Chanaka Bandrage

The country is facing a severe foreign exchange crisis. Our foreign reserves are almost zero now.

Due to lack of dollars to import fuel, there are daily power cuts; long vehicle queues can be seen in petrol filling stations. The banks have no dollars to pay to clear the thousands of shipping containers that have piled up in the port. We import almost everything in Sri Lanka; due to the dollar crisis there is a huge scarcity of some imported items.

The list of difficulties and inconveniences we face is endless. 

With time to come, the problems will exacerbate.  They will become unbearable to the citizens.

Due to the Ukrainian war, there is no doubt that the world fuel prices will further escalate. Already a petrol barrel fetches above US$ 120 in the world market.  This is the highest price for petrol in 9 years (after 2013).  They will definitely increase further.

The government is faced with an unprecedented situation.  Omicron peak has still not reached. More than 20 people die a day. At least US$ 7 billion of foreign debts are required to be paid soon. Strikes are propping up in every corner. One needs to sympathies with the government.  No one would want to manage a finance in such situation.

Finding dollars is the key solution to all the problems.  This has become an essential issue in everyone’s lives.

Sadly, the government does not seem to be proactive to secure dollars.  Bribery, corruption and bureaucratic inefficiency are rampant. And there is apathy on the part of the citizenry in regards to the government’s attitudes. Hence, this article.

Rather than exploring new dollar avenues the government continues to rely on the older, traditional methods.  The government must realise that these methods have failed.

The government does not seem to have new ideas. Inflation is skyrocketing.  The suffering that people undergo is tremendous.

The government is obsessed in building useless new expressways, causing enormous environmental, wildlife and agricultural land destruction.  Many projects employ Chinese labourers denying locals employment opportunities. Everybody knows expressways are a good source for the politicians to earn huge illegal incomes. More than 70% of the population receives no benefit from expressways.  More than 60% of the country’s registered vehicles (InterCity Buses, motorcycles and three wheelers) are banned on expressways. In developed countries they are allowed – they do not have three wheelers. Rather than reducing the overall traffic congestion the expressways have sometimes contributed to exacerbate traffic problems.  Another foolish venture is the nonstop building of walking tracks. The government even tried to build a walking track on the bund of the Great Tank – Parakrama Samudraya.

These projects do not contribute to the direct increase in the country’s GDP.

The government still foolishly thinks that mega projects is the way to development.  Very little is done to introduce micro loan schemes to improve the lives of the down trodden. 

In regards to solving the dollar crisis, the government believes that obtaining currency swap assistance is the only and best solution forward.  We have even borrowed from Bangladesh.

The government must realise that these are only stopgap measures. Also, none of the assistance comes free of charge. They are all loans.  As it is obvious that we do not have the means to pay off these loans, we will end up selling our valuable assets to foreigners, especially real estate. Already we have given away precious Colombo lands to China, Trincomalee Oil Tanks to India, Kerawalapitiya LNG Electricity plant to USA and thousands of fertile Wellassa lands to Singapore.

Despite all these efforts, the dollar crisis has worsened. There is no sign of the economy improving. Every day the economy is nose diving. Are we already a bankrupt country?

The government must act fast, it must stop the country from becoming not just Asia’s but World’s ‘basket case’.

The government has not done anything substantial to increase exports.  Expanding the garment industry is a good way to earn extra dollars. This is how Bangladesh somewhat prospered.  We have the niche in the world’s lucrative tea market, but we have failed to capitalize.  It is doubtful that the government has skilled, capable people to undertake such tasks. The cabinet is full of lethargic persons.

Why the government is not seeking or reluctant to obtain IMF assistance is a million dollar question.

Lebanon has sought active IMF assistance, and it is gradually coming out of its grave economic crisis. Argentina was also rescued by the IMF. Greece was rescued by the EU. Like Venezuela, there is no one to rescue us. Thus, we may not be able to survive.

If the government is not going to IMF solely due to IMF’s strict loan conditions, then the government is not acting in the best interests of the nation.  This is like denying a dying patient medicine.  If IMF imposes strict conditions – that is in order to streamline that country’s economy. They do so in good faith.

Currently this is exactly what we need (strict conditions).  Of course we could negotiate the conditions with them.

If the government is refusing IMF assistance due to any other reasons, it has a duty to tell those reasons to the people. It is ours and our children’s future that is at stake.

Some say if the IMF is involved, they will ask the government to scrap the government’s efforts to keep the Rs/Dollar rate static (Rs 203 = US$1). True, currently this artificial arrangement is serving the government well in managing inflation.  But, this lower dollar rate has dissuaded expatriates from sending remittance to Sri Lanka.   Furthermore, the IMF will ask the government to stop printing money.  It will want the government to reintroduce the corporate taxes that the government scrapped soon after coming to power in 2019. The government’s ‘best friends’ will resist the reintroduction of the high-end taxes. The IMF will definitely ask the government to cut costs and reduce the public service (we have one of the Asia’s largest, on a per capita basis). Under an IMF assistance package, the perks and privileges enjoyed by the politicians and top government officials will have to be drastically reduced.

How to raise new dollars – few suggestions

We have an abundance of men and women working overseas. They number at least two million. Lots of them are good patriots.  The government must tap into them in this moment of grave economic calamity – to secure dollars from them.  Surely, if they are approached correctly, these patriots will reciprocate kindly.

Most of our brethren working oversees are smart, hardworking and intelligent. In the past they have remitted to the country large amounts of foreign exchange, say up to US$7 billion per year. Now they are not sending money here. Since recently they have resorted to sending money through the Undiyal system. Thus, the country has missed out on receiving much needed dollars. Given that the banks are buying dollars at a much lesser rate than the registered private money lenders, the expatriates will continue with the Undiyal system. The government must try to break this.  For this, it ought to give incentives to expatriates to send money to the banks, just like in the past.

There are other ways and means to encourage the expatriates (include the Diaspora in the West and workers in the Middle East) to send dollars (or applicable currencies) to Sri Lanka.

One sound idea is to allow them (long term expatriates) to send a vehicle (car, van. motorbike, three wheeler) to Sri Lanka (without opening L/Cs here), and to pay their customs duty in dollars.  As Sri Lanka’s vehicle import duties are very high, this will be a good source of dollar revenue for the country. This will also ease the current vehicle shortage in Sri Lanka that has arisen due to the prevailing vehicle import ban. The ban has existed for 2 years.

The government is not doing this as the motor car dealers strenuously oppose the scheme. The government must look at the benefit of the scheme to the country and the public at large. It should not be biased towards a small group of people.

Apart from vehicles, customs duty for all other imports should be allowed to be paid in foreign currency, and such payees should be afforded incentives/discounts.

Expatriates used to send lots of monies to Sri Lanka through the NRFC scheme. Local banks offered them good interest rates.  Thus, they bypassed their resident countries and sent money here. Due to the foreign exchange crisis very few people are using the NRFC scheme now. People are scared that they will lose their hard earned money (dollars and other currency). The government must alley the fears that the depositors have.

Foreign tourists to this country and Sri Lankan citizens living here who have dollars (and other foreign currencies) must be encouraged to pay for their goods and services in foreign currency. For example, those who patronize elite hotels, holiday destinations should be allowed to pay their bills in dollars. Foreign tourists must be encouraged to pay various entrance fees (Temple of the Tooth, Sigiriya, Dambulla, various botanical gardens etc) in foreign currency. Fees should be slightly lowered to those who pay in dollars.

Sri Lankans who are buying electrical appliances like TVs, refrigerators, washing machines etc from leading stores should be given the option to pay in dollars. Then, Incentives must be afforded to them such as tax concessions.

A Duty Free shopping complex must be opened in Colombo where trading must be done in foreign currency.

The government must ensure that the Central Bank will buy those dollars from the respective businesses promptly after paying the dollar collectors a reasonable commission in addition to the actual item price that they have sold.

The Central Bank must have a scheme to buy dollars from the private money exchange market.  There are large scale dollar deals occurring in the private market each day.

Another suggestion is that the government can set up a ‘Support Sri Lanka’ dollar account with the Public Trustee and the Government Auditor as Joint Trustees to manage it.  If it is honestly managed, expatriate Sri Lankans and Sri Lanka’s overseas friends will contribute. Ukraine has just established such a fund.

What we need to realise is that all these new dollar revenues would collectively add to a sizable amount.  Today, every dollar is valuable to the country.

Sri Lanka is currently hemorrhaging and unless the government becomes proactive to secure the much needed dollars, the economy could well sigh its last breath.  Currently, we are all tremendously suffering.  In the near future, we could lose all our life savings in banks and many other calamities could happen. Lots of people could commit suicide (like in Argentina, Greece).

Sadly some of the people who run the country’s finances and some in the cabinet are extremely corrupt, inefficient, unintelligent and lethargic.  The leaders do not seem to have a vision. They have brought the country to a day-to-day situation. The whole country pays a huge price for their actions and in-actions.

Why our citizens are so passive, incredibly quiet and disinterested in public affairs is also a million dollar question. There are no other people like Sri Lankans. They want to keep dancing well knowing that the ship is sinking. Many of them think only about their and their families’ wellbeing, not the country. Many are unbothered about corruption because if given the chance they would also engage in corruption. By the time our people wake up, the ship would have sunk.

The writer is an International Lawyer (ethos8@bigpond.com)

Emilia Fernandez University of Lucerne, Switzerland

On December 10, 2021, the Biden administration imposed sanctions on Bangladesh’s elite paramilitary force, the Rapid Action Battalion (RAB) and seven of its current and former officials accusing of human rights abuses and abductions. Even though US-Bangladesh has been enjoying a cozy relationship since the birth of Bangladesh, this sudden human-rights related sanctions have raised concern in the South Asian Nation especially as it has been imposed “unilaterally” without any “prior information”.

Sanction, an instrument of foreign policy, can be used to create pressure on a state or non-state actor to influence those decisions and actions that are being perceived as threatening to security or violating international behavioral conducts. The US government normally slaps sanction, using it as a carrot and stick policy, on those countries that US thinks as enemies, e.g., rogue states, and threatening to its national interest or to coerce the target to do something. As Bangladesh is neither a rogue state nor a threat to the US interest, the recent US sanction on Bangladesh, one of the most trusted US allies in South Asia, surprised the political analysts across the world.

Generally, when the US imposes sanctions, the opponent states react in way that worsen the situation further. As a friendly country, how Bangladesh responded to the US sanction deserves analysis since it will help to understand how the US ally reacts to such sanctions compared to that of the US enemies.

The Bangladesh’s Responses

Initially, Bangladesh followed the diplomatic way to communicate with the US government to explain its stance against the allegations. Diplomatic efforts, on the part of Bangladesh, was mainly focused on convincing the US government by conveying the message that Bangladesh has been misrepresented by vested groups. This is how Bangladesh differentiated itself from other countries on which the US has imposed sanctions so far. For example- the North Korea fires fresh missiles in response to US sanctions. Instead of accepting the criticism, the rogue states just react negatively against any sanctions. But Bangladesh showed positive attitude and welcomed constructive suggestions from the US government.

In response to human rights violations, the Foreign Ministry of Bangladesh has established a human rights cell under the United Nations (UN) to look into human rights issues and abuses with required importance and attention. Besides, the cell will present the facts and figures of the human rights situation of Bangladesh before the international community by analyzing the situation properly. As it has been established under the UN, it can be expected that the situation will be monitored properly and the real data will be presented.

According to Bangladesh government, they have already sent data on the country’ human rights situation and its progress in rescuing the people, who allegedly fell victim to enforced disappearances. The law enforcing agencies of Bangladesh have also rescued several people which was also mentioned in the report. It was also mentioned that government is working relentlessly to find the whereabouts of the rest of the people.

The US Reactions

Gregory W Meeks, the chair of the House Committee on Foreign Affairs and an influential US Congressman, in one of his speeches, delivered at fundraising luncheon function in New York, said that there is no plan of the USA to impose further sanctions against security forces of Bangladesh. Also, Meeks hinted about certain vested groups who are strongly lobbying with the Biden Administration for slapping further sanctions against more Bangladeshi officers and politicians. Though he clearly mentioned that he supports the Biden administration’s stance on RAB, he also made it clear that wholesale sanction against Bangladesh is currently unwarranted by the US government.

The April 4, 2022 will mark the golden jubilee of US-Bangladesh relations. In order to celebrate the 50 years of the establishment of their diplomatic ties, the US Secretary of State Antony Blinken invited Bangladesh’s Foreign Minister AK Abdul Momen to Washington. This also indicates that the Biden administration has taken Bangladesh’s responses to the US sanction in a positive light. And, the relations of these two countries still intact and friendly as before. 

Instead of reacting like rogue states, Bangladesh handled the US sanction on RAB professionally with much emphasis on diplomatic maneuvers. The crisis may be resolved soon, but Bangladesh should decode the hidden motive of Washington behind such sanction. What does the US actually expect from Bangladesh? The Quadrilateral Security Dialogue (QUAD), a strategic security dialogue between the United States, India, Japan and Australia, may be a relevant issue to be considered in this context. May be, the US is trying to create pressure on Bangladesh to join its Indo-Pacific military pact to contain China. Probably, Biden administration may slap more sanctions, in future, if Bangladesh fails to meet the US expectation on Indo-pacific which is to join the QUAD.

Bangladesh’s economy is now at take-off stage with its potential of graduating from LDC by 2026 and has an aspiration to be a developed economy by 2041. Considering Bangladesh’s economic conditions, the global powers should not involve the country into any geopolitical tug-of-war. Neither Bangladesh can ignore the US and India nor China considering the current global geopolitical situation. Also, it does not comply with Bangladesh’s balancing foreign policy which emphasizes on Friendship Towards All, Malice Towards None”. Now, Bangladesh has to ensure neutrality and strike a fine diplomatic balance among the major global powers for its development discourse. Otherwise, the country is going to face more sanctions which will worsen the US-Bangladesh relations and will ultimately push Bangladesh towards the strategic orbits of China.

Courtesy Sputnik

Ukrainian President Volodymyr Zelensky earlier said that he has not left the country’s capital Kiev due to the ongoing Russian military operation in Ukraine to “demilitarise and de-Nazify” the country.Ukrainian opposition lawmaker Ilya Kiva claimed that the president “urgently” left for Poland and is hiding in the US Embassy there.”This is where he is set to continue to utilise the Ukrainian Army and civilians while making insane orders that cost thousands of human lives”, Kiva said in a video message on his Telegram channel.Neither the Ukrainian president nor the US Embassy in Poland have commented on his claims.Earlier, Russian State Duma speaker Vyacheslav Volodin also asserted that Zelensky fled Ukraine and headed to Poland.”Zelensky left Ukraine. Deputies of the Verkhovna Rada said that they could not get to him in Lvov”, he wrote on his Telegram channel. “He is now in Poland”.Shortly after Volodin’s statement, Verkhovna Rada asserted that Zelensky did not leave Ukraine and remains in Kiev.Several Western countries have expressed concern in regard to Zelensky’s safety. Particularly, French Foreign Minister Jean-Yves Le Drian said Paris was ready “to help him if necessary”. It was also reported that the United States offered him evacuation, but he refused.Reports that Zelensky left the Ukrainian capital emerged earlier last week, with the president refuting them and posting several video messages in which he said he remained in Kiev.In late February, Russia launched a military operation in Ukraine with the goal to “demilitarise and de-Nazify” the country. The operation began after a request for help from the Donetsk and Lugansk People’s Republics. After the start of the operation, a massive wave of anti-Russian sanctions followed from the West.

Courtesy Sputnik

A fire erupted outside the Zaporozhskaya Nuclear Power Plant on Friday, with Russian MoD spokesman Igor Konashenkov saying that it was the result of actions by Ukrainian saboteurs who had attacked Russian troops there. After Russian forces fired back, the saboteurs fled and set the building on fire when leaving.Claims that Russian troops attacked the Zaporozhskaya Nuclear Power Plant are false, Russia’s Permanent Representative to the United Nations Vasily Nebenzia said on Friday.

“This is all part of an unprecedented campaign of lies and disinformation against Russia”, Nebenzia told a UN Security Council meeting. “You are trying to present the case in such a way that the Zaporizhzhya Nuclear Power Plant was allegedly shelled by the Russian military and a fire broke out there. These statements are not true”.According to the envoy, Russian forces are not interfering with the work of the nuclear power plant, and their goal is to provide its security.”The goal is precisely to prevent Ukrainian nationalist or other terrorist groups from using the current situation to organise a nuclear provocation, to ensure the safety of the station, and also to prevent interruptions in the supply of electricity to the population of Ukraine and European consumers”, the Russian envoy explained.Nebenzia stressed that there is no threat to the NPP, citing the estimation of the International Atomic Energy Agency (IAEA): earlier in the day, it confirmed that the security and safety systems at the Zaporozhskaya plant were not compromised.”We are the most interested in maintaining nuclear and general security in Ukraine, physical and nuclear security, to be properly maintained and ensured in Ukraine,” Nebenzia underlined.The Russian envoy also said that the UN Security Council’s emergency meeting on the power plant fire is another attempt by Kiev and its supporters in the West “to kindle artificial hysteria” around the events in Ukraine.The US Embassy in Ukraine decried the incident, tweeting that “it is a war crime to attack a nuclear power plant”. However, reports emerged later that the US State Department urged all European embassies to not retweet the message or delete it in case it was already done.On Friday night, according to the Russian Ministry of Defence, “the Kiev regime” attempted to carry out a provocation at the Zaporozhskaya NPP in order to accuse Russia of creating a source of radioactive contamination. The ministry’s spokesman Igor Konashenkov said that the fire at the NPP occurred after a group of Russian National Guard officers was attacked by “Ukrainian saboteurs” who “opened fire from the building of the station’s training centre”. When the Russian troops fired back and forced the “saboteurs” to leave, the latter set the building on fire, according to Konashenkov.

World News

Ukraine was a cornerstone of the Soviet Union until it voted overwhelmingly for independence in 1991, a milestone that turned out to be a death knell for the failing superpower.
After the collapse of the Soviet Union, NATO pushed eastward, bringing into the fold most of the Eastern European nations that had been in the Communist orbit. In 2004, NATO added the former Soviet Baltic republics Estonia, Latvia and Lithuania. Four years later, it declared its intention to offer membership to Ukraine some day in the distant future — crossing a red line for Russia.
Putin has indicated he sees NATO’s expansion as an existential threat, and the prospect of Ukraine joining the Western military alliance a “hostile act.” In interviews and speeches, he has emphasized his view that Ukraine is part of Russia, culturally, linguistically and politically. While some of the mostly Russian-speaking population in Ukraine’s east feel the same, a more nationalist, Ukrainian-speaking population in the west has historically supported greater integration with Europe. In an article penned in July 2021, Putin underlined their shared history, describing Russians and Ukrainians as “one people”.

https://edition.cnn.com/videos/world/2022/03/02/ukraine-putin-strategic-importance-cb-lon-orig.cnn

උපුටා ගැන්ම  අරුණ පුවත්

ආණ්ඩුවට සදාකාලික අමාවක උදාවනවා

අවලස්සන ඇමරිකානුවෙකු ශ්‍රී ලංකාවේ ඉරණම තීරණය කරමින් සිටින බව පිවිතුරු හෙළ උරුමයේ නායක පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී උදය ගම්මන්පිල පවසයි.

ඔහු මේ බව සදහන් කළේ අද (04) පැවති ආණ්ඩුව නියෝජනය කරන දේශපාලන පක්ෂ 11ක් විසින් පවත්වනු ලැබූ විශේෂ මාධ්‍ය හමුව හා එක්වෙමිනි.

එහිදී පිවිතුරු හෙළ උරුමයේ නායකයා වැඩිදුරටත් මෙසේ අදහස් දැක්වීය….

ආර්ථිකය ගැන මෙලෝ හසරක අවබෝධයක් නැති අයකු විසින් රටේ ආර්ථිකය මෙහෙය වීම නිසා අපේ රට දිනෙන් දින ආගාධයට ඇද වැටෙන බව අපි දිගින් දිගටම මුලින්ම ඇමති මණ්ඩලය තුළත් ඇමති මණ්ඩලය තුළ කතා කරලා පලක් නැති තැන ඇමති මණ්ඩලයෙන් පිටතත් කරුණු දක්වන්න පටන් ගත්තා. ඒ වගේම අපි ඇමැති මණ්ඩලය තුළ දිගින් දිගටම සටන් කළේ මේ අර්බුදයට විසඳුමක් පේනතෙක් මානයක නැති වුණාම ජනතාව වික්ෂිප්ත වෙනවා වහාම විසඳුමක් හදමු කියන එක. ආණ්ඩුව ඇතුළේ ඒ විසඳුම සකස් කිරීම සිද්ධ නොවුන නිසා අපි මුලු රටම හරි මගට යනුවෙන් මේ තියෙන අර්බුදයෙන් ගොඩ යන්න විසඳුම් යෝජනාවලියක් ඉදිරිපත් කළා. ඒ විසඳුම විෂඳුමක් වගේ දැකලා විසඳුම ක්‍රියාත්මක කරනවා වෙනුවට විමල් වීරවංශ ඇමතිතුමාවත් මාවත් අමාත්‍ය ධුරවලින් ඉවත් කරන්න ආණ්ඩුව තීරණය කරල තියනවා. ඒක හරියට හඳේ ආවාට පෙන්නන්න ඇඟිල්ල දිගු කළහම හඳෙ හාවා දෙස බලනවා වෙනුවට දිගු කළ ඇඟිල්ල කපා දැමුවා වගේ වැඩක් . ඒ නිසා දැන් සදාකාලික අමාවක උදා වීමේ අනතුරක් ආණ්ඩුව විසින්ම හදාගෙන තියෙනවා.

