.
Vehicles ply on our expressways intermittently. The volume of traffic is definitely insufficient. On the other hand the roads that feed the expressways (ie, High Level Road, Galle Road, Negambo Road etc) are jam-packed with vehicles especially with motorbikes, three wheelers and intercity buses.
I said to him that not only my idea will open up expressways to poorer sections of our society, it will also become a healthy source of revenue for the government (the government is hugely cash strapped).
It will be a massive injection of new funds to government coffers. Also, my scheme is a solution to the country’s ever increasing traffic problem. The traffic on the main roads will significantly reduce as a result.
I explained to him that it is true that some of the poor man’s vehicles may not be able to travel at the maximum speed of 100 km per hour, but it is not a serious issue. For three wheelers, we can restrict the maximum speed at 60 km per hour.
It is not a must that vehicles should drive on the expressways at the maximum speed. We are a small island nation, we can reach any destination by road within a relatively short period of time. What is important is the smooth flow of traffic on expressways.
It is true that due to the addition of these new category of vehicles the existing traffic flow could slow down, but it is not a significant problem. As the expressways are without traffic lights/traffic cops, vehicles will continue to ply uninterruptedly. The latter is the most important point.
The three wheelers could be passenger carrying or owner driver ones. There are a very large number of owner driver three wheelers in the country. In villages almost every house has a three wheeler now. They will all get a huge boost from this scheme.
Given that our expressways are largely empty, these poor man’s vehicles should be able to easily maneuver on them. The benefit to the country and the people will be immense. The benefit will outweigh any negative effects.
I said to my friend that during very busy periods (Sinhala New Year, Christmas holidays) the three wheelers and motorbikes could largely be confined to the left lane or their access to the expressways can be completely stopped.
My friend laughingly said that countries like Australia and New Zealand would never allow such a scheme and I should be mad for suggesting something like that. He emphasized that expressways are exclusive for ‘good vehicles only’, and it was the intention of the government that built them. His definition of good vehicles meant sedans (cars), wagons, vans that only a very limited number of people drive in Sri Lanka, and luxury buses.
I told him that one of the main intentions of the government in establishing expressways was to reduce the country’s traffic problem but the expressways have thus far failed to achieve this. I showed him that in contrast the bottlenecks created by the expressways have exacerbated the major cities’ traffic congestion, especially, Colombo.
I told him that Sri Lanka is a poor country and the government has an obligation to look after the interests of the poor. The new government’s policy of ‘Saubaghyaye Dakma’ is to incorporate all citizens, including the poor.
In regards to Australia and New Zealand, I told him that motorcycles and intercity buses are already allowed to run on their expressways and they do not have three wheelers. I told him that even cyclists, huge container lorries are allowed on their expressways. These two countries have only banned certain land vehicles (like tractors) and pedestrians from entering the expressways. Their highways are always busy (24/7) and earn terrific incomes for the governments. I told him that the situation in most western countries is similar. They build their highways for all peoples, not just to a privileged few.
I further told him that the fact our expressways are largely ‘dead and sleepy’ is a reason for the frequent serious traffic accidents on them (speedy and drowsy drivers).
My friend (a ‘Colombian’) was visibly upset and accelerated his speed.
Happiness is the highest good everybody want to achieve. It is possible for everybody and it is inside everybody. We are not reaching out there either because of one or both of the following reasons. Either we are ignorant or we do not have the simple understanding of ourselves. The self indulgence and self control are opposing urges that must be in balance.when they are in balance, we can experience our happiest lives and better mental health.
Engaging ourselves is fundamental to happy life. The demands of our lives and by extension of our self discipline, have a way of introducing on our happiness. Self-control has a way of keeping us aligned with long-term goals and is essential to our success and well-being. self-control matter when we are trying to achieve a goal, like trying to lose weight or succeed in a college class. Do we relax or do we go to work out? Self-control makes us happier, healthier people.
The dominant description about self-control, that it leads to a happy and satisfied life by enabling us to put our goals ahead of momentary pleasure, was the whole story. People who are living happy and satisfied lives are able to experience pleasure without being distracted by intrusive thoughts. They can just do something they enjoy and be fully in the moment with it.our ability to experience pleasure, our devotion to happiness as a way of life is just as important to our happiness in life as our self-control.
The ability of happy oneself
The ability of a person to enjoy happiness without being bothered by intruding thoughts. The idea was to see how people differ in their ability to simply indulge in relaxation or enjoyment. Those who could do that reported greater happiness & well being. Some people don’t enjoy happy moment as a success, or feeling they really enjoyed themselves, was indeed being disturbed. E.G thinking about the sport I am not doing. Those thought about conflicting long term goals undermine the immediate need to relax. Trait happy capacity predicts successful happy goal pursuit in everyday life. So the person who is better at enjoying himself also more likely to make enjoying himself & goals.
Pertaining to happy
People able to enjoy themselves when pursuing enjoyment tended to have a higher sense of well-being in both the short and long term. Even more importantly, people with a higher happy capacity were also less likely to suffer from depression and anxiety.The key to happiness is not about forgetting self control and go wild. It is about understanding self indulgence and self discipline. Most importantly in pursuit of happiness and long term goals need not not to be conflict one another. Happiness and long term goals both could be compliment each other by achieving well being and good health. It is important to find right balance in everyday life. In this case finding time to self care is paramount important. Planing time for fun would be one way. So the planning periods of enjoyment with time limits so that they are clearly distinguished from other activities.
Enjoying ourselves
Use self control to turn attention away from adverse thoughts to happy. The first is essentially mindfulness. Most of us think mindfulness is relaxation. It is in deep sense; it involves great deal of self control. The more we practice and get good at mindfulness, the more relaxed we get. The better we get at mindfulness, the more present we become with what we are doing at the time. And that makes us much better at having fun. For some people mindfulness is a thought apart from concrete realities. So alternative psychological techniques could be used called internal dialogue. If the thought intrude to anybody’s fun, then having quick chat with it.
Tip: Self care- Through investing time, money, or attention to improve some aspects of own well being is especially important in stressful times.
Happiness as the highest good
1959දී එක්සත් ජාතීන්ගේ ලංකා නියෝජිත ධුරය හෙබවූ සර් ක්ලෝඩ් කොරයා මහතාගෙන්, අගමැති බණ්ඩාරනායක මහතාට ලිපියක් ලැබුණි. එහි සඳහන්ව තිබුනේ, එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක සභාවට ඇතුළත්වීමට අවස්තාවක් ලංකාවටද උදාවී ඇති බැවින්, මෙවර රැස්වීමට අගමැති බණ්ඩාරනායක මහතාට පැමිණිය හැකිනම් එය තමන් අගය කරන බවයි.මේ අනුව අගමැතිතුමා 1959 සැප්තැම්බර මස 28 වෙනිදා එහි යාමට තීරණය කර තිබුණි.
බණ්ඩාරනායක මහතා පිටව යන දිනය සැප්තැම්බර මස 28 වෙනිදා වන අතර ආණ්ඩුවේ මුදල් වර්ෂය නිමා වන දවස සැප්තැම්බර් මස 30 ට දී තිබීම නිසා එතුමාට වැඩ අධික දින කීපයක්ම ගත කරන්නට සිදුවිය.ඇමතිවරු හා ස්තිරලේකම්වරුන් කැඳවා 30 වෙනිදාට පෙර පාර්ලිමේන්තුවේ සම්මත කරගත යුතු පනත් සුදානම් කරගන්නා ලෙස දන්වා සිටි එතුමා, තමා එක්සත් ජාතීන්ගේ මහා සමුළුව ඇමතීමට රටින් පිටව යන දිනයද, එදින ප්රකාශයට පත් කරන ලදී.
1959 සැප්තැම්බර මස 25 වෙනිදා පාර්ලිමේන්තුව පවත්වන දිනයකි.එදින තමා පාර්ලිමේන්තුවට පැමිණීමට තරමක ප්රමාද වන බවත්, ඒ කාලය තුලදී මැති ඇමතිවරුන්ගේ වය ශීර්ෂයන් සම්මත කරගන්නා ලෙස පි. බි. ජි. කලුගල්ල මහතා අත පණිවුඩයක්ද ඒවා තිබුණි. පාර්ලිමේන්තු කටයුතු එසේ සිදුවෙමින් තිබියදී.කතානායක එස්. ස්මයිල් මහතාට දුරකථන ඇමතුමක් ලැබුණි. කතානායකවරයා දුරකතනයෙන් කියවුනදේ ලේකම්වරයාට කනට කොදුරා කියන ලදී.ලේකම්වරයා ඉදිරිපෙළ අසුන්ගෙන සිටි ඇමතිවරුන් වෙත පැමිණ.
