Courtesy Hiru News

Intelligence Officer Colonel Shammi Kumararatne revealed today that Mangala Samaraweera, as the Minister of Foerign Affairs, had pressured him in 2015 to remove the names of two persons who had been documented as supporters of the LTTE organization.

This was while Giving evidence before the Presidential Commission appointed to Investigate Political Victimisation.

Giving evidence, Colonel Shammi Kumararatne stated that it was the responsibility of the Chief of National Intelligence to compile the list of persons affiliated to terrorist organizations and their accomplices to the UN Security Council Charter 13/73, which was approved by the United Nations Security Council as a counter-terrorism strategy.

Accordingly, the relevant document which is updated every year for the year 2015 and it mostly included people who supported the LTTE.

He said that the document prepared by the Office of the Chief of National Intelligence would be submitted to the Secretary of Defense and then to the Ministry of Foreign Affairs for approval on his recommendation.

Accordingly, the Ministry of Foreign Affairs has held a discussion where Mangala Samaraweera and the then Deputy Minister of Foreign Affairs, Ajith P. Perera have participated.

Mr. Shammi Kumararatne said that Mr. Mangala Samaraweera had told him that Father Emmanuel and Suren Surendra who were listed and had been identified the persons who had supported the organization, were his friends and that he had been in close contact with them while he was in England.

Mangala Samaraweera said, They may have been supporting the LTTE at that time, but not anymore and accused him of making the list stating the names given by Gotabhaya over the telephone.

Colonel Shammi Kumararatne also testified that during his discussion with Mangala Samaraweera, Ajith P. Mr. Perera gestured to him to remain silent and then Mr. Mangala Samaraweera said, Don’t send it to me, I will catch you” before leaving the venue.

Meanwhile, MP Ranjan Ramanayake and former Director of the CID Shani Abeysekera today appeared before the Presidential Commission in connection with a complaint made by former Navy spokesman Rear Admiral D K P. Dasanayake

Asoka Weerasinghe Kings Grove Crescent . Gloucester . Ontario . Canada

Mr. C.V.Wigneswaran
Leader,  TAMIL MAKKAL THERSIYA KUTTANI
Sri Lanka Parliament
Kotte
Sri Lanka.

Re: Observations on your address to Parliament

Dear Mr. Wigneswaran:

It was with great interest that I read your inaugural speech to Parliament, wanting to know what the new Tamil Political-Man on the Block had to say.

Right off the bat one comment jarred my understanding of the Ceylon/Sri Lanka History which was mischievously interpreted differently from what I was taught at school.

Oops! Where is this Tamil Man coming from, who once upon a time, not too long ago was the Chief Minister of the mainly ethnically cleansed Tamil Northern Province having kicked out the Sinhalese and Muslims who had lived there for generations.

Your comment that I start my felicitations honourable Speaker, hailing you in my mother tongue, the oldest living language in the world, and the language OF THE FIRST INDIGENOUS INHABITANTS OF THIS COUNTRY and proceed in the link language.”

Well, what crap was that Wiggy?   It is not worth a barrel of stinking Jardi sitting on your dining table for your dinner after a swig from a coconut shell cup of Jaffna’s best toddy. That comment  prompted a comment about you under my breath, This guy seems to be a bloody fool picking a fight with the legitimate indigenous peoples of Sri Lanka – the Veddhas.  These Tamils seem to be good at thinking that they are the blue-blooded tribe in Sri Lanka.   Shish! Wiggy…come down your  high horse before you have a Humpty-Dumpty Fall soon.

So I checked on your background of your schooling where you may have been taught this separatist” lie.  Was it at Valvettithurai Smugglers Vidyalayam, or was it at theVaddukoddai Maha Vidyalayam, or was it at Katheeja Vidyalayam, all in the Northern Province.  

 Well, Wiggy, you surprised me to know  that you were a product of Kurunegala’s, Christ Church College; Anuradhapura’s Holy Family Convent and ended up at Colombo’s Royal College.  I am sure that none of these prestigious Colleges would have drummed into your skull that your tribe, the Tamils, were the first indigenous peoples of Sri Lanka.  And you tell me that once upon a time in your life you were a Justice in the Supreme Court of Sri Lanka.   Smart, bright with a clinical legal mind. I am stymied to my wits by you Wiggy.

Tell me, Wiggy, what the heck did you have in your sambar with your thosai that morning for breakfast,   before you went to parliament to deliver your historical speech for your new Tamil political party.   Not good…Not kosher…not  cricket…bloody awful Wiggy!

Didn’t anyone tell you during your schooling days that the Tamils were invaders once upon a time… long…long…long time ago, but were kicked arse and chased them back to where they came from, running for their lives with their vetti pulled tight between their buttock cheeks so that they could run faster.

O! sure…sure,  Wiggy, the South Indian military expeditions were constantly crossing over to Sri Lanka and wresting power in certain areas in the North of Sri Lanka for short periods.  This frequent warfare would have strained the socio-cultural connections between the Sinhalese and the Dravidians.  Indian settlements in Lanka during this period were probably few, for they did not exercise any political power.  Like in the first century B.C., a Tamil usurper, Elara, seized the Sri Lankan throne. The Tamil King Elara’s ultimate defeat, at the hands of the Sinhalese prince Duttugemunu, woo…woo..” is regarded as an epic event in SriLanka’s history, when these Elara- Tamils from over 18 mile-Strait of salt water ran after having got their butts kicked, and the salt-water soaked and dripping from their gold and silver threaded Vetties.  And that is a realty check for you.  And who for Pete’s sake told you, and gave you the dead rope to hang yourself saying that you are a member of the Tamil-tribe, of the First Indigenous peoples of Sri Lanka.   Haro…hara..what Tamil Blarney!”

Well it did happen, Wiggy, and the Indigenous Coast-Veddas, Anuradhapura-Veddas, and Bintenne-Veddas continued to live happily ever after as Hunter-gatherers. That is a reality check for you Wiggy.  Got it?

Wiggi, you were 10 years old at Royal and I was 13 years old at Nalanda getting excited about the famous, BIG Gal Oya project, the innovation of the first Prime Minister of Ceylon, Rt. Hon. D.S. Senanayake, after Independence in 1948.

It was a project based on the 62 mile long Gal Oya river rising from the Badulla range in the Central Province and dammed in 1949 for the welfare and prosperity of all Sri Lankans.  

The repository of water after the damming now forms the lifeblood of the peasant  farmers of the historic region of Digamadulla.   Remember!

And here is the problem that I see in your speech.  Prior to this Gal Oya project on either side of the Gal Oya river grew a relentless jungle. And the actual denizens were not your Tamils, but were a few Veddhas and wild animals.  It was largely unoccupied land and the homeland of the elephant, the bear,  the leopard, the monkey, the deer, the snakes, and the jackal.  So where the hell were your first indigenous Tamils to call it your ‘homeland’.  If they were there, where the hell were they hiding Wiggy.  And all that is proof positive that you are a Humbug claiming that your Tamil people were the first Indigenous people of the North and Eastern Provinces.  So let’s cut out that rubbish Wiggy.  Stop trying to pull wool over my eyes. Sure you Tamils enjoyed 131 years being the privileged minority’ during colonial rule, and we Sinhalese happened to be the wronged majority”. That does not give you the right to claim that privilege  of being the first indigenous people in the North-East of Sri Lanka.  That is a load of bull…and a drumlin of pads of dried cow dung.  So let’s cut out that crap.  I hope you got it.

And if you indeed will be conferring with the Vedda Chief in Dambana, to claim your thesis of being the First Indigenous people in Sri Lanka, and that you want to usurp that privilege for the historic records, I  suggest that you wash out that red target between your eyebrows, as it is a tempting spot to get at you if  angered, with a stone from their stone-bow-catapult.  They are brilliant stone-bow-catapult shooters.  The reason why I am warning you is Wiggy,  I was in Dambana in January 2003 and met with Kenda, Veddha Chief Tissaharmy’s third grandson, an Olympic-brilliant stone-bow-catapult  shooter.

He pointed to a leaf in a tall tree, and told me that he was going to bring it down with one stone.  Alright, let’s see”, I said. One pull of the bow he let loose the stone, and down came the leaf.  I clapped.”  Have it, a gift from me” he said and handed the catapult.  It is hanging on the wall in my den with a label which says – Stone-bow- catapult used by Veddhas, (Indigenous people of Sri Lanka.  A gift from Kenda, 3rd Grandson of Veddha Chief Tissahamy. Veddha Village, Dambana, Sri Lanka. January 2003.

No more pretentious rubbish from you Wiggy, as it just doesn’t cut mustard with me.

Good Luck.

Shanthi…shanthi…shanthi.

Asoka Weerasinghe (Mr.)

අග්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ

දේශපාලන පක්ෂ භේදයකින් තොරව ජනතාව අපේක්ෂා කරන දැවැන්ත ව්‍යවස්ථා වෙනස වෙනුවෙන් පෞද්ගලික න්‍යාය පත්‍ර පසෙකළා එක්වන්නැයි ගරු අග්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා අද 2020.08.25 දින  පාර්ලිමේන්තුවේ සියලු නවක මන්ත්‍රීවරුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියේය.

9 වන පාර්ලිමේන්තුවට අභිනවයෙන් තේරී පත් වූ නවක මන්ත්‍රීවරුන් වෙනුවෙන් පාර්ලිමේන්තුවේ පැවැති සම්මන්ත්‍රණයේ ප්‍රධාන දේශනය පවත්වමින් ගරු අග්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා මේ බව අවාධාරණය කළේය.

පාර්ලිමේන්තුව මඟින් ප්‍රකාශයට පත් කළ පාර්ලිමේන්තු සාර සංහිතා” ග්‍රන්ථය ගරු අග්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමාට පිළිගැන්වීම ද  පාර්ලිමේන්තු මහ ලේකම් ධම්මික දසනායක මහතා විසින් මෙම අවස්ථාවේදී  සිදු කරන ලදී.

ජනතාව හිතන්නේ ඇමතිවරයෙක් හදා ගන්න නෙමෙයි. තමන්ව නියෝජනය කරන මන්ත්‍රීවරයෙක් හදන්න. මොන බල සම්පන්න ඇමතිකම තිබුණත්, තමන්ගේ මන්ත්‍රීකම හරියට නොකළොත් ජනතාව එයාව ගෙදර යවනවා. ඒ නිසා පාර්ලිමේන්තුවේ හොඳ මන්ත්‍රීවරයෙක්, මහජන නියෝජිතයෙක් වෙන එක තමයි රටට මේ මොහෙතේ  වැදගත්”  යැයි අග්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා මෙහිදී නවක මන්ත්‍රීවරුන්ට උපදේශයක් ලබා දුන්නේය.

ගරු අග්‍රාමාත්‍යතුමා සිදු කළ සම්පූර්ණ කතාව මෙසේය,

මට මතක් වෙනවා අවුරුදු 50කට උඩදි මමත් ඔය වගේ වාඩි වෙලා හිටියා. අපි තරුණ මන්ත්‍රීවරුන් විදිහට වාඩි වෙලා ඉන්න කොට මේ වගේ දේශන අපිට වදයක් උනා. ඔබටත් හිතෙනවා ඇති මේ මොන ලෙඩක්ද කියලා. මේ අපි දන්න දේවල්නේ කියලා හිතෙනවා ඇති. නමුත් පුරුද්දක් විදිහය නවක මන්ත්‍රීවරුන් දැනුම්වත් කිරීම හැම කාලෙම  සිදු කරනවා. මට මතකයි මගේ පියා කියනවා එතුමා ප්‍රථමවරට පාර්ලිමේන්තු ආපු වෙලාවේ, ඒ කාලේ තිබ්බේ රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාව. බණ්ඩාරනායක මහත්තයා පාර්ලිමේන්තුව වටේ හැමෝම එක්කන් ගිහින් පෙන්නලා ඒ පිළිබඳව දැනුවත් කරපු විදිහ. පාර්ලිමේන්තුවේ අත්දැකීම් ඔබට ගන්න පුළුවන් පාර්ලිමේන්තුව තුළදී. පාර්ලිමේන්තුවේ කටයුතු කරද්දී ඔබට ඒ අත්දැකීම ලැබෙනවා.

‍

මේ පාර්ලිමේන්තුවේ අලුත් මුහුණු 82ක් තියෙනවා. 2010, 2015 දී වගේම 2020 දීත් අලුත් මුහුණු විශාල වශයෙන් පාර්ලිමේන්තුවට ඇතුළුවෙලා තියෙනවා. පාර්ලිමේන්තුවට  විතරක් නෙමෙයි ප්‍රාදේශීය සභාව දක්වාම අපි එහෙම අලුත් මුහුණු ගේන්න කටයුතු කරලා තියෙනවා. විවිධ ජාතීන්වල, විවිධ ආගම්වල, විවිධ පන්තිවල, විවිධ තරාතිරම්වල අය දේශපාලන ලෝකෙට ඇවිත් අපි මේ දේශපාලනය වර්ණවත් කරලා තියෙනවා. මේ රටේ දේශපාලනයේ මම දකින වාසනාවන්තම දේ මේ අලුත් මුහුණු පැමිණීම බව මම කියන්න ඕනෑ.

පහුගිය ඡන්දය මේ රටේ දේශපාලන ඉතිහාසයේ අමතක කරන්න බැරි මහ ඡන්දයක් බව අපි කවුරුත් දන්නවා. ඒ සමානුපාතික මැතිවරණ ක්‍රමය යටතේ 2/3 ක බහුතරයක් ගත්ත නිසා පමණක් නෙමෙයි. 1946 ආරම්භ වූ පැරණිම දේශපාලන පක්ෂය වූ යූඇන්පීයට පසුගිය මැතිවරණයෙන් ආසනයක්වත් ගන්න නොලැබුණ එකත් පුදුම සහගත දෙයක්. ඒවා ඉතිහාසයට එකතුවෙන්න ඕනෑ කරුණු පමණයි. නමුත් අනාගතයට හොඳ  පණිවිඩයක් මේ ඡන්දයෙන් ජනතාව අපිට දීලා තියෙනවා.

මේ ඡන්දෙදි කිසිම දේශපාලන පක්ෂයකට සල්ලි බලෙන් ලොකු ප්‍රචාරක වැඩ කරන්න ලැබුණේ නෑ. පෝස්ටර් නෑ. කටවුට් නෑ. සංදර්ශන නෑ. පෙළපාලි නෑ. බස් දාලා සෙනග ගෙන ඒම් නෑ. හැම තැනකම සෞඛ්‍ය නීති රීති අනුව තමයි වැඩ කළේ. නමුත් ජනතාව 71% ඡන්ද පොළට ඇවිත් තමන්ගේ ඡන්දය දුන්නා. ඒක අනාගතයට දුන්න ලොකු පණිවිඩයක් කියලා මම කියන්න ඕනේ. මේකෙන් පේන්නේ ජනතාව රටට තියෙන ආදරේ වගේම  නිවැරදි වැඩපිළිවෙළකට, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට තියෙන ගෞරවයයි.

අපි බලන්න ඕනේ මේ  වතාවෙ ජනතාව ඡන්දය දුන්නේ කාටද කියලා. මේ වතාවේ අගමැති වුණත් පක්ෂ නායකයා වුණත් රටට වැඩක් කරන්නෙ නැත්නම් එයාව ගෙදර යැව්වා. මහා දේශපාලන පරපුරකින් පැවත ආවත් වැඩක් නැත්නම්, වැඩ බැරි නම් ගෙදර යැව්වා. ඒ විතරක් නෙවෙයි උගත්කමට විතරක් මේ රටේ ජනතාව ඡන්දය දුන්න කියල හිතන්නත් එපා. උගත්කම වගේම රටට ආදරේ නම්, වැඩ කරන්න පුළුවන් නම් පමණයි මේ රටේ ජනතාව දැන් ඡන්දය දෙන්නේ. ඉදිරියටත් ජනතාව කටයුතු කරන්නේ එහෙමයි කියලා අපි තේරුම් ගන්න ඕනේ. ඒ නිසා මං මේ තරුණ මන්ත්‍රීවරුන්ට කියන්න ඕනේ තරුණ වුණාට, තනතුරක් තිබුණට, පරපුරක් තිබුණට, උගත් වුණාට වැඩක් නෑ. ජනතාව පවරපු රාජකාරිය හරියට කරන්නෙ නැත්නම් ලොකු ද පොඩි ද කියලා බලන්නේ නැතිව, වරාය ද ගුවන් සේවා ද මැටි ද සියඹලා ද කියලා හොයන්නෙ නැතිව හැමදේම එක හා සමානව සලකලා, ඒවා රටේ වැඩ හැටියට සලකලා වැඩ කරන්න වෙයි. වැදගත්කම තියෙනවද කියන එක ජනතාවට වැඩක් නෑ. ජනතාවට ඕන වැඩ. ඒ වගේම මේ රටේ ජනතාව දැන් මන්ත්‍රී වුණා කියලා  සලකන්නෙ නෑ. තමන්ගෙ වෘත්තීයභාවය දියුණු කරගන්න ඕනෑ  බවයි මේ මැතිවරණයෙන් කියවෙන්නෙ.

වෘත්තීයභාවය දියුණු කරගන්න මන්ත්‍රීකම, වයස බාධාවක් කර ගන්න එපා. මම 1970 පාර්ලිමේන්තුවට තේරිලා පත්වෙලා ආවට පස්සෙ තමයි නීති විද්‍යාලයට ඇතුළත් වුණේ. මං පාර්ලිමේන්තු යන ගමන් නීති විද්‍යාලයට ගිහින් ඉගෙන ගත්තා. අද වගේ ඉන්ර්ටනෙට්, ඔන්ලයින් පහසුකම් තිබුණේ නෑ. අද මෙහේ ඉඳන් විදේශීය විශ්වවිද්‍යාලයක ලියාපදිංචි වෙලා ඉගෙන ගන්න පුළුවන්. ඒ කිසි දෙයක් නැති කාලයකත් මං මන්ත්‍රීකම බාධාවක් කර ගන්නැතිව නීති විභාගය කළා. 1977 පරාද වුණාට පස්සේ මට ඉතිරි වුණේ නීතිඥ කම විතරයි.

තරුණ මන්ත්‍රීවරුන් දැන් බලාපොරොත්තු වෙනවා පාර්ලිමේන්තු ආපු ගමන් ඇමැතිකමක් කරන්න. සමහර මන්ත්‍රීවරු පාර්ලිමේන්තුවේදී මාව හම්බෙලා කියනවා අපිට රටට වැඩ කරන්න ඇමතිකමක් දෙන්න කියලා. මතක තියාගන්න ජනතාව පාර්ලිමේන්තුවට තෝරලා එවන්නේ ඇමැති කෙනෙක්ව නෙමෙයි, මන්ත්‍රී කෙනෙක්ව. තමන්ගෙ නියෝජිතයෙක්ව. ජනතාව හිතන්නේ ඇමතිවරයෙක් හදාගන්න නෙමෙයි. තමන්ව නියෝජනය කරන මන්ත්‍රී කෙනෙක් හදන්න. මොන බලසම්පන්න ඇමතිකම තිබුණත් තමන්ගේ මන්ත්‍රීකම හරියට නොකළොත් ජනතාව එයාව ගෙදර යවනවා. ඒ නිසා පාර්ලිමේන්තුවේ හොඳ මන්ත්‍රීවරයෙක්, මහජන නියෝජිතයෙක් වෙන එක තමයි රටට මේ මොහොතේ වැදගත්. ඒ වගේම මතක තියාගන්න ඇමැතිකමක් නැතිව ආණ්ඩුවේ ඉන්න බැරි මිනිහට කවදාවත් විපක්ෂයේ දේශපාලනය කරන්නත් බෑ. ඇමැතිකමටම දේශපාලනය කළ මිනිහට මන්ත්‍රීකමේ වගකීම් ඉටු කරන්න බෑ. එහෙම ඇමැතිකම මතම ඉන්න අය තමයි විපක්ෂයට ගිය ගමන් පක්ෂ මාරු කරන්නේ. එහෙම අයට දේශපාලනයේ හොඳ අනාගතයක් නැති බවත් අපි තේරුම් ගන්න ඕනේ.

මම ආණ්ඩුවල හිටපු කාලය වගේම කාලයක් විපක්ෂයේ ඉඳලා තියෙනවා. අද වගේ නෙමෙයි අපි විපක්ෂයේ හිටියේ තමන්ගේ අදහස් ප්‍රකාශ කළොත් මහපාරේ බල්ලෙක් වගේ මරලා දාපු කාලේ. විරුද්ධවාදීන්ගේ ප්‍රජා අයිතිය අහෝසි කරලා හිරේ විලංගුවේ දාපු කාලේ. ඒ වගේ විපක්ෂවල දීර්ඝ කාලයක් මන්ත්‍රීවරයෙක් විදියට වැඩ කරලා  මට නම් හොඳ පුරුද්දක් තිබුණා. ඒ නිසා තමයි 2015 ඡන්ද ප්‍රතිඵල නිකුත් වෙන්නත් කලින් මම ගෙදර ගියේ. උතුරු නැගෙනහිර මට වැටිලා තියෙන ප්‍රතිශතය 89% කියලා දැන ගත්තාම මම කිව්වා එහෙනම් මම පරාදයි කියලා. උදේ පාන්දර 6 ට මම මැදමුලන බලා යන්න පිටත් වුණා. ඒ අපිටතියෙන දේශපාලන පුරුද්ද. ඒ වගේම වසර 04කදි ආපහු ආණ්ඩුවක් පෙරලලා බලයට ආවේ, මේ ජයග්‍රහණය ලබා ගත්තේ විපක්ෂයේ ඉඳලා අපට තිබුණ පුරුද්ද නිසා.

මගේ ජීවිත කාලේ ඉතිහාසයේ ලොකුම වගකීම් පැවරුණ මැතිවරණ දෙකක් තිබුණා. එකක් 2005 ජනාධිපතිවරණය. එදා පැවරුව වගකීම තමයි දෙකඩ වෙලා තිබුණ රට එක්සේසත් කිරීමේ දැවැන්ත වගකීම. ඒ රාජකාරිය අපි හරියට ඉටු කළා. ඒ සඳහා නවක මන්ත්‍රීවරුන් අපිට ශක්තියක් උනා. සහයෝගය දුන්නා. ඊළඟට දැවැන්තම වගකීමක් පවරලා තියෙන්නේ මේ මැතිවරණයෙන්. සමානුපාතික මැතිවරණ ක්‍රමයකින් ලැබුණ 2/3ක දැවැන්ත ජනවරම අප වෙත ජනතාව පැවරූ වගකීමක් ලෙස අපි භාරගන්න ඕනේ. දැන් අපිට දේශපාලන මධුසමය ගතකරන්න වෙලාවක් නෑ. වෛර පිරිමහන්න, මට සළකුවේ නෑ, මාව කොන් කළා කියමින් කන්කෙඳිරි ගාන්න වෙලාවක් නෑ. 

දැවැන්ත ව්‍යවස්ථා වෙනසක් ජනතාව අපේක්ෂා කරනවා. අලුත් ව්‍යවස්ථාවෙන් ඉතිහාසයේ වෙච්ච වැරදි නිවැරදි කරගනීවි කියලත් ජනතාව බලාපොරොත්තු වෙනවා. අපි සියලු පෞද්ගලික න්‍යායපත්‍ර පැත්තකට දාලා ජනතාවගේ බලාපොරොත්තුව ඉස්සෙල්ලාම ඉටු කරන්න ඕනේ.

1977 ඉඳන් මේ දක්වා අඩසියවසකට ආසන්න කාලයක් රට පාලනය කරපු ව්‍යවස්ථාවක් තියෙන්නේ. මේක කාලීනව සංශෝධනය විය යුතුයි.

ව්‍යවස්ථාව කියන්නේ එක පාර්ශ්වයක උරුමයක් නෙමෙයි. ඒක අපි කාටත් බලපාන මූලික නීතිය. ඒකේ තියෙන හැම කොමාවක්ම, නැවතීමේ ලකුණක්ම අපේ ජීවිතයට බලපානවා. ඒ නිසා ජනතාව ඉල්ලා සිටින ව්‍යවස්ථාව හදන ක්‍රියාවලියේ දී දේශපාලන පක්ෂ බේදයක් තියාගන්න එපා. මේක අපේ වගකීමක්.මෙතෙක් තිබුණ ව්‍යවස්ථාවේ සාධනීය සියලු දේ අපි උරාගන්න ඕනේ. ඒවාට සත්භාවයෙන් තමන්ගේ අදහස් පළකරන්න ඕනේ.

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙක් ලෙස පුස්තකාලය භාවිතා කරන්න. තමන්ගේ පාර්ලිමේන්තු කතාවට එය මනා පිටිවහලක් වෙනවා. පාර්ලිමේන්තු දිනයට පාර්ලිමේන්තුවය පැමිණෙන්න. ඇතැම් මන්ත්‍රීවරු පාර්ලිමේන්තු ඇවිත් නිදා ගන්නවා. පාර්ලිමේන්තු එනවා කියලා ගෙදරින එනවා. පාර්ලිමේන්තුවේ ඉන්නෙ කියලත් ගෙදරට කියනවා. බලන කොට වෙන වෙන ගෙවල්වල එයාලා ඉන්නෙ. එහෙම අවස්ථා තියෙනවා. ඒවට පුරුදු වෙන්න එපා. පාර්ලිමේන්තු කටයුතු දාට පාර්ලිමේන්තුවේ කටයුතු සිදු කරන්න. අවසන් වශයෙන් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙක් ලෙස ආරම්භ වූ ඔබේ දේශපාලන ගමනට සුබපතන්නත් මා මෙය අවස්ථාවක් කරගන්නවා.