ඇත්තෙන්ම ආණ්ඩුවේ ගමන පිළිබඳ අපි පසුගිය වසර එකහමාර තුළ විවේචනයන් ඉදිරිපත් කලත් අපිට අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ සාමාජිකයන් විදිහට යම්යම් බාධාවන් බැඳීම් තිබුණා . හරියට අපි දිව ගැටගහල ගොත ගසමින් තමයි මෙච්චර කල් කතා කළේ . දැන් මේ රට මෙතැනට අරන් ගියේ කොහොමද ඒකට වගකිව යුත්තෝ කවුද කියන එක ගැන අපිට නිදහසේ කියන්න පුළුවන් වගේම නුදුරු දිනක අපි වරින් වර මේ රටට මේ අපරාධය කළ ආකාරය පිළිබඳ ඒකට වගකිව යුත්තේ ආණ්ඩුවේ කවුරුන්ද කියන එක අපි ඉදිරියේදී රට හමුවේ ලිඛිත ශාක්ෂි සහිතව තබන්න සූදානම්.

ඒ වගේම අපිට හිතෙනවා 1958 දී ඇමෙරිකානු නවකතාවක් ප්‍රකාශයට පත් වුණා The Ugly American අවලස්සන ඇමරිකානුවා . සිංහලටත් ඒක පරිවර්තනය වෙලා තියෙනවා අවලස්සන ඇමරිකානුවා කියලා. ඉතින් මේ අවලස්සන ඇමරිකානුවා පොත යළි ශ්‍රී ලංකාවේ ලියැවෙමින් පවතිනවා . ඇමරිකානුවෙක් විසින් ශ්‍රී ලංකාවේ ඉරණම තීරණය කරමින් සිටිනවා. ඒ නිසා අද අපේ රට නැවතත් ඇමරිකාවෙන් නිදහස් වීමේ අරගලයක් ආරම්භ කරන්න අපිට සිද්ධවෙලා තියනවා . මම මේ අලුත් ආණ්ඩුව පත් වෙච්ච දවසේ සිට ඊයේ දක්වාම අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ අමාත්‍ය මණ්ඩල ප්‍රකාශකයෙක් ඒ නිසා ඒ කාලේ වෙච්ච දේවල් ලිඛිතව මට සමාජය රට හමුවේ තියන්න ශුද්ධ වූ අයිතියක් තියෙනවා.

අපි සාක්ෂි සහිතව පෙන්නනවා මේ රට මෙතෙන්ට ගෙනාවේ කොහොමද කියලා .එතකොට මේ සිතා මතා මේ කුමන්ත්‍රණය කරන්නේ මේ රට 1997 ඉන්දුනීසියාව තිබුණු තැනට අරන් යන්නයි කියන සාධාරණ සැකය අපිට තියනවා. 1997 දී සුහර්තෝ ජනාධිපතිතුමා ඉඩ දුන්නේ නෑ නැගෙනහිර තිමෝරය ට නිදහස දෙන්න. අචේ ප්‍රාන්තයට ස්වයං පාලනය දෙන්න . ආර්ථික අර්බුදය ඇති වුණු වෙලාවේ රටේ ජනතාවට කන්න නැති උනා. ඉන්ධන නැතිවෙලා මුළු රට ම නතර වුණා. ඒත් ජනතාව අසහනයට පත් වෙලා ඉන්න වෙලාවේ ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව ඇවිල්ල කිව්වා අපි ඔබේ රටට ගොඩයන්න අරමුදල් ලබා දෙන්නම් හැබැයි නැගෙනහිර තිමෝරය ට නිදහස දෙන්න අචේ ප්‍රාන්තයට ස්වයං පාලනය දෙන්න. මට මේ අපරාධ කරන්න බැහැ කියලා සුහර්තෝ ජනාධිපතිතුමා ඉල්ලා අස්වුණා. ඒක කරන්න මං සූදානම් කියලා මෙගාවතී සුකර්නෝපුත්‍ර කිව්වම රට වෙනුවෙන් කතා කරපු මිනිස්සුම රටට ආදරය කරලා නැගෙනහිර තිමෝරය අපේ රටේ කොටසක් කියලා කියපු මිනිස්සුම නැගෙනහිර තිමෝරය ට නිදහස දීලා හරි අපිට කන්න දීපල්ලා කියලා පෙළපාළි ගියා. මහා දැවැන්ත ජයග්‍රහණයකින් සුකර්නෝ පුත්‍ර බලයට ඇවිල්ලා ඒ රටට කරන්න පුළුවන් විනාශය සිද්ධ කළා . මේ අවලස්සන ඇමරිකානුවා විසින් මේ රට අද ඒ පාර අරගෙන යන්නේ කියන එක අපිට බොහොම පැහැදිලියි. ඒ නිසා අපි ඇමති මණ්ඩලයේ සිටියත් නැතත් ආණ්ඩුව තුළ සිටියත් නැතත් අපි ජනතාව සමග එකතුවෙලා මේ ගමනින් අපේ රටට අත් වෙන්න යන මේ අඳුරු ඉරණමෙන් රට බේරගන්න කළ හැකි කළ යුතු හැමදේම කරන්න සූදානම් කියන පණිවිඩය රට හමුවේ තියෙනවා.

උපුටා ගැන්ම ලංකා සී නිව්ස්

අවලස්සන ඇමරිකානුවෙකු ශ්‍රී ලංකාවේ ඉරණම තීරණය කරමින් සිටින බව පිවිතුරු හෙළ උරුමයේ නායක නීතිඥ උදය ගම්මන්පිල මහතා ප්‍රකාශකර සිටියේය. ඒ මහතා මේ බව සදහන් කර සිටියේ අද දින (04) පැවති ආණ්ඩුව නියෝජනය කරන දේශපාලන පක්ෂ 11ක් විසින් පවත්වනු ලැබූ විශේෂ මාධ්‍ය හමුව හා එක්වෙමිනි.

එහිදී පිවිතුරු හෙළ උරුමයේ නායකයා වැඩිදුරටත් මෙසේ අදහස් දැක්වීය

ආර්ථිකය ගැන මෙලෝ හසරක අවබෝධයක් නැති අයකු විසින් රටේ ආර්ථිකය මෙහෙය වීම නිසා අපේ රට දිනෙන් දින ආගාධයට ඇද වැටෙන බව අපි දිගින් දිගටම මුලින්ම ඇමති මණ්ඩලය තුළත් ඇමති මණ්ඩලය තුළ කතා කරලා පලක් නැති තැන ඇමති මණ්ඩලයෙන් පිටතත් කරුණු දක්වන්න පටන් ගත්තා . ඒ වගේම අපි ඇමැති මණ්ඩලය තුළ දිගින් දිගටම සටන් කළේ මේ අර්බුදයට විසඳුමක් පේනතෙක් මානයක නැති වුණාම ජනතාව වික්ෂිප්ත වෙනවා වහාම විසඳුමක් හදමු කියන එක. ආණ්ඩුව ඇතුළේ ඒ විසඳුම සකස් කිරීම සිද්ධ නොවුන නිසා අපි මුලු රටම හරි මගට යනුවෙන් මේ තියෙන අර්බුදයෙන් ගොඩ යන්න විසඳුම් යෝජනාවලියක් ඉදිරිපත් කළා . ඒ විසඳුම විෂඳුමක් වගේ දැකලා විසඳුම ක්‍රියාත්මක කරනවා වෙනුවට විමල් වීරවංශ ඇමතිතුමාවත් මාවත් අමාත්‍ය ධුරවලින් ඉවත් කරන්න ආණ්ඩුව තීරණය කරල තියනවා. ඒක හරියට හඳේ ආවාට පෙන්නන්න ඇඟිල්ල දිගු කළහම හඳෙ හාවා දෙස බලනවා වෙනුවට දිගු කළ ඇඟිල්ල කපා දැමුවා වගේ වැඩක් . ඒ නිසා දැන් සදාකාලික අමාවක උදා වීමේ අනතුරක් ආණ්ඩුව විසින්ම හදාගෙන තියෙනවා.

ඇත්තෙන්ම ආණ්ඩුවේ ගමන පිළිබඳ අපි පසුගිය වසර එකහමාර තුළ විවේචනයන් ඉදිරිපත් කලත් අපිට අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ සාමාජිකයන් විදිහට යම්යම් බාධාවන් බැඳීම් තිබුණා . හරියට අපි දිව ගැටගහල ගොත ගසමින් තමයි මෙච්චර කල් කතා කළේ . දැන් මේ රට මෙතැනට අරන් ගියේ කොහොමද ඒකට වගකිව යුත්තෝ කවුද කියන එක ගැන අපිට නිදහසේ කියන්න පුළුවන් වගේම නුදුරු දිනක අපි වරින් වර මේ රටට මේ අපරාධය කළ ආකාරය පිළිබඳ ඒකට වගකිව යුත්තේ ආණ්ඩුවේ කවුරුන්ද කියන එක අපි ඉදිරියේදී රට හමුවේ ලිඛිත ශාක්ෂි සහිතව තබන්න සූදානම් .

ඒ වගේම අපිට හිතෙනවා 1958 දී ඇමෙරිකානු නවකතාවක් ප්‍රකාශයට පත් වුණා The Ugly American අවලස්සන ඇමරිකානුවා . සිංහලටත් ඒක පරිවර්තනය වෙලා තියෙනවා අවලස්සන ඇමරිකානුවා කියලා. ඉතින් මේ අවලස්සන ඇමරිකානුවා පොත යළි ශ්‍රී ලංකාවේ ලියැවෙමින් පවතිනවා . ඇමරිකානුවෙක් විසින් ශ්‍රී ලංකාවේ ඉරණම තීරණය කරමින් සිටිනවා. ඒ නිසා අද අපේ රට නැවතත් ඇමරිකාවෙන් නිදහස් වීමේ අරගලයක් ආරම්භ කරන්න අපිට සිද්ධවෙලා තියනවා . මම මේ අලුත් ආණ්ඩුව පත් වෙච්ච දවසේ සිට ඊයේ දක්වාම අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ අමාත්‍ය මණ්ඩල ප්‍රකාශකයෙක් ඒ නිසා ඒ කාලේ වෙච්ච දේවල් ලිඛිතව මට සමාජය රට හමුවේ තියන්න ශුද්ධ වූ අයිතියක් තියෙනවා.

අපි සාක්ෂි සහිතව පෙන්නනවා මේ රට මෙතෙන්ට ගෙනාවේ කොහොමද කියලා .එතකොට මේ සිතා මතා මේ කුමන්ත්‍රණය කරන්නේ මේ රට 1997 ඉන්දුනීසියාව තිබුණු තැනට අරන් යන්නයි කියන සාධාරණ සැකය අපිට තියනවා. 1997 දී සුහර්තෝ ජනාධිපතිතුමා ඉඩ දුන්නේ නෑ නැගෙනහිර තිමෝරය ට නිදහස දෙන්න. අචේ ප්‍රාන්තයට ස්වයං පාලනය දෙන්න . ආර්ථික අර්බුදය ඇති වුණු වෙලාවේ රටේ ජනතාවට කන්න නැති උනා. ඉන්ධන නැතිවෙලා මුළු රට ම නතර වුණා. ඒත් ජනතාව අසහනයට පත් වෙලා ඉන්න වෙලාවේ ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව ඇවිල්ල කිව්වා අපි ඔබේ රටට ගොඩයන්න අරමුදල් ලබා දෙන්නම් හැබැයි නැගෙනහිර තිමෝරය ට නිදහස දෙන්න අචේ ප්‍රාන්තයට ස්වයං පාලනය දෙන්න. මට මේ අපරාධ කරන්න බැහැ කියලා සුහර්තෝ ජනාධිපතිතුමා ඉල්ලා අස්වුණා. ඒක කරන්න මං සූදානම් කියලා මෙගාවතී සුකර්නෝපුත්‍ර කිව්වම රට වෙනුවෙන් කතා කරපු මිනිස්සුම රටට ආදරය කරලා නැගෙනහිර තිමෝරය අපේ රටේ කොටසක් කියලා කියපු මිනිස්සුම නැගෙනහිර තිමෝරය ට නිදහස දීලා හරි අපිට කන්න දීපල්ලා කියලා පෙළපාළි ගියා. මහා දැවැන්ත ජයග්‍රහණයකින් සුකර්නෝ පුත්‍ර බලයට ඇවිල්ලා ඒ රටට කරන්න පුළුවන් විනාශය සිද්ධ කළා . මේ අවලස්සන ඇමරිකානුවා විසින් මේ රට අද ඒ පාර අරගෙන යන්නේ කියන එක අපිට බොහොම පැහැදිලියි. ඒ නිසා අපි ඇමති මණ්ඩලයේ සිටියත් නැතත් ආණ්ඩුව තුළ සිටියත් නැතත් අපි ජනතාව සමග එකතුවෙලා මේ ගමනින් අපේ රටට අත් වෙන්න යන මේ අඳුරු ඉරණමෙන් රට බේරගන්න කළ හැකි කළ යුතු හැමදේම කරන්න සූදානම් කියන පණිවිඩය රට හමුවේ තියෙනවා”

උපුටා ගැන්ම ලංකා සී නිව්ස්

අද ඇත්තේ බලය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් නොව එම බලය හයිජැක් කරන ලද අවලස්සන ඇමරිකානුවකු පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් බව ජාතික නිදහස් පෙරමුණේ නායක පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී විමල් වීරවංශ මහතා පැවසීය.

දෙදහස් පහළොවේ පරාජයෙන් පසු මහින්ද සුළඟ සමගින් මේ පොළොවේ ජාතික බලවේගයට පණ දුන් අයට වඩා රට හැර පලා මිනිසුන් වටිනා බව මෙම තීන්නුව සමග ඔප්පු කර ඇතැයිද හෙතෙම සඳහන් කළේය.

අද වන විට ජනාධිපතිවරයා මුදල් අමාත්‍ය බැසිල් රාජපක්ෂ මහතාගේ උවමනාව මත නැටවෙන තත්ත්වයකට පත්ව ඇතැයිද හෙතෙම එහිදී පැවසීය.

ඇමති ධුරවලින් ඉවත් කිරීමනේ පසු අද කොළඹදී පවත්වන විශේෂ මාධ්‍ය හමුවකදී ඔහු මේ බව කියා සිටියේය.

අමාත්‍ය බැසිල් රාජපක්ෂ මහතාට පසුගිය ජනපතිවරණයේදී ජනපති අපේක්ෂකත්වයට පැමිණිමට සූදානමක් තිබුණ බව පැවසූ ඔහු 2015 ජනපතිවරණයෙන් පරාජයට පත්වීමෙන් විපක්ෂනායකම බලාපොරොත්තු වූ බවද පැවැසීය.

බැසිල් රාජපක්ෂ මහතා හා ප්‍රතිපත්තිිමය ගැටුමක් පැවැතිි බවත් එය වරින් වර එළියට පැමිණි බවත් පැවැසූ මන්ත‍්‍රීවරයා වත්මන් ජනපතිවරයා මේ අවස්ථාවේදීත් තම පවුල වෙනුවෙන් පෙනී සිටි බවත් බැසිල් රාජපක්ෂ මහතාගේ පාලනයට ජනපතිවරයාට නතු වී ඇති බවත් පැවසීය.

එම මාධ්‍ය හමුවේදී පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී උදය ගම්මන්පිල මහතා මෙම අදහස් පල කලේය.

ආර්ථිකය ගැන මෙලෝ හසරක් දන් නැති කෙනෙක් ආර්ථිකය මෙහයවීීම නිසා ගැටලුවක් ඇති වෙන බව කැබිනට් මණ්ඩලය තුළ කටයුතු කළා. අපිිව ඇමතිධුර වලිින් ඉවත් කිිරීීම හරියට හදේ ආවාට පෙන්වන්නට ඇගිල්ල දගු කළ විට ඇගිිල්ල කපා දැමිමක් කළා

මේ රට මෙවැනි තත්ත්වයට පත්කිරීමට කටයුතු කළ අය පිළබඳව ඉදිරියේදිි රට හමුවේ ලිිඛිිත සාක්ෂි සහිිතව ඉදිරිපත් කරනවා.

ඇමෙරිිකානුවෙක් විසන් ශ්‍රීී ලංකාවේ ඉරණම තීරණය කරමින් සිිටින බවත් රට ඇමෙරිකාවෙන් නිදහස් කර ගැනීමේ සටන සිිදුකරීමට සිිදුව තිිබෙනවා.

මම අමාත්‍ය මණ්ඩල ප්‍රකාශකයෙන් ඒ කාලයේ සිදුවූ දේවල් රට වෙනුවෙන් හෙළ කරනවා. මේ රට 1997 ඉන්දුනීසිියාව තිබුණ තැනට අරගෙන යන්න යන්න හදනවා.

අවලස්සන ඇමෙරිකානුවා මේ රට ඒ තැනට අරගෙන යන්නේ්‍ අපිි ජනතාව සමග එකතු වෙලා අඳුරු ඉරණමින් රට බේරා ගන්න කළ යුතු සියලු දේ කරනවා.”

Courtesy Adaderana

Sri Lanka Podujana Peramuna (SLPP) Member of Parliament Dilum Amunugama was sworn in as the new Cabinet Minister of Transport, the President’s Media Division (PMD) announced today.

Accordingly, he took oaths before President Gotabaya Rajapaksa today (March 04) at the Presidential Secretariat.

Amunugama’s appointment came after Pavithra Wanniarachchi, who was serving as the Transport Minister,  was sworn in as the new Minister of Power last evening (March 03) following the sacking of Udaya Gammanpila.

Amunugama previously served as the State Minister of Vehicle Regulation, Bus Transport Services and Train Compartments and Motor Car Industry and State Minister of Community Police Services.

Meanwhile, C.B Ratnayake was sworn in as the Cabinet Minister of Wildlife Protection & Forest Resources Development.

Further, Arundika Fernando, who recently resigned from his position over the assault at the Kelaniya University’s Faculty of Medicine in Ragama has been reinstated after the committee appointed by the President to inquire into the incident of an attack on medical faculty students found not guilty of the accusations of his alleged involvement.  

Thereby, Fernando was sworn in again as the State Minister of Coconut, Kithul and Palmyra Cultivation Promotion, Related Industrial Product Manufacturing & Export Diversification.

According to the PMD, SLPP MP Wimalaweera Dissanayake took oath today as the new State Minister of Disaster Management. He previously served as the State Minister of Wildlife Protection, Adoption of Safety Measures including the Construction of Electrical Fences and Trenches and Reforestation and Forest Resource Development.

The reshuffling of several key ministerial portfolios first came yesterday after Wimal Weerawansa and Udaya Gammanpila were stripped of their posts.

Accordingly, SLPP MP Gamini Lokuge took oaths yesterday as the Minister of Energy while SLPP MP S.B. Dissanayake was sworn in as the new Minister of Industries, replacing Gammanpila and Weerawansa, respectively.

Reshuffled ministerial portfolios are as follows:

Gamini Lokuge – Minister of Energy

Pavithra Wanniarachchi – Minister of Power

S.B. Dissanayake – Minister of Industries

Dilum Amunugama – Minister of Transport

Arundika Fernando – State Minister of Coconut, Kithul and Palmyra Cultivation Promotion, Related Industrial Product Manufacturing & Export Diversification

C.B. Ratnayake – Minister of Wildlife Protection & Forest Resources Development

Wimalaweera Dissanayake – State Minister of Disaster Management

Courtesy Adaderana

The Health Ministry says that another 583 persons have tested positive for Covid-19 today, as the daily count of new cases continues to rise in the country.

This brings the tally of Covid-19 cases registered in the country thus far to 648,993. 

According to official figures, 609,680 positive cases have recovered.

Following the new development, the number of virus-infected people who are undergoing treatment moved to 23,006.

Meanwhile, the Director-General of Health Services confirmed another 20 coronavirus-related deaths for March 03, pushing the country’s death toll from the pandemic to 16,307.

The deaths reported today include 08 males and 12 females, according to the figures released by the Department of Govt. Information. 

One of the victims is between the ages of 30-59 years. The remaining 19 are in the age group of 60 years and above.

AUDICI

• Great opportunity for investors looking for digitally native brands with the potential to outperform
• AUDICI wins 1st place in the Digital Entertainment category at the prestigious e-Swabhimani Award
• Android App is released. iOS App will be available soon.

Friday, 4^th March, 2022 Colombo Sri Lanka:  AUDICI is an award-winning global music platform. It provides the solutions of; splitting any song into 5 backing tracks for musicians to assess vocals compared with the original song, improve pitching, timing and enables the conversion of a recording into a karaoke instantly.

This ground-breaking innovation enables the use of any music track for singing, intense practice, recording cover versions, pitch assessment, timing comparisons against the original and publishing on popular digital channels in-order to drive public attention and reviews.

Being a Digitally Native Brand, the team at AUDICI believes in technological advancements of the music platform in-order to perform in the global arena. The platform is powered by artificial intelligence (Al), machine learning (ML), augmented reality (AR) and blockchain technologies (BT).

AUDICI is also adding ‘AudiciProtect,’ an in-built tool based on Blockchain and Smart Contract technologies on the Ethereum platform to protect copyrights of singers, writers and composers. This protects the originality of the song, copyright revenue and allows rights-holders to authorize and manage copyrights on a public ledger. It limits the need for intermediaries in the promotion process; ensuring rights-holders receive greater shares of royalties from the music industry automatically and instantly. The tool also uses encryption and watermarking methods to deal with piracy and a versioning mechanism that updates data in the smart contract to correct mistakes made by the publisher.

