Courtesy The Daily Mirror

An LTTE member, who was arrested in Germany over the assassination of Foreign Minister Lakshman Kadirgamar in 2005, had been charged by the German prosecutors over the murder, foreign news agencies reported today.  

German prosecutors said on Wednesday that they filed the indictment against the 40-year-old G. Navanithan who was arrested in January. The suspect had also been charged with membership of a foreign terrorist organisation.

The indictment had been filed in a Stuttgart court earlier this month.

The prosecutors said that the suspect belonged to the intelligence unit of the LTTE from 2002 to 2009 and provided information that was used to carry out the killing of Sri Lanka’s Foreign Minister Kadirgamar in 2005.

They also said that the suspect had helped LTTE stalwarts flee Sri Lanka in the final phase of the war.

Editorial Courtesy The Island

A Foreign Ministry panjandrum has come under fire for allegedly seeking to facilitate a UN bid to influence the Sri Lankan judiciary. The Opposition is out for his scalp as he has written to the Chief Justice and the High Court judges, asking them to make available information pertaining to some cases to a group of UN officials.

Allegations that foreign powers are influencing the Sri Lankan judiciary are not of recent origin. They have been there for the last several years. Two months ago, UPFA MP and Joint Opposition member Udaya Gammanpila told Parliament that a US diplomat had sought information about some ongoing court cases here from a group of Sri Lankan judges attending a seminar in Washington.

The government ought to act on the aforesaid very serious allegation against the Foreign Ministry and order an investigation to find out whether the official concerned has done anything high-handed and his action amounts to a violation of the Constitution, as alleged by some MPs. It is hoped that the Opposition won’t allow the issue to fizzle out with the passage of time.

The incumbent government brags that it has restored the independence of the judiciary. If so, there cannot be allegations of foreign interference with the judicial system. A prerequisite for ensuring judicial independence is to prevent foreign governments from getting involved in various programmes purportedly aimed at modernising and strengthening the judicial system. Nothing comes without strings attached thereto. Such matters must not be left to foreign governments or the outfits funded by them.

The practice of foreign governments sponsoring state officials should also be discontinued. There is no such thing as a free lunch, as the saying goes. It is not out of pure altruism that other countries sponsor top bureaucrats’ and judicial officers’ foreign training programmes and overseas visits. They spend their taxpayers’ money to further their interests at the expense of the countries dependent on their largesse. The same goes for MPs and other elected representatives.

There is hardly any MP who hasn’t been on an all-expenses-paid trip to China, which also sponsors provincial councillors’ and local government members’ junkets. The National Election Commission has also received assistance from the USAID, we are told.

The Sri Lankan government should bear the cost of foreign training and visits of public and judicial officers if their independence is to be guaranteed. They must not be beholden to external organisations. There is no way the government can convince the public that it is without enough funds. Its pecuniary difficulties mainly stem from its wasteful expenditure, which has to be curtailed drastically. The presidential commission of inquiry probing alleged malpractices under the present administration has recently been informed that the Ministry of Agriculture paid about Rs. 300 million to a private company as the rent (and taxes) for a building over a period of one year before shifting there. The person responsible for that questionable deal must be dealt with under the Offences against the Public Property Act.

Minister Ravi Karunanayake has sought Cabinet approval for shifting his ministry at a cost of Rs. 364 million. In 2016, the JVP revealed in Parliament that two vehicles ordered for the Prime Minister’s use cost as much as Rs. 600 million. The Cabinet was recently requested to allocate funds for another expensive vehicle for Opposition Leader Mahinda Rajapaksa. Thankfully, President Maithripala Sirisena turned down that request. That vehicle, too, would have cost Citizen Perera an arm and a leg. The government drew heavy fire in Parliament, the other day, for having raised Rs. 300 from poor Samurdhi recipients for propaganda activities related to the expansion of the poverty alleviation programme.

If the government cares to curtail the criminal waste of public funds and corruption, it won’t have to depend on external assistance, which opens the door to foreign interference with vital state sectors.

JANAKI CHANDRARATNA Courtesy The Island

It was indeed a breadth of fresh air to read the American Ambassador’s clarifications on US-Sri Lanka Agreements in The Island newspaper – 18 July 2019.

The Ambassador, Alaina Teplitz, needs to be commended for understanding the Sri Lankan concerns and articulating her Govt’s assertions in a professional manner. This is in contrast to our Govt. responses, which were basically either denials of the existence of such agreements or a dismissal of the concerns, as bogie constructs of people/political parties trying to defame the govt.

The Ambassador’s assurance that ‘Sri Lanka would retain all sovereign rights to approve or deny entry or exit of U.S. personnel, vessels, and aircraft into Sri Lanka’s territory and territorial waters/airspace’, as reported in the said article is indeed comforting and assuring to Sri Lankans. The Ambassador mentioned a new treaty in the making, Visiting Forces Agreement (VFA), to address the status of US military and civilian employees of the Defense Department, who may have to enter Sri Lanka for various Sri Lankan Govt. requested services.

Whilst Sri Lanka has a dire need for infra structure development and perhaps for a better land management information system, the need for a military cooperation that can impact our sovereignty status, needs further clarification. It stands to reason that we needed all the military/logistic assistance we could get during the terrorist war in 2007. Such an overwhelming necessity is however not apparent in current times. Perhaps some may argue that the ISIS attack on Sri Lankan churches on 21 April 2019 presents a need for some kind of external military support. There are also the claims that the April attacks were a local manifestation rather than an external imposition. Whatever the source of the attacks, our armed forces were able to restore normalcy, with the intelligence received and the assistance of the domestic Muslim community. Perhaps our military aid requirement is still in the region of intelligence, as in 2007, rather than having foreign troops within our shores.

The Govt. has asserted that Americans have signed ACSA (Acquisition and Cross Servicing Agreements) with many countries, and it should not be a concern for Sri Lanka to be a part of a global response. If indeed ACSA is a common agreement there bounds to be an issue for the Americans as to whom they would support in case of a conflict between two or more of ACSA partners. There is also the more serious risk that American adversaries could target American interests in Sri Lanka in times of a war, annihilating our fair land.

The Ambassador has also confirmed that US Govt. ‘will not buy, sell, or own any actual land – or take control of any actual land’, under MCC Agreements’. The question however arises whether the US Govt. is able to ensure multi-nationals will not grab our crown land or the land for development projects, from rural folk to whom ownership is currently being granted. I do not think any rational minded Sri Lankan would want Sri Lanka to be like Thailand, where rural folk were forced out to the cities after the loss of their land to development projects; and village women in particular, had to resort to prostitution to sustain their existence. The experiences of these countries need to taken into consideration when developing Agreements for so called developments.

It should be noted that currently Sri Lanka is moving towards a Presidential election and thereafter a Parliamentary election within the next 12 months, if there are no mysterious divergences, due to so called ‘unforeseen circumstances’. In this setting, many Sri Lankans would prefer to have US Agreements revisited with the next regime, without having to rush them through the current system. I am confident that a win-win arrangement can be negotiated with adequate transparency, if these Agreements are revisited after the national elections, as some of the economic development activities suggested are of value to the country.

JANAKI CHANDRARATNA

Courtesy Adaderana

Sri Lanka’s parliament has blocked a visiting United Nations human rights expert from meeting with judges hearing war crimes cases, citing fears of foreign interference in the judicial system.

Clement Voule, United Nations Special Rapporteur on Rights to Freedom of Peaceful Assembly and of Association, travelled to the island nation to discuss civil rights protections in Sri Lanka.

But opposition leader Mahinda Rajapakse told parliament on Tuesday (Jul 23) that Voule’s plans to meet with senior judges overseeing cases concerning military excesses during the former strongman’s tenure amounted to foreign interference.

On Wednesday parliament speaker Karu Jayasuriya said he had intervened and stopped the meeting”.

I thank the opposition for bringing this to my notice, I have taken timely action,” Jayasuriya was quoted as saying by AFP.

UN expert Voule has so far met Chief Justice Jayantha Jayasuriya in the presence of foreign ministry officials. He is due to leave Sri Lanka on Friday

Courtesy NewsIn.Asia

Colombo, July 24 – Sri Lanka’s cabinet of ministers has approved a proposal from the Sri Lanka Tourism Ministry to include China and India in its free visa policy which will be launched from Aug. 1, Minister of Tourism Development, Wildlife and Christian Religious Affairs, John Amaratunga said Tuesday.

Addressing a media briefing held at the conclusion of a tour by visiting Chinese journalists to Sri Lanka, Amaratunga said China was the second largest market for Sri Lanka tourism and the free visa policy for the Chinese market would boost Chinese tourist arrivals, the Xinhua news agency reported.

We are aware that China is one of our main markets. Despite the set back from the Easter Sunday attacks, I am sure this year we will be able to achieve our targets. From August 1, Chinese tourists can come to Sri Lanka without a visa fee and we see this as a landmark decision for the tourism industry,” Amaratunga said.

Some of the other countries entitled for the free visa policy are USA, Netherlands and certain European countries.

We are very keen to improve our tourist arrivals from China. The government has taken timely action to improve the industry after the Easter attacks and we have conveyed this to the Chinese leaders,” Charmarie Maelge, Managing Director of Sri Lanka Tourism Promotion Bureau (SLTPB) said.

According to official statistics from SLTPB, currently 4,000 tourists from across the world arrive in Sri Lanka daily following the suicide attacks.

Last year over 280,000 tourists from China visited Sri Lanka.

සිය`ඵම වෘත්තීය සංගම් වෙත ඉදිරිපත් කරණු ලබන සංදේශය-නිදහස් වෙළඳ කලාප සහපොදු සේවා සේවක සංගමය

මේ රටේ කම්කරු නීති සම්පාදනය වසර 100 ට ආසන්න කාලයක් පුරා සිදුව ඇත්තේ කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුවේ අනුදැනුම හා අවශ්‍යතා අනුවය. කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුව සුද්දන්ගේ යටත් විජිත පාලන කාලයේ පිහිටුවනු ලැබූයේත් තවමත් එහි මූලික අරමුණ වන්නේත් සේවක හා රැුකියා සුරත්ෂිතතාවය සහතික කිරීමය. එය ජාත්‍යන්තර කම්කරු සංවිධානය විසින් සේව්‍ය – සේවක ගනුදෙනුවෙහි සේවකයා දුර්වල පාර්ශවකරුවෙකු යැයි පිළිගන්නා සිද්ධාන්තය අනුව කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුවට පැවරෙන වගකීමකි.

කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුවේ ඒ වගකීම වත්මන් නිදහස් විවෘත වෙළඳපල ආර්ථිකයේ ආයෝජක වුවමනාවන් වෙනුවෙන් අතහැරිය නොහැකි වගකීමකි. දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු මේ නවීන ලෝකයේ කම්කරු, මානව, කාන්තා හා ළමා අයිතීන් ජාත්‍යන්තරව පිළිගත් හා ජාතික වශයෙන් රටවල් විසින් සහතික කර කි‍්‍රයාත්මක කරන්නාවූ අයිතිවාසිකම් ය. රටක දියුණුව අද ගණන් හැදෙන්නේ ආර්ථික හා සමාජීය වර්ධන මත පමණක් නොව, මූලික අයිතීන් ලෙස එම අයිතීන් කෙතරම් සකී‍්‍රයව සහතික කෙරෙන්නේද යන්න මතය. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සමාජයක එය හුදෙක් ආයෝජකයින් හා හාම්පුතුන්ගේ වුවමනාවන්ට යටත් නොවන්නකි.

එවැනි පසුබිමක, බලවත් රාජ්‍යන්හි දේශපාලන හා ආර්ථික වුවමනාවන්ද ඇතිව පිළිගත් ජාත්‍යන්තර හා කලාපීය සංවිධාන බිහිව ඇත. ලෝක බැංකුව, ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල, ලෝක වෙළඳ සංවිධානය, ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව, යුරෝපා සංගමය, එවැනි ස්ථාවර ආයතන වන අතර, ඊට අමතරව වරින් වර ඉස්මතුවන කාලීන අවශ්‍යතා මත කියෝටෝ සමුළුව, මොන්ටි‍්‍රයල් සමුළුව, රියෝ දි ජනෙයිරෝ පරිසර සමුළුව වැනි කලාපීය හා ලෝක සමුළුද පැවැත්වේ. එවැනි ජාත්‍යන්තර හා කලාපීය සංවිධාන හා සමුළු විසින් ගනු ලබන තීන්දු සමග අප හවුල් වන්නේත් ඒවා යාවත්කාලීන කිරීම වෙනුවෙන් අප රටක් ලෙස අත්සන් තබා පියවර ගන්නේත් ඉතා විවෘත ගනුදෙනු හරහාය. නිදහස් වෙළඳ ගිවිසුම් සැකසෙන්නේත් එවැනි නිල රාජ්‍යතාන්ත‍්‍රික ගනුදෙනු ලෙසය.

නවීන ලෝකයේ ඒ පිළිගත් සාම්ප‍්‍රදායන් හා රාජ්‍යතාන්ති‍්‍රක පිළිවෙත් සියල්ලට පිටින් සහ ඒ සියල්ලට පටහැනිව ඇමෙරිකානු රාජ්‍ය ආධාර ආයතතනයක් වන ‘‘යුඑස්ඒඞ්’’ ආයතනය සමග සංවර්ධන උපාමාර්ග හා බාහිර වෙළඳාම් පිළිබඳ අමාත්‍යාංශය කිසිදු ප‍්‍රසිද්ධ ප‍්‍රකායකින් තොරව ඇතිකරගත් ගිවිසුමකට අනුව, ‘‘යුඑස්ඒඞ්’’ ආයතනයේ උපදේශන සමග ඔවුන්ගේ මුදල් ආධාරද ඇතිව මේ රටේ කම්කරු හා කාර්මික නීති සියල්ල තනි, එක නීති කෙටුම්පතකට අලූතින් සකසා ඇත. එය කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුවේ වගකීම්ද නොතකා කෙරුණකි. සංවර්ධන උපාමාර්ග හා බාහිර වෙළඳාම් පිළිබඳ අමාත්‍යාංශයේ එම හිතුවක්කාර කි‍්‍රයාව බරපතල ප‍්‍රතිපත්තිමය කාරණාවකට තුඩු දෙන්නකි. ඇමෙරිකානු රාජ්‍ය හා සම්බන්ධ ආධාර සංවිධානයක උපදේශන සමගින් රටේ නීති සම්පාදනයට ඉඩ තැබීම අනාගතය සම්බන්ධව ඉතාම භයානක පූර්වාදර්ශයකට හේතු සපයන්නකි. බලයට පත්වන ආණ්ඩුවක දේශපාලන නායකත්වයේ අප‍්‍රකාශිත වුවමනාවන්ට විදේශ බලවතුන්ගේ න්‍යාය පත‍්‍ර වෙනුවෙන් රටේ නීති සම්පාදනය කිරීමට ඉඩ ලබාදෙන පූර්වාදර්ශයක් වන්නකි.

වඩා පැහැදිලිව හා විවෘතව කිවහොත් ඉන්දියානු සාගරයේ ඇමෙරිකානු භූ-දේශපාලන අවශ්‍යතා ගණන් හැදීමේදී අප රටේ ඉතා සංවේදී භූගෝලීය පිහිටීම හේතුවෙන් මේ ආණ්ඩුව ඉන්නේ බලපෑම් සමූහයකට හසුවය. වසර 25 ක පමණ කාලයක් පුරා වර්ධනය වූ ගෝලීය නව ලිබරල් ආර්ථිකයේ මූල්‍ය ඒකාධිකාරී වෙළඳපල 2008 දී මහ බලවතුන් නොසිතූ අයුරු බිඳ වැටුණු පසු එහි වාසිය සමගින් වර්තමාන ලෝකයේ නව බලවතා ලෙස තහවුරුව ඇත්තේ චීන යයි. ඔවුන්ගේ මුදල් මේ වනවිට ආසියානු කලාපයේ පමණක් නොව, ඕස්ත්‍රේලියාවේත් ලතින් ඇමෙරිකානු කලාපයේත් විශාල වශයෙන් ආයෝජනය කෙරෙන්නේය. ඔවුන් එළෙසින් ගෝලීය බලවතෙකු ලෙස තහවුරු වීමේදී ඔවුන්ගේ හමුදා බලයද වැදගත් සාධකයකි. ඇමෙරිකානු විරෝධය නොතකා චීනය ආසියානු මහද්වීපය හරහා තුර්කිය දක්වාත් ඉන්දියානු සාගරයෙහි ඕමානය දක්වාත් සේද මාර්ග ව්‍යාපෘතියක් කි‍්‍රයාත්මක කිරීමේදී ඔවුන් හම්බන්තොට වරායත් කොළඹ
පෝට් සිටියත් පාලනය කිරීමේ අයිතිය ලබා ගැනීමත් සමග, ඇමෙරිකාවට අප වැදගත් වන්නේ ආර්ථික වශයෙන් පමණක් නොව හමුදාමය බලයද සමගය.

චීන ආර්ථික ආයෝජන සමග ගැට ගසා ඇති ඔවුන්ගේ හමුදාමය වුවමනාවන් පිළිබඳව ඇමෙරිකානු මැදිහත්වීම් ඒ අනුව ආරම්භ වූයේ රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව සමගින්ය. වසර 10 ට බලපාන ලෙස පළමු ‘‘පවරා ගැනීම් හා සේවා හුවමාරු ගිවිසුම’’ (්ක්‍ී්* අත්සන් කරනු ලැබූයේ 2007 මාර්තු මාසයේ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශ ලේකම් ගෝඨාභය රාපක්ෂ සමග ය. කිසිදු පරීක්ෂා කිරීමකින් තොරව ඇමෙරිකානු නාවික හමුදා සහ යාත‍්‍ර වලට මෙරට වරායවලට

පැමිණීමට එමගින් අවසර ලැබිණ. එය නැවත දීර්ග කෙරුණේ 2017 දී මේ ආණ්ඩුව විසින්ය. මෙවර තවත් වසර 10 ට දීර්ග කෙරුණු ගිවිසුම පසුගිය වරට වඩා වැඩි බලයක් ඇමෙරිකාවට ලබාදී ඇතැයි පැවසේ. එම ගිවිසුම පාදක කර ගනිමින් ඇමෙරිකාව සමග තවත් අතුරු ගිවිසුමක් අත්සන් කිරීමට ආණ්ඩුව සූදානම් විය. ඇමෙරිකාව විසින් ඉදිරිපත්කර ඇති ‘‘බලකායන්ගේ තත්ත්වයන් සම්බන්ධ ගිවිසුම’’ (ීධත්‍්* අත්සන් කළහොත් ඇමෙරිකානු හමුදාවනට ඔවුන්ගේ නිල ඇඳුම් හා ආයුධ සමග ලංකාවේ ඕනෑම ප‍්‍රදේශයක සංචාරය කළ හැකි බවත් ඔවුන් කිසිවිටක ලංකාවේ නීතියට යටත් නොවන බවත් වාර්තා වන්නේය. එම ගිවිසුම අත්සන් කර නැතැයි අගමැති පැවසුවද මේ කිසිදු ගිවිසුමක් අවම තරමින් ඇමති මණ්ඩලයේ හෝ පූර්ණ ලෙස සාකච්ඡුාකර නැත.

මෙම ගිවිසුම් සම්බන්ධයෙන් මුදල් ඇමතිවරයා පැවසූයේ එවැනි ගිවිසුම් නොමැතිව අපට ඇමෙරිකානු වෙළඳපල හා රැුකියා සඳහා ඉඩකඩ නොලැබෙන බවය. එහි අනෙක් තේරුම නම්, ඇමෙරිකානු භූ-දේශපාලන අවශ්‍යතා අපගේ ආර්ථික හා සමාජීය අවශ්‍යතා සමග ගැට ගැසීමේ වුවමනාවක් ඔවුන්ට ඇති බවය. මේ රටේ කම්කරු හා කාර්මික නීති සියල්ල තනි, එක නීති කෙටුම්පතකට අලූතින් සැකසීමේ උත්සාහය කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුව හරහා නොමැතිව සංවර්ධන උපාමාර්ග හා බාහිර වෙළඳාම් පිළිබඳ අමාත්‍යාංශය හරහා එන්නේ එබැවින්ය. එය කම්කරු අයිතීන් ශක්තිමත් කිරීමේ අරමුණින් නොව ඇමෙරිකානු භූ-දේශපාලන වුවමනාවන් ශක්තිමත් කිරීමේදී ඔවුන්ගේ ජාවාරම්කාර ආයෝජකයින් සඳහා අයිතිවාසිකම් හා සේවා කොන්දේසි කේවල් කළ නොහැකි අසංවිධානාත්මක ශ‍්‍රම බලකායක් හැදීමේ වුවමනාවකි. අලූතින් නිදහස් වෙළඳ කලාප 50 ක් පිහිටුවීමේ අගමැතිවරයාගේ කතාවත් ඒ සමග සැළකිය යුත්තකි.

මෙය ඉදිරිපත් කෙරෙන කෙටුම්පතේ කොන්දේසි කතා කිරීමට කලින් ප‍්‍රතිපත්තිමය කාරණාවක් වන්නේද එබැවින්ය. කෙටුම්පතෙහි ඇති වගන්ති වල හොඳ නරක කතා කිරීමේ අරුතක් නැත්තේ සේවක අයිතීන් වෙනුවෙන් ඇතළත් කෙරෙන නාමික ප‍්‍රතිපාදන සැකසෙන්නේ ඔවුන්ගේ මූලික අරමුණට පටහැනි නොවන තාක් පමණි. එබැවින් ඒ අරමුණින් ඔවුන් එක`ග වන්නාවූ ප‍්‍රතිපාදන කි‍්‍රයාත්මක කිරීමේදී මේ දේශපාලන හා ආර්ථික කි‍්‍රයාවලිය තුල සේවක අයිතීන් ලඝුවීම වැළැක්විය නොහැකි වනු ඇත. ප‍්‍රතිපත්තිමය කාරණාව මත මෙයට විරුද්ධවීමේ අවශ්‍යතාව ඇත්තේ එබැවින්ය. එය අනාගතය පිළිබඳ කාරණාවක්ද වන්නේය.