“අගමැතිතුමාට වෙඩි තියලාලු” යයි ලද පණිවුඩය ප්රකාශයට පත් කරන ලදී.
(අපේ අපේක්ෂාව හා පැතුම මෙවන් පණිවුඩයක් අප ජීවත්වෙන මේ කාලය තුලදී යලි ඇසීමට නොලැබේවා! යන්නයි. ඒ සඳහා වර්තමාන ජනාධිපතිතුමාගෙන්, ගෞරවයෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ,
” කොවිඩ් අනතුර අමතකව ගොස් සිටින මිනිසුන්සේම, ජනාධිපතිතුමාට ඇති දේශීය හා විදේශීය සතුරු උවදුරු අමතක කොට ගමෙන් ගමට යාම වැනි කටයුතුවල නොයෙදී පුර්ණ ආරක්ෂාව යටතේ කටයුතු කර ගෙන යන ලෙසය.”)
බණ්ඩාරනායක මහතාද, මහින්ද රාජපක්ෂ, වර්තමාන ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා මෙන්ම ජනතා ගැටළු විසදීම තම විනෝදාංශය කරගෙන මහා ආශ්වාදයක් ලැබූ පුද්ගලයෙකි. ඔහුට වෙඩි තැබුවේ කවුද? අරමුණ කුමක්ද?යන්න ප්රහේලිකාවක් විය.
රෝහලට යන බණ්ඩාරනායක මහතා ඇසු එකම ප්රශ්නය වුයේද ” ඒ මිනිහා මොකද මට වෙඩි තිබ්බේ?” යන්නයි .
තවද බණ්ඩාරනායක මහතාගේ ඉල්ලිම වුයේ “භික්ශ්වක් ලෙස ඇඳගෙන ආ මෝඩ මිනිහෙක් මට වෙදිතිබ්බා. මේ මිනිහට අනුකම්පා කරන්න. ඔහුගෙන් පලිගන්න යන්න එපා” යන්නයි.
වෙඩි වැදුන අගමැතිවරයාට බරපතල ශල්යකර්මයක් කිරීමට සිදුවිය. ඒ සඳහා, වෛද්ය පි. ආර්. ඇන්තනිස්, වෛද්ය ටි. ඩී. එච්. පෙරේරා, වෛද්ය එම්. ඊ. පිරිස්, වෛද්ය බර්තලමියුස්, වෛද්ය මිල්රෝයි පොල්. වෛද්ය මිසෝ, වෛද්ය ජි. එන පෙරේරා, වෛද්ය හිලරි ගුණවර්ධන, වෛද්ය ඩී . ඒ. රණසිංහ යන මහත්වරුන්ගේ සහභාගිත්වයෙන් සිදුවිය.එය පැය 4යි විනාඩි 35ක් දිගු ශල්යකර්මයක් විය.
1959 සැප්තැම්බර් මස 25 වෙනිදා උදයේ ඇමරිකානු තානාපති බර්නාඩ් ගස්ලර් මහතා කලින් යොදාගත් පරිදි බණ්ඩාරනායක මහතා මුණගැසීමට එතුමාගේ පෞද්ගලික නිවස වෙත ලඟා විය.සාකච්චාවෙන් පසු ඔහු නික්ම ගිය අතර, ඒ වනවිට අසුන්ගෙන සිටි රාජනීතිඥ එන. ඊ . වීරසුරිය මහතාද එහි සිටි බැවින් ඔහු අමුත්තන් පිළිගන්නා ශාලාවට කැඳවාගෙන ගියේය. ඒ වනවිටත් භික්ෂුන් වහන්සේලා දෙනමක් ආලින්දයේ අසුන්ගෙන සිටියහ. කෙටි පිලිසදරකින් වීරසුරිය මහතාව පිටත්කරහැරි අගමැතිතුමා ආලින්දයේ සිටි භික්ෂුන් දෙනමට වැඳ නමස්කාර කිරීමත් සමගම, ඉන් එක භික්ෂුවක් සිවුර තුලින් පිස්තෝලයක් ඇදගෙන අගමැතිතුමා එල්ල කරගෙන වෙඩිපිට වෙඩි තබන්නට විය.
සඟ වේද ගුරු ගොවි කම්කරු යන පංච මහා බලවේගයේ අනුහසින් බලයට පැමිණි ජනතා නායකයෙකුව ඇස වෙදකම කරන සඟ රුවනක් උපයෝගීකරගෙන සතුරන් විසින් ඝාතනය කල ආකාරය ඉතිහාසයේ සටහන්ව ඇත්තේ එසේය.
ඒ ජාතික මහා කුමන්ත්රණයේ හාල්මැස්සන් එල්ලා මරා දැමුවද, රුසියාවේ රහස් ඔත්තු සේවාවේ සඳහන්ව ඇත්තේ, ඇමරිකන් සි. අයි. ඒ. සංවිදානය විසින් සැලසුම්කර සිදුකල තවත් එක ඝාතනයක් ලෙසයි.
අපි ඉතිහාසයෙන් පාඩම් ඉගෙන ගෙන වර්තමානය ශක්තිමත් කරගනිමු.
දිවංගත අගමැතිතුමාට නිවන් සැප ලැබේවායි අපි පතමු!
ලන්කාවේ විවස්ථා පුරාණය
“ඉමන් සරත්තන් පිසිතන් සරීරන් –ධාරේමි ලෝකස්ස හිතත්ත මේව (මාගේ මේ ලේ මස් සහිත සරීරය ලෝකයාගේ (රටවැසියන්ගේ) හිතසුව පිනිසම දරමී සිරිසගබෝ රජතුමා. (පෙර රජ දවස මේ රටේ පැවැති රාජ්ය සම්ප්රදායයි ඒ.)
නමුත් මෙදවස මේ රටේ එවැනි ජනතාහිතවාදී විසිෂ්ඨ සම්ප්රදායන් හෝ ජනනායකයින් නැති නිසා විවස්ථා පිළිබද විශේසග්නයකු නොවෙන පුද්ගලයකු විසින් හුදීජන පහන්සන්වේගය සන්දහා පමණක් ලන්කාවේ ආණ්ඩුකරම විවස්ථාවල ප්රභවය, විකාසනය සහ ස්වභාවය පිළිබන්දව කෙරෙන කෙටි විමසුමකි, මෙහි දැක්වෙන්නේ.
20 වැනි විවස්ථා සන්සෝධනයක් සහ පූර්ණ වශයෙන් නව විවස්ථාවක් ලිවීමට සූදානම්වන මේ අවස්ථාවේ මෙය කාලීන මාතෲකාවක් වියහැකි බැවින් මම මේ සටහන තැබීමට අදහස් කළෙමි.
ආණ්ඩුකරම විවස්ථාවක් යනු ඔනෑම රටක උත්තරීතර නීතියයි කියවේ. රටක්තුල මනා පාලනයක් ගෙනයාම සන්දහා සකස්කොට ගන්නා එය සෑම අතින්ම සමස්ථ ජනතාවගේම යහපතම පදනම්කොටගෙන සකස්වන ජනතාව තුල නීතිගරුක බව, නීති සම්පාදකයින්ගේ මෙන්ම නීතිය ක්රියාත්මක කරන්නවුන්ගේද අත්තනෝමතික ක්රියා පාලනය කිරීම සහ නීති කඩන පුගලයන්ට දණ්ඩුවම් කිරිම ආදී ක්රියාවන් හරහා එය රටතුල නීතිගරුක සමාජයක් ස්ථාපිත කරයි. නීතිය ඉදිරියේ සමාජයේ සියළුදෙනාම සමාන විමද ධාර්මික සමාජයක සුවිසේසී ලක්ෂනයකි.සින්හල බෞද්ධ සම්පර්දායන්ට අනුව රටක් දැහැමින් සෙමින් පාලනය කිරීම සන්දහා පොදුවේ සමාජය පිළිගත් නීති රීති සම්ප්රදායන් වශයෙන් හෝ ලිඛිත පුස්ථකයන් වශයෙන් හෝ ඒවා තිබිය හැක.