මේ අවස්ථාව සඳහා කතානායක මහින්ද යාපා අබේවර්ධන මහතා, නියෝජ්‍ය කතානායක රංජිත් සියඹලාපිටිය මහතා, පාර්ලිමේන්තු මහ ලේකම් ධම්මික දසනායක මහතා, නියෝජ්‍ය මහ ලේකම් නීල් ඉද්දවෙල, නියෝජ්‍ය කාරක සභා සභාපති අංගජන් රාමනාදන්, සභා නායක අමාත්‍ය දිනේෂ් ගුණවර්ධන මහතා,  ආණ්ඩු පක්ෂයේ ප්‍රධාන සංවිධායක අමාත්‍ය ජොන්ස්ටන් ප්‍රනාන්දු මහතා, විපක්ෂයේ ප්‍රධාන සංවිධායක පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී  ලක්ෂ්මන් කිරිඇල්ල මහතා, නවක පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් ඇතුළු පාර්ලිමේන්තුවේ නිලධාරී මහත්ම මහත්මීහු සහභාගි වී සිටියහ.

රොහාන් වැලිවිට,

අග්‍රාමාත්‍ය මාධ්‍ය ලේකම්.

නීතිඥ අරුණ ලක්සිරි උණවටුන

19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත් 2ක් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් වූ බවත්, ඉන් එකක් 2002 දී සහ අනෙක 2015 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් වූ බව සමහරක් නොදන්නවා වුණාට බොහෝ දෙනා දනිති.

19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත මුල් වරට පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරන ලද්දේ, චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග ජනාධිපතිවරියව සිටියදී 2002 දී ය.

2002 සැප්තැම්බර් මස 19 වන දින ව්‍යාපාර සංවර්ධන, කර්මාන්ත ප‍්‍රතිපත්ති හා ආයෝජන ප‍්‍රවර්ධන සහ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා කටයුතු අමාත්‍යවරයා විසින් එකී 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර තිබූ අතර 2002 සැප්තැම්බර් මස 11 වන දින ගැසට් පත‍්‍රයේ පළ කර ඇත.

2002 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 19ය මගින් ඉතා වැදගත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් යෝජනා කර තිබූ අතර, ඒ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70වන ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කර ජනාධිපතිවරයාට වසරකට පසු පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවාහැරීමට තිබු බලය / අයිතිය අහිමි කිරීමයි.

එම 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවට පටහැනිය යන පදනමින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ අභියෝගයට ලක්කරන ලද අතර සරත් නන්ද සිල්වා (අ.වි), වඩුගොඩුපිටිය (වි), බණ්ඩාරනායක (වි) ඉස්මයිල් (වි) එදිරිසූරිය (වි) සහ යාපා (වි) ද සිල්වා (වි) විසින් 2002 ඔක්තෝබර් 1 සහ 3 යන දිනවල ඒ සම්බන්ධව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විභාගයට ගන්නා ලදී.

එකී විභාගය අවසානයේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරු 7දෙනා ඒකමතිකව තීරණය කර තිබුණේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70වන ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කර ජනාධිපතිවරයාට වසරකට පසු පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවීම සීමාකිරීම ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 3වන ව්‍යවස්ථාවට සම්බන්ධ හෙයින් එකී 19 නීතියක් වීමට පාර්ලිමේන්තුවේ නොපැමිණි මන්ත්‍රීවරුන්ද ඇතුලුව 2/3 ඡන්දයෙන් සහ ජනමතවිචාරණයක් මගින් ජනතාව විසින්ද අනුමැතිය ලබා දිය යුතු බවයි. 

කිසිවෙකුට හෝ ඒ සම්බන්ධයෙන් යම් සැකයක් ඇත්නම් 2002 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 19යට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ලබා දුන් තීරණය කියවීමෙන් එකී සැකය නිරාකරණය කරගත හැකිය.

2002 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය එකී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණයේ තිබූ ජනමතවිචාරණයක අවශ්‍යතාවය හේතුවෙන් එතනින්ම අවසන් විය.

ඉන් පසු නැවත වර්ෂ 2015 දී ද නැවත 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පතක් මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිව සිටියදී, පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කිරීමට කටයුතු කර තිබුණ අතර, අග‍්‍රාමාත්‍ය සහ ප‍්‍රතිපත්ති සම්පාදන, ආර්ථික කටයුතු, ළමා, තරුණ හා සංස්කෘතික කටයුතු අමාත්‍යතුමාගේ නියමය පරිදි 2015 මාර්තු මස 13 වන දින ගැසට් පත‍්‍රයේ 11 වන කොටස අතිරේකය (2015.03.16 දින නිකුත් කරන ලද) 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත එයයි.

2015 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර තිබූ 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත මගින්, ජනාධිපතිවරයාට වසරකට පසු පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවීම සීමා කිරීමට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70වන ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීම, ස්වාධීන කොමිෂන් සභා පිහිටුවීම, ද්විත්ව පුරවැසියන්ට, පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු වීම වැළක්වීම, ජනාධිපති ධූර කාලය සහ පාර්ලිමේන්තුවේ කාල සීමාව අඩු කිරීම, ජනතාවගේ ජනමතවිචාරණ ඡන්ද බලය අහිමි කිරීම (85.2 ව්‍යවස්ථාව ඉවත් කිරීම) ඇතුලු විධිවිධාන 17ක කාරණා නීතියක් කිරීමට උත්සාහ කර තිබුණි.

දෙවන වරටත් 2015 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර තිබූ 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරු තිදෙනෙකු විසින් ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථානුකූලත්වය පරීක්ෂා කළ අතර 2002 දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීරණය කළ පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවීමට අදාළ වූ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70.1 ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීමට අදාල විධිවිධානය හැර අනෙක් විධිවිධාන 16 සම්බන්ධව තීරණය එම විනිසුරුවරු තිදෙනා විසින් පාර්ලිමේන්තුවට දන්වා යවා ඇත.

2002 දී පාර්ලිමේන්තුයට ඉදිරිපත් කළ 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පතේ 70 ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනයට අදාළ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණය කෙරෙහි 

අවධානය යොමු නොකර 2015 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත පාර්ලිමේන්තුවේ විවාදයට ගත් අතර දෙවන වර සහ තුන්වන වර  කියවා පාර්ලිමේන්තුවේ මුළු මන්ත‍්‍රීවරයන් සංඛ්‍යාවෙන් තුනෙන් දෙකක සංඛ්‍යාවකට නොඅඩු සංඛ්‍යාවකගේ සම්මතය ඇතිව යෝජනා සම්මතයක් මගින් පාර්ලිමේන්තුවේ අනුමැතිය පමණක් ලබා ගෙන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 80.1 ව්‍යවස්ථාව යටතේ සිය සහතිකය යෙදීමට එවකට සිටි කථානායකවරයා පියවර ගෙන ඇත. 

මෙය 2002 දී 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත සම්බන්ධයෙන් 70 ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනයට උත්සාහ කළ අවස්ථවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ලබා දුන් විනිසුරු 7දෙනාගේ ඒකමතික තීරණය උල්ලංඝනය කිරීමක් වන අතර එකී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණය අනුව 79 ව්‍යවස්ථාවේ අවසන් විධානය, සහ 85.1 ව්‍යවස්ථාව සහ 80.2 ව්‍යවස්ථාව අනුගමනය කිරීමෙන් බැහැර වීමට සහ ජනමතවිචාරණයක් නොපවත්වා 70 ව්‍යවස්ථාව වැරදි ලෙස සංශෝධනය කිරීමට 2015 පාර්ලිමේන්තුව ක‍්‍රියා කිරීම බලවත් දෝෂයක් වන අතර එය 2002 දී ලබාදුන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණයට අපහාසයක් කිරීමක්ද වන බව මෙම ලියුම්කරු සහ තවත් අය ජනාධිපතිවරයාටත්, නීතිපතිවරයාටත්, අධිකරණ ඇමතිවරයාටත් පෙන්වා දී ඇත.

කෙසේ වෙතත් ඇතැම් නීති විශාරදයන් කියා සිටින්නේ මේ වනවිට 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට කථානායකවරයා සහතිකය යොදා ඇති හෙයින් එය නීතියක් වී තිබෙන බවත්, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් අවස්ථා කිහිපයකදීම 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අදාල කර ගනිමින් නඩු තීන්දු (Judgement) ලබා දී ඇති බවයි.

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් තමන් ඉදිරියට එන ඉල්ලීම්වල විවිධත්වය අනුව විනිශ්චයන් 4ක් ලබා දේ. වරෙක නඩු තීන්දු (Judgement) ලබා දේ, වරෙක තීරණ (Determination) ලබා දේ, වරෙක මතය ( Openion) ලබා දේ, වරෙක රීති (Rule) නිකුත් කරයි. 

[මෙහිදී සළකා බැලිය යුත්තේ නඩු තීන්දු (Judgement) සහ තීරණ (Determination) වේ.]

මෙම ලියුම්කරු 19ය නීතියක් වී නැති බවට වන ස්ථාවරයේ සිටින අතර 19ය නීතියක් ලෙස සිතන අයට මෙම ලිපිය මගින් මතුකරන ප්‍රශ්නය යොමු කරමි.

එනම්, 19ය නීතියක් නම් 19 ය ඉවත් කිරීමට හෝ සංශෝධනය කිරීමට ජනමතවිචාරණයක් පැවැත්විය යුතුද?

2002 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 19යේ දී ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70 ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීමට ජනමතවිචාරණයක් පැවැත්වීම අනිවාර්යයෙන් කළ යුතු බව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරු 7 දෙනා ඒකමතිකව තීරණය කර තිබියදී, එකී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණයට අනුව 2015 දී 19වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින් 70වන ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කර තිබිය යුතු බව 19ය නීතියක් ලෙස සළකන අයටද පිළිගැනීමට සිදුවේ. මන්ද 2015 දී ඉදිරිපත් කළ 19 මගින් 70 ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කර ඇති අතර එසේ කළ යුත්තේ 2002 දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ලබා දුන් විනිසුරුවරු 7දෙනාගේ තීරණයට අනුවය. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණ උල්ලංඝනය කරමින් 19 නීතියක් කරගෙන ඇත්නම් එයට සම්බන්ධව අයගේ ප්‍රජා අයිතිය අහෝසි කළ යුතුය.

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තිරණ අනුව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70වන ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කළ යුත්තේ ජනමතවිචාරණයක් පවත්වා ජනතාව අනුමැතිය දීමෙන් පමණි.

ජනමතවිචාරණයක් නොපවත්වා 70වන ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කර තිබුණද, මේ වනවිට එය නීතියක් නම් එය ඉවත් කිරීමේදීද ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ කියූ ජනමතවිචාරණයක අවශ්‍යතාවය පැන නගී. 

(නීති පැනවීමට ජනමතවිචාරණයක් අවශ්‍ය බව කියා නීතිය වැරදි මාර්ගයෙන් පනවාගෙන ඇතිවිට එය ඉවත් කිරීමට ජනමතවිචාරණයක් අවශ්‍ය නොවන බව කිව හැකිද?)

70වන ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීමට ජනමතවිචාරණයක් අවශ්‍ය බව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ කියා ඇති විට වැරදි මාර්ගයෙන් එකී සංශෝධනය කරගෙන ඇතිවිට සහ එකී සංශෝධනය නීතියක් ලෙස සළකා ප්‍රතිබන්ධනය වී ඇති විට, නැවත 70වන ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීමට ජනනතවිචාරණයක් අවශ්‍ය නැති බව කිව හැකිද? 

මේ වනවිට 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට සම්බන්ධව කුමන්ත්‍රණකරුවන් සියලු දෙනා සමාජයේ නිරාවරණ වීම ආරම්භ වී ඇත.

අපි බලා සිටිමු.

arunaunawatuna@gmail.com

RANJITH SOYSA

Jackson Anthony, the well-known actor, a commentator on his recent YOUTUBE presentation has touched on the national weakness of attempting to ape the foreigners or more specifically our attempt to act as the Singlish rather than be ourselves, His program on Sri Pada becoming Adam’s peak to many reminds us the story of colonial English policy of creating the species called Black-Whites or the Brown skinned Englishmen in our society. We can meet them and see them anywhere in day to day life, in media, and also among the VIPs who pretend that they cannot speak in Sinhala or Tamil ONLY but need to add English words when they converse. This stems from the inferiority complex of slaves once freed yet praising that they were wearing masters’ chains.

Some of us. still use the term Adam’s speak even tough this was invented by Islamic travelers to Sri Lanka since 16th century whereas the name Sri Pada was known for over 2500 years and many kings of Sri Lanka from a century prior to CE have spoken of Sri Pada and visited the peak while the term is in books such as Mahavamsa, Deepavamsa.  Chulavamase and in many inscriptions. Unfortunately, even in our books and articles published in  English, we continue to use the term Adam’s peak, As Jackson Anthony emphasized the discussion was not religious at all, but about our culture and national inheritance.

From now on-wards can we decide to refer to this holy and scenic mountain as Sri Pada always.

 

Courtesy Adaderana

The Supreme Court has concluded the Contempt of Court case filed against Parliamentarian Ranjan Ramanayake.

The case was heard before the Supreme Court three-judge bench consisting of Justices Sisira de Abrew, Vijith Malalgoda, and Preethi Padman Surasena today (25).

The bench has decided to take up further clarification on the case on the 21st of October.

The case was filed against State Minister Ranjan Ramanayake over Contempt of Court charges for making defamatory remarks against the judiciary on the 21st of August in 2017.

Speaking to the media following a meeting with then-Prime Minister Ranil Wickremesinghe at the Temple Trees, Ramanayake has claimed that the majority of judges in the country are corrupt and that they give biased rulings.

Retired Air Force Officer Sunil Perera and Venerable Magalkande Sudatta Thera later filed two petitions with the Supreme Court alleging that such defamatory comments can shatter public confidence and provide a warped image of the judiciary to the people of Sri Lanka.

Based on these complaints, the Attorney General had later served the charges against Ramanayake before the Supreme Court.

Courtesy Adaderana

Contrasting accounts continue to be expressed regarding the alleged abduction of the former General Secretary of Our Power of People Party (OPPP, also known as ‘Ape Jana Bala Pakshaya’) Venerable Wedinigama Wimalatissa Thera.

Venerable Athuraliye Rathana Thera is meanwhile accused of carrying out the abduction.

The Coordinating Secretary of Wimalatissa Thera, Venerable Hunupitiye Chandrasiri Thera claims that according to the information they have received, the nomination submission document was forcibly withdrawn.

In a media briefing, he urged that Rathana Thera be taken into custody.

An Assistant Superintendent of Police, Headquarters Inspector, an Officer in Charge, several constables and Ministerial Security Officers (MSD) are involved in this alleged abduction, he said further.

However, a former teacher of the missing Thera, Venerable Prof. Hunupolagama Vajirasiri Thera insists that the former general secretary of the party is safe at the moment and that he will come up to the public eye at the opportune time.

Courtesy Adaderana

Four new members have been appointed to the Presidential Task Force for Archaeological Heritage Management in the Eastern Province.

The 12-member Task Force was established on the 1st of June under the directives of President Gotabaya Rajapaksa, exercising the powers vested in him by Article 33 of the Constitution.

However, the following four members were also added to the composition of the Task Force with effect from August 19, Secretary to the President P.B. Jayasundera said in a gazette notification published on Monday (24).

01. Abhidhana Anunayaka of the Asgiriya Chapter, Most Venerable Vendaruwe Dharmakeerthi Sri Rathanapala Upali Thero

02. General Secretary of the Malwathu Chapter, Venerable Dr. Pahamune Sumangala Nayaka Thero

03. General Secretary of the Asgiri Chapter, Dr. Venerable Medagama Dhammananda Nayaka Thero

04. Member of the Karaka Sangha Sabha of the Malwathu Chapter, Shasthravedi Venerable Ambanwalle Sri Sumangala Thero.

Since many of the archaeological heritages in the Eastern Province are based on the Buddhist religious background and associated with those places of worship, the government has recognized that the need of the guidance and patronage of the Venerable Maha Sangha in the identification and management of those heritages, the gazette notification read further.

Courtesy Adaderana

Secretary to President Dr. P.B Jayasundara, speaking during the Derana 360° discussion programme, explained the reasoning behind the decision of the government to halt of vehicle imports to the country.

He stated that right until 2019, between 1,000 and 1,200 million US dollars were spent per a year on importing vehicles to Sri Lanka. 

He said that the vehicle stock in the country had risen significantly between 2015 – 2019 to such an extent that it is sufficient for two-and-a-half years.

If you want to buy a vehicle now you can go to a dealership, of which there are more than clothes shops now, and buy a top range vehicle. From the best kind whatever you want. The increase in prices is a different issue. There is that much of a stock of vehicles,” he said.

Dr. Jayasundara questioned as to then why the country needs to continue to be importing vehicles while having a foreign exchange crisis.

If vehicles are being imported, reconditioned and then re-exported then there is a logic to that, similar to the apparel industry which is importing textile material and exporting a manufactured product and thereby  generating a number of jobs, he said.

But this is not something like that,” he said, adding, that the vehicle imports industry only causes an outflow of foreign exchange such as money spent on the vehicles, parts, fuel, service fees and royalties. 

He stated that fuel, vehicles and even the motorcycle is imported from abroad and that the country’s economy is therefore stuck in a vicious cycle.”

In order to reverse this, you must have courage, permanent policies, decisions need to be taken fast and the decision taken needs to be implemented,” the economist said.

Who better to see the world with than your best friend? Especially when your best friend is a dog. Tom Turcich of New Jersey and his adorable pooch Savannah have walked over 18,000 miles through the United States, Mexico, Costa Rica, Chile, Italy, Turkey and dozens of other countries over the past five years. It’s been a life-changing adventure. They’ve survived hardship, and they’ve experienced the kindness of strangers along the way. And they’ve still got miles to go.

Dr.Sudath Gunasekara 

(Please note that this is a revised version of an article I wrote to Lankaweb on 7.6. 2018 and 10. 3. 2020  on the same subject up dated to suit the present situation)  

Lakisuru Gothaabhaya Rajapaksha Metitumani !

The whole nation, and at least the 6.5 million of us whom have voted you at the Presidential election  and the SLPP on 5^th  August demand Your Excellency to abolish the white elephant and the curse that is Provincial Councils and its root the JR/ Rajiv Accord of 29th July 1987 at least now, before this Indian born Rathaksiya gobble up the Sinhala Buddhist Nation and this whole Island in its entirety in no time.

While congratulating again for the historic and unprecedented victory  you have gained, as I predicted on the 14th   Nov via my E-mail, addressed to you (Published in Lankaweb) and also while adoring  all patriotic and courageous steps you have already taken since then up to date like no other President, such as the brief but dignified speech you made  at the Election Commissioners office on the day you were declared elected as the President of this country and your historic address to the nation at the swearing in ceremony under the shadow of Ruwanweli Seya  (which I have been yearning for 14 years for the Head of the State to do), the most sacred Buddhist Stupa in the world and the crest jewel of the Sinhala Nation and the dignified address from the Thrown on 20^th August you have restored an age old tradition followed by our ancient Sinhala Kings, signifying a turning point in the history of this Island nation.

Furthermore  the lean interim cabinet of 15 Ministers, the smallest since 1956, the excellent way you have handled all Indian politicians and the Indian press on you visit just concluded and many more wise and bold decisions you have taken since you assumed Office, I am writing this note to you  to earnestly request you to  abolish the JR/ Rajiv Accord of 1987 and the disastrous 13th Amendment that gave birth to Provincial Councils and  many an inconsistencies and historical travesties in the Island’s long and checkered history  (explained in detail below), to rescue this  unique tiny Island nation from disappearing forever from this planet earth in few years due to disintegration, disunity and infighting between Bhoomiputra Sinhalese and intruder Tamil and Muslim ethnic groups, resulting from this  well designed Indian political Atom  bomb called the Provincial Councils, planted  to destroy this 2500 year old Glorious Sinhala Buddhist civilization, an all-time pride  and  a garland for human civilization on this planet.

I identify the following catastrophes resulting from these two Indian prescriptions.

1. Complete breakdown of district administration
2. Complete disintegration and division of the Sri Lankan State in to a number of different ethnic and religious enclaves at logger heads fighting for its resources like land and water and supremacy over the others threatening its unitary status and sovereignty as a nation.

3 Destabilization of governance resulting in complete anarchy due to break down in governance

• Colossal wastage of Public funds with no benefit to the people or the country in trillions  rupees
• Since the first elections for Provincial Councils took place on 28 April 1988 this is how public funds have been spent or rather wasted on their upkeep.

Sri Lanka Provincial Councils: Expenditure

1996 – 2017 | Yearly | LKR mn | Ministry of Finance

 Sri Lanka’s Provincial Councils: Expenditure data was reported at 286,031.000 LKR mn in Dec 2017. This records an increase from the previous number of 276,147.000 LKR mn for Dec 2016. Sri Lanka’s Provincial Councils: Expenditure data is updated yearly, averaging 103,769.000 LKR mn from Dec 1996 to 2017, with 22 observations. The data reached an all-time high of 286,031.000 LKR mn in 2017. So with an average of almost 104 mn you can visualize how much national wealth has gone down the drain for the past 31 years, that is approximately 3224 mn or 3.2 Billion. What a colossal wastage and a pathetic and unpardonable misuse of public funds.”

The other important aspect is much of this money has gone for unproductive items like salaries and remunerations of Politicians and public Servants, buildings, vehicles, meaningless regular and luxury tamasas in five start hotels, foreign joy trips and other activities unrelated to development. Once the Secretary of the Ministry in charge of this subject told me that only 10 % of voted funds is spent on capital work and the balance 90 % is spent for recurrent activities which do not contribute anything for development.

With all this wastage of Public funds the billion dollar question the people of this country ask is what benefit PCC have brought to the Country since 1987. Beside the colossal financial lost to the country, the political, and administrative and institutional mess, chaos and confusion by way of duplication of institutions, and increase of an utterly unproductive and lotus eater set of politicians, and public servants. What benefits it has brought to the country over the past 31 years. Officials, offices and expenditure have exponentially increased in the ratio of 1 to 15 with zero output. It also has brought about a complete breakdown of the once highly efficient District Administration in this country. Thus the Provincial Councils have come to stay as a veritable Huniyama for this country’s peril.

Why we should have Provincial Councils at all

In this back drop I pose the pertinent question as to why we should have Provincial Councils at all in this country; today the whole nation asks?  Who asked for Provincial Councils?  Was it a request by the people of this country or by some genius politicians for better governance? No one at Home asked for it. It was India who proposed it first, to appease the Tamilnadu electorate to consolidate power at Home by imposing it on the Sri Lankan President by force, almost at gunpoint, well timed, when there was an old and weak President as the Head of Government. I still remember how India invaded our air space with their war jets and dropped parippu? to the north and how arrogantly and undiplomatically their Ambassador Dixit behaved in front of the elderly Statesman JR, the Head of this country at his Ward place residence, as if Dixit was the viceroy of India conveying the message of the Indian ‘King,’ threatening a Head of a Vassal State of India of an imminent Indian invasion of the Island, if he refuses to sign the Accord. 

The Accord was strategically designed by India , to divide and destabilize  this country on  an ethnic basis giving Tamils full power to own and rule nearly half of the country including the North and East and Central Sri Lanka (inclusive of Central, Sabaragamuwa and Uva Provinces), although India did not clearly specify these three Provinces. This was nothing but an extension of the same divide and rule policy started by the colonial British in 1832 by the creation the Provinces in a different form. This Indian conspiracy becomes crystal clear when we analyze the following impositions India made on this country by the Rajiv/JR Accord of 29th July 1987.

1 The declaration of the Northern and Eastern Provinces comprising 1/ 3 the land area of the Island as the Traditional Home land” of the Tamil People that was a complete travesty of the Islands authentic history. These two Provinces have never been a traditional Tamil land at any time of known history. On the contrary this whole Island had been the traditional Homeland of the Sinhala people at least from 543 BC and it is a historical fact accepted by all historians, other than the Tamils and Indian politicians.

First, this Accord enabled the Tamils to claim 1/3 of the land area of the country for a mere 5 lahks Tamils and thereby depriving any Sinhalese or Muslims being settled there while Tamils can settle down in any part of the Island

Second, giving Tamils the right to own 1/3 of the country, 2/3 the coastal belt and nearly 3/5 of the marine territory and its resources including the Trincommallee harbor, the best natural harbor in Asia  and the second best in the world.

Thus this Accord deprived the Bhoomiputras, the Sinhalese their birth right over their Motherland, which their ancestors have protected against all foreign invasions, both Indian and European for 2500 years and enjoyed for millennia as their beloved motherland from the dawn of history. This Accord was designed by India in order to fix the last nail on the Sinahla nation, with a vicious plan to annex the Island to India in future.