යුඑස්ඒඞ් (ඹී්ෂෘ* ආයතනය විසින් යෝජනාකර ඇති මෙම යෝජනා 2017 අගෝස්තු මස 16 වන දින ජාතික කම්කරු උපදේශක සභා රැුස්වීමේ න්‍යාය පත‍්‍රයට අතුලත් කළ අවස්ථාවේ දී එම සභාව නියෝජනය කරන වෘත්තීය සමිති 10 ක් එම රැුස්විමට සහභාගිවීමෙන් වැළකි සිටියේ ද මෙම ප‍්‍රතිපත්තිමය මත පදනමේ පිහිටා ය. තව ද එම වෘත්තීය සමිති විසින් හිටපු කම්කරු සහ වෘත්තීය සමිති සබඳතා ඇමති ජෝන් සෙනවිරත්න මහතාට යවන ලද 2017 සැප්තැම්බර් මස 07 වන දිනැති එ්කාබද්ධ ලිපියෙන් ද යුඑස්ඒඞ් (ඹී්ෂෘ* ආයතනය සම්බන්‍ධව්මට විරෝධය පළකර ඇත.
මෙම ඊණියා එ්කීය කම්කරු නීතිය සම්පාදනය කිරීමේ දී කම්කරු සහ වෘත්තීය සමිති සබඳතා අමාත්‍යංශය සහ කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුව අන්තර් ජාතික කම්කරු සංවිධානයේ සම්මුතියක් වන අංක 144 හි සඳහන් ත්‍රෛපාක්‍ෂික ප‍්‍රතිපත්තියට පටහැනිව කි‍්‍රයාකර ඇත.
මෙම ඊනියා කම්කරු නීති කෙටුම්පත 2019 ජුලි මස 09 වන දින රැුස්වූ ජාතික කම්කරු උපදේශක සභාවට ඉදිරිපත් කිරීමට පෙර ලංකා සේව්‍ය සම්මේලනය බණ්ඩාරනායක සම්මන්ත‍්‍රණ ශාලාවේ දී 2019 ජුනි මස 27 වන දින සංවිධානය කරන ලද සම්මන්ත‍්‍රණයට ඉදිරිපත් කර ඇත. එම සම්මන්ත‍්‍රණයට කම්කරු කොමසාරිස් ජනරාල් සහභාගිවී ඇත.
ස්තූතියි,
මෙයට සහෝදරත්වයෙන්,

ඇන්ටන් මාකස්
සම ලේකම්
නිදහස් වෙළඳ කලාප සහ
පොදු සේවා සේවක සංගමය

Dr Sudath Gunasekara 

This morning as I was listening to  Mulpiituwa news I heard the US Ambassador as saying that the American Army and Civil official are here on the invitation of the Sri Lankan Government. The sources also said these forces and civilians are to be used in an emergency?.

Could  the President tell the country as to whose Government has invited these  American to be here?

whether it is

1 His Government

2 Ranil’s

3 Speaker’s

4NGO’s

5 Or else somebody else’s  unknown Government

And what is the emergency expected?

Having found that information, and if it is not his Government, will he take necessary steps to find out as to who invited them without his knowledge. Thereafter will he take action to deport these Americans and take action against the Government/person who invited the Americans expecting an emergency in this country?

What is the need to invite the American Army by the the party who has made such invitation, unless there is some subversive activity going on in the country, to curb the emerging national forces, when this country has one of the best Armed forces in the world and a police force who could defeat the LTTE, the most dangerous terrorist army in the world, only 10 years ago?

Courtesy NewsIn.Asia

Colombo, July 23 (AFP) – Sri Lanka customs Tuesday ordered the return of container loads of hazardous mortuary and clinical waste illegally imported into the island from Britain under the cover of metal recycling.

Customs officials said the racket dating back to 2017 was uncovered after the Colombo port complained last week that an importer had abandoned 111 containers which were emanating a huge stink.

A total of 241 containers had been imported since 2017 and 130 of them had been taken to a free-trade zone ostensibly for recycling and re-export, customs spokesman Sunil Jayaratne told AFP.

We are taking immediate action to order the re-export of the 111 containers abandoned at the port,” Jayaratne said.

The other 130 which had already been cleared from the port will be dealt under environmental and other laws.”

He said the 130 containers were stuffed with used mattresses and plastic and clinical waste imported in violation of international laws governing the shipping of hazardous material.

A Sri Lankan businessman who imported the containers would be liable for criminal prosecution if he failed to re-export them to Britain, from where they originated, Jayaratne said.

An official at the finance ministry, which is responsible for the customs department, said it would take up the issue with British authorities for exporting hazardous cargo without first checking if Sri Lanka was willing to accept it.

This is a well-organised racket that has been going on since 2017,” said the official, speaking anonymously because he was not authorised to talk to the media.

The 111 containers are believed to contain mortuary waste including human organs and had been unloaded and exposed to the elements for the past two years.

The 130 containers taken to a free-trade zone near Colombo International Airport were contaminating water and polluting the air in the area, he said.

Sri Lanka’s pushback on imported trash came as Indonesia and the Philippines returned shipments of foreign rubbish to their originating ports.

Indonesia announced two weeks ago it was sending more than 210 tonnes of garbage back to Australia and Canada has agreed to accept 69 containers of rubbish it had shipped to the Philippines between 2013 and 2014.

By P.K.Balachandran/Daily Mirror

While the Cholas of the Coromandel coast in Tamil Nadu were known for their maritime conquests and successful trade, with conquest and trade going hand in hand, the Muslims of the Coromandel coast were successful in maritime trade without the aid of conquest.

However, ultimately, with the advent of European traders, who operated under entirely different principles, the Muslims had to yield to the hard reality of political power and military might.

The Muslims of the Coromandel coast, who were related to the Muslims of Sri Lanka, came from the Arab world as peaceful traders and stayed as peaceful traders right through.

Perhaps because of the non-violent orientation of their vocation, the Muslims of Tamil Nadu were in international maritime business for a much longer time than others, going well into the British Raj.

But the absence of political and military backing was not an unmixed blessing. It did have adverse effects on the Muslims’ maritime trading interests when their competitors had begun to use political dominance and military might.

It was when the intolerant Portuguese ruled the roost in the South Asian region (coastal peninsular India and Sri Lanka) that the Muslims in the two countries suffered the most.

According to the Tamil Nadu historian Dr.J.Raja Mohamed, the curtains came down on the Muslims’ maritime trade finally in early 20th Century due to two factors: (1) stiff competition from the British (2) reluctance of the Tamil Muslims to adopt new shipping technology and modern education.

But Srinivasa Rao Vadlamudi of Austin University in the US, says in his Ph.D. dissertation, that Tamil Muslims actually found a way to prosper under British rule too. They carved out a niche for themselves under the Imperial trading system.

Muslim Monopoly

In his book entitled:Maritime History of the Coromandel Muslims Raja Mohamed says that before the arrival of the European powers on the Coromandel coast, maritime trade was entirely in the hands of Tamil-speaking Muslims of Arab-Tamil ancestry.

Muslims dominated trade with South East Asia so much that British records described the ports on the Coromandel coast as Moor ports”. Few would now know that modern-day Cuddalore was known as Islamabad” and Porto Novo or Parangipettai was known as Mohammad Bandar” or Mohammad harbor.

The Tamil-speaking Muslims of Arab-Tamil ancestry had inherited their dominant position in India-South East Asian trade from the Arabs, who had acquired a virtual monopoly of Indian maritime commerce by 3rd Century BC. According to Raja Mohamed, Arab contact with Tamil Nadu is mentioned in the Tamil Sangam literature of 2nd Century AD.

He contends that the term Yavana” in Sangam literature did not refer to the Greeks, as generally presumed, but to people hailing from modern-day Yemen. He also says that the term Sonaka” used to identify Coromandel and Ceylon Muslims of Indo-Arab descent is but a corruption of Yavana. The Mapilla or Moplah Muslims of Kerala were known as Sonaka Mapillas.

The Zamorin of Calicut in Kerala, who needed Arabs to man his ships, even decreed that the Arab traders should marry Malayali women and bring up at least one of their children as a Muslim. The Rowthers made a name for themselves as traders in Arab horses. The Marakkayars (boat people) and Lebbais were expert mariners and traders.

Portuguese Era.

But once the pushy, ruthless, cunning and better organized European merchants entered the arena, the Coromandel Muslims began to lose ground rapidly.

And sadly, in their fight for survival, they got no help from the Indian rulers. After the Cholas, South Indian rulers were indifferent to indigenous maritime trade, preferring to leave it to the Portuguese and other European traders. The Indian rulers had even declared trade in spices, gold and silver a Portuguese monopoly.

Prior to the advent of the Portuguese in the early part of the 16th. Century, trade in South and South East Asia was free. But the Portuguese, followed by the Dutch and the English, introduced the system of monopolies. Their trade regimes were unfair as they were based on military might and political clout, Raja Mohamad says.

By 1530, the Arabs lost their monopoly over trading in horses. This passed entirely into the hands of the Portuguese. By 1537 the Portuguese had converted to Catholicism, an oppressed fishing community on the Tamil Nadu coast called Paravas. The rejuvenated Paravas were set up to compete with the Muslims in trade and pearl fishing. Pearl fishing, which was entirely in the hands of the Muslims for a long time, went into the hands of the Paravas, Raja Mohamed says.

To control trade in the entire region, the Portuguese established their power over key points like Hormuz in the Persian Gulf, and Malacca in South East Asia. Ceylon too had passed into their hands. The Portuguese used the cartaz” system (a permit system) by which those who did not have a cartaz” or permit could not enter a port.

However, Sundara Sreenivasa Rao Vadlamudi of the University of Austin has a different view. In his dissertation Merchants in Transition: Maritime Trade and Society of Tamil Muslims in the Indian Ocean World, c. 1780-1840,” he contends that the Coromandel Muslims prospered under British rule, though eventually, British laid impediments and their own limited vision stunted their growth.

In 1778, the British East India Company (EIC) took control of Nagore, an important historical port-town, among the cluster of coastal towns inhabited by Tamil Muslims. In 1786, the EIC acquired the island of Penang in Malaya from the Sultan of Kedah.

These two developments, taking place only a few years apart, occurred at the two ends of a maritime trade route from South India to Southeast Asia and had a significant impact on the Tamil Muslim merchants,” Vadlamudi says.

In Nagore and Penang, the East India Company sought to develop these ports into important trading hubs. As part of such efforts, the EIC invested in improving the port’s infrastructure, issued concessions to indigenous merchant communities from paying the full rate of port duties, and encouraged the settlement of Indian merchant communities in these two ports.”

These efforts were aimed at increasing revenue from port duties that could be levied on goods and for procuring goods from Southeast that were necessary for obtaining tea in China,” Vadlanudi says.

Tamil Muslim merchants took advantage of such policies in Nagore and Penang.

In Nagore, and other South Indian ports that were subsequently won by the EIC in its battles with rival European trading companies, Tamil Muslim merchants settled and traded under the EIC’s authority. Some wealthy merchants such as Muhammad Qassim negotiated favorable contracts to collect revenue on behalf of the EIC administration, a system of managing taxes previously practiced by Indian rulers. This allowed Muhammad Qassim to increase his wealth and also his prominence in Nagore. Smaller traders were attracted to Nagore by the system of courts and the granting of trade concessions.”

Penang lay along existing trade routes between South India and Southeast Asia and Tamil Muslims took advantage of the free trade policies at Penang to trade and settle there.”

The developments in Nagore and Penang show that the expansion of the EIC along the Coromandel coast and in Southeast Asia provided opportunities for Tamil Muslim merchants to trade in EIC-controlled ports, both in South India and Southeast Asia,” Vadlamudi says.

Changes in 19 th.Century

However, in the 19 th.Century, concessions from paying the full port duties that were granted to Tamil Muslims were gradually withdrawn, Vadlamudi notes.

The EIC began to implement a system of transit duties that aimed to collect duties at multiple stages from the production of a good till its export. By 1801, the EIC had emerged as the dominant military power in South India and controlled a vast territory. The development of the system of transit duties emerged alongside the expansion of administrative mechanisms by the EIC,” Vadlamudi points out. These developments adversely affected Tamil Muslim maritime interests.

(The featured image at the top shows Tamil Muslim traders in Penang, Malaya in early 20 th.Century)

BY VIRAJ SOLANKI  & ANTOINE LEVESQUES Courtesy defenseone

From Sri Lanka to Kenya, governments try to balance major-power influence — except in arms purchases.

As India and China have intensified their geopolitical interestin the Indian Ocean, the region’s smaller states have aimed to balance their political relations with these major powers. But in at least one realm of engagement, countries have resisted balancing their relations. Since 2015, the island countries of Mauritius, Seychelles, and Sri Lanka have procured military equipment only from India, while the coastal countries of Bangladesh, Djibouti, Kenya, Myanmar, Pakistan, and Tanzania have bought solely from China. 

This timeframe is significant because it was in January 2015 that the U.S and India issued and unprecedented Joint Strategic Vision for the Asia-Pacific and Indian Ocean Region. This was shortly after followed by Prime Minister Narendra Modi’s own announcement of India’s Security and Growth for All in the Region,” or SAGAR, program  a multifaceted effort to engage politically, diplomatically, economically and on security matters with Indian Ocean island states. 

The strategic significance of the area’s island states — notably Sri Lanka, Mauritius, Maldives and the Seychelles — arises primarily from their proximity to key international sea lanes. China, India, Japan, and the United States each have some cooperative but otherwise mostly competing interests and projects in these states, largely for capacity building. Yet these states do have agency and their own agendas, influenced by domestic factors, in their relations with the major powers.

Related: Who Will Prevent the Next India-Pakistan War?

Related: Naval Task Groups Are Proliferating in the Indo-Pacific

Related: China’s Growing Power Is Bringing Military Drills Center Stage in Asia

Under Prime Minister Modi, India has engaged more substantively with each of these states on defense and security. At the same time, China, under the banner of the Maritime Silk Road and the wider Belt and Road Initiative, has substantially increased its involvement in Sri Lanka, Maldives, and the Seychelles; Mauritius is also set to join the initiative. And as China increases its naval activities in the region, Japan, Britain, and the United States are also increasing their relationships with the smaller states. All this adds potential points of contention between those major powers, with commensurate prospects of spilling into the regional states. 

Sri Lanka’s dealings illustrate how the smaller states are working to balance influence and investment by regional powers. China is the major investor in the $1.4 billion Colombo Port City project. Beijing also designed the December 2017 debt-for-equity swap — China calls it a public-private partnership investment — in which Sri Lanka handed over a controlling stake in the southern port of Hambantota and 15,000 acres of surrounding land to China on a 99-year-long lease in return for $1.1 billion in debt relief. But Sri Lanka has also accepted infrastructural investment from other sources. In January 2018, India provided more than $45 million to build a commercial port in the northern harbour at Kankesanthurai, and now is offering some $2 billion to develop the port, oil terminals, and refinery at Trincomalee in northeastern Sri Lanka. As well, on 28 May, India, Japan and Sri Lanka agreed to develop the second foreign-operated container terminal at Colombo port as a joint venture.

And yet neither Sri Lanka nor its small neighbors have so finely balanced their arms imports, according to the Military Balance+ database produced by the International Institute for Strategic Studies, or IISS. This sole-sourcing represents a change for Sri Lanka, which bought Chinese arms during its civil war that ended in 2009, and for Seychelles, which bought from China two light transport aircraft in 2011 and a patrol boat in 2014.

The range and quantity of these purchases also varies. India’s regional customers have procured solely maritime-security-focused equipment, including donated boats. Mauritius bought 12 coastal patrol craft and patrol boats; Seychelles, one maritime patrol aircraft; and Sri Lanka, three offshore patrol ships and ocean-going patrol craft. But Chinese arms sales to the region include a wider selection of air and land as well as maritime security equipment. Pakistan is the biggest customer, having bought 610 main battle tanks and 100 Viraj Solanki Viraj Solanki is Research Analyst for South Asia at the IISS, where his research interests include India’s policy towards its neighbours, including the littoral and island states of South Asia and the Indian Ocean. JF-17 fighter ground-attack aircraft. Other sales include Bangladesh’s purchase of 47 main battle tanks and armoured recovery vehicles; Kenya’s 30 light forces vehicles; and Tanzania’s 24 light tanks.

Each of these defense contracts depends on India and China’s capacity to deliver equipment to the smaller states, as well as the willingness and financial capacity of each of the smaller states to procure from the two powers. China has a more extensive defense industrial base, suggesting a greater capacity to efficiently meet its delivery obligations. Meanwhile, the Indian government is working to strengthen its own industrial base via the Make in India” policy, yet many equipment projects have experienced delays and cost overruns.

This state of either-or defense procurement may be about to come to an end. By year’s end, Sri Lanka is expected to accept a donated Chinese frigate, and that may encourage its neighbors to become more ecumenical in their own purchases. That may augur a new phase of bolder strategic initiative from Indian Ocean countries in their own abilities to balance major-power influences — and a new arena of competition for those powers themselves.

Antoine Levesques is Research Fellow for South Asia at the IISS, where he specialises in the facts and assessments of South Asian policies towards China, regional nuclear issues, as well as Pakistan’s political and security perspectives. 

Viraj Solanki is Research Analyst for South Asia at the IISS, where his research interests include India’s policy towards its neighbours, including the littoral and island states of South Asia and the Indian Ocean. 

Courtesy Business Insider

• Western countries have been sending their recycling to developing nations in Southeast Asia for decades.
• Officials in the recipient countries complain that the trash they receive is improperly labeled, and contains other types of garbage that they can’t recycle.
• On Tuesday, Sri Lanka ordered the return of 111 shipping containers to the UK, which it says contains waste like rotten human organs, Agence France-Presse (AFP) reported.
• Authorities claim that a total of 241 containers of trash have been illegally sent to Sri Lanka since 2017.
• Visit Business Insider’s homepage for more stories.

Sri Lanka has ordered the return of hundreds of tons of trash to Britain, the latest move in Southeast Asia’s campaign to end its role as a dumping ground for garbage made in the West.

According to Sri Lankan officials, the stinking containers include mounds of foul waste — including rotten human remains — and represent a breach of the terms on which the trash was shipped.

Sri Lankan customs officials accused the UK of illegally importing hazardous waste into the country since at least 2017 by wrongly labeling it as metal recycling, Agence France-Presse (AFP) reported.

Authorities discovered the waste after people complained of the stench from 111 abandoned containers in a port in Colombo, Sri Lanka’s capital city, the news agency reported.

They are believed to contain mortuary waste, which include human organs that had been left unrefrigerated for the past two years, AFP said.

Read more: The West has been dumping tens of millions of tons of trash in Southeast Asian countries for more than 25 years — now they want to send it back

Those containers will be returned to Britain, Sunil Jayaratne, a spokesman for Sri Lanka’s customs office, told AFP.

Sri Lankan officials did not give an estimate for the weight of the trash. But given the size and carrying capacity of 111 containers, it is likely to easily come to several hundred tons, and more likely several thousand.

A typical shipping container can carry as much as 26 tons, and weighs four tons even when empty. If all 111 containers were full, that would equate to around 2,900 tons of trash.

A shipment of trash sent back to Canada by the Philippines weighed 1,500 tons spread across 69 containers.

After being alerted to the stinking British trash, Sri Lankan officials looked further, and found 130 other containers of trash that had been imported into Sri Lanka since 2017, AFP reported. It’s not clear where those ones came from.

Authorities found mattresses and carpets stuffed among the waste, which violates international laws on shipping hazardous material, Sri Lankan news site News First reported, citing Ajith Weerasundara, director of hazardous waste management at the country’s Central Environmental Authority.

Fifty-seven of these containers have already been re-exported to their originating countries, and many others were taken to the Katunayake Free Trade Zone in western Sri Lanka, News First reported. Officials plan to send the rest of the containers back.

The containers have been contaminating the water and polluting the air at Katunayake, AFP reported.

“This is a well-organized racket that has been going on since 2017,” an unnamed official at Sri Lanka’s finance ministry told AFP.

Read more: Staggering photos show one small town covered in 19,000 tons of plastic waste

The global trash war

Sri Lanka’s move is the latest in a series of actions by Southeast Asian countries to send illegally-imported trash back to its home countries, which are mostly in the West.

Broadly, rich Western countries — like the UK, US, Canada, and Australia — sign contracts with companies in developing Southeast Asian countries — like Sri Lanka, Malaysia, and the Philippines — to dispose of their trash.

By Padraig Colman Courtesy Ceylon Today

I often try in my columns to comfort Sri Lankans who despair at the condition of their polity. Sri Lankans might wonder in horror what antics their leaders will get up to next, but UK citizens contemplate having Boris Johnson as their Prime Minister some time soon. Sri Lankans might be uncomfortable at the loss of sovereignty involved in handing over ports to the Chinese, and the submission to the US implied by SOFA (Status of Forces Agreement) but Britons are horrified at the notion that President Trump decides who is suitable to be UK Ambassador to Washington.

SOFA

The Status of Forces Agreement, which the US is keen to force on Sri Lanka, seems to many Sri Lankans to be a step too far in bending over and being submissive to the US. The main points of SOFA are:

All American personnel based in Sri Lanka will have the equivalent of diplomatic immunity. US troops and contractors will be able to enter and leave Sri Lanka without passports or visas.

US personnel can wear uniforms and carry arms while on duty in Sri Lanka.

Sri Lankan laws will not apply to them. The US Government will exercise criminal jurisdiction over US personnel in Sri Lanka.

The GOSL will protect US assets in Sri Lanka, but the US Government will not pay anything.

US vessels and vehicles may enter and leave Sri Lanka freely without payment of tolls or taxes, navigation, overflight, terminal or similar charges. Aircraft and vessels of the US Government will not be boarded or inspected.

US contractors will not be liable to pay any tax or similar charges and will be exempt from any licence, or other restrictions, customs duties, taxes or any other charges.

The US will be allowed to operate its own telecommunication systems.
Claims relating to damage or loss shall be resolved by the US Government in accordance with US laws and regulations.

SOFA so good

President Sirisena has decided he does not like this, but he might change his mind. The US defended SOFA, saying they had no intention of setting up military bases in Sri Lanka. Wouldn’t dream of it! The US maintains nearly 800 military bases in more than 70 countries. Sri Lankans must be paranoid if they think the US wants to use Sri Lanka as a base for keeping an eye on China. Of course, the US does not covet Trincomalee Harbour! The SOFA with Sri Lanka would give reciprocal rights to Sri Lanka’s Army, Navy, Air Force or Coast Guard to use US facilities. However, Sri Lanka’s main concern is internal security. It has no global enemies and has no resources to pay for using military facilities in the US.

There are 38 US military facilities on Okinawa. They account for up to 30 per cent of the land mass of the island. The US military bases on Okinawa also cover over 40 per cent of the arable soil, once some of the best agricultural land in Japan. Figures up to 1998, show that since 1972, 4,905 crimes were committed against Japanese people by US military personnel, their dependents and US civilian contractors and employees.