මේ රටේ ලිඛිත විවස්ථා සෑදීම ආරම්භවූයේ 1947 සෝල්බරී විවස්ථාවත් සම්ගය. ඊට පෙර මේ රටේ කිසිමදාක ලිඛිත විවස්ථා තිබිබුනේ නැත. කිතුවසින්පෙර හයවන වසේ සිට මේ රට පාලනය වූයේ බෞද්ධ රාජාණ්ඩුකරමයක් යටතේය. ඔවුන්, සම්ප්රදායන් හා සිරිත් විරිත් අනුව දැහැමින් සෙමින් රට පාලනය කළබව වන්සකථා ප්රමුඛ පොත පතෙහි සදහන් වේ. ඇතැම් අවස්ථා වලදී රජවරු රාජ්යපාලනය පිළිබද රාජාඥා සෙල්ලිපි සහ ටැම්ලිපිවල කොටා තැබූබව ප්රකටය. මිහින්තලා සෙල්ලිපිය සහ බදුලු ටැම්ලිපිය ඒ අතර ඉතා ප්රසිද්ධය. ඒ හැර ලිඛිත ආණ්ඩුක්රම විවස්ථා කිසිදිනක මේ රටේ දක්නට ලැබුනේ නැත. ලක්දිවට බෞද්ධාගම පළමුවරට රාජ්ය අනුග්රහය යටතේ එවූ ධර්මාසෝක මහරජ විසින් එවැනි ටැම්ලිපි සිය දහස් ගණනක් සමස්ථ භාරතය පුරාම පිහිටවු බවද ප්රකටය.
මේ රටේ පළමුවරට ලියවුණු ආණ්ඩුක්රම විවස්ථාව වූයේ 1947 දී ලියවුනු සෝල්බරී විවස්ථාවය. අනතුරුව 1972 ශ්රී ළන්කා ජනරජ විවස්ථාවද, 1978 දී ශ්රී ලන්කා ප්රජාතාන්ත්රික සමාජවාදී ජනරජයේ ආණ්ඩුකරම විවස්ථාවද ලියවින. මේ අනුව 1948 සිට මේ දක්වා ආණ්ඩුකරම විවස්ථා තුනක් සම්පාදනයවී ඇත. මෙම සෑම විවස්ථාවකම දක්නට ලැබෙන සුවිශේසී ලක්ෂනය වනුයේ ඒවා සෑදීමේදී, ක්රියාත්මක කිරීමේදි හෝ ඒවායේ අන්තර්ගතයන්හි හෝ ඊනියා ප්රජාතන්තර වාදයක් නොමැති බවය. ඒවා සෑමවිටම් සකස්කොට ඇත්තේ ඒවා නිර්මාණය කළ වුන්ගේ බලය රැකගනිම, වරප්රසාද වැඩිකර ගැනීම ආදී අරමුණු මුල්කරගෙන මිස රටේ හෝ රටවැසියන්ගේ යහපත මුල්කොටගෙන නොවේ.
මෙයින් අවසාන විවස්ථාව 1978 සිට මේ දක්වාවු කෙටි කාලය තුල 19 වන වතාවක් සන්සෝධනය කොට ඇත. 20 වන සන්සෝධනයද මේ මස 22 දින මැතිසභයට ඉදිරිපත් කිරීමට නියමිතය. මෙහිදී 1788 දී පැනවූ ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ විවස්ථාවේ මේ වන විට, වසර 232 ක් කාලයක් තුලම සිදුකොට ඇත්තේ සන්සෝධන 25 ක් පමණක් වීමද අපගේ අවධානයට භාජන වියයුතු වැදගත් කරුණකි.
ආණ්ඩුකරම විවස්ථා වර්ග දෙකක්
වර්තමානයේ පවතින ක්රමය අනුව ලෝකයේ විවස්ථා වර්ග දෙකක් ඇත. එනම් ලිඛිත හා අලිඛිත විවස්ථා වශයෙනි. නූතන විවස්ථාවන්ගේ මව්බිම වශයෙන් සැළැකෙන බ්රතාන්යේද ලිඛිත විවස්ථාවක් නැත. ඒ රට අදටත් පාලනය වන්නේ එම රටට ආවේනිකවූ සම්පරදායන් අනුවයයි කියවේ.
මේරටේ විවස්ථා ඉතිහාසය
විවස්ථාවන්ගේ මවු රටේ එවැනි සම්ප්රදායක් තිබීයදී එම ක්රමයම වසර 2500 ක ප්රෞඪ ඉතිහාසයක් ඇති මේ රටටද යොදා නොගත්තේ මන්ද යන්න ගැටලුවකි. මේ සදහා ප්රධාන හේතු දෙකක් මම දකිමි. ඒවානම් පළමුව සුද්දන්ගේ අවස්යතා සහ දෙවනුව අපේම කලුසුද්දන්ගේ අවස්යතා වසයෙනි. සුද්දගේ අරමුණ වූයේ ඔවුන් මේ රටින් ගියද ඉරහන්ද පවතිනාතුරුම තවදුරටත් සූරාකමින් ඔවුන්ගේ අණසක යටතේ මේ රට තබා ගැනීමය. වසර 133 ක් පුරා ඔවුන් විසින්ම හදා වඩාගත් සෝදනලද මනස් ඇති හමින් පමණක් කලුවූ namin mulkoTasa ingriisi saha agakoTasa pamanak sinhalavuu අනෙක් සැමඅතින්ම සුද්දන්ටත් වඩා සුදුවූ අපේ කලුසුද්දන්ට අවස්ය වූයේ සුද්දාගේ අනුප්රප්තිකයින් වී මේ රටේ ප්රභූ පාලකයින් වීම පමණයි. ඇත්තවසයෙන්ම ඒ අවස්ථාවේදි ඉන්ග්රීසීන් සිදුකල යුතුව තිබුණේ 1815 ට පෙර මේ රටේ තිබුණු දේශීය ක්රමය නැව්ත පිහිටුවා ගැනීමට ඉඩදී නැව් නැගීමය. නිදහස ඉල්ලා ලියුම් ලියූ අපේ නායකයින් කළයුතුව තිබුණේ 1815 ට පෙර මේ රටේ තිබුණු දේශීය ක්රමය නැව්ත පිහිටුවා ගැනීමය. 1815 දී සුද්දා පොරොන්දුවූයේද කුරිරු දෙමළ රජු පන්නා දම kAppeTipola කෙප්පෙටිපොල නිlameiමේ ලන්කාවේ රජු වසයෙන් පත්කරන බවය.නියම දේශපාලන නිදහස කියන්නේ එය මිස සුද්දගේ ඇන්දුම ඇන්දගෙන උන්ගේ පාලන ආකෘතියම වැළදගනීම නොවේ. අපේ කටිටිය ඒ වෙනුවට සිදුකළේ කුමක්ද. කිසිම සිස්ඨාචාරයක් නැති ගල්වැද්දන් මෙන් සිටි පිරිසක් ලෙස සුද්දාගේ පාලන ක්රමය දේවත්වයෙන් පිලිගැනීම නොවේද.
