හිතන ක්රමය වෙනස් කර ආර්ථික දුක නැති කිරීම
March 22nd, 2022ජයන්ත හේරත්
ඉන්දියාවේ
ජනගහනය 1.5 බිලියන් ය.
ලඟදි අපට
බිලියන් 1 ක් දුන්නේය.
ඩොලර් ය.
අපේ හිතවතාය
friend in need ය.
friend indeed ය.
ඉන්දියාව ලොකු රටකි
අපි සිතිය යුත්තේ
ඉන්දියාව අපේ කියාය.
මනෝ පුබ්බන් ගමාය
අපේ අසල්වාසියා අපේය.
අසල්වැසියාගේ
ඉඩම්
ධනය අපේය.
අපේ යටත් විජිතයක් කියා හිතීම හොඳ නැත.
ලෝක ගෝලය
දකුණු-උතුරු
කලාම
ඉන්දියාව යටින්ය
අපි උඩින්ය.
හිතන හැටිය.
අසල්වැසියා සමග
ගහ ගෙන
වැඩක් නැත.
අසල්වැසියාට
ප්රේම
කල යුතුය.
JR ට වැරදුනේ
එතනය.
මට
මගේ
advisor ගේ
අවවාද
මතක් වේ.
අපි කලයුත්තේ
හිතන හැටි
වෙනස් කිරීමය.
දුක් වේදනාවන්
සුඛ වේදනා
ප්රීතිය
බවට පත් කර
සතුටින්
සිටීමේ කලාව
ප්රගුණ කල යුතුව ඇත.
පිරිසිදු සිතින්
කථා කරන්න
ක්රියා කරන්න
සතුට
ඔබ
සතුය.
හැම විටම
සිනහ වන්න.
ඩොලර් බිලියන් 1
බිලියන් 1.5 ක ජනතාවට
ලොකු බරක් නොවේය.
එක ඉන්දියන් කාරයෙක්
ඩොලර් ශත 67 බැගින් ය.
1 බෙදීම 1.5 ය.
මහා ලොකු
කජ්ජක්
නොවේය.
හූණු බිජ්ජක්
තරම් වත් නැත.
ඉන්දියාව ධනවත්ය.
එච්චර ධනවත්
කියා අපේ
තාත්තා මුත්තා
කිත්ත කිරිකිත්ත වත්
දන්නේ නැත.
දැන සිටියේත් නැත.
හිඟන්නාට
ලැජ්ජාවක් නැත.
බයක් නැත.
නැතිවන්නට දෙයක් නැත.
ඉල්ලන්නේය.
ලැබෙන්නේය.
කිරි එරෙන්නේ අඬන විටය.
බුදු හාමුදුරුවෝ
බුදු උනේ
කිරි
නැතුවය.
උන් වහන්සේට ‘
මවු කිරිත් නැත.
පිටි කිරිත් නැත.
බුදු උනේය.
පිටි කිරි ළඟදී මතුවූ ලෙඩකි.
අනුගාමිකයින්ට කීවේ
හිඟමනේ යන්න.
හිඟන්න
ඉල්ලන්න
කියාය.
හැමෝම කරන්නේ හිඟන වැඩෙය.
කන්නේ
ඉල්ලන්ය
අනාගමිනි.
අපේ මිලියන් 20
රුපියල ගානේ
දුන්නොත්
හිඟන්නා
මිලියනෙයර් ය.
බැසිල් ට
ඉල්ලන්න තිබුනේ
බිලියන් 1.5ක් ය.
එක ඉන්දියානුවෙකු dolar 1 ය
කජ්ජක් නොවේය.
MicroSoft CEO
සත්ය නදෙල්ල
ඉන්දියාවෙන් රට පැටවූ
ඇමෙරිකන්
ඉන්දියන්ය.
පඩිය Dolar මිලියන් ගනන්ය.
Networth එක $ 387 මිලියන් ය.
Google CEO
සුන්දර පිචෛ ද
අවුරුදු විසි ගණන් වල
ඉන්දියාවෙන් රට පැටවූ
ඇමෙරිකන්
ඉන්දියන්ය.
පඩිය Dolar මිලියන් ගනන්ය.
Net worth එක
ඩොලර් 600 මිලියන් ය.
අතේ
පිච්චිය
නැතිව සිටි මිනිසුන්ය.
අපි රට පැටවිය යුත්තේ
පුහුණු ශ්රමිකයන්ය.
බිලියන් දහස
ට්රිලියන් එකය.
ඇමෙරිකාව තම ආර්ථිකය බහින කොට
එය නගා සිටුවන්නට,
ඩොලර් ට්රිලියන් ගණන් අච්චු ගසා
සල්ලි පොම්ප කරන්නේය.