 More than 10 per cent of these were serious crimes – murder, robbery or rape. In most cases, the Japanese authorities were not allowed to arrest or question the alleged perpetrators.

Special relationship

Britain has long deluded itself that it has a special relationship with the US. When Charles de Gaulle wrote to LBJ in 1966, ordering that all US troops be removed from French soil within 12 months, Britain offered a warm welcome, and during the Cold War, the UK became one of the USA’s unsinkable aircraft carriers.” In the 1990s, the number of US-manned military facilities in Britain reached 100. By 2014, this had fallen to 13, ranging from RAF Lakenheath in Suffolk – one of the largest air bases outside the US – to a joint GCHQ and National Security Agency satellite station at Morwenstow in Cornwall. There were still 24,000 US personnel, civilian staff and family members on British soil.

Lindis Percy, a veteran peace activist who has protested outside US bases since 1979, said: The thread … through everything to do with these facilities is an almost total lack of accountability. Even now, new by-laws are being introduced to deter people from going near bases already protected by draconian legislation.

 Assurances made by the US to the UK that ‘extraordinary rendition’ flights had never landed on British territory were later shown to be false, when official US records proved that such flights had landed at Diego Garcia repeatedly.”

US right of veto

The UK Ambassador to Washington, Kim Darroch, was reviled by Donald Trump, when Darroch’s unflattering confidential memos about the President were leaked to the press. When the Foreign Office Permanent Secretary, Simon McDonald, appeared before the House of Commons Foreign Affairs Committee on 10 July, the Chair, Tom Tugendhat asked what precedent there was for the Head of State of a friendly government to do what Donald Trump did, and made it impossible for Britain’s Ambassador do his job? McDonald said there was no precedent. 

Nothing like this has ever happened before,” McDonald told another MP. There must be consequences. What they are in detail I can’t tell you this afternoon.”
Boris Johnson, probably the UK’s next Prime Minister, knowingly refused to express confidence in Darroch during the leadership hustings with Jeremy Hunt. 

It was Johnson’s action that led directly to Darroch’s inevitable resignation. 

Foreign Office Minister Alan Duncan said that by six times refusing to back the Ambassador, Johnson had thrown him under a bus. Tugendhat, a former Army Officer said: Leaders stand up for their men. They encourage them to try and defend them when they fail.”

Trump’s actions were a crude assertion of power over a country that wants desperately to be the friend of the US. This is not a special relationship, it is sado-masochist one. The rest of the world, Xi Jinping and Vladimir Putin, will be watching. For Britain, as Martin Kettle put it in The Guardian: it is a stake through the heart of its entire post-war self-image.”

Sri Lanka’s friend Liam Fox has failed miserably to gain trade deals to replace what will be lost when the UK is out of the EU. The only hope left was the US, who threatened to bombard the sceptered isle with chlorinated chickens. It looks as though the special relationship will entail the US bullying the UK.

Wimal weerawansa

Wimal weerawansa

By Charles S Perera

The thirty years of terrorism though it affected the whole country through uncertainty of life, threat of the division of the country, loss of peace and security , we the Sinhala Buddhists  were able to keep the unity of the communities suffering under terrorism , protect the  Sinhala Buddhist culture, maintain the pride of being  members of a Sri Lankan nation, and the willingness to fight against terrorism despite the risk to life, and  continue  our religious practices without fear and maintain a satisfactory standard of living., even if that was  at a  great loss of  life and property.

But today, after  four years of Yahapalanaya of Maithripala Sirisena and Ranil Wickramasinghe , what is left of that Sri Lanka which existed before they came into power on the 8^th January,2015 ? 

Yahapalanaya  boasts that it brought back democracy , and allowed media freedom. But  they presume the people have forgotten  what the  situation was before 8^th January2015. It  was different, with a most ruthless terrorism  which no one from JR Jayawardhana to Chandrika Kumaratunga  was able to stop. But, even then,  democracy was  not at stake, though  a certain amount of media control was necessary.

No one can remove the frightful situation that existed  then in Sri Lanka , when  criticising Mahinda Rajapakse and his Government. Things were unusual  and the actions that had to be taken were also  unusual. Mahinda Rajapakse’s  government had to move cautiously keeping in mind the existing uncertain situation with terrorism on the one onehand  with foreign interventionists  try to thwart military operations, and on the other hand to feed a nation, keep employment  at a safe level, and  carry out  development projects .

But the UNP Parliamentarians at TV political debates incessantly shout themselves hoarse on Rajapussella shooting incident, a white van culture, disappearance of journalists  without having  any substantial proofs  of involvement of Mahinda Rjapakse and his government.

The main accusation levelled at Mahinda Rajapakse and his government is that it was corrupt. But no one has been able to prove until today whether Mahinda Rajapakse and his family and his  close associates had committed any serious bank robberies or misappropriations.

But  there are only  rumours , false unfounded accusations, and garish scandalous utterances, all merely to slander, insult  to make Mahinda Rajapakse, his family and his associates unpopular, with the intention of keeping political power  in their own  hands. Even then although they  took over the Government from Mahainda Rajapakse , they could not take away  from Mahinda Rajapakse and his associates the  love, the affection, and the confidence the  real people of the country had placed on them.

On the 8^th January,2015 the people voted for Maithripala Siriuesena, but the people never voted for Ranil Wickramasinghe to become the Prime Minister . Ranil wickramasinghe was only appointed the Prime Minister by the President Maithripala Sirisena.

There  is now a  rift between the President and the Prime Minister- a disagreement  of political views and political action. This means that there is a rift  also in the confidence the people placed  on President  Maithripala Sirisena as President,  viz a viz   Ranil Wickramasinghe  who was   selected by the President as the Prime Minister.

Unfortunately the Judiciary erred in their decision that the President had no right to dissolve the parliament before the end of four and a half years. Since then Ranil Wickramasinghe the Prime Minister has been  taking arbitrary decisions  on various matters without consulting the President or the Parliament, to the detriment of the country.

Today   Sri Lanka is facing a serious political situation with almost empty state coffers, administrative mismanagement by entering into agreements with foreign countries  resulting in loosing the sovereignty of the country, making Sri Lanka a play ground for the  USA and the West like what  Cuba was under Baptista before Fidel castro ousted him .

USA has an unholy government apparatus. They lack human qualities of  love, compassion and generosity. An American institution like the CIA, is a symbol of how unconcerned USA is with regard to  helping the poor countries to develop independently in their own way without USA  interfering into their internal  affairs , because of the American economic and military power. 

Both USA and Canada are what they are today because of the complete depletion of the population of the original inhabitants of the country the American Indians and the Canadian First Nation.  They talk of democracy having nailed the coffins of the real  owners of the America and Canada.

USA is still continuing their disastrous manipulative  non-democratic political game to keep the developing countries under their filthy iron feet.  They want to do  the same they  did using their CIA to Guatamala, Iran, Chili, and Congo then,  and to Iraq, Libya, etc. in the recent past. 

They used a man’s weakness for sex to deprive France of  perhaps a good President. They are trying to do that to Sri Lanka by using the sin of having taken USA citizenship to deprive a man loved by the people of Sri Lanka from: becoming a good President to his motherl and  his people in Sri Lanka.

To-do all that USA  along with the Western Governments has done to Sri Lanka  is to help  setting up a weak puppet yahapalanaya government  in Sri Lanka using their agent the member of the International Democratic Union  Ranil Wickramasinghe. The UNP Parliamentarians and members of the  UNP follow Ranil Wickramasinghe  without questioning his actions or  intentions.

Yahapalanaya Government from the day it was set up in Jnauary,2015 traced a path to destroy  Sri Lanka nurtured  in its Sinhala Buddhist Culture, by giving an important place for  a process of reconciliation with the Tamils. They commenced by destroying the identity of Sri Lanka by allowing the National Anthem to be sung in Sinhala and Tamil,  a thing that never happened in any other Country in the world  before.  All nations have one National Anthem sung in one language- the language of the majority.

After that the Yahapalanaya set the trail for leading the country towards bankruptcy by staging a Bond Scam robbery  twice and emptied the Government Coffers and went on a spree of debt raising putting the blame on the  necessity to re-pay loans taken by the  previous government of  President Mahinda Rajapakse for the develop of the country.

Yahapalanaya also began by  stopping   development projects started by Mahinda Rajapaksa government. it stopped  the development work of the Colombo City funded by China  causing unemployment to thousands of workers. Groping in political darkness Ranil Wickramasinghe who had diminished the powers of the President Sirisena under 19A was acting on his own signing agreements with Singapore, India, China and USA without consulting the President or the parliament.

USA had helped Ranil to drive nails into the coffin of real democracy, and hoist a name plate democracy of which he trumpets to a fooled nation of a renewed  democracy, freedom of the press and the end of a white van culture.  Ranil Wickramasinghe even took over the  Judiciary on to his side with USA twisting his arms trying to set up  its own legal system in Sri Lanka along with a base camp for the American Armed Forces. Besides that the Yahapalanaya has imported Islamic terrorism, and made Sri Lanka a dumping ground of British Garbage.

The Presidential election  is due to be held in Sri Lanka and if by some bad luck or through the sins the people have committed, and for their bad kamma Ranil Wickramasinghe or a some one  from the political front lead by him would come to power, that would be the end of Sinhala Buddhist Sri Lanka with over 2000 years of history.

The people of Sri Lanka should wake up to the looming danger and avoid voting for  any Presidential Candidate of the UNP or a United Front lead by the UNP, Ranil Wickramasinghe or the J.V.P.  

If Sri Lanka is to be saved from dangers it is facing today a solution is with the former President  Mahinda Rajapakse who had the vision and the ability to find ways to win the war with  the  ruthless terrorists, and  parallel to it develop the country from rigors of a thirty year terrorism and the ashes of poverty. 

The ability of setting the Sri Lanka back on its feet to walk towards a targeted development process, is in the camp of the Sri Lanka Podu Janaperamuna led by Mahinda Rajapakse and his patriotic supporters.  

One has to tread the ground carefully in making plans to rescue Sri Lanka dragging it out of the political, economic and social mire into which it has been pushed by Yahapalanaya goons blinded by power,  clean, and nurse  the Country before setting it back on its staggering feet weakened after four and a half years of destructive Yahapalanaya.

Sri Lanka Podujana Peramuna would probably  propose the former Defence Secretary Gotabhaya Rajapakse as their Presidential Candidate . He has shown his ability to stand against foreign powers and face the  local political and racial elements in the interest of the country and produce strong surprisingly fresh development projects to develop   towns and the country, using the Armed Forces in useful development projects. 

There may be those who criticise him for personal reasons but if one is selflessly looking at the country as a whole, the ideal candidate for the Presidential election, and subsequently  to lead the Country as its President would certainly be Gotabhaya Rajapakse, even if there are complaints that he is a military man rather than a politician to be the President of Sri Lanka, Once in power he is quite capable of adjusting himself  to political needs as he proved his ability to successfully coordinate  different Armed Forces of the ground, air and sea, to eliminate terrorism from Sri Lanka, and later to start development projects  bringing  peace and security to the country.

කතු වැකිය උපුටා ගැන්ම දිවයින

පුරාවිද්‍යා ස්මාරකයක් ලෙස ප‍්‍රකාශයට පත් කර ඇති ත‍්‍රිකුණාමලයේ කන්නියා උණුවතුර ළිං පරිශ‍්‍රයේ පිහිටි ඉපැරණි බෞද්ධ දාගැබ සංරක්‍ෂණය සඳහා ගිය පුරාවිද්‍යා නිලධාරීන්ට විරෝධය පා, දෙමළ ජාතික සංධාන මන්ත‍්‍රීවරු හා ඔවුන්ගේ ආධාරකරුවන් මහත් කලබැගෑනියක් ඇතිකර තිබේ. ඒ මෙම භූමිය හින්¥න්ට අයිති බව හා එහි පැවතියේ හින්දු කෝවිලක් බවට ප‍්‍රකාශ කරමිනි.
 
 සැබෑය! බෞද්ධයන් මෙම ස්ථානයෙන් නික්ම ගිය පසුගිය අරාජික, යුද සමයේදී මෙහි තාවකාලික මඩුවක අනවසර කෝවිලක් ඉදිකර තිබී ඇත. එපමණක් නොව තිස් වසරක යුද සමයේදී කන්නියා උණුවතුර ළිං බලන්නට එහි ගිය දහස් ගණනක දකුණේ ජනතාවගෙන් ටිකට්පත් (කප්පම්) වලින් මුදල් ගරාගත්තේ එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය බව ද නොදන්නා කෙනෙකු නැත.
 
 එනමුත් කඩාවැටී තිබුණු තාවකාලික කෝවිල්  ගොඩනැඟිල්ලේ පස් ඉවත් කරන විට ඒ යටින් සඳකඩ පහනක් හා චෛත්‍යයක පාදමක් ඇතුළු බෞද්ධ විහාරයක නටබුන් මතුවීම බෞද්ධයන් විසින් ගෙතූ කුමන්ත‍්‍රණයක් හෝ බොරුවක් නොව, මේ මහපොළොවේම ඉතා හොඳින් සනිටුහන් වූ සත්‍යයකි. එහි පවතින සෙල්ලිපි ඇතුළු ඉපැරණි බෞද්ධ මූලාශ‍්‍ර අනුව මෙම ස්ථානය ක‍්‍රි. ව. 143 – 167 කාලයේදී භාතික තිස්ස රජු විසින් කරවන ලද විහාරස්ථානයක් තිබී ඇති බවට තහවුරු වී ඇත. මීට නුදුරු විල්ගම් රජමහා වෙහෙරට සමගාමීව මෙම විහාරය ද එකලම ස්ථාපනය කර තිබී ඇති බැවින් පවතින පුරාවිද්‍යා සාධක අනුව 2011/11/09 දින 1723 දරණ ගැසට් නිවේදනය මගින් රජය විසින් පුරාවිද්‍යා ස්මාරකයක් බවට ප‍්‍රකාශයට පත් කර ඇත.
 
 1940 අංක 09 දරණ පුරාවිද්‍යා ආඥා පනත ප‍්‍රකාරව පුරාවිද්‍යා අධ්‍යක්‍ෂ ජනරාල්වරයා විසින් මෙම ස්ථානය සංරක්‍ෂණයට කටයුතු යොදා ඇත්තේ ඒ අයුරිනි.
 
 එනමුත්, දෙමළ ජාතික සන්ධානය ඇතුළු දමිළ විරෝධතාකරුවන් මීට විරෝධතා දක්වමින් සංරක්‍ෂණ කටයුතු සඳහා බාධා සිදුකරන්නේ කුමන පදනමකින් ද? මීට පෙර පැවැති සාකච්ඡුාවලදී ගත් එකඟතා ද පසෙලකාය.
 
 රජයේ පාර්ශ්වයෙන් ගත්කල හින්දුන්ට වැඳුම් පිදුම් කරන්නට මෙහි පසෙක කෝවිලක් ද තනා ගන්නට අවසර ලබා දී තිබියදීත්, මෙසේ බෞද්ධ විරෝධයකින් කටයුතු කිරීම අනුමත කළ නොහැක්කකි.
 
 අද මුලතිව්-නයාරු ගුරුකන්දේ ද සිදුවන්නේ මෙයමය. බෞද්ධ උරුමයන් වනසා දමමින් ඒ මතද හින්දු කෝවිලක් තනා ඇත. බෞද්ධ නටබුන් මත හින්දු කෝවිල්, ඉස්ලාම් පල්ලි තැනීම දැඩි ප‍්‍රවණතාවක් වී තිබේ. කූරගල ඊට නිදසුනකි. එසේ හෙයින් මේ තත්ත්වය නොසලකා සිටිය හැක්කේ නොවේ.
 
 ගුරුකන්දේ පැහැදිලිවම බෞද්ධ උරුමය දකින්නට තිබෙද්දී ඒ මත කෝවිලක් තනා මේ වන විට එම විහාරයේ කඨින පිංකම පැවැත්වීම සඳහා ද බාධා පමුණුවා ඇත. බෞද්ධයන්ගේ රටේ බෞද්ධයන්ට ඇති උරුමය පාගා දමමින් ජාතිවාදී, ආගම්වාදී කෝලාහල ඇති කිරීමට මේ අනුව කටයුතු කරන්නේ බෞද්ධයන් ද යන්න විමසා බැලිය යුතුය. මානව හිමිකම්කාරයන්ට මේවා පෙනෙන්නේ නැත.
 
 සිංහලයන්ගේ අයිතියට තිබූ පානම ඔකඳ දේවාලයේ අයිතිය ද මේ වන විට සම්පූර්ණයෙන්ම
 
 අන්‍යාගමිකයන් විසින් ඩැහැගෙන ඇතැයි දැන ගන්නට ඇත. ‘මුතුබණ්ඩා’ පරම්පරාවට අයිතිව තිබූ ඔකඳ දේවාලයේ අයිතිය සූක්‍ෂ්මව හින්දුන් විසින් ලබාගෙන ඇත්තේ ‘‘නොසිතූ පරිදි’’ මුතුබණ්ඩාත්, ඔහුගේ සොහොයුරාත්, පුතුන් දෙදෙනාත් මිය යෑමෙන් පසුවය. දැන් නැගෙනහිර පූජකයන්ට හිමිකම් ඇති ඔකඳ දේවාලයේ සුවිශාල විශ‍්‍රාමශාලා කුමන ජාතික උද්‍යානයේ සීමාව ද පසුකර උද්‍යානය තුළට කඩාවැදී ඇත. උද්‍යානය තුළ කුඹුක්කන්ඔය අසබඩ පිහිටි දෙවියන්ට වැඳුම් පිදුම් කළ ස්ථානය ද කුඩා කැබිලිත්ත නමින් ගොඩනඟන්නේ නීති විරෝධීවය. කුමන උද්‍යානය මෙන්ම විල්පත්තුව ජාතික උද්‍යානය තුළ ද ජනාවාසකරණය යහමින් සිදුවෙමින් පවතින බව අප වගකීමෙන් යුතුව ප‍්‍රකාශ කරන්නෙමු.
 
 හින්දුන් විසින් හා ඉස්ලාම්වරුන් විසින් ඉතා දරුණු ලෙස රක්‍ෂිත වනාන්තර ඉඩම් සහ බෞද්ධයන්ගේ උරුමයන් වනසා දැමීමත්, ආක‍්‍රමණය කිරීමත් දැඩි තර්ජනයකි. නොසලකා සිටිය හැක්කක් නොවේ. මේවා කතා කිරීම මගින් ‘දිවයින’ට ජාතිවාදී ලේබලය අලවන්නට ද ඇතැමුන් ක‍්‍රියා කරනු ඇත.
 
 එහෙත්, සමානාත්මතාව අප ඉතා ඉහළින් පිළිගන්නා නමුත්, ආක‍්‍රමණය සහ බොදු උරුමය වැනසීමට එරෙහිව අප දැඩිව හඬ නගන බව ද එවන් ප‍්‍රතිගාමීන්ට කියා සිටින්නට අප කැමැතිය.
 
 නයාරු ගුරුකන්ද, කූරගල සහ කන්නියා යනු ඉතා හොඳින් තහවුරු කළ බෞද්ධ පුරාවිද්‍යා ස්මාරක බව අමුතුවෙන් කිවයුතු දෙයක් නොවේ. දෙමළ සන්ධානය ද වෙනත් සංහිඳියා ඇමැතිවරු ද වෙනත් ආගමික නායකයන් ද එවන් අනාවරණයන්ට ගරු කළ යුතුය. මන්ද අප මෙවන් අනන්‍යතා සන්සන්ධනය කළ යුතුව ඇත්තේ අප ගිලගන්නට එන ජාත්‍යන්තරය සමඟ මිස හින්දු, ඉස්ලාම්, බෞද්ධ යන පදනමෙන් නොවන නිසාය.
 
 ඇමෙරිකාව, චීනය, ඉන්දියාව, ජපානය යනාදී මෙකී නොකී බලවතුන් ශ‍්‍රී ලංකාවට අමුතු ආදරයක් පෙන්වමින් මෙරටේ භූ සම්පත් කොල්ලකන්නට උත්සාහ දරන මෙවන් වකවානුවක අපට වැදගත් වන්නේ බෞද්ධ, හින්දු, ඉස්ලාම් වශයෙන් භේද භින්න වී ගහ මරා ගැනීම නොව, රටේ සැබෑ උරුමය මේ යැයි ජාත්‍යන්තරයට පෙන්වා දී දේශය බේරා ගැනීමටය.
 
 එවන් විටෙක කන්නියා හෝ ගුරුකන්ද හෝ කූරගල හෝ මෙරටේ සැබෑ බොදු උරුමයක් වේ නම් ඒවාට ගරුකර ඒවා තහවුරු කරන්නට රජයට ඉඩදීම අන්‍යයන්ගේ ද යුතුකමය.
 
 එසේ හෙයින් කන්නියාවට තැබූ පියවර යළිත් ආපස්සට නොගත යුතුය.

http://divaina.com/daily/index.php/kathuwakiya

Courtesy The Island

Leaders of the country were acting according to the whims and fancies of external forces and the government should immediately resign and allow those who were capable of governing the county to take over, Archbishop of Colombo Malcolm Cardinal Ranjith told devotees at St. Sebastian’s Church, Katuwapitiya, which was reconsecrated yesterday.

The Cardinal said that Muslims in the country were not responsible for the Easter Sunday attacks and that it was carried out by a group of misguided youth to fulfil the desires of foreign nations that wanted to destabilise the country.

The Cardinal said: “This government has dismantled the intelligence agencies that were once very strong. This was done to fulfil the needs of international organizations and NGOs. When the security forces detected a training camp used by extremists at Wanathawilluwa, the extremists who were arrested were freed.”

The prelate said that the authorities had also ignored the destruction of Buddha statues at Mawanella and the extremists had shot the person who helped the police apprehend the perpetrators.

“The leadership of the country also ignored numerous clues on the preparations of the extremists,” said the Cardinal.

 lanka C news

අපේ රටේ නායකයන්ගේ කොන්ද පන නැති බවත් ඔහු වැඩ කළ යුත්තේ මේ ආකාරයෙන් නොවන බවත් අගරදගුරු මැල්කම් රංජිත් කාදිනල් තුමන් සඳහන් කරති.

ඉතාමත් ශක්තිමත් ව තිබූ බුද්ධි අංශ පාලකයන් විසින් විනාශ කළ බවද එහිමියන් චෝදනා කළහ.

වනාතවිල්ලූවේදී අන්තවාදීන් හසුවූ අවස්ථාවේ කිසිම දෙයක් නොකර ඔවුන් නිදහස් කළ බවත්, මාවනැල්ලේ බුදු පිළිම කැඩූ අය හමුවූ පසු වූ විට ඔවුන් නිදහස් කර ඒ ගැන ඔත්තුව දුන් පුද්ගලයාට වෙඩි තැබූ බව ද කාදිනල් හිමියන් පැවසූහ.

