|
|
 |
This is a complete guide to the Biography of Ashoka.
In this guide, you will know why King Ashoka killed his 99 brothers and became a Great Indian King in History.
So if you want to know about how he became a Great Indian King, you’ll love today’s guide.
කොරෝනා වෛරසය හේතුවෙන් මිය යන පුද්ගලයින්ගේ සිරුරු භූමිදානය කිරීම හේතුවෙන් එම වෛරසය සුළු වශයෙන් භූගත ජලයට එකතුවීමේ අවධානමක් තිබෙන බවත් වෛරසයෙන් මියයන මුස්ලිම් ජාතිකයන්ගේ දේහයන් භූමිදානය කිරීමට ලබා දීම එතරම් ගැටළුවක් නොවන බවටත් වෛරස පිලිබඳ මහාචාර්යවරුන්ගෙ කමිටුව විසින් සෞඛ්ය අමාත්යවරියට නිර්දේශ කර ඇති බව වාර්තා වෙනවා.
භූමිදානය ද ආදාහනය ද යන ප්රශ්නය පැනනැගුනු විට සෞඛ්ය අමාත්යවරිය විසින් පත්කළ විද්වත් කමිටුව සහ වෛරස පිලිබඳ මහාචාර්යවරුන්ගෙන් සමන්විත කමිටුව අතර රැස්වීමක් ඊයේ (31) පවත්වා ඇති අතර භූගත ජලයට වෛරසය එකතුවීමේ අවධානමක් පැවතියද භුමිදනයට අවසර දෙන ලෙස වෛරස පිළිබඳව මහාචාර්යවරුන්ගේ කමිටුව නිර්දේශ කිරීම එහිදී ප්රශ්නයට ලක්වී ඇත.
භූගත ජලයට වෛරසය එකතුවීමේ අවධානමක් තිබෙනවානම් භූමිදානය කිරීම කිසිසේත් සුදුසු නොවන තත්වයකදී වෛරස් කමිටුව හතර බිහිරි කතාවක් පැවසීම හාස්යට ලක්වුණු බව සෞඛ්ය අමාත්යංශ ආරංචි මාර්ග පවසයි.
කෙසේ වෙතත් වෛරසය භූගත ජලයට එකතුවීමේ අවදානමක් පවතින බවට වෛරස් කමිටුව නිර්දේශ කිරීම හේතුවෙන් විද්වත් කමිටුව විසින් භූමිදානය කිරීමේ යෝජනාව ඉවත දමා ඇති අතර කොරෝනා ආසාධිත මළසිරුරු ආදාහනය දිගටම සිදුකිරීමට තීරණය වූ බව වැඩිදුරටත් වාර්තා වේ.
කොරෝනා ආසාදිතව මියයන පුද්ගලයන්ගේ මෘත දේහයන් සඳහා අවසන් කටයුතු සිදු කරන ආකාරය ගැන මාර්ගෝපදේශ මාලාවක් මේ දිනවල සකස් කරමින් පවති බවත් සෞඛ්ය සේවා නියෝජ්ය අධ්යක්ෂ ජනරාල් වෛද්ය හේමන්ත හේරත් මහතා සඳහන් කරයි.
කොරෝනා මාත දේහ අවසන් කටයුතු සම්බන්ධයෙන් විශේෂඥ කමිටුව ගත් තීරණයක් මෙතෙක් ලැබී නැතැයි ද ඔහු පැවසීය.
විශේෂඥ කමිටුවේ මතය අනුව ගන්නා ලද තීරණය සෞඛ්ය සේවා අධ්යක්ෂ ජෙනරාල්වරයා විසින් ඔහුගේ අත්සනින් චක්රලේඛයක් ලෙස නිකුත් කරනු ඇති බවද ඒ මහතා සඳහන් කළේය.
අවම හානියකින් යුතුව මෙම කටයුත්ත සිදු කිරීම සඳහා අවශ්ය කරන මාර්ගෝපදේශ සකස් කිරීම සෞඛ්ය අමාත්යංශයේ කාර්යයක් බවද ඔහු පැවසීය.
කොළඹ පැවති මාධ්ය හමුවකදී ඒ මහතා