Rajith Keerthi Tennakoon Former Governor of Uva, Southern and Central Provinces

පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවට ඉදිරිපත් කළේ ඉතිහාසයේ දුෂ්ඨම මැතිවරණ සංශෝධනයයි

වසර 44 ක් පැරණි, බහු පක්ෂ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සඳහා මාවත වූ සමානුපාතික නියෝජනය වෙනුවට ‘අසමානුපාතික නියෝජනයක් ස්ථාපනය කෙරෙන’ ඡන්ද ක්‍රමයක් රජය කරළියට ගෙන ඇතැයි හිටපු ආණ්ඩුකාර රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන් පවසයි. 

හිටපු ආණ්ඩුකාරවරුන් වන මෛත්‍රී ගුණරත්න, අසාද් සාලි, ජ්‍යෙෂ්ඨ නිතිඥ ගුණරත්න වන්නිනායක සමඟ පුවත්පත් සාකච්ඡාවකට එක්වෙමින් තවදුරටත් අදහස් දැක්වූ තෙන්නකෝන් පැවසූවේ,    

‘‘මෙයට පෙර ද යෝජනා වී සිවිල් සංවිධාන හා දේශපාලන පක්ෂ විරෝධය හමුවේ හකුලා ගනු ලැබූ පලාත් පාලන ඡන්ද විමසීම සංශෝධනය කිරීම සඳහා වන යෝජනා පසුගිය දා පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාව වෙත ඉදිරිපත් කර තිබුණි.  මහාචාර්ය සුදන්ත ලියනගේ විසින් තේරීම් කාරක සභාව වෙත ඉදිරිපත් කරනු ලැබූ යෝජනාව ‘දුෂ්ඨ, විෂම, සමානුපාතික නියෝජනය විකෘති කරන, මහජන මතය නිරූපනය නොවන විකෘතියක් බවයි. 

1.       යෝජිත ඡන්ද විමසීම් ක්‍රමය තුලින් සමානුපාතික නියෝජනය අහෝසි වී, ප්‍රධාන පක්ෂ දෙක තුනකට පමණක් සභිකයින් හිමිවන ඡන්ද ක්‍රමය වෙනස් වන්නේය.  අසමානුපාතික ඡන්ද ක්‍රමයක් බිහිවන්නේය.

2.      එක ඡන්දකින් හෝ ජයගන්නා පක්ෂයකට තමාට ප්‍රමාණය ඉක්මවූ බහුතර බලයක් එමගින් හිමි වන්නේය.  පලාත් පාලන ආයතනය බලය ස්ථාපනය කර ගැනීමට නම්, සභික සංඛ්‍යාවෙන් හරි අඩකට වැඩි ප්‍රමාණයක් ලබා ගැනීම අනිවාර්ය අවශ්‍යතාවකි. යෝජිත ක්‍රමයෙන් 36% ක ඡන්දයක් හිමිවන පක්ෂයකට පවා එමගින් (68% ක් විරුද්ධවන අවස්ථාවේ දී පවා) පලාත් පාලන ආයතනය බලය හිමිකර ගැනීමේ විෂම, ව්‍යවහාරයක් ඇතිවන්නේය.

3.      බෝනස් මන්ත්‍රී ධූර දෙකක් සහ ඕවර් හැන්ග් ඉවත් කිරීම තුල දෙවන, තෙවන තමන්ට හිමි සැබෑ නියෝජනය බරපතල ලෙස අඩුවන අතර, සිව්වන හා පස්වන කණ්ඩායම් අතුගැවී යනු ඇත.  සභික සංඛ්‍යාව 25 හෝ එයට අඩු ස්ථානයට පත්වන දේශපාලන පක්ෂවලට කිසිදු මන්ත්‍රී ධූරයක් දිනාගැනීමේ අවස්ථාව අහිමි වනු ඇත. ලංකාවේ පලාත් පාලන ආයතනය සංඛ්‍යාවෙන් හරි අඩක් පමණ සභිකයින් 20 ට අඩු පලාත් පාලන ආයතන වෙති. පළාත් පාලන ආයතනයන්ගෙන් 80 %ක ට වැඩි ප්‍රමාණයක්, සභිකයින් 25 ට අඩු පළාත් පාලන ආයතන වෙති.  

4.      වත්මන් පළාත් පාලන ආයතන තුල, තනි මන්ත්‍රී ධූරයක් හෝ දෙකක් ලබාගෙන සභික ධූරයන් දරණ  දේශපාලන පක්ෂ හා ස්වාධීන කණ්ඩායම් මැතිවරණ සිතියමෙන් අතුගෑවි අහෝසි වී යනු ඇත්තේය.

5.      ද්වි පක්ෂ මැතිවරණ ක්‍රමයක් බිහිවන අතර, සුළු පක්ෂ, බලපෑම් කණ්ඩායම් හා විකල්ප මතයන් සභාවන්ගෙන් අහෝසි වී යනු ඇත.

6.      පලාත් පාලන ආයතනයක් තුල ජාතිය, ආගම ආදී සාධක මත සුළුතරය වන කණ්ඩායම් නියෝජනය සම්පූර්ණයෙන්ම අහෝසි වන්නේය.  වතුකර දෙමළ, සුළුතර මුස්ලිම් (බේරුවල, බලංගොඩ, බණ්ඩාරවෙල, කුරුණෑගල), සුළුතර සිංහල (උදා- වව්නියා, අම්පාර)

මෙම දුෂ්ඨ, විෂම ඡන්ද විමසීමේ යෝජනාව මෙයට පෙර සිවිල් ක්‍රියාකාරීන්ගෙන් එල්ල වූ දැඩි විරෝධය හමුවේ හකුළා ගනු ලැබූ බව පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කරන විපක්ෂයේ දේශපාලන පක්ෂවලට අමතකවීම කණගාටුවට කරුණකි.  තව ද, තම ඡන්දදායකයාට අත්වන ඉරණම ගැන වතුකර දෙමළ, මුස්ලිම් ප්‍රජාව කේන්ද්‍රගත පක්ෂ නොතකා හැරීම පුදුමයකි.  ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ මෙහි බෝනස් මන්ත්‍රී ධූරය පමණක් මතුපිටින් සලකා බලා ඇති බව ද, තම පක්ෂයට දැනට පලාත් පාලන ආයතනය බහුතරයක පවත්නා නියෝජනය අහිමිවන බව අවබෝධ කර ගැනීම කණගාටුවකි.  තම අතින්ම දේශපාලනිකව මියයාමට දේශපාලන පක්ෂ උත්සහ කරන්නේ නම් ඒ් ගැන දුක්වීමෙන් එලක් නොමැති බව සත්‍යයකි. නමුත්, රටට සියළු ප්‍රජාතන්ත්‍රීය බලවේගයන් ගේ දේශපාලන නියෝජනය අතුගා දැමීමට ඔවුන් කිසිවෙකුට හැකියාවක් නැත.

තවද, මෙම ඡන්ද ක්‍රමය සැකසී ඇත්තේ කිසිදු විටෙක තෙවන බලවේගයකට පලාත් හා ජාතික දේශපාලනයේ මාවත ඇහිරීම සඳහාම ය.   දේශපාලන විකල්පයන් විනාශ කිරීමේ දුෂ්ඨ අරමුන සහිතව ය.

මෙම යෝජනාව මුලින්ම ඉදිරිපත් වූවේ, කිත්සිරි රණවක, එවකට සීමා නිර්ණය කොමිෂන් සභාවේ ජයලත් රවී දිසානායක සහ මහාචාර්ය සුදන්ත ලියනගේ විසිනි.  ජයලත් දිසානායක පොහොට්ටුව පක්ෂයේ මැතිවරණ තේරිම් කමිටු නියෝජිතයා ය.  2014 වසරේ එවකට ආණ්ඩු පක්ෂයට අතිශයින් පක්ෂග්‍රාහී ආකාරයට සීමා නිර්ණය වාර්තාවක් සකස් කර,  පලාත් පාලන ඡන්දය පැවැත්වීමට නොහැකි වාතාවරණයක් ඇති කළ පුද්ගලයා ය. 

සභික සංඛ්‍යාව 500 කින් පමණ අඩු කිරීම, කොට්ඨාශ සහ සමානුපාතිකය අතර 60% සහ  40% යහපත් යෝජනා වන්නේය.  ද්වි පක්ෂ ක්‍රමයක් බිහි කිරීම, සියළු විකල්ප මත විනාශ කිරීම, බහු පක්ෂ ක්‍රමය දේශපාලන සිතියමෙන් අතුගා දැමීම හේතුවෙන් මෙම යෝජනාව අන්ත දුෂ්ඨ හා දුෂිත වන්නේය.

සභික දූර 20 හෝ එයට අඩු පළාත් පාලන ආයතන රැසකි.  සභික සංඛ්‍යාව 500 කට ආසන්න ප්‍රමාණයකින් අඩු කිරීමේ දී අද වන විට සභික සංඛ්‍යාව 20 – 25 දක්වා වන පලාත් පාලන ආයතන සංඛ්‍යාවක් ද පවතී.  මේ සියළු පලාත් පාලන ආයතනවලට බෝනස් අසුන් දෙකක් ඇති කිරීම හා ඕවර් හැන්ග් ඉවත් කිරීම තුලින් සිදුවන්නේ ඡන්ද විමසීමට පෙර ජයග්‍රාහකයා තීරණය කිරීමකි.  ද්වි පක්ෂ ක්‍රමයක් හැර, සියළු පක්ෂ, ස්වාධීන කණ්ඩායම් විනාශ කිරීමකි. 

දුෂ්ඨ චේතනාව

2012 – 2014 සමයේ ද, මෙලෙසින්ම දුෂ්ඨ හා වංචනික ඡන්ද විමසීමට පෙර ජයග්‍රාහකයා තීරණය කරන මැතිවරණ ක්‍රමයක් නිර්මාණය කිරීමට රණවක – සුදන්ත ලියනගේ කණ්ඩායම උත්සහ දැරීය.  එය යථාර්ථයක් බවට පත් කිරීමට අන්ත දූෂිත සීමා නිර්ණයක් පක්ෂ කාර්යාලයක මැදිහත්වීමෙන් සිදු කරන ලදී.  එයට ග්‍රාම නිලධාරිවරුන්, ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරුන්, දිසාපතිවරුන්, සිවිල් සංවිධාන විරෝධය පළ කිරීම හේතුවෙන් ඡන්ද පැවැත්වීමක් සිදු නොවීය.  පළාත් පාලන ඡන්දය පැවැත්විය නොහැකි තත්වයට බවට මෙම අර්බුදය උඩු දිවූ අතර අශෝක පීරිස් ප්‍රමුඛ සීමා නිර්ණය කමිටුව, දේශපාලන පක්ෂ, සිවිල් සංවිධාන සමඟ එක්ව එදා ඒම දුෂ්ඨ, පාදඩ ඡන්ද ක්‍රමය පරාජය කරන ලදී.

අද, නැවත එම ක්‍රමය එලෙසින්ම එම විකෘති ප්‍රතිඑලය ලබා ගැනිමේ සචේචනික උවමනාවෙන්ම නැවත පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවට ඉදිරිපත් කරන විට, විපක්ෂයේ කිසිදු දේශපාලන පක්ෂයක් විශේෂයෙන්ම සමගි ජන බලවේගය සහ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ එයට විරුද්ධ නොවීම පුදුම සහගතය.  ද්‍රවිඩ ජාතික සන්ධානයට උතුරු නැගෙනහිර තනි ආධිපත්‍යයක් මෙමගින් ලැබෙන බැවින්, ඔවුන් ද මෙයට නිහඬ අනුමැතිය ලබා දීම ගැන පුදුම විය යුතු නැත. උතුරු නැගෙනහිර කලාපයේ සියළුම පලාත් පාලන ආයතන වාර්ගික පදනම මත පාලනය අත් කර ගැනීමට මෙමගින් අවස්ථාව ලැබේ.  අනෙක් අතට, ද්‍රවිඩ බහුතරයක් සහිත වතුකරයේ සුළුතරය වන සිංහල (හෝ කුඩා පක්ෂ) වෙත කිසිදු නියෝජනයක් අහිමි කිරිම මෙමගින් සිදුවේ.

වලංගු ඡන්ද සංඛ්‍යාවෙන් 45% ක් හෝ ලබා නොගන්නා පලාත් පාලන ආයතනයක බෝනස් මන්ත්‍රී ධූරයක් ඇති කර එය වැඩිම ඡන්ද ලබාගත් පක්ෂයට ලබාදීමෙන් පරාජිතයා ජයග්‍රාහකයා කර, ජයග්‍රාහකයා පරාජිතයා බවට පත් කිරීම සිදුවන්නේය.  මෙය ඡන්ද ප්‍රතිඑලය සම්පූර්ණයෙන් විකෘති කිරීමකි.

රටේ වෙනස්වල දේශපාලන සිතියමට අනුව ආණ්ඩු පක්ෂයට ජයගත හැකි මැතිවරණ ක්‍රම සම්මත කර ගැනීමට උත්සහ දැරීම ම මහා විනාශයකට හේතු වනු ඇත්තේය.   ආණ්ඩු පක්ෂය බෙදී වෙන්වීම සිදු වන්නේ නම්, එහි සුළුතර කණ්ඩායමට එකම පළාත් පාලන ආයතනයක්වත් අහිමි කිරීම මෙමගින් සිදු විය හැකිය.  පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කරන සන්ධානගත පක්ෂ (ශ්‍රීලනිප, ජාතික නිදහස් පෙරමුණ, මුස්ලිම් කොන්ග්‍රසය, ද්‍රවිඩ ප්‍රගතිශීලි පෙරමුණ, ජවිපෙ, රිෂාඩ් බදුර්දීන්, කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, සම සමාජ පක්ෂය, මහජන පක්ෂය, ආදී….) හෝ මෙම අනතුර නොදැකීම පුදුම සහගත ය.

සමානුපාතික නියෝජනය සාක්ෂාත් කරන, සියලුම පක්ෂ හා ස්වාධීන සඳහා අසාධාරණයක් සිදු නොවන මැතිවරණ ක්‍රමයක් බිහි විය යුතුය.  ඒ සඳහා සිවිල් සංවිධාන, දේශපාලන පක්ෂ, මැතිවරණ නිරීක්ෂණ සංවිධාන, මැතිවරණ කොමිෂන් සභාව, මැතිවරණ කාර්ය මණ්ඩලය මේ සඳහා එක්විය යුතුව ඇත.

මාධ්‍ය ඒකකය

Rajith Keerthi Tennakoon

Former Governor of Uva, Southern and Central Provinces

Former Executive Director of Campaign for Free and Fair Elections (CaFFE) and Center for Human Rights and Research – CHR Sri Lanka

Mark Weisbrot Center for Economic and Policy Research

Fort Lauderdale Sun-Sentinel, September 8, 1999

Knight-Ridder/Tribune Media Services, September 1, 1999
Charleston Post and Courier, September 3, 1999

What were they thinking? When executives at the Bank of New York saw billions of dollars floating in from the home computer of a Russian businessman with ties to organized crime there, did they
really believe that these were just ordinary profits?

The biggest money-laundering scandal in history has prompted calls for a fresh look at the role of American and IMF funds in Russia. To say this is long overdue would be an understatement.

The corruption is certainly mind-numbing in scale and scope, with some of the West’s favorite reformers”– including Konstantin Kagalovsky, the former Russian representative at the IMF– at the center of the investigation. But the tribute that the Russian mafia skims off the top is just one part of the looting of Russia.

The other part has been scripted by Washington and its most powerful financial institution: the International Monetary Fund. It is a different form of pillage, to be sure. The robber barons who have taken over the Russian economy since the fall of the Soviet Union have adopted the practice of the Medici family of fifteenth century Florence: money to get power, power to protect the money.

Washington’s money mandarins, on the other hand, descended upon Russia with enormous wealth and power already in their possession. They have used both to colonize Russia, turning a once developed economy into a Third World country.

The results have been devastating. Over the last eight years, the economy has shrunk by more than half. Russian men can now expect to die in their fifties. The chief economist of the World Bank, Joseph Stiglitz, has noted that the number of Russians living in poverty climbed from two million to sixty million in just a few years.

Stiglitz, who is one of America’s most accomplished and respected economists, has recently argued that these results are not just due to sound policies being poorly implemented.” Rather, they are based on a misunderstanding of the very foundations of a market economy, as well as an excessive reliance on textbook models of economics.”

The experience of the last year shows just how 180-degree wrong the foreign experts can be. August 17th marked the first anniversary of the collapse of the ruble, which fell from its fixed rate of about 6 to the dollar one year ago to 25 today. The IMF poured in billions of dollars to prop up the overvalued currency, and Washington predicted disaster for the Russians if they did not maintain the fixed exchange rate. There would be hyperinflation, they said, and sources of foreign capital would dry up. The economy would fall apart.

A year later, it is clear that the sky did not fall with the ruble. The threatened hyperinflation did not occur– inflation is running at about 45% for the year. The currency’s collapse made imports much more expensive, and gave Russian industry a chance to get back on its feet. Industrial production in July was up 12.8% over last year, and Russia’s trade surplus has risen more than tenfold.

Even Russia’s default on $40 billion of foreign debt, almost unthinkable until it happened, has not really hurt the economy. True, foreign capital inflows have fallen off sharply over the last year. But since these funds did little more than inflate a speculative bubble in the financial sector–encouraged by the IMF’s high interest rate, fixed exchange rate policy– the productive sectors were not greatly affected when the bubble burst.

It has been one debacle after another since the IMF introduced its shock therapy” program in 1992. Like a battered spouse who sees no alternative but to return to her abuser, Russia comes back to the IMF for more credits. But the hundreds of billions that have fled the country in the 1990’s have cancelled out this aid,” as well as the meager foreign direct investment, many times over. At the same time Russia has accumulated more than $150 billion in foreign debt, with the burden of debt service now reaching a crushing 29% of export earnings.

At some point any rational, non-corrupt political leader in Russia has to question whether the country’s friendly relations with Washington are worth the price of continued impoverishment. That time may be approaching, as Russia elects first a Parliament and then a President over the next 10 months. There will be calls from across the political spectrum to break, or at least loosen, the chains that bind Russia to its Western tormentors.

The American press will mostly dismiss these demands as nationalist finger-pointing, and attribute Russia’s demise to its failure to hew more closely to the IMF’s prescriptions. And Washington will pour in money, as it did in the 1996 elections, to support its friends.

But the Russians might well be better off cutting this toxic umbilical cord, which could give them at least a fighting chance against the powerful domestic criminal class that our own government– and private sector– has helped to create.

• World

Mark Weisbrot | Co-Director

READ FULL BIO

ජල සම්පාදන හා ජලාපවහන සේවක සංගමය

ගරු ජනාධිපතිතුමා,
ජනාධිපති මන්දිරය,
කොළඹ.

ගරු ජනාධිපතිතුමනි,

රට තුල ඩොලර් හිඟයක් පවතින අවස්ථාවේ පානීය ජල සම්පාදන හා ජලාපවහන මණ්ඩලයේ සිදුවන නාස්තිකාර මිලදී ගැනීම් සම්බන්ධයෙන්.

ජාතික ජල සම්පාදන හා ජලාපවහන මණ්ඩලය රටපුරා කිලෝමීටර් 40 ලක්‍ෂයක් ජල නල එලීමට සැලසුම් සකස් කරමින් සිටී. ඒ වෙනුවෙන් අවශ්‍ය වන නව ජල පිරිපහදු ඉදිකිරීමේ කටයුතු වෙනුවෙන්ද සැලසුම් සකස් කරමින් සිටින අතර සමහරක් ඒවා වෙනුවෙන් ටෙන්ඩර් කැඳවීම්ද ආරම්භ කර තිබේ.

බෙදා හැරීමට අවශ්‍ය ජලය නිෂ්පාදනය කිරීම වෙනුවෙන් ජල පිරිපහදු ඉදිකිරීමටත් පෙර දැන් මුලින්ම සිදුකරනුයේ මහා පරිමාණයෙන් පයිප්ප මිලදී ගැනීම සහ රටපුරා ජල නල එලීම් සඳහා කොන්ත්‍රාත්තු ප්‍රදානය කිරීමයි. මෙම මිලදී ගැනීම් මෙන්ම ජල නල එලීම් සඳහා කොන්ත්‍රාත් ලබාදීම තරඟකාරී මිල කැඳවීම්වලින් තොරව මණ්ඩලය මගින් තීරණය කල ඒකක මිලකට (unit price) තෝරාගත් අයවලූන් හට ලබාදෙන බව දැනගන්නට තිබේ.

මෙම ක්‍රමවේදයන් මහා පරිමාණ වංචා දූෂණවලට ඉඩකඩ සලසනු ඇති බව අප අදහස් කරමු. ජලය නිෂ්පාදනය වෙනුවෙන් පිරිපහදු සෑදීමට පෙර ජලනල එළීමත් මහා පරිමාණයෙන් පයිප්ප ගෙනැවිත් ගොඩගැසීමත් මහා නාස්තිකාර ක්‍රියාවලියක් බව පෙනේ. මේ වනවිට වරායේ ඇති කන්ටේනර් 150 ක පම භාණ්ඩ ගොඩබෑම සඳහා අවශ්‍ය ඩොලර් නොමැතිවීමෙන් දිනෙන් දින ප්‍රමාද ගාස්තු එකතු වන අතර මෙය මහා ඩොලර් නාස්තියකි. තවද මිලදී ගැනීම් වෙනුවෙන් ඩොලර් මිලියන 100 ක පමණ හදිසි ණය පහසුකම්ද (Supplies Credit) ඉල්ලා ඇති බව දැනගන්නට තිබේ.

එපමණක් නොව පයිප්ප මිලදී ගැනීම් මෙන්ම තවත් යාන්ත්‍රික සහ ඉලෙක්ට්‍රොනික භාණ්ඩ වෙනුවෙන් ඩොලර් මිලියන 800 කටත් වඩා වැඩි මුදලක් ඉල්ලා සිටීමට යන බවද දැනගන්නට තිබේ.