විධායකය සහ ව්‍යවස්ථාදායකය අතර ඇති වී තිබෙන බල අරගලයේ හේතුවෙන් ඔක්තෝබර් මාසයේ සිට ආරක්ෂක මණ්ඩලය කැඳවා නැති බවත් ලැබී තිබූ තොරතුරුද අතහැර දැමුවත් කාදිනල් තුමන් සදහන් කලහ.

දැන් සියලු දෙනාටම ගෙදර යන්නේ කීමට කාලය පැමිණ ඇති බවත් රට කරන්න පුළුවන් කාට හරි භාර දෙන්නැයි ඉල්ලා සිටින බවත් වැඩිදුරටත් එහිමියන් සඳහන් කළහ.

පාස්කු ඉරිදා දිනයේ එල්ල වූ ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයෙන් පසු කටුවාපිටිය දේවස්ථානය නැවත පිලිසකර කර දේව පූජා ආරම්භ කිරීමේ දේව මෙහෙය අමතමින් කාදිනල් හිමියෝ මෙම අදහස් පල කළහ.

ආචාර්ය සුදත් ගුණසේකර

සිව්වන සියවසේ (ක්‍රි ව. 313) කීර්ති ශ්‍රී මේඝවර්ණ රජතුමා දවස ශ්‍රී දළදා වහන්සේ මෙරටට වැඩමවූදා සිටම අරම්භවූ ශ්‍රී දළදා ප්‍රදර්ශනය හා දළදා පෙරහැර ඉතිහාසය පුරාම ඉතා  උත්කර්ෂවත් අන්දමින් පවත්වා ඇතිබැව් වන්ශකතාවලින් පැහැදිළිවෙයි. එදා සිටම සින්හල බෞද්ධ රාජ්යක් වූ මේ රටේ දළදාවහන්සේගේ භාරකාරයා මෙන්ම ආරක්ශකයාද වුයේ රජතුමාය. ඒ  නිසාම දළදාවහන්සේ වැඩසිටි දළදාමන්දිරය පිහිටියේද මාළිගා චතුරස්‍රයේමය.  දිනපතා උන්වහන්සේට සිදුකෙරෙන පුද පූජා වලට අමතරව වසරකට වරක් දළදා වහන්සේ අභයගිරි විහාරයට පෙරහැරින් වැඩමවා දින අනූවක් එහි ප්‍රදර්ශනයකොට ජනතාවට වැඳපුදා ගැනීමට අවස්ථාව සලස්වයි. අනතුරුව නැවතත් දළදාවහන්සේ පෙරහරින් රජමාලිගා පරිශ්‍රයට  වැඩමවා දළදා මන්දිරයේ තැන්පත් කිරීම සිරිත විය. මේ තුලින් දළදාවහ්න්සේගේ භාරකාරයා වසයෙන් රජතුමා එය ආරක්ශාකොට තබාගෙන ඇති බවත්, දයිනිකව වතාවත් සිදුකොට ඇති බවත්, වාර්ෂිකව ජනතාවට උන්වහන්සේ දැකබලාගැනිමට සහ වැඳපුදා ගැනීමට අවස්ථාව සලසාදී ඇති බවත් ඒ තුලින් රාජ්යත්වය ආරක්ශාකොටගත් බවත් පෙනේ. සින්හල බෞද්ධ රටක් වශයෙන් මේ රටේ ඉතිහාසය පුරාම මෙම  සම්ප්‍රදාය මහනුවර යුගයේ අවසානය දක්වාම පැවති බව වර්තමාන දළදා මන්දිරයද රජ  මාලිගා චතුරස්‍රයේම පිහිටා තිබීමෙන් මනාව පැහැදිළිවෙයි

1815 දී මේ රට ඉන්ග්‍රීසීන් කුමන්ත්‍රණයෙන් අල්ලාගත් පසු මෙම තත්වය වෙනස් විය. උඩරට ගිවිසුමේ 5 වන වගන්තියෙන් මේ රට් බෞද්ධ උරුමය ආරක්ශාකරණ බවට ව්‍යාජ පොරොන්දුවක් දුන්නද බ්‍රවුන් රිග් ආණ්ඩුකාරයා මාර්තු 2 උඩරට ගිවිසුමේ තීන්ත වේලීමටත් පෙර එය උල්ලන්ගනය කළේය. එපමණක් නොව බෞද්ධ භික්ෂූන් සිරගතකිරීමට සහ මරාදැමීමටද ඔහු ක්‍රියාකළ අතර දළදා පෙරහැරද කිසිදිනක නොපැවත්විය.

1828 දි රටපුරා ඇතිවූ නියගයක් නිසා ඉන්ග්‍රීසි ආණ්ඩුවේ ආධාර ඇතිව දළදා පෙරහැරක් පැවත්වූ බව වාර්තා වී ඇත. ඒ සඳහා මහමලුවේ විශාල ශාලා දෙකක් සාදා අලන්කාර ලෙස සරසා ආණ්ඩුකාරයා ඇතුලු රජයේ නිලධාරින් විසාල පිරිසකගේ  සහභාගීත්වයෙන් මුරකාවල් යොදා තිබුණු බවද වාර්තාවේ.  අනතුරුව අණ්ඩුකාරයා පෙරහැරකින් මාලිගාව තුලට කැඳවා ගෙන ගොස් ධාතුකරණ්ඩුව දෙහිගම දියවඩන නිලමේ විසින් දෙන ලදුව ආණ්ඩුකාරයා විසින් ඇතුමත තැන්පත් කොට මහමලුවට පැමිණ අසුන් ගැනීමෙන් පසු පෙරහැර ආරම්භ කරණ ලදී. පෙරහැර අවසන්වීමෙන් පසු දියවඩන නිළමේ ඇතුලු පිරිස ආණ්ඩුකාරයා බැහැදැක පෙරහැර  අවසන්කළ බව වාර්තාකල බවද සන්දහන්වෙයි. රජ මැදුරේදී ආණ්ඩුකාරයා බැහැදැකීමේ සම්ප්‍රදාය ආම්භවූයේ මේ ආකාරයෙන්ය.

ඉන්ග්‍රීසි ආණ්ඩුව මින් බලාපොරොත්තුවූ කරුණු කීපකි. ඉන්ග්රීසි ආන්ඩුවේ අධිකාරිය මේ රටතුල තහවුරු කරගැනීම, යටත් විජිතයේ රාජපාක්සික භාවය ඉස්ථිරකරගැනීම  සහ යටත්විජිතවාදී අධිකාරී බලයේ යසෝරාවය ප්‍රදර්ශනය කිරිමද ඒ අතර වේ.

1948 දී මේ රටට නිදහස ලැබීයයි  කයිවාරු ගැසුවද අදද දියවඩන නිලමේවරයා බස්නාක නිලමේ වරුන් පිරිවරාගෙන අලිඇතුන් සහිත පෙරහරකින් ආණ්ඩුකාර නිල නිවසට ගොස් ජනාධිපතිවරයා සහ දිසාපතිවරයා ඇතුලු යටත්විජිතවාදී නෂ්ටාවශේෂ නිලධාරීන් බැහදැක සිදුකරණුයේද මේ දෙයමය. මේ වු කලී අපගේ රජවරුන් තම යුතුකම් ජනතාව සහ භිෂූන් වෙනුවෙන් වාර්ෂිකව ඔවුන්වෙත ගොස් පෙන්වීමේ පෙරදිග විසිෂ්ඨ සන්කෘතිය මුලුමනින්ම කණපිට හැරවීමකි. ඒ නිසා අන්ධානුකරනයෙන් හා ලජ්ජානැතිව  මොවුන් අද මේ සිදුකරන්නේද  යල්පැනගිය එම යටත්විතිත සම්ප්‍රදායම නොවේද? ඊනියා නිදහස ලබා වසර 71 ට පසුව හෝ යටත්විජිත භාවයේ නෂ්ටාවශේෂයන්ට දැන්වත් තිත තබන්නේ නැත්තේ ඇයි ? එසේ නොකරන්නේ ඔවුන් තවමත් අධිරාජය්වාදීන්ගේ සුවච ඇම්බැට්ටයින් නිසා නොවේද? 1948 සිට සිටි එකම රාජ්ය නායකයෙකුට හෝ මෙබන්දු සිතිවිල්ලක් පහල නොවීම ගැන ඔවුන් ලජ්ජා විය යුතුය.රට ගැන හා අපේකම ගැන ඔවුන්ගේ ඇති ඇපකැපවීම මෙයින්ම පැහැදිළිවේ. සින්හල බෞද්ධ අප තුලනම් ඔවුන් පිලිබන්ද ඇත්තේ බලවත් කලකිරීමක් සහ  පිළිකුලකි.

ඇත්තවශයෙන්ම මේ අධිරාජ්යවාදි දීන බව ප්‍රදර්ශනය කිරීමේ සම්ප්‍රදායට තිත තැබීමට පලමු

පියවර ගතයුත්තේ නිදහස්යයි කියන මේ රටේ රාජ්ය නායකයින් නොවේද?

එමනිසා තවදුරටත්  ලෝකයේම් විෂිස්ඨ සන්ස්කෘතියකට හිමිකම් කියන මේ නිදහස් රටේ අපි ඉන්ග්‍රීසි ගැත්තන් නොවී ඔවුන්ගේ දීන ගැත්තන් වන  දේසීය පාලකයින්ගේද ඇම්බැට්ටයන් නොවන බවට වගකීම සමස්ත ලාන්කේය සින්හල බෞධ ජන්තාවගේම ගිහි නායකයා සහ දළදාවන්සේගේ ගිහි භාරකරුවන  දියවඩන නිලමේ ඇතුලු සතරමහා දෙවාලවල බස්නායක නිලමේ වරුන්වත් පියවර ගතයුතුයයි මම යෝජනා කරමි.

දේශපාලන හා වෙනත් හේතුන් නිසා ඔවුන්ටද එසේ කිරීමට පිටකොන්දක් නැතිනම් මේ රටේ හා ජාතියේ  මුරදේවතාවුන්  වහන්සේලා වන අස්ගිරි මල්වතු මහා නාහිමිවරුන් ඇතුලු ප්‍රධාන භික්ෂූන්   වහන්සේලා හෝ මේ අධිරාජ්යවාදී ගැතිකමේ නස්ඨාවශේෂ සම්ප්‍රදායන්ට වහාම තිත තැබීමටත්  ඒ සන්දහා සින්හල බෞද්ධ රාජ්යක සම්ප්‍රදායන්ට ගැලපෙන ක්‍රම වේදයක් ඇති කිරීමටත් සුදුසු කාලය දැන් එළම්බ ඇතැයි මම සිතමි. දැන්වත් ඒ අනුව කටයුතු කරනමෙන් රාජ්ය පාලකයින්ට නොපමාව උපදෙස් දෙන මෙන් උන්වහන්සේලාගෙන් මම ගෞරාව්යෙන්  ඉල්ලා සිටිමි

උන්වහන්සේලාද මේ සන්දහා එවැනි පියවරක් ගැනීමට මැලිවන්නේනම් මේ රටට හා සින්හල බෞද්ධ සන්ස්කෘතියට ආදරේ ඇති සින්හල බෞද්ධ උරුමය  පිලිබඳ උගතුන් හා බුද්ධිමතුන් එක්ව හෝ මේ යටත් විජිත නශ්ඨාවශේසයන් දැන්වත් ඉවත්කොට නිදහස් රටක් හා ජාතියක් වශයෙන් අපගේ අනන්යතාව රැකගතයුතු අතරම ශ්‍රී දළදා වහන්සේගේ මෙන්ම සින්හල ජාතියේ හා සම්බුද්ධ ශාසනයේ  ගෞරවය නැවතත් ප්‍රතිශ්ඨාපනය වන පරිදි සුදුසු වැඩ පිලිවෙලක් යෝජනා කළයුතුයැයි මම සිතමි.

 මේ පිලිබන්ද තීරණයක් ගැනිමේ ශක්තියක් මට ඇත්නම් මා යෝජනා  කරණුයේ රටේ රාජ්ය නායකයා විසින් පෙරහැර පවත්වා අවසානයේදී සින්හල ජාතියේ වර්තමාන සම්ප්‍රදායික නායකයින් හා සාශනභාර මුර දේවතාවුන් වහන්සේලා වන අස්ගිරි මල්වතු මහා නායක හිමිවරුන් ඇතුලු ත්‍රයිනිකායික මහානායක හිමිවරුන්ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් මහනුවර මඟුල් ම්ණ්ඩුවේදී පැවෙත්වෙන ද්විපාර්ශික කාරක සන්ඝ සභාවකට පෙරහර සාර්ථකව අවසන්කළ බව සැළකර සිටීමයි. එසේම ඊලන්ග වසරේදී පෙරහැර පැවත්වීම පිල්බන්ද  උන්වහන්සේලාගේ අනුශාසනා ලබාගැනීමද සිදුකළයුතු බවය.

රජදවස රජතුමාද ඇතෙකුපිට නැගී පෙරහැරේ ගන්කළ බව සන්දහන් වේ. අද අපට රජෙක් නැත. ඒ වෙනුවට වර්තමානයේ සිටින්නේ ජනාධිපති වරයෙකි. නමුත් ඔහු අද රටේ ජනතාව විසින් පත්කරගත් රටේ හා ජාතියේ  නායකයාය. ඔටුණු නොපලන් රජතුමාය. ඒ නිසා පුරාණ රජතුමාගේ කාර්යභාරය ඉටුකිරීමට ඔහුටද සෑම අයිතියක්ම තිබේ. මෙහිදී ජනාධිපති වරයාද ඊට සුදුසු මුල් ඇන්දුමකින් සැරසී දියවඩන නිලමේ සහ සතර මහා දේවාල බස්නායකවරුන් සහිත  පෙරහැරකින් පැමිණ මෙම සැළකර සිටීම කළ මැනවයි මම යෝජනා කරමි.

එසේ කිරීමෙන් දළදා වහන්සේට කිසිදු සම්බන්ධයක් නැති යටත්විජිත නෂ්ඨාවශේෂයක් වූ ආණ්ඩුකාර නිල නිවසට ගොස් යටත්විජිත ප්‍රතිරූපකයන්ගේ හා සම්ප්‍රදායන්ගේ අමිහිරි මතකයන් සිහිගන්වන ජනාධිපතිවරයා සහ දිසාපතිවරයා අතුලු නිලධාරීන් බැහැදැකීමේ නිවට සම්ප්‍රදාය අවසන්කොට නිදහස් නිවහල් සින්හල බෞද්ධ රාජ්යකට උචිත නව ආගමික, සාමාජික හා සoස්කෘතික සම්ප්‍රදායක ආරම්භයක් පිලිබන්ද අයිතිහාසික   සටහනක්ද සනිටුහන් වනූ ඇතැයි මම විස්වාශ කරමි. එසේම මේ රටේ තවමත් සින්හල බෞද්ධ රාජ්යක ලක්ෂණ නොනැසී පවතින බව මුලු ලොවටම පෙනීයනු ඇත. එසේ නොකොට ජනාධිපති වරයා සිය පවුල සමඟ රැජිනහෝටලයේ සිව්මැදුරු කවුලුවක වාඩිවි පෙරහැර නැරබීමෙන් ඔහුට සින්හල බෞද්ධ රාජ්යත්වයේ  ආගමික හා සාමාජික යුතුකම් ඉටුකළ නොහැ

1853 දී ඉන්ග්‍රීසි ආණ්ඩුව විසින් දළදා වහන්සේගේ භාරකාරත්වය අස්ගිරි හා මල්වතු නා හිම්වරුන්ට සහ දියවඩන නිලමේට භාරදීමෙන් සිදුකොට ඇත්තේ අමිල සේවයකි. මන්ද එසේ නොවී අපේ දේසපාලකයින් අතට එයත් ලැබුනේනම් මේ උතුම් රටට්  1948 සිට ඔවුන් විසින්  සිදුකොට ඇති විනාශය දෙස බලනවිට මේ වනවිටත් දළදා වහන්සේද විකුනාගෙන කා අවසන්වීමට සෑම ඉඩක්ම තිබුණ නිසාය.

by Ambassador Cheng Xueyuan

Before being nominated as the Chinese Ambassador to Sri Lanka and arriving at the country to assume my office, I could hardly imagine that there are so many world wonders on this tropical island of over 60,000 square kilometers. The graceful lake and mountains of Kandy, the quaint and ancient city of Galle, the gorgeous and colorful Colombo, and the breathtaking thrills of Lion Rock are all amazing and stunning. Many Chinese tourists have been attracted to these beautiful sceneries with pleasant surprise like me.

With the strong support and promotion of the Sri Lankan government as well as the Chinese Embassy in Sri Lanka, the number of Chinese tourists to Sri Lanka has reached nearly 300,000 annually and ranks the top among foreign tourists to Sri Lanka. However, this number is only a peanut while comparing with the number of Chinese tourists attracted by Thailand, which is also a neighbor of China. In 2018, Chinese tourists to Thailand have exceeded 10 million.

The reasons mainly include following aspects. Firstly is language barrier. Many Chinese tourists are not accustomed to English language, much less the Sinhalese or Tamil language. Chinese-speaking tour guides’ accompany and interpretation is a must for them. But there are very few Chinese-speaking local guides here, and Chinese guides are prohibited from entering Sri lanka and accompanying with tourists. Besides, Chinese people always have Chinese stomach” when traveling. They show strong preference to Chinese food. However, it is difficult for a Chinese chef to obtain a working visa to work in or set up a Chinese restaurant. Therefore, the number of Chinese restaurants in Sri Lanka is limited and sometimes cannot meet needs of Chinese tourists. In addition, a large percentage of Chinese tourists are accustomed to Chinese tobacco and alcohol, which is a reality that the tourism industries in Sri Lanka has to consider seriously, although it is not healthy at all and should not be encouraged. The tourists cannot buy Chinese tobacco and alcohol during their stay, and even not allowed to bring a few Chinese cigarettes with them for their personal own use when entering this island. These restrictions make Chinese tourists unaccustomed, which don’t exist or at least have some level of exemption or tolerance in many other countries.

In fact, conveniences, experiences and happiness are precisely what Chinese tourists most care about, and one of the key factors in their decision-making of travel destinations. I noticed that the Tourism Authority of Thailand emphasized in an interview that the promotion of the Chinese market in 2019 will focus on increasing convenience and happiness, hoping all Chinese friends in Thailand would enjoy high-quality experience. China is the world’s largest source of tourists with large scale of outbound tourists and ranks No.1 in overseas consumption in the world for many years. The size of China’s tourism market is too huge to imagine and compare by many other countries. The growth of related industries such as aviation, hotels, transportation and catering promoted by the tourism industry is also considerable. At present, the Sino-Sri Lanka relations has stepped into a fast development period. The implementation of Belt and Road Initiative between the two countries is in full swing, the exchanges in various fields are increasingly frequent, and the prospect for Sino-Sri Lanka tourism cooperation is also promising.

I’m fully confident that if Sri Lanka could continuously improve the tourism environment, focus on improving the comfort of foreign tourists as much as Thailand, adjust relevant regulations in accordance with Sri Lankan laws, ease the existing obstacles for foreign tourists effectively, more and more Chinese tourists will be attracted to Sri Lanka, which will stimulate tourism, consumption and stronger vitality to local economy growth.

by Swarajya Staff Courtesy Swarajyamag

Donald Trump,Bangladesh,Hindu activist,priya saha,minority activist,hindus in bangladesh,

Priya Saha at the White House (Pic via Twitter)

A Bangladeshi minister, Obaidul Quader, has stated that the organising secretary of the Bangladesh Hindu Buddhist Christian Unity Council (HBCUC), Priya Saha, will face trial on the charge of sedition for her remarks about minority persecution in the country to US President Donald Trump, reports PTI.

The Hindu minority activist had been on a visit to the White House on Friday (19 July), when she told Trump that 37 million members of minority communities in the country had disappeared.

A video clip of the interaction went viral in Bangladesh and has evoked a strong backlash from the government and other quarters.

“Saha’s allegation was absolutely false. No one will agree with her. A sedition case will be filed against her. The process is underway. We must take measures against her and are in the process of doing so as a Bangladeshi national, she has made false, purposeful and treasonous remarks,” Quader stated.

Even the organisation she leads, the HBCUC, does not seem to be prepared to defend her.

“We are embarrassed. The comments she made were her own and not ours,” HBCUC spokesman Kajal Debnath said.

The Island/Asia News Network 

COLOMBO — What makes a country stand out as a Luxury Destination?

The high end traveler is willing to pay a much higher price to visit a truly amazing place without any crowds so that they would be the only ones there at that moment enjoying the venue. These travelers do not like to stand in line and waste their time. In short, the high end traveler likes to be pampered so that locked doors would open especially for them. For example I paid Euro 17 (around USD 19-20) to enter the Vatican Museum & Sistine Chapel. I had to wait for a long time to get in and the crowds inside were unimaginable. But then again there’s a special tour called Alone in Sistine Chapel & Hidden Vatican Tour” which goes at USD 426. This is a very popular tour and to be inside the Sistine Chapel all by yourself is truly a once in a lifetime opportunity. There’re many visitors who book this exclusive tour.

A high end traveler doesn’t come to Sri Lanka to stay in a luxurious hotel room or to go in a helicopter. These facilities are readily available where they are from. In most European countries, the taxis are Mercedes Benz and BMW’s. So when we give these brands of cars to high end clients and say that they’re luxury vehicles, then the travelers tend to doubt our ability to understand their needs. If we think about the type of high end travelers who’re out there, then we can barely manage to collect 10 luxury properties from the entire country to match their needs. This is what we have in our country and we would have to work with that. I feel that our industry is pushing the luxury properties and air transfers more than trying to give them exclusive experiences. We can’t compete with the high end luxury properties that’re in the Indian Ocean since in Maldives they have rooms which goes at more than USD 100,000 per room per night on Bed & Breakfast. So we have to adapt our approach to attract these high end travelers to Sri Lanka.

As a destination we would have to make certain small changes to how we promote the cultural and wildlife attractions we have so that we can provide a luxurious product with the resources we already have. The below suggestions would have to be implemented in order to make Sri Lanka a Luxury Destination.