1948 දී ඔවුන් ලබාගත්තා කියන ඊනියා නිදහස දෙසත් දෙපාර්ශවයම එක්වී සාදාගත් සෝල්බරී විවස්ථාව දෙසත් විමර්ෂනසීලීව බලනවිට මා දකින්නේ එවකට සිටි දේශපාලකයින්ගේ එකම අභිලාසයවූයේ පාලකයින් වශයෙන් මේ රටේ සුද්දාගේ අනුප්රප්තිකයින් වශයෙන් පත්වී සැපසම්පත් විදීම පමනකැයි මට සිතේ. එසේම මේ රට සුද්දාගේ ග්රහනයෙන් මුදාගෙන 1815 දී අපට අහිමිවූ දේශය, එහි සම්පරදායන් සහ දේශයේ දූ පුතුන්ගේ සුද්දා විසින් පැහැරගත් ජන්ම අයිතිවාසිකම් ඔවුන්ට නැවත ආපසු ලබාදි නැවතත් තමන්ගේ මව්බිම පුර්නවශයෙන් නිදහස් ,නිවහල්, ස්වාධීන සහ ප්රෞඩ දේශයක් හා අභිමාන්වත් ජාතියක් වසයෙන් ගොඩ නැගීම පිළිබද කිසිදු සිහින මාත්රයක් හෝ ඔවුන් තුළ තිබුණු බවක් මට නම් නොපෙනේ. එවන්නක චායාමාත්රයක් හෝ ඔවුන් තුල තිබුනේනම් සෝල්බරී විවස්ථාව කිසිසේත්ම ඔවුන් පිලිගන්නේ නැතිවාට මට කිසිම සැකයක් නැත. අනෙක එවැන්නක් ඉල්ලුවේනම් අපේ කලුසුද්දන්ගේ අභිලාෂයන් සහ බලාපොරුත්තුද සුන්වනු ඇත. යටත් පිරිසෙයින් අපට පෙර එම්නම් 1947 දි නිදහස ලබාගත් භාරතය හෝ බුරුමය ක්රියාකළ ආකාරය දෙසවත් නොබලීමෙන්ම ඒ බව මනාව පැහදිලි වෙයි. භාරතයට විවස්ථාවක් සෑදිමට එන්ගලන්තයෙන් සුද්දෙක් යෝජනාකළවිට එය ප්රතික්ෂේපකොට අම්බෙක්කර්ගේ ප්රධානත්වයෙන් විවස්ථා සම්පාදන මන්ඩලයක් පත්කොට ඔවුන්ගේ විවස්ථාව ඔවුන්ට අවස්ය අන්දමට සාදාගනු ලැබිය. නමුත් අපේ කලුසුද්දෝ ඒ සදහා අයිවෝ ජෙන්නින්ග්ස් ලියූ එන්ගලන්තේම උපත ලබූ විවස්ථාවක් සෝල්බරිට ආරාධනාකොට පන්සියපනස්ජාතකය මෙන් සිරස නමා යටහත් පහත්ව පිළිගත් හ. එපමණක්ද නොව සෝල්බරී උන්නැහේට මේරටේ ප්රථම අග්රාණ්ඩුකාර කමද ප්රධානය කොට ඒ සන්දහාවත් සුදුසු පිරිමියෙක් හෝ ගැහැනියක් වසර 2500 ක ප්රෞඩ ඉතිහාසයක් හා සිස්ඨාචරයක් ඇති මේ රටේ නොසිටි බව නිවට ලෙස සුද්දන්ට ඔප්පුකොට ඇත.බුරුමයද සුද්දාගේ කොන්දේසි ප්රතිඛ්සේපකොට ඉන්දියාවෙන් සුද්දන් ගෙනා කුලීකරුවන්ද ආපසු ගෙනයන මෙන් කියා ඔවුන්ගේම විවස්ථාවක් හදා ගනු ලැබීය. ඉන්දියාවට ආපසු නොගොස් නතර වූවන්ට් බුරුම නම් ගෙන බුරුම භාෂාවද ඉගෙන ගෙන පූර්ණ බුරුම වැසියන් විම අනිවාර්ය කළේය.නමුත් එසේ කරණු වෙනුවට අපේ නායකයින්යයි කියාගත් අයගේ නායකයා වූ ඩී ඇස්. නිදහස ලබගැනීම සදහා ඉන්ග්රීසින්ගේ කොන්දේසිවලට යට්ත්වූ ආකාරය ඩී. ඇස්. ශ්රී ලන්කාවේ ප්රථම අග්රාමාත්ය (කේ එම්. ද සිල්වා) පිටු 161 බැලීමෙන්ම වටහා ගත හැක.
මීලගට ඉහත සදහන් විවස්ථා තුන ගැන කෙටියෙන් සටහනක් තියමි.
1 1947 සෝල්බරී විවස්ථාව
මා දකින අන්දමට ඉන්ග්රීසින් ලන්කාවට සෝල්බරි විවස්ථාව දීමෙන් අපේක්ශා කළේ කිසිසේත්ම මේ රටට පුර්ණ නිදහසක් ලබා දීම නොවේ. ඉන්දියාව, පකිස්ථානය සහ බුරුමය යන රටවල් තුනේම ග්රහණය අහිමිවූ සුද්දන් මේ රටට මෙවැනි විවස්ථාවක් දීමෙන් බලපොරොත්තුතුවූයේ ආසියාවේම බලය අහිමිවු බැවින් අනාගතයේදී ඔවුන්ගේ අනසකට යටත්ව පවතින එසේම වානිජමය සහ යුධමය වසයෙන් ඉන්දියන් සාගර කලාපයේ වැදගත් කේන්ද්රස්ථානය වසයෙන් ලන්කාව පවත්වාගෙන යාමේ එකම යටිකූට්ටු අදහස අනුව යයි මම සිතමි. එසේම ඔවුන්ට අවශ්ය ආකාරයට මේ රට මෙහෙයවීමට හැකිවන පරිදි නිදහසක් දීමය. සමාත විවස්ථාව පුරාම, විශේසයෙන් සෝල්බරි විවස්ථාවේ 11 වන කොටසේ අන්ක 5 යටතේ මේ රටට පනවා ඇති සීමා දෙස බලනවිට ඒ නිදහසේ නියම ස්වරූපය තව දුරටත් පැහැදිළි වෙයි.
බුරුමයේ සහ භාරතයේ මෙන් තම රට හා ජාතිය ගැන හෝ ජාතියේ අභිමානය ගැන හෝ සිතන රටේ ජනතාවගේ යහපත ගැන සිතන නායකයින් නොසිටි එසේම තමන්ට අවස්ය පරිදි ඉන්ග්රීසීන් මෙන් සිතන පතන, කනබොන, අදින පලදින හා හැසිරෙන තමන්ම හදාවඩාගත් හොන්දම කලුසුද්දන් සිටින රට වසයෙන් ඔවුන් මේ රට හොදින් හදුනාගෙන තිබුණාට කිසිම ශකයක් නැත. මැකෝලේ සාමිවරයා වරෙක පැතුවාක් මෙන් ඔවුන් හමින් කලුවුවද ක්රියාවෙන් සුදුකළවුන්ම විය
නිදහස දුන්නායයි කියන ලෙඛනයවූ සෝල්බරී විව්සථාවේ සෑම වගන්තියකින්ම මේ බව මැනවින් සනාථ වේ. එම විවස්ථාවෙන් අපේ හිස මත පටවා ඇත්තේ ඔවුන්ගේම පාලන කරමය, ඔවුන්ගේම භාෂාව, ඔවුන්ගේම නීතිය, ඒ වගේම මේ රටේ මිනිසුන් සින්හල, දෙමල, මුස්ලිම් ජා ,මැලේ ආදි වසයෙන් සහ ඒ වගේම බෞද්ධ, හින්දු, කථෝලික මුස්ලිම් ආදි වශයෙන් බේධකොට රට පාලනය කිරිමේ සියළුම දේශපාලන අයිතිවාසිකම් (චන්දයෙන් මන්ත්රීවරුන් තෝරාගැනීම හැර), තම අතේම තබාගෙන ඔවුගේම අධිකරණ, පරිපාලන, භෂාව, රාජ්ය පාලන ආයතන, ඇදුම් පැලැදුම්, සිරිත් විරිත් යනදී සියල්ල අපේ හිසමත පටවා ඔවුන් ශාරීරිකව පමණක් එතෙර ගිය බව ඉතාමත් පැහැදිළිවෙයි..
1815 නිදස නැති උනේ වසර 2500 ක් පුරා මේ රටේ අයිතිකාරයින් මෙන්ම භුමිපුත්රයින් වූ සින්හල අපටය. එහෙත් 1948 දී සුද්දා නිදහස දී ගියේ දෙමළ. මුස්ලිම් ආදී සුළු ජනකොටස් වලටය. එපමණක් නොව භූමිපුත්රයින් වූ සින්හලයින්ට නොමැති අයිතිවාසිකම්ද ඔවුන්ට ලබාදෙනලදී. උදාහරණයක් වසයෙන් දෙමළ ජනයාට තේසවලමේ නීතියද මුස්ලිම් ජනයාට මුස්ලිම් නීත්යද ඉතිරිකොට ගියහ. සුද්දා භූමි පුත්රයින්වූ අපට අපගේ නීතිය අපසු භාවිතාකිරිමේ නිදහස නැතිකොට ආක්රමන්කයාගේ නීතිය වු රෝම ලන්දේසි නීතිය සහ ඉන්ග්රීසි නීතිය අප හිස මත පටවා ගියහ.