ජල පිරිපහදු සෑදීම ආරම්භ කිරීමටත් පෙර මහා පරිමාණයෙන් පයිප්ප ගෙන ආ විට ගබඩා පහසුකම් නොමැතිවීමෙන් රටපුරා එළිමහනේ මේවා ගොඩගසා තැබීමට සිදුවනු ඇත. දීර්ඝ කාලයක් එසේ තිබීමෙන් මේවායේ තාක්‍ෂණික ගුණාත්මක භාවයත් විනාශ වනු ඇත. මෙය මහා නාස්තියකි.

රටේ ජනතාවට ආහාර, ඉන්ධන සහ බෙහෙත් වර්ග ගෙනඒමට නොහැකි ඩොලර් අර්බුදයක් ඇති අවස්ථාවක ජල සම්පාදන මණ්ඩලය තුල සිදු කිරීමට යන මෙම ඩොලර් නාස්තිය බරපතල අපරාධයක් බව පෙන්වා දෙන අප සංගමය මෙම අවිධිසත් ක්‍රියාවලිය පිළිබඳව වහාම සොයා බලා නිසි ක්‍රියාමාර්ග ගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටිමු.

එමෙන්ම ජල පිරිපහදු ඉදිකිරීම් වෙනුවෙන් මහා පරිමාණ ණය ලබා ගැනීමට නොහැකි තත්වය තුල නව ක්‍රමයක් ලෙස ටෙන්ඩරය ලබාගන්නා කොන්ත්‍රාත්කරුට ව්‍යාපෘතියට අවශ්‍යවන ණය මුදල සොයා ගෙන ව්‍යාපෘතිය සිදු කිරීමටත් පසුව ණය මුදල ජල සම්පාදන මණ්ඩලය මගින් ගෙවීම නැවත (Contractor Financing) යන ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක කිරීමට යයි. මෙම ක්‍රමය දූෂණ වංචා සඳහා ඉතාම පහසු වනු ඇත.

මහා පරිමාණයෙන් භාණ්ඩ ඇනවුම් කිරීමත්, කොන්ත්‍රාත් ප්‍රදානය කිරීමත් මණ්ඩලීය ඉංජිනේරුවරුන් හෝ නිලධාරීන්ගේ ඉල්ලීම් මත සිදු නොවන අතර මේ වෙනුවෙන් අදිසි හස්තයක් ක්‍රියාත්මක වන බව පෙනේ. හදිසි නොවන ආයතන අවශ්‍යතාවයන් වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මක වී සිටියද වත්මන් දෛනික අවශ්‍යතාවයන් එනම් ජලපිරිපහදු වෙනුවෙන් අවශ්‍ය රසායන ද්‍රව්‍ය වෙනුවෙන් ණයවර ලිපි ලබාගැනීමට නොහැකිවී තිබේ. ඒ අනුව ඉදිරියේදී පානීය ජලයද ජනතාවට සැපයිය නොහැකි වනු ඇත. පාරිභෝගික නව ජල සම්බන්ධතා ලබාදීම නැවැත්වීමට සිදුවනු ඇත. ජනතාවට අත්‍යවශ්‍ය සේවාවක් ලබාදෙන ජල සම්පාදන මණ්ඩලයේ විනාශයටත් ජනතාව අපහසුතාවයට පත්වීමටත් හේතුවන ඉහත අවිධිමත් ක්‍රියාවලිය නිවැරදි කිරීම වෙනුවෙන් ඔබතුමා මැදිහත්වනු ඇතැයි අප බලා පොරොත්තුවෙමු.

ස්තූතියි.

මෙයට,
ඉංජිනේරු උපාලි රත්නායක
ප්‍රධාන ලේකම්‍
ජල සම්පාදන හා ජලාපවහන සේවක සංගමය.

සම්බන්ධීකරණය – 0714817185
Coordinating – +94 714817185

01. ගරු ජල සම්පාදන අමාත්‍ය වාසුදේව නානායක්කාර මැතිතුමා
02. සියලූ විද්‍යුත් හා මුද්‍රිත මාධ්‍යය වෙත

-ප්‍රොටෙක්ට් සංගමය-

ගතානුගතික පුරුදු හෝ වෙනත් හේතුන් මත ස්ත්‍රිය සහ පුරුෂයා අතර යම්කිසි ආකාරයකින් සමාන ඉඩ ප්‍රස්ථා අතර පරතරයක් නිර්මාණය වී තිබේ. එනිසාවෙන් ‘ස්ත්‍රිය’, ‘ස්ත්‍රියක’ වීම නිසා ම බලපාන ගැටලු ඇතිවා සේම පුද්ගලයා සමාජ සංස්කෘතික අර්ථකතනයෙන්  ස්ත්‍රියක හෝ පුරුෂයෙකු ඔබ්බට ගිය ලිංගික නැබුරුතාවක් හෝ නැමියාවක් සහිතව සමාජය තුළ ජීවත් වීමේ ද ගැටලු ඇතිව තිබේ. මනුෂයෙකු ලෙස උපත ලබන සත්ත්වයෙකු ලිංගික නැඹුරුතාව මත සමාජීය නාමකරණයන් ඔස්සේ ගැහැනුන් හා පිරිමින් පමණක් කොට හඳුනා ගැනීම සිදු වන්නේ, ගතානුගතික සංස්කෘතික ආගමික සිතීම් මතය. එය ඉන් ඔබ්බට ගොස් දේශපාලනික සහ ආර්ථික තලයන්හි ද ක්‍රියාත්මක වෙයි.

ශ්‍රී ලංකාවේ දී ශ්‍රම බලකාය තුළ ස්ත්‍රීන් සහ පුරුෂයන් නියෝජනය වන ආකාරය පිලිබඳ සමාජ විද්‍යාත්මක සහ සංඛ්‍යාත්මක දත්තයන් ආශ්‍රයෙන් සැසඳිය හැක. ඒ තුළ ද තිබෙන ගැටලුවක් වන්නේ, ස්ත්‍රී-පුරුෂ සමාජභාවය මත පදනම් නොවී ස්ත්‍රිය හා පුරුෂයා මත පමණක් පදනම්ව ඒවා ගණනය කර තිබීමයි. ඒ අනුව 2020 වසරට අදාළව ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුව නිකුත් කළ ‘ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික හා සමාජ සංඛ්‍යානවලට අනුව පුරුෂයන් 73.0% ට සාපේක්ෂව ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රම බලකායට කාන්තාවන්ගේ දායකත්වය 34.5% කි. එසේ ම, කාන්තාවන්ගේ විරැකියා අනුපාතය 36.3% ක් වන අතර, පුරුෂයන් අතර එය 21.1% ක් පමණ වෙයි. නමුත් මෙරට කාන්තා ජනගහනය 52%කි. මෙකී තත්ත්වයන්, 2021 ලෝක ආර්ථික සංසඳ (WEF) වාර්තාවට අනුව දැක්වෙන්නේ මෙවන් තත්ත්වයකි. එනම් 2006 වර්ෂය වන විට ශ්‍රී ලංකාවේ ස්ත්‍රී – පුරුෂ පරතරය අවම මට්ටමක තිබුණත් 2021 වසර වන විට තීරණාත්මක අයුරින් එම පරතරය වැඩි වී ඇති බවයි. එනම් 2006 දී එකී පරතරය ලෝක ශ්‍රණිගත කිරීම් අනුව රටවල් 156ක් අතරින් 13 වෙනි ස්ථානයේ පසු වුවත් 2021 දී ශ්‍රී ලංකාව 116 වෙනි ස්ථානය දක්වා පහත වැටී ඇත. එනම් වසර පහළොවක් ඇතුළත ස්ථාන 113ක් ශ්‍රී ලංකාව පහත බැස තිබෙන අතර එය වසරක් තුළ ස්ථාන 14ක් පහත වැටීම දක්වා වූ අවධානය යොමු කළ යුතු මට්ටමකට පහළ වැටී ඇත.

නමුත් ලෝක ජනගහනයේ මෙන් ම ශ්‍රී ලංකාවේ ද කාන්තාවන් පුරුෂයින්ට සාපේක්ෂව උපතේදී ආයු අපේක්ෂාව මෙන්ම සාක්ෂරතා මට්ටම ද ඉතා ඉහළ මට්ටමක පවතී. එයට නිදසුන් ලෙස ශ්‍රී ලංකාවේ රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතිය පෙන්විය හැක. එය සංඛ්‍යාත්මකව ගත් විට 2015 වසරේ රාජ්‍ය විශ්ව විද්‍යාල සඳහා ඇතුලත් කරගනු ලැබූ ශිෂ්‍ය සංඛ්‍යාවෙන් 60%ක් ශිෂ්‍යාවන් වන අතර, උපාධිය සම්පූර්ණ කරනු ලැබූ පිරිසෙන් 68.5%ක් ද ශිෂ්‍යාවන් වේ. වෛද්‍ය, නීති කළමණාකරණ හා ශාස්ත්‍ර යනාදී උපාධි වලට හිමිකම් කියන බහුතරයක් දෙනා වන්නේ ද  කාන්තාවන් වීම විශේෂත්වයකි. නමුත් ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රම බලකාය තුළ කාන්තාවන්ගේ සහභාගීත්ව අනුපාතිකය අඩු වීම ගැටලුවකි.

සමාජය ; කාන්තාව සම්බන්ධයෙන් පවතින ගතානුගතික මතවාදවලින් බැහැර නොවීම තුළ, ‘කුටුම්භය’ යනු කාන්තාව වටා නිර්මාණයක් වූවක් යැයි තවමත් විශ්වාස කරයි. එහි දී කාන්තාව දරුවන් වැදීම, ඔවුන්ව රැක බලා ගැනීම, කුටුම්භයේ ආරක්ෂාව සැලැස්වීම ඇතුළු පවුලේ වැඩවල බර ඈ කරට ගත යුතුය. ඒ සඳහා කාන්තාව සැදී පැහැදී සිටිය යුතුය. කාන්තාව යනු ඒ වෙනුවෙන් ම ඓතිහාසිකව කැප වූ තැනැත්තා යැයි සමාජය සිතති. එනිසා කාන්තාව කොතරම් අධ්‍යාපනයේ ඉහළට ගියත් මෙරට ශ්‍රම බලකායේ කොටස්කරුවෙකු වීම මන්දගාමීව පවතින්නේ එබැවිනි. එලෙස ම මෙහි අනෙක් අන්තය ලෙස කාන්තාවන්ට එරෙහිව රැකියාවේ දී සිදුවන අසාධාරණයන් දැක්විය හැකිය. එහි දී ඔවුන්ට රැකියාවේ උසස්වීම් ලබා ගැනීමේ දී සිදුවන අසාධාරණයන් විශේෂය. මෙරට නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන ශ්‍රී ලංකා පොලිසියේ ම පිරිමි ජ්‍යෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරීවරුන් තිස් දෙදෙනෙකු විසින් ම එහි නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ධූරයට උසස් කරනු ලැබූ කාන්තා නිලධාරීවරියකගේ උසස් කිරීම අභියෝගයට ලක් කරමින් මූලික අයිතිවාසිකම් නඩුවක් පැවරීමට කටයුතු කිරීම ම මෙම තත්ත්වය මනාව පැහැදිලි කරනු ඇත. නීතිය වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මක ආයතනයක තත්ත්වය මෙය නම් අන් ආයතනවලින් මීට වෙනස් තත්ත්වයක් බලාපොරොත්තු විය හැකි ද? ඇඟලුම් කර්මාන්තශාලා ඇතුළු කර්මාන්තශාලාවලත් සාප්පු සංකීර්ණවලත් වැඩිමනක් සේවය කරන්නෝ කාන්තාවෝ වෙති. නමුත් ඔවුන් පාලනය කරන පිරිස් වල බහුතරය පිරිමින් වෙයි. මෙය මහ සමාජයේ පවතින ගතානුගතික මතවාදය ආයතනගත වීමකි.

තව ද ශ්‍රී ලංකාවේ දී බොහෝ පුද්ගලික අංශයේ ආයතනවල කාන්තාවන් සේවයට බඳවා ගැනීමේ දී සැලකිලිමත්වන කරුණක් වන්නේ විවාහක-අවිවාහකභාවයයි. මෙහි දී බොහෝ විට අලුත විවාහ වූ කාන්තාවන් ආයතන වලින් සේවයට බඳවා ගනු නොලබන්නේ, කෙටි කලක් තුළ මාතෲ හා ධාරක නිවාඩු ලබාදීමට සිදු වේවි යන උපකල්පනය මතයි. මෙවැනි කරුණු බොහෝමයක් කාන්තාවන් රැකියා සඳහා යොමු නොවීමට හේතු වෙයි. තව ද බොහෝ කාන්තාවන් විසින් රජයේ රැකියා අපෙක්ෂා කරනුයේ එහි දී උක්ත තත්ත්වයන්ට මුහුණදීමට සිදුවන සම්භාවිතාව අඩු බැවිනි. නිදසුන් ලෙස විශ්වවිද්‍යාලවලින් පිට වන බොහෝ උපාධිධාරිණියන් ගුරු සේවයට හෝ ප්‍රාදේශීය ලේඛම් කාර්යාලවල වැනි රජයේ ආයතනවල සේවයට එකතු වීමට උත්සහ ගැනීම දැක්විය හැක. මේ අතර තවත් පිරිසක් කිසිදු ආකාරයකින් රැකියාගත නොවීමට කටයුතු කරයි. මෙය ආර්ථිකමය වශයෙන් ඉතා හානිකර තත්ත්වයකි.

තව ද මෙම තත්ත්වයට හේතු සලකා බැලීමේ දී කාන්තාවන් රැකියාගත නොවීමට බලපාන හෙතුවක් ලෙස ලිංගිකත්වය පදනම් කොටගනිමින් සිදුවන හිංසන තත්ත්වයන් දක්වයි. එලෙස ම එවැනි අවස්ථාවන්වලට එරෙහිව ක්‍රියාතමක වීමේ දී නැවත වතාවක් කාන්තාවන්ට සිදුවන හිංසනයන් කාන්තාවන් තව තවත් රැකියාවලින් කාන්තාවන් ඈත් කිරීමට හේතු වෙයි.

මේ සියලු ම තත්ත්වයන් කාන්තාවන් මත ක්‍රියාත්මක වීම ඔවුන් හා පුරුෂයන් අතර අසමාන ඉඩ ප්‍රස්ථාවක් නිර්මාණය කිරීමට හේතු වෙයි. මේවා හුදු සාම්ප්‍රධායික සහ ආර්ථික කාරණා හේතු කොටගෙන ක්‍රියාත්මක වුවත් කාන්තාව යනු වෙනස් කොට සැලකිය යුතු අයෙකු නොවෙයි. ඒ බව 1978 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව තුළින් ද ව්‍යවස්ථාපිත වගන්තීන් යටතේ ස්ථාපනය කොට ඇත. ඒ අනුව සියලු ම පුරවැසියෝ නීතිය ඉදිරියේදී සමාන වන අතර, නීතිය මගින් සමාන ආරක්ෂාවක් ලැබිමට හිමිකම් ඇත යන අයිතිවාසිකම යටතේ පහත අයිතිවාසිඅකම් කාන්තාව සතු වේ.

12 (1) .සෑම පුද්ගලයෙකුම නීතිය ඉදිරියේ සමාන වන අතර නීතියෙන් සමාන ආරක්ෂාවක් ලැබීමට හිමිකම් දරයි.

12 (2). කිසිම පුරවැසියෙකු වර්ගය, ආගම, භාෂාව, කුලය, ස්ත්‍රී පුරුෂභාවය, දේශපාලන මතය, උපන් ස්ථානය හෝ එවැනි වෙනත් හේතුන් මත වෙනස් කොට නොසැලකිය යුතුය.

12 (3). වගන්තියේ ඇතුළත් වන කරුණු අතර, කාන්තාවන්ට විශේෂ වූ නීති සම්පාදනය කිරීමට සහ පනත් සම්මත කිරීමට රජය විසින් ගන්නා ලබන ක්‍රියාමාර්ග සඳහා විධිවිධාන සපයයි.

එපමණක් නොව,

1993 මාර්තු මස 3 වන දින සම්මත කරන ලද ශ්‍රී ලංකා කාන්තා ප්‍රඥප්තියෙන් කාන්තාවන්ට එරෙහිව පවත්නා සියලු වෙනස්කම් දුරු කොට ඔවුන්ට අදාළ තීරණාත්මක ගැට‍ලු නිරාකරණය කිරීම සඳහා රජය කැපවී කටයුතු කිරීමට එකඟව ඇත.

ඒ අනුව බැලූ කළ, කිසි ම අවස්ථාවක කාන්තාව වෙනස් කොට හෝ පහත් කොට සැලකීමක් කිරීමට ඉඩක් නැත. එබැවින් එවැනි අවස්ථා බැහැර කොට කාන්තාවන් ආර්ථිකයේ සෘජු කොටස්කරුවන් බවට පත් කොටගෙන එය ආර්ථිකයේ දියුණුවට මෙන් ම කාන්තාවන්ගේ පුද්ගලික සංවර්ධනය උදෙසා ද මෙහෙය විය යුතුය.

මේ සියල්ල ම වසරක් පාසා කාන්තා දින අරභයා කියැවෙන ලියැවෙන කාරණා වුවත් ස්ත්‍රී පුරුෂභාවය පදනම් කොට ගනිමින් ඇතිවන ගැටලුවලින් ඇයව ඈත් වීම සඳහා ඒවා ප්‍රමාණවත් දායකත්වයක් සිදු කොට නැත. එබැවින් ලිංගිකත්වය පදනම් කර ගනිමින් කාන්තාව හා පුරුෂයා අතර නිර්මාණය වී ඇති මෙම පරතරය නැති කොට කාන්තාවට ද සමාන වූ අයිතිවාසිකම් සහිත ජීවිතයක් ගත කිරීමට අවකාශය සලසා දීමට අප සැම ස්ත්‍රී පුරුෂ භේදයකින් තොරව පෙරට ආ යුතුය. ඒ සඳහා මෙවර කාන්තා දිනය අවස්ථාවක් කර ගත යුතුය. නැතිනම් මෙය ද තවත් එක් කාන්තා දිනයක් පමණක් ම වනු ඇත.

-ප්‍රොටෙක්ට් සංගමය-

උපුටා ගැන්ම ලංකා සී නිව්ස්

ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා විසින් තම ඇමති ධුරය ඉවත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් හිටපු කර්මාන්ත අමාත්‍ය පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී විමල් වීරවංශ මහතා ප්‍රතිචාර දක්වයි.

අමාත්‍ය ධුරයෙන් ඉවත් කිරීමට අදාළව ජනාධිපතිවරයා විසින් යොමු කරන ලද ලිපිය තම සමාජ ජාල ගිණුම මගින් ප්‍රසිද්ධියට පත් කරමින් ඔහු ඊට ‘ස්තූතියි’ ලෙස සඳහන් කර තිබේ.

එමෙන්ම අමාත්‍ය ධුරයෙන් ඉවත් කිරීමට සන්නතම හේතු වූ කොළඹ පවත්වන ලද සමුළුවක දී පවත්වන ලද කතාවද ප්‍රසිද්ධියට පත් කර ඇත.

ආණ්ඩුව තුළ සිටින වත්මන් ආර්ථික අර්බුදය බැරෑරුම්ව ගත යුතු තැනැත්තා එසේ නොකිරීමට ඇත්තේ හේතු දෙකක් බවත් එකක් ඔහුගේ මෝඩකම බවත් නැත්නම් ඒ අර්බුදය ආපදා තත්ත්වයක් දක්වා වැඩෙන්නට ඉඩ දී බලා සිට එමගින් ලෝක බලවතුන්ට මේ රට ගිල ගැනීමට ඉඩ සලසා දීම බවත් ජාතික නිදහස් පෙරමුණේ නායක, කර්මාන්ත අමාත්‍ය විමල් වීරවංශ මහතා පෙන්වාදෙයි.
ඒ මහතා මේ බව පෙන්වා දුන්නේ (02) ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර කෝට්ටේ පිහිටි මොනාක් ඉම්පීරියල් ශාලාවේදී පැවැති ‘මුළු රටම හරි මඟට’ ජාතික ප්‍රකාශනය එළිදැක්වීමේ උළෙල හමුවේ සිය අදහස් දක්වමිනි.

එහිදී වැඩිදුරටත් අදහස් දැක් වූ වීරවංශ අමාත්‍යවරයා මෙසේද සඳහන් කළේය.

බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන්ගෙන් නිදහස ලැබුවාට පසුව අපේ රටේ ඉතිහාසයේ අපි මුහුණ දෙන බලවත්ම ආර්ථික අර්බුදය අභියස සිටයි ඔබ අප අද මුණගැහෙන්නේ. මේ ආර්ථික අර්බුදයේ තරම ක්‍රමානුකූලව අපේ ජීවිතවලට දැන් දැනෙන්න පටන් අරන් තිබෙනවා. පෙට්‍රල් ෂෙඩ් එකට ගියාම තෙල් ටික නැති වෙනකොට, සිමෙන්ති, ආනයනික කිරිපිටි ඇතුළු වෙනත් ආනයනික නිෂ්පාදන හිඟ වෙනකොට ඒ බව අපට දැනෙනවා. මේ ආර්ථික අර්බුදය දැකලා සමාජයත් රජයත් මෙයට සාමූහිකව මුහුණ දෙන උපායමාර්ගික සැලැස්මකට නාවොත් මෙම අර්බුදය, අපේ රාජ්‍යය මුහුණ දෙන තීරණාත්මක අවසාන අර්බුදය වීමටත් පුළුවන්.