Early Access VIP Ticket

These VIP tickets will give the travelers access to Sigiriya, Dambulla, Anuradhapura and Polonnaruwa from 6am onwards. They will have the entire place to explore without the regular crowds. There will only be a handful of other VIP ticket holders. These tickets could be priced at USD 75 per person instead of the USD 25 or 30. The standard ticket entrance could start from 8am onwards (most sites around the world open after 9am) The cultural fund could use their website to manage these ticket sales where anyone from any part of the world can purchase these tickets by paying online. Afterwards an e-ticket with a QR code will be emailed to the traveler. The traveler only needs to carry this document with the QR code with them which would be scanned on site.

These early access VIP tickets can be applied for national parks as well. We could give access into the parks from 5am to 7am. It would be a bit dark at 5am, but in a park like Yala Block 1, it takes around 30 – 45 minutes to get to the area where the animals are at, once you enter the park. So the timings would work perfectly with the first rays of the Sun. We could keep this entrance ticket at USD 75 per person as well.

Exclusive VIP Ticket

The traveler’s will have the opportunity to block out the 6am – 7am time slot exclusively for them. This would mean that if they visit Sigiriya rock fortress, they would have the entire UNESCO World Heritage Site for themselves. Only the staff would be there and no other local or foreign tourists. This would be a proper VIP ticket for those who want complete privacy. This ticket could be priced at USD 500 up-to 2 guests. Any additional guest would be USD 75 per person. We could provide the option of blocking out the 7am – 8am time slot for the same group as well for another USD 500 flat fee and there won’t be any additional guest fee for the 2nd hour. These tickets could be booked online as well.

Skip the line Ticket

When it comes to places where there’re long queues to get in, we could provide a skip the line” ticket at an additional price where those ticket holders do not have to stand in line. Sometimes in some cultural places like Temple of the Tooth (at entry and at flower offering area) and especially with the safari jeeps at national parks in the morning. We could add a separate USD 10 per person for each ticket price to make it a Skip the line Ticket.

After Hours VIP Ticket

Temple of the Tooth could be a great place to have the After Hours VIP ticket. We could make sure that all local and foreign visitors clear out by 7.30pm. The after-hours entry could be between 8.30pm – 10.00pm. These would be priced at USD 80 per person which would be USD 5 higher since we could factor in the electricity usage which would not have to be factored in for the early access tours. Another great place would be the Colombo National Museum.

Better Beach Experience

There’re high end guests who simply want a beach stay for them and the quality of the beaches on the East coast is much better than West and South coasts. The Sri Lanka Air Force has got their MA 60 flights which has got 51 seats. Their prices are very reasonable as well. If we could have this flight leaving Colombo airport to Batticaloa on a daily basis, then we could have lots of tourists visiting the East coast since it cuts down the 8 hour drive from Colombo to Pasikudah. We could provide free shuttle service from Batticoaloa airport to Passikudah beach resorts as an incentive for the travelers to pick the East coast beaches, over the other regions of the island. The Passikudah beach resorts can get together and have a complimentary shuttle service from the Batticaloa airport to their hotels for all these travelers. The cost of this shuttle can easily be divided among the hotels and the bus will drop off clients at the hotel’s doorstep since all the hotels are next to each other. The flight ticket could be costed at around USD 100 per person. Thinking from the client’s point of view, they can directly take the plane to Batticaloa from the Colombo airport and get free hotel transfers as well. It would take a maximum of 45 – 60 minutes flight time plus another 20 – 30 minutes shuttle to the hotel. Within a maximum of 2 hours (to 2.5 hours – thinking about the airport formalities), they will be in their hotel. It takes 3 hours to get to Galle from the Colombo airport.

Another positive side effect of reviving Pasikudah would be the over flow of travelers into Ampara (and Gal Oya) which is just 2.5 hours drive. Also it’s a 2.5 hour drive to Arugam Bay from Pasikudah as well. This is a very good opportunity for wildlife enthusiasts (apart from the Surfers) since Kumana National Park is very close-by, which is filled with the leopards, bears, elephants and all the lost cultural sites.

Introducing Jaffna to the high end travelers

The above suggested flight that arrives in Batticaloa from Colombo airport on a daily basis could fly to Jaffna before returning back to Colombo. It would take a maximum of 2 – 2.5 hours to get to Jaffna from Colombo (via Batticaloa) as opposed to the 10 hour drive or the 6 hour train journey. Jaffna could be a nice sailing destination as well with all the islands scattered around with some of them having colonial castles, ancient Buddhist and Hindu temples, thousands of wild horses running around, etc.

Better sailing experience in the South

Weligama harbor would be an ideal place to operate all the sailing yachts from, since for a high end guest, it’s not a good sight to see all the fishing boats docked in Mirissa harbor with their plastic chairs in the boats and old life jackets. Also in the morning the road leading up to the harbor entrance, once you turn into the by-road could be chaotic with all the vehicles coming in and going out. Since it’s an active fishing harbor, the smell of the fish could be something that turns a lot of people off (but then again some might see this as a positive). At the Weligama harbor we could have a small lounge area (with good toilet facilities) built for the guests to wait until boarding happens. We could charge USD 50 per person as the Government whale watching fee.

Use the local communities to solve the problems in their own regions

The high end guests like their privacy and want to be left alone when they are enjoying their beach stay. They don’t want to be approached by beach boys / girls trying to sell them souvenirs or any excursions. Since none of the beaches in Sri Lanka are private, we have no control over this. However we could legalize the Beach Boys and Beach Girls where we give them a Beach Guide” license. If we appoint a Beach Guide association and give them license and a training on how to conduct excursions on their own and how to treat the guests properly, etc then these Beach Guides will protect their beach towns and make sure that the un-licensed beach boys & girls do not operate, giving rise to the bad image of the beach boys.

Honest user generated reviews

Travel consultants across the island has their own versions of what luxury tourism is all about. For some of them, the tourist board certified large 5 star hotels would be the ultimate luxury. But for some a 5 bedroom bungalow up in the hills would be barefoot luxury. So, what you and I consider as luxury” would be different. Therefore, if the travel consultant doesn’t understand the guests’ needs properly, the guests will be booking the travel consultant’s version of luxury”. Every high end traveler understands this and that’s why they work very closely with the agents who understand their requirements. To break away from this trend we could come up with an App for Sri Lanka tourism products and services. We could work with Google and use their Maps and locations. How this app would work would be, say a traveler is in Colombo and she is looking for a luxury hotel. But this traveler is looking for smaller boutique places with personalized service. So the boutique property names that we have in Colombo would just be unknown locations for a first time visitor. Through this app if we could give the chance for the users to upload their reviews into the hotels, restaurants, excursions, vehicle companies, etc then before making a reservation, this traveler could read up on what the previous users have said about these places and then make an informed decision. It could be our own Trip Advisor app but much more extensive since we would be focusing on all tourist related aspects of Sri Lanka. The users will keep uploading their reviews and they will run it. This will be a good launching platform for new products and services and also make sure that the local suppliers having to maintain their standards.

Tour Operator Interaction – Indian Ocean Exclusive”

We always have to keep updating the knowledge of our foreign tour operators since they are the ones who’re really selling Sri Lanka to the world. (apart from the FIT business) So it’s important that we have Indian Ocean Exclusive” – an International Trade Show which showcases our luxury products and services. Since we are starting out, it’s a bit unrealistic for us to expect that we could host a mega event with lots of participants, with just selling Sri Lanka. We can look at other destinations who’re not competing with us directly such as Maldives, Mauritius and Seychelles. Most of the luxurious clients that come to Sri Lanka like the combination of a round tour in our island and then take a short flight to Maldives to relax. This is something that we have to come to terms with and use this to our advantage. This event will bring together the luxury hotels, DMC’s of Sri Lanka, Maldives, Mauritius and Seychelles into one location in Colombo. This is an amazing collection of information and contacts that the European, Americas, Australian and other high end tour operators would be very interested to network with. We could provide 30 minute meeting slots from 9am to 5.30pm for 3 days. We will put all the registered exhibitor information into one online platform and any tour operator who buys the visitor pass to this event will get access to this online platform and they can see the exhibitors’ availability and start booking appointments with them. We could have competitions and the winners could win stays across the island. We also could do a Pre- Conference tour or a Post-Conference tour to make sure that the tour operators get to experience the country first hand.

Courtesy Mailonline

+1

Cardinal Malcolm Ranjith says Sri Lanka’s leaders were locked in power struggle rather than paying attention to intelligence warnings about the bombings

The head of Sri Lanka’s Roman Catholic Church Sunday called for the government to resign over its alleged failure to investigate an “international conspiracy” behind the deadly Easter bombings.

Cardinal Malcolm Ranjith said the authorities had failed to identify those behind the suicide bombings that killed at least 258 people at three churches and three luxury hotels in Colombo.

“The executive and the legislature were locked in a power struggle. They did not care about the international conspiracy against the country,” Ranjith said at the reconsecration one of the bombed churches.

He was referring to President Maithripala Sirisena’s failed bid to oust his erstwhile ally, Prime Minister Ranil Wickremesinghe, and the ongoing power struggle between the two since October.

“The selfish power hungry leaders did not worry about ordinary people… The leaders did not heed intelligence warnings… the security council did not meet since October because of the power struggle,” he said.

“The current leaders have failed. They have no backbone. They must leave the government and go home,” Ranjith said.

In a hard-hitting sermon, Ranjith said he had no faith in the inquiries set up by the authorities to probe lapses leading to the April 21 bombings police have blamed on a local jihadi group.

“I have no faith in any of these committees and commissions of inquiry. These are election gimmicks. The leadership must allow someone else to run the country,” the cardinal said.

There was no immediate comment from the government.

Ranjith also lambasted the United Nations, saying it was only interested in the welfare of the dozens of suspects arrested in connection with the bombings and not the plight of the survivors.

“The UN representatives ask about human rights and they visit those who are in detention, but not the victims,” Ranjith said adding that Pope Francis gave him just over $90,000 last month to help the victims.

President Sirisena initially blamed Islamic extremists, but later began accusing international drug dealers of being behind the bombings, allegedly to destabilise his anti-narcotics drive.

The country’s police chief and the then official in charge of the defence ministry are being prosecuted for not acting on prior information about the attacks.

Just over 100 people have also been arrested in connection with supporting the local National Thowheeth Jama’ath group to carry out the bombings. The Islamic State group also claimed responsibility.

Courtesy Outlook

Sri Lankan umpire Kumar Dharamsena’s controversial decision to give six runs to England’s total, instead of five, from a deflected overthrow effectively sealed the faith for New Zealand in the ICC Cricket World Cup 2019 final

Kumar Dharmasena, a former Sri Lanka spinner, is one of the leading umpires today

It indeed was a judgement error to award six runs to England from an overthrow in the World Cup final admitted umpire Kumar Dharmasena but the Sri Lankan will never “regret” the decision.

Report | Highlights | Scorecard

Dharamsena had signalled to add six runs to England’s total, instead of five, when Martin Guptill’s throw from the deep raced to the boundary ropes after being deflected of a diving Ben Stokes’ bat.

The match was stretched to a Super Over which also remained inconclusive and eventually hosts England were declared champions on better boundary count, leaving New Zealand players in disbelief.

Also Read: Why England Won Despite Scores Being Tied After Super Over

“It’s easy for people to comment after seeing TV replays,” Dharmasena told Sunday Times.

“I agree that there was a judgment error when I see it on TV replays now. But we did not have the luxury of TV replays at the ground and I will never regret the decision I made. Besides, the ICC praised me for the decision I made at that time.”

The TV replays showed that Adil Rashid and Stokes had not completed the second run when Guptill released the ball from the deep.

Also Read: England Should Have Got Only Five Runs, Says Simon Taufel  

Dharmasena, who was standing as head umpire, consulted leg umpire Marais Erasmus and added six runs to the England total following the incident — four runs for the ball reaching the boundary plus two for running between the wicket.

England needed nine from the final three balls. This changed to three off two balls.

The 48-year-old added that according to the law, there was no provision to consult the third umpire on the incident.

“There is no provision in the law to refer this to the third umpire as no dismissal was involved.” he said.

Also Read: Extra Time, Super Over And Boundaries – England’s Dramatic World Cup Wins

“So, I did consult the leg umpire through the communication system which is heard by all other umpires and the match referee. And, while they cannot check TV replays, they all confirmed that the batsmen have completed the run. This is when I made my decision.”

Former international umpires Simon Taufel and K Hariharan had also come out and said the officials standing in the World Cup final erred by awarding six runs.

Law 19.8 of the ICC rules, pertaining to ‘Overthrow or wilful act of fielder’, states: “If the boundary results from an overthrow or from the wilful act of a fielder, the runs scored shall be any runs for penalties awarded to either side, and the allowance for the boundary, and the runs completed by the batsmen, together with the run in progress if they had already crossed at the instant of the throw or act.”

“One must understand that there were too many things on our plate. We had to watch the batsmen complete the first run, the ball being fielded, how it was handled by the fielder and whether the batsmen completed the second run. And where the throw would come from, the striker’s end or non-striker’s end.”

“In this case, we were all happy that the batsmen had completed the second run because the ball ricocheted off Stokes’s bat at the time of him completing the second run. So, we assumed that they had crossed each other at the time of fielder releasing the ball,” Dharmasena said. 

Courtesy THE STRAITS TIMES

COLOMBO (REUTERS) – The United States wants a special forces cooperation agreement with Sri Lanka to sidestep bureaucracy and has no intention of setting up a military base in the country, the American ambassador to the island nation said in a television interview.

The comments represent the latest attempt by ambassador Alaina B. Teplitz to assuage concerns over US involvement in the Indian Ocean island after plans to sign a Status of Forces Agreement (SoFA) by the two countries was heavily criticised by local media and some political analysts who see it as a threat to Sri Lanka’s sovereignty.

Also called the Visiting Forces Agreement (VFA), it will establish the framework for US military personnel visiting Sri Lanka at the invitation of the government and is still being negotiated by both nations, Ms Teplitz said.

“The visiting forces agreement is an update to an existing agreement and it is designed to address a number of red tape issues,” Ms Teplitz told state-run TV channel Rupavahini in an interview late on Saturday (July 20).

Giving the example of the 2017 floods in Sri Lanka, Ms Teplitz said the government had sought help from the United States and it brought in relief supplies but the aeroplanes transporting them required clearance from the government.

The agreement would allow the United States to speed up these procedures, she said, so that when there is an emergency “we don’t spend time to cut through the red tape”.

Sri Lanka sits near one of the world’s busiest shipping routes in the Indian Ocean and over the last several years China has become a major investor, building ports and highways.

Get exclusive insights into Asia from our network of correspondents

Keep up with the latest in the region with the ST Asian Insider newsletter, delivered to your inbox every weekday

Sign up

India, which is just next door, is starting to push back against China’s growing influence and so are the United States and Japan, experts say.

Ms Teplitz had earlier this week dismissed the idea that the military pact had anything to do with China.

“China has nothing to do with the VFA; this is all about the long-standing bilateral partnership with Sri Lanka,” she said during a live Facebook chat on Wednesday.

Related Story

Sri Lanka PM says still in talks with US on military cooperation pact

She said the US and Sri Lanka currently renegotiate certain administrative issues around entry and exit of military personnel before every single training or ship visit, which takes up a lot of time.

The agreement lays down rules for the benefit of both countries – “meaning no base, no permanent presence of US troops”, said Ms Teplitz, adding that Sri Lanka retains the right to approve or deny all entry of people, vessels and aircraft.

The debate on the need to have such an agreement has taken centre stage especially after the Easter Sunday attacks and is driving a deeper wedge between the country’s President Sirisena Maithripala and Prime Minister Ranil Wickremesinghe, who are already at loggerheads.

Mr Sirisena said earlier in July he would not sign any military cooperation deals that are “unsuitable for the country”.

Days later Mr Wickremesingh told the parliament that negotiations are still on with the United States to agree on a pact but he too would not agree to anything that challenges Sri Lanka’s sovereignty.

Courtesy NewsIn.Asia

Colombo, July 21 (ECONOMYNEXT): Sri Lanka’s tourist arrivals have increased to an average 4,000 a day in the second week of July from 3,200 arrivals a day a week earlier, recovering further from the Easter Sunday attack with more visitors from India, a top official said.

There’s a significant increase in arrivals now, and we are averaging about 4,000 arrivals per day,” Sri Lanka Tourism Promotions Bureau (SLTPB) Chairman Kishu Gomes told EconomyNext.

This is a 45 percent fall from the 7,026 average daily arrivals from July 2018.

Arrivals had plunged 71 percent in May 2019, immediately after the Jihadist terror attack on churches and hotels, to around 1,200 a day.

It had then recovered to 2,102 arrivals a day in June, which was a 57 percent fall.

Gomes said that tourists from neighbouring India have contributed most towards the growth seen in the second week of July.

In June too, the highest number of tourists (15,048) came from India, which has traditionally been Sri Lanka’s largest tourism market.

The industry is expecting more Indian visitors, after Indian Prime Minister Narendra Modi’s state visit to Sri Lanka in June, the launch of budget promotional packages and Air India restarting its third daily flight to Colombo from the second week of July in a show of solidarity for its neighbour.

A festival in August, which will include participation of Bollywood actors and Indian cricket stars is expected to boost arrivals further, Gomes had earlier said.

SLTPB is about to spend 416 million rupees on a public relations campaign and 500 million rupees on a short-term marketing campaign to drive global arrivals to Sri Lanka.

The cabinet has also approved a cut in aviation fuel sale prices, ground handling charges and an embarkation tax to reduce air fares to Sri Lanka.

The Easter Sunday attacks had targeted three luxury hotels in Colombo, while an attack on a fourth had failed.

Of the 259 persons killed in the attacks, 45 were foreigners.

Tourism advisories recommending against travel to Sri Lanka which were implemented immediately after the attacks had been relaxed in May and June, faster than many expected, helping the country recover faster, the central bank has said.

(The featured image shows Indians showing interest in the Sri Lanka stall at a travel mart)

By Rohana R. Wasala

The Bodu Bala Sena organization held (seemingly the first edition of) its Siv Hele Maha Samuluwa or National Convention of Siv Hela  at the Bogambara Grounds in Kandy on July 7, 2019. Its purpose was, presumably, to propose a democratic, non-violent way out of the present political morass that the country is engulfed in. (Siv Hela is an ancient name for Sri Lanka. A commonly accepted conjecture is: Siv Hela > Sihela> Sinhale > Ceilao > Ceylon. Literally, the phrase means the Country of the Four Helas. Hela Diva or the ‘Island of the Hela’ was another classical name for the country. The people of the island were called Helaya3.s. The significance of the name ‘Siv Hela’ is that it includes all the people who make the country their home, as it did in ancient times. The idea of unity in diversity is implicit in that name. When the well known historical, geographical, political, social, cultural and geopolitical factors are taken into consideration, there is no better way to restore and reinforce Sri Lanka’s national unity than to democratically re-establish, in the form of a modern secular democracy, the Sinhalese Buddhist State that came into being with the official introduction of Buddhism and the simultaneous inception of the Buddha Sasanaya nearly 2300 years ago. It has persisted down the ages, though perhaps not more than a nuclear entity at adverse times caused by numerous foreign invasions and internal divisions. The problem for the false guardians of democracy in the West is their failure or unwillingness to accept the fact that the principles of secular democratic good governance were anticipated by the long line of Sinhalese Buddhist kings from Dewanampiya Tissa {307-267 BCE} down to Sri Wickrema Rajasinghe {1798-1815}).  The Buddhist state, of course, was subject to the pressures exerted by the inevitable internal and external challenges that it had to tackle in each specific period of its history like any other sovereign state.

Incidentally, a popular myth among most Sri Lankans that sometimes assumes significance in the context of Tamil Sinhala interactive politics concerns the racial identity of the last mentioned king: It is falsely claimed that he was a Tamil. He was not a Tamil. The ruling family (the Nayakkars or Nayakas) in Tamil Nadu that he belonged to was from the northern area known as the Telangana State today and they were Telugu speakers. So Sri Wikrama, though a Dravidian, was not Tamil. However, having been born and bred in Sri Lanka, he was fluent in Sinhala as much as Telugu, and he was fluent in Tamil as well. In Sri Lanka, he and his people were called Vadugas or Northerners. The Kandian kings had a tradition of bringing their queens from Madurai. The last native Sinhalese king, Narendrasinghe (but, biologically as much Nayaka as Sinhala, as Gananath Obeysekere describes him in ‘The Doomed King’ pub. Sail Fish, Colombo, 2017, the source for this information) known as Sellam Nirindu or Playboy king, was issueless. So he made the brother of his wife juva-raja or sub-king. Consequently on his death in 1747, that Nayaka brother-in-law of his was crowned king. This was the great Kirti Sri Rajasinghe the first Nayaka Buddhist king who ruled till 1782. All the Nayaka kings including the last were recognized by the Kandyans as their sovereigns, not because they were Tamil, Telugu or some other variety of Dravidians, but because the Kandyan Sinhalese accepted them as Sinhala Buddhist kings. This is similar to the racial ancestry of the present British monarch queen Elizabeth II. The dynastic family to which she belongs, the House of Windsors, is of German paternal descent. The original name of the dynasty was ‘the House of Saxe-Coburg and Gotha’. The name ‘the House of Windsor’ was adopted on July 17, 1917 due to anti-German sentiment in the British empire; it was during World War I (1914-18). Who argues that Elizabeth II is a German queen? 

To resume the main topic, the writer watched the proceedings on the Asian Mirror TV broadcast live from Sri Lanka. Named ‘Daeyama Eka Rodata’ ‘The Whole Nation Gathered into One Mass’ and blessed by the Venerable Mahanayakes of the Three Nikayas, it was attended by a large number of yellow-robed bhikkhus and bhikkhunis, and lay Buddhists clad in white. (The size of the assemblage could have been even larger but for the severity of obstructions  that the BBS had to contend with, and the fear psychosis that gripped the nation after the April 21 Islamist terror attacks.) They were a representative crowd that came from many parts of the country. In addition to erudite monks, the Vedda Chief Uruvarige Vannila Aeththo – hereditary leader of the forest-dwelling Vedda minority – was among the main speakers. The convention was attended by members of other racial and religious communities as well, including Tamils and Catholics. At the end of his one and a half hour long speech, Ven. Gnanasara Thera thanked all those who contributed in various ways to the success of the meeting which had to be organized amidst numerous difficulties and obstacles; he also thanked the media persons who were there to cover the event. This timely national reawakening rally in the form of a BBS Convention was meticulously well organized and it was completely devoid of party politics, while embracing representatives from all communities and religions. The only fly in the ointment was the presence of a single active politician, of whom, on the top of it, Ven. Gnanasara made special mention. He must have genuine reasons for this; Sumathipala may be a contributor of funds for BBS, and he may be involved in Buddhist resurgence activities. A national event of its nature on such a large scale was probably unprecedented in independent Sri Lanka.