 Third Made Tamil also an Official language, nullifying Sec 18 of the Constitution of the Republic whereas even in India Tamil is not recognized as an Official language in spite of the fact that there are nearly 70 million Tamils there.

Fourth forced  Sri Lanka to give Citizenship to all estate Tamils of Indian origin in the Central, Sabargamauwa and Uva Provinces and even Indians living in other parts of the country even if they are illicit immigrants, disregarding all internationally accepted norms and our own laws on the subject of granting citizenship to foreigners in any country.

Fifth imposed that the Northern and Eastern Provinces should be merged to form one Tamil Province with provision to merge two or more Provinces as one in future.

Thus in sum the Accord completely destroyed the Independence, sovereignty, the Unitary status and the freedom of this Island Nation and i1987 Constitution as well, within few minutes, by one man Junies Richard Jayawardana against Island wide protests organized by the Opposition and the objections by some of his own Ministers, reducing this country to a veritable vassal State of the Subcontinent without any resistance. This was meek submission on the part of JR he committed for survival.

 Therefore while taking action to abolish this Accord, I also earnestly request you to reverse the above 4 conditions as early as possible.

JR was forced to accept the Accord almost at gunpoint and India laid down these 4 serious conditions reducing the 1987 Constitution to a mere paper scrap. Adding to this JR created PCC to all other Provinces as well accelerating the process of division and disintegration and leading to future political and administrative confusion. This Accord was signed under Island wide emergency and after confining all his MPP to a five star Hotel having obtained their undated letters of resignation.

The implementation of this Accord, to its logical conclusion will definitely wipe out the Sinhala Buddhist nation from the surface of this planet in the long run. Therefore the crying need, to abolish it immediately, with no delay.

It is in this dangerous and disastrous backdrop that I urge all patriotic people to rise against this Accord and disastrous Provincial Councils to strengthen the President’s hands and request him to abrogate it immediately as it constitutes the foundation for the division of this small country in to 9 antagonistic pieces and finally falling in to the hands of India (As you know Sir a scrambled egg can never be un-scrambled).  This is exactly what the people of this country have been agitating and demanding every government, for the past 31 years. But tragically it has not fallen on the deaf ears of our selfish and timid and power hungry politicians who have no concern for the country or the future of the people. The SLFP under Sirimavo protested against it right from the beginning although later it also embraced it without realizing the inherent dangers that underlies these clauses of the Accord.

Let us abolish these PCC immediately

As such why talk of PCC elections now, instead of abolishing this national curse and disaster immediately? This is a crucial political decision long overdue that has to be taken by a patriotic statesman like you, who loves this country and its people, in order to save this country from an imminent total political, economic, social and cultural disaster in the offing. In fact this is a priority decision that has to be taken as early as possible by your Government. The whole country wants it to go. Once the Accord is abolished, the 13th A and the PCC set up under that will also get abolished automatically. We all expected MR to do this immediately after the 2009 when he had all the power including a 2/3 in Parliament.  Had he done that then no one could have dared to contest it. But unfortunately he did not do it.  Again he appears to promise the press today that as soon as the General election is over they will have the PC elections. I do not know whether he said so to garner the 2/3 and abolish it thereafter. If that is his plan the whole nation will admire him ore that his victory over the LTTE. I only hope he will not commit the same mistake he did after the 2010 Election.

Once the PCC are gone all superficial Office holders such as the so called 9 Governors, 9 ‘Cheap’ Ministers, 45 Provincial Ministers and all such parasitic politicians who bleed the nation to its bones will also go home relieving the burden they have overloaded on the country. Thereafter every one of them will at least plant a manioc stem that will do some service at least to a wild boar. The professional public servants presently working in these Councils will have no problem as they could be accommodated in suitable places in the public service until they retire.

Another reason why I argue for the abolition of PCC is the need to avoid a total disaster in District Administration that will make any retrieval of governance in this country impossible. Furthermore that will put an end to all divisive political manipulations such as federal status, self-determination, self-rule of Muslims and EELAM dreams of the Tamils. It will also save billions of rupees now being spent for the upkeep of these monkey cages and piggeries called Provincial Councils infested with monkeys and goats, a political appendage and a dead weight around the nation’s neck that has burdened the country for the past 31 years and destabilized the total administration almost beyond recovery. Finally it will also relive us from any future subversive Indian or Arabian invasions and conspiracies hatched to divide this country on ethnic basis with a dream of Indianization of this country or converting it to an Arab land as Hisbulla has planned in the E astern Katthankudi area.

 I call upon all Patriotic people to make this request in one voice from the new President to abolish these monkey cages and dens of thieves that have exponentially increased waste and corruption and completely ruined the decent political culture of this country for the past 31 years and multiplied separatists tendencies and communal agitations dragging the nation to complete disintegration in future on ethnic lines with no chance of redemption in future

I know it very well that no political party, even  the UNP that invented it under J.R. or even those who were against them in 1987 will ask for their abolition, as they use these Councils members to net votes at all elections for their political survival. But for the general public these Councils are an eye sore when they see the way how public funds are been wasted criminally on the upkeep of these useless lotus eater Governors, Chief Ministers, Ministers, Members, plethora of officials and the institutions that house them. Other than enjoying the luxuries of office, attending openings, weddings, funerals school functions like sport meets, temple functions, and various other social and private tamsas, roaming all over the world on pleasure trips and running all over the country to show their loyalty to their political masters,  misusing public funds, and collecting votes and funds for their political leaders in Colombo and herding people for their meetings like May day rallies and propaganda meetings of their masters in Parliament who in turn ruin the whole country and throwing their weight on the innocent and helpless masses on the other hand, I ask these parasitic creatures as to what service they have done to the people or the country that pay their salaries and ill-gotten fabulous perks 

Why can’t the SLPP (successor to SLFP), as a group who constitutes the majority who opposed the 13th A in 1987 at least now agitate for the abolition of this tragic national curse. The people hate this system and curse them too. Now that the SLPP that has come to power with a resounding victory already has the Pradesiya Sabhas, the live wires of Local Government in its hand to organize the election campaign for them at the village and the local levels there is no need for a Provincial apparatus for elections either.

Now that the country has functioned smoothly without these parasitic and wasteful institutions, almost for the past three years and has proved beyond all doubts their uselessness there is no justification for their retaining. A reorganize strong District Administration headed by professional administrators will ensure better governance as it had been the indigenous system of administration in the past. Even the British adopted certain aspects of this system to run the country very effectively and efficiently for 133 years.

The Provincial Councils have already become redundant and dysfunctional. As such if he SLPP can get them abolished, its vote base will rise up exponentially at all future elections.  Therefore the SLPP will not lose anything by getting them abolished. Instead people will definitely rally round the party as a mark of appreciation and gratitude for relieving them of this 31 year curse and disaster. Furthermore MR also can make use of this golden opportunity to punish all those ungrateful rascals and double-dealers who have betrayed him after the 2015 elections and send them permanently to political wilderness. In this backdrop if the SLPP do this, I can assure that the grateful masses who have suffered for the past 31 years under this curse will rally round it in a manner nobody would have ever imagined.  Besides increasing its vote base it will also be doing a yeoman service by this country and the nation, for liberating this country out of this wishful Indian trap that has already done enormous political and economic damage to this country and that will definitely play the main role in dividing and destabilizing this Island nation in future if we retained them.

 I can assure you that the abolition of the Provincial Council curse and its umbilical code, the Rajiv/JR Accord will not be second to liberating the country from the LTTE in 2009 and it could be even a bigger achievement of higher historical significance.  It will definitely go down in history as another historic landmark in the Rajapaksa legend that has prevented this Island nation getting broken in to  9 Federal State of different  ethnic groups fighting for its land ,water and other resources that will finally make this country a hell on earth.

India also cannot contest the abolition of the JR/Rajiv Accord a s it had already been unilaterally broken by India at the very early stages, by not complying with its obligations in the Accord. As such it has ceased to have any legal validity as an international agreement signed between two countries

Finally  now that you have got also got a sweeping mandate to vital issues like repealing of the 19th A and revising the electoral system by removing the preferential voting, District representative system, removing the crazy National List and reducing the number of MPP in Parliament to a meaningful level, say about 150, and laying down qualifications for politicians like minimum education, character, assets and residence within the electorate etc. so that returning to the democratic practice of electing their representatives and  just governance is restored once again in this Island nation.

More over from where are you going to get 1000 billion rupees to hold another election in few months at a time the economy is at rock bottom and debt liabilities are sky high? Isn’t it we are going to get into deeper economic crisis by having the Provincial Councils? Isn’t it a game of from frying the fan to the fire?

Therefore both in short term and long term interest the most wises thing the Government can do now is to abolish this national curse, the Provincial Councils. That is the wish of the whole nation

නීතිඥ අරුණ ලක්සිරි උණවටුන

(2020.08.23 දිවයින ඉරිදා සංග්‍රහයෙහි නීතිඥ කසුන් පොන්නම්පෙරුම ලියා ඇති ’19 පෙරලන් 20 වැනි සංශෝධනය එන හැටි‘ ලිපියට පිළිතුරකි.)

නීතිඥ කසුන් පොන්නම්පෙරුම පසුගිය දිවයින ඉරිදා සංග්‍රහයට ලියා ඇති ’19 පෙරලන් 20 වැනි සංශෝධනය එන හැටි’ ලිපිය කියවීමේදී දිවයින පාඨකයන්‍ට අදහස් වන්නේ 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ඉවත් කිරීමට 20වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ගෙන ඒමට රජය සූදානම් වන බවයි. 

එකී ලිපිය පහත අන්තර්ජාල සබැදිය ඔස්සේ කියවිය හැකිය.

https://divaina.com/sunday/index.php/deshapalana2/14870-2020-08-15-10-04-53

අධිකරණ ඇමතිවරයාගේත්, රජයේ මාධ්‍ය ප්‍රකාශකගේත් කරුණු දැක්වීම් අනුව එම නීතිඥවරයා විසින්ද දක්වන කරුණු අනුව පැහැදිලි වන්නේ 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ඉවත් කිරීමට 20වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් එන බවයි.

19ය ඉවත් කිරීමට කළ යුත්තේ 19ය සංශෝධනය කිරීමද? 19යට ජනමතවිචාරණයක් පැවැත්වීමද? නිවැරදි ක්‍රියාව තෝරා නොගැනීම ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට අපහාසයක්ද? යන කරුණු මෙම ලිපිය මගින් විමසා බැලීමට අදහස් කරමි.

වර්ෂ 2002 දී 18වන සහ 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් වී ඇති බව තවමත් රටේ කිහිප දෙනෙක් දන්නේ නැත.

2002 සැප්තැම්බර් මස 18වන දින ව්‍යාපාර සංවර්ධන, කර්මාන්ත ප්‍රතිපත්ති හා ආයෝජන ප්‍රවර්ධන අමාත්‍ය සහ ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථා කටයුතු අමාත්‍යවරයා විසින් ඉදිරිපත් කළ 2002 අගෝස්තු මස 12වන දින ගැසට් පත්‍රයේ පළ කර ඇති මුල්වරට පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 18වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ මුල් පිටුව පහත දක්වා ඇත.(ඇමිණුම 01)

ඉහත දැක්වෙන්නේ 18වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය නමින් වූ දීර්ඝ නාමයෙන් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් වූ පළමු 18වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයයයි.

එකී 18වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය වගන්ති 6කින් පමණක් යුක්ත වූ අතර, ඉන් යෝජනා කර තිබුණේ 17වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින් පිහිටුවා තිබූ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාවේ රීති, සභාවේ සාමාජිකයන්ට ගෙවිය යුතු චේතන, සභාවට එරෙහිව නඩු පැවරිය නොහැකි බව ඇතුලු කාරණා වේ.

2002 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 18වන සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත සම්බන්ධයෙන් ඉදිරි පියවර ගැනීමට පාර්ලිමේන්තුව විසින් පියවර නොගැනීම නිසා එකී 18 එතනින්ම අවසන් විය.

නැවත 18 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් පර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරන ලද්දේ වර්ෂ 2010 දී වන අතර එකී 18වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්බන්ධයෙන් ඉදිරි පියවර ගත් පාර්ලිමේන්තුව එය පාර්ලිමේන්තුවේ නොපැමිණි මන්ත්‍රීවරුන් ද ඇතුලුව 2/3ක බහුතර ඡන්දයෙන් සම්මතකර විධිමත් ලෙස ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කර ගත්තේය. එකී 18ට නීතියක් බවට කථානායකවරයා සහතිකය යොදන ලද්දේ 2010 සැප්තැම්බර් 09 වැනි දිනය.

19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත් දෙකක්…

19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පතක් චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග ජනාධිපතිවරියව සිටියදි, 2002 සැප්තැම්බර් මස 19 වන දින ව්‍යාපාර සංවර්ධන, කර්මාන්ත ප‍්‍රතිපත්ති හා ආයෝජන ප‍්‍රවර්ධන සහ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා කටයුතු අමාත්‍යවරයා විසින් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර තිබූ අතර 2002 සැප්තැම්බර් මස 11 වන දින ගැසට් පත‍්‍රයේ පළ කර ඇත.

එහි මුල් පිටුව පහත දක්වා ඇත. (ඇමිණුම 02)

2002 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 19ය මගින් ඉතා වැදගත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් යෝජනා කර තිබූ අතර, ඒ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70වන ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කර ජනාධිපතිවරයාට වසරකට පසු පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවාහැරීමට තිබු බලය/ අයිතිය අහිමි කිරීමයි.

එම 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවට පටහැනිය යන පදනමින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ අභියෝගයට ලක්කරන ලද අතර සරත් නන්ද සිල්වා (අ.වි), වඩුගොඩුපිටිය (වි), බණ්ඩාරනායක (වි) ඉස්මයිල් (වි) එදිරිසූරිය (වි) සහ යාපා (වි) ද සිල්වා (වි) විසින් 2002 ඔක්තෝබර් 1 සහ 3 යන දිනවල ඒ සම්බන්ධව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විභාගයට ගන්නා ලදී.

එකී විභාගය අවසානයේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරු 7දෙනා ඒකමතිකව තීරණය කර තිබුණේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70වන ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කර ජනාධිපතිවරයාට වසරකට පසු පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවීම සීමාකිරීම ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 3වන ව්‍යවස්ථාවට සම්බන්ධ හෙයින් එකී 19 නීතියක් වීමට පාර්ලිමේන්තුවේ නොපැමිණි මන්ත්‍රීවරුන්ද ඇතුලුව 2/3 ඡන්දයෙන් සහ ජනමතවිචාරණයක් මගින් ජනතාව විසින්ද අනුමැතිය ලබා දිය යුතු බවයි. 

කිසිවෙකුට හෝ ඒ සම්බන්ධයෙන් යම් සැකයක් ඇත්නම් 2002 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 19යට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ලබා දුන් තීරණය කියවීමෙන් එකී සැකය නිරාකරණය කරගත හැකිය.

2002 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය එකී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණය හේතුවෙන් එතනින්ම අවසන් විය.

2002 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 18 සහ 19 තව දුරටත් ඉදිරියට ගොස් නීතියක් බවට පත් නොවූ නිසා වර්ෂ 2010 වන විට රටේ තිබුණේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන 17ක් පමණි.

ඒ අනුව 2010 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය නම් කරන ලද්දේ 18වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය නමිනි. ඒ 2002 පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 18වන සංශෝධනය නීතියක් වීමට ඉදිරි පියවර නොගත් හෙයිනි.

2010 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 18වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය එයට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ලබා දුන් තීරණයට අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ නොපැමිණි මන්ත්‍රීවරුන්ද ඇතුලුව 2/3 ඡන්දයෙන් සම්මත කර කථානායකවරයාගේ සහතිකය යොදා ක්‍රියාත්මක කරනු ලැබීය.

ඉන් පසු නැවත වර්ෂ 2015 දී ද නැවත 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පතක් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කිරීමට කටයුතු කර තිබුණි.

අග‍්‍රාමාත්‍ය සහ ප‍්‍රතිපත්ති සම්පාදන, ආර්ථික කටයුතු, ළමා, තරුණ හා සංස්කෘතික කටයුතු අමාත්‍යතුමාගේ නියමය පරිදි 2015 මාර්තු මස 13 වන දින ගැසට් පත‍්‍රයේ 11 වන කොටස අතිරේකය (2015.03.16 දින නිකුත් කරන ලද) 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත මගින්, ජනාධිපතිවරයාට වසරකට පසු පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවීම සීමා කිරීමට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70වන ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීම, ස්වාධීන කොමිෂන් සභා පිහිටුවීම, ද්විත්ව පුරවැසියන්ට, පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු වීම වැළක්වීම, ජනාධිපති ධූර කාලය සහ පාර්ලිමේන්තුවේ කාල සීමාව අඩු කිරීම, ජනතාවගේ ජනමතවිචාරණ ඡන්ද බලය අහිමි කිරීම (85.2 ව්‍යවස්ථාව ඉවත් කිරීම) ඇතුලු විධිවිධාන 17ක කාරණා නීතියක් කිරීමට උත්සාහ කර තිබුණි.

එහි මුල් පිටුව පහත දක්වා ඇත.(ඇමිණුම 03)

දෙවන වරටත් 2015 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර තිබූ 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරු තිදෙනෙකු විසින් ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථානුකූලත්වය පරීක්ෂා කළ අතර 2002 දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීරණය කළ පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවීමට අදාළ වූ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70.1 ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීමට අදාල විධිවිධානය හැර අනෙක් විධිවිධාන 16 සම්බන්ධව තීරණය එම විනිසුරුවරු තිදෙනා විසින් පාර්ලිමේන්තුවට දන්වා යවා ඇත.

2002 දී පාර්ලිමේන්තුයට ඉදිරිපත් කළ 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පතේ 70 ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනයට අදාළ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණය කෙරෙහි අවධානය යොමු නොකර 2015 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත පාර්ලිමේන්තුවේ විවාදයට ගත් අතර දෙවන වර සහ තුන්වන වර  කියවා පාර්ලිමේන්තුවේ මුළු මන්ත‍්‍රීවරයන් සංඛ්‍යාවෙන් තුනෙන් දෙකක සංඛ්‍යාවකට නොඅඩු සංඛ්‍යාවකගේ සම්මතය ඇතිව යෝජනා සම්මතයක් මගින් පාර්ලිමේන්තුවේ අනුමැතිය පමණක් ලබා ගෙන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 80.1 ව්‍යවස්ථාව යටතේ සිය සහතිකය යෙදීමට එවකට සිටි කථානායකවරයා පියවර ගෙන ඇත. 

මෙය 2002 දී 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත සම්බන්ධයෙන් 70 ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනයට උත්සාහ කළ අවස්ථවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ලබා දුන් විනිසුරු 7දෙනාගේ ඒකමතික තීරණය උල්ලංඝනය කිරීමක් වන අතර එකී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණය අනුව 79 ව්‍යවස්ථාවේ අවසන් විධානය, සහ 85.1 ව්‍යවස්ථාව සහ 80.2 ව්‍යවස්ථාව අනුගමනය කිරීමෙන් බැහැර වීමට සහ ජනමතවිචාරණයක් නොපවත්වා 70 ව්‍යවස්ථාව වැරදි ලෙස සංශෝධනය කිරීමට 2015 පාර්ලිමේන්තුව ක‍්‍රියා කිරීම බලවත් දෝෂයක් වන අතර එය 2002 දී ලබාදුන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණයට අපහාසයක් කිරීමක්ද වෙයි.

2002 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 19යේදී ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70 ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීමට ජනමතවිචාරණයක් පැවැත්වීම අනිවාර්යයෙන් කළ යුතු බව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරු 7 දෙනා ඒකමතිකව තීරණය කර තිබියදී, එකී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණයට ගරු නොකර, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට අපහාසවන ආකාරයට, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 105.3 ව්‍යවස්ථාව යටතේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට අපහාස කිරීමේ චෝදනා ගොනු කළ හැකි නඩු නිමිත්තක් ඇතිකරමින් 2015 දී පාර්ලිමේන්තුව විසින් 70 ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය වූ ලෙස ක්‍රියා කරවීම සහ එමගින් මුලු රටම නීතිවිරෝධී ක්‍රියාවලියකට ඇද දැමීම වහා නිවැරදි කරනවා වෙනුවට දිවිත්ව පුරවැසියන් පාර්ලිමේන්තු එනවායයි කියමින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණ උල්ලංඝනය කරමින් ක්‍රියාත්මක කරගෙන යන සහ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට අපහාස කරන 19ය ආරක්ෂා කිරීම කිසිසේත් සුදුසු නොවේ.

වත්මන් ජනාධිපතිවරයාද 2002 සහ 2015 පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් වූ 19 සම්බන්ධයෙන් සහ ඒවා අදාලව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් ලබා දුන් තීරණ පිළිබද අවධානය යොමු කර 9වන පාර්ලිමේන්තුවේ කතානායකවරයාට දැනුම් දිය යුත්තේ 19යට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 79 ව්‍යවස්ථාවේ අවසන් විධානය අනුව නිවැරදි සටහන යොදා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 85.1 ව්‍යවස්ථාවේ පියවර එනම් 19යට ජනමතවිචාරණයක් පැවැත්වීමට අදාල පියවර තමන්ට ගැනීමට  අවශ්‍ය කටයුතු කර දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණවලට ගරු කරන ලෙසයි. 

එසේ නොකර 19ය සංශෝධනය කිරීමට ගියහොත් එයට සම්බන්ධව සියලු දෙනාටම ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 105.3 ව්‍යවස්ථාව යටතේ 2002 දී 19යට ලබා දුන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණයට අපහාස කිරීමේ චෝදනාවට ලක් වීමට සිදුවේ.

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 105.3 ව්‍යවස්ථාව මෙසේය. ( ඇමිණුම 04)

19ය අදාල කර ගනිමින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් නඩු විනිශ්චය කිරීම මත,19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය නීතියක්ද?

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් තමන් ඉදිරියට එන ඉල්ලීම්වල විවිධත්වය අනුව විනිශ්චයන් 4ක් ලබා දේ. වරෙක නඩු තීන්දු (Judgement) ලබා දේ, වරෙක තීරණ (Determination) ලබා දේ, වරෙක මතය ( Openion) ලබා දේ, වරෙක රීති (Rule) නිකුත් කරයි. 

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය  ලබා දෙන ඉහත විනිශ්චයන් විස්තර කිරීම මෙම ලිපියෙන් අදහස් නොකරන අතර නඩු තීන්දු (Judgement) සහ තීරණ (Determination) අතර වෙනස, ඒවායේ බලය සහ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට ඇති සම්බන්ධතාවය සැළකීමේ දී වැරදි ලෙස හෝ නිවැරදි ලෙස කථානායකවරයා විසින් යම් පනත් කෙටුම්පතකට සිය සහතිකය යොදා ඇති විට නඩු තීන්දු (Judgement) ලබා දීමේදී තමා සැළකිල්ලට ලක් කරන නීතිය, නීතියක් ලෙස සැළකීමට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය කටයුතු කරන නමුත් තීරණයක් (Determination) ලබා දීමේදී එසේ නොවේ. 

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් තීරණයක් (Determination) ලබා දීමේදී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් පෙර ලබා දුන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණ  කථානායකවරයා හෝ පාර්ලිමේන්තුව විසින් උල්ලංඝනය කර තිබේද? යන්න විමසා 80.3 ව්‍යවස්ථාව යටතේ අවස්ථාවෝචිතව කටයුතු කර තිබේද? යන්න විමසීමට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට හැකි වුවත්, නඩු තීන්දුවක් (Judgement) ලබා දීමේදී 80.3 ව්‍යවස්ථාව අනුව ක්‍රියා කිරීමට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට අධිකරණ බලය නැත.

20වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පතට අදාලව, 2018.10.09 වැනි දින පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ  තීරණය මගින් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70 වන ව්‍යවස්ථාව පිළිබද සාකච්ඡාවට ලක්කර නැති හෙයින්, 2015 දී 70වන ව්‍යවස්ථාව සංශෝධන කිරීමේදී කථානායකවරයා අවස්ථාවෝචිතව ක්‍රියා කර තිබේද? යන්න ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණයක් ( Supreme Court Determination) මගින් විමසීමට තවම අවස්ථාව ලැබී නැත.

එවැනි අවස්ථාක් ලැබෙන්නේ ආණ්ඩුව විසින් 19ය සංශෝධනය කිරීමට කටයුතු කළහොත් පමණි.

ඉහත කාරණා සැළකීමේදී 19ය ඉවත් කිරීමට කළ යුත්තේ 19ය සංශෝධනය කිරීම නොවන බවත්, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70වන ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීමට ජනමතවිචාරණයක් පැවැත්විය යුතු බවටවන ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණය අනුව දැනටමත් පාර්ලිමේන්තුවේ නොපැමිණි මන්ත්‍රීවරුන්ද ඇතුලුව 2/3ක ඡන්දයෙන් සම්මත වී ඇති 19යට ජනමතවිචාරණයක් පැවැත්වීම වේ.

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණවලට ගරු කර නියමිත ජනමතවිචාරණය නොපවත්වා 19ය සංශෝධනය කිරීමට කටයුතු කළහොත් එය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට අපහාස කිරීමක්ද වේ.