‘සාධක හතරම එකතුවීම’

මේ ආර්ථික අර්බුදය ඉතාම තියුණු අර්බුදයක්, කියා අපි කියන්නේ ඇයි? මේ වෙලාව, සාධක හතරක් එකට එකතු වෙලා, ඉතිහාසයේ පළමු වතාවට ආර්ථික අර්බුදය ප්‍රකාශයට පත් කරන වෙලාවක්. නිදහසෙන් පසුව අන් කවරදාකවත් අද තරම් විදේශ වත්කම් සංචිතය පහළ වැටී නැහැ. රටේ සමස්ත ණය වාරිකවල පොලිය අද මුළු රාජ්‍ය ආදායමෙන් 70%කට වඩා වැඩියි. රටක රාජ්‍ය ආදායමෙන් 70%කට වඩා වැය කිරීමට සිදුව ඇත්තේ තමන් ගෙන ඇති ණයවල පොලිය ගෙවීමට නම් එහෙම රටවල් ලෝකේ බොහොමයක් නැහැ. ඒ වගේම දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයේ ප්‍රතිශතයක් ලෙස පොදු ණය බර වසර දෙකක් තුළ 94% සිට 119% දක්වා 25%කින් වර්ධනයවීමත් සිදුව තිබෙනවා. මූල්‍ය ශ්‍රේණිගත කිරීම්වල අපේ රට අවදානම් රටක් ලෙස පහතටම ඇද දමා තිබෙනවා. මේ සාධක 4ම එකට මුණගැසුණේ නැහැ, ඉතිහාසයේ අන් කවරදාකවත්.

මේ සාධක හතරම එකතු වුණාම මොකද වෙන්නේ? ශ්‍රේණිගත කිරීම්වල ඉන්නේ ටිකක් උඩින් නම් අඩුම තරමින් ණයක් හෝ ගත හැකියි. දැන් ණය දෙන්නේ නැහැ. ලංකා බැංකුව සහ මහජන බැංකුව වෙනදා ඩොලර් ණය ගත්තා විදෙස් බැංකුවලින්. මීට පෙර ණය දීපු ආයතන මේ බැංකුවලට ණය ලබාදීමට දැන් සූදානම් නැහැ. රජයක් හැටියටත් අද මූල්‍ය වෙළඳපොළෙන් ණය ලබා ගැනීම ඉතා දුෂ්කර වී තිබෙනවා. අපි දන්නවා පසුගිය රජයේ මුදල් අමාත්‍යවරයා මූල්‍ය වෙළෙඳපොළෙන් 6% – 8% පොලියට ණය ගත්තු බව. අද ඒ මූල්‍ය වෙළෙඳපොළටත් අපව පෙනෙන්නේ ණයක් ගත්තොත් ගෙවාගන්න බැරි කෙනෙක් විදිහට. මේ සාධක හතරින් එකක්, දෙකක් පමණක් සෘණාත්මකව බලපාපු නිසා වෙනදා රෝල ගහගෙන යන්න පුළුවන් වුණා.

‘තෙල් ටික නැත්නම් කාපට් පාර කන්නද?’

අපි රටක් විදිහට ඩොලර්වලින් කරන වියදම වැඩියි, ඩොලර්වලින් ලබන ආදායම අඩුයි. ඒ පරතරය පියවා ගන්න තමයි ණයවලින් යැපෙන තත්ත්වයට පත්වුණේ. අපි ණයට අරන් ඩොලර් වියදම් කරලා කිරිපිටි බොන, ඇපල්, සීනි ඇති තරම් කන මිනිස්සු. අපි අතිවිශාල ප්‍රමාණයක් විදේශ විනිමය මේ රටින් එළියට යන විදිහට පරිභෝජන රටාව හදාගෙන තිබෙන මිනිස්සු. දැන් අපේ ඒ පරිභෝජන රටාව හා බැඳුණු ජීවන රටාව අභියෝගයට ලක් වෙනවා. අපට කාපට් කරපු පාරවල් තිබෙනවා. තිබෙන කාපට් එක උඩ ආයෙත් කාපට් කරනවා. නමුත් පාරේ වාහන යන්න තෙල් නැති වෙනවා. ණය අරගෙනයි කාපට් කරලා තිබෙන්නේ. මේ ගෙවන්න බැරි, ගෙවන්න තිබෙන ණය වාරික ඇතුළේ මේ හැම වියදමක්ම තිබෙනවා. කාපට් කරපු පාරේ යන්න තෙල් ටික නැත්නම් පාර කන්න ද? මේකෙන් පෙනෙන්නේ මේ රට ඉදිරියට පැමිණ ඇත්තේ ඉබාගාතේ බවයි. මේ මුහුණ දීමට සිදුව ඇති ආර්ථික අර්බුදය පිළිබඳව කිසිවෙකු කල්තබා තක්සේරුවක් කර නැහැ. එදා වේලට රෝලක් තමයි මේ ගහගෙන ඇවිත් තිබෙන්නේ.

‘දේශපාලන ආතල් ගැනීමට කිසිවකුටත් බැහැ’

අපි ණයට අරන්, නඩත්තු කරන්න බැරි මට්ටමේ ජීවන රටාවක් – සමාජ රටාවක් නඩත්තු කරනවා. තවදුරටත් ‘උගුරට හොරා බෙහෙත් කන්න’ පුළුවන් තත්ත්වයක නොවෙයි මේ රට තිබෙන්නේ. ‘මරණ තුනක් මැද පැණි කන්න’ පුළුවන් තත්ත්වයක නොවෙයි මේ රට තිබෙන්නේ. මේ ආර්ථික අර්බුදයට බැරෑරුම්ව මැදිහත් වුවහොත් මිස එය පාලනය කරගැනීමට හැකිවන්නේ නැහැ. පෝලිං වැඩිවන තරමට විපක්ෂයට හොඳයි, ආණ්ඩු විරෝධය අවුළුවන්න පුළුවන්. තෙල් නැත්නම් ‘තෙල් දියව්’ කියලා පෙළපාලි යන්න පුළුවන්. ඒ ‘ආතල් එක’ ගන්න පුළුවන්. නමුත් මේක කාටවත් දේශපාලන ආතල් ගන්න පුළුවන් වෙලාවක් නොවෙයි. ආණ්ඩුවක් තිබෙනවා, මේ පිළිබඳව බැරෑරුම් සාකච්ඡාවකින් තොරව. පාලකයන් සිටිනවා, මේ තත්ත්වය පිළිබඳ බැරෑරුම් අවධානයකින් තොරව. තෙල් නැව මුහුදේ තිබෙනවා, ණයවර ලිපිය විවෘත කරවා ගැනීමට දින තුනක් යනවා. ආණ්ඩුවක් තිබෙනවා, දින තුනකට පස්සෙ ණයවර ලිපිය විවෘත කරවා, ප්‍රමාද ගාස්තුවක් ගෙවා නැවේ තිබෙන තෙල් ටික ගන්න. ආණ්ඩුවක් ඕනෙ, මුහුදේ තිබෙන නැවක් දිහා බලමින් තීරණ ගැනීමට නොවෙයි, මේ සමස්ත අර්බුදය දිහා ගැඹුරින් බලා, ඉන් ගොඩඑන මාවත හරියට හදන්නයි.

‘උද්ධච්ච මානසිකත්වය’

මේ ආර්ථික අර්බුදයෙන් ගොඩඑන්න ප්‍රධාන පියවර කිහිපයක් ගන්න ඕනෙ. පළමුකොටම විශේෂඥ සහාය ලබාගත යුතුයි. ‘මට මේ සියල්ල තේරෙනවා. මගේ මොළයයි, ඉතිරි තව හයයි මේ සියල්ලම තිබෙනවා. මට ප්‍රශ්නයක් නැහැ. මම හිතන විදිහට ඔක්කොම වෙනවා නම් මට මොකටද විශේෂඥ සහාය?’ කියා කිසිවකුටත් සිතීමට බැහැ. එවැනි උද්ධච්ච මානසිකත්වයකට මේ අභියෝගය තරණය කිරීමට බැහැ. ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල පමණක් නොවෙයි, එවැනි විශේෂඥ සහාය ලඛාදෙන ආයතන බොහෝ තිබෙනවා. ඒ ආයතන සමඟ සාකච්ඡා කර මේ අර්බුදයෙන් ගොඩ යා හැකි සැලැස්මක් සැකසිය යුතුයි. ඒ සැලැස්ම අතට අරන් යන්න ඕනෙ ණය දුන්නු අය හමුවීමට. ගිහින් කියන්න ඕනෙ ‘ඔබලා කියන ආකාරයට අපට ණය වාරික ගෙවීමට බැහැ. විශේෂඥ සහාය සහිතව අපි හදපු මේ සැලැස්ම අනුව අපි කටයුතු කරන්නම්’ කියා. අද කෝ ඒ සාකච්ඡාව? අපි අමාත්‍ය මණ්ඩලයේදී පැවසුවා, ‘චීනය, ජපානය වැනි අපට උදව් ලබාදෙන රටවලට මේ අර්බුදයෙන් එළියට ඒමට අපට තිබෙන සැලැස්ම පෙන්වා දීලා උදව් ලබා ගනිමු’ කියා. ඊට පසුව කැබිනට් පත්‍රිකාවක් ආවා මුදල් ඇමතිතුමාගෙන්, ‘චීනය සමඟ කතා කිරීමට මමත් සමග පස්දෙනෙකුගේ කණ්ඩායමක් ඉන්නවා. ජපානය සමග කතා කිරීමට තව මන්ත්‍රීවරුන් කණ්ඩායමක් ඉන්නවා’ කියා. මේ විදිහට කැබිනට් අනු කමිටු හදලා කරන සාකච්ඡා නොවෙයිනෙ අවශ්‍ය වන්නේ, බැරෑරුම් මැදිහත්වීමක්නේ.

මහ බැංකු අධිපතිතුමන් කියනවා, ‘මාස හයක් තිස්සේ මේ තත්ත්වය හමුවේ ගත යුතු පියවර නිර්දේශ කරලා මම ලිපි 09ක් යැව්වා. ඒ කිසිවකට ප්‍රතිචාර දැක්වීමට, කන් දීමට වෙලාවක් නැහැ මුදල් ඇමතිතුමාට’ කියා. බරපතළ විදේශ විනිමය අර්බුදයකින් පීඩාවිඳින රටක මහ බැංකු අධිපතිවත් මුණගැසීමට මුදල් ඇමතිට වෙලාව නැතිනම්, ඒක කෙළවා ගැනීමට ඉඩ දී බලා සිටීමක්. අර්බුදය බැරෑරුම්ව ගත යුතු කෙනා බැරෑරුම්ව ගන්නේ නැත්නම්, ඒකට තිබෙන්න පුළුවන් හේතු දෙකයි. එක්කෝ මෝඩකම. නැතිනම් අර්බුදය ආපදා තත්ත්වයක් දක්වා වැඩෙන්න ඉඩ දී බලා සිටීම. එමගින් ලෝක බලවතුන්ට මේ රට අත්පත් කර ගැනීමට ඉඩ සලසා දීම. මේ රටේ ආර්ථිකයට ඔවුන්ට අවශ්‍ය ‘වෙට්ටු ටික’ දාගන්න, අත්සන් කර ගැනීමට බැරි වුණු එම්සීසී ගිවිසුම යළි ගෙන එන්න, ලෝක බලවතුන්ට අවශ්‍යයි.

මෙවැනි අර්බුදයක් ආවාම ආනයනික භාණ්ඩ හිඟයක් ඇති වෙනවා. ඉන්ධන හිඟය හේතුවෙන් දෛනික පැවැත්ම බිඳවැටෙනවා. එවැනි මොහොතක ජනතාවට විෂම මනසක් ඇති වෙනවා, ‘මොකාට මොක දීලා හරි මේ ප්‍රශ්නය ඉවර කරපල්ලා’ කියන. ඕක වුණා ඉන්දුනීසියාවේ හිටපු ජනාධිපති සුහර්තෝගේ පාලන කාලයේ. ඉන්දුනීසියාවේ විශාල ආර්ථික අර්බුදයක් ආවාම ලෝක බැංකුව කීවා, ‘අපි දෙන්නම් ඩොලර් බිලියන 03ක්. හැබැයි ඉන්දුනීසියාවේ ‘බණ්ඩා අචෙ(Banda Aceh)’ ප්‍රදේශය ස්වයං පාලන ප්‍රදේශයක් කරන්න ඕනේ. නැගෙනහිර ටිමෝරය වෙනම රාජ්‍යයක් කරන්න ඕනේ’ කියා. සුහර්තෝ කිව්වා ‘නැහැ මම ඒකට එකඟ වන්නේ නැහැ’ කියා. පසුව විරුද්ධ පක්ෂයේ අය ජනතාවත් සමග පෙළපාලි ආවා, ‘ලෝක බැංකුවෙන් ණය අරගෙන අපට කන්න දීපන්. බණ්ඩා අචේ කන්නද? නැගෙනහිර ටිමෝරය කන්නද?’ කියමින්. ඊළඟට ආපු ඡන්දයෙන් සුහර්තෝ පැරදුනා. දිනපු කෙනා ලෝක බැංකුවෙන් ඩොලර් බිලියන 03 අරගෙන එයාලා කියපු වැඩේ කළා. නිකම් නොවෙයි කළේ. පොදු ජනයාගේ ආශිර්වාදය ඇතිව. මෙවැනි අර්බුදයකදී පොදු ජනයා යනවා විෂම මනසකට. මේ විෂම තත්ත්වය ඇතිවන එකේ වාසිය ගන්න පුළුවන් වෙන්නේ වෙන කාටවත් නොවෙයි බලවත් රටවලට.

විවිධ යුගවල, විවිධ ආක්‍රමණ, අභියෝග, ගිවිසුම් ආවත් ඒ හැම වෙලාවකම මේ රටේ මිනිස්සු ඊට එරෙහිව නැගිටලා තිබෙනවා. හැබැයි පාරේ වාහන යන්න තෙල් ටික නැති වෙන වෙලාවට, හදපු බිල්ඩිමේ ඉතිරි ටික හදන්න සිමෙන්ති ටික නැති වෙනකොට, කෑමට හුරු වී ඇති පරිප්පු වැනි ආනයනික කෑම නැති වෙනකොට, ආනයනික අමුද්‍රව්‍ය ටික නැතිවෙලා කර්මාන්තශාලාව වැහෙනකොට, රැකියාව නැතිව පාරට වැටෙන කොට ‘ මොකාට මොක දීලා හරි කමක් නැහැ. අපට කන්න දියව්’ කියන විෂම මනසට සමාජය ඇද දැමීමට පුළුවන්. මේක මෙහෙම අර්බුදයෙන් අර්බුදයට යාමට ඉඩදී කවුරුන් හෝ සතුටින් සිටිනවා නම් එහෙම ඉන්න පුළුවන්, දැනුවත්ව මේ අත්පත් කරගැනීමේ අවස්ථාවට, මේ රාජ්‍යය ඇදවට්ටවාලීමේ අරමුණ ඇතිව මිසක්, ඒ අරමුණින් තොරව නොවෙයි.

‘කිසිවක් සිදුව නැහැ’

මේ අර්බුදයෙන් ගොඩඒමට විශේෂඥ සහාය ඇතිව හදපු සැලැස්මක් තිබෙනවාද? මහ බැංකු අධිපති සහ මුදල් ඇමැති අතර සාකච්ඡාවක් මාස 06කින් සිදුව නැතිනම් වෙන සාකච්ඡා කෙසේ කරන්නද? මහජනයාට කියා තිබෙනවා ද මේ රට මුහුණ දී ඇති අර්බුදයේ ප්‍රමාණය? දැන් අපේ ජීවන රටාව වෙනස් කර ගනිමු, කියා මහජනයාට පවසා තිබෙනවා ද? අපේ කෘෂිකර්මාන්තය බලගන්වමු, කියා පවසා තිබෙනවා ද? මේ කිසිවක් සිදුව නැහැ. මහජනයා කියන්නේ මේ රටේ අයිතිකරුවෝ. පාලකයෝ කියන්නේ මේ රටේ භාරකරුවන් පමණයි. භාරකරුට වගකීමක් තිබෙනවා; අර්බුදයක්, ආපදාවක්, අනතුරක් එනකොට අයිතිකාරයාට ඒ පිළිබඳව හරියට කියලා දෙන්න. අයිතිකාරයයි, භාරකාරයයි එකට හිටගෙන තමයි මේ අර්බුදයෙන් ගොඩඒමට පුළුවන්.

‘ආපදා තත්ත්වය වළක්වාගැනීම’

අපට උවමනා, මේ රට අර්බුදයෙන් අර්බුදයට ඇදවැටීමට ඉඩදී කාලකන්නි සන්තෝෂයක් ලැබීමට නොවෙයි. අපට උවමනා මේ අර්බුදය ඇතුළේ අපේ ඉරණම් කතාව ලියවාගන්න නොවෙයි. අපට උවමනා නිදහසින් පසුව අපේ රට මුහුණ දෙන බරපතළම ආර්ථික අර්බුදය, ආපදා තත්ත්වයකට පත්වීම වළක්වාගැනීමටයි. මේ අර්බුදය ආපදා තත්ත්වයකට වර්ධනය වුවහොත් පමණයි, මේ රට තුළට ආපදා අධිරාජ්‍යවාදයට ‘හොම්බ දමා ගන්න’ පුළුවන් වෙන්නේ. අර විෂම මනසින් ඉන්න මිනිස්සුන්ගේ අනුමැතිය ඇතිව හෝ නැතිව මේ රට අත්පත් කරගැනීමේ ඔවුන්ගේ නොසන්සිඳෙන උත්සාහය සාර්ථක කරගැනීමේ වාතාවරණය ඇති වන්නේ එතකොටයි. මෙහෙම තත්ත්වයක් වැඩෙන්න ඉඩදී නිහඩව සිටීමට අපට පුළුවන්ද?

‘හොරට නිදන අය අවදි කිරීම’

ආණ්ඩුව තුළ නියෝජනය වන අපේ පක්ෂය 11 ධෛර්යසම්පන්නව මේ තීරණය ගනු ලැබුවේ වෙන කිසිවකටත් නොවෙයි, මේ විපත්තිකාර අවදානමින් මේ රට බේරාගැනීම සඳහා, හොරට නිදාගෙන ඉන්න කවුරුහරි ඉන්නවා නම් ඒ අයව ඇහැරවන්න පුළුවන්නම් ඇහැරවන්න.(අත්පොළසන්) ඇහැරවන්න බැරිනම් මේ රටේ පොදු ජනතාව අතර ඒ සබුද්ධික අවබෝධය වඩවාලන්න. මෙවැනි අර්බුද රටවල ඇති වෙනවා. ඒවාට මුහුණදී අර්බුදයෙන් ගොඩ ආ රටවල් තිබෙනවා. ඒ සඳහා ඇහුම්කන් දීම, සංවාදය, විශේෂඥ සහාය ලබාගැනීම සිදු විය යුතුයි. මහජනයා මහපාරට ඇදවැටෙන තෙක්, අම්මෙක් අප්පෙක් නැති ගාණට ඇදවැටෙන තෙක්, අපි බලා සිටියහොත් අපි කරන්නෙත් වරදක්. ඒ වරදේ සාමූහික වගකීමෙන් මිදෙන්න අපි කාටවත් බැහැ. මේ අවදානම දකින කණ්ඩායමක් හැටියට, උද්ධච්චකමෙන් මේ අවදානමෙන් ගොඩඑන්න බැහැ කියලා පිළිගන්න පිරිසක් විදිහට, අපට අපේ රට වෙනුවෙන් ගතහැකි සෑම පියවරක්ම ගැනීමට කාලය විසින් බලකර තිබෙනවා. අපි අවධාරණය කරනවා, මීට පෙර අපේ රට මුහුණ දුන් සියලු අභියෝගවලින් ජය ගැනීමට අවශ්‍ය කරන ධෛර්යය ලබාදෙන්න අපට පුළුවන් වුණා වගේම මේ විපත්තිදායක අවස්ථාවෙත් අපි අපේ යුතුකම ඉටුකරන බව.

දැන් බලන්න මේ රට කොතරම් ‘ෂෝක්’ රටක්ද කියා. පසුගිය මාස තුනට, ඇපල් මෙට්‍රික් ටොන් 5731ක්, දොඩම් මෙට්‍රික් ටොන් 4527ක්, දෙළුම් මෙට්‍රික් ටොන් 734ක් ගෙන්වලා. මෙහෙම අවස්ථාවක කළ යුත්තේ තිබෙන ඩොලර් ටික ප්‍රමුඛතාව අනුව කළමනාකරණය කරන එක. අද මේ රටේ කළු සල්ලි ඩොලර් වෙළෙඳපොළ ප්‍රබල වෙලා. මම ලෝකයේ කිසිම මුදල් ඇමති කෙනෙකුගෙන් අහලා නැහැ, කළු සල්ලි මාකට් එක ප්‍රවර්ධනය කරන කතා. මේ වෙලාවේ කළු සල්ලි වෙළඳපොලේ ක්‍රියාකාරීත්වය පුළුවන් තරම් දුර්වල කරන්න ඕනේ. නැතිනම් මේ රටට නීත්‍යනුකූල මාර්ගවලින් මුදල් ඒම අඩපණ වෙනවා. දකුණු කොරියාවේ රැකියා කරන තරුණ දරුවන් අතරින් 90%ක් මේ රටට සල්ලි ටික එවන්නේ ‘උන්ඩියල්’ ක්‍රමය මගින්. එමගින් බැංකු පැත්තට හැරෙන ‘ඩොලර් ගඟ’ හිඳෙනවා. හොර පාරෙන් එන ‘ඩොලර් ගඟ’ තර වෙනවා. ‘ඒක ප්‍රශ්නයක් නොවෙයි’ කියලත් කියනවා. ‘ඒක ප්‍රශ්නයක් නොවෙයි’ කියන එක ‘මේ රට හතරගාතෙන් වැටුණාට ප්‍රශ්නයක් නැහැ’ කියන කතාවේම වෙන මුහුණුවරක් නොවෙයිද?