Despite that, looks like, even within Sri Lanka, the event did not receive the massive media coverage it really deserved. Except for the social media, it would have passed globally unnoticed. This was not unexpected because the money-controlled media have turned Ven Gnanasara into a terrorist worse than Prabhakaran or Saharan, and the Buddhists into extremists, and Jihadists into peace doves. This is regrettable. Native Sri Lankans, wherever they are at present, can understand  the determination of the large concourse of the ‘sivvanak pirisa’ or the ‘fourfold assembly,’ (male and female monks and the male and female lay followers), as the classic Buddhist congregation is traditionally described. Outsiders who have no familiarity with the dominant Buddhist cultural tradition of the country or feel no empathy with people who share moral values derived from that tradition might only see it as a brazen show of Sinhalese Buddhist nationalist extremism. There is no such extremism involved here. The show of heightened Sinhalese Buddhist nationalism was immediately triggered by the mindless Wahhabi terrorism that caused such mayhem and destruction of property recently. It was probably a great disappointment for critics of imagined Sinhalese Buddhist extremists that they got no opportunity to blame them for the gruesome violence on April 21; their chagrin grew when they found that Buddhist monks immediately got involved in the voluntary rescue work trying to bring every possible form of relief and consolation to the victims. 

This writer doesn’t think that there is no media freedom in Sri Lanka. But considering the pall of implicit censorship, apparently self-imposed by the mainstream media, that hangs over the legitimate activities of grassroots nationalist organizations that claim to stand up for the threatened vital interests of the majority community,  it is as if over 75% of the Sri Lankan population are being denied their democratic right to freedom of expression; the rightness or the wrongness of their views is a different matter. This virtual media asphyxiation of the rising public awareness of the existential danger that all communities, especially the Sinhalese majority, are facing must be recognized and countered.  This is especially menacing, given the present government’s indefinite postponement of provincial council elections. This virtual throttling of democracy is done by the powers that be for their own ends, which are clearly not in the interest of the Sri Lankan people. A government cannot do this with impunity because the politically conscious Sri Lankans, particularly the most social media savvy millennials (25-40 year olds) and the younger new voters (18-24 year olds) do not now entirely depend on the mainstream media. They are the ones who are most aware of the cruel irony of victims of violent racial and religious extremism of some sections of the minorities being condemned, persecuted and silenced as racists and extremists merely for trying to reveal to the civilized world what they are actually experiencing. (The victims here are the majority Sinhalese.)Those who want to stay in power only because they feel a need to keep promises made to foreign powers as quid pro quo for helping them to gain power must remember that any governmental meddling with the social media is going to prove counterproductive. 

The ‘reconciliation’ that  powers that be claim is being threatened by the activities of the BBS is only a threadbare slogan that they invented to destabilize Sri Lanka. There has been no need for any special reconciliation, because ordinary Sri Lankans of all communities were living in harmony even during periods of the most violent confrontations between the state’s security forces and the separatist terrorists at the time of the nearly thirty year long conflict. The majority Sinhalese and minority Tamils were not at war with each other; the government military was not targeting ordinary Tamils, who were as much at the receiving end of terrorism as all others. But the Tamil separatists, certain NGO mercenaries thriving on the suffering of innocents, and geopolitical players and their local beneficiaries created the myth of a communal conflict between the Sinhalese and Tamil communities. Now they have succeeded in introducing a religious dimension to this in the form of the Wahhabist incursion under the suspected secret patronage of the same obnoxious global  gamesters. 

Any opportunity that offers itself for the BBS bashing media channels to attack it by misinterpreting or distorting whatever it says or does in the pursuit of its genuine national goals is never given a miss by them since they are in the thrall of those gamesome monsters of global power politics. A news report about the BBS Convention in Kandy written by Buddhika Samaraweera and published in the July 9, 2019 edition of Ceylon Today’s weekly newsletter is an excellent piece of typical misreportage. It is a string of lies. It will do to mention a few illustrative distortions it contains: According Samaraweera, Gnanasara Thera said ‘action will be taken to set up a Sinhalese Parliament, reliable for the people, adding that everyone should to work together to restore the traditional systems of governance, which were lost with the subjugation of Sri Lanka by Great Britain in 1815’. The monk said no such thing. It is a willfully garbled version of the Thera’s words. What he said was that MPs representing the majority Sinhalese must be able to form a government without depending on the help of communalist minority parties.This is to prevent the majority being unduly dominated by minorities as has been happening for decades now. There is no fear of the minorities being neglected. A Sinhala nationalist dominated government will look after minority interests better than the racists that represent them now; nationalist minority politicians will invariably participate in such a government

Again, Buddhika Samaraweera mistranslates the monk thus: People were forsaken in the democratic concept introduced to Sri Lanka by the United Kingdom in 1948. People have been deceived by this method and the people have not been able to choose who is suitable and who is not suitable for the Parliament or governance, and people have as a result, been rendered helpless due to the actions of the present rulers  ……”. This is not what Ven. Gnanasara said. He actually upholds the democracy; what he was saying was that the democratic system is being abused to the detriment of the people, particularly, the majority Sinhalese through mishandled party politics. The few racists among minority politicians exploit the divisions in the majority electorate that is non-racist and have never voted as voting bloc. What the monk is saying is that we have had enough of dividing ourselves on party lines and allowing ourselves to be unfairly dominated by opportunistic minority politicians; let us also persuade the Sinhalese to cast their vote as a voting block for once. This will make minority voters to think in terms of national interest rather than communal interest.  

A highlight at the well attended BBS Convention was the public announcement of a set of proposals for the Sinhala Buddhist state to be democratically set up in the future. It included nine items, which can be very briefly summarized thus (any misinterpretation that could occur is completely unintended):1. effective implementation of Article 9 – which concerns the status of Buddhism – of the existing constitution until a new constitution is enacted in due course; the term ‘Buddhasasanaya’ must be defined to facilitate this; 2. restoration of the Sinhala state, and the restructure of all relevant institutions based on it, the Sinhalese should be defined as bhumiputras, dividing people according to religion should be stopped, so Muslims should be called Sinhala Muslims, Catholics as Sinhala Catholics, Christians as Sinhala Christians, etc., the Sinhala State should be recognized as the homeland of all  3. For national security a central operational command centre should be established, all kinds of separatism (religious, racial, etc.) should be banned; 4. preservation of national heritage sites, protection and promotion of the Sinhala language and literature, traditional Sinhala medical knowledge, etc.; 5. There will be one country-one nation-one law, and a new electoral system will be introduced; 6. a sound economy with special attention to the agrarian sector, a ‘web-baendi rajyaya’ (based on the concept of ancient waev baedi rajyaya) i.e., an IT and knowledge based economy should be established; 7. introduction of the English medium after the primary level for a patriotic education system, proper population management, development of a national policy for health and nutrition; 8. proper management of housing, infrastructure facilities, human settlement, and population; irregular sterilization targeting Sinhalese mothers should be immediately stopped, a population control system that is common to all communities should be introduced; and 9. Health and nutrition should be based on a broad national policy that recognizes a favourable combination of Sinhala, Ayurveda, and Western medical systems, halal certified food should be restricted to the relevant community, it should not be imposed on non-Muslims by force.  

The proposal for the restoration of the Sinhala state that was ceded to the British empire in 1815 needs to be understood as an ultimate reaction to the continued machinations of forces that are opposed to the majority Sinhalese reasserting themselves as an independent sovereign nation in their own homeland of countless millennia, sharing it, as equal citizens, with a number of minorities of different racial, cultural, linguistic, and religious identities. 

The ending of separatist terrorism in 2009 reassured all these communities in their accustomed peaceful coexistence, promising a politically stable Sri Lanka that started making strides in every sphere economic, social and human development. But soon this was cut short by the powers that be to whom the survival of the Sinhalese people who have abundant written and epigraphical records of their over 2500 year unbroken history as a sovereign nation state is of no concern.The emergence of a strong sovereign state with control over Sri Lanka’s land, air, and maritime resources is probably thought to be not in the best interest of the global powers competing in the region. 

Laksiri Warnakula

…….Everybody knew that it was a carrot, for it was orange with a green top” – Rowan Atkinson aka Mr Bean in one of his stage presentations

Another season of carrots has dawned. And the above regarding carrots came to my mind, of Rev. Bean reading a passage from his gospel to his congregation.

Now they are just beginning to pop up once again from various plots belonging to various owners. However, does everybody know as Rev. Bean says that they are just carrots? 

On offer are or will be few varieties and you may also see some dangling in front of you, just beyond your reach though. Some carrots are quite nice with a healthy orange tan and equally healthy tops of several colours and you can actually eat and taste them with relish. Some perhaps are not fresh, yet still edible. And some are but well and truly rotten and you can smell them from miles away with their givers in company.

Since we have had a few of these carrot seasons come and go through the political ‘farmland’ (I opted for this word instead of the clichéd ‘landscape’) of our country over a period of not so short seven decades, one would expect that our people now are quite capable of recognising a carrot for a carrot, whether it is with a green top, blue top or a red top etc., fresh or old and rotten.

Alas. No. They or the majority still seem to fall for it and run for it until they realise as has happened before that it was indeed a carrot and nothing else. And once the carrot season is over and the carrots disappear, it will be once again back to the same old and barren farmland with people yearning for at least the sight of a carrot dangling in front of them.

For the sake of brevity, I will give you just two examples of carrots that you may have seen and heard about already, these days. 

One carrot in the form of ‘tabs to school children’ has already been given, with perhaps more to come. This is while we have school children, who are still short of even the very basic needs at their impoverished rural schools. So before the tabs, there is a lot more to be done such as improving their health, hygiene and other amenities at their schools. If the learned Minister thinks that the tab is a must, let it be so, by all means. However, please do not forget the rest. The other day I saw a photo on Facebook with some rural school children wearing helmets for the fear that the roof above them in their classroom may come crashing down on them. Perhaps it was made up. However, the message that it gives to us is clear and I am sure that such scenarios are not far from reality, nowadays.

And the other is a classic. This particular ‘carrot-giver’ is preparing/proposing to give free electricity to religious places of worship. This is a very big carrot indeed and the ‘donor’ is acting as if the electricity for this seemingly benevolent project, a carrot of benevolence, is going to be generated in the backyard of his home and distributed at his own expense.

Aren’t they spending money on election gimmicks as if they own the treasury and also aiming to boost their ego too at the same time? And another comes to my mind; ‘make a name while you can, by hook or by crook’, which is a supplement to the familiar ‘make hay, while the sun shines’

Let us not fall for the carrots any more, like we have done many times before!

Laksiri Warnakula

ආචාර්ය වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති

මේ මාතෘකාව දැක්ක ගමන් අපේ කට්ටිය කලබල වෙන්න පුළුවන්. 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් ජනාධිපතිවරයාගේ ධූර කාලය අවුරුදු පහකට අඩු කළා කියන එක නොදන්න කෙනෙක් නැති තරම්. මේ කාරණය තහවුරු කරගන්න හැම කෙනෙක් ම බලන්නේ අපේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ තියෙන ජනරජයේ ජනාධිපතිවරයා” ගැන කියැවෙන 30 වැනි ව්‍යවස්ථාව. ඒකට අයිති දෙවැනි අනුව්‍යවස්ථාවේ (ඒ කියන්නේ 30. 2 අනුව්‍යවස්ථාවේ) මෙහෙම තියෙනවා.

ජනරජයේ ජනාධිපතිවරයා ජනතාව විසින් තෝරා පත් කර ගනු ලැබිය යුතු අතර පස් අවුරුදු කාලයක් ධූරය දරන්නේ ය.

ඉතින් මේ කාරණය මෙච්චර පැහැදිළිව කියලා තියෙද්දිත් ජනාධිපතිතුමාගේ ධූර කාලය අවුරුදු හයයි කියලා කියන එකේ තේරුම මොකක්ද කියලා කාට හරි අහන්න පුළුවන්.

ඇත්තෙන් ම මේ කියන කාරණයට අදාළ තීරක විධිවිධාන තියෙන්නේ උඩින් කියපු 30. (2) අනුව්‍යවස්ථාවේ නෙවෙයි. මේ ගැන හරියට ම අදාළ කරුණු තියෙන්නේ 83 ව්‍යවස්ථාවේ. 83 ව්‍යවස්ථාව තරම් තීරක වෙනත් ව්‍යවස්ථාවක් අපේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ තියෙනවා කියලා හිතන්න අමාරුයි. මේ 83 වැනි ව්‍යවස්ථාවෙන් අපේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ තියෙන ව්‍යවස්ථා දහයකුත් අනුව්‍යවස්ථා දෙකකුත් ඉතා හොඳින් ආවරණය කරලා, ආරක්‍ෂා කරලා තියෙනවා. ඒ, අදාළ ව්‍යවස්ථා දහයත් අනුව්‍යවස්ථා දෙකත් වෙනස් කරන්න ඕන නම් ජනමත විචාරණයක අනුමැතිය උවමනා බව සඳහන් කිරීමෙන්.

ව්‍යවස්ථාවක හරි අනුව්‍යවස්ථාවක හරි යම් වෙනස්කිරීමක් කියලා කියන්නේ අදාළ ව්‍යවස්ථාව එහෙම නැතිනම් අනුව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීම, එහෙමත් නැතිනම් ඒක මුළුමනින් ම ඉවත්කිරීම (ඒ කියන්නේ පරිච්ඡින්න කිරීම), තිබුණු එක වෙනුවට අලුත් ම එකක් පැනැවීම (ඒ කියන්නේ, ප‍්‍රතියෝජනය). ඉතින්, උඩින් කියපු විදිහට 83 වැනි ව්‍යවස්ථාවෙන් ආවරණය කරලා තියෙන ව්‍යවස්ථා දහයෙන් සහ අනුව්‍යවස්ථා දෙකෙන් එකක් හරි වෙනස් කරන්න ඕනකමක් තියෙනවා නම් (ඒ කියන්නේ, සංශෝධනය කරන්න, පරිච්ඡින්න කරන්න, ප්‍රතියෝජනය කරන්න ඕනකමක් තියෙනවා නම්) ඒක පාර්ලිමේන්තුවට විතරක් කරන්න බෑ. ඒ වැඩේට ජනමත විචාරණයක් තියලා ජනතාවගේ අනුමැතියත් ගන්න ඕන.

ඒ විතරක් නෙවෙයි.

උඩින් කියපු විදිහට 83 වැනි ව්‍යවස්ථාවෙන් ආවරණය කරලා තියෙන ව්‍යවස්ථා දහයට සහ අනුව්‍යවස්ථා දෙකට අනනුකූල (ඒ කියන්නේ, අනුකූල නැති) පනත් කෙටුම්පතක්වත් පාර්ලිමේන්තුවට තනියෙන් සම්මත කරගන්න බෑ. ඒ වැඩේටත් ජනමත විචාරණයක් ති‍යලා ජනතාවගේ අනුමැතිය ලබාගන්න ඕන. ඉතින් 83 ව්‍යවස්ථාවේ තියෙන මේ විධිවිධාන ගැන අපේ අවධානය ඉතා හොඳින් යොමු වෙන්න ඕන.

දැන් අපි ඒ වැඩේ පටන්ගනිමු.

83 ව්‍යවස්ථාව හැදිලා තියෙන්නේ අනුව්‍යවස්ථා දෙකකින්. ඒ අනුව්‍යවස්ථා දෙක නම් කරලා තියෙන්නේ 83. (අ) සහ 83. (ආ) කියලා. යම් කිසි සංශෝධනයකට ජනමත විචාරණයක අනුමැතිය අවශ්‍ය වන ව්‍යවස්ථා දහය සඳහන් කරලා තියෙන්නේ 83. (අ) අනුව්‍යවස්ථාවේ. සංශෝධනයකට ජනමත විචාරණයක අනුමැතිය අවශ්‍ය අනුව්‍යවස්ථා දෙක සඳහන් කරලා තියෙන්නේ 83. (ආ) අනුව්‍යවස්ථාවේ.

සංශෝධනය කරන්න ජනමත විචාරණයක අනුමැතිය අවශ්‍ය ව්‍යවස්ථා දහය මොනවා ද කියන එක 83. (අ) අනුව්‍යවස්ථාවේ ඉතාමත් පැහැදිළිව දක්වලා තියෙනවා. ඒ, මේ විදිහට.

1 වැනි, 2 වැනි, 3 වැනි, 6 වැනි, 7 වැනි, 8 වැනි, 9 වැනි, 10 වැනි සහ 11 වැනි ව්‍යවස්ථාවල හෝ මේ ව්‍යවස්ථාවෙහි හෝ විධිවිධාන සංශෝධනය කිරීම සඳහා වූ හෝ පරිච්ඡින්න කොට ප‍්‍රතියෝජනය කිරීම සඳහා වූ හෝ ඒ ව්‍යවස්ථාවල යම් විධිවිධානයකට අනනුකූල වන්නා වූ හෝ පනත් කෙටුම්පතකට …

1, 2, 3, 6, 7, 8, 9, 10, 11, සහ 83 කියන ව්‍යවස්ථා දහය ගැන තමයි මේ කියන්නේ. මෙතැන 83 ව්‍යවස්ථාව ගැන කියලා තියෙන්නේ මේ ව්‍යවස්ථාව” කියලා. ඒ හින්දා මේක එක සැරේ ම කෙනෙක්ගේ අවධානයට ලක් නොවෙන්න පුළුවන්. මේ සඳහන ඉතාමත් වැදගත් එකක්. 1, 2, 3, 6, 7, 8, 9, 10 සහ 11 කියන ව්‍යවස්ථා නවයට අවශ්‍ය ආවරණය සහතික වෙන්නේ 83 ව්‍යවස්ථාවටත් ඒ ආරක්‍ෂාව තියෙනවා නම් විතරයි. එහෙම නැතිනම් පාර්ලිමේන්තුවට පුළුවන් 83 ව්‍යවස්ථාව වෙනස්කරලා 1, 2, 3, 6, 7, 8, 9, 10, සහ 11 කියන ව්‍යවස්ථා නවයත් හිතෙන හිතෙන විදිහට වෙනස් කරන්න. ඉතින් ඒ මූලික ව්‍යවස්ථා නවයට තියෙන ජනතා ආරක්‍ෂාව 83 වැනි ව්‍යවස්ථාවටත් ලබාදීලා තියෙනවා.

මේ කාරණය හින්දා 1978 ඉඳලා මේ වන කල් ම 1, 2, 3, 6, 7, 8, 9, 10, 11, සහ 83 කියන ව්‍යවස්ථා කිසිම වෙනසකට භාජනය වෙලා නෑ. ඒවා 1978 හඳුන්වලා දීපු විදිහට ම තවම තියෙනවා. අවස්ථාවෝචිත පරිදි ජනාධිපතිවරයාගේ ධුර කාලය සාවුරුද්දක් ඉක්මවා දීර්ඝ කරන්නා වූ නැතහොත් පාර්ලිමේන්තුව පවත්නා කාලය සාවුරුද්දක් ඉක්මවා දීර්ඝ කරන්නා වූ” කියලා 83. (ආ) අනුව්‍යවස්ථාවේ තියෙන සඳහනින් ම මේ ආරක්‍ෂාවේ තරම තේරුම්ගන්න පුළුවන්. 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් පස්සේ ජනාධිපතිවරයාගේ ධූර කාලය අවුරුදු පහක් බවට 30. (2) අනුව්‍යවස්ථාවේත් පාර්ලිමේන්තුවේ කාලය අවුරුද පහක් බවට 62. (2) අනුව්‍යවස්ථාවේත් සඳහන් කරලා තිබුණාට ඒකට අදාළ කාරණය තවමත් 83. (ආ) අනුව්‍යවස්ථාවේ තියෙන්නේ සාවුරුද්දක්” කියලා.

30. (2) සහ 62. (2) අනුව්‍යවස්ථාවල අවුරුදු පහක් කියද්දි 83. (ආ) අනුව්‍යවස්ථාවේ සාවුරුද්දක් (අවුරුදු හයක්) කියලා තියෙන්නේ ඇයි? උත්තරය ඉතාමත් පැහැදිළියි. ඒකට හේතුව තමයි 83 ව්‍යවස්ථාවට ලබාදීලා තියෙන ආවරණය. ඒ ව්‍යවස්ථාවේ අකුරක් හරි වෙනස්කරනවා නම් ඒ වැඩේට ජනමත විචාරණයක අනුමැතිය ලබාගන්න ඕන. ඉතින් 19 වැනි සංශෝධනයෙන් මොන දේ කළත් 83 ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කරන්න බැරිවුනා. 1978 හඳුන්වලා දීපු විදිහට ම 83 වැනි ව්‍යවස්ථාව තවමත් තියෙනවා.

මේ ආකාරයෙන් ම ජනමත විචාරණයක අනුමැතිය නැතිව වෙනස්කරන්න බැරි විදිහට අනුව්‍යවස්ථා දෙකක් 83 වැනි ව්‍යවස්ථාවේ (ආ) අනුව්‍යවස්ථාවෙන් ආවරණය කරලා තියෙනවා. ඒ තමයි 30. (2) සහ 62. (2) කියන අනුව්‍යවස්ථා දෙක.

30. (2) අනුව්‍යවස්ථාවෙන් කාරණා දෙකක් කියනවා. ඒ අතර තියෙන මූලික ම කාරණය තමයි ජනරජයේ ජනාධිපතිවරයා ජනතාව විසින් තෝරා පත් කර ගනු ලැබිය යුතු” බව. දෙවැනි කාරණය තමයි ඒ විදිහට ජනතාව විසින් තෝරා පත් කරගන්නා ජනාධිපතිවරයාගේ ධූර කාලය. 62. (2) අනුව්‍යවස්ථාවෙන් කියන්නේ එක කාරණයයි. ඒකෙන් කියන්නේ පාර්ලිමේන්තුවේ කාලය.

83. (ආ) අනුව්‍යවස්ථාවෙන් ජනාධිපතිවරයා ජනතාව විසින් තෝරා ගත් කරගත යුතු බවට වන විධිවිධානයත්, ජනාධිපතිවරයාගේ ධූර කාලයට සහ පාර්ලිමේන්තුවේ කාලයට අදාළ විධිවිධානත් ආවරණය කරනවා.

ඒ, මේ විදිහට.