ලංකාව වාගේ රටක්
එහෙම කලොත්
පුප්පන්නේ ඇමරිකාවේ තින්ක් ටැංකිමය!
හා හා එහෙම කරන්න එපාය.
ඩබල් ස්ටෑන්ඩර්ඩ්ය.
දක්ශිනන්ශික
ආර්ථික විශේෂගවයෝ
විපකෂයේ
ඉන්නකොට සල්ලි අච්චු ගැසීම ගැන
පුප්පයි
ගොරවයි
රවයි
විරුද්ද වෙයි
උන් බලයට ආවමත් කරන්නේ ඒකමය.
ඇමෙරිකාව
ඒ සල්ලි වලින්
දුප්පත් රටවල ඉඩම් කුණු කොල්ලෙට ගනිමින්
එම් සී සී වැනි පහසුකම් සලසන්න
හරි ආසය.
ඒ වුනාට
ලංකාව හොල්ලන්න බැරිය
මෙතනමය
අරගෙන යන්න බැරිය.
Yuan එක
Dolar
replace කලවිට
අන්තිමට දිනන්නේ
ඇමෙරිකාවට
දිගටම ට්රිලියන් ගණන් නය දෙන
චීනයය.
ඇමෙරිකානු බදු ගෙවන්නන්ට පව්ය!
ණය දෙන්නෝ දිනන්නෝ ම නොවේ ය
ණය ගන්නෝ හැමදාම පරදින්නෝ නොවේ ය.
zelensky
comedian ය
යුද්දේ කරන්නේ
හිනා වෙවීය.
jacki – chun වගේය
විටෙක අඬයි
fight කරයි
හිනා වෙයි.
විටෙක හිනාවෙයි fight කරයි අඬයි.
විටෙක දුර්වල බව පෙන්නයි fight කරයි. අඬයි.
විටෙක ශක්තිය පෙන්නයි fight කරයි
ඔක්කොගෙන්ම ආධාර ඉල්ලයි fight කරයි
ඔක්කෝම ආධාර ගනියි fight කරයි
තමන්ගේ රටවැසියන් රටින් දුවයි හිනාවෙයි fight කරයි අඬයි. fight කරයි.
Ukraine ප්රශ්නය NATO ප්රශ්නයකට transform කර හිනාවෙයි.
Poland ඇද ගනියි නටයි හිනාවෙයි
ඇමෙරිකාවට තුරුළු වෙයි හිනාවෙයි
අනිත් උන්ට සතයක් වත් නොදී
උන්ගේ සල්ලි වලින් ගහයි.
fight කරන හැටි උගන්නයි.
WW තුන මතක් කර ලෝකය භය කර හිනාවෙයි.
comedian ලාගේ mind-set එක analyze කර බැලීම වටීය.
මොනවා කලත්
යුක්රේනය
ඔතනමය
රුස්යාව
ලඟින්
හොල්ලන්න වත් බැරිය.
අනන්ත ආත්මයක් ඔතනමය.
Biden
ඩොලර් බිලියන් 1 ක්
අවි ආයුද දුන්නේය.
Trump හිටියා නම්
Russia – Ukraine
යුද්දයක් නැත.