‘සන්තෝසම : හොඳ විශ්‍රාම ජීවිතයක්’

මේ රට හතරගාතෙන් ඇදවැටීමට දීලා බලා ඉන්න කෙනාට ලැබෙන සන්තෝසම කුමක්ද? උපන් බිමේ හෝ වෙනත් බිමක හොඳ විශ්‍රාම ජීවිතයක්. මේ අපේ රට සමගයි සෙල්ලම් කරන්නේ. අපට ඩබල් රටවැසිභාවයක් නැහැ. එකයි තිබෙන්නේ. ඉන්න හරි, මැරෙන්න හරි ඔක්කොටම තිබෙන්නේ මෙතැනයි. අපට මෙතැන තිබෙන වගකීම මොන කෙරුම්කාරයා විරුද්ධ වුවත් අප අත හරින්නේ නැහැ. මේ තත්ත්වයෙන් ගොඩඒමට අවශ්‍ය පියවර නිර්දේශ කරනු ලබන මේ ජාතික ප්‍රකාශනය ගමින් ගමට රැගෙන ගොස් ඒ පිළිබඳ ජනතාව අතර සංවාදය හැදීමටත් ඉදිරියේ මේ සම්බන්ධයෙන් අප ගනු ලබන සියලු පියවර සමග එක් වීමට සූදානම් වන ලෙසත් ඉල්ලනවා.”
මුළු රටම හරි මඟට” ජාතික ප්‍රකාශනය එළිදැක්වීමේ උලෙළ අමතා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ නායක, හිටපු ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන, පිවිතුරු හෙළ උරුමයේ නායක, අමාත්‍ය උදය ගම්මන්පිල, ජාතික කොංග්‍රසයේ නායක, පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ඒ. එල්. එම්. අතාවුල්ලා, ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ප්‍රධාන ලේකම් වෛද්‍ය ජී. වීරසිංහ, ලංකා සමසමාජ පක්ෂයේ නායක, මහාචාර්ය තිස්ස විතාරණ යන මහත්වරු සහ විජයධරණී ජාතික සභාවේ නායක, පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී පූජ්‍ය අතුරලියේ රතන හිමි ද අදහස් දැක්වූහ.

මෙම අවස්ථාවට එක්ව සිටි පිරිස පිළිගැනීම හා ඉහත ජාතික ප්‍රකාශනය එළිදැක්වීමේ අරමුණ පැහැදිලි කිරීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී වාමාංශික පෙරමුණේ නායක, අමාත්‍ය වාසුදේව නානායක්කාර මහතා සිදු කළේය. සෙසු පක්ෂ නායකත්වය නියෝජනය කරමින් එක්සත් මහජන පක්ෂයේ නායක, පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ටිරාන් අලස්, යුතුකම ජාතික සංවිධානය වෙනුවෙන් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ගෙවිඳු කුමාරතුංග යන මහත්වරු ද එක්ව සිටියහ. එසේම රාජ්‍ය අමාත්‍ය විදුර වික්‍රමනායක, පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ප්‍රේමනාත් සී. දොලවත්ත, ඉහත පක්ෂ 11 නියෝජනය කරන සියලු අමාත්‍යවරු සහ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරු ද මෙම අවස්ථාවට සහභාගී වූහ.
මෙහිදී මහාචාර්ය පූජ්‍ය කඹුරුගමුවේ වජිර, මහාචාර්ය පූජ්‍ය මැදගොඩ අභයතිස්ස, මහාචාර්ය පූජ්‍ය ඉඳුරාගාරේ ධම්මරතන යන නාහිමිවරු ප්‍රමුඛ මහා සංඝරත්නය, විද්වත්හු, වෘත්තිකයෝ, කලාකරුවෝ ඇතුළු සම්භාවනීය පිරිසක් වෙත මුළු රටම හරි මගට” ජාතික ප්‍රකාශනය පක්ෂ 11හි නායකත්වය විසින් පිළිගන්වන ලදී.

අනුරුද්ධ බණ්ඩාර රණවාරණ,
මාධ්‍ය ලේකම්,
ජාතික නිදහස් පෙරමුණ

Courtesy MailOnLine

People stand in a queue to buy diesel fuel at a petrol station in Sri Lanka, which is currently in the throes of an energy crisis

The International Monetary Fund warned crisis-hit Sri Lanka on Thursday that its foreign debt was “unsustainable”, and called for devaluation and higher taxes to revive the almost bankrupt economy.

The pandemic pushed the South Asian island’s tourism sector — a key foreign-exchange earner — off a cliff, and the government in March 2020 imposed a broad import ban to try to shore up foreign currency.

But more than two years on, Sri Lanka is grappling with food and fuel shortages, which this week saw its public transport crippled as buses ran out of diesel and the state imposed blackouts.

Following its annual review of the cash-strapped country, the IMF said its fast-dwindling foreign reserves were inadequate to service the country’s current foreign debt of $51 billion.

Official data shows Sri Lanka needs nearly $7 billion to service its foreign debt this year, but the country’s external reserves at the end of January were only $2.07 billion — just enough to finance one month’s imports.

The IMF stressed “the urgency of implementing a credible and coherent strategy to restore macroeconomic stability and debt sustainability”, recommending a return to a “market-determined and flexible exchange rate” — meaning a devaluation of the Sri Lankan rupee.

While the central bank’s set rate is 197 rupees to the dollar, a thriving black market offers 260 rupees for US currency notes.

This disparity has led to a more than 50 percent decline in foreign remittances through official banking channels.

But the IMF noted the country’s economic woes began pre-pandemic.

Soon after taking office in November 2019, President Gotabaya Rajapaksa cut several taxes nearly in half, the IMF said, driving down government revenues and forcing it to borrow more.

Among recommendations to address the crisis was to raise income taxes and VAT, “complemented with revenue administration reform”, the IMF said.

The lack of dollars to import fuel has led to a serious energy crisis.

Besides bringing public transport to a halt on Wednesday, the state’s electricity company also imposed a daily seven-and-a-half-hour electricity blackout — the longest scheduled power rationing in over a quarter of a century.

Without dollars to finance essential imports, rice, milk powder, sugar and wheat flour are in short supply, while local industries are unable to bring in raw materials and machinery.

The shortages pushed inflation to 16.8 percent in January — the fourth consecutive record rise — and the IMF said it expected it to remain in the double digits.

International rating agencies have downgraded Sri Lanka over expectations it may not be able to service its foreign debt, though the government insists it can meet its obligations.

Courtesy Sputnik

On Thursday, Russia’s Defence Ministry spokesman, Igor Konashenkov, said that the West has increased the dispatch to Ukraine of contract soldiers from private military companies and several European countries are sending mercenaries.The military operation in Ukraine is going according to plan, and all tasks are being implemented “successfully”, Russian President Vladimir Putin said during his address to the Russian Security Council.”Our soldiers fight steadfastly, with a full understanding of the justice of their cause, even after being wounded, they remain in formation, sacrifice themselves […] in order to save comrades and civilians,” Putin said, noting that Russian troops are striving to prevent civilian casualties in Ukraine.Putin also said that nationalists and foreign mercenaries in Ukraine are using civilians as human shields. They have not kept their promise to remove heavy military equipment from residential areas, he continued.

“Instead of fulfilling promises to remove this equipment from residential areas, from kindergartens, hospitals, on the contrary, tanks, artillery, mortars are being additionally deployed there,” he said.

Foreigners Held Hostage

The Russian president also said that foreign citizens are being held hostage in Ukraine: particularly, among them are some 3,179 citizens of India.

“Neo-Nazis also opened fire on Chinese students who were trying to leave Kharkov. Two of them were injured. I repeat: hundreds of foreigners are trying to leave the war zone, but they are not being allowed to do so,” Putin stressed.But the way “neo-nazis treat their own citizens” is even worse, according to him, as Russian soldiers have witnessed residents of apartment buildings being “herded into the middle floors of buildings”, while in the lower floors “they break through windows and walls, put up heavy equipment there”. On the roofs and on the upper floors, machine guns and snipers are placed, the president said.Still, the Russian troops “have provided corridors in all collision zones without exception, provided transport so that civilians, foreign citizens have the opportunity to go to a safe place” – something that “nationalists do not allow to be done”, Putin outlined.US Military Intel Launched Large-Scale Campaign to Recruit PMC Contractors for Ukraine – Russian MoD11 hours agoPutin’s address came shortly after Russia’s Defence Ministry spokesman, Igor Konashenkov, said that the West has increased the dispatch to Ukraine of contract soldiers from private military companies, with the US military intelligence launching a massive campaign to recruit PMC contractors for Ukraine.Ukrainian President Volodymyr Zelensky, in his turn, stated that Ukraine expects some 16,000 foreign mercenaries to come and fight for the country.According to estimations from the Russian Defence Ministry, 200 Croatian mercenaries have already arrived in Ukraine, with the UK, Denmark, Latvia, and Poland also giving the green light to sending mercenaries there. Konashenkov said that foreign soldiers who are already in Ukraine “commit sabotage and raids on Russian convoys of equipment and material supplies, as well as aircraft covering them.”

Courtesy Sputnik

Previously, Ukrainian President Volodymyr Zelensky threatened to withdraw Ukraine from the Budapest Agreement, under which the newly independent Ukraine gave up the nuclear arsenal that it inherited from the USSR in exchange for security guarantees.The head of the Russian Foreign Intelligence Service (SVR), Sergei Naryshkin, has stated that the SVR had obtained intelligence showing that Ukraine was working on building its own nuclear weapons. Naryshkin stressed that President Volodymyr Zelensky’s threats to abandon the Budapest Agreement were “not an empty promise”.Naryshkin noted that Ukraine has preserved technical potential to create nuclear armaments and that this is higher than those of Iran and North Korea.“Not only did [Russia] know about this, but the Americans also did. At the same time, not only did they not interfere in their plans, but [they] were also ready, as they say, to lend a helping hand to the Ukrainians, apparently hoping that Ukrainian nukes would be aimed not to the west, but to the east”.The Russian intelligence chief further slammed the inaction of EU countries, who failed to take any action following Zelensky’s threats at the Munich Security Conference to withdraw his country from the Budapest Agreement – a 1994 accord under which newly independent Ukraine gave up the nuclear arsenal that it had inherited from the USSR and vowed to stay non-nuclear.Russian Foreign Minister Sergei Lavrov earlier said that Moscow could not allow weapons that would threaten Russia to be deployed on Ukrainian territory. President Vladimir Putin on 24 February ordered to launch a special operation of the Russian armed forces in Ukraine to demilitarise and “denazify” the country.

By Dharshan Weerasekera Courtesy The Island

The walkout raises serious questions about the future viability of the UNHRC because it suggests that the Council has degenerated into theater, pantomime and farce. In these circumstances, it is incumbent on the General Assembly to immediately launch a thorough assessment of the work of the Council since 2006 to find out whether the UNHRC is worth the enormous cost that goes into maintaining it and what reforms if any can be implemented in order to ensure that the institution or any successor to it really conforms to and abides by the principles that are embodied in their founding statutes.

On 01 March 2022, an extraordinary scene unfolded at the UNHRC when nearly 100 diplomats from Western countries including the US, U.K, Canada, Germany and others walked out when Russian Foreign Minister Sergei Lavrov was addressing the Council via a video-link. According to reports, the gesture was in protest over Russia’s ongoing military action in Ukraine. Two questions arise, first, whether this sort of conduct is proper and second, what does it entail for the future of the UNHRC?

In my opinion, the walkout was completely improper because, first, according to the UNHRC’s founding statute (UN General Assembly resolution 60/251) a fundamental principle that must guide the Council in its work is constructive international dialogue.” Obviously, if diplomats simply walk out when the other side is speaking then no dialogue, constructive or otherwise, is possible.

Secondly, the countries whose delegates walked out are heirs to two of the most illustrious legal traditions in history, the Roman Law in the case of the European countries and the Common Law in the case of the US, the U.K, Canada and others. An indispensable component of both those traditions is respect for natural justice and one of the pillars of natural justice is the injunction to hear the other side.” Therefore, the nations that walked out during Mr. Lavrov’s speech have repudiated their own historical traditions.

This is unfortunate because, regardless of how Westerners today might view their historical traditions, many people especially in developing countries including Sri Lanka which were once colonies of Western countries may still believe in concepts such as natural justice and the walkout sends the wrong message to such people because it suggests that the related concepts have no real meaning or force in the lands of their birth.

To turn next to the question of what the walkout means for the future of the UNHRC, in my opinion it represents the absolute nadir of the UNHRC as an institution. The General Assembly created the UNHRC in 2006 to replace the U.N. Commission on Human Rights because the

General Assembly was persuaded that the latter institution had become too politicised. Accordingly, in setting out the principles that were to guide the new institution, the General Assembly stated:

The work of the Council shall be guided by the principles of universality, impartiality, objectivity, non-selectivity, constructive international dialogue and cooperation.” (Paragraph 4, resolution 60/251, 3^rd April 2006)

To turn to the walkout, according to the participants the reason for it was to show their outrage at what the Russians had done and also to show solidarity with the Ukrainians. Canadian Foreign Minister Melanie Joly, one of the diplomats who walked out, is reported as saying:

Minister Lavrov was giving his version, which is false, about what is happening in Ukraine and so we wanted to show a very strong stance together.” (1^st March 2022.)

Certainly, each of the delegates in question has an inherent right to show his or her outrage at what the Russians had done especially if they consider that the reasons given by the Russians for their actions are wrong or false. However, given the principles that are supposed to guide the UNHRC set out inter alia in paragraph 4 of the founding statute, if a delegate considers that what the Russian Foreign Minister or anyone else is saying is false they have an obligation to objectively demonstrate it both for the benefit of the Council as well as the rest of the world.

A walkout does not demonstrate in any way the truth or falsity of the Russian Foreign Minister’s assertions. It simply makes a political point, namely, that one disagrees with the said assertions. It gives the impression that the Western nations consider that the UNHRC is a forum for people to discuss only ideas or matters with which they (i.e. the Western nations) agree.

However, the UNHRC has a mandate to promote and protect human rights worldwide and reason and common sense suggest that this would require a consideration of contrary or opposing viewpoints, that is, viewpoints with which one may disagree. If the UNHRC could not provide a forum for such discussions, then of what use is the institution? In sum, the walkout negates the very purpose behind the UNHRC as envisioned by the General Assembly when it created the institution.

Conclusion

The walkout raises serious questions about the future viability of the UNHRC because it suggests that the Council has degenerated into theater, pantomime and farce. In these circumstances, it is incumbent on the General Assembly to immediately launch a thorough assessment of the work of the Council since 2006 to find out whether the UNHRC is worth the enormous cost that goes into maintaining it and what reforms if any can be implemented in order to ensure that the institution or any successor to it really conforms to and abides by the principles that are embodied in their founding statutes.

The writer is an Attorney-at-Law and also consultant to the Strategic Communications Unit (Lakshman Kadirgamar Institute)

by Satyajith Andradi Courtesy The Island

Sri Lanka continues to be in the grips of many high profile crises of recent origin such as the COVID–19 pandemic, chronic difficulties in servicing foreign debts, shortages of essential items such as food and fuel, skyrocketing cost of living, and crop failures due to the ban of chemical fertilisers, to name a few . However, the national question, which has tormented the country for decades, continues to be one of her biggest problems, if not the greatest.

Sinhala Buddhist nationalism features prominently in any discourse on Sri Lanka’s national question. Its detractors often derogatorily call it by terms such as Sinhala Buddhist imperialism, Sinhala Buddhist chauvinism, and Sinhala Buddhist racism, whilst its protagonists call it Sinhala Buddhist patriotism or simply patriotism. Meanwhile, somewhat esoteric and ephemeral terms such as Sinhala Buddhist majoritarianism, kinguistic nationalism, and ethnocracy are used for it in learned discourse. Further, Sinhala Buddhist nationalism is very often discussed with reference to personages of Sri Lanka’s ancient history such as Dutugemunu and Elara. Hence, it is useful to trace the genesis and early phases of development of Sinhala Buddhist nationalism during Sri Lanka’s ancient past, in order to enhance our understanding of the subject.

Sri Lanka’s ancient agrarian revolution powered by irrigation engineering

As in our own age, in the distant past too, various races migrated from one land to another for various reasons such as the search for greener pastures and the forced eviction by intruding tribes. From about the sixth century BC, Sri Lanka too, which until then was thinly populated by primitive hunter gatherers, experienced an influx of migrants from overseas. Some of them, who had a knack for agriculture, settled in the arid north central plains of the island, which were covered with wooded forests and shrub jungles, as those one could still see in places such as Wilpattu. As direct rain water was often inadequate and undependable for growing paddy, these pioneer settlers cultivated the art of conserving water by building small artificial reservoirs called tanks, and convert the hostile arid terrain into paddy fields with the water thus conserved. Thereby they were able to establish a firm foothold in pre-historic Sri Lanka. These rough, tough, and enterprising pioneer settlers came to be known as ‘Sihala’ or Sinhalese, whose founding fathers were, according to legends, Vijaya and his band of seven hundred followers, who came to Sri Lanka from northern India. Other migrant tribes, either perished in this hostile physical environment, like the traders devoured by Kuveni, or got suppressed and assimilated by the dominant Sinhalese. This was a social process, which had some affinity to the process of natural selection in the biological world – a case of social Darwinism, so to speak. The Sinhalese went on to build progressively bigger tanks, weirs, canals, and complex irrigation systems connecting all such innovative creations with rivers which flowed from the distant wet mountains. As a result, the erstwhile wild and hostile terrain of Sri Lanka’s north central plains were converted into a vast blue and green tapestry of thousands of artificial lakes and lush paddy fields studded with dagobas of immaculate white. The formidable physical challenges posed by the nature were surmounted with an audacious human response. This monumental transformation, which took place more than thousand years ago, inspired many people of modern times. A notable person amongst them was the British planter, archaeologist, and author John Still ( 1880 – 1941 ) of Jungle Tide fame, who in turn drew the insightful attention of Arnold Toynbee, the eminent scholar of comparative history and civilizations ( Arnold J Toynbee; A study of history ; abridgement by D C Somervell ). The agrarian revolution powered by advanced irrigation systems was the bedrock, the backbone, and the material basis of the fully-fledged hydraulic civilization of ancient Sri Lanka. The elaborate social, political, cultural and religious institutions of that civilisation constituted, as Marx would say, its superstructure.

The birth of the ancient agrarian revolution based on irrigation engineering pre-dates the arrival of Buddhism in the island in the third century BC. The medium sized tank ‘Abhaya Wewa’, which is also known as Basawak Kulama, in Anuradhapura, built in the fourth century BC by king Pandukabhaya, proves the point. The next important tank, Tissa Wewa, was built in Anuradhapura during the reign of Devanampiyatissa ( 250 BC – 210 BC ). Irrigation engineering witnessed a quantum leap during the reign of the great Vasabha ( 67 AD – 111 AD ). During his reign, in addition to many large tanks, the Elahera canal was built. This canal diverted the waters of the Ambanganga, a tributary of the Mahaweli river originating from the Matale hills, to the tanks in the arid north central plains. The next great period of tank building was the reign of Mahasena ( 274 AD – 301 AD ), during which many tanks including the giant Minneriya Wewa was constructed. Mahasena’s achievements were equaled or surpassed during the reign of Dhatusena ( 455 AD – 473 AD ), during which huge tanks such as the Kalawewa and the Yoda Wewa were constructed, damming the Kala Oya and the Malwathu Oya respectively. However, the greatest irrigation engineering feat during the reign of Dhatusena was the construction of the Yoda Ela, also known as Jayaganga, a fifty four mile long canal which carried water from the Kalawewa to the Tissawewa in Anuradhapura. Further significant additions to the irrigation infrastructure were made during the reigns of Moggallana II ( 531 AD – 551 AD ) and Aggabodhi II ( AD 604 – AD 614 ). The former constructed the huge Nachchaduwa Wewa near Anuradhapura, augmented the Nuwara Wewa in Anuradhapura ( History of Ceylon, University of Ceylon: editor; S. Paranavitana ) and built the Padaviya tank by damming the Ma Oya (K M De Silva; A History of Sri Lanka ), whist the latter constructed the Kantale, Giritale, and Kaudulla tanks. Thereafter, the expansion of the irrigation systems seems to have subsided for several centuries till the time of Parakramabahu the Great ( 1153 – 1186 ). This king is considered to be the greatest tank builder of Sri Lanka (ibid ). The massive Parakrama Samudraya in Polonnaruwa, which was created by combining three tanks including the Topawewa, is undoubtedly his finest achievement in the field of tank building. It has to be been noted no other king after him built major tanks.

The ancient agrarian revolution powered by irrigation engineering had many important economic, social, political, religious, and cultural implications and outcome. On the economic sphere, it phenomenally increased the extent of arable land by making it possible to bring vast swathes of erstwhile arid forest land under the plough through irrigation. Further, it would have, most probably, facilitated a significant migration from small scale peasant subsistence farming to more productive large scale farming. Anyway, the obvious economic outcome of the ancient agrarian revolution was the generation of ever increasing agricultural surpluses over and about what was needed to feed the peasants and other agricultural labourers. These massive economic surpluses enabled the kings and their ruling elites to invest enormous resources in the expansion of the irrigation infrastructure, in maintaining the irrigation technocracy and the royal bureaucracy, in building impressive Buddhist monuments such as the great stupas, in patronizing outstanding Buddhist scholarship of international repute, and in constructing awe inspiring secular monuments such as Kasyapa’s Sigiriya rock fortress and royal palace.