30 වැනි ව්‍යවස්ථාවේ (2) වැනි අනුව්‍යවස්ථාවේ නැතහොත් 62 වැනි ව්‍යවස්ථාවේ (2) වැනි අනුව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධාන සංශෝධනය කිරීම හෝ පරිච්ඡින්න කොට ප‍්‍රතියෝජනය කිරීම හෝ සඳහා වූ නැතහොත් ඒ විධිවිධානවලට අනනුකූල වන්නා වූ ද, අවස්ථාවෝචිත පරිදි ජනාධිපතිවරයාගේ ධුර කාලය සාවුරුද්දක් ඉක්මවා දීර්ඝ කරන්නා වූ නැතහොත් පාර්ලිමේන්තුව පවත්නා කාලය සාවුරුද්දක් ඉක්මවා දීර්ඝ කරන්නා වූ ද පනත් කෙටුම්පතකට … (ජනමත විචාරණයක අනුමැතිය අවශ්‍යයි).

මේ කාරණය අපි පැහැදිළි කරගනිමු.

මෙතැන නැතහොත්” කියන වචනය තුන් වතාවක් යෙදිලා තියෙනවා. පළමු වතාවට ඒ වචනය යොදලා තියෙන්නේ මේ අනුව්‍යවස්ථාවෙන් පනවලා තියෙන විධිවිධාන 30. (2) අනුව්‍යවස්ථාවට වගේ ම 62. (2) අනුව්‍යවස්ථාවටත් අදාළයි කියන අදහස ප්‍රකාශ කරන්න. දෙවැනි වතාවට ඒ වචනය යොදලා තියෙන්නේ මේ අනුව්‍යවස්ථාවෙන් පනවලා තියෙන විධිවිධාන උක්ත අනුව්‍යවස්ථා දෙක (ඒ කියන්නේ 30. 2 සහ 62. 2) සංශෝධනය කරන්න, පරිච්ඡින්න කරන්න (ඒ කියන්නේ ඉවත්කරන්න), ප්‍රතියෝජනය කරන්න (තිබෙන විධිවිධාන වෙනුවට අලුත් ඒවා පනවන්න) වගේ ම ඒ තිබෙන විධිවිධානවලට අනුකූල නැති විධිවාධාන පනවන්නත් අදාළයි කියන අදහස ප්‍රකාශ කරන්න. තුන්වැනි වතාවට ඒ වචනය යොදලා තියෙන්නේ මේ අනුව්‍යවස්ථාවෙන් පනවලා තියෙන විධිවිධාන ජනාධිපතිවරයාගේ ධූර කාලය අවුරුදු හයකට වඩා දීර්ඝ කරන්න වගේ ම පාර්ලිමේන්තුවේ කාලය අවුරුදු හයකට වඩා දීර්ඝ කරන්නත් අදාළයි කියන අදහස ප්‍රකාශ කරන්න.

ඉතින් 30. (2) සහ 62. (2) කියන අනුව්‍යවස්ථා දෙක වෙනස්කරන වැඩේට අදාළ සෑම විධිවිධානයක් ම මේ 83. (ආ) අනුව්‍යවස්ථාවෙන් මුළුමනින් ම ආවරණය කරලා තියෙන බව පැහැදිළියි. ඒ අනුව්‍යවස්ථාවෙන් කියැවෙන විදිහට 30. (2) සහ 62. (2) වෙනස්කරන්න පුළුවන් වෙන්නේ ජනමත විචාරණයක අනුමැතිය ලබාගත්තොත් විතරයි.

දැන් කාට හරි කියන්න පුළුවන් නෑ, නෑ. මේ කියලා තියෙන්නේ අදාළ කාල සීමා දීර්ඝ කරන එක ගැන විතරයි. 30. (2) සහ 62. (2) වෙනස්කරන්න මේක අදාළ නෑ” කියලා.

ජනරජයේ ජනාධිපතිවරයා ජනතාව විසින් තෝරා පත් කර ගත යුත්තේ ය” කියන කාරණයත් තියෙන්නෙත් 30. (2) අනුව්‍යවස්ථාවේ බව අපි අමතක කරන්න හොඳ නෑ. ජනමත විචාරණයක අනුමැතිය නැතුව 30. (2) වෙනස්කරන්න පුළුවන් නම් ජනරජයේ ජනාධිපතිවරයා ජනතාව විසින් තෝරා පත් කර ගත යුත්තේ ය” කියන කාරණයත් වෙනස් කරන්න පාර්ලිමේන්තුවට පුළුවන්. මේක කරන්න පුළුවන් දෙයක් ද?

ඒ හින්දා 83. (ආ) අනුව්‍යවස්ථාවෙන් ආවරණය කරන්නේ 30. (2) සහ 62. (2) කියන අනුව්‍යවස්ථා දෙක වෙනස්කිරීමට අදාළ සම්පූර්ණ කාරණය ම කියන එක අපි අමතක කරන්න හොඳ නෑ.

හැබැයි 19 වැනි සංශෝධනයෙන් 30. (2) සහ 62. (2) වෙනස් කරලා. දැන් 83. (ආ) කියන අනුව්‍යවස්ථාවේ තියෙනවා අදාළ කාල සීමා හය අවුරුද්දකට වඩා වෙනස් කරන්න නම් ජනමත විචාරණයක අනුමැතිය ඕන කියලා. එතැන හය අවුරුද්ද වෙනස් කරලා නෑ. හැබැයි 30. (2) සහ 62. (2) තිබුණු හය අවුරුදු කාලය වෙනස් කරලා. දැන් ඒ අනුව්‍යවස්ථා දෙකේ ම තියෙන්නේ අවුරුදු පහක් කියලා. මෙහෙම වෙනසක් කරන්න ඕන අනුමැතිය ජනමත විචාරණයකින් ලබාගත්තේ නෑ.

2018 අවුරුද්දේ ජනවාරි 11 වැනි දා මේ කාරණය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විභාගයට ලක්වුනා. ඒ අවස්ථාවේ  83 ව්‍යවස්ථාවේ තියෙන කරුණු පදනම් කරගෙන හිටපු නීතිපති ජයන්ත ජයසූරිය මහත්තයා අදහස් ඉදිරිපත් කළා. ජනාධිපතිවරයෙක් පත් වුනාම බලයේ ඉන්න ජනාධිපතිවරයාගේ කාල සීමාව අවුරුදු දෙකක් හරි අවුරුදු තුනක් හරි වෙන්න ඕන කියලා නීති ගෙනැල්ලා ඒ කාලය සීමා කරන්න පාර්ලිමේන්තුවට පුළුවන් වෙනවා. මේ වැඩේට ජනමත විචාරණයක් ඕන කියලා නියම කරලා තියෙන්නේ ඒ හින්දා” කියලා ඒ මහත්තයා කිව්වා.

මේකට විරුද්ධව කරුණු කියපු අය කිව්වේ තමන්ගේ කාලය අවුරුදු පහකට අඩු කරගන්න මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහත්තයා කැමැති වෙලා හිටිය බවක්. ඒ කැමැත්ත අපි අගය කරන්න ඕන. හැබැයි කැමැත්තට විතරක් මේ වගේ වැඩ කරන්න බෑ. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් පනවලා තියෙන විධිවිධානවලට අනුව ඒ කැමැත්තට අදාළ වෙනස්කම් කරගන්න ඕන. හිටපු නීතිපති (වර්තමාන අගවිනිසුරු) ජයන්ත ජයසූරිය මහත්තයා මේ කාරණය ඉස්මතු කළා.

ඉතින් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 83 ව්‍යවස්ථාව මත පදනම් වෙලා මේ කාරණය ආයෙත් නිරවුල් කරගන්න හදන එකේ වැරැද්දක් නෑ. ඒ විදිහේ විමසීමක් කරන්න ඕන කරන බලය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 129. (1) අනුව්‍යවස්ථාවෙන් ජනාධිපතිවරයාට ලබාදීලා තියෙනවා.

ආචාර්ය වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති

චන්ද්‍රසිරි විජයවික්‍රම

    මිනිස් හට සොඳුරු ගුණ සහ නුගුණ ඇත
    නිදොස් කෙනෙකු මෙදියත උපදනේ   නැත

    කුරිරු ගොර සපුන්ගේ දළ ගෙහි  විසය
    මදුරු මැසිකැලන්ගේ තුඩ ගෙහි  විසය
    රුදුරු නුහුසුවන්ගේ වල ගෙහි  විසය
    නපුරු දුදනන්ගෙ සිය ලඟෙහිම   විසය
                            සුභාෂිතය 

බුද්ද්ධාගම කියන්නේ බොරුවක්

ක්‍රිස්තුවර්‍ෂ 1873 දී සිදුවුන පානදුරා මහා වාදය සුද්දන්ගේ ආශිර්‍වාදය ඇතිව ඒ කාලයේ සිටි සිංහල ක්‍රිස්තියානීන් විසින් බුද්ද්ධාගමට හා හාමුදුරුවරුන්ට (බුද්ද්ධ ශාසනයට) දිගින් දිගටම අපහාස කරමින් හා අභියෝගකරමින් කරගෙන ගිය ඉල්ලාගෙන කෑමක ඓතිහාසික අවසානයක් විය. 1818 හා 1848 උඩරට සිංහල සමූල ඝාතනවල පසුබිම යටතේ, එවකට පැවති වාතාවරණය සුද්දන්ට කත් ඇද්ද, ඔබේසේකර-ද සේරම්-බණ්ඩාරණායක කළු සුද්දන්ගේ පවුල් වල නියෝජිතයෙකුවූ ජේම්ස් ද අල්විස් (පසුව සිංහල පඬ්වරයෙකුවූ) විසින් තක්සේරුකලේ, තව දශකයක් දෙකක් යන විට බුද්ද්ධාගම ලංකාවෙන් තුරන් වී යනවා යයි යන අනාවැකියකින් ය.

තමන් ගලවා ගැනීමට අද හෝ හෙට හෝ ලඟදීම දියසේන කුමාරයෙක් පහළවේයයි සිතමින් තුවක්කුව ඉදිරියේ අසරණව සිටි දුගී ජනයාට මානසික සැනසීම ලබාදුන් ඔවුන්ගේ ගමේ පන්සලද අහිමිවීයාමේ අවදානම, එසේ නැත්නම් බුද්ද්ධාගම කියන්නේ බොරුවක් ය යන මතවාදය පරාදය කිරීමේ අභියෝගය කරට ගත්තේ මිගෙට්ටුවත්තේ ගුණානන්ද හාමුදුරුවන් විසින් ය. පානදුරේ සිට රත්මලානට ආගමනයවී, 1841 දී පරම ධම්ම් චේතිය පිරිවෙණ ආරම්භකර මෙම ක්‍රිස්තියානි පාලක මතවාදය පැරදවීමට අවශ්‍ය පිරිවෙන් අධ්‍යාපන පසුබිම සකස් කලේ වලානේ ශ්‍රී සිද්ද්ධාර්‍ථ මහනාහිමියන් විසින් ය. උන්වහන්සේගේ මේ පිරිවෙනේ ගෝලයින් දෙනමක් විසින් පසුව විද්‍යෝදය (1873, හික්කඩුවේ ශ්‍රී සුමංගල) හා විද්‍යාලංකාර (1875, රත්මලානේ ශ්‍රී ධර්‍මාලෝක) පිරිවෙන් දෙක ආරම්භ කලේය. මෙය යටත් විජිතවල දුඹුරු පාට බ්‍රිතාන්‍යයින් (කළු සුද්දන්) බෝකිරීම සඳහා අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් සැදීමට 1935 දී මැකෝලි සාමි විසින් ඉන්දියාවේදී ඉදිරිපත් කල සැලැස්මට ලංකාවේ පන්සලක හාමුදුරුනමක් දුන් ප්‍රතික්‍රියාවක් වැනි විය.

සුද්දන්ගේ ආණ්ඩුව කුමණ හතුරුකම් කුමන්ත්‍රණ කලත්, නීති පණත් ගෙනාවත් බුද්ද්ධාගමේ පදනම සෙළවීමට කිසිවෙකුටත් නොහැකිවූයේ පානදුරා වාදය මඟින් මිථ්‍යාදෘෂ්ටික මතවාදයක් මතවාදයෙන්ම පරාජය කල නිසාය. අශොක අධිරාජයාට පසු සෙසු ලෝකය බුද්ද්ධාගම ගැන දැනගත්තේ මේ වාදයෙන් පසුවය. අද වනවිට රෝසි සේනානායක, මිසිස් චන්ද්‍රිකා, මංගල සමරවීරලා වැනි කළු සුද්දන් හා එන්ජිිෝ කාරයින් විසින් කරන්නේ මානව හිමිකම් නමැති මතවාදයකට සැඟවී නිර්‍වස්ත්‍රම් පරමං සුඛම් යන හෙළුව පෙන්වීමක් පමණය. එහෙත් රට තුල ක්‍රිස්තියානී මූලධර්‍මවාදයට වඩා බරපතල වහාබ් ශාරියා වසංගතයක් පැතිරෙමින් තිබෙනා බව මුළු රටටම එලිවූයේ අප්‍රියෙල් 21 පාස්කු ප්‍රහාරය නිසාය. මේ දිවයින ආරක්‍ෂාකරණා යම් අදෘෂ්‍යමාන බලවේගයක් ඇතිබව ශාක්සාත් වන්නේ මෙම ප්‍රහාරය නොවන්නට නුදුරු අනාගතයේදී මුළු රටේම සිංහල හා දෙමළ ජනයාව ඔවුන්ට පමණක් දැමූ පරමාණු බෝම්බයක්සේ විනාශවන්නට තිබූ ඉඩ ප්‍රස්ථාව ගැන සිතන විටය.

මුස්ලිම් චන්ද පෙරේතයින්

කොල, නිල්, රතු දේශපාලන පක්‍ෂවල රැකවරණය යටතේ 1980 ගණන්වල සිටම ක්‍රමයෙන්, සෙමින් හා වංචාවෙන් ගොඩනැඟුණ වහාබි-ශාරියා අන්තවාදය පිටුපසින් සිටියේ මුස්ලිම් දේශපාලකයින් අතලොස්සකි. සාම්ප්‍රදායික මුස්ලිම් ජනයාගේ චන්දය ලබාගන්නා ගමන්, අරාබි ඩොලර් ගෙන එන උල්පත් වූ තවුහිද් ජමාද් කල්ලිවලට දේශපාලන රැකවරණය නිලනොලත් අන්දමින් ලබාදීමට මුස්ලිම් දේශපාලන පක්‍ෂ නායක වංකයින්ට හැකිවූයේ පක්‍ෂ දේශපාලකයින්ගේ මුස්ලිම් චන්දවලට ඇති කෑදරකම ඔවුන් දැන සිටි නිසාය. නිල් හා කොල සිංහල පක්‍ෂ තට්ටුමාරු ක්‍රමයට බලයෙන් මාරු වුනත් මුස්ලිම් නායකයින් හැමදාම බලවත් ඇමතිවරු වුනේ මේ නිසාය. දි මු ජයරත්න අගමැති වරක් පාර්ලිමේන්තුවේදී උදන් ඇණුවේ ගම්පොල මුස්ලිම් පක්‍ෂය සඳහා අපේක්‍ෂකයින් නැතිව සිටි විට ඔහු ඊට මැදිහත්ව ඔවුන්ට සිංහල අපේක්‍ෂකයින් ලබාදී මුස්ලිම් පක්‍ෂය සදාදුන් බවය!

පාස්කු ප්‍රහාරය නිසා සිංහල දේශපාලකයින් ගලේ පැහැරූ බළලුන් සේ අන්ද මන්දව සිටී. සිදුවූ ව්‍යසනයෙන් ඊලම් හොද්ද බොරකර ගන්නට හදන සුමන්තිරන්, විග්නේශ්වරන් හා පාක්‍යසෝති වැන්නන් පමණක් නොව ඉංග්‍රීසි පත්තරවලට ලියන සිංහල එන්ජිිෝ ඩොලර් කාක්කන්ද කතාකරන්නේ පාස්කු ප්‍රහාරය ගැන හේතුඵල විමර්‍ශනයක් පිළිඹදව නොව මුස්ලිම් ජනයාගේ මානව හිමිකම්වලට හිරිහැර වෙනවා යන මාතෘකාව පිළිඹදවය. කෙසේ වෙතත් 1948 දී ලැබුණා යයි කියන නිදහසේ සිට අවුරුදු 71 ක් තුල ලංකාවට මෙම කොල, නිල්, රතු පක්‍ෂ දේශපාලක රැළවල් විසින් උරුම කරදී ඇති අවාසනාවන්ත දේශපාලන, ආර්ථික, සමාජීය හා අධ්‍යාත්මක ඉරණමෙන් රට ගොඩ ගැනීම සඳහා මොවුන් ඉවත්කරදැමිය යුතුය යන මහජන මැසිවිල්ලක් දැන් කරලියට මැතුවී ඇත.

ඩොනමෝර්-පිරිත්නූල් බෞද්ද්ධයින්

1921-24 කාලයේ සිටම දේශපාලනයේ සිටි සිංහල කළු සුද්දන් ගියේ යුරෝපීය ක්‍රිස්තියානි චින්තනය මත පදනම්වූ රටට විනාශය ගෙනා පාරකය. මොවුන් සමඟ සහයෝගයෙන් ක්‍රියාකිරීමට ධර්‍මපාලතුමා ගත් උත්සාහයට ඉඩක් නොලැබුනේ ඒ නිසාය. අවසානයේ සිදුවූයේ ඩී එස් සේනානායක, ඩී බී ජයතිලක වැන්නන්ද එකතුව (මාක්ස්වාදීන් ගැන කියනුම කවරේද?) ධර්‍මපාලතුමාව රටින් එලවා ගැනීමය. අඩුතරමින් 1948 න් පසුව වත් සිදුවිය යුතුව තිබුණේ ගම-වැව-දාගැබ යන ත්‍රිත්වය මත ගොඩනැඟුණ, 1815 ට පෙර පැවති බෞද්ද්ධ මධ්‍යම ප්‍රතිපදාවෙන් පණ ගැන් වුන රාජ්‍යපාලන ක්‍රමයකට යෑමය. ඒ වෙනුවට සිදුවූයේ අගමැති ඩී එස් විසින් හේන්පිටගෙදර ඥානසීහ හිමියන්ට දුන්, ආණ්ඩුව සරණං ගච්චාමි කියා ශික්‍ෂා පදයක් නැතැයි යන අවඥා සහගත උත්තරයය. 1948 න් පසු රටේ නියම සිංහල බෞද්ධ පාලකයෙක් සිටියාද යන ප්‍රශ්ණය අසනවිට මට මතක් වන්නේ අගමැති සිරිමා බණ්ඩාරණායක විසින් සංචාරක වීසාවක් මත පැය ගානකටවත් දළදා මාළිගාව වැඳයාමට දලයි ලාමාට ඉඩ නොදුන්නේ චීනයට බයේද යන කතාවය. දැන් අස්ගිරි මහනාහිමියන්ට දලයි ලාමා කරන චෝදනාව ඉතිහාසයේ සරදමක් නොවේද කියා මට සිතේ. මේ හැම දෙනාම කෙළෙස් පිරි පංචස්කන්ධය! 1931 න් පසු සිංහල චන්ද ගන්නට බෞද්ද්ධාගමට මාරුවූ දේශපාලක ඩොනමෝර් බෞද්ද්ධයින් සෝම හාමුදුරුවන්ගේ සැකකටයුතු අපවත්වීමත් (2003) සමඟ එතැන් සිට කඹ වැනි පිරිත්නූල් අතේ බැඳගත් නාමික බෞද්ද්ධයින්ව ඇත.

ඕල්කොට්තුමාගේ ප්‍රාතිහාර්යය

පාස්කු ප්‍රහාරය යනු මැතිවරණ කල් දැමීමට යම් දේශීය-විදේශීය හස්ත ගත් කූඨ සැලැස්මක් පාරා වළල්ල වීමක්ද යන සැකයක් ඇතත් (උදාහරණයක් වශයෙන් ටාජ් සමුද්‍රා බෝම්බ කරුගේ හැසිරීම), 2020 මැතිවරණ රටේ ඉරණම තීරණය කරන බව නම් නිසැකය. පාස්කු ප්‍රහාරයට පෙර ලංකාව දැන් නැත. හිත හොඳ ගෑණුන් සේ පාපිස්සක්ව සිටි හා බුද්ද්ධ සාසන ඇමති යන බොරු අමාත්‍යාංශ හරහා බුද්ද්ධාගම පෝෂණය කරනවා යයි ඔවුන් රවටමින් යටින් වහාබ් වාදීන්ට වාසි ලබාදුන්, විල්පත්තු දේශපාලකයින්ට විරුද්ද්ධව සිංහල බෞද්ද්ධ ජනයාගේ අවදිවීම, ගංගොඩවිල සෝම හිමියන්ගේ උත්සාහය පල දැරීමකි. ඇමෙරිකන් තානාපතිනියට හා රනිල්-චන්ද්‍රිකා ඇතුළු එන්ජිිෝ නඩයට රැවටී, මහත් සිත් වේදනාවෙන් මිය පරලොව ගිය මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන්ගේ අවතාරය ජාතීද්‍රෝහී යහපාලන හොරුන්ට සාප කිරීමකි. හාමුදුරුවරුන් විශාල වශයෙන් සංවිධානගත නොවීම 1880 ඕල්කොට් ලංකාගමනයෙන් පසු සිදුවී විෂ්මිත දෙයකි. ඊට පෙර බෞද්ද්ධ අධ්‍යාත්මික-සමාජීය සටනට නායකත්වය දුන් පන්සල් පිළිකන්නට ගොස් ගිහි (හා පැවිදි) ඕල්කොට් බෞද්ද්ධයින් පිරිසක් සුක්කානම අතට ගෙන වැඩේ කුරුවල් කලේය. 1956 දී වුනේ ඒ නැස්පත්තියය. 2004 දී ආසන නවයක් දිනාගත් ජාතික හෙළ උරුමය මඟින් සිදුවූයේද සිංහලයින්ට බෞද්ද්ධ දේශපාලනය අරහං කරවීමය. ආනන්ද විද්‍යාලය ආරම්භ කිරීමට ඕල්කොට් විසින් ගෙන ආ ලෙඩ්බෙටර් කලේ ඉන් විශ්‍රාමගත් පසු කලේ ලන්ඩන් ගොස් තමන්ට කලින් පුරුදු පල්ලියේ පූජක වෘත්තියට බැසීමය! ලංකාවේ හාමුදුරුවරුන්ට සිදුවූයේ ඕල්කොට් පක්‍ෂ දේශපාලකයින් අතර බෙදී යාමටය. ඕල්කොට්තුමා බෝධිසත්වයෙක් විය. කළු සුද්දන් ඩොනමෝර් බෞද්ද්ධයින් විය.