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණ උල්ලංඝනය කරමින් ක්‍රියාත්මක කරගෙන යන සහ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට අපහාස කරන 19ය ආරක්ෂා නොකර ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණවලට ගරු කර 19ය සම්බන්ධයෙන් ජනමතවිචාරණයක් පවත්වා නීතියේ පාලනය ස්ථාපිත කිරීමට ජනාධිපතිවරයාත්, පාර්ලිමේන්තුවත් කටයුතු කිරීම නීතිමය අවශ්‍යතවයකි.

arunaunawatuna@gmail.com

N.A.de S. Amaratunga

Our hapless people battered and bruised by four years of ‘yahapalana’ , the two bank robberies, foreign interference, UNHRC Resolutions, separatism, Easter bombs and Covid have finally crawled to polling booths and stuffed the ballot boxes with lotus buds. Even the creators of the lotus bud may have been overwhelmed and shaken to the core for even they could not fathom the phenomenon.  Do they understand  its cause, its power, its anger, its desperateness,  and its expectations. Those on whom so much trust, faith and confidence have been placed must realize the gravity of this phenomenon.

People’s concern

If we know the agony the people went through during the last four and half years we could understand this phenomenon. Wasn’t the agony the same as that which plagued the country during the 30 year long separatist war. The country was in danger of being fragmented along ethnic lines during the last four years as it was during the war. The 2015 regime change was the culmination of a confluence of agendas comprising those of the western powers, their local collaborators and Tamil separatists. A destabilized, fragmented Sri Lanka would suit their agendas quite well. The imperialists would like to have a hegemonic grip on Sri Lanka with its strategic location in the Indian Ocean. Tamil separatists would want their ‘homeland’  and the local opportunist politicians would want political power. Those who plotted the regime change in 2015 had these as their goals.  And they worked towards their goal relentlessly. The Western powers took control, got the UNHRC to adopt the Resolution 30/1 and pushed hard for constitutional reforms. A federal constitution was presented to the parliament and it was a close call. People became desperate. Presidential election in 2019 and then the general election gave the people the opportunity to have their say and they have spoken loud and clear.

Our poor people should not be made to suffer this agony ever again, worry about their land, their independence and sovereignty, people who have laid down their life for the country. Should they always live in fear of being made landless, and their country fragmented and occupied by foreign powers. As long as the13^th A is part of our constitution these fears will continue to haunt them.

Tamil separatism is still alive

The 13^th A become crucial when we see that Tamil separatists have not given up their plan. This is evident in what CV Vigneshvaran and G Ponnambalam

did recently. They took a vow before the LTTE memorial to fight for the Tamil aspirations. Tamil aspirations as far as the LTTE is concerned is a separate state and nothing less. This they did before they took their oaths in the Sri Lankan Parliament. They apparently have allegiance to what the LTTE stood for and not to the Sri Lankan sovereignty or  its parliament. When CV was the chief minister in the Northern PC he used his position to campaign for a federal state. He had no qualms about eulogizing the achievements of the LTTE. He may have already started his campaign if his maiden speech in Parliament is anything to go by.

In this regard what we must not forget is that the 13^th A is a federal instrument and it happens to be part of the law of the country. When it is fully implemented with the granting of land and police powers to the provincial councils the latter would have more powers than the states in India which is a federal country. Therefore Sri Lankan constitution as it stands today could be deemed to be federal in content. The fact that these powers have so far not been granted is immaterial from a legal point of view. One may argue that not granting them is unconstitutional.

The burden of the Provincial Councils

Several Provinces have existed without their Councils with no breakdown of essential services to the people for more than one year due to elections not being held. Though it is argued that not holding elections on time is a denial of democratic rights not holding elections for redundant institutions which in fact are a white elephant and a burden on the tax paying poor people could be considered a blessing in disguise. PCs were created as a solution to the so called ethnic Tamil problem but the silence of Tamil politicians on the issue of delay in elections to the Northern PC is deafening to say the least. If they can do without their PC there cannot be an ethnic problem of enormous magnitude which necessitated  the introduction by force of the 13th A by India. People of this country did not ask for the 13th A, it was forced on us by a hegemonic imperialist India partly to pacify Tamil Nadu politicians, and to prevent other interested global powers getting into the fray for geopolitical reasons. Our poor people have to pay for global geopolitical vagaries and local communal dubious ‘aspirations’.

The Provincial Councils do not serve any useful purpose. Instead it is another bureaucratic barrier to the people that increase the red tape, inconvenience, waste of time, money and energy of the people. Further it has increased the number of corrupt politicians that people have to bribe to get any official work done. The devolution of power via these PCs is totally redundant as shown by the inability of the Northern PC, which was formed for the very purpose of solving the Tamil problem, to make use of the opportunity to serve the people. The work done by these PCs could easily be carried out by the GA and the kachcheri system we had previously without the involvement of politicians. Similarly administrative power could be devolved to the North through the local government institutions. The 13^th A with its Land and Police powers hangs over us like a Sword of Damocles which could eventually pave the way for a separate state. Thus the 13^th A and its offspring the provincial councils could be done away with bringing great benefit to the people including Tamils.

Tamil problem

One may ask what about the Tamil problem. Firstly this has not been clearly explained. As far as any fair minded person could see Tamils in Sri Lanka are better off than Tamils in India. In Tamil Nadu for instance, Tamils cannot represent a case in courts in the Tamil language, leave alone anywhere else in India, where as Tamils in Sri Lanka could do so anywhere in the country. Tamils in the North and the East have no issues that other communities do not have regarding the use of language, education, employment, economy, household income, culture, sports etc. The house hold income in Vavuniya is better than that in Kandy, so are the roads. They have excelled in education. They have no special problems that arise due to their ethnicity. If Tamils are  discriminated they would not be able to achieve what they have. As for their political rights, these could easily be addressed at the centre of political power instead of at the periphery as the country is very small. Tamil representation at the centre should be made more meaningful particularly on matters related to minorities. The money saved by the removal of the  PCs and 13^th A  could be used for the benefit of everybody. Tamils and other minorities should be made to develop a sense of belonging in the country of their berth. A federal state is not necessary for this, in fact a federal state based on ethnicity would result in the hardening of ethnic identity and lead to a tendency for secession.

2/3^rd Majority

People have given a 2/3^rd majority to the present government not just to provide for a stable government. In the process they had completely wiped out a giant of a political party which they thought was the cause of their agony and worry. They were worried about their land and their 2500 year old civilization they had built on that land. They gave a 2/3^rd majority overcoming all obstacles and constrains of a proportional representation system of election. They are hoping for a permanent solution to this problem and not a piece meal adhoc arrangement. A 2/3^rd majority is not a privilege that the politicians deserve at this juncture but a necessary evil and perhaps an imperative need that should be put to best use with responsibility. It is an opportunity that may never come in the future and the present government would do well to heed its message if it is to do its duty by the people.

N.A.de S. Amaratunga

Dilrook Kannangara

India imposed 13A to the Constitution in 1987 at the height of the Cold War. 13A is living testament that Sri Lanka’s non-aligned” policy failed (and the same policy of India failed too!). The northern and eastern provinces were merged and India appointed all councilors for the North in 1988. Only councilors for the East were elected. It was a Tamil majority province that toed India’s geopolitical objectives. With the withdrawal of the IPKF, the Chief Minister booted fearing for his life. However, Sri Lanka continued with the embattled provincial council for another 17 years.

India insisted Trincomalee should be the Main City of the combined province. Although LTTE and its political proxy the TULF previously said the same thing, fearing Indian military foothold, they backtracked in 1987. A clear indication of what India wanted from the provincial council system. Worse, IPKF’s first victims were Sinhala villagers in Trincomalee. Over one hundred Sinhalese were slaughtered for no reason. India was trying to evict them out of Trincomalee.

In 2007 the combined province, which was temporarily” combined pending a referendum, was separated as the two provinces were. The northern province is essentially Tamil-only. But the Eastern province is not. Although the first Chief Minister of the Eastern Province was a Tamil (a former LTTE terrorist), its subsequent Chief Ministers reflect its demographic realities. Muslims are likely to be Chief Minister in Eastern Province.

This is not what India wants. It gives nothing to India under today’s circumstances. In fact, continuation of a Muslim province south of India is certainly not what India wants. This is especially so given the steady sinking of the Lankan Muslim community into extremism.

The old excuse for not doing away with 13A – India wants it kept – is not valid anymore. Therefore, the government’s plan to replace the patched-up Constitution is timely and doable. USA which is not India’s master in the region also want a different setting. USA wants to link up Colombo with Trincomalee. 13A is an impediment to this. Therefore, doing away with 13A does not have any international objections.

Keeping 13A to ward off USA is a foolish tactic. Although 13A is an impediment to US interests in the island, they can easily overcome it with the concurrence of four provincial councils. Instead, US interests must be exploited to get rid of 13A. Locally, 13A is not useful for anyone, not even for Tamils. As for moderate Tamils, 13A offers nothing – over 55% of Tamils live outside the north and east. 13A offers nothing for extremist and racist Tamils either. Taking a departure to TNA, Wigneswaran is laying claims to the entire island, not just the north and the east. So even the extremist sections have no use of 13A today.

The nasty impacts of 13A were most visible during the 2009-15 era when the north and east saw highest ever development activity in history. However, governance was layered. The Centre could not reach out to people there directly. They had to go through the provincial councils. That was how despite wasting billions of dollars, the government was painted as the enemy of the people by provincial racists. Gotabaya regime must not end up like that.

This is the perfect time for a new Constitution without provincial or district devolution. Bringing the entire island under the policy priorities of the Centre is the best for everyone.

ලංකාවේ වෙනදේ

සිංහරාජ රක්ෂිතය ආශ්‍රිතව මහා පරිමාණ හෝටලයක් තමාට අයත් බව කියමින් තමා වෙත එල්ල කරන ලද අසත්‍ය හා පදනම් විරහිත, අපහාසාත්මක ප්‍රකාශයක් වෙනුවෙන් අගමැති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ දෙටු පුත් යෝෂිත රාජපක්ෂ මහතා සිය නීතිඥයන් මඟින් පරිසරවේදී සජීව චාමිකර මහතා ගෙන් දින හතක් තුළ රුපියල් මිලියන 500 ක වන්දියක් ඉල්ලා එන්තරවාසියක් යවා තිබේ.

සිංහරාජ වනාන්තරය තුළ යොෂිත රාජපක්ෂ මහතාට අයත් හෝටලයක් ඇති බවත්, සිංහරාජය හරහා මාර්ගයක් ඉදි කරනු ලබන්නේ ඊට ළඟාවන මාර්ගයට සම්බන්ධ කිරීමට බවත් සජීව චාමිකර මහතා 2020.08.19 වන දින පැවති මාධ්‍ය සාකච්ඡාවකදී  ප්‍රකාශ කර තිබුණි.  

එම ප්‍රකාශයේ කිසිඳු සත්‍යතාවයක් නොමැති බව ප්‍රකාශ කරන යෝජිත රාජපක්ෂ මහතා එය පදනම් විරහිත චෝදනාවක් බව ප්‍රකාශ කරමින්, ඉන් තමාට හා තමාගේ චරිතයට සිදු වූ පුද්ගල හානිය සම්බන්ධයෙන් රුපියල් මිලියන 500 ක මුදලක් වන්දි වශයෙන් ඉල්ලා මෙම  එන්තරවාසිය යොමු කර තිබේ.

එමෙන්ම,

1. මෙම ප්‍රකාශයේ කිසිඳු සත්‍යතාවක් නොමැති බව පිළිගනිමින් තමා‌ගෙන් සමාව ගැනීම
2.  මාධ්‍ය ආයතන, සමාජ මාධ්‍ය හා වෙබ් මාධ්‍යයන්හි මෙම අසත්‍ය පුවත පළ කර ඇත්නම් එය ඉන් ඉවත් කරන ලෙස අදාළ ආයතන හෝ පාර්ශවයන් දැනුම්වත් කිරීම හා අදාළ පුවත ඉවත් කිරීමට කටයුතු කිරීම
3. අදාළ ප්‍රකාශයේ කිසිඳු සත්‍යතාවයක් නොමැති බව මාධ්‍ය නිවේදනයක් මඟින් මාධ්‍ය වෙත දැනුම්වත් කිරීම
4. යෝෂිත රාජපක්ෂ මහතාට එරෙහිව නැවත පදනම් විරහිත චෝදනා  සිදු නොකරන බවට ප්‍රකාශ කිරීම
5. දින 07ත් ඇතුළත් කෝටි 50 ක මුදලක් වන්දි වශයෙන් ලබාදීම

යනාදී කරුණු ඇතුළත් එන්තර වාසිය සේවා දායක නීතීඥ සමාගම විසින්  අද 2020.08.24 දින පරිසරවේදී සජීව චාමිකර මහතා වෙත යොමු කර ඇත.

නිපුණතා සංවර්ධන, වෘත්තීය අධ්‍යාපන,පර්යේෂණ හා නව නිපැයුම් රාජ්‍ය අමාත්‍ය

Covid 19 වෛරස් ආසාදිත පුද්ගලයින්ගේ ප්‍රතිකාර සඳහා යොදාගත හැකි දේශීය නව නිර්මාණයක් වූ MCPR යන්ත්‍රය ( Chest Compressor Machine)  අද දින නිපුණතා සංවර්ධන, වෘත්තීය අධ්‍යාපන, පර්යේෂණ හා නව නිපැයුම් රාජ්‍ය අමාත්‍ය විශේෂඥ වෛද්‍ය සීතා අරඹේපොල මහත්මිය විසින් නිරීක්ෂණය කළා ය.  මෙම යන්ත්‍රය නිර්මාණය කළ කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයීය වෛද්‍ය පීඨයේ අවසන් වසරේ ශිෂ්‍යෙයෙක් වන ඩිල්ශාන් අබේවර්ධන මහතා විසින් මෙම යන්ත්‍රය අමාත්‍යතුමියගේ නිරීක්ෂණයට යොමු කරන ලදි.

Covid 19 වෛරස් ආසාදනය වේගයෙන් පැතිරී ගිය පසුගිය කාලසීමාව තුළ දී, එය පාලනය කිරීම, පර්යේෂණ කටයුතු, ප්‍රතිකාර කටයුතු ආදිය සඳහා නව නිර්මාණ 780 ක් පමණ මෙරට දී නිර්මාණය විය. ඒ අතරෙන් එකක් වූ මෙම MCPR යන්ත්‍රය සඳහා මීට මාස කිහිපයකට ඉහතදී    පේටනට් බලපත්‍රය ලබා ගැනීමෙන් පසුව ඩිල්ශාන් අබේවර්ධන මහතා විසින්  එය  සීතා අරඹේපොල මහත්මියගේ අවධානයට යොමු කළේය. එහි දී අරඹේපොල මහත්මිය විසින් එම යන්ත්‍රයේ වැඩි දියුණු විය යුතු විශේෂ අංග කිහිපයක් පිළිබඳව පෙන්වා දුන්නාය. ඒ අනුව ජාතික ඹෟෂධ නියාමන අධිකාරිය  (NMRA) ‍සහ කොළඹ වෛද්‍ය පීඨයේ මහාචාර්ය මඩුල්ලකගේ ද,  සහයෝගයෙන් එම යන්ත්‍රය වැඩි දියුණු කර මේ වන විට ටොස් ලංකා ආයතනය සමග එක්ව වාණිජකරණය කිරීමේ කටයුතු ද සම්පාදනය කර තිබේ. අද දින අමාත්‍යතුමිය විසින් නිරීෂණය කළේ එම වැඩිදියුණු කළ MCPR යන්ත්‍රය වන අතර මේ වන විට මෙරට නව නිපැයුම් විෂය බාර  අමාත්‍යතුමිය ලෙස එය  නිරීක්ණය කිරීම විශේෂත්වයකි.

මෙවැනි යන්ත්‍රයක් විදේශයන්ගෙන් ආනයනය කිරීම සඳහා රුපියල් ලක්ෂ 48 ක් පමණ වැය වන බවත්, මෙරට දී මෙම දේශීය යන්ත්‍රය රුපියල්  ලක්ෂ 2.5 කට නිර්මාණය කළ හැකි බව පවසන ඩිල්ශාන් අබේවර්ධන මහතා, මෙවැනි නිරවද්‍යතාවක් සහිත වාණිජකරණ මට්ටමේ යන්ත්‍රයක් නිර්මාණය කිරීමට විශේෂඥ වෛද්‍ය සීතා අරඹේපොල මහත්මිය ලබාදුන් දිරිගැනවීම සහ පන්නරය තමාට වැදගත් පිටුවහලක් වූ බව ද පැවසීය.

මෙම යන්ත්‍රය නිර්මාණය කිරීම පිළිබඳව ප්‍රසංශාව සහ සුබ පැතුම් එක් කළ අමාත්‍යවරිය වත්මන් රජය යටතේ ඉදිරියේ දී මෙවැනි නිර්මාණයන් සඳහා අවශ්‍ය සහයෝගය සහ මගපෙන්වීම නොඅඩුව ලබා දෙන බව ප්‍රකාශ කළා ය.

ප්‍රබෝත් උඩුගම

ගරු නිපුණතා සංවර්ධන, වෘත්තීය අධ්‍යාපන,

පර්යේෂණ හා නව නිපැයුම් රාජ්‍ය අමාත්‍යතුමියගේ

මාධ්‍ය ලේකම්.

උපුටා ගැන්ම දිවයින

13 වැනි ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සහ ඊට සම්බන්ධ පළාත් සභා ක‍්‍රමය වහාම අහෝසි කළ යුතු බවට පළාත් සභා සහ පළාත් පාලන රාජ්‍ය ඇමැති රියර් අද්මිරාල් සරත් වීරසේකර මහතා රජයට යෝජනා කර ඇත. 13 වැනි සංශෝධනය අහෝසි කරන ලෙස රජයේ ඇමැතිවරයෙක් ඉදිරිපත් කළ මුල්ම යෝජනාව මෙය වේ. ‘‘පළාත් සභාවල බර ජනතාවට දරාගත නොහැකියි. පළාත් සභා පිහිටුවීමෙන් පසු කෘෂිකාර්මික, ධීවර, පාරිසරික ඇතුළු සියලූ ක්‍ෂේත‍්‍රවලට ඇමැතිවරු 10 බැගින් පළාත් සභා 9 යටම සිටිති. එහෙත් ඉන් රටට කිසිදු සේවයක් සිදුවී නැහැ’’ යැයි රාජ්‍ය ඇමැතිවරයා සඳහන් කළේය. මෙම පළාත් සභා ක‍්‍රමයට අදාළ 13 වැනි සංශෝධනය අහෝසි කිරීම සඳහා ඉඩ නොදෙන ලෙස ද්‍රවිඩ සංධානය ඉන්දීය රජයෙන් ඉල්ලා තිබේ. පළාත් සභා සහ පළාත් පාලන රාජ්‍ය ඇමැති ලෙස 13 සංශෝධනය අහෝසි කළ යුතු බවට තමා රජයට යෝජනාවක් කළේ ජනතා යහපත උදෙසා බව ද සරත් වීරසේකර මහතා කීවේය. පළාත් සභා නිසා එහි මන්ත‍්‍රීවරුන්ට වාහන බලපත‍්‍ර දීම ඇතුළු වෙනස් වරප‍්‍රසාද දීමට රජයට වසරකට රුපියල් මිලියන 800 ක් පමණ වැය වේ.

නීතිඥ අරුණ ලක්සිරි උණවටුන

වර්ෂ 2002 දීත් 18වන සහ 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් වී ඇති බව තවමත් රටේ කිහිප දෙනෙක් දන්නේ නැත.

2002 සැප්තැම්බර් මස 18වන දින ව්‍යාපාර සංවර්ධන, කර්මාන්ත ප්‍රතිපත්ති හා ආයෝජන ප්‍රවර්ධන අමාත්‍ය සහ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා කටයුතු අමාත්‍යවරයා විසින් ඉදිරිපත් කළ 2002 අගෝස්තු මස 12වන දින ගැසට් පත්‍රයේ පළ කර ඇති මුල්වරට පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 18වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ මුල් පිටුව පහත දක්වා ඇත.(ඇමිණුම 01)

ඉහත දැක්වෙන්නේ 18වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය නමින් වූ දීර්ඝ නාමයෙන් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් වූ පළමු 18වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයයයි.

එකී 18වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය වගන්ති 6කින් පමණක් යුක්ත වූ අතර, ඉන් යෝජනා කර තිබුණේ 17වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින් පිහිටුවා තිබූ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාවේ රීති, සභාවේ සාමාජිකයන්ට ගෙවිය යුතු චේතන, සභාවට එරෙහිව නඩු පැවරිය නොහැකි බව ඇතුලු කාරණා වේ.

2002 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 18වන සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත සම්බන්ධයෙන් ඉදිරි පියවර ගැනීමට පාර්ලිමේන්තුව විසින් පියවර නොගැනීම නිසා එකී 18 එතනින්ම අවසන් විය.

නැවත 18ක් පර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරන ලද්දේ වර්ෂ 2010 දී වන අතර එකී 18වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්බන්ධයෙන් ඉදිරි පියවර ගත් පාර්ලිමේන්තුව එය පාර්ලිමේන්තුවේ නොපැමිණි මන්ත්‍රීවරුන් ද ඇතුලුව 2/3ක බහුතර ඡන්දයෙන් සම්මතකර විධිමත් ලෙස ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කර ගත්තේය. එකී 18ට නීතියක් බවට කථානායකවරයා සහතිකය යොදන ලද්දේ 2010 සැප්තැම්බර් 09 වැනි දිනය.

19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත් දෙක.

19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පතක් චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග ජනාධිපතිවරියව සිටියදි, 2002 සැප්තැම්බර් මස 19 වන දින ව්‍යාපාර සංවර්ධන, කර්මාන්ත ප‍්‍රතිපත්ති හා ආයෝජන ප‍්‍රවර්ධන සහ ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා කටයුතු අමාත්‍යවරයා විසින් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර තිබූ අතර 2002 සැප්තැම්බර් මස 11 වන දින ගැසට් පත‍්‍රයේ පළ කර ඇත.

එහි මුල් පිටුව පහත දක්වා ඇත. (ඇමිණුම 02)

2002 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 19ය මගින් ඉතා වැදගත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් යෝජනා කර තිබූ අතර, ඒ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70වන ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කර ජනාධිපතිවරයාට වසරකට පසු පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවාහැරීමට තිබු බලය/ අයිතිය අහිමි කිරීමයි.

එම 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවට පටහැනිය යන පදනමින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ අභියෝගයට ලක්කරන ලද අතර සරත් නන්ද සිල්වා (අ.වි), වඩුගොඩුපිටිය (වි), බණ්ඩාරනායක (වි) ඉස්මයිල් (වි) එදිරිසූරිය (වි) සහ යාපා (වි) ද සිල්වා (වි) විසින් 2002 ඔක්තෝබර් 1 සහ 3 යන දිනවල ඒ සම්බන්ධව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විභාගයට ගන්නා ලදී.

එකී විභාගය අවසානයේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරු 7දෙනා ඒකමතිකව තීරණය කර තිබුණේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70වන ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කර ජනාධිපතිවරයාට වසරකට පසු පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවීම සීමාකිරීම ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 3වන ව්‍යවස්ථාවට සම්බන්ධ හෙයින් එකී 19 නීතියක් වීමට පාර්ලිමේන්තුවේ නොපැමිණි මන්ත්‍රීවරුන්ද ඇතුලුව 2/3 ඡන්දයෙන් සහ ජනමතවිචාරණයක් මගින් ජනතාව විසින්ද අනුමැතිය ලබා දිය යුතු බවයි. 

කිසිවෙකුට හෝ ඒ සම්බන්ධයෙන් යම් සැකයක් ඇත්නම් 2002 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 19යට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ලබා දුන් තීරණය කියවීමෙන් එකී සැකය දුරුකරගත හැකිය.

2002 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය එකී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණය හේතුවෙන් එතනින්ම අවසන් විය.

2002 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 18 සහ 19 තව දුරටත් ඉදිරියට ගොස් නීතියක් බවට පත් නොවූ නිසා වර්ෂ 2010 වන විට රටේ තිබුණේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන 17ක් පමණි.

ඒ අනුව 2010 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය නම් කරන ලද්දේ 18වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය නමිනි. ඒ 2002 පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 18වන සංශෝධනය නීතියක් වීමට ඉදිරි පියවර නොගත් හෙයිනි.

2010 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 18වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය එයට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ලබා දුන් තීරණයට අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ නොපැමිණි මන්ත්‍රීවරුන්ද ඇතුලුව 2/3 ඡන්දයෙන් සම්මත කර කථානායකවරයාගේ සහතිකය යොදා ක්‍රියාත්මක කරනු ලැබීය.

ඉන් පසු නැවත වර්ෂ 2015 දී ද නැවත 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පතක් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කිරීමට කටයුතු කර තිබුණි.