Last week President Gotabaya Rajapaksa addressed a nation in crisis. Instead of calming the masses, a good part of whose life is now spent in everyday queues, he managed to further enrage them. What could probably be the operating para of his speech was ‘this crisis was not created by me’. Our country is not the only country in the world affected by the prevailing crisis situation. The entire world is engulfed with various hardships,” he said. Fair enough, President Rajapaksa inherited an economy that was loaded with an unsustainable amount of foreign debt, much of which was obtained during the two-term presidency of his elder brother. While some of them were invested in useful infrastructure projects, Mahinda Rajapaksa misallocated a good deal of foreign loans on a dynastic enterprise-in development projects which had no immediate, perhaps, not even medium-term, economic viability. Mahinda Rajapaksa misallocated a good deal of foreign loans on a dynastic enterprise-in development projects which had no immediate, perhaps, not even medium-term, economic viability
But, only Gotabaya Rajapaksa is responsible for mismanaging the latent economic crisis, which could have been handled with economic common sense. Instead, he turned it into a national disaster. Without a series of flawed policies adopted by his administration, Sri Lanka would not have been in the throes of a crisis as acute as it is at present. But, the president did not admit any of his blunders; they broke the back of this nation. Perhaps, his ego blinded him. Or he is simply ignorant and his advisors sycophantic. Here are four cardinal mistakes he committed, and they turned an otherwise manageable foreign exchange crisis into an unprecedented national catastrophe. 1.His extensive tax concessions made the government bankrupt Mr Rajapaksa started on the wrong foot. The government revenue in Sri Lanka as a percentage of the GDP is one of the lowest in the world – not just in comparison to peer lower Middle/Middle-Income nations but even compared to the least developed nations. To address the lower government tax revenue, Rajapaksa’s predecessors, the Yahapalanaya, partly guided by the IMF, adopted a revenue-based fiscal consolidation programme. Tax revenue as a percentage gradually increased, from 2015 to 2019, when Rajapaksa was elected to power. The new president thought he knew better and cut VAT from 15% to 8% and abolished NBT, PAYE tax, etc. As a result, the government revenue in 2020 declined by 526 billion rupees. And the number of registered taxpayers in the country declined by 33.5 per cent, according to Verite Research, a think tank. In order to fill the shortfall, the government printed money, fuelling inflation. Public finances were weakened while the country was due to pay over US$ 24 billion of foreign loans by 2024, which itself reveals the economic acumen of the president and his advisors. 2.The self-made disaster in the agricultural sector The president’s overnight ban on chemical fertiliser would be remembered as the dumbest, yet one of the most callous policy decisions in recent memory. It is more ludicrous if the real reason as he claims was to save public health (instead it seriously damaged Sri Lanka’s food security, Sri Lanka now ranks behind a number of South Asian peers in terms of food security). If the unsaid motive was to save limited foreign reserves, it reveals the misplaced priorities of his government. Fertiliser subsidy cost about US$ 250-300 million annually. In the meanwhile, his government continued to service international sovereign bonds, the last one of US$ 500 million that was paid in January effectively emptied the foreign reserve. The ban on chemical fertiliser decimated the local agricultural sector, paddy harvest declined by two-thirds. The cost of the folly was, according to conservative estimates, is US$ 2 billion. It impoverished 1.8 million farmers, which account for every one in four of the Sri Lankan workforce. The new president thought he knew better and cut VAT from 15% to 8% and abolished NBT, PAYE tax, etc. As a result, the government revenue in 2020 declined by 526 billion rupees. And the number of registered taxpayers in the country declined by 33.5 per cent 3.Unsustainable Rupee peg and continuation of bond payments If there is a government that continued to pay its foreign lenders against a net negative foreign reserve, it is this one. The real motives may be much less sincere than lofty claims of non-existent creditworthiness, which is ranked below the junk by rating agencies. The government effectively drained US$ 7.6 billion of foreign reserves of 2019 to pay for foreign lenders and to maintain an unsustainable peg of the Rupee. The peg resulted in a further squeeze of foreign remittance by the Sri Lankan workers abroad. Exporters parked their earnings in foreign banks. The President in his speech admitted that the workers’ remittance, which would have been US$ 2 billion under the peg would now increase to US$ 5 billion after the rupee was floated. However, the rupee was floated when the country ran out of hard currency, with the government having no effective instrument to manage the free fall of its value. While the rupee is traded at 275 for a dollar in banks, it is still traded for 300- 305 per dollar in the parallel markets. That might suggest further depreciation is on the way. If the peg aggravated the shortage, now the free-falling rupee would make most essential items, ranging from milk powder to cooking gas beyond the reach of average folks. The promised Saubagyaya (prosperity) has been proved to be an unmitigated self-made disaster. 4.Self-isolation from the West Now when the government begs for short changes from Bangladesh, and pleads for oil on credit from Russia, at its hour of global infamy, one should know, that its friends are few and far between. This was not the case when it launched into power. The Japanese were funding a Colombo metro rail project, the Americans offered a US$ 480 million grant under the Millennium Challenge Cooperation. Gotabaya Rajapaksa’s administration suspended the Japanese project and shunned the Americans. It effectively self-distanced itself from the West and its allies. A common-sense foreign policy followed in the national interest would have made it possible for the country to seek help from a greater number of states at its hour of need. But, the Rajapaksa’s personal political calculations had always ranked above the national interest. Those are only the most salient of blunders, which are directly instrumental in our flight. There is a separate long list, from the 20th Amendment to racist dog-whistling and to the compulsory cremation of Muslim Covid dead, that further discredited the nation. Connect the dots, and you will see why and how Sri Lanka ended up here, our daily ritualistic humiliation at queues and our daily struggle to make ends meet. 
off their daughters due to various reasons such as poverty, tradition and gender inequality. The debate on child marriages in Sri Lanka has been focused too much on Muslims. But, in reality, the evidence shows that the child marriage problem is not a Muslim or Sinhalese problem, but a national problem. 