වැද්දාගේ දැල හා වටු කුරුල්ලන්ගේ සමඟිය

මෙම අතීත අත්දැකීම් ඉදිරියේ දැනට පෙනෙන ආකාරයට හොඳම උපාය මාර්‍ගය ඉදිරිපත් කරන්නේ බොදු බල සේනාවේ ඥානසාර හිමියන් විසිනි. උන්වහන්සේම කියන ආකාරයට හිරේට ගිය ඥානසාර හා හිරෙන් එලියට ආ ඥානසාර කියන්නේ දෙන්නෙකි. වහාබ්-ශාරියා මතවාදය, මතවාදී සටනකින්ම පරාජය කලයුතුය යන තර්‍කය පිළිගත නොහැකි යම් භික්‍ෂූ සංවිධානයක් මේ අවස්ථාවේ රටේ සිටිය නොහැකිය. දැනට පවතින අසාර්‍ථක, බංකොලොත් දේශපාලන ක්‍රමයට විරුද්ද්ධව හඬනගන නාගානන්ද කොඩිතුවක්කු, රොහාන් පල්ලෙවත්ත හා සර්වෝදයේ වින්‍යා ආරියරත්න යන අයද මෙම මූලික තර්‍කයට එකඟ නොවන්නේ නම් එය ඔවුන් විසින් පැහැදිළි කලයුතු ප්‍රශ්ණයක් වන්නේය.

ශාරියා-වහාබි මතවාදයට විරුද්ද්ධ සටන 1873 පානදුරාවාදයට වඩා කෙතරම් වෙනස්ද යන්න හිස්බුල්ලාගේ අරාබි ශරියා විශ්ව විද්‍යාල මගඩිය, රිෂාඩ්ගේ විල්පත්තු මගඩිය නොව පානදුර අසල බණ්ඩාරගම අටළුගම සිංහල බෞද්ද්ධ පුරුෂයෙකු හා විවාහවූ මුස්ලිම් ස්ත්‍රියට පොලිස් නිලධාරීන් ඉදිරියේම මහපාරේ ගල් ගසා ගෙනයාමේ සිද්ද්ධියෙන් පැහැදිලිවේ. මෙය මීට පෙර අළුත්ගම පන්සලක හාමුදුරුනමකට පොසොන් පෝයදා හිංසා කිරීම හා පන්සල ඉදිරිපිට හරක් ඔළු දැමීමට වඩා වෙනස් භයානක කරුණක් වන්නේ බලයේ ඉන්නා සිංහල දේශපාලකයින්ගේ හා පොලිසියේ අනුදැණුම ඇතුව එය සිදුවීමය. අරාබියේ ක්‍රියාත්මකවන නීතියක්, සිංහල බෞද්ද්ධ ගම් වලින් වටවී තිබෙන මුස්ලිම් පල්ලි හතක්ම ඇති මුස්ලිම් ගම්මානයක මෙසේ එළිපිට ක්‍රියාවේ යොදවන්නට තරම් වහාබි බලය ව්‍යාප්තව ඇතිබව මින් පෙනී යයි.

මෙම මතවාදී යුද්ද්ධය දැන් ඉන්නා පක්‍ෂ දේශපාලකයින්ට විසඳිය නොහැකි බව අටළුගම සිදුවීමෙන් හා පාස්කු ප්‍රහාරයට අදාලව දේශපාලකයින් පාර්ලිමේන්තුවේ හා ඉන්පිටතදී කරණ (හා නොකරණ) ප්‍රකාශ වලින් පැහැදිලිවේ. අවුරුදු 71 ක් තුල දේශපාලකයින් රටට කල විනාශයේ අළුත්ම අර්බුදය මෙම ශාරියා මර උඟුලය. මේ සඳහා රටේ සියළුම පන්සල් හා භික්‍ෂූන් එකමුතුව පෙරමුණ ගතයුතු බව ඥානසාර හිමියන් විසින් පෙන්වා දී තිබේ. මෙහිදී බෞද්ද්ධයින් අතර ආන්දෝලනාත්මක චරිතයක්ව සිටින සිරි සධ්ධම්ම හිමියන්ගේ අදහස් පවා සළකා බැලිය යුතු බව ඥානසාර හිමියෝ පවසති. සංඝ සමාජය එක් ධජයක් යටතේ එකමුතු නොවුනොත්, ඉදිරි මැතිවරණයකදී සිංහල බෞද්ද්ධ රාජ්‍ය පාලන ක්‍රමයක් බිහිකර ගැනීමට ඇති ඓතිහාසික අවස්ථාව රටෙන් ගිලිහී යනු නිසැකය. ලංකාව කැබලිවී විනාශය කරා යනු ඇත. රට මුදාගත් රණවිරුවන්ට ඇප නොදී හිරේ දමාගෙන ඉන්නා අසාධාරණ සුද්දගෙ නීතියට විරුද්ද්ධව තම වේදනාව හා ආතතිය සඟවා ගත නොහැකිවීම දඩමීමා කරගෙන මිසිස් චන්ද්‍රිකා ප්‍රධාන ජාති භ්‍රෂ්ටයින් විසින් ඥානසාර හිමියන්ව සිරගත කලේය. මේ නිසා මෑතකදී නව පණක් ගත් විවිධ සංඝ සංවිධානවලට වඩා මෙම ශාරියා උවඳුර සම්බන්ධයෙන් බොදු බල සේනාවට අවස්ථාවාදී නොවන කැක්කුමක් ඇතිබව අප විසින් පිළිගත යුතුය.

නව දස පණතක් ඉදිරිපත් කරමින් කරුණු රැස්කරණ මැදගොඩ අභයතිස්ස හිමි ප්‍රමුඛ ජාතික විද්-වත් භික්‍ෂූ සංසදය, ඊලම් යුද්ද්ධයේදී සතුරන්ගේ වෙඩි පහර වලින් හා වසදී ඝාතනය කිරීමේ උත්සාහවලින් බේරුණු ඇල්ලේ ගුණවංශ හිමි, අතුරැලියේ රතන හිමි, මාවරලේ භද්දිය හිමි, පාහියන්ගල ආනන්ද හිමි, කොටුවේ පොඩි හාමුදුරුවෝ, කාගම සිරිනන්ද හිමි, මඩකලපුව ශ්‍රී මංගලාරාමයේ සිට ජීවිතය හා මරණය අතර සටනක් කරණ අම්පිටියේ සුමනරතන හිමි (තව අවුරුදු පනහකදී බෞද්ද්ධයින්ට අත් වන ඉරණම දැන් මඩකලපු දිස්ත්‍රික්කය තුල සිදුවන ආකාරය උන්වහන්සේ සංඛ්‍යා සහිතව සමස්ත ලංකා බෞද්ද්ධ මහා සම්මේලනයේ බෞද්ද්ධ හිමිකම් පිළිඹද පරීක්‍ෂණ සභාවට නොබෝදා පෙන්වා දුන්නේය) යන හාමුදුරුවරු සියළු දෙනාම එක ධජයක් යටතේ එක වේදිකාවකට ඒමෙන් පමණක් පෘතග්ජනයින් වශයෙන් අප සැමට ඇති ලෝභ, ද්වේෂ, මෝහය ජයගත හැකිවන්නේය. කෙස් පැලෙන තර්‍ක විතර්‍ක නොව ප්‍රඥාව හා ත්‍රිපිටකයේ සූත්‍රම විග්‍රහ කරගත යුතුය. ගුණදාස අමරසේකර, නලින් සිල්වා යන ගිහි නායකයින් මේ බව වටහා ගෙන ඇති බව පෙනේ. ඥානසාර හිමියන් මූලිකව ජූලි 7 දා මහනුවර පැවැත්වීමට යන ජාතික සමුළුවට නිහතමානීලෙස ජාත්‍යාලයෙන් සහභාගීවීමෙන් රටේ සිංහල, දෙමළ හා සාම්ප්‍රදායික මුස්ලිම් ජනතාවට ආදර්‍ශයක් හා පණිවුඩයක් දිමට මෙම භික්‍ෂූ සංවිධාන ක්‍රියාකරණු ඇත යන්න රටේ බලාපොරොත්තුවය.

මේ සිංහල අපගෙ රටයි

රැජිණ මමයි-රැජිණ මමයි සිංදුව ගනයටම නන්දා මාලිනි ගයන, මේ සිංහල අපගෙ රටයි යන සිංදුවද වැටුනේ කෙසේද? සිංහල බෞද්ද්ධයාට, සිංහලයාට ලෝකයේ ඇති එකම බිංකඩ
සිංහල බෞද්ද්ධයාගේ රටයැයි කීමේ ඓතිහාසික වගකීම 1505 පෘතුගීසි විනාශ වලට පසුව ඉෂ්ට කලේ පිය පාර්‍ශවයෙන් බෞද්ද්ධ පසුබිමක්ද ඇති මැල්කම් රංජිත් කාදිනල්තුමා විසින් 2018 වර්‍ෂයේදී වීම පිරිත්නූල් බෞද්ධයින් විසින් ලැජ්ජා වියයුතු කරුණකි. 1815 න් පසු සිංහල බෞද්ද්ධයාට සිදුවූ අයුක්තිය 1931 හෝ 1948 හෝ 1956 න් පසුව හෝ නිසි පරිදි නිවැරදි නොකිරීම සෙසු සුළු ජනවර්‍ග වලට හානිකිරීමක් යන මතය මෑතකදී (1970 දශක මුල) ප්‍රචලිතකලේ ඉංග්‍රිසී මවක් සමඟ ලන්ඩන් සිට ආ මාක්ස්වාදී විශාඛා කුමාරි ජයවර්‍ධන (සොයිසා) නම් නෝනාය. බුද්ද්ධාගමට ද්‍රෝහිවීම යන ස්ටැන්ලි තම්බයියා විසින් ලියූ පොතේ පිටකවරයට (1990 දශක මුල) මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන්ගේ රෞද්‍ර මුහුණක් සැපයූවේද ඇය ය.

කතෝලිකයින්ට හා මුස්ලිම්වරුන්ට රැකවරණය දීම අතීත සිදුවීම්සේ අමතක කලත්, යාපනයේ අර්‍ධ වහල් භාවයේ සිටින දෙමළ කුලීනයින් හෝ ඉන්දියාවේ ඩලිත් ජනයා හෝ අතර බුද්ද්ධාගම පැතිරවීමටවත් හාමුදුරුවරු ක්‍රියා නොකලේය. 1798 නෝත් හා පසුව බ්‍රවුන්‍රිග් ආණ්ඩුකාරවරු කියා සිටියේ ගම හා පන්සල අතර ඇති බැඳීම කඩා දැමීමේ අවශ්‍යතාවයමය. මේ සඳහා ඇති ඍජු ඉඩකඩ 1948 න් පසු අවහිර වුවත්, සිංහල බෞද්ද්ධ අන්තවාදයක් ලංකාවේ ඇතිබවට ප්‍රචාරයක් ලොව පුරා පැතිරීයාම කෙතරම්ද යන්න දළයි ලාමා පවා පාස්කු ප්‍රහාරයෙන් පසු මුස්ලිම් ජනයාගේ මානව අයිතිවාසිකම් කඩවීම ගැන ඇමෙරිකාවේ සිට කඩේයාමෙන් මොනවට පැහැදිලිවේ. සුමන්තිරන්ලා, පාක්‍යශොතිලා, ජෙහාන් පෙරේරලා ලෝකයම නොමඟ යවන්නේ ඩොලර් බලය නිසාය.

සිංහල බෞද්ද්ධයන්ට වූ අසාධාරණකම් ගැන කොමිෂන් සභා කීයක් 1956 සිට නිර්දේශ ඉදිරිපත් කලාද? චන්ද්‍රිකා නෝනා පත්කල 2002 කොමිෂම් වාර්තාවේ ඉස්ලාම් අන්තවාදය ගැනද පෙන්වාදී තිබුණේය. 2003 දී සෝම හිමිඳුන් ජීවිතය දුන්නේද මේ ගැන රට අවධිකරමින් සිටියදීය. සෝම හිමියන්ගේ දායාදයෙන් වාසි ලබාගත්තේ අවස්ථාවාදී පිරිත්නූල් බෞද්ද්ධයින් අතලොස්සකි. 2012 මැයි සිට ඥානසාර හිමියන් ශාක්‍ෂි සහිතව පෙන්වා දුන්නේද මෙයමය. උන්වහන්සේටද මරණය වෙනුවට හිරගෙය උරුමවීම එක අතකින් ජාතියේ වාසනාවකි. අස්ගිරි ප්‍රකාශණය (2017 ජූනි 20) හා අස්ගිරි නිවේදනය (2017 ජූලි 4) නිකුත් වන තෙක් ගිහි-පැවිදි ලංකාවේ ඕල්කොට් බෞද්ද්ධයින් ඥානසාර හිමියන් සම්බන්ධයෙන් ගෙන ගියේ පණිවුඩකරුට වෙඩිතැබීමේ න්‍යායයය. ඒ කාලයේ 1940 ස් ගණන්වල ධර්‍මපාලතුමාට වුණේද මේ දෙයමය.

බුද්ද්ධාගම, බෞද්ද්ධ දර්‍ශනය කියා දෙකක් පෙන්වා බෞද්ද්ධයින් දෙකට බෙදීමේ ව්‍යාපාරය සිංහල ගෝලයින් දෙතුන් දෙනෙක් සමඟ ගෙන ගියේ ස්ටැන්ලි තම්බයියා විසිනි. ඔහු ඇසූ ප්‍රශ්ණය නම්, අහිංසාව වෙනුවට බෞද්ද්ධයින් විසින් මිනී මරණ්නේ ඇයි යන්නය. ඔහු ජීවත්ව සිටියදී මේ ගැන ඊමේල් හරහා ඔහුට දුන් ශාස්ත්‍රීය උත්තරයට ප්‍රතිචාරයක් ලැබුණේ නැත. මේ ගැන ලංකාවේ සිංහලයින්ට නන්දා මාලිනීගේ නවගුනවැල ගණන් කිරීම හා කඩුවක් අතට ගැනීමේ වෙනස පෙන්වන සිංදුව වැදගත් වේ. ඇෆ්ඝනිස්ථානය, ඉරානය, පකිස්තානය, බංගලාදේශය, මැලේසියාව, ඉන්දුනීසියාව, මාලදිවයින හා පිලිපීන දූපත් මෑතක් වනතුරුම බෞද්ද්ධ රටවල් විය. ඉන්දියාවේ අයෝධ්‍යාවේ හින්දු රාමා දේවාලය-ඉස්ලාම් මෝගල් පල්ලිය ගැටුමේදී අන්තිමේදී එලිවූයේ ඒවාට යටින් බෞද්ද්ධ විහාරයක් නටඹුන් ඇතිබවය. පොලොන්නරුවේ ශිව දේවාලය ගොඩනඟා ඇත්තේ විහාරයක් උඩය. අරාබියේ මක්කම ගල යටින් ඇත්තේද බෞද්ද්ධ නටබුන් නොවේදැයි සිතෙන්නේ තපස්සු භල්ලික වෙළදුන් නිසා පමණක් නොව සූත්‍ර පිටකයේ සඳහන් වන පරිදි පුන්න තෙරුන් සුනාපරන්තයේ මකුලකගාමයේ පන්සලක් සදාගැනීම නිසාය (මේ පිළිඹදව පර්යේෂණාත්මක කෘතියක් ඒ ඩී ඩී පෙරේරා විසින් ලියා ඇත). මෙය කනිෂ්ක රජු සමයට අයත් මිලින්ද ප්‍රශ්නයේද සඳහන් වන අතර, බැමියන්-අව්කන බුදු පිලිම අතර ඇත්තේද මෙම යෝනක සම්බන්ධයමය.

ඉංග්‍රීසීන් විසින් සිංහලේ සූරාකෑමේදී සිංහල ජනතාවට කල හානියේ එක් අංගයක් වූයේ සුළු ජනවර්‍ග වලට වාසිදී මහජාතිය දුර්‍වල කිරීමය. වතුකරයට ඉන්දියානු ජනයා ගෙන ඒම වෙනමම ක්‍රියාදාමයකි. කුමණ වෙනස්කම්, ජනසංහාර ඉදිරියේ සිංහල ජනයා නොනැසී සිටියේ පන්සල් හා ගම අතර තිබූ ගහට පොත්ත වැනි බැඳීම නිසාය. වැලිවිට ශ්‍රී සරණාංකර සංඝරාජ හිමියන්ට කොළඹ සිට ගොස් වසදීමට තැත්කිරීමේ සිට එන්ජිිෝ ඩොලර් කාක්කෙක් වන පාක්‍යාසෝති විසින් දැන් අස්ගිරි මහනාහිමියන්ට නඩුදැමීම දක්වා දුවන්නේ මෙම සම්බන්ධයට විරුද්ද්ධ ප්‍රතික්‍රියාවය. සිංහල බෞද්ද්ධයාට ජාතියක් වශයෙන් තම ආගම ධර්‍මය අනුව වෙන ජනවර්‍ගයකට හානි කල නොහැකිය. 1994 දී මාස තුනහමාරක් තුල ලක්‍ෂ 5-10 අතර ටුට්සි ජනයා රුවන්ඩාවේ හුතු ජනයා විසින් සමූලඝාතනය කරන ලදී. සුදු පාලකයින් විසින් ටුට්සි සුළු ජන වර්‍ගයට වාසි සලසාදී හුතු මහ ජනවර්‍ගයට බලවත් වෙනස්කම් කරනලදී. මෙය ලංකාවේ සිංහල ජනයාට ඉංග්‍රීසීන් සලකූ ආකාරයට සමානය. එහෙත් ලංකාවේ එවැනි ජන සංහාරයක් සිදු නොවූයේ පන්සලේ ආභාෂය නිසාය. යාපනේ පුස්තකාලය ගිනිතැබීම හා 1983 ජුලි දෙමළ ඝාතන බලයේ සිටි යූ එන් පී රජයේ දාමරික පිරිස් කල ක්‍රියාවක් මිස සිංහල බෞද්ද්ධයින් කල දෙයක් නොවීය.

දුටුගැමුණු-තිස්ස සහෝදරයින් සමඟි කල කාලයේ සිටම ජාතියේ මුරදේවතාවුන් ලෙස පෙනීසිටි සංඝයා වහන්සේ ඕල්කොට් යුගයේ සිට පසු බැස්සේය. ජාතික සේවය ගැන ධර්‍මපාලතුමා පන්සල් වලට නිතරම පෙන්වා දුන්නේය. පක්‍ෂ දේශපාලනයට ගොදුරුවීම නිසා මුරදේවතා කාර්යය පලුදුවූයේය. මෙම නරක ආදර්‍ශය නිසා ගම්වල ගිහියන්ද පක්‍ෂ අනුව බෙදී ගියේය. මේ සමඟ භික්‍ෂූ විනය පිරිහීමද සිදුවිය. වෙනත් ආගම්වල මෙන් නොව ගමේ පන්සලේ නායක හිමියන් ස්වෛරී ආයතනයක ප්‍රධානියා විය. මධ්‍යම සංවිධානයක් මඟින් පාලනයක් තබා නිරන්තර මඟ පෙන්වීමක් වත් නොවීය. මේ නිසා දේශපාලකයින් කතෝලික කාදිනල්තුමාට, මහානායක හිමිවරුන්ට වඩා ඉහලින් සැළකුවේය. මේ වනවිට කාදිනල්තුමා විසින් යම් ආකාරයක මුරදේවතාවෙක් වී සිටී. මානව අයිතිවාසිකම්, නිරාගමික සමාජය, සමලිංගික අයිතිය යනුවෙන් අළුතෙන් එන යටත් විජිත වාදයට එරෙහිව එතුමා ප්‍රසිද්ධියේ කතා කරන්නේ පක්‍ෂ දේශපාලකයින්වද මුසපත් කරවමිනි. යුරෝපීය රටවල් හා එන්ජිිෝ මුදලාලි විසින් ලංකාවට මානව හිමිකම් හා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කියාදීමට සැදීම හාස්‍යජනකයයි එතුමා කියයි.

එක රටක්, එක නීතියක්, එක අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් යනාදී මාතෘකා යටතේ අතරමංවී සිටින දේශපාලකයින් දැනට කරණ යෝජනා මහජනයා රැවටීමට කරණ කතා මිස, මේ පවතින දූෂිත ක්‍රමය යටතේ කල නොහැකි දේවල් ය. ස්ත්‍රීන් හතරක් විවාහ කර ගැනීමේ අයිතිය, බාල වයස් විවාහ, මද්‍රසා වසා දැමීම මේ 225 දෙනාට කල හැකිද? රටට අවශ්‍යව ඇත්තේ මෙම දූෂිත පිරිස් ඉවත්කර දමා හැම දේශපාලකයාම බොරුවට කතා කරණ බෞද්ද්ධ රාජ්‍ය පාලන ක්‍රමයක් නියම වශයෙන්ම රටේ ඇතිකිරීමට පදනම දැමීමය. සිංහල, දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනයාට සමඟියෙන් හා සාමයෙන් ජීවත් විය හැක්කේ එවිටය. නොයෙක් ආකාරයේ විද්-වත් සභා නොයෙක් දේ කතා කරයි. නාගානන්ද හා රොහාන් නොයෙක් විශේෂඥ කොමිටු ගැන කියයි. එහෙත් ඉතාමත්ම සරල හා ඉතාමත්ම වැදගත් දෙයක් වන ග්‍රාම සේවා නිලධාරී වසම් පරිසර භූගෝලීය නිර්‍ණායක (ජලය) අනුව නැවත බෙදීම කතාකරණ කිසිවෙක් නැත. 4000 ක් වූ මෙම ඒකක 14,000 දක්වා වැඩිකලේ ජනාධිපති ප්‍රේමදාසය. චන්දයට දින දෙකකට පෙර අශ්‍රාෆ්ගේ ඉල්ලීමට අල්ලසක් වශයෙන් දිස්ත්‍රික් මන්ත්‍රී කඩ ඉම සියේට දොලහමාරේ සිට පහ දක්වා අඩුකලේද ඔහුය. මෙම ග්‍රාම සේවා වසමක දැනට රජයේ නිලධාරීන් හය දෙනෙක්ම සිටී.

මූලික වශයෙන් ගත් විට ඥානසාර, රතන හා අභයතිස්ස යන හාමුදුරුවරුන් තුන් නම කෙරෙහි පැවරී ඇති යුග මෙහෙවර නම් සාකච්චාකර පොදු එකඟතාවයකට පැමිණ මහජනයාගේ විශ්වාසය දිනාගෙන බෞද්ද්ධ බලය පෙන්වා සුදුසු ජනාධිපති කෙනෙක් තෝරාගැනීමය. ඉන් පසු ඇත්තේ දුෂ්කර ගමනක් නොවේ.