On the social and political spheres, the elaborate irrigation systems stretching across vast swathes of farmlands, inexorably led to centralized control of agriculture through irrigation management. The technocrat who controlled the spills and the sluices of the tanks and weirs came to dominate the peasant who ploughed the fields, sowed the seeds, and harvested the crops. This entailed the ascendency of the state bureaucracy including the irrigation engineering technocracy, which in turn called for a unified and highly centralized state.

Pandukabhaya and birth of Sinhala state

It was mentioned earlier that the first significant tank was built by Pandukabhaya in the fourth century BC. It is interesting to note that he was also the first ruler of the Anuradhapura kingdom. Prior to him, the main Sinhala presence in Sri Lanka constituted a conglomerate of Sinhala settlements situated between the Kala Oya and the Malvattu Oya, loosely connected by tribal and family ties. It is evident that Pandukabhaya forcefully subjugated these semi-autonomous settlements and united them under his leadership. Thus the first Sinhala state was born. No doubt, this was in response to a historical necessity of the agrarian revolution, which called for an efficient centralized state. Certainly, this nascent state had nothing to do with Sinhala Buddhist nationalism or patriotism. In the first place, Buddhism was yet to be introduced to Sri Lanka. Further, the Sinhala state was yet to perceive a real threat from non – Sinhalese. It was young, vibrant and self- confident. It was, in modern parlance, an absolute monarchy.

Devamanpiyatissa and the birth of the Sinhala- Buddhist state

Buddhism was introduced to Sri Lanka by the great Mauryan emperor Asoka during the reign of Devamanpiyatissa ( 250 – 210 ) at a time when the ancient agrarian revolution was in full swing. As already mentioned, it was during this period that the Tissa Wewa was built. The peaceful conversion of the country to Buddhism received unreserved royal patronage. The nascent Sinhala state became a Sinhala Buddhist state. Numerous lands and viharas were gifted to the Maha Sanga. These included the Thuparama dagoba, and the spacious Mahamegha park in Anuradhapura, in which the sacred Bodhi tree Sri Maha Bodhi was planted. This signaled the establishment of the Mahaviharaya, the centre of Theravada Buddhist Church in Sri Lanka. No doubt, the doctrine of the Buddha, which laid down a well –structured spiritual path to freedom from existential suffering through the taming of the senses, struck a chord with the well-structured thinking of the Sinhalese irrigation engineers, which provided a path to freedom from material want by taming wild and hostile nature, with technological innovations.

Like Pandukabhaya’s Sinhala state, the nascent Sinhala Buddhist state during Devanampiyatissa’s had nothing to do with Sinhala Buddhist nationalism or patriotism. It did not perceive a real threat from non – Sinhalese or non-Buddhists. Like Pandukabhaya’s state, it was young, vibrant and self- confident.

The Sinhala Buddhist state under siege

Devanampiyatissa’s Sinhala Buddhist kingdom was in state of blissful harmony, arguably unparalled in Sri Lanka’s long history. However, this state of affairs was to be dramatically disrupted after a short period of time due to game-changing external and internal interventions. The major external challenge came from Tamil adventurers from south India bent on plundering the growing wealth of Sri Lanka’s hydraulic civilization. The main internal challenge came from the growing Mahayana tendencies amongst sections Sri Lanka’s Maha Sangha, which had traditionally been the custodian and standard bearer of Theravada Buddhism in Sri Lanka and abroad. Sinhala Buddhist Nationalism was born as a response to these challenges from within and without.

The first major challenge to the young Sinhala Buddhist state emerged thirty years after the death of Devanampiyatissa. Sena and Guttika, two Tamil brothers engaged in horse trading, captured the Anuradhapura kingdom and reigned for twenty two years. A few years after the Sinhalese regained the kingdom, the second successful invasion from South India was launched. This was led by the Chola prince Elara, who reigned in Anuradhapura for forty four years. The Sinhalese under Dutugemunu vanquished Elara and regained the kingdom. Dutugemunu’s reign ( 161 BC – 137 BC ) was a watershed in the Sri Lanka’s history. The island, which hitherto consisted of several kingdoms, was unified under his leadership. The Sinhala Buddhist state became, in present day parlance, a unitary state. However, less than four decades after Dutugemunu’s death, Anuradhapura was captured and occupied again by south Indian Tamils from 103 BC to 89 BC. They were expelled by Vattagamini ( Valagamba ) , who reigned from 89 BC to 77 BC. Thereafter, for more than five hundred years, Sri Lanka was free from foreign occupation. It was during this period that her ancient irrigation witnessed its first great flowering. However, it was during this period that the serious internal threats to the Sinhala Buddhist state emerged. They came in the form of Mahayana challenges to the uncontested supremacy of the Mahavihara led Theravada Buddhist Church, which was a main pillar of the Sinhala Buddhist state. The initial threat came in the first century BC with the establishment of the rival Abhayagiri monastery by Valagamba, which harboured dissenters. The immediate response of the Theravada Buddhist Church to this was the writing down of the Tripitaka at Aluvihara during that king’s reign. The next threat, which was of a much greater magnitude, was the intrusion of Mahayana thinking in the form of Vaitulyavada in the third century AD, during the reign of Mahasena ( 274 AD – 301 AD ), with the fanatical support of that monarch. This was somewhat contemporaneous with the rise of Mahayana in south India under the guidance of great masters such as Nagarjuna. Anyway, the Theravada Buddhist Church eventually prevailed by winning back the king to its side with great difficulty.

The long peace of half a millennium, which commenced with the reign of Valagamba, ended with the invasion from south India in 429 AD. This resulted in the reign of six Tamils kings in Anuradhapura for twenty seven years, until Dhatusena liberated the country from the foreign yoke. Thereafter, the country did not experience invasions from abroad for about four centuries. Ancient Sri Lankan irrigation witnessed its second great flowering. However, during ninth and tenth centuries, Sri Lanka got caught up in the geo-political rivalries amongst south Indian Tamil kingdoms of Pallavas, Pandyas and Cholas. At that time the Hindu Tamil civilization of south India was in its ascendency, whilst the aging Sinhala Buddhist civilization was in a state of stagnation, if not decay. The end result was the conquest of Anuradhapura and the north central plains of Sri Lanka by the Cholas in the closing decade of the tenth century. This dealt a crippling blow to Sri Lanka’s ancient hydraulic civilization. The Sinhalese were, under Vijayabahu I, able to expel the Cholas from the Island in 1070, and under Parakramabahu the Great, revive the ancient hydraulic civilization. Sri Lanka’s ancient irrigation witnessed its third and last flowering. However, the revival was short lived. The invasion by the marauding Kerala army of Magha of Kalinga in 1215 dealt the death blow to the ancient hydraulic civilization. The Sinhalese, who had populated the north central plains since sixth century BC, migrated en masse to the south west and the central hills. The irrigation works were abandoned and went into disrepair. The hostile arid jungles, which were banished by Sinhalese pioneers, returned to the north central plains with a vengeance. The ancient hydraulic civilization of the Sinhalese, which had flourished for more than one thousand five hundred years, came to an end.

The ancient hydraulic civilization and Sinhala Buddhist Nationalism

Sinhala Buddhist Nationalism, like many other –isms, constitute an ideology; an outlook. As already mentioned, it was born as a response to the external and internal challenges to the ancient Sinhala Buddhist state, which was an integrate part of the ancient hydraulic civilization. But, how do we conceptualise this ideology of Sri Lanka’s distant past? Fortunately, the ancient chronicles – Dipavamsa, Mahavamsa, and Chulavamsa, and the last two chapters of the Pujavaliya, come to our assistance. However, it should be cautioned that the ideologies contained in these ancient documents represent , more likely, the views held by their respective authors and their contemporary societies than by the personages of their narratives.

It seems that the internal threat to the Theravada Buddhism by Mahasena’s aggressive promotion of Vaitulyavada prompted the writing of the two oldest exiting chronicles of Sri Lanka – the Dipavamsa, written in the fourth century AD, and the Mahavamsa, composed in the sixth century AD. The fact that the narratives of both works end with the death of Mahasena points in that direction. Anyway, both emphasize that the island was freed from the Yakkas by the Buddha to make way for the Sinhalese settlers and the establishment of the Buddhist doctrine. This amounts to an imprimatur for Sinhala Buddhist exclusivity in Sri Lanka, which goes back, at least, as far as the fourth and sixth centuries. However, the treatment of the Sinhala king Dutugemunu and the Tamil king Elara by the two authors differ significantly. For instance, whilst the Dipavamsa devotes a mere twelve verses to Dutugemunu, the Mahavansa devotes eleven out of its thirty two chapters to him. Clearly, Dutugemunu is the favourite king of the author of the Mahavamsa. Further, whilst both chronicles admire Elara as an incomparably just king, the Dipavamsa, unlike the Mahavamsa, takes note of his outstanding spiritual qualities. More strikingly, the Mahavamsa, in chapter twenty five seeks to lend a Buddhist imprimatur to Dutugemunu’s war with Elara. This is certainly inconsistent with the letter and spirit of the Metta Sutta, as much as the crusades of medieval Christendom authorized by the papacy was inconsistent with the letter and spirit of Jesus’ utterance ” Put your sword in its place, for all who take the sword will perish by the sword” ( Matthew 26; 52 ). In fact, the Mahavamsa’s stance on the Dutugemunu- Elara war is reminiscent of the ideas on ‘just war’ advocated by St. Augustine and the Bhagavad Gita. Most probably, the south Indian invasions of the fifth century prompted the sixth century author of Mahavamsa to take a more militant Sinhala Buddhist stance than the fourth century author of the Dipavamsa.

The first part of the Chulavamsa, which was most probably composed in the early part of the thirteenth century, provides useful information about the period from the death of Mahasena to the end of the ancient hydraulic civilization. The last two chapters ( chapters 33 and 34 ) of the Pujavaliya briefly covers this period in addition to history up to the death of Mahasena. The Pujavaliya was composed in the mid thirteenth century, shortly after the collapse of the hydraulic civilization. Whilst the three chronicles were composed in Pali, the Pujavaliya was written in Sinhala.

The Chulavamsa and the Pujavaliya, in comparison with the Dipavamsa and the Mahavamsa, take a more hostile approach towards non – Sinhala Buddhist actors. For instance, unlike the Dipavamsa and the Mahavamsa, the Pujavaliya perceives Elara merely as a malevolent personage bent on destroying the Buddhist Church. The more virulent Tamil invasions from the ninth century onwards, would have contributed towards this more aggressive Sinhala Buddhist nationalism.

We have seen how the dynamics of the ancient hydraulic civilization gave birth Sinhala Buddhist Nationalism. The hydraulic civilization itself perished as a result of the devastating invasion of Magha of Kalinga. However, Sinhala Buddhist Nationalism did not perish with that civilization. On the contrary, it has continued to live as a potent ideology of Sri Lanka, right up to the present day.

by Neville Ladduwahetty Courtesy The Island

A document on the United States Indo-Pacific Strategy issued by the White House, in February 2022 states: The United States will pursue five objectives in the Indo-Pacific – each in concert with our allies and partners, as well as with regional institutions”. We will:

* ADVANCE A FREE AND OPEN INDO-PACIFIC

* BUILD CONNECTIONS WITHIN AND BEYOND THE REGION.

* DRIVE REGIONAL PROSPERITY.

* BOLSTER INDO-PACIFIC SECURITY

* BUILD REGIONAL RESILIENCE TO TRANSNATIONAL THREATS”.

Continuing, the document states Our collective efforts over the next decade will determine whether the PRC (Peoples Republic of China) succeeds in transforming the rules and norms that have benefitted the Indo-Pacific and the world. For our part, the United States is investing in the foundations of our strengths at home, aligning our approach with those of our allies and partners abroad, and competing with the PRC (Peoples Republic of China) to defend the interests and vision for the future that we share with others … Our objective is not to change the PRC but to shape the strategic environment in which it operates, building a balance of influence in the world that is maximally favourable to the United States our allies and partners, and the interests and values we share”.

As far as the Pacific is concerned, with the conclusion of World War II the US has been developing, what the document describes as ironclad treaty alliances with Australia, Japan, the Republic of Korea, the Philippines and Thailand”. Treaty arrangements of a similar order do not exist with countries in and around the Indian Ocean. Consequently, it is in the interest of the US to support a strong India as a partner” to Bolster Indo-Pacific stability”. In such a context the US strategy is to strengthen the Quad as a premier regional grouping and ensure it delivers on issues that matter to the Indo-Pacific”. With the US, India, Japan and Australia making up the Quad and Japan and Australia being in the Pacific, it remains for India to be the premier” member of the Quad to deliver on matters of interest to the Quad in and around the Indian Ocean.

IMPLICATIONS of ‘A STRONG

INDIA’ on SRI LANKA

Since the stated strategy of the US is to build influences that would be ‘maximally favourable to the US, and if India is to be the ‘premier’ partner in the equation there is no doubt that Sri Lanka would not be able to escape unscathed. It is in such a background that the report in The Island titled India, SL close to sealing three defence-related pacts to boost maritime security” (February 25, 2022), should be treated with extreme caution. Continuing the HT report cited in The Island states: While a USD 1 billion line of credit to be provided by India to Sri Lanka to purchase food, medicine and essential items will be the focus of Minister Rajapaksa’s visit, the two sides are close to finalising three defence-related agreements and arrangements that will bolster the capabilities the capabilities of Sri Lanka’s armed forces and boost corporation for maritime security”.

In addition to arrangements for the purchase of two Dornier aircraft and the acquisition of a 4,000 tonne naval floating dock by Sri Lanka, Colombo has agreed to post a naval liaison officer at the Indian Navy’s Information Fusion Centre-Indian Ocean Region (IFC-IOR) in Gurugram … The centre tracks merchant shipping and monitors threats such as maritime terrorism and piracy in regional waters. The Sri Lankan liaison officer will join counterparts from 10 of India’s partner nations, including Australia, France, Japan the Maldives, Singapore, the UK and the US. The naval floating dock is a facility equipped with automated systems for the quality and swift repairs of warships. Such docks have the capability to lift large ships such as frigates and destroyers, and are designed to be berthed alongside a jetty or moored in calm waters to carryout planned or emergency repairs of ships”.

Another potential area for defence corporation is the expansion of training for Sri Lankan military personnel in Indian facilities and institutions. Along with the erstwhile Afghan national security forces, Sri Lanka has been one of the biggest beneficiaries of military training programmes offered by India”.

Over the past few months, India has extended financial assistance to Sri Lanka as part of a four pillar package decided during Minister Rajapaksa’s las visit to New Delhi in December. The Indian side has provided a USD 500 million line of credit for purchasing fuel and a currency swap of USD 400 million under Saarc facility. It has also deferred the payment of USD 515 million due to the Asian Clearing Union”.

The finalization of the long-gestating project to refurbish and develop the British era Trincomalee oil farm, and 850-acre storage facility with a capacity of almost one million tonnes, has also given a boost to bilateral corporation”.

MEASURES ADOPTED TO MAKE A STRONG INDIA”

The Trinco Oil Tank Farm deal that was signed on 06 January 2022 is claimed as a major achievement by Energy Minister Minister Gammanpila. Such a claim could be justified considering that all 99 tanks had been leased for 99 years according to the agreement signed in 2017 by the former government, and the current agreement reclaims 24 tanks to be developed and operated exclusively be Sri Lanka, and the remaining 61 tanks are to be developed and operated jointly by India and Sri Lanka.

However, it cannot be overlooked that the timing for the deal is such that it favours India’s strategic interests as the premier’ member of the Quad in and around the Indian Ocean, more than Sri Lanka’s economic interests. Since the scope of the three defence-related agreements are not in the public domain, it is not possible to ascertain the extent to which these defence-related agreements would favour India’s strategic interests and whether they are at the expense of Sri Lanka’s interests or not.

A clear example of this is in the HT report cited above that refers to agreements for the purchase of two Donier aircraft and the acquisition of a 4,000 tonne naval floating dock by Sri Lanka”. The question is, whose interests would be served by these assets? Since Sri Lanka already handles all repairs to naval vessels in existing dry dock facilities at the Colombo Port, why should Sri Lanka acquire a floating dock?

The strangest aspect of this arrangement would be if Sri Lanka acquires these assets through the Lines of Credit generously offered by India. Under such circumstances, why should Sri Lanka be grateful because Sri Lanka would be acquiring assets beneficial to India’s interests with money that has to be paid back to India by Sri Lanka. On the other hand, are these Lines of Credit in exchange for the West Container Terminal, in which case should Sri Lanka be grateful because it is a case of pure balancing. Instead, if Sri Lanka acquires the aircraft and floating dock and grants the West Container Terminal to India as well, Sri Lanka would be a big-time loser and it will be a win-win for India.

As far as Lines of Credit (LoC) arrangements go, a reported experience with India was the delivery of items for the Sri Lanka Railway. According to media reports the carriages were not only made of inferior material but also that they cannot run on the existing tracks. This means Sri Lanka has decided to accept substandard goods from India without a murmur unlike its response to China for the delivery of sub-standard fertilizer.

LoCs are essentially arrangements where a loan is advanced to a country to facilitate the sale of goods of the lender that cannot face competition in the open market. In short, it is a loan given to advance the lender’s products and self-interest. In such a context, acquisition of a floating dock by Sri Lanka and mooring it the Trinco harbour to service the ships that serve the restored oil tank farm would serve the interests not only of India but also the wider interests of the Quad – all provided by the Credit Line offered to Sri Lanka by India.

Although the Oil Tanks at Trincomalee by themselves do not have a utilitarian value, they are transformed into a valuable asset when they are coupled with a functioning harbour. Since it is the harbour coupled with the tanks that make the Tanks a vital asset, assigning 49% shares to an Indian Oil Company is totally disproportionate. This makes the agreement of 06 January 2022 unacceptable and therefore grounds for rejection. The tanks should operate under the full control of Sri Lanka and servicing any naval vessels would then be a commercial undertaking without any strategic overtones.

If instead, the tanks and the harbour operate under the terms of the current agreement, where an Indian Company owns 49% of the shares, Sri Lanka would inadvertently be sucked into the vortex of India’s role as a premier” partner of the Quad. How such a perception would be viewed by China is an unknown. Whatever it may be, such a perception would compromise Sri Lanka’s stated position of neutrality, because the measures that must necessarily be adopted under these agreements and arrangements would be seen as leaning towards India and away from relationships that exist between China and Sri Lanka.

Notwithstanding the exuberance of Minister Gammanpila, if he understands that the utilitarian value of the Tanks depends on the services that the Trinco Harbour is able to offer, not only in terms of direct costs associated with them but also with the cost to relations with China, he as a nationalist, should explore a different track so that the tanks could be developed without having to balance the strategic interests of major powers. That track would be to cancel the agreement of 06 January 2022 and retake all 99 tanks and develop a few tanks at a time as a national venture in keeping with the pace of development to improve the service at the Trinco harbour.

CONCLUSION

The intent of the US, declared in a document issued by the White House dated February 2022 titled Indo-Pacific Strategy states: Our collective effort over the next decade … is not to change the PRC (People’s Republic of China) but to shape the strategic environment in which it operates, building a balance of influence in a world that is maximally favorable to the United States”. To achieve this objective, the US is prepared to support a strong India as a partner in this positive regional vision” as a premier partner of the Quad, the others being the US, Australian and Japan. The Maldives has already signed defence-related agreements with the US and India. According to a report in The Hindustan Times cited by The Island of February 25, 2022, India and Sri Lanka are close to finalizing three defence-related agreements and arrangements that are expected to boost corporation for maritime security”. The scope of these agreements is not known to the public. The public is also not aware whether there are similar defence-related agreements with the US and China. The concern of the public however is what kind of impact these and other agreements would have on Sri Lanka’s sovereignty and independence, and to what degree all of this would compromise its stated policy of neutrality.

If the purchase of aircraft and the acquisition of a 4000 tonne floating dock is to support a strong India and assigning the West Container Terminal also to India is an attempt at strategic balancing, China is likely to perceive such developments as leaning towards India and the Quad. Such perceptions would have serious consequences on China-Sri Lanka relations. Furthermore, while China’s relations with Sri Lanka are mainly driven by strategic issues relating to its Belt and Road Initiative, in the case of India, the relationship goes beyond strategic issues because it is compounded by Sri Lanka’s nagging national question that impacts on India’s internal stability. Therefore, there cannot be strategic balancing as far as Sri Lanka’s relations are concerned with India and China. Consequently, Sri Lanka has no alternative but to stay free of being dragged into the vortex of a strong India supported by the Quad. One clear signal of staying free is to disengage from the agreements signed on January 6, 2022, and restore a few of the tanks at a time as a national venture and rent them for the storage of petroleum products.

The understanding under the Indo-Sri Lanka Accord was that the tanks should be developed and operated jointly with India. However, with Quad supporting a strong India the strategic environment has changed substantially from what existed at the time of the Accord. Consequently, in today’s context agreements that favour India would be perceived as leaning towards India and the Quad. Such a perception is not in the interest of Sri Lanka because it contradicts its policy of Neutrality. Therefore, Sri Lanka should stay clear of defence-related agreements with any power block, as it did with the MCC, if Sri Lanka is to be independent and to stay true to its principles and protect the sovereign rights of its people.

Courtesy Adaderana

Ministers Wimal Weerawansa and Udaya Gammanpila have been removed from their respective ministerial portfolios by President Gotabaya Rajapaksa.