අග‍්‍රාමාත්‍ය සහ ප‍්‍රතිපත්ති සම්පාදන, ආර්ථික කටයුතු, ළමා, තරුණ හා සංස්කෘතික කටයුතු අමාත්‍යතුමාගේ නියමය පරිදි 2015 මාර්තු මස 13 වන දින ගැසට් පත‍්‍රයේ 11 වන කොටස අතිරේකය (2015.03.16 දින නිකුත් කරන ලද) 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත මගින්, ජනාධිපතිවරයාට වසරකට පසු පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවීම සීමා කිරීමට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70වන ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීම, ස්වාධීන කොමිෂන් සභා පිහිටුවීම, ද්විත්ව පුරවැසියන්ට, පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු වීම වැළක්වීම, ජනාධිපති ධූර කාලය සහ පාර්ලිමේන්තුවේ කාල සීමාව අඩු කිරීම, ජනතාවගේ ජනමතවිචාරණ ඡන්ද බලය අහිමි කිරීම (85.2 ව්‍යවස්ථාව ඉවත් කිරීම) ඇතුලු විධිවිධාන 17ක කාරණා නීතියක් කිරීමට උත්සාහ කර තිබුණි.

එහි මුල් පිටුව පහත දක්වා ඇත.(ඇමිණුම 03)

දෙවන වරටත් 2015 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර තිබූ 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරු තිදෙනෙකු විසින් ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථානුකූලත්වය පරීක්ෂා කළ අතර 2002 දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීරණය කළ පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවීමට අදාළ වූ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70.1 ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීමට අදාල විධිවිධානය හැර අනෙක් විධිවිධාන 16 සම්බන්ධව තීරණය එම විනිසුරුවරු තිදෙනා විසින් පාර්ලිමේන්තුවට දන්වා යවා ඇත.

2002 දී පාර්ලිමේන්තුයට ඉදිරිපත් කළ 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පතේ 70 ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනයට අදාළ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණය කෙරෙහි අවධානය යොමු නොකර 2015 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත පාර්ලිමේන්තුවේ විවාදයට ගත් අතර දෙවන වර සහ තුනවන වර  කියවා පාර්ලිමේන්තුවේ මුළු මන්ත‍්‍රීවරයන් සංඛ්‍යාවෙන් තුනෙන් දෙකක සංඛ්‍යාවකට නොඅඩු සංඛ්‍යාවකගේ සම්මතය ඇතිව යෝජනා සම්මතයක් මගින් පාර්ලිමේන්තුවේ අනුමැතිය පමණක් ලබා ගෙන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 80.1 ව්‍යවස්ථාව යටතේ සිය සහතිකය යෙදීමට එවකට සිටි කථානායකවරයා පියවර ගෙන ඇත. 

මෙය 2002 දී 19 වන ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පනත් කෙටුම්පත සම්බන්ධයෙන් 70 ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනයට උත්සාහ කළ අවස්ථවේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ලබා දුන් විනිසුරු 7දෙනාගේ ඒකමතික තීරණය උල්ලංඝනය කිරීමක් වන අතර එකී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණය අනුව 79 ව්‍යවස්ථාවේ අවසන් විධානය, සහ 85.1 ව්‍යවස්ථාව සහ 80.2 ව්‍යවස්ථාව අනුගමනය කිරීමෙන් බැහැර වීමට සහ ජනමතවිචාරණයක් නොපවත්වා 70 ව්‍යවස්ථාව වැරදි ලෙස සංශෝධනය කිරීමට 2015 පාර්ලිමේන්තුව ක‍්‍රියා කිරීම බලවත් දෝෂයක් වන අතර එය 2002 දී ලබාදුන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණයට අපහාස කිරීමක්ද වෙයි.

2002 දී පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ 19යේදී ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 70 ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීමට ජනමතවිචාරණයක් පැවැත්වීම අනිවාර්යයෙන් කළ යුතු බව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරු 7 දෙනා ඒකමතිකව තීරණය කර තිබියදී, එකී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණයට ගරු නොකර, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට අපහාසවන ආකාරයට, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 105.3 ව්‍යවස්ථාව යටතේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට අපහාස කිරීමේ චෝදනා ගොනු කළ හැකි නඩු නිමිත්තක් ඇතිකරමින් 2015 දී පාර්ලිමේන්තුව විසින් 70 ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය වූ ලෙස ක්‍රියා කරවීම සහ එමගින් මුලු රටම නීතිවිරෝධී ක්‍රියාවලියකට ඇද දැමීම වහා නිවැරදි කරනවා වෙනුවට දිවිත්ව පුරවැසියන් පාර්ලිමේන්තු එනවායයි කියමින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණ උල්ලංඝනය කරමින් ක්‍රියාත්මක කරගෙන යන සහ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට අපහාස කරන 19ය ආරක්ෂා කිරීම කිසිසේත් සුදුසු නොවේ.

වත්මන් ජනාධිපතිවරයාද 2002 සහ 2015 පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් වූ 19 සම්බන්ධයෙන් සහ ඒවා අදාලව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් ලබා දුන් තීරණ පිළිබද අවධානය යොමු කර 9වන පාර්ලිමේන්තුවේ කතානායකවරයාට දැනුම් දිය යුත්තේ 19යට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 79 ව්‍යවස්ථාවේ අවසන් විධානය අනුව නිවැරදි සටහන යොදා 2015 දී සිදුකළ වැරැද්ද නිවැරදි කරන ලෙසත්, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණ අනුව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 85.1 ව්‍යවස්ථාවේ පියවර එනම් 19යට ජනමතවිචාරණයක් පැවැත්වීමට අදාල පියවර තමන්ට ගැනීමට  අවශ්‍ය කටයුතු කර දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණවලට ගරු කරන ලෙසයි. 

එසේ නොකර 19ය සංශෝධනය කිරීමට ගියහොත් එයට සම්බන්ධව සියලු දෙනාටම ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 105.3 ව්‍යවස්ථාව යටතේ 2002 දී 19යට ලබා දුන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණයට අපහාස කිරීමේ චෝදනාවට ලක් වීමට සිදුවේ.

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 105.3 ව්‍යවස්ථාව මෙසේය. ( ඇමිණුම 04)

දිවිත්ව පුරවැසියන් පාර්ලිමේන්තු එනවායයි කොරහේ කිඹුලන් දකිමින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණ උල්ලංඝනය කරමින් ක්‍රියාත්මක කරගෙන යන සහ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට අපහාස කරන 19ය ආරක්ෂා නොකර, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණවලට ගරු කර 19ය සම්බන්ධයෙන් ජනමතවිචාරණයක් පවත්වා නීතියේ පාලනය ස්ථාපිත කිරීමට ජනාධිපතිවරයාත්, පාර්ලිමේන්තුවත් කටයුතු කිරීම නීතිමය අවශ්‍යතාවයකි.

arunaunawatuna@gmail.com

ශී‍්‍ර ලංකා රාමඤ්ඤ මහා නිකායේ දක්ෂිණ ලංකාවේ ප‍්‍රධාන සංඝනායක ආචාර්ය ඕමල්පේ සෝභිත නාහිමි උපුටා ගැන්ම දිවයින

අලූතින් යෝජිත උප්පැන්න සහතිකයෙහි ජාතිකත්වය හැඳින්වීම සඳහා ශ‍්‍රී ලාංකිකයන් යෙදීම පිළිබඳව ඇතැම් පාර්ශවයන්ගෙන් විරෝධතා එල්ල වූ බව පසුගියදා ජනමාධ්‍ය මගින් දැකගනන්ට හැකි විය. ඒ සම්බන්ධයෙන් ප‍්‍රථමයෙන්ම කිව යුතු වන්නේ මේ කියන උප්පැන්න සහතික කතන්දරය අනවශ්‍ය ප‍්‍රශ්නයක් නිර්මාණය කර ඇති බව ය. රටේ ඇති තරම් දැවෙන ප‍්‍රශ්න තිබියදී බලධාරීන් මෙවන් කාරණාවක් ඉදිරියට දාගත්තේ කාගේ වුවමනාවටද ? කිනම් යහපත් ප‍්‍රතිඵලයක් සඳහා ද යන්න ද විමසා බැලීම වටනේය. මේ කාරණය අපට නම් පෙනෙන්නේ සිංහල බෞද්ධ විරෝධාකල්පය නොනසා නඩත්තු කරන්නන්ට රාජ්‍ය සේවයට සම්බන්ධව සිටින කුමන්ත‍්‍රණකාරීන් විසින් අටවන ලද තවත් උගුලක් ලෙසින් ය.

විවිධ හේතු කාරණා ඉදිරියට ගනිමින් සිංහල බෞද්ධ විරෝධය කරළියට ගෙන ඒම සඳහා ගනු ලබන උත්සාහයන් අතර තවත් එක් අවස්ථාවක් සේ සැලකිය හැකි කරුණක් මේ අගෝස්තු 17 සඳුදා ‘දිවයින’ පත‍්‍රයෙන් ප‍්‍රකට විය. එකරුණ එළිදැක්වුණේ ‘‘ශ‍්‍රී ලාංකික වීමෙන් සිංහලකම වැනසේ ද?’’ යනුවෙන් මහාචාර්ය කපිල අභයවංශ මහතා විසින් සැපයුණු ලිපියක් මගිනි.
විවාදාපන්න කරුණු රැුසක් සහිත එම ලිපියෙහි සියලූ කරුණු අධ්‍යනය කරමින් ලියන්නට යාම දීර්ඝ වූ ප‍්‍රයාමයක් වන බැවින් දිවයින පාඨක භවතුන් නොමග යාම වැළැක්වීම පිණිසත්, වැඩිදුර සිතා බැලීමකට යොමු කෙරෙනු පිණිසත් කෙටියෙන් කරුණු කීපයක් දක්වාලීම මේ ලිපියෙන් අදහස් කෙරෙයි.

පළමුවෙන්ම මහාචාර්යතුමාගේ ලිපියෙහි දෙවැනි පරිච්ෙඡ්දයේ සඳහන් කාරණය විමසීමට ගනිමු. එහි දැක්වෙන්නේ ‘‘මූලික වශයෙන් මේ විරෝධතාව එල්ල වී ඇත්තේ සිංහල බෞද්ධ ජනතාවගේ මුර දේවතාවුන් යැයි කියාගනන්නා භික්ෂූන් අතරින් ඇතැමුන්ගෙන් බව දක්නට ලැබේ’’ යන සාවද්‍ය ප‍්‍රකාශය යි.

මේ මුර දේවතා යන ව්‍යවහාරය ආරම්භ වන්නේ ‘‘කුල දේවතා’’ යන පිළිගැනුම මුල්කරගෙන ය. ඒ හැර මුරදේවතා යන යෙදුමට පදනමක් නැත. කෙසේ වෙතත් කුල දේවතා යන අදහස ජනවහරට එක් වන්නේ ක‍්‍රිස්තු පූර්ව දෙවැනි සියවසේ පටන් ය. මහාවංශයේ 24 වැනි පරිච්ෙඡ්දයේ 43, 44, 45 යන ගාථාවන්හි සඳහන් වන පරිදි මේ වචන පළමුවෙන් ම සැඳැහෙන්නේ  දුටුගැමුණු කුමාරයාගේ මුවට නැගෙන වචන විලාසයෙනි. දෙසොහොයුරු ගැටුමේදී තිස්ස කුමාරයා බේරාගැනීමට භික්ෂූන් වහන්සේලා ගන්නා ලද ධාර්මික උත්සාහය හෙවත් සම්‍යක් ප‍්‍රයෝගය එම අවස්ථාවයි.
මෙතැනදී ගැමුණු කුමරු මෙසේ පවසයි.

තිස්ස තං කුලදේවානං – සීසේ හුත්වාන නීයති
(තිස්සය ඔබ මේ යන්නේ කුල දේවතාවුන්ගේ හිස මතිනි.*

බලක්කාරේන ගහණං – කුල දේවේහි නත්ථි මේ
(කුලදේවතාවුන්ගෙන් බලහත්කාරයෙන් මම නොගන්නෙමි.*

ගුණං තං කුල දේවානං – සරෙයියාසි කදාචිපි
(කුලදේවතාවුන්ගේ ගුණය කිසි දිනෙක අමතක නොකරන්න.*

මේ අනුව පෙනී යන්නේ අතීත රජ දරුවන් විසින්ම එවන් ව්‍යවහාරයක් ආරම්භ කර ඇති බව ය. ඒ හැර තමන් වහන්සේලා සිංහල බෞද්ධ ජනතාවගේ කුල දේවතාවුන් හෝ මුර දේවතාවුන්යැයි භික්ෂූන් වහනේස්ලා කිසිදා තම තමන් හඳුන්වා ගනු ලැබ නැත. එසේ ද වූවත් එවන් පිළිගැනීමක් හා ව්‍යවහාරයක් උන්වහන්සේලා වෙනුවෙන් ගෞරවනීය ලෙසින් පටබැඳී ඇති බව නම් සැබෑ ය. ඒ සැබෑවට හේතු කාරණා බොහෝ වාර්තාගත වී ඇති බවත් ඇත්ත ය.

එහිලා සැලකිය යුතු පළමු සුදුසුකම වන්නේ මිහිඳු මා හිමියන් වෙතින් දායාද වූ බුදු සසුනේ ප‍්‍රධාන ආරක්ෂකයා භික්ෂුව වීම ය. ‘‘ධර්ම දානය හෙවත් යහපතෙහි යෙදවීමෙන් ගිහි ජනතාවට මග පෙන්වන්නා’’ (කරොථ ධම්ම දානෙන* යනුවෙන් වූ බුද්ධ නියමය යටතේ භික්ෂුව ගුරුවරයා ද අනුශාසකයා ද වූ අතර යහපත් දෙයෙහි වගකිවයුත්තා ද එනිසා ම ආරක්ෂකයා ද වූයේ නිතැතින් ම ය. මේ ගෞරවනීය ආකල්පය තායිලන්ත සම්ප‍්‍රදාය තුළ ද පවත්නා බව මහාචාර්යතුමා මැනවින් දනියි. තායි සම්ප‍්‍රදායේ භික්ෂුව හඳුනාගන්නේ ‘‘ලොම් පෝ’’ හෙවත් ගෞරවනීය පියාණන් වහන්සේ යනුවෙනි. පියා යනු පවුලේ ආරක්ෂකයා යන්න අවිවාදිත ඇත්ත ය. එහිදී පවුල යනුවෙන් මා අදහස් කලේ තායි ජාතිය යි.

ශ‍්‍රී ලංකා රාජ්‍ය විදේශ ආක‍්‍රමණයන්ට ගොදුරු වූ සෑම අවස්ථාවකම ජනතාව දිරි ගන්වා නායකයන් පවා නිර්මාණය කරගෙන විමුක්ති බළඇණි පෙරමුණට පැමිණෙව්වේ භික්ෂූන් වහන්සේ විසිනි. එහි ලා ගිණිය හැකි මහාවංශයෙහි ඇතුළත් තොරතුරු වාර්තා බෙහෙවි.

ක‍්‍රිස්තු පූර්ව යුගයේ සිටි කුපික්කලතිස්ස හිමියන් සේම මෑත යුරෝපා ආක‍්‍රමණ අවස්ථාවන්හි ඉදිරිපත්වූ වාරියපොල, කුඩාපොල ආදී මාහිමිවරු ද ජාතිය පරාධීන වන්නට ඉඩ නොතබා ජීවිත පරිත්‍යාගයෙන් ක‍්‍රියා කළ අයුරු දන්නෝ දනිති. එනිසාම කුල දේවතා හෝ මුර දේවතා යන ගෞරව අභිධානය නිතැතින් ම භික්ෂුව කෙරේ ආරෝපණය වන්නට විය. මේ සම්බන්ධයෙන්වූ වැදගත් නිදසුන් රැුසක්ම හෙළිදරව් වන්නේ ඉංග‍්‍රීසි පාලන සමයේ දී ය.

සිංහල ජන සමාජය අවි බලයෙන් පරාජයට පත් කිරීමට පවත්නා ප‍්‍රබලතම බාධාව වන්නේ භික්ෂූන් වහන්සේලාම ය යන්න බ‍්‍රවුන්රිග්, හෝටන් වැනි ආණ්ඩුකාරවරුන් විසින් බි‍්‍රතාන්‍ය යටත් විජිත භාර ලේකම්වරයාට යැවුනු ලිපි මගින් ඉතාම පැහැදිලි ය. එනිසා ම එතැන් පටන් අධිරාජ්‍යවාදීන් උපායමාර්ග හැදුවේ බෞද්ධ ගිහි පැවිදි සම්බන්ධය බිඳවීමට ය. ඒ සඳහා භික්ෂූන් අතරින් ද ගිහි පිරිස් අතරින් ද ද්‍රෝහීන් හා ගැත්තන් නිර්මාණය කෙරිණ. එදා මෙන් ම අදත් එවන් ගැත්තන් හා ද්‍රෝහීන් සිංහල බෞද්ධ භික්ෂුවගේ උදාර භූ මිකාව අවතක්සේරු කරමින් තම වහල් මෙහෙය ඉටු කරමින් සිටිති. මා සිතන පරිදි තමන් කරන දේ සහ එහි බරපතළකම ගැන නිසිි වැටහීමක් නැති පින්වතුන් රැුසක්ම ඒ අතර සිටිති. ප‍්‍රධාන වශයෙන් සුදු අධිරාජ්‍යවාදීන් විසින් අප අතර පැවති ගිහි පැවිදි සුහද සම්බන්ධතාව විනාශ කරලීම සඳහා ගන්නා ලද උපාය උපක‍්‍රම පිළිබඳ ප‍්‍රමාණාත්මක හා සංවේදී තොරතුරු රැුසක් ආචාර්ය වල්පොල රාහුල හිමිපාණන්ගේ ‘‘භික්ෂුවගේ උරුමය’’ කෘතියෙන් හා මහාචාර්ය විමලානන්ද තෙන්නකෝන් මහතුන්ගේ ‘‘උඩරට කැරැුල්ල’’ යන කෘතීන්ගෙන්ද දැනගත හැකිය. එසේම 2500 බුද්ධ ජයන්තිය වෙනුවෙන් සැපයුණු බුද්ධ ශාසන කොමිෂන් සභා වාර්තාවේ ද මෙහිලා වැදගත් තොරතුරු රැුසක් ඉදිරිපත් කර ඇති බව ද පාඨක පින්වතුන් වෙත කාරුණිකව දන්වමි.

‘‘රටක සංවර්ධනයට හේතු වන්නේ ඒ රටේ ජනතාවගේ සාමූහිකත්වය ය’’ යනුවෙන් මහාචාර්යතුමා දක්වන අදහස ඉතාමත් නිවැරදි ය. මේ කාරණය පිළිබඳ අප රටේ තත්ත්වය ගතහොත්, එකියන සාමූහිකත්වයට බාධාවක්ව පවත්නේ සිංහල මිනිසුන්ගේ සිංහල ජාතිකත්ව හැඟීම නොවේ. තම තමන්ගේ ජනවර්ග වෙනුවෙන් වෙනම නීති, වෙනම උසාවි, වෙනම ඇඳුම්, වෙනම පාසල්, වෙනම විවාහ ක‍්‍රම, මෙන් ම වෙනම බිම් කඩවල් ඉල්ලමින් භේදය පිණිස දිගින් දිගටම ක‍්‍රියා කරන්නෝ කවුරු ද ? තමන්ගේ ආගම පමණක් ම ශ්‍රේෂ්ඨ ය; අනෙක් ආගම් මෙලොවින් තුරන් කළ යුතුය යන ම්ලේච්ඡු වූ ආත්මාර්ථකාමී හැඟීමෙන් ක‍්‍රියා කරන්නෝ කවුරු ද? අනිත් ආගමිකයන් මරා දමා දෙව්ලොව ඉපදීමට ත‍්‍රස්තවාදී ක‍්‍රියා කරන්නෝ කවුරුද ? පින්වත් මහාචාර්යතුමා මේ ප‍්‍රශ්න වලට පිළිතුරු මැනවින් දනියි. එනිසා ඔබතුමා මේ වටිනා උපදේශනය සිංහල බෞද්ධයන්ට පමණක් නොව ඒ ඒ භේදකාරී ජනකොටස් වලට ද ලබාදෙන්නේ නම් මැනැවැ යි යෝජනා කරනු කැමැත්තෙමි.

ඔබතුමා උක්ත ලිපියෙහි සඳහන් කරන බෞද්ධ දාර්ශනික අදහස් පිළිබඳ අප හැමෝම එකඟ ය. සත්‍ය වශයෙන් ම බුදු දහමේ ආභාෂය ලබන සිංහල ජන සමාජය කිසිවිටෙකත් අනිත් ජනවර්ග වලට අහිතක්, අලාභයක් හෝ දුකක් අපේක්ෂා නොකරයි. ‘‘නාඤ්ඤමඤ්ඤස්ස දුක්ඛමිච්ඡෙය්‍ය’’ යන බුදු වදන එහිලා සක‍්‍රීය ය. රැුලක සිටිනා කළු බැටළුවා සේ ම අප අතර සිටිනා ආත්මාර්ථකාමී ඇතැම් පාපතර මිනිසුන්ගේ අගතිගාමී කි‍්‍රයාවන් සිංහල බෞද්ධ පොදු සමාජයට ආරෝපණය කර නොගන්නා ලෙස මෙහිලා සිහිපත් කරමි.

එතෙකුදු වුවත් මේ රටේ සිංහල බෞද්ධ ජනතාව ඉල්ලා සිටින්නේ ඉහත බුදු වදන තමන් වෙනුවෙන් ද ක‍්‍රියාත්මක කෙරෙන පරිදි කටයුතු කරන ලෙස ය. රාජ්‍ය බලයට පත්වන හැමෝගෙන්ම නිරතුරුවම ඉල්ලා සිටින්නේ රටට සමාජයට එකම නීතියක්, සාධාරණයක් ඉටු කරන ලෙස ය. සිංහල බෞද්ධයන්ගේ නායකකාරකාදීන් ද සිංහලකම හා බෞද්ධකම අමතක කර සුළු ජනවර්ග පිනවීමට ඔවුන්ට වරප‍්‍රසාද ලබා දෙන නිහීන ක‍්‍රමය නවතා, ‘‘අපට විශේෂයක් එපා, අපට සාධාරණය ලබාදෙන්න’’ යනුවෙන් සිංහල බෞද්ධයන් දිගින් දිගටම ඉල්ලා සිටින්නේ කරුණු සහිතව ම ය.
ජාතිය, ආගම, ගෝත‍්‍රය, කුලය ආදී සංකල්ප දාර්ශනකිව නම් ප‍්‍රතික්ෂිප්ත ය. එහෙත් එය ප‍්‍රායෝගිකසමාජයේ හැමදාමත් ජීවමාන ය. එහි වරදක් නැත. ‘‘නානත්ත කායා නානත්ත සංඥා’’ යන්නෙන්ද එම විවිධත්වය පිළිගැනී ඇත.

තම පරපුර සම්බන්ධයෙන් යම් අභිමානයක් ඇති කර ගැනීම වරදක් නොවේ. වරද වන්නේ තමන් ශ්‍රේෂ්ඨ යැයි පවසමින් අනුන්ට තාඩන පීඩන කිරීම ය. එහිලා කුලය, වංශය පමණක් නොව ආගමිකත්වය ද උපයෝගී වෙයි. තම කුලය හෝ වංශය හෝ ආගම පමණක් ශ්‍රේෂ්ඨ කොට සලකා අන්‍යයන් ගැරහීම හෝ ප‍්‍රතික්ෂේප කිරීම හින්දු, ඉස්ලාම් හා ක‍්‍රිස්තියානි සම්ප‍්‍රදායන්හි මැනවින් ක‍්‍රියාත්මක ය. එහෙත් එවැනි පාච්චල් කිරීම් සිංහල බෞද්ධයන් අතර නැත.

බුදුරජාණන් වහන්සේ ද කුල හා වංශ ක‍්‍රමය පිළිගත්හ. උන්වහන්සේ සිදු කළේ කුල හා වංශ සම්බන්ධයෙන් එතෙක් පැවති සංකල්පය බැහැර කොට නව අර්ථකථනයක් කිරීම පමණකි.

කතු වැකිය උපුටා ගැන්ම දිවයින

19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අහෝසි කිරීම සඳහා නව ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් ගෙන එන්නේ නම් ඊට පෙර ඒ සම්බන්ධයෙන් දේශපාලන පක්ෂ, සිවිල් සංවිධාන, විද්වතුන්, සාමාන්‍ය ජනතාව ඇතුළු සියලූ පාර්ශ්වවල අදහස් සැලකිල්ලට ගතයුතු බවත් නව ව්‍යවස්ථා කෙටුම්පත සකස් විය යුත්තේ එම සියලූ පාර්ශ්වයන්ගේ මත නියෝජනය වන පරිදි බවත් හිටපු කථානායකවරයා වන කරු ජයසූරිය මහතා නිවේදනයක් නිකුත් කරමින් ප‍්‍රකාශ කර තිබේ.

 හිටපු කථානායකවරයා 19 අහෝසියට පෙර පුළුල් කතිකාවක් පිළිබඳව මතයක් ගොඩන`ගන්නේ මන්ද? 19 අහෝසි කිරීම පිළිබඳව රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ජාලය මෙන්ම කොළඹ ලිබරල් බුද්ධිමතුන්ද කැමති නැත. නමුත් ආණ්ඩුවට රටේ ජනතාව නොපැකිලිව තුනෙන් දෙකේ බලයක් ලබා දුන්නේ තනි පාලකයකු යටතේ නිවැරදිව රට ඉදිරියට ගෙන යෑමට මිස යහපාලනයේ මෙන් දෙපැත්තට අදින පාලනයක් ඇති කිරීමට නොවේ.