එසේ කිරීමෙන් සුළුජන කොටස් නන්ගවා තබා භූමිපුත්රයින් පාගාදමා ගියහ.මේ අනුව 1948 ලැබුණා කියන නිදහසේ නියම හැඩතල තේරුම්ගැනීමට අබැටක් පමන හෝ මොලයක් ඇති කෙනෙකුට අපහසුවක් නැත.
යටත් පිතිසෙයින් 1815 දී උඩරට ගිවිසුමෙන් සුද්දන්ට රට භාරදෙනවිට මේ රටේ තිබුණු නමවු සින්හලේ යන්න, මාලදිවයින ඇතුලු භුමියේ හිස් අයිතිය, අපෙන් අල්ලාගත් ඉඩම්වල තිබුණු සුද්දන්ගේ වතුවල වහල් වැඩට ඉන්දියාවෙන් ගෙන ආ ලක්ස 12 ක් පමණවූ දකුණු ඉන්දීය දෙමළ කම්කරුවන්ගෙන් තොර කන්ද උඩරට අපේ ජන්ම භුමියේ හිස් අයිතිය, අපේ භාෂාව වූ සින්හල පාලන භාශාව ව්සයෙන් යොදා ගැනිමේ අයිතිය, බුද්ධාගම රාජය ආගම වසයෙන් තබාගැනීම, නිදහස් රටක් වශයෙන් රාජ්ය නායකත්වයට කෙනෙකු පත්කර ගැනීමේ අයිතිය, අධිකරණයේ පරම අයිතිය වැනි ප්රධාන අයිතිවාසිකම් හෝ නැතිව ලබාගත් නිදහස කුමක්ද යන්න මටනම් නොතේරේ.එවැනි කිසිදු නිදහසක් අන්ඩන්ගු නැති ඒ මදිවාට මේ රටේ ඉතිහාසයේ කවරදාකවත් නොසිටි සුළුජාතින් ගැන නයිතික පදණමක්ද පලමු වරට ඇතුලත් කල සෝල්බරී විවස්ථාව නොවේද අපේ පාලකයින් බණපොතක් වශයෙන් 1948 භාරගත්තේ.
මේ නිදහසේ අරුමය 1972 වනතුරුම අපි එන්ගලතයේ රාජආණ්ඩුවෙන්ම සෝල්බරී විවස්ථාව යටතේ පාලනය වීමෙන්ම අපට ලැබුණු නිදහසෙ අරුමය මැනවින් පැහැදිලිවෙයි. ඒවනතුරුම ලන්කාවේ අග්රාණ්ඩුකාඅර්යා පත්කලේද අධිකරණයේ අභියාචනාධිකරණය තිබුණේ එන්ගලන්තයේ සාමි මන්ඩලයේමය.1971 ජනතාවිමුක්ති කැරැල්ලේදී චෝදනාව වූයේ රැජිනගේ ආණ්ඩුවට එරෙහිව කැරැළි ගැසීම කියා කීමෙන්ද ඒ බව මැනැවින් සනාත වෙයි.1956 දී සිදුවු ආණ්ඩු පෙරළියත් සමග සමාජ පෙරලියකුත් ඇතිවුවද 1972 වනතුරුම මේ රට පාලනය වූයේ 47 විවස්ථා තෝන්ලනුවෙන්මය. අපේ නහයට ඒක දාල සුද්දාට ඕනෑ විදියට ලන්කාවේ දේශපාලන කරත්තය දැක්කූවේ ඔන්න ඔය විදියටය. එන්ගලන්තය අදටත් අපේ අබ්යන්තර වැඩවලට ඇන්ගිළි ගහන ආකාරය දෙස බලන විට අදටත් ඒ කරමයේ වැඩි වෙනසක් ඇති බවක් මටනම් නොපෙනේ. ඔන්න ඕකයි අදත් පවතින 1948 ලැබූ නිදහසේ සැබෑ තත්වය.
2 1972 ජනරජ විවස්ථාව
බන්ඩාරනායක මැතිනීයට පින්සිද්ධ වෙන්ට 1972 තමා පල්මු වතාවට අපි එන්ගලන්ථයේ තෝන්ලණුවෙන් මදක් හෝ ගැලවිලා නිදහස් ජනරජයක් උනෙ. එතෙක් එන්ගලන්තේ මහ රැජින පත්කරපු ලන්කාන්ඩුකාරයා වෙනුවට අපේම ජනාධිපතිවරයෙක් පත්කර ගැනීම, 1815 දී බුද්ධාගමට නැතිවූ තැන 9 වන වගන්තියෙන් ලබාදීම, එන්ගලන්තේ ප්රිවි කෞන්සලේ වෙනුවට අපේම උපරිමාධිකරණයක් පිහිටුවා ගැනීම, ඒ වගේම සුද්දන්ගේ වතු ජාතිය සතුකිරීම වැනි නිදහසේ සන්කේත වූ වැදගත් කරුණු කීපයක් මේ වකවානුවේ ලන්කා ජනරජයේ නයිකාව වසයෙනුත් 1976 සිට නොබැදි ජාතිඟේ නායිකාව වශයෙනුත් ලන්කාවට අලුත් පනක් ලබාදීම වැනි වැදගත් කරුණු කීපයක් 72 විවස්ථාවෙන් අපට ලබුනා.
නමුථ් 72 විවස්තාව කියන්නේත් බොහො දුරට 48 ම පිටපතක්මවූ බැවින් 48 විවස්ථාඅවේ බොහෝ ලන්ක්ෂණ ඉතිරිඋනා. 1977 දේසපාලන පෙරළියත් සමන්ග 77 විවස්ථාව පරිච්චින්න කලෙන් නැවතත් රටේ පාලනය පසුගාමී තත්වයකට පත්විය.
3 1987 ජේ ආර් ඉන්දියාවට රට පාවාදීම?
1987 විවස්ථාවේ දක්නට ලැබුණ ප්රධානම පෙරළිය වූයේ මුලු රටේම මිනිසුන්ගේ චන්දයෙන් පත්වන විධායක ජනාධිපති තිවරයෙකු යට්තේ රජයක් පිහිතුවා ගැන්නීමය. ජේ ආඅර් කීවේ එය අමෙරිකාවේ සහ ප්රන්සයේ ජනාධිපති ක්රමයෙ සහ බ්රතාන්ය වෙස්ට්මින්ස්ටර් කරමවල එකමුතුවක් කියලයි. ඒ මොනවා කීවත් එයත් පරදේශ ක්රමයක් විනා දේසීය ක්රමයක් නොවන බව කිවයුතුය. ඒත් එන්ගලන්ත පාර්ලිමේන්තු කරමයේ වෙනසක් ඇතිඋනේ නෑ. අධිකාරනයේ වෙනසක් ඇති කලේත් නෑ. මේ විවස්ථාවෙන් සුද්දගේ ක්රමයට නව පණක් දුන්නා. දෙමළ භාසාවට ජාතික භාසා තතවයක් දුන්නා.පාර්ලිමෙතුවේ මන්ත්රී සන්ක්යාව 165 සිට 196 දක්වා වැඩිකලා. නැවතත් චන්දයකින් පාර්ලිමේන්තුවට එන්ට බැරි ගෝල බාලයින් ඇතුලට දමගැනීම සන්දහා ජාතික ලැයිස්තුව නැමැති කෝලමකින් එය 225 දක්වා වැඩිකරගත්තා.
මේ ආදී හේතු නිසා එම විවස්ථාවෙන් මෙන්ම 72 විව්ස්ථාවෙන්ද නිදහස් නිවහල් රටක ඔබින් දේශීය පාලන ක්රමයක් ඇතිවූයේ නැත. 78 විවස්ථාව, 72 සහ 48 විවස්ථා තුනටම වඩා දේශපාලකයින්ගේ වාසියට නිර්මානය වූවක් බවනම් කිවයුතුය.
මේ සියල්ලටම වඩා 1978 විවස්ථාවේ සුව්ශේසීම ලක්ෂනය වූයේ එය එක් පුද්ගලයකුගේ (ජේ ආර්ගේ) කලක් තිස්සේ තිබුණු සන්කල්පයක් අනුව කිසිදු ජන ජනමත විමසීමක් නැතිව ඔහුම හදා හෝ හදවා පර්ලිමෙන්තුවට ඉදිරිපත්කොට 5/6 බලය යොදා සම්මත කර ගැනීමයි. එහි තවත් සුවිශේසී ලක්ෂනයක් වන්නේ ජනතාව්ගේ කිසිම සාභාගිත්වයක් නැතිව දේසපාලන අධිකාරිය විසින්ම නිර්මානයකොට මැතිසභයෙන් පමණක් සම්මතකොට ගැනීමය. ඊටත් වදා භයානක මෙන්ම ප්රජාතන්තරවිරෝධි සිද්දිය වූයේ 1987 ජූලි 29 වන දින දරණ ජේ ආර්/රජිව් ඉන්දුලනකා ගිවිසුම අනුව පලාත්සභා පිහිටුවිම සන්දහා මැතිසභයේ විපක්සයේ සහ මුලු රටේම විරෝධතා මද්යයේ 13 වන විවස්ථා සන්සෝධනය සම්මත කොටගත් ආකාරයයි. මෙය සම්මත කොට ගතේ පර්ලිමෙන්තු මන්ත්රිවරුන්ගෙන් දින නති ඉල්ලා අස්වීමේ ලිපි බලහත්කාරයෙන් අත්සන්කොට ගෙන, හදිසිනීතිය පනවා මන්ත්රීවරුන් හෝටලයකට ගාල්කොට තබා වෙලාවට මැතිසභය්ට ගෙන්වාගෙන චන්දය ලබ ගෙන එය සම්මතකොට ගැනීමයි. මේ ගිව්සුම මෙන්ම 13 වන සන්සෝධනය කලේ ඉන්දියාවේ බලකිරීම මතය. ඉන්දියාවේ නියෝගය යටතේ තෘ නැගෙනෙහිර පලාත් දෙක ඒකාබද්ධකොට මේ රටේ අයිතිහාසික ද්රවිඩ නිජභුමිය වශයෙන් පිලිගැනීම සහ බ්) ඒ පලාත් දෙක එක් පලාත් සභ්හාවක් වශයෙන් පිලිගැනීම ච්) ඒ දෙක සමන්ග තවත් පලත් එකාභාද්ද කිරීමට ඉඩකඩ සැලස්වීම ද්) මේ රටේ සිටින පුරවැසියන් නොවන සියලුම ඉන්දීය ජාතිකයින්ට දිවුරුම්පෙත්සමක් මත ලන්කා පුරවැසිකම දීම,ඒ 78 විවස්තාවේ ලන්කාව පුරා රාජ්ය භාශාව වසයෙන් ප්රකාශකොට තිබුණු 18 වන වගන්තිය පරිච්චින්නකොට දෙමල භාෂාවද රතේ රාජ්ය භාශාවක් වශයෙන් පිලිගැනීම සහ පෙදරල් රාජ්යකට පදනම වන පලත්සභා 9 ක් පිහිටුවීම ආදී නවතම අන්ගෝපාන්ග එකතු කොට 78 විවස්ථාව උදුයතිකුරු කරන ලදී.
මෙම විවස්ථාවේ තවත් සුවිශේසීම ලක්ශනයක් වන්නේ වසර 40 ක් වැනි කෙටි කාලයක්තුල එය 19 වතාවක් සන්ශෝධනයට ලක් කිරිමයි. මේ සෑම සන්සොධනයක්ම සිදුකොට ඇත්තේ නායකයාගේ සහ පක්ශයේ දේසපාලන බලය තාහ්වුරුකොට ගැනීමටසහ ආරක්ෂාකොට ගැනීමට මිස රටේ හෝ ජනතාවගේ සුභ්සිද්ධිය සදහා නොවේ. 1977 මැති සභයේ සම්මත කරගත් පළමු පනතින්ම මැති ඇමැතිවරුන් සදහා වසර 5 කින් විස්රාම වැටුපක් සකස් කර ගැනීමෙන්ම ඔවුන් කොතරම් ජනතා හිත වාදීන් දැයි ඕනෑමකෙනෙකුට සිටාගත හැක. අනතුරුව එම විස්රාම වැටුප මැති ඇමැති බ්රින්දෑවරුන්ටද සම්මත කරගත් අතර එසේම අතීතයද බලපාන අන්දමින් සම්මත කරගනාලදී.ඒ අනුව එතෙක් ජීවතුන් අතර සිටියේනම් 1948 සිට මැතිසභයේ සිටි සියලුදෙනාටම එය හිමිවන පරිදි සම්මතකරගැනින.
පහතින් දක්වා ඇති එකී සන්සෝධන් දෙස බැලීමෙන්ම ඒ බව ඔබට වඩාත් හොදින් වටහා ගත හැක.
තුන්වැනි සන්සෝධනයෙන් (27.8 82). ජනාධිපති වරයාගේ කාල සීමාව වසර 4 ක් ගතවූ පසු ජනමත ව්චාරණයකින් නවත බලය ඉල්ලීම
හතරවැනි සන්සෝධනය (23.12 82). 77. 8. 4 දිනට අවසන් වීමට තිබුණු කාලය 80.4.4 ට කල් තැබීම
හත්වැනි සන්සෝධනය (4.10.83). දිසා 24 -25 කිරිමෙන් (කිලිනොච්චී ටි. එන්. ඒ. සතුතුකිරීමට උතුරු පලතට පමණක් දිස්ත්රික්ක 5 ක් ලබාදීම.
දාහහතරවැනි සන්සෝධනය (24.5.88).මන්ත්රී සක්යාව 196 ය 225 දක්වා වැඩි කිරීම ( ජාතික ලැයිස්තුව හදුන්වා දිම
දහසයවැනි සන්සෝධනය (17.12.88). උතුරු හා නැගෙනහිර පලත්වලින් සින්හල භාෂාව ඉවත් න්කිරීම
දහ අටවැනි සන්සෝධනය ජනධිපතිවයාට දෙවතාවකට වඩා තරග කිරීමට බලය ලබාගැනීම
දහනව වැනි සන්සෝධනය නාමල් රාජපක්ස ජනාදිපතිවඩාවරණයට ඉදිරිපත්වීම වැලක්වීම, ජනාධිපතිවරයාගේ විධායක බලතල අහෝසිකොට අගමැතිවරයා ප්රමුඛ පර්ලිමේන්තුවට එම බලතල පැවරීම. මෙම සන්සෝධන සිදුකොට ඇත්තේ 2002 දී උපරිමාධිකරණ රජ හත් කත්තුවේ තීරණය වූ එවනි නීතියක් සම්මතකොට ගැනීම සන්දහා මතිසභයේ 2/3 ට අමතරව ජනමත විචාරණයකටද යා යුතුය යන පුර්වා දර්ශය නොසලකා හරිමිනි. එබැවින් 19 වන සන්සෝධන්යද නීති විරෝධීයයි සැලකේ.20 වන සන්සෝධනය සන්දහද ජනමත විචාරණයක් අවස්ය නැතැයි තීන්දුවක් දී ඇති බැවින් එයද මුල්ගනයටම වැතේ. එවිට එයද 2/3 න් පමණක් සම්මත වීම නීතිවිරෝදී බව අතැම් නීති විසාරදයින්ගේ මතයයි. මෙබන්දු අවස්ථා ඔවුන් හදුන්වනුයේ per incuriam (පර් ඉන්චුරිඅන්) ගණයත වැතෙන අවස්ථා වසයෙනි.
විසිවනි සන්සෝධනය 22.9.20202 (හෙට මැතිසබයට ඉදිරිපත් කෙරේයයි කියවේ.?
මෙම කරුණු සියල්ල විමසා බැලීමේදී මේ රටේ පාලකයින් කොතරම් ජනතා විරෝදී අන්දමින් විවසථාකරණය සාහ නීති සම්පාදනය සිදුකොට තිබේද, එසේම උත්තරීතරයයි කියන මැතිසභය දූෂිත අන්දමින් ඔවුන්ගේ වාසියට යොදාගෙන තිබේද යන්න ඉතා පැහැදිළිය.