The President’s Media Division said that under the powers vested in him by the Constitution, the President has removed the two MPs from their Cabinet minister posts with effect from this evening (03). 

This was followed by the reshuffling of several ministerial positions. 

Gamini Lokuge was sworn in as the Minister of Energy while Pavithra Wanniarachchi was sworn in as the Minister of Power before the President this evening at the Presidential Secretariat, the PMD said. 

Secretary to the President Gamni Senarath was also present on this occasion. 

Meanwhile SLPP Member of Parliament S.B. Dissanayake has been sworn in as the new Minister of Industries, the position held by MP Wimal Weerawansa.

PHU leader Udaya Gammanpila has served as the Minister of Energy while NFF leader Wimal Weerawansa served as Minister of Industries. 

It was reported earlier today that the President has decided to reshuffle several key Cabinet positions.

Minister Gamini Lokuge had confirmed that he was sworn in as the new Minister of Energy, the position previously held by MP Udaya Gammanpila.

The minister revealed this while speaking to reporters outside the Presidential Secretariat in Colombo his evening, following the sudden Cabinet reshuffle.

Minister Lokuge also said that Pavithra Wanniarachchi, who was serving as the Transport Minister, was sworn in as the new Minister of Power, the post previously held by him

Courtesy Adaderana

SLPP Member of Parliament S.B. Dissanayake has been sworn in as the new Minister of Industries before President Gotabaya Rajapaksa at the Presidential Secretariat this evening (03).

Secretary to the President Gamni Senarath was also present on this occasion, the PMD said. 

This comes after Ministers Wimal Weerawansa and Udaya Gammanpila were removed from their respective ministerial portfolios by President Gotabaya Rajapaksa.

The President’s Media Division said that under the powers vested in him by the Constitution, the President had removed the two MPs from their Cabinet minister posts with effect from today (03). 

This was followed by the reshuffling of several key ministerial positions. 

Gamini Lokuge was sworn in as the Minister of Energy while Pavithra Wanniarachchi was sworn in as the Minister of Power before the President this evening at the Presidential Secretariat, the PMD said. 

PHU leader Udaya Gammanpila has served as the Minister of Energy while NFF leader Wimal Weerawansa served as Minister of Industries.

Courtesy Adaderana

The Director General of Health Services has confirmed another 20 coronavirus related deaths for March 02, increasing the official Covid-19 death toll in Sri Lanka to 16,287. 

This figure includes 09 males and 11 female patients, according to the Government Information Department. 

Two of the victims are between the ages 30-59 years while the remaining 18 are persons over the age of 60 years. 

RANJITH SOYSA

Yet again, after the comprehensive defeat of the armed struggle in Nandikadal, in 2009    to create a separate racist enclave, seven Tamil leaders and their political parties have written to the Prime Minister of India that the Tamils do not enjoy equal rights , they are discriminated and marginalized and therefore India should intervene practically to restore the traditional homeland of Tamils in the North and the East”.

Their claims to the North and the East have been discussed many a times and the history and the archaeological evidence have proved beyond any doubt that the North and the East had been an integral part of the land of Sri Lanka and the indigenous people of Sri Lanka – Yakkas, Nagas , Devas and Rakkahs -were living in the hill country and in the southern plains from about 45,000 BC as per archaeological evidenced discovered in Fa Hein and Bata-dombe caves, There is archaeological and historical evidence of Sinhala people living in the whole island for more than 2500 years while it is believed as per strong evidence that Yakkas and Nagas  were assimilated into the Sinhala who wielded the political power of the Island. It is also a well- known fact that the Tamil people too were living in the North for about 2000 years, first as a few invaders from South India and then as migrants from about 16^th century, But, they were originally restricted to the North  and there is hardly any evidence that they have contributed any appreciable input to the island’s civilization other than adopting South Indian value systems.. Therefore, the erroneous fact mentioned in the Tamil parties’ letter that ‘ the Tamil  antiquity from pre -Buddhist times  has to be recognized’  should be treated with a pinch of salt as there is no historical evidence to prove such a proposition.

But, as Sri Lankans today. Sinhalese, Tamils , Muslims and other minorities are recognized as citizens of Sri Lanka with equal rights, They have to share the land they live and enjoy the benefits as well as vicissitudes they encounter, as a community, To go with a begging bowl to seek rights from another country is a traitorous act against the country one lives, especially begging interference to create division and balkanizing the country as proposed by the Tamil leaders.

The letter outlines various discussions , concept papers and proposals submitted and discussed with the political leaders to satisfy the demands of some of the Tamil leaders from 1944 to 2010 and had purposely omitted the demands finalized through discussions. Among the matters finalized were the Tamil being recognized as an official language, recognition of Tamil ethnicity in the national flag.  Further, one can recognize the following to show that the Tamils as a community enjoys equal  an equal opportunity to live and progress themselves.

More than half of the Tamil population live outside of the north and east and among the Sinhalese (why would they live if they are discriminated)

• Sinhala and Tamil are official language (this is for just less than 10% of the population)
• Tamils enjoy right to study in their language up to university with Tamil medium schools in all 25 districts of Sri Lanka. There are 3000 Tamil medium schools
• Tamils enjoy health facilities (health and education are free services by the State)
• All Government documents, circulars, emblems, logos, forms etc are in Sinhala & Tamil including passports, currency and notes, postal stamps, road signboards (street names).
• Tamils are elected to parliament and local government institutions
• Tamils can register political parties and there are nearly 15 are Tamil political parties.
• Tamils have a right to live anywhere in Sri Lanka, to do business and own property and work anywhere in Sri Lanka (however Tamil parliamentarians continue to deny the right of Sinhalese to own property, live and claim that these are Tamil areas. (In the Tamil leaders letter to the Indian PM they have outlined their exclusive racist demand under the section on Demography, Land Grabbing, Delimitation and Gerrymandering” The narrow minded  racist approach of the Tamil leaders have expressed their views by rejecting the principles of demarcating the electorates based on the Constitution. the principle of preserving the places of importance to the archaeology and the history of the country and the utilization of the land for the development of the country and the nation. For Tamil leaders any attempts to build the nation and the nation’s history will have to be brought to a stand sill ‘if it affects the myth of traditional homelands of Tamils. The Indian policy makers should attempt to recognized this mythical dreams of the racist Tamil leaders and venture to educate them of their reactionary attitude as in India too there are similar groups who are creating barriers to the wholesome development”  (from an article by Shenali Waduge)

The demands outlined in the letter reminds one of the Battakotte -Vadukoddai -Resolution which legitimized the violence of Vellalar claims and dreams of disguising same as Tamil claims to continue their domination and ride into power. Unfortunately , it was Prabhakaran that came out of the Vellalar gun” (HLD Mahindapala)

In the letter of the Tamil Leaders, following controversial and factually absurd matters too have been included, may be to twist the addressee’s finger. Here , the Tamil leaders invite that attention to the a) Citizenship and equality b) Prisoners under PTA Act c) Electoral reform and One Country one Law concept.

While under the Citizenship and Equality of Tamils of Indian origin the facts mentioned are false , if at all if there are issues relating to this community, there are recognized representatives who will continue their discussions with the Sri Lankan governments democratically without dragging this subject with the political leader of another country.

PTA is being reviewed from a long time. But, the LTTE war and the Easter bomb incident are reminders to that fact that a blood thirsty group can create havoc among the unarmed civilians and the state should have the power to meet such challenges. How can one demand that PTA should be repealed and all suspects should be released UNCONDITINALLY. Can the Tamil leaders assure the Sri Lankan public that the terrorism will not raise its head and kill and cause bodily injuries to the unarmed civilians.?

The electoral reforms should continue based on the population growth and the land development as accepted under the constitution and its’ provision for delimitation. How can a group of political leaders appeal to a foreign leader to intervene in such a procedure to protect two ethnic groups?    

Tamil political leaders as usually continue their claims by including demand for more meaningful power sharing, Tamil’s legitimate aspirations and their majority in the North and the Eastern provinces. The rights the Tamils enjoy under a nation state constituting only 11.9% of the total population have to be assessed in comparatively  to the rights of the other minority groups in most of the other countries and as an issue how to prevent the balkanization of the sovereign territory of this small country, if the racist aspirations of a minority group has to be given recognition. The solutions” to the issue offered and discussed as mentioned in the Tamil political leaders’ letters from 13^th A proposed in 1987, Mangala Munasinghe report,  Oslo recommendations, APRC etc which were rejected by the majority Sri Lankans as they were of the view that it will only lead to the establishment of two countries.

Another issue pointed out in the letter is their concerns about the one law , one country” and they are of the view that such a proposition will prevent practising their customary laws preserving their culture, …and will do away with their distinct identity” If all who live in this Island are called Sri Lankans and their rights are upheld under the Constitution of the country, isn’t it unreasonable to evaluate special laws applicable to different ethnic and religious groups to enable adoption of some laws which are found to be fair under the general legislation and on the other hand if some set of laws are unfair and provide special treatment to a given group to take out such laws from the accepted legislation. Their point of view again favours separatist concept instead living under one flag.

While the Tamil leaders clamour for more and more ‘powers’ to Tamil people the stark reality of the ridiculous behaviour of the Vellalars ,  vis a vis the so called low caste Tamils proves that their demands are only a pretext to protect their privileges in a divided land.

The suffering of the Panchama’s is vividly depicted. The details are well researched. What was the impact of Vellarism on the post-independent political landscape? Out of the 700 years of Vellalarism, the elected democratic state ruled only for 74 years. Even out of that, Vellupillai Prabhakaran ruled his quasi state for 33 years – (1976 – 2009). Nevertheless, isn’t the 74 years, with all its infirmities, the best years that gave dignity, equality and justice to all the citizens?

Compare that period to the taboos that ruled Jaffna. Thiruchandran gives a sample of the taboos:

* Taboo on wearing a shirt or covering the upper part of their bodies, the shawl having to be lowered in the presence of Vellalar.

* Taboos on tying the tali, and having a wedding procession or musical accompaniment during weddings.

* Taboo on naming their children with high caste names and using common ponds and common wells.

* Taboo on cremating dead bodies. (They have to be buried, but in their special cemeteries not in the Vellalar cemeteries.)

* Taboo on equal seating and equal dining in schools and churches.

* Taboo on temple entry and on worshipping Gods of the high caste.

* Taboo on entry into cafes, restaurants and equal seating in public transport.

* Taboo on wearing slippers or any kind of foot-wear and holding umbrellas. (pp. 57 -58 – Ibid)

 So, in what period of the 700 years of Vellalarism did the Tamils get any dignity, equality and justice? The Panchamars had to leave Jaffna and come down South to get a fair ride in a bus! On balance, won’t a fair and objective assessment of the two periods lead to the conclusion that Tamil who could get a ride in a bus without being forced to sit on the floor boards had a better deal among the Sinhalese than their arrogant and nasty fellow-Tamils? (HLD Mahindapala)

Our request to the policy makers of Sri Lanka is to IGNORE the letter of Tamil Leaders and to advise the Indian PM and their foreign office that the majority Sri Lankans do not agree with the ‘Tamil’ leaders’ proposition, expose the dubious Vellalar racist plot and also point out the benefits of Sri Lanka remaining as a unitary sovereign state  in the region amidst new developments in and around the Indian ocean. Further, the fact that nearly 75% of the Sri Lankans do not agree with the gerrymandering of  the local administration. Another, important fact which should be remembered by all is that any further nourishing of Tamil” demands can only reignite the separatist cry in the country and in India

RANJITH SOYSA

ජයන්ත හේරත්

1970 ගණන්වල

ඉන්දියාව

රුසියානු ගැති විය

සිරිමාද 

රුසියානු ගැති විය.

ඉන්දියාව

ශ්‍රී ලංකාව සමඟ

සුහද සබඳතාවක් පැවැත්වීය

දෙන්නම හිටියේ එකම බෝට්ටුවේය.

1977 මැතිවරණය 

සමීකරණය

වෙනස් කළේය.

ඡන්දෙ දිනුවේ

වාම විරෝධී JR ය.

ඔහු ඇමරිකානු හිතවාදී විය.

දැන් ඉන්දියාව

ඇමරිකානු

ගැතිය.

අසල්වැසි

ඉන්දියාව සමඟ

ජීවත් වන්නේ කෙසේදැයි

JR දැන සිටියේ නැත.

ඔහු ඉන්දියාවෙන්

ඈත් වීමට

පටන් ගත්තේය

ඇමරිකාවට වඩා

සමීප විය.

ඔහු

ඉන්දියාව සමඟ

මතවාදී යුද්ධයක්

ආරම්භ කළහොත්

ඇමරිකාව පැමිණ

ගලවා ගනු ඇතැයි

ඔහු අපේක්ෂා කළේය.

එයාව

බේරගන්න

ඇමරිකාව

ආවෙ නැත.

ඉන්දිරා

ශ්‍රී ලංකාවට

එරෙහිව සටන් කිරීමට

ගරිල්ලන්

පුහුණු කළාය.

ලංකාව

වසර 30ක්  ත්‍රස්තවාදයට

එරෙහිව

සටන් කළේය.

යුක්රේනයේ

අද

සිදුවන්නේ එවැනිම දෙයක් ය.

බටහිරට

සහයෝගය

දෙන බව සිතමින්

Zalensky 

රුසියාවට එරෙහිව

කුමන්ත්‍රණ

කිරීමට පටන් ගත්තේය.

බටහිරට

වඩා සමීප විය.

රුසියාවෙන්

ඈතට ඇදී ගියේය

රුසියාවට

එරෙහිව යුද්ධය

ආරම්භ කළේය.

Zalensky

සිතුවේ බටහිරය 

ඉක්මනින් පැමිණ

ඔහුව

බේරා ගනු ඇති බවයි.

Zalensky

දැන්

කරදරයක වැටී සිටී.

ඔහු කලේ

70

දශකයේ අගදී

ලංකාවේ JR 

කළ වැරදි නැවත

පුනරුච්චානය කිරීමය.

Ukraina ය 

අසල්වැසියා

සමඟ

ජීවත් වන්නේ කෙසේදැයි

දන්නේ නැත.

ඉගෙන ගත්තේ නැත.

නායකයන්ගේ

වැරදිවලට ​​

රටේ ජනතාව

මස් ලේ

ජීවිත වලින් 

වන්දි ගෙවයි.

Prime Minister’s Media Unit

Prime Minister Mahinda Rajapakse informs Foreign Minister Prof. G. L. Peiris and Sri Lankan Embassy in Moscow to take precautionary measures to safeguard Sri Lankan students following higher studies in Belarus in the wake of the escalation of the Ukraine- Russia war.

The Prime Minister made this remark in immediate response to a request made by a group of parents representing nearly 1,500 students following higher studies in Belarusian Universities and higher education institutes.

Accordingly, necessary measures are being taken regarding 1,600 Sri Lankans including students in Belarus through the Sri Lankan Embassy in Moscow which is in the closest proximity to Belarus.

The Prime Minister has informed the embassy to negotiate with the relevant universities to postpone courses for a couple of weeks and to facilitate the students to come back to Sri Lanka by taking visas to enter Russia. 

Embassy of Sri Lanka

Greetings from the Embassy of Sri Lanka!

The Embassy of Sri Lanka is in the process of updating the database of Overseas Sri Lankans in the US.  Please find below the link to fill out your contact information and also we would be grateful if you could kindly share this information among other Overseas Sri Lankans in the US asking them to fill it out.

https://forms.gle/mxkeD9EEi5DXG1Si9

Your corporation in this regard is highly appreciated. 

Best Regards

Embassy of Sri Lanka

3025 Whitehaven St. NW Washington DC 20008

Jubeda Chowdhury Bangladesh

The Rohingya and Afghan refugee issues are also currently important international issues. More than 1.1 million Rohingyas have taken refuge in Bangladesh since August 2017 due to genocide and ethnic cleansing in Myanmar. About 50,000 newborn Rohingya children are added to it every year. Earlier, the Rohingya had been subjected to systematic discrimination, deprivation of the right to vote, and regular targeting of violence in Myanmar for decades.

In the last four and a half years, despite various initiatives, no real progress has been made in resolving the Rohingya crisis. Under pressure from the international community, the Myanmar government signed an agreement on Rohingya repatriation, but to no avail. According to the agreement, the Rohingyas were to be repatriated in stages. The repatriation process has not started for a long time. The Myanmar government has failed to repatriate the displaced Rohingya and resolve the crisis. Bangladesh has repeatedly urged various international forums to take effective steps to resolve the Rohingya crisis.

The proposal is based on the human rights situation of Rohingya Muslims and other minorities in the context of the state of emergency in Myanmar. Top politicians were arrested after a military coup overthrew a democratic government in the country on February 1 and declared a state of emergency. Political unrest, protests and clashes are going on in the country. Thousands of people have lost their lives in the repression of the army. Whatever the context, the unanimous resolution adopted by the Third Committee of the UN General Assembly is very important for Bangladesh. 108 countries have supported it. The proposal calls for finding out the root cause of the Rohingya problem. The resolution, with a number of guidelines for the introduction of democratic governance, called on all human rights organizations, including the UN Secretary-General’s Special Envoy to Myanmar, to cooperate.

A resolution presented by the OIC and the EU on the protection of the Rohingya was unanimously adopted by the United Nations in 2021. Observers say the UN recognition is a reflection of the international community’s strong commitment to resolving the crisis. In addition to the EU and OIC, the resolution is supported and co-sponsored by a large number of countries in various geographical regions, including the United States, Canada, Mexico, Argentina, Australia, New Zealand, Switzerland, Japan, and South Korea.

The world community has been expressing solidarity with Bangladesh for the shelter of Rohingyas for humanitarian reasons and urging for repatriation of Rohingyas. Myanmar authorities have agreed to repatriate Rohingya in the face of international pressure. They did not take back the Rohingyas even after two rounds of time. In this situation, as part of regular diplomacy, Bangladesh has raised the issue of the Rohingya crisis in various forums of the world, but everyone is listening quietly, no response or action is seen. Citizens of neighboring Myanmar have been given asylum in Bangladesh for humanitarian reasons. The extra responsibility of this huge number of people is definitely a big burden for Bangladesh. The frustration of the Rohingya is intensifying due to the lack of progress on repatriation, which is creating various security concerns and instability in the region.

The International Criminal Court (ICJ) continued hearing the case of genocide against the Rohingya people in Myanmar from February 21 to February 28. According to Human Rights Watch and the Global Justice Center, the hearing is a crucial step in bringing justice to Myanmar’s military’s crackdown on the Rohingya people. The Gambia filed a lawsuit against Myanmar in the ICJ in November 2019 for failing to stop the genocide against the Rohingya or punish the perpetrators.

The case, filed by Gambia, alleges that the Rohingya in Myanmar violated various anti-genocide memoranda and agreements by torturing the Rohingya. This case is not a criminal case against any individual, but an entire nation has been blamed for the genocide.

Earlier, at the request of Gambia, the ICJ issued an interim order on January 23, 2020 to The Hague in the Netherlands to take emergency measures to protect the Rohingya in Myanmar. Originally, the order was issued for the safety of the remaining 6 lakh Rohingyas in the country.

Specifically, the ICJ asked the Myanmar government to take four temporary measures. These include preventing genocide, ensuring that military and police forces do not commit genocide, preserving evidence of genocide, and reporting on compliance with these orders within 4 months. This report should be reviewed every 6 months. The ICJ issued the order on the basis of hearing the case.

However, Human Rights Watch has accused Myanmar’s military junta of committing genocide, torture, violence, harassing arrests and other human rights abuses since the military coup in 2021. They allege that security forces killed about 1,500 people, including 100 children, and detained more than 11,000 people for harassment. Detainees include human rights activists, politicians, journalists and others. Those who tried to flee the Rakhine state were severely punished.

In 2019, the Myanmar government appointed former leader Aung San Suu Kyi to represent the country in the ICJ delegation. But during the 2021 coup, she was detained by the military. She was later sentenced to 150 years in prison in various cases. A panel consisting of six senior members of the military junta was then formed to represent the court.

Representatives from Myanmar and Gambia argued whether the ICJ has the authority to investigate and prosecute genocide allegations against Myanmar at the hearing. The hearing was held in a hybrid format in the wake of the ongoing coronavirus epidemic.

Earlier, Myanmar security forces cracked down on Rohingyas on several occasions. Bangladesh is still a shelter. Teknaf in Cox’s Bazar became the largest shelter in the world. Bangladesh has held several talks with the Myanmar government on Rohingya repatriation. Although an agreement was reached between the two countries in December 2016, the result was zero. In this situation, after the army coup in February last year, it also fell into disrepair.

Despite repeated repression of the Rohingya, Western countries, including the United States, have been limited to condemnation. The United Nations has not taken any action, citing reports of genocide after an investigation by the Independent International Fact-Finding Mission in Rakhine. That is why millions of Rohingya are now waiting for the verdict of the International Court of Justice in The Hague.

We hope thxat this crisis will be resolved soon. A political solution to the Rohingya issue is essential for lasting peace, stability, and security in the region. The regional crisis is also growing. The locals are suffering from various problems due to Rohingyas. The only way to resolve the crisis is to send the Rohingya back to Myanmar as soon as possible.

Last Thursday (February 24), Russian President Vladimir Putin announced the attack on Ukraine. In response, the United States and its Western allies have imposed a series of sanctions on Russia. Eventually a full-fledged war broke out between Russia and Ukraine. Moscow on Thursday launched an attack on neighboring Ukraine, which is seen as a new crisis in the world. which has been devastated by the quake. Observers say it is the largest attack in any European country since World War II. Although traditional media constantly focuses on the Russian invasion of Ukraine, it should be remembered that the world is trying to balance many refugee crises internationally. Each conflict, each culture, each crisis, and each refugee count in the international arena of our world.