 19 නිසා රටට කිසිම යහපතක් අත්නොවූ බව බහුතර ජනයාගේ මතයයි. ඒ ගැන කිසිම තර්කයක් නැත. ජනාධිපතිවරයාගේ බලතල සීමාකෙරෙන 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය හකුලා දැමීම ඉක්මනින්ම සිදුකිරීම ආණ්ඩුවේ ප‍්‍රමුඛ අභිලාශය වී ඇති විටක හිටපු කථානායක නිවේදන නිකුත් කරමින් කියන්නට යන්නේ කවර මතයක්ද? ඔහු 19 අහෝසියට අකමැති බවද? යහපාලන රජයේ කථානායකවරයා ලෙස කටයුතු කරමින් ජයසූරිය මහතාද ව්‍යවස්ථාදායක සභාව හරහා තමන්ගේ බලය පතුරවමින් කටයුතු කළ බව රහසක් නොවේ. එම නිසාම 19න් රටේ පාලකයන් තිදෙනකු බිහිවිය. ජනපති අගමැති පමණක් නොව කථානායකටද බලයේ පංගුවක් ලැබිණි. මේ නිසා රටට අත්වූයේ යහපත නොව අයහපතකි.

 19 හරහා කථානායකවරයාට පොලිසිය මෙහෙයවීමේ බලයත් ලැබිණි. රට පාලනය කරන්නේ කවරකුදැයි නිසි ලෙස වටහා ගැනීමට නොහැකිවීම තුළින්ම 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය හරහා මෙරට ඇති කළ විකෘතිමය තත්ත්වයක් ගැන පැහැදිලි අවබෝධයක් ලබාගත හැක. ඒ විකෘතිය නිසාම සහරාන් ගේ කණ්ඩායමට රටේ ආරක්ෂාව විනාශ කර දැමීමට හැකිවිය. ලොව සාඩම්බර දේශයක් ලෙස ශ‍්‍රී ලංකාවට

 නැ`ගීසිටීමට නම් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය හා නීතියේ ආධිපත්‍යය කෙරෙහි ගෞරවය අත්‍යවශ්‍ය බවද කරු ජයසූරිය මහතා නිකුත් කර ඇති නිවේදනයේ අවධාරණය කර තිබේ. එහෙත් ලංකාවේ සාඩම්බරය 19 නිසා විනාශ වූ බව පැහැදිලිය. සාඩම්බරය නොව රටට කඳුලක් උරුම කරන්නට මේ නිසා හැකි විය.

 සුළු පිරිසකගේ වුවමනාව මත ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය හා නීතියේ ආධිපත්‍යය තහවුරු කරන්නට ගොස් රටේ ජාතික ආරක්ෂාව බරපතළ ලෙස අර්බුදයට ලක්විය. ජාතික ආරක්ෂාව තහවුරු කිරීම වෙනුවෙන් 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අහෝසි කිරීම අනිවාර්යයෙන් සිදුවිය යුතුය. හිටපු කථානායකවරයා කියන පුළුල් කතිකාවක් ඇති කිරීමට අවශ්‍ය නැත. සිදුවිය යුත්තේ පිළිකාව වහාම ඉවත්කර දැමීම පමණි.

 ශ‍්‍රී ලංකා රාජ්‍ය දුර්වල කිරීම වෙනුවෙන් දෙස් විදෙස් කුමන්ත‍්‍රණකරුවන් විසින් ඇටවූ උගුලක් ලෙස මේ ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය හඳුන්වා දිය යුතුය. ඒ සියල්ල එකවිට තබා පරාජය කිරීමට ඉකුත් වසරේ නොවැම්බරයේදී මෙන්ම මේ අගෝස්තුවේදීත් හැකිවිය. ජනතාවගේ ජනවරමට සාධාරණය ඉටුකිරීම වෙනුවෙන් රජය ක‍්‍රියාත්මක විය යුතුය. විධායකය බලවත් වීම යනු රාජ්‍යයේ සුරක්ෂිතභාවය ශක්තිමත් වීමකි. ජනපතිගේ බලතල ඉවත් කර රට ඉදිරියට ගෙනයා නොහැක. එනිසාම හිටපු කථානායකවරයා කලබල වියයුතු නැත.

Sandun A. Jayasekera Courtesy The Daily Mirror

A new set of regulations would be introduced through the Vote on Account (VOA) to be presented next month, to further tighten protective measures of the environment, Secretary of the Environment Ministry, Dr. Anil Jasinghe said yesterday.

A team of experts representing Geological Survey and Mines Bureau (GSMB) the Central Environment Authority (CEA) and 16 other sections of the Environment Ministry was in the process of drafting the new regulations to be incorporated in the VOA, he said.

Though the environment and development clash with each other in many instances, both have to be necessarily sustainable. Therefore, it is up to the policy makers and law makers to bring the required legal framework to ensure that environment protection and sustainable development go hand in hand,” Dr. Jasinghe said.

One of the tricky issues in Sri Lanka that make the protection of environment challenging was the use of non perishable vessels and containers in the food processing industry where plastic is heavily used. Many other countries in the world, UK, EU, Japan, India and almost all developed countries use bio-perishable cups and containers. In Sri Lanka, discarded non perishable containers not only pollute the environment, but contribute to spread vector borne diseases like dengue, filaria, chikungunya etc., Dr. Jasinghe told Daily Mirror.

Our attempt is to make these two extremely vital sectors of the country sustainable and not clash with each other in their separate functions,” he added. 

Courtesy Adaderana

Former Speaker of the Parliament Karu Jayasuriya says that he is capable of taking up the challenge to lead the United National Party (UNP).

Issuing a special statement today (24), Jayasuriya said that he has informed this to the UNP leadership and seniors with this regard.

Jayasuriya states that, given the current state of confusion and after careful consideration of requests made to him by many parties, he has informed his capability to take on the challenge of leading the UNP for the betterment of the party and Sri Lanka.

He says that this decision was taken on behalf of the future of the party and Sri Lanka, and the just and patriotic people of the country.

He emphasized that he will be ‘courageously and invincibly’ committed to all the duties and responsibilities that need to be fulfilled for the betterment of the motherland.

Courtesy Adaderana

More foreign arrivals have added to the total count of coronavirus cases reported in Sri Lanka, stated the Department of Government Information.

Five more recent arrivals – 02 from the United Arab Emirates, and 01 each from Indonesia, Singapore, and the Maldives – have pushed the total tally to 2,959 cases.

Accordingly, a total of six new virus-positive cases have been reported within the day so far as an Indian seaman from Egypt tested positive earlier today (24).

As per the Epidemiology Unit’s statistics, 136 patients infected with the virus are currently under medical care.

In the meantime, the number of recoveries from the disease has moved up to 2,811 as 06 patients were discharged upon recovery today.

Meanwhile, Sri Lanka witnessed the 12th death in the country from virus on Sunday (22) as a 47-year-old female who returned from India recently succumbed to the virus at the Infectious Diseases Hospital (IDH) after being transferred from the Iranawila Treatment Center for further treatment. According to the Health Ministry, she had been diagnosed with cancer and heart ailments prior to death.

Courtesy Hiru News

President Gotabhaya Rajapaksa has instructed to make the Samurdhi subsidy a program that empowers the low income people without allowing it to become a burden to the country.

This was stated at a discussion held at the Presidential Secretariat today on the future plans of the Ministry of Samurdhi, Household Economy, Micro Finance, Self Employment, Business Development and Underutilized State Resources Development.

The President also pointed out that Rs. 50,000 million is spent annually for Samurdhi benefits.

Prime Minister Mahinda Rajapaksa was also present at the discussion, where he said that microfinance which has become a problem,  should be regulated by an Act of the Debt Regulatory Authority or some other act.

Courtesy Hiru News

The Ministry of Public Services, Provincial Councils and Local Government stated that the awarding of appointment letters to 51,135 graduates will take place on the 2nd of next month.

Relevant applications were called for last February and applicants who have completed their degree by December 31, 2019 have been selected for this program.

චන්ද්‍රසිරි විජයවික්‍රම, LL. B., Ph.D.

මිස්ටර් ගාන්‌ධි, ඔබලා ගවයාට දේවත්‌වයෙන් සළකමින් වැඳුම් පිදුම් කරයි; අපි ඌව මරා උගේ මස් මාංශ අනුභව කරන්නෙමු; ඉතින් අපි දෙගොල්ලන්ට මිත්‍රයින් වෙන්න පුළුවන්ද?   පකිස්ථානයක් කඩාගත් මොහම්ඩ් අලි ජින්නා

පැහැදිලි ඉන්‌දු-ආර්‌ය භාෂාවක් සේ සිංහල (භාෂාව) සිය පණනල බේරා ගැනීම, ලොව භාෂා හා සංස්කෘතික ඉතිහාසයේ එක්තරා විශ්මයක් ලෙස සැළකිය හැකිය.  James W. Gair, Studies in South Asian Linguistics: Sinhala and other South Asian languages,       1998, Chapter 14: How        Dravidanized was Sinhala phonology? Pages 185-199).

යා දෙක නොරත රථ
සමඟ පෑසීමක් නම් නැත
[ලාකඩ එහෙම නැත
දෙකක් ලං කල විටදි පෑහෙත]

හඳින්‌වීම

ජනාධිපති සිරිසේන මහතා විසින් ලන්ඩන් සංචාරයේදී පවා අසාද් සාලිට දේවත්‌වයෙන් සැළකූ අතර, රනිල්-චන්ද්‍රිකා නඩය විසින් සම්බන්‌ධන්-සුමන්තිරන්ලා හා මනෝ ගනේශන්ද ඈඳාගෙන කල සංහිඳියා විගඩම ඔවුන්ට නිර්‌වස්‌ත්‍රම් පරමං සුඛම් ලබා දුන්නේය. ඔවුන් මිස්ටර් හා මිසිස් ගාන්‌ධිලා විය. උදාහරණයක් වශයෙන්, හිතුවක්කාර ලෙස දුර දිග නොබලා ජාතික ගීය දෙමළෙන් ගයන්නට දීමෙන් සිදුවූයේ, එය සිංහලෙන් හා දෙමළෙන් දකුණේදී ගැයීමත්, උතුරේදී එය දෙමළෙන් පමණක් ගැයීමත්‌ය. මෙසේ වංක සංහිඳියාව, විසංහිඳියා පාරාවළල්ලක් වී, ඒ හැම දෙනාම සිංහල ඉතිහාසයේ මකබෑවී ගියේය.

ඥානසාර හිමියන්ගේ මස් රාත්තලම

ඩොනමෝර් ඇමති ඩී. ඇස්ලා විසින් පිළියෙල කල අමාත්‍යමණ්ඩල ව්‍යවස්ථා කෙටුම්පතට,අයිවෝර් ජෙනිංන්ස්ගේ-සෝල්බරි සාමිගේ, 29 වෙනි වගන්තියද දමා එය 1947 ව්‍යවස්ථාව කිරීමට පෙර, කොළඹ ක්‍රිස්තියානි පාදිලිවරුන්ට පෙන්‌වූවායයි කියතත්, සුද්දා හෝ කළු සුද්දෝ එය මහානායක හිමිවරුන්ට පෙන්‌‌වූවාද කියා අපි නොදනිමු. මෙම, රටේ සිංහල බෞද්‌ධයින්ට හිත හොඳ ගෑණුන්සේ සැළකීමේ අවාසනාවන්ත පුරුද්ද, න්‍යාය (ක්‍රමය), රටම ඉදිරියේ නිරුවත් කලේ, බොදු බල සේනාවේ ඥානසාර හිමියන් විසින් 2012 මැයි මාසයේදීය. මිථ්‍යා මතවාද, මතවාදයෙන්ම මිස පැරදවිය නොහැකිය යන්න ඒ දිනවලවත්, පාස්කු ප්‍රහාරයේ විපාකයෙන් පසු දැනුත් උන්වහන්සේගේ අවවාදය හා මඟ පෙන්‌වීම විය. මෙය වැඩියෙන්ම නුරුස්සන්ගේ වංක, කපටි, කුහක, පක්‍ෂ දේශපාලක වන හා නොවන, සිංහල කළු සුද්දන්ටය. මේ නිසාවෙන් ගලේ පැහැරූ බළලුන් බවට වැටුණු‌ සමස්ත සිංහල බෞද්‌ධ කළුසුදු පාලන පරම්පරාවම, උන්වහන්සේගේ මස් රාත්තලම ඉල්ලුවේ, පණිවුඩකාරයාට වෙඩිතියමු යන රීතිය යටතේය. බලු සේනාව ලඟදීම බලු කූඩුවට දානවා යයි චන්ද්‍රිකා නෝනා මුස්ලිම් රැස්වීමකදී වහසිබස් දෙඩුවේ ඒ නිසාය.

උසාවියට අපහාස නොකිරීම-රංජන් හා ඥානසාර හිමි අතර වෙනස

උසාවියට අපහාස කලායයි බොරු නඩුවක් දමා ඥානසාර හාමුදුරුවන්ව, 2018 අගෝස්තු 8 දා අවුරුදු 19 කට හිරේ දැමීමත් (මෙම නඩු තීන්දුවේ වැරදි පෙන්නා ලිපි දෙකක්ම මා ලියා ඇත), ඉන් පසු පාස්කු ප්‍රහාරයෙන් (2019 අප්‍රේල් 21) පසු, උන්වහන්සේව නිදහස් කරණ ලෙස (සමාව දීම කල යුතු, යමෙක් නීතියෙන් වරදක් කර ඇත්නම් පමණය. ගාන්‌ධි සමාව ඉල්ලුවේ නැත, ඇමෙරිකාවේ මාටින් ලූතර් කිං සමාව ඉල්ලුවේ නැත) අසාත් සාලි, රිෂාද් බදියුද්දීන්, කබීර් හසීම් හා රාවුෆ් හකීම්ලා පවා ඉල්ලා සිටියත්, එසේ නොකරණ ලෙස ලියූ පෙත්සමට රනිල්ගේ නෝනා වන මෛත්‍රීද, වැලි අමුණේලා සමඟ අත්සන් කලේය! රටක්, ජාතියක්, ආගමක්, ස්ත්‍රී-පුරුෂ භාවයක් නැති මේ කොළඹ නෝනලා, එන්.ජී.ඕ. ඩොලර් කාක්කෝ, ලංකාවේ මුරදේවතා ඉතිහාසය ගැන දන්නේ මොනවාද? ඔවුන්ට අනුව මුරදේවතාවුන් කියන්නේ ඇල්ලේ ගුණවංශ හිමියන් කියන අන්දමේ සෙකියුරිටි ගාඩ්ලාටය.

බෞද්‌ධ නාගයාගේ පෙනේ

පාස්කු ප්‍රහාරයට කලින් අස්ගිරි ප්‍රකාශණය හා නිවේදනය මඟින් (2017 ජූනි 20 හා ජූලි 4), ඥානසාර මතවාදය අනුමත කරණ බව ආණ්ඩුවට දැන්‌වූවත් ඒවා බීරි අලියාට වීණා ගැයිම් විය.  රතන හිමියන් දළදා මාළිගා බිමේ උපවාසයක් කර අමාරුවේ වැටී ඉන්නාවිට, කාදිනල්තුමා එතැනට ගියත් වැඩක් නොවීය. මැයි 23 දා හිරෙන් ගැලවී ඇවිත්, ටිකකලක් හෝ විවේක ගැනීමට තීරණය කර සිටි ඥානසාර හිමිට තවදුරටත් නිහඬව සිටීමට නොහැකිවූයේ, රතන හිමියන් රහසිගතව, තනිමතයට, උපවාසයක් ඇරඹීම නිසාය. මැහැලියගේ ලිප්බොක්කේ සිටි බෝධිස‌ත්‌ව නාගයා මෙන් ඉදිරියට ආ ඥානසාර හිමියන්ගේ අභියෝගාත්මක නුවර-කොළඹ පෙලපාලිය නිසා, එය ගැටඹට ඒමටත් කලින්, රතන හිමියන් ජූනි මස 3 දා එලොවින් මෙලොවට ‌ආවේය.

සියළු සංස්කාරයෝ නැසෙන සුළුය

මේ කතාව කෙටියෙන් කියනවා නම්, අවුරුදු 15 ක්ම පාර්ලිමේන්තුවේ කාලය ගෙවූ රතන හිමියන්, සිංහල බෞද්‌ධයාට හිත හොඳ ගෑණුන්සේ සැළකීම ගැන එහිදී වචනයක්වත් කතා නොකළ බවය. මේ නිසා ඥානසාර හිමියන් පාර්ලිමේන්තුවට යෑම 67,000 ක ආශාව විය. එය, නාම යෝජනා දීමේ සිටම ක්‍රියාත්මකවූ, අන්තිමේදී ප්‍රංශයේ වසන තුෂාර පීරිස් නම් අයෙකුද සම්බන්‌ධ භික්‍ෂුවක් ස්විස් තානාපති කාර්‌යාලයට යෑමෙන් රටට එලිදරව්වූ පට්ට කුමණ්ත්‍රනයකින් අවසාන විය. රතන හිමියන් හූල් සමඟ රහස් සාකච්චාවක් රෑ පස්සා දොරකින් මැතිවරණ කොමිෂමට ඇතුල්වී කලාද? දැන් අළුත්ම ආරංචිය රතන හිමිගේ පන්සලට පොලිසිය කඩා පැනීමත්, රතන හාමුදුරුවන් නමැති  පංචස්කන්‌ධය පන්සලේ නොසිටීමත්‌ය. පොලිසිය එන බවට ඔත්තුවක් කවුරුන් හෝ කලින් දුන්නාද? මොවුන් ඥානසාර හිමියන්ව ඝාතනය කිරීමට පවා ඉඩතිබූ බව මින් අනාවරණය වීම පාස්කු ප්‍රහාරය මෙන්ම සිංහල බෞද්‌ධයාගේ වෙස්වලාගත් භාග්‍යයකි.

මේ නිසා මෙම ලිපියෙන් විමසා බලන්නේ ඥානසාර හිමියන් වෙනුවට පාර්ලිමේන්තුව තුල, සිංහල මරික්කාර් කෙනෙක් (අලි සබ්‍රි?) හෝ ටැමිල් ඔබාමා කෙනෙක් (සුරේන් රඝුවාන්/ අන්ගජන් රාමනාදන්?) බිහිකර ගැනීමට ගෝඨාභය ජනාධිපතිගේ බෞද්‌ධ උපදේශක සභාවට ඇති භාධක ගැනය. අතේ ඇති මැටි මෙන් ඕනෑම හැඩයකට මෘදු කර ගැනීමක් හෝ යම් ස්ත්‍රියක් පිරිමියෙකු අල්ලේ නටවනවා මෙන් නොව, යථාර්‌ථය හා සමාජ පරම සත්‍යය වටහා ගෙන, කරුණා අම්මාන් හෝ ඩග්ලස් දේවානන්දට වඩා ඉදිරියට යන මරක්කලයෙක්, දෙමළෙක්, ජාතික නායක තලයට ගෙන ඒමට ඇති ඉඩකඩ ගැනය. යම් කබල් සිංහලයෙක් වත් මේ සඳහා විපක්‍ෂයෙන් හීලෑකරගැනීමේ ඇති දුෂ්කරබව  මනුෂ නානායක්කාර හා පාස්කු පුතා හරින් ප්‍රනාන්දු පාර්ලිමේන්තුවේ කල හිස්, අමනොඥ කතාවලින් එලිවිය. තම ලොකු මාමා ගැන නිපුන් රණවක බෑණා ඓතිහාසික ලෙස කතා කිරීම හා චන්දයෙන් දිණූ ඔවුන්ට වගකීම් දීම මනුෂට දරාගන්න බැරි ඇයි. ඒ කාලයේ තනි පංචස්කන‌ධයක් වශයෙන් රිෂාඩ් බදියුද්දීන්ට දී තිබූ ආයතන සංඛ්‍යාව වෙනුවට දැන් රාජපක්‍ෂලාට දී ඇති මුළු ආයතන සංඛ්‍යාව 29% යයි  ඔහු චෝදනා කරන්නේ රාජපක්‍ෂලා යනු එක පංචස්කන්‌ධයක් නොව ඒවා හතරක් පහක් බව නොසිතාය. මේ හතර පස් දෙනා වෙනස් ගතිගුණ, අදහස් ඇති අයය. ඒ නිසා එකතුව සියේට 29 නොව, එය හතරෙන් හෝ පහෙන් බෙදා රිෂාඩ් සමඟ සැසඳිය යුතුය.

අනාගාරික ධ‌ර්‌මපාලතුමා රටින් එලවා ගත් කළු සුද්දෝ

ඥානසාර හිමියන් මන්ත්‍රී උන්නාන්සේ කෙනෙක් වීමේ විභවය සමාන කල හැක්කේ, 1931 න් පසු ඩොනමෝර් කාලයේදී යම් විධියකින් අනාගාරික ධර්‌මපාලතුමා රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවට ගියා නම් කොහොම හිටීවිද යන සිතුවිල්ල සමඟය. ඥානසාර හිමියන් පාර්ලිමේන්තුවේ නොසිටීමේ අඩුව නොහොත් එක රටක්-එක නීතියක් යන අධිෂ්ඨානය ක්‍රියාවට නැංවීමේ ගමන කෙතරම් දුෂ්කරද යන්න 2020 පාර්ලිමේන්තුව ආරම්භවූ මොහොතේදී සිටම ඔප්පුවිය. විග්නේශ්වරන් දෙමල කතාවෙන් කලේ -සිංහලීකරණය-ඉන්‌දියාවෙන් දුන් 13 සංශොධනය-ස්වයංපාලනය- මතක් කර දීමය. ගජේන්ද්‍ර පොන්නම්බලම් ඉංග්‍රීසියෙන් දෙමළ ජනයා පිටුපසින් ඉන්නා ජාත්‍යන්තර බලය උජාරුවෙන් පලකලේය. පිල්ලෙයාන් හීලෑවු පැටියෙක් මෙන් 13 සංශොධනය බලාත්මක කිරීමට දයාන් ජයතිලක විසින් ලියනාකාරයේ කතාවම කලේය. ඒ අනුව මේ වනවිට කොළඹ ඉන්‌දියන් තානාපතිද 13 ගැන හොට දමා ඇත.  රොබට් බ්ලේක් කාලයේදී මෙන් නොව, 13-ඒ ට වඩා දැන් මිලේනියම් ඩොලර් අල්ලසක් තිබෙන නිසා ඇමෙරිකන් තානාපතිනිය නම් නිහඬය. යාපනේ ශ්‍රී ලංකා නි.ප. (උඩුප්පිලි වන්ද බල කොට්‌ඨාශය) මන්ත්‍රී අන්ගජන් රාමනාදන් පමණක් සිංහල හිත් නොරිදවෙන අයුරින් කතා කලේය. විපක්‍ෂ නායක ලෙස අමිර්‌තලිංගම්ට හෝ සම්බන්‌ධන්ට මෙවැනි ප්‍රඥාවක් නොතිබුණේ ඇයි? පක්‍ෂ තීරණ අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ යමක් කතා කිරීමට පෙර පොහොට්ටු මන්ත්‍රීන්ට දෙවරක් සිතා බැලීමට සිදුවේ.  මෙවැනි වාරණ, මානසික බන්‌ධන, ඥානසාර හිමියන්ට නැත.

මතවාදය, මතවාදයෙන්ම පරාද කල යුතුය

මෙම විග්නේෂ්වරන්-පොන්නම්බලම්ලාගේ සිය දිවි නසාගැනීමේ පාරට නොවැටීමට සම්බන්‌ධන් හා සුමන්තිරන් වගබලා ගත්තේය. දෙමළ බෙදුම්වාදයට විරුද්‌ධව කතා කලේ විරුද්‌ධ පක්‍ෂයේ මනුෂ නානායක්කාර පමණය. පොහොට්ටු මන්ත්‍රීන් ගෙන් නිහඬව නොසිටියේ සුපුරුදු පරිදි සරත් වීරසේකර පමණය. ඔහුට ගජකුමාර් ප්‍රතික්‍රියා කල අන්දම, ඉදිරියේ මේ අය පාර්ලිමේන්තුවේ නටන්නට යන විදේශ තානාපතිලාගේ න්‍යාය පත්‍රය අඟවයි. බෝම්බය වෙනුවට පෑනෙන් ගේනා මේ දෙමළ බෙදුම්වාදය (හා දැන් මතුව ඇති ශාරියා-ඉහ්වාන්වාදය) මතවාදයෙන්ම ජයගතයුතු බව, ඉර බටහිරින් ගිලා බසිනවා මෙන්ම නිරවුල් සනාථන ධර්‌මතාවයකි, පරම සත්‍යයකි (නීති පොතේ හැටියට නම් ඉරෙබටබල් ප්‍රිසම්ප්ෂන්‌ය!). මෙය 2012 මැයි සිටම රටට කියන්නේ බොදු බල සේනාව පමණක් විසින් නොවේද?