1947 සුද්දා වෙනුවට 1987 දී ඉන්දියාව ලන්කාව ආක්රමණය කොට විවස්ථා හැදීම
1978 විවස්ථාවේ මේ සියළුම සන්සෝධනයන් අභිභවා නැගී සිටින්නේ 13 වන සන්සෝධනයයි. මන්ද එය ඉන්දියාවේ බලකිරීම මත සිදු කෙරුණු සන්සෝධනයක් වීමයි. මෙය වූකලි නිසැකයෙන්ම 21 වන සියසේ සිදුකරණලද නවතම ඉන්දීය ආක්රමණයකි. ඉන්දියාවට මෙය අලුත් දෙයක් නොවනුයේ කිතුවසින් 2 වන සියවසේ සිටම මේ රට ගිලගැනීමේ නොතිත් ආශාවෙන් නිතර නිතරම මෙවැනි ආකරමන කිරීම ඉන්දියාවේ සහජ පුරුද්දක් නිසාය.
බ්රතාන්යයන් 1815 දී සිදුකරණලද ආක්රමනයත් 1987 දී ඉන්දියාව කරණලද මේ ආක්රමනයත් අතර වැඩි වෙනසක් මම නොදකිමි. ඉවසිය නොහකි ලජ්ජාව්නම් අපේ අත ඉම්බ ඉම්බ විලිලජ්ජා නැතිව මෙවැනි ද්රෝහි කමක් කිරීමයි. මෙහිදී ඉන්දියව හොදින් මතක තබගතයුතු එක් කරුණක් ඇත.
එනම් මෙය බුදුන්ගෙ දේශය බවය.ලක්වැසියන් එය තුන් වරක් උන්වහන්සේට පූජා කොට ඇත. රාම කාලේ සිටම තිබුණු මේ දොළදුක තවම සන්දින්දී නැති සේ ය. එහෙත් තවම් මේ රට අල්ල ඝැනීමට නොහැකිවිය,ඉදිරියේද ඉර හන්ද පව්තිනාතුරුම් එය ඔබට කළ නොහැක, එබැවින් දැන්වත් ඔය කුහක කැත ආශාව අතහල මැනවි සහුර්දයාණෙනි. ලන්න්කා රාජ්යයේ එක්සේසත් බව විනාශකොට රට පූර්ණ බලති ප්රාන්ත රාජ්යන් 9 කින් යුත් අර්ධ පෙඩරල් රාජ්යක් බවට පත්කොට ඇත. එසේ වීම තාවකාලිකාව් නතරවී ඇත්තේ පනතේ පරිදි ඉඩම්. අධිකරණ සහ පොලිස් බලතල තවමත් නොදී 13 සම්පුර්ණයෙන්ම ක්රියාත්මක නොකල නිසාය කිසියම් ලෙසකින් එය හෙට සිදුවුවහොත් 2500 වසරක සින්හල බෞද්ධ රාජ්යයේ මළගම හෙටම් ඉතිහසපොතේ සටහන්වනු ඒකාන්තය.
මෙම සන්සෝධනය කලේ පලමුවෙන්ම ඉන්දියාඅවේ බලපෑම මත නිසා මේ රටේ ජනතාවගේ පරමාධිපත්තිය ඉන් විනාශ විය. දෙවනුව ඒ සදහා මේ රටේ පරමාධිපත්තිය තියෙනවා කියන ජනතාවගේ සාභාගිත්වය නොමැතිව පමණක් නොව ඔවුන් සම්පූර්ණයෙන්ම මේ රටේ නීති හදන ක්රියාවළියෙන් ඉවත්කොට ඇත. එමනිසාම ලන්කාණ්ඩුක්රම විවස්ථාවේ 3 වන වගන්තිය අමුඅමුවේ උල්ලන්ගනයක් ඉන් සිදුකොටද ඇත. එමනිසා 13 විවස්ථා සන්සෝධනය අයිතිහාසික විවස්ථා උල්ලනග්නයකි. ඒ නිසාම එය විවස්ථා විරෝදීය.
මේ නිසා ඉන්දියාව විසින් ලක්මව මරා මුහුදට විසිකොට තමිනාඩුවේ දිගුවක් මෙහි පිහිටුව ලෝක පලමු ඊළමේ රාජ්යය ලක්පොලවමත පිහිටුවීමට පෙර දැන් වත් මේ 13 වන විවස්ථා සන්සෝධනය නැමැති ඉන්දීය මර උගුල වහාම අහෝසි කොට ලක්මව මරනින් බේරාගන්නා මෙන් වර්තමාන රජයෙන් අපි ඉල්ලමු,
තවද මේ රටේ ජාතික ධනය 30 වසරක් පුරා මකර කටට අද දැමූ එසේම මේ රටේ දිසා පාලනය විනාසකලාවූද, රාජ්ය පාලන යාන්ත්රනය අවුලෙන් අවුලට පත්කලාවූද, මේ රටට ආණ්දුකාරයින් 9 දෙන ක, මහ ඇමැති වරුන් 9 දෙනකු සහ පලාත් සදහ තවත් ඇමැති වරුන් 36 දෙනකු පලාත් සභා මන්ත්රිවරුන් 700 පමනද අමතර නිලධාරීන් 12,000 පමනද පත්කොට, සුකෝපභෝගී ගොඩනැගිලි , යාන වාහන සහ අමතර උපකරන ආදිය සදහ කෝටි ප්රකෝටි ගනන් ජාතික ධනය වැය කරමින් 13 යටතේ පිහිටුවා තිබුණු පලාත් සභා නැමැති හූනියම සහ රටට සතයකවත් සේවයක් නොවෙන අමතර පරපුටු දේශපාලන හමුදාවක් බිහිකළ මේ දේශපාලන, ආර්තික හා සමාජ සුදුඅලියා දැන්වත් දේශපාලන වනසණ්ඩයත එලවා දැමිය
දැනටමත් මේ ලිපිය නොදැනීම දික්වූ බැවින් මෙතෙක් විවස්ථා හැදූ බටහිර වන්දනාවෙන් බැහැරව ඉදිරියේදී සෑදීමට අපේක්ශාකරණ විවස්ථාව හෝ ජාතියේ අපේක්ෂාවන් හා පැතුම් අනුව මේ රටේ ඉතිහාසයට, සම්ප්රදායන්ට සහ භුමිපුත්රයින්ගේ උරුමයන් ආරක්ෂා වන පරිද්දි රටේ සන්ස්කෘතියට ගැලපෙන පරිදි සහ ජනාධිපති වරයාගේ සව්භහාග්යයේ දැක්ම යථආර්තයක් කර ගැනීමට උපකාරවන අන්දට එයවත් හදාගැනීමට හැකිවේවායි මම ප්රාතනා කරමි.
අද මේ රටේ තිබෙන රාජ්යයේ හිස ඇමේකානුය, කදබඩ බ්රතාන්යය, කකුල්දෙක ඉන්දියය. අපට අද අවස්ය හිස, කදබඩ සහ කකුල්දෙක පමණක් නොව හදවතද සින්හල වූ ශ්රී ලාන්කික වූ අභිමානවත් රාජ්යකි. එසේම එවැනි රාජයයක් ගොඩනැගීය හැකි දේශප්රේමි රජයකි. එවැනි රජයක්1948 න් පසු පළමුවරට දැන් අපට ලැබී ඇතැයි මම විස්වාශකරමි.
අවසාන වසයෙන් යෝජිත නව විවස්ථාව ගැනද වචනයක කිව යුතුය.
අපට අහිමිවූ ඒ අතිත උර්මය හා ශ්රි විභූතිය නැවත ගොඩනගාගෙන සමකාමි සව්භාග්යමත් දෙසයක් නිර්මාණැය කර ගැනීම සන්දහා මෙන්ම නව්ලෝකයේ අභියෝගයන්ට සාර්තකාව් මුහුන දීමට හකි රටක් ගොඩනගා ගනීම සන්දහා අවස්ය දේසපාලන හා පරිපාලන අත්තිවාරම වසයෙන් මේ රටේ ඉතිහාසය, සම්ප්රදායන් සහ සමාජ හාර්යන් පාදකකොටගත් දේශීය ශිස්ථාචාරය ආත්මකොටගත් එසේම භූමිපුත්රයින්ගේ උරුමය ආරක්ෂාවන සින්හලේ ආණ්ඩු කරම විවස්ථාවක් දැන්වත් නිර්මානයකොට ගතයුතුය,
1815 සිට මේ දක්වා පුරා වසර 215 ක්තිස්සේ රට වෙනුවෙන් සටන්වලදී මියගිය සහ එසේම ඔවුන්ගෙන් පැවත එන අද ජීවත්වන ලක් දූපුතුන් සිය ලක්ෂ ගණනක් ජාතියක ඒ උදාර සිහිනය සැබෑකර ගැනීම සන්දහා කිතුවසින් පෙර 427 පණ්ඩුකාභය නිරිදුන් දා සිට, මේ මුළු ලොවේ වෙනත් කිසිම රටක නොතිබුණු පරිදි, මේ රටේ විරාජමානව තිබුණු තුන් සින්හලේ නැවතත් පිහිටුවා මේ රට ආසියාවේ විශ්මය බවට පත්කොට ගනිමේ පදනම වසයෙන් ‘චීනය ලෝකය පාලනය කරනදා” කතුවරයා වූ මාටි න් ජක්ස් කි පරිදි සිස්තාචාරයේ පදනම මත ගොනැඩගුනු එම නව විවස්ථාව නිර්මාණයකොට ලන්කා ඉතිහාසයේ නව පිටුවක් පෙරලනමෙන් ගරු ජනාධිපතිවරයා, අග්රාමාත්යවරයා ඇතුලු මේ දේශප්පේමී රජයෙන්, මුලුමහත් ජාතිය වෙනුවෙන්ම මම උදක් ඉල්ලා සිටිමි
ඉඩම් කළමනාකරණ කටයුතු, රාජ්ය ව්යාපාර ඉඩම් හා දේපළ සංවර්ධන රාජ්ය අමාත්ය රොෂාන් රණසිංහ මැතිතුමාගේ ආදරණීය පියාණන් වූ අභාවප්රාප්ත ආර්. ඒ. ටී. ආර්. ජී. රණසිංහ මැතිතුමාගේ දේහයට අවසන් ගෞරව දැක්වීම සඳහා ගරු අග්රාමාත්ය මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා අද 2020.09.25 දින එක්විය.
පොළොන්නරුව, බැඳි වැව නිවසට ගිය අග්රාමාත්යතුමා ඒ මහතාට අවසන් ගෞරව දක්වමින් රාජ්ය අමාත්ය රොෂාන් රණසිංහ මහතා ඇතුළු පවුලේ සාමාජිකයින් සමඟ ශෝකය බෙදා ගත්තේය.
පුතුන් තිදෙනෙකුගේ හා දියණියකගේ, ආදරබර පියාණන් වූ ආර්. ඒ. ටී. ආර්. ජී. රණසිංහ මැතිතුමා සිය පියාගේ භූමිකාව තුළ ආදර්ශමත්, නිහතමානි හා යහපත් ජීවිතයක් ගත කළේය. දීර්ඝ කාලීනව ගොවිතැන් කටයුතු වල නිරත වූ එතුමා වෘත්තියෙන් ව්යාපාරිකයෙකු ලෙස ද කටයුතු කළේය.
රාජ්ය අමාත්ය රොෂාන් රණසිංහ මහතාගේ මව්තුමිය වන නැසීගිය මාග්රට් ගුණතිලක මැතිනිය හා ආර්. ඒ. ටී. ආර්. ජී. රණසිංහ මැතිතුමා ජාතිය ගොඩ නැගීමට ශක්තිමත් දරු පරපුරක් මේ රටට දායාද කළ දෙමාපියන්ය. මෙම අවස්ථාව සඳහා රාජ්ය අමාත්යවරුන් වන දුමින්ද දිසානායක, ලොහාන් රත්වත්තේ, සිරිපාල ගම්ලත් හා උතුරු මැද පළාත් හිටපු ප්රධාන අමාත්ය එස්.එම්.රංජිත් මහත්වරු එක් වූහ
කේ.ඩී.යූ. ඇඩ්වෙන්චර්ස් (KDU adventures (Pvt) Ltd) සමාගම වීරවිල ප්රදේශයේ ඉදි කළ නවතම තරු පහේ හෝටලය වන Double Tree” – වීරවිල රජවර්ණ රිසෝට් සංචාරකයන්ට විවෘත කිරීමේ අවස්ථාවට අග්රමාත්ය මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා ඊයේ 2020.09.24 දින එක් විය.
වීරවිල වැව් ඉස්මත්තේ ඉදි කර ඇති මෙම හෝටල් සංකීර්ණය වර්ග අඩි 21000ක භූමියක පැතිර තිබේ. සුඛෝපභෝගී අවන්හල් ත්රිත්වයකින් යුතු මෙම හෝටලය කාමර 88කින් සමන්විතය.
සංචාරකයින්ට විවෘත වන හෝටලය ආරම්භ වූයේ සර්ව රාත්රික පිරිත් දේශනයකිනි.
මෙම හෝටල් සංකීර්ණය Double Tree” සන්නාමය යටතේ හිල්ටන් සමූහයේ කළමනාකාරීත්වයෙන් සංචාරකයන්ට විවෘත වනු ඇත.
වීරවිල කුරුළු පාරාදීසය හා මත්තල ගුවන්තොටුපොළ ආසන්නයේ පිහිටා ඇති මෙම හෝටල් සංකීර්ණය යාල, බූන්දල, උඩවලව වැනි සංචාරක ආකර්ශනයක් දිනා ගත් අභය භූමි සඳහා ඉතා කෙටි කාලයක් තුළ ළඟා විය හැකි දෙස් විදෙස් සංචාරකයින්ගේ සුව පහසු නවාතැන් පොළක් වනු ඇත.
මෙම අවස්ථාව සඳහා අමාත්යවරුන් වන බන්දුල ගුණවර්ධන, උදය ගම්මන්පිල, රාජ්ය අමාත්ය ලොහාන් රත්වත්තේ, පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රී ජගත් පුෂ්පකුමාර, යුධ හමුදාපති ලුතිනන් ජෙනරාල් ශවේන්ද්ර සිල්වා, අග්රාමාත්ය ලේකම් ගාමිණී සෙනරත්, KDU සමූහ ව්යාපාරයේ අධිපති සමන් උපසේන මහත්වරු ඇතුළු සම්භාවනීය අමුත්තන් රැසක් එක්ව සිටියහ.
Sri Lankan police on Friday arrested three people suspected of trapping and killing an endangered leopard and trying to sell its meat as a cure for asthma.
The trio were detained after police raided their home following a tip-off that they had used a snare to catch the creature in the central highlands.
“They cut the head off and killed the animal after it got caught in the snare on Thursday,” chief inspector Dushantha Kangara told AFP by phone.
He said the suspects had thrown the leopard’s head in the forest and removed the carcass to sell the animal’s skin, meat and other body parts.
Several leopards have been trapped by snares in the region, some 175 kilometres (110 miles) east of Colombo.
Kangara said there was a popular belief that leopard meat could cure asthma.
Police seized 17 kilos (37 pounds) of leopard meat from the three suspects.
There are believed to be fewer than 1,000 leopards in the wild in Sri Lanka, and harming the big cat is punishable by up to five years’ jail.
Wildlife conservationists have asked the authorities to ban snares and to prosecute those who use them.
The final PCR test carried out on the Russian national, who was detected with COVID-19 yesterday (24), has confirmed him to be negative for the virus.
This was confirmed by the PCR test conducted at the Hambantota Hospital today, the Commander of the Army Lieutenant General Shavendra Silva said.
One of the 15 crew members of a Russian airline, who arrived in the country on the 13th of September, was identified as COVID-19-positive yesterday in a PCR test carried out at a private hospital, prior to their departure. They had been staying at a hotel in Polhena, Matara.
The Russian crew member who was detected as a positive novel coronavirus case was subsequently admitted to the Hambantota General Hospital. The first PCR test carried out on the Russian national had come out negative for COVID-19.
However, the hospital officials decided to conduct another test on the Russian, which confirmed that he is clear of the virus.
The rest of the 14 crew members had departed for Russia from the Mattala International Airport last night, according to reports.
The Government Medical Officers’ Association (GMOA), however, emphasized that the staff of the hotel where the crew members have violated the novel coronavirus prevention procedures and an investigation should be conducted on directing them to a hotel when there are government-approved quarantine facilities.
Copyright © 2026 LankaWeb.com. All Rights Reserved. Powered by Wordpress