නින්ද, ආහාර, භය, කාමය

ආදි සංස්කෘත  ශ්ලෝක අනුව, නින්ද, ආහාර, භය හා කාමය යනු මිනිසාටත්, තිරිසනාටත් පොදු හා නැතුවම බැරි, ගැලවීමක් නැති දේය. මේවා ගැන දැන හෝ නොදැන  ඒබ්‍රහම් මැස්ලෝ විසින් කල වෝන්ට්ස් ඇන්ඩ් නීඩ්ස් රීති බටහිර ලෝකයේ ජනප්‍රියව ඇත. ඒ අනුව සිතන විට, ජනාධිපති ගෝඨාභයගේ කුස් පිරවීමේ-හිත් සතුටුකිරීමේ දර්‌ශනය තුලින් පමණක් යම් ජනවර්‌ගයක යටි හිතට යම් කූඨ පිරිසක් විසින් කාවද්දන බෙදුම්වාදයක් පරාජය කල නොහැකිය. දරිද්‍රතාවය නැති රටවල රට කැඩීමේ ව්‍යාපාර තිබෙන්නේ ඒ නිසාය. කුමාර් පොන්නම්බලම් විසින්, මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන්ට පිළිතුරු වශයෙන් වරක් ඒ කාලයේ කිව්, සිංහල ජනයාට නැති, එහෙත් දෙමළ ජනයාට ඇති ප්‍රශ්ණය නම් දෙමළ අභිලාශය (ඇස්පිරේෂන්ස්) යන්න අදටත් කෙතරම් උඩුදුවා තිබේද යන්න පේන්නේ, ප්‍රභාකරන් තාමත් කොහේ හෝ පණපිටින් ඉන්නවා යයි, <ඒකීය ශිරි ලංකා මොන බම්බුවටද> යයි නොබොදා ප්‍රකාශකල ශිවාජිලිංගම් වැන්නන් පවා සිතන නිසාය. බඩකට පිරී සාලයේ ඉඳගෙන ටීවී බලමින් ඉන්නා අයට, චිත්‍රපටි බැලීමට යෑම, නාට්‍ය බලන්නට යෑමට වඩා, පුළුවන්නම් තමන්ගේම රටක්, යූ.එන්.ඕ එකේ කොඩියක් යන ඉහළ ගනයේ ආශාද ඇතිවීම මිනිස් ස්වාභාවයය. මෙතෙක් මේ සඳහා හොඳම කුරුමාණම ඇත්තේ, කුහක කුලල් කා ගන්නා සිංහල දේශපාලකයින් හරහා යයි දෙමළ බදුම්වාදීන් විශ්වාස කලේය. මෙවැනි ආශා හරියට මල්වත්ත පන්සලේ සාමනේරවරු කන්දේ සිට ක්‍රිකට් ගහනවා බලනවා වගේය. දකුණු  ඉන්‌දියාවේ අළුත් චිත්‍රපටියක් ආවිට, රෑ පිටවී, මැට්නි තිරය නරඹා, එදින හවසම ආපසු නිවෙස් බලා ඒමට යාපනේ තරුණයින් බෝට්ටුවෙන් ගියේ මේ නිසාය.

සිංහලයා ශ්‍රී ලාංකික කිරීමේ ව්‍යාපාරය

ලංකාවේ 1956 කාලයේ සිටි සිංහල මරික්කාර් මට මතක්‌වුනේ, සේපාල් අමරසිංහ විසින් කල, උතුරු පලාතේ ආණ්ඩුකාරයාව සිටි සුරේන් රඝුවාන් හා අලි සබ්‍රි යන දෙන්නා රාජපක්‍ෂලාට කඩේයනවා යන අදහසක් දෙන (රාජපක්‍ෂලාගේ පුල්ලේ කාමරේ) වීඩියෝවක් දුටු පසුවය. ඉන් පසුව ඕස්ට්‍රේලියාවේ අමිර් අලි විසින් බදිුද්දීන් මොහමඩ් හා මිසිස් බීත්, අලි සබ්‍රි හා ගෝඨාභයත් යන ජෝඩු දෙක සංසන්දනය කරන්නට සැදුවේය. බදිුද්දීන් හා එක්‌වූ මාක්ස්වාදීන්, රටේ ඉතිහාසය හා භූගෝල විද්‍යාව පාසැල් වලින් ඉවත්කළේය. මෙය මිසිස් බී විසින් ඇන්ග්ලිකන් ෆිලික්ස් ඩයස්ලා, මාක්ස්වාදී කොල්වින්ලා සමඟ එක්ව, සිලෝන්-සිංහලේ යන රටේ නම ශ්‍රී ලංකා කලා වැනිමය. මේ අනුව දැන් සිංහලයාට සිංහලේ කියා රටකුත් නැත. සිංහල ජාතිය වෙනුවට උප්පැන්නේ දාන්නට හදන්නේ ශ්‍රී ලාංකික යන වචනය වීමත්, රටේ ජන‌වර්‌ග තුනෙන් එකක් ලෙස සිංහල යයි ජන‌වර්‌ගයක් ලකුණු කිරීම නිසාත්, තව අවුරුදු සීයක් යනවිට, ඒ කියන්නේ, හම්බන්තොට චීනයට විකුණූ ගිවිසුම යලි අවුරුදු 99 කට අළුත් කරණ කාලය වන විට, සිංහල කියා ජාතියක් ලෝක සිතියමේ නැතිවීමට නියමිතව ඇත යනුය!  ඒ නැතත්, ලෝකයේ බිලියන 7 ක් අතරින්, රජයේ පවුල් සංවිධාන වැඩ සටහන හා ඉස්ලාම් ගර්‌භාෂ යුද්‌ධය ඉදිරියේ මිලියන් 18 ක් පමණවන සිංහල යන ජාතිය ක්‍රමයෙන් වඳවෙමින් සිටී.  මේ අනුව සිතන විට සිංහල බෞද්‌ධයාට හිත හොඳ ගෑණුන් සේ සැළකීම 1947 ව්‍යවස්ථාවේ 29 වෙනි වගන්තියෙන් නීතියෙන්ම ආරම්භවී, දැන් එය බෙදුම්වාදීන් හා විදේශිකයින් විසින් පාවිච්චි කරණ ආයුධයක් බවට පෙරලී ඇත්තේ සිංහලයා විසින් ඒ බව නොදැනම හිමින් හිමින් ය.

ඒකීය රටක, එක රටක්-එක නීතියක්

ඉන්‌දියාව කැබලි කිරීමේ ව්‍යාපාරය කෑලි තුනකින් නැවතුනේය. ඩලිත්-ද්‍රවිඩ-හින්දි බෙදුම් රේඛා මඟින් දකුණු ඉන්දියාව උතුරෙන් කැඩීමට බැලීම ක්‍රිස්තියානි උත්සාහයක් විය. මේ සියල්ල මේ වනවිට චීන-ඇමෙරිකන්-ඉන්දියන්-ජපන් බල අරගලයකට යටවී වැසී ගොස් ඇත. 2020 චන්දයෙන් පෙනී යන අන්දමට, 1924 දී සිට ආරම්භවුන දෙමළ බෙදුම්වාදය, මේ වන විට කොට උඩ යමින් සිටී. එය දත් හැලුණ, ලොම් වැටුණ, පණ අදින, විදේශ බලවේග වලින් ඔක්‍ෂිජන් ඉල්ලන කොටි වලිගයක් බවට පත්‌වී ඇත. මීට වඩා භයානක වන්නේ අරාබි ඩොලර් බලය හරහා ක්‍රියාත්මකවන ශාරියා-වහාබි ආක්‍රමණයය. එය මුළු දිවයින පුරාම ව්‍යාප්තව යන කුඩා කුඩා මුස්ලිම් බලකොටු සැදීමේ උපක්‍රමයකි. පල්ලිවල කඩු එකතුකර, මුස්ලිම් ශාරියා ගම, අසල ඇති පන්සලට හා සිංහල ගමට කෙටීමේ සැලැස්මකි. මෙවැනි මිශ්‍ර සංඥා සහිත පසුබිමක් ඉදිරියේ සිංහල මරික්කාර් කෙනෙක්, බෞද්‌ධ දමිළයෙක් යන දර්‌ශනයක් උඩ ජනාධිපති යන්නට හදන ගමණ දෙස අපක්‍ෂපාතී ලෙස බැලීම අපගේ යුතුකමය. ඔහු වටා දිනපතාම ඉන්නා උපදේශකයින් ගැන සෝදිසියෙන් සිටිය යුතුය. පිලිකාවකට කෑමදී එය සනීප කල නොහැක; වතුර වල හිස් නොකර මදුරුවන් දුරුකල නොහැක; රෑ වැටුන වලේ දවල් නොවැටිය යුතුය යන මේ ප්‍රස්ථා පිරුළු හඬගා කියන්නේ, මතවාදයක් පැරද විය හැකි මතවාදයෙන්ම පමණක් බවය.

බෞද්‌ධ උපදේශක සභාව හා අලි සබ්‍රි

මාසයකට වරක් රැස්වෙන බෞද්‌ධ උපදේශක සභාවක් පිහිටුවීම, සිංහල බෞද්‌ධයාට හිත හොඳ ගැහැණුන් සේ සැළකීම අවසාන වෙන බවට සංඥාවකි.  එහෙත්, ඥානසාර හිමියන්ගේ මතවාදය පිළිගන්නා බව කී හමුදුරුවරුම, දැන් මේ උපදේශක සභාවට ඥානසාර හිමියන් ඒමට විරුද්‌ධවනවා යන ආරංචිය අයහපත්‌ය. ඒ සමඟම, මෙම උපදේශක සභාව අලි සබ්‍රිට මන්ත්‍රීකමක් හා අද ඇති වැදගත්ම ඇමතිකමක් දීමට විරුද්‌ධ නොවීම යහපත් ක්‍රියාවකි. ඊට හේතුව ජනාධිපතිත්, අලි සබ්‍රිත් යන දෙන්නාට ඒ දෙන්නා ගැනම ඇති සද්භාව චේතනාව නිසාය. ඥානසාර හාමුදුරුවන් පාර්ලිමේන්තුවේ නැති නිසා, මතවාදය-මතවාදයෙන් පරාජය කිරීමේ වගකීම අලි සබ්‍රිට කෙළින්ම හා ව්‍යංගයෙන් භාරදී ඇති නිසාය. මේ සම්බන්‌ධයෙන් පැන නගින යම් තාක්‍ෂණික කාරණා සමහරක් සළකා බැලීම අවශ්‍ය වන්නේද මේ නිසාය. ඊට හේතුව බුදු දහමට අනුව අලි සබ්‍රි යනු ලෝභ-ද්වේෂ-මෝහයෙන් පිරි පංචස්කන්‌ධයක් පමණක්ම වන නිසාය. අලි සබ්‍රිට මේ ලිපිය ඊමේල් කර යවන්නේද ඒ නිසාය. අලි සබ්‍රි විසින් කරණ යම් ප්‍රකාශ රටට එක නීතියක් යන දර්‌ශකය හා ගැටෙනවා සේ පෙනේ. එය දැන්මම පැහැදිලි නොවුනොත් අනාගතය අර්බුදකාරී විය හැකිය. විශේෂයෙන්ම, සමහර සුළු ජාතික පක්‍ෂ මන්ත්‍රීන් රජයට බැඳීමට යෝජනා කරණ බවට ඇති ආරංචිද නිසාය. මෙය ට්‍රෝජන් අශ්වයා සිහිකරවන නිසාය.

ශ්‍රී ලාංකිකයින් බහු ආගමික හා බහු වාර්ගිකය!

අලි සබ්‍රි හා රඝුවාන් යන දෙන්නාම සිංහලයා ශ්‍රී ලාංකික කිරීමට ක්‍රියාකරණ පිරිසට අයත්‌වේ. අලි සබ්‍රිට අනුව මේ උප්පැන්නේ ශ්‍රී ලාංකික කියා දැමීම රටේ ප්‍රගතිය සඳහා ගන්නා ලද වැදගත්ම තීන්‌දුවය! එහෙත් මේ සූත්‍රය අනුව සිදුවන්නේ, ශ්‍රී ලංකාව ඒකීය රටක්, රටටම එක නීතියක් යන ඇතැම් තරුණ දේශපාලකයින්ගේ මහ උජාරු කතා උඩුයටිකුරුවී, ඉබේම නිෂ්ප්‍රභාවී යාමය. <ශ්‍රී ලාංකිකයින්> යනු, සිංගප්පූරුවේ හෝ ඇමෙරිකාවේ හෝ කැනඩාවේ මෙන් මිශ්‍ර වුණ කැඳ හැලියකි, ජාඩි මුට්ටියකි. මේ රටවලට අතීතය වෙනුවට ඇත්තේ මදර්ස් ඩේ, ෆාදර්‌ස් ඩේ, ඉන්ඩිපෙන්ඩන්ස් ඩේ, වැලන්ටයින්ස් ඩේ වැනි දේවල්‌ය. අවුරුදු 2,500 වැඩි සිංහල ශිෂ්ටාචාරය අවුරුදු 250 ක, 100 ක ඉතිහාසයක්වත් නැති සමාජ වල ගනයට දැමිය යුතුද?

සිංහල මරික්කාර්

තමන් සද්‌ධර්‌මරතනාවලිය හා ගුත්තිලය හැදෑරූ බව සබ්‍රි විසින් සඳහන් කිරීම සේපාල් අමරසිංහ විසින් සළකන්නේ කඩේයාමක් (කරි ෆේවර්) ලෙසටය. එහෙත් තමාව ඇමතිකල ජනාධිපතිට සද්භාවයෙන් සේවය කිරීමට, රැවුලත් කැඳත් දෙකම රැක ගැනීමට සබ්‍රිට සිදුව ඇත්තේ මරණ තුනක් ඇති මිනිහෙකුගේ පැණි කෑම වැනි ආශාවකි. ඔහුගේ පියා මෙන්, පියාගේ යාළුවාව සිටි බදිුද්දීන් මෙන්, ඔහුත් වාමාංශිකයෙක් වුවත්, ඔහුට කුරානයට ද්‍රෝහී වීමට නොහැකිය. ලංකාවේදී ෆත්‌වා බලරහිත වුවත්, උලෙමා සභාව මතවාදයෙන් දණ ගැස්වීමේ කාර්යයට ඔහු වෙනුවෙන් මැදිහත් වියයුතු බෞද්‌ධ භික්‍ෂූන් වහන්සේලාය. එවිට,  1968 නොවැම්බර් මාසයේදි කතෝලික පෙඩරල් ඇමති තිරුචෙල්වම්ට ඇමතිකම අතහැර යාමට සිදුවූයේ ඔහු ත්‍රිකුණාමළයේ ෆෙඩ්‍රික් බලකොටුව, හින්දු ශුද්‌ධ භූමියක් කරන්නට ගත් පියවර ඩඩ්ලි විසින් අහෝසි කිරීම නිසාය. මෙවැනි අවදානමකට අලි සබ්‍රිව තල්ලු නොකිරීමට හාමුදුරුවරු වගබලාගත යුතුය.

සංහිඳියා ව‌ර්‌ග

තලෙයි මන්නාරමේ පොලිස් ආයුධ ගබඩාව තිබෙන්නේ, එහි ඇති එකම සිංහල පන්සලේය.පන්සලේ භික්‍ෂුව හා ප්‍රදේශයේ මුස්ලිම් නායකයා, දෙමළ පොලිස්කාරයින් එකට එකතුව රෑට රෑට අරක්කු පාටි දමන්නේය. මෙයත් එක්තරා ආකාරයේ සංහිඳියාවකි. තලෙයි මන්නාරමේ මේ පන්සල එහි ජන සංචාරක ජනයාට, බෞද්‌ධයින්ට, නවාතැනකි. භික්‍ෂුව, උදේට තම ගම් බලා පිටව යන නඩයට ධර්‌මාණුශාසනාවක්ද කරයි! බුදුදහමේ ඇති නම්‍යතාවය මෙයය. ගණින්නාන්සේලා කෑලෑවට ගිය වෙහෙර විහාර බේරා දුන්නේය. දිඹුලාගල හාමුදුරුවන්, නාමල් උයනේ රාහුල, මඩකලපුවේ මංගලාරාමයේ අම්පිටියේ සුමන වැනි හාමුදුරුවරු හිටියේ, ඉන්නේ යම් විශේෂිත සමාජ සේවයක් කරලීම උදෙසාය. ජනාධිපති විසින් රටවැසියාගේ දුගී බව අඩුකිරීමට ගන්නා උත්සාහ සමඟම, දෙමළ අන්තවාදය හා වහාබ්/ඉහ්වාන්වාදය දුරුකරලීම සදහා ඒවා මතවාදයෙන් පරාජය කිරීමද කල යුතුව ඇත. ඥානසාර හිමියන්ට තම උපදේශක සභාවට එන්නට ඉඩ නොදෙනා හාමුදුරුවරු ලිච්චවි සම්ප්‍රදාය කඩකරන්නේ නම්, ඥානසාර හිමියන් නැති හිස්තැන උන්වහන්සේලා විසින් පිරවිය යුතුය. පක්‍ෂ දේශපාලකයින් විසින්, රට, ජාතිය, ආගම හා භාෂාව නොතකන බව ධනුෂ්ගේ යූටියුබ් එකේදී පුලියද්දේ සුධම්ම හිමියන් විසින් නොබෝ දිනක පෙන්‌වා දුන්නේය. 2009 මැයි 19 දා ගතයුතුව තිබූ, 13 සංශොධනය යුද ආඥාවකින් අහෝසි කිරීම නොකල නිසා, දැන් ප්‍රභාකරන් අවතාරවාදය, 2009 ට කලින් තරමටත් වඩා අළුයට ගිනිපුපුරක් වී පවතී.

ඉම්තියාස් බකීර් මාකර්

තමන් සද්‌ධර්‌ම රත්නාවලිය හා ගුත්තිලය හැදෑරූ කෙනෙක් යයි අලි සබ්‍රි කරණ ප්‍රකාශය, 1956-60 කාලයේ තැපැල් අමැතිව සිටි <සිංහල මරික්කාර්> යන විරුදාවලිය ලද, සී. ඒ. ඇස් මරික්කාර්‌ට වත් කීමට නොහැකි විය. පෙඩරල් චෙල්වනායගම් මරික්කාර්‍ව හැඳින්‌වූයේ, සිංහලයෙකුටත් වඩා සිංහල මුස්ලිම් ජාතිකයෙක් යනුවෙනි!  බේරුවල ඉම්තියාස් ගැන සිංහල බෞද්‌ධයින් බලවත් පැහැදීමකින් සිටියේ ඔහු හුදෙක් සිංහල භාෂාව හා බුද්‌ධාගම ගැන හසල දැණුමක් තිබූ අයෙක්‌වූ නිසා පමණක් නොව සිංහල සංස්කෘතියට අනුජාත වූවෙක්‌ය යන සංඥා ඔහුගෙන් පිටවූ නිසාය. එහෙත් පාස්කු ප්‍රහාරයට පසු සජිත් ප්‍රේමදාස යටතේ ඔහුගේ කළු පුල්ලි මතුවිය. ජෙයරාජ් ප්‍රනාන්දුපුල්ලේ, ලක්‍ෂ්මන් කදිරගමාර් අවමංගල්‍ය වලදී රටේ ජනයා ඔවුන්ට සැළකුණේ බෞද්‌ධයින්ටසේ මතක වස්ත්‍ර පූජා කරය. වයඹ ආණ්ඩුකාර මුසම්මිල් මුස්ලිම් ජනයාගේ හැසිරීම ගැන මුස්ලිම් ජනයාට මෑතකදී කල චෝදනාව මෙතෙක් ඒ අන්දමින් මුස්ලිම් නායකයෙක් ප්‍රසිද්‌ධියේ කල එකම කතාවය.

පොලිසිය, හිරගෙවල්, රස පරීක්‍ෂක දෙපාර්තමේන්තුව හා උසාවි රෙජිස්ට්‍රාර්ලා ඉතාමත් දූෂිත ආයතනයයි අධිකරණ ඇමති වශයෙන් කියන්නට සබ්‍රිට, ගට්ස් (පිටකොන්ඳක්) තිබීම අගනේ‌ය. ඥානසාර හිමියන් විසින් පෙන්‌වා දෙන ඊස්ලාම් ශාරියා/ඉහ්වාන් වාදීන් ගැනද, මේ අන්දමට  (පිටකොන්ඳක්) කතා කිරීමට ඔහුට ගට්ස් තිබේද යන්න මත සබ්‍රිගේ සද්භාවය හා දේශපාලන අනාගතය රඳා පවතී. ළමා අපචාර සඳහා වෙනම උසාවියක් පිහිටුවීමටත්, ළමා අපරාධ නීතිය වෙනස් කිරීමටත් අලි සබ්‍රි යෝජනා කිරීමෙන් අදහස් වන්නේ අවුරුදු 18 ට අඩු, අවුරුදු 13 ට අඩු මුස්ලිම් ළමා විවාහ නතරකර වීමට නොවේද? ගාන්‌ධිලාගේ කාලයේ මෙන් නොව ස්ත්‍රී ශරීරය ගැන වෛද්‍ය විද්‍යා දැණුම දැන් දියුණුය.

ටැමිල් ඔබාමා

මිය ගිය නෙවිල් ජයවීර ඒ කාලයේ ටැමිල් ඔබාමා කෙනෙක් ගැන යෝජනා ගෙනාවේය. ඒ සඳහා මූලිකම අවශ්‍යතාවය අවංක දෙමළ නායකයින්  බිහිවීමය. පොන්නම්බලම් අරුණාචලම් පවා 1924 වන විට ජාතිවාදියෙක් විය. බෞද්‌ධයෙක් යයි කියනා රඝුවාන්ට  මීට වෙනස් තලයක සිට නැවත ඉපදිය හැකිය. ඔක්ස්ෆර්ඩ් සිට පැමිණ කොළඹ ක්ලබ්වල රාත්‍රි කාලය ගෙවූවායැයි සැළකෙන ඔහු, මෛත්‍රීපාල සිරිසේනගේ අවධානයට යොමුව උතුරේ ආණ්ඩුකාරයා වශයෙන් නව පණක් ලද්දෙය. එහෙත් ගුරුකන්ද විහාරයේ ආදාහන ප්‍රශ්ණයේදී ඔහු ඊට කෙළින්ම මුහුණ දීමෙන් වැළකුණේය. විග්නේශ්වරන් ඉදිරියේ ඔහු බලු පැටියෙක් විය. ඔහුට වඩා ආත්ම ශක්තියක් ආවා කල්ලියේ යයි හංවඩු ගැසූ රා මදින කුලයෙන් ආ අරුලානන්දන්ට තිබුණේය. දකුණේ සිංහල ජනයා ඉදිරියේ විශාල පිළිගැණීමක් ඒ තරුණයාට ලැබුණි. මේ වෙනුවට රඝුවාන් ගේන්නේ, ඇමෙරිකාවේ වසන එච්. එල්. සෙනෙවිරත්න මෙන්, ලංකාවේ තරුණ භික්‍ෂූන් විසින් විප්ලවයක් කලයුතුය යනාදී කෙස් පැළෙන තර්‌කය. යාපනේ දෙමළ ජනයාට බුද්‌ධාගම කියාදීමේ වගකීම රටේ හාමුදුරුවරු අතපසු කර ඇතැයි චෝදනා කිරීමට තරම් ඔහු ඔල්මාද විය (මේ පිළිඹඳව අප්‍රියෙල් 20 දිනැති <උතුරේ හිටපු ආණ්ඩුකාර රඝුවාන් සොයන (බෞද්‌ධ) නිවන> යන ලංකාවෙබ් ලිපිය බලන්න

https://www.lankaweb.com/news/items/2020/04/20/%e0%b6%8b%e0%b6%ad%e0%b7%94%e0%b6%bb%e0%b7%9a-%e0%b7%84%e0%b7%92%e0%b6%a7%e0%b6%b4%e0%b7%94-%e0%b6%86%e0%b6%ab%e0%b7%8a%e0%b6%a9%e0%b7%94%e0%b6%9a%e0%b7%8f%e0%b6%bb-%e0%b6%bb%e0%b6%9d%e0%b7%94/).

එච්. එල්. ඩී මහින්දපාල විසින් පෙන්‌වා දුන්, එංගලන්තයේ, හරකුන් එහා මෙහා පැන්න තැනේ නමින් ඇති සරසවියේ සිට ආ රඝුවාන් විසින් තම මුහුණු පොතේ, දෙමළ යුරෝපීය, දෙමළ වාර්ගික, දෙමළ භෞමික බෙදුම්වාදී, දෙමළ පශ්චාත් සන්නද්‌ධ යනාදී වශයෙන් දක්වන දෙමළ ජාතිකවාදී (ජාතිවාදී?) ස්ථාපිත මොනවාදැයි මට නොතේරෙන්නේ, මීට පෙර ජනාධිපති චන්දයට කලින් සජිත් ප්‍රේමදාස ලියූ පොල්පරාල ඉංගිරිසි නොතේරුණා ලෙසටමය. වෙනස රඝුවාන් ලියා තිබෙන්නේ සිංහල භාෂාවෙන් වීමය. මේ ගාම්භීර වටරවුම් වෙනුවට ඔහු විසින් ලිවිය යුතුව තිබුණේ, සන්සෝනි කොමිෂමෙන් (1980 ජූලි) නිර්‌දේශ කල, දෙමළ නායකයින් විසින් දෙමළ බෙදුම්වාදය අත්‌හල යුතුය යන වාක්‍යය පමණක් නොවේද කියා මට සිතේ.

අධිකරණ ඇමති වශයෙන් අලි සබ්‍රි විසින් සිතා බැලිය යුතු කරුණු

1. රටට එක නීතියක් යන කතාව, බහු ජනවාර්ගික ශ්‍රී ලාංකික සමාජයක් යන්න සමඟ ගට්ටනය වේ. උදාහරණයක් වශයෙන් මුස්ලිම් විවාහ නීතිය හා කාති උසාවිය අරාබීකරණයේ ප්‍රතිඵල ලෙස ලංකාවට හඳුන්වාදුන් දේය. මේවා දැන් ශාරියා මුස්ලිම් ආක්‍රමණයේ අංග වී ඇත. මුස්ලිම් පිරිමි විසින් උපතින් මුස්ලිම් හා මුස්ලිම් කරණු ලබන ස්ත්‍රීන් ලිංගික වහළුන් කරන ක්‍රමවේදයක් වී ඇත.

මුස්ලිම් බහු විවාහ තවදුරටත්, ඌරු මස් නොකෑම වැනි අහිංසක මුස්ලිම් සංස්කෘතික අංගයක් නොවන්නේ එය සමාජයේ අනිත් අයට හානිකර ලෙස බලපාන නිසාය. උදාහරණයක් වශයෙන් ගර්‍භා‌ෂ යුද්‌ධයේ භයානක කම නිසාය. දොස්තර ශානි වෙනුවෙන් සබ්‍රි කතා කර ඇත.

ඇස් දෙකට හිල් දෙකක් ඇතිව හිස වසාගෙන පාරේ යෑම මිනිස් සංහතියට නිග්‍රහයකි. ඊට හේතුව බල්ලෙක් වුනත් ඉවට කලින් මුලින්ම බලන්නේ දකින එක්කෙනාගේ මූණ වීමය. සමහර රටවල වාහනවල ටින්ටඩ් ග්ලාස් තහනම් කර තිබෙන්නේද මේ නිසාය.

2. ඉන්ක්ලූසිව් නැශනලිසම් යයි දෙරණේ අයිතිකරු දිලිත් ජයවීර හෝ දෙහිවලට චන්දය ඉල්ලූ ධනසිරි අමරතුංග කියන ආකාරයේ දෙයක් ලෝකයේ නැත. ඊට හේතුව සුළු ජනවර්‌ග වල මානව අයිතිවාසිකම් යන මුවාවෙන් පරණ බටහිර යුරෝපීය අධිරාජ්‍යවාදීන් කරන්නේ සුළු ජනවර්‌ග වලට ජාතිවාදය ලබාදීම නිසාය.  උදාහරණයක් වශයෙන් සිංහලේ නම් රටේ ඓතිහාසික උරුමකරුවන් වන සිංහලයාට, ශ්‍රී ලාංකික යන ලේබලය අලවා දී, මුස්ලිම් දෙමළ ජන කොටස් වලට මතුපිටින් ශ්‍රී ලාංකිකත්, යටින් මුස්ලිම් හෝ දෙමළ ජාතිවාදයත් ඉතිරිකර දී ඇත. මුස්ලිම් ජනයා ගෙටෝ ක්‍රමයට සෙසු ජනයාගෙන් වෙන්‌වීම අඩියෙන් අඩියට, ශාරියා බැංකු, හලාල් සහතික, මද්‍රසා අරාබිකරණය, මඩකපුවේ රට ඉඳිගස්, අරාබි නාම පුවරු මඟින් සිදුවන බව සබ්‍රි නොදන්නේද? කැනඩාවේ ටොරොන්ටෝ නගරයේ, පකිස්ථාන් ජාතිකයින් මෙසේ එක්‍රැස්වීම වැලැක්‌වීමට නීති පැනවූයේ ඒ නිසාය.

3. ඥානසාර හිමියන් ලබාගත් 67,000 චන්ද අවතක්සේරු කිරීම සබ්‍රි විසින් නොකල යුතු, එහිදී සිදුවූ කුමණ්ත්‍රනය දැන් එලිවී ඇති නිසා පමණක් නොවේ. ඇමෙරිකාවේ මුහුණුපොත් කොම්පැනියෙන් පටන් ගෙන ලංකාවේ සෑම මාධ්‍යයක්ම ඥානසාර හිමියන්ට මිනිත්තු පහක්වත් කාලය දුන්නේ නැත. මධු මාධව විසින් ජාතික වාදය, ජාත්‍යාලය ප්‍රකාශකලා මිස සෙසු ජන වර්‌ග හෙලා දැකීමක් කලේ නැත.

4. බුදු දහම කියන්නේ කම් ඇන්ඩ් එක්සැමින් මිස, කම් ඇන්ඩ් බිලීව් (එව බලව මිස එව අදහව) කියා නොවේ. සර්‌ව බලධාරී දෙවියෙක් මිනිසා මැවුවා යන ලෝකයේ ඉන්නා සබ්‍රි, මිනිසා ඇතිව නැතිවන ස්කන්‌ධ පහක එකතුවක් යන ධර්‌මය ඉදිරියේ ප්‍රවේශමෙන් ක්‍රියා කල යුතුය. ලොව හැම දෙයම අස්ථාවරය. සියළු සත්‌වයන් සුවපත් වේවා කියන්නේද ඒ නිසාය. ඥානසාර හිමියන් ඉදිරිපත් කරන්නේ මේ මතවාදයය. 1873 පානදුරා මහා වාදය මෙන් වාදයකට උලමා සභාව නොෙන්නේ ඒ නිසාය.

ලංකාව අල්ලා දෙවියන්ගේ රට යයි දවසකට පස් වරක් ශබ්ද විකාශණ යන්ත්‍ර දමා  පල්ලියේ සිට අරාබි බසින් කියන්නට ඉඩදෙන මුස්ලිම් නොවූ රට ලංකාව නොවේද? මේ නිසා අන්තවාදී යන ලේබලය බොදු බල සේනාවට නොැලීමට සබ්‍රි සිතිය යුතුය. එයට විරුද්‌ධව කරණ අභූත චෝදනවා වලට හාමුදුරුවන් කල අභියෝගය නම් ජනාධිපති කොමිෂමක් දමා විමසා බලන ලෙසය. එවැන්නක් තබා 2002 චන්ද්‍රිකා නෝනාගේ බෞද්‌ධ කොමිෂන් වාර්‌තාව පවා තාම හමස් පෙට්ටියේය.

මේ නිසා බෞද්‌ධ අන්තවාදය ගැන බොදු බල සේනාවේ ක්‍රියාකලාපය ගැන සෙවීමට ජනාධිපති කොමිෂමක් පත් කරණ ලෙස කැබිනට් පත්‍රිකාවක් ගෙන ඒම සිංහල බෞද්‌ධයාගේ හොඳ හිත දිනා ගැනීමට අලි සබ්‍රි විසින් කල හැකි සරල දෙයකි.

මතුගම සෙනෙවිරුවන්

      වලල්ලාවිට කෝරළයේ ඉස්මත්තේ කඳු සිඛර තෙරපාගෙන ඇදෙන බෙම් ගඟ කොමළියට සළු පළදන්නේ දෙගොඩ දෙකෝරළයේ අතු ගංඟාවන්ය. මහාවන ලැහැබ් වලින් සඟවා ගෙන සිටින පිටිගල ඇළ ඕමත්ත ඇළ පැළවතු ඇළ වැලි පැන්න ගඟ ගොරක දූ ඇළ යයි නම් ලත් අතුරු ජලදහරාවන් මගින්  බෙම් ගඟ පෝෂිත වන්නේ යයි කියති. බෙම් ගඟ කලකදී වියරු වෙයි.පිටාර ගලයි. හාත්පස කුඹුරු ගම්මාන යටවෙයි. බෙන්තර නැන්දගේ දූ වරු හින්දයි දෙගොඩ දෙකෝරළෙ නැතිවන්නේ යයි ජන කවියා පවසන්නේ එහෙයිනි.

       කිරල කඩොල් කළු මැදිරිය මිදෙල්ල වැනි ශාක පද්ධතියකින්ද දිය හූනා කවාටි කඩොල් බෙල්ලා වැනි ජලජ සත්වයන්ගෙන්ද මඩාරා ලූලා වැනි මසුන් ගෙන් සපිරි බෙම් ගඟ අතීතයේ දී හඳුන්වන ලද්දේ භීම ගංගා යනුවෙනි. මුවදොර අරක් ගත් බිහිසුණු යක්ෂයෙකු නිසා ඒ නම් ඇති වී යැයි මතයකි. භීම ගංගා නමින් මහා කාව්‍යයක් රචනා කල මුල්ලපිටියේ කේ.එච්.ද. සිල්වා මහතා ගේ වර්ණනාවට අසුවූ බෙම් ගඟ බඩ ලලනිය දිනකට දෙවරක්ම කරදිය සලුවෙන්ද හැඩ වෙයි. එය හඳුන්වන්නේ වඩ දිය බාදිය යනුවෙනි. කළුවාමොදර කලපුවේ උස්මහත් වීම නිසා සැතපුම් දෙක් තුනක් ඉහළට කරදිය ගලා යයි. මේ කරදිය පකුල නිසා ගොවිතැන් වලටද හානි පැමිණෙයි.

           1932 -1936 කාලයේදී  ගඟ අයිනේ  කරදිය වේලි තුනක් දමන්නට යෙදුණි.වී කුරුණියට මළු හතර බැගින් පාගන ගොවීන්ද එදා සිටියහ. මීගමත් ආඳාවලත් අතර අස්වද්දන ලද වෙල්යායන් තුන් වර්ගයකි. අඳාවල කුඹුරු උදාහරණයකට ගත හොත් පියද්ද යනු එක් වෙල් යායකි. ගොවිවැල්ඕවිට යනු තවත් වෙල් යායකි. දොඹගහඔවිට යනු තවත් වෙල් යායකි. ගොවින්ගේ වදනින් කිවහොත් මේ බිම් තුන එකිනෙකට වෙනස්ය.පළමුවෙන් කී යාය පියද්ද හැල් කූඹුරුය. ඒවා වැඩිමල් බිම් ලෙසට සැලකේ. එහි වගාකරන ලද්දේ මුදලි වී ය. ඒ යල් කන්නයේ මාර්තු මස ආරම්භයේ දීමය. දෙවැන්න මදක් හැල් සහිතය. එහි වගා කරන ලද්දේ යල් සම්බා කිරි හාල් ඇල් වැනි වී වර්ගයන්ය. මාර්තු මස දහවන දා පමණ එයට දින අල්ලයි. තෙවැනි යාය ගොඩ කුඹුරකි. ගඟ අයිනේ පිහිටා තිබේ. එහි වගා කර ඇත්තේ කිරිනාරන් සුවඳැල් වැනි වී වර්ගයන්ය. අස්වැන්න එහි අධිකය. ගං වතුර පිටාරයට යට වන බැවින් සාරවත් රොන් මඩින් එය වසා ගෙන සිටී. නමුත් කරදිය වේල්ලේ ගේට්ටු අබලන් වීමත් නාගරීකරණය නිසා ගොවීන් ගම හැරදමා යාමත් නිසා මේ කුඹුරු පුරන් වූහ. බෙන්තර ගඟ පාලම ළඟ තිබූ මහා ගල කඩා දැමීම හේතු කොට ගෙන කරිජ්ජ ඉහළට ගලා යෑමේ වේගය වැඩි වී කුඹුරු පාළු වීම ආරම්භ වූ බව ඇතැමුන් පවසති.

    කෙසේ වුවත් අක්කර 19783 කට අධික වපසරියකට අයත් මීගම ලද්දූව ඉත්තපාන කුඹුරු යාය පුරන් වන්නට විවිධ හේතු තිබිණ.වීවෘත ආර්ථිකයේ සෝදාපාලුව එයට ප්‍රබල හේතුවකි.ගොවිතැනින් යැපෙන අල්පේච්ඡ ජීවිතය වෙනුවට නාගරික වෙළෙඳ පළ ආර්ථිකයේ සෝබනය ගමටත් වැද්දගෙන තිබුණි.නමුත් පසුගිය කොරෝනා වසංගත සමයේ මේ පරිවර්තනයේ විනාශය ගැමි ජනතාවට මෙන්ම නාගරිකයන්ටද හොඳ හැටි සිහිපත් කර දුන්හ.ඇඳිරි නීතියට කොටුවී සිටි ගැමියන් බැස්සේ කුඹුරටයි. නැතිනම් කොරටුවටයි.ගමේ තරුණයන් උදැල්ල සහනගුල කරට ගෙන මඩට බටුයේ තරුණ කමේ ජවය මේ යැයි දක්වමිනි. බෙන්තර ගඟ අයිනේ පුරන් වූ කුඹුරු අස්වැද්දීමට තරුණ ජවය එකතු වන්නේ මෙලෙසනි.

        ප්‍රදේශයේ කෘෂීකර්ම උපදේශක ඒ.කේ.හෂිනි මහත්මියත් ගොවි නියාමක ඉරේෂා දිල්රුක්ෂි මහත්මියත් ලද්දූව විකසිත ගොවි සංවිධානය සහ මීගම ගොවි සංවිධානය තුළ ක්‍රියාකාරීව සිටි සමන් සිල්වා මහතා සහ ගුණසේකර යන මහත්වරුන් ගේ ඉදිරිපත් වීම මත මේ තරුණ පිරිස දැනුම්වත් කරමින්  මග පෙන්වමින් ඉදිරියෙන්ම සිටියහ. ලද්දූව සහ මීගම යන මේ වෙල් යායන් දෙකම අක්කර 600  ඉක්මවයි. පොලොන්නරු යුගයේ දී මහාපරාක්‍රම බාහු රජු සේනා සංවිධනය කළ පෙදෙසක් වශයෙන් සැලකෙන මෙහි වගුරු ඉඩම් වල  දිය බස්සවා හැර කණු මුල් උදුරවා කල  අස්වැදීම ගැන මහා වංශයේ 51 සිට 55 යන ගාථා වල  සඳහන්ය.එදා ඒ සමස්ත වෙල් යායම බෙන්තර ගලපාත විහාරයට පූජාකර සෙල් ලිපි පිහිටුවා ඇත.එදා සිට වසර දහස් ගණනක් ග්‍රාමීය ජනතාවට බත් සැපයූ මේ මහ වෙල් යාය කරදියට කිළීටි වන්ට ඉඩ හැර කඩෙන් හාල් ගෙනත් පරිහරණය කළ ජනතාවක් යලි නැගී සිටින්නට මහා ජවයක් ලැබුණේ තරුණයන් ගේ ඉදිරිපත් වීමෙනි.  කෘෂී උපදේශක තුමියගේ දිරිමත් කිරීම් මධ්‍යයේ සියල්ලන්ගේම සාභාගිත්වයෙන් එකතු පහු වී මේ කටයුත්තට අත් ගැසූවේ පසුගිය දුරුදු මසදීය.ඒ කාලයේ රට පුරාම පුරන් කුඹූරු අස්වැද්දීමට විශාල උනන්දුවක් ඇතිව තිබුණි.මේ පිළීබඳ විකසිත ගොවි සංවිධානයේ ලේකම් සමන් ද සිල්වා මහතා පළ කලේ මෙවැනි අදහසිකි.

    වසර හතළික් පමණ පුරන් වෙලා තිබුණු කුඹුරු යායක් නැවත අස්වැද්දීම ලෙහෙසි පහසු කාරණයක් වුණේ නෑ. ලද්දූව සිට මීගම තොටුපළ දක්වා කරදිය ගේට්ටු පහක් පමණ තිබෙනවා. ඒවා නියමිත වෙලාවට විවෘත කොට නැවත වසා දැමුවත් වතුර බස්සව ගන්න ලෙහෙසි නෑ. නමුත් ජනවාරි මාසයේ මේ කටයුත්ත පටන් ගන්න කොට තද පෑවිල්ල ඒ නිසා කැලේ එළි කරන්න පළමු ට්‍රැක්ටරයක් ගන්න පුලුවන් විදියට වේල්ලක් හදා ගත්තා. අනතුරුව කරදිය වේල්ලෙන් එගොඩ වන්නට පහසු වන විදියට  ඉවත ලූ කබ්මි කණු පාවිච්චි කරලා පාලම් හදා ගත්තා. ඊළඟට තණ කොළ කපන යන්ත්‍රයකින් වෙල් යායේ තිබෙන ඇටවරා බොරු පන් කපලා කණු උදුරාල දැම්මා. ඊළඟට වට වැස්සට තමයි. ට්‍රැක්ටරය දමල හාන්න පටන් ගත්තේ . මේ කන්නයේ දී බී.ජී.450 වගේ අභිජනනය කළ වී වගා කළත් ඊළඟ කන්නය වන විට පැරණි සිංහල වී වගා කරන්නටත් උත්සාහයක් තිබෙනවා.කොහොම වුණත් මේ වැඩේ සාර්ථක වුණා. ගමේ විහාරස්ථානයන්හි වැඩ සිටින ස්වාමීන් වහන්සේලා අපට ආශිර්වාද කලා..වෙල් යාය මැද්දේ ගල් පර්වතය මස්තකයේ බුදු පිළිමයක් තියලා පඬුරු ගැට ගහලා තමයි වැඩ ආරම්භ කලේ . මේ අගෝස්තු මාසෙ 15 දාට අපි ගොයම් කපන්නට පටන් ගන්නවා.

          මීගම පදිංචි පැරණි ගොවියෙකු වූ කන්නන්ගර මහතා දැන් වයොවෘද්ධ තාවයට පත්ව සිටියත් මේ වෙල් යාය ගැන හොඳ මතකයක් අවදි කරන්නෙකි. ඔහු පවසන ආකාරයට පොලොන්නරු යුගයෙන් පසු යටත් විජිත සමයේ මේ වෙල් යායන් නැවත පුරන් විය. අනතුරුව ඉංග්‍රීසින් 1878 අංක 11 දරණ ආඥා පනත මගින් ඉඩම් වලින් ධාන්‍ය බද්දක් අයකිරීමට නීති පනවා ඇත. මේ නීති පැනවීමෙන් පසු මේ වෙල් වැඩ කිරීමටත් බදු ගැනීමටත් ජනතාව පොළඹවනු ලැබූහ. මේ සම්බන්ධව තිබෙන පැරණිතම මඩබදු රිසිට් පත්‍ර දැනටත් කන්නනගර මහතා සතු වෙයි.ඔහු ඒවා මාහට පෙන්වන ලද්දේ ඒ පැරණි මතකය අවදි කරවමිනි.කෙසේ වෙතත් අද මීගම ලද්දූව වෙල් යාය අස්වැදීමේ කටයුතු ආරම්භ කොට අවසන්ය. ඉතිරි භූමි ප්‍රමාණයත් ඊළඟ මාස් කන්නයේ අස්වද්දනු ඇත. තාප්ප වල පාලම් වල චිත්‍ර ඇඳීමෙන් තරුණ ජවය නැවතී නැත. ඔවුහු සිය දෑතින් මහ පොලව අස්වද්දා ඇත. ඒ රටේ සෞභාග්‍ය උදෙසාය.

මතුගම සෙනෙවිරුවන්

By Noor Nizam – Peace and Political Activist, Political Communications Researcher, SLFP/SLPP Stalwart and Convener – The Muslim Voice”, August 23rd., 2020.

Not only a court, but a very strong and responsible new police unit with sufficient powers should be set-up to nab the culprits. 

Hon. Minister of Justice, Attorney-at-Law Ali Sabry (PC) insisting on establishing seperate court to hear child abuse cases is welcome.

The writer believes this is a good move. The writer also wants to propose, that not only a court, but a “new police unit” be set up – not just the existing unit, but a very strong and responsible police force unit with sufficient powers to investigate all orphanages, religious institutions and residential seminaries with children under the age of 16 stay and live for religious training in Buddhism, Christianity and Islamic religious and or Arabic studies in the country.

This special police unit must be vested with powers (ENPOWERED) under the law/constitution to investigating whether child abuse is taking place in these institutions and produce the culprits before the Rule-of-Law in this new special court that the Hon. Minister of Justice and the government propose to set-up. They should also be empowered to probe all past incidents and complaints to nab the culprits who have committed such crimes in the past, irrespective of cast, creed, religion,social and civil status.

Many political forces, social elements and religious figures, foreign interest groups,representatives of foreign diplomatic missions in Sri Lanka, NGO’s and INGO’s will oppose this action Against the Social Threat of Child Abuse in “Our Motherland”. These groups will oppose the setting-up of this special court and the proposed Special-Unit Police Force and try to defend this social abuse VEHEMENTLY.  The Honourable Minister’s good action against the social threat of child abuse in “Our Motherland” (Maathruboomiya) “The Muslim Voice” and its supporters fully accept your stand on this issue and will do whatever we can to publicly support it.

Shripal Nishshanka Fernando

For more than three decades Sri Lanka suffered its most bitter experience of instability as a nation thank to its closest neighbour India. Today it is a proved fact that the main hidden strong hand behind the LTTE terrorism was the staunch and powerful help to the terrorists by that dangerous country. Indira Gandhi had incepted the terrorism idea to Sri Lankan Tamil political leaders in the late sixties and planted the seed of separatism into their mind simply because then Sri Lankan (then Ceylon) economy and the living standard were par over humongous India.

Then by the orders of Indira, Indian forces trained, financed and helped LTTE terrorists to fight against Sri Lankan government forces having numerous training bases in India. Ultimately her son Rajiv Gandhi who had donated his own personal bullet proof vest also to Velupillai Prabhakaran by himself had to sacrifice his own life because of the same Prabhakaran’s suicide bomber. It is also mention worthy here that Indian intelligent services finally helped Sri Lankan authorities to curb terrorism.

Today when Sri Lanka is capable of standing straight and up because of the ingenuous and brave handling of the terrorism by Mahinda Rajapaksa and Gotabaya Rajapaksa, then Sri Lankan President and Secretary of Defense respectively, India is suggesting that Sri Lanka should fully implement the 13^th constitutional amendment. If they are concerned only about the votes of Tamil Nadu people, they should also adopt all Tamils who are living in Sri Lanka also in to their country. Average Tamil people living in Sri Lanka do not want a separate state in Sri Lanka but willing to live with other races with harmony.

Enough is enough India. You are no longer welcomed in Sri Lanka to advise on how to govern the country and it is not the weak JRJ or Ranil’s regimes anymore. JRJ did not have any backbone to safeguard the country and drafted the 13^th constitutional amendment which brought the Provincial councils and many other unnecessary burdens to Sri Lanka. Ranil was willing to sell even the whole country Sri Lanka to India or any other country just to save his premiership.

Today Sri Lanka has been rewarded by its intelligent people with the best leader to run the country with a smart government. President Gotabaya Rajapaksa and his team can never be intimidated by India or any other country.

Sri Lankan present policies would remain in the country for the next fifty years for sure.

The only good thing Sri Lanka ever got from India is Buddhism.

Dilrook Kannangara

It is obvious the present Constitution is a mess (in local proverbial terms a salad mix of a lunatic – pissige palaa malla”). It contains many contradictory provisions that often require court interpretation. The country cannot move forward without a seamless Constitution that ties back to history, leverages the present and envisions a future. No government has received a mandate bigger than this regime to bring in a new Constitution.

Tweaking parts of the Constitution for personal gain is not going to help the nation. That was the mistake of Mahinda exactly a decade ago. Instead of defanging the most useless and regressive articles, Mahinda opted to extend his power through the 18A and wanted to keep the damned Constitution. However, he was stumped just two years later by 13A opening a can of worms. By then it was too late to change the Constitution again as the regime could not get 50% support at a referendum. His regime didn’t recover from it and was finally put to rest another two years later.

Having learnt from that experience, President Gotabaya must immediately replace the Constitution within this year. It requires a referendum and over 50% of support from voters. It can be obtained within the next couple of months only. Thereafter public support will collapse below 50%.

The new Constitution must be a homegrown Constitution. It must not attempt to appease India, USA, UNHRC, Transnational Government of Tamil Eelam or any other alien body. It must essentially enforce one law for all irrespective of religion, ethnicity, caste, origin, gender or place.

District boundaries (and provincial boundaries if provincial councils are to remain) must be changed to suit historical realities and present day facts on ground. Trincomalee Port area must be part of Anuradhapura or Polonnaruwa Districts as it was throughout history. It was the case not only when Sinhala kings ruled Rajarata but also when Tamil kings ruled it. That should also include Sinhala majority areas like Seruwila.

Local government boundaries also require change. Colombo City must be re-demarcated to reflect national population percentages. Otherwise the most important and wealthiest local government body is decided upon by a minority.

Since 1972 Buddhism was awarded the foremost place in the Constitution. However, it was confined to Article 9. Buddhism has no relevance beyond Article 9!

The present Constitution has no vision whatsoever for the future of the nation. Instead it focuses only on day to day affairs. The next Constitution must be futuristic.

Wish Gotabaya all success in enacting a new Constitution that brings everyone under one law, gives the due place to Buddhism it deserves and connects the glorious past to the present and from there to the future. It must be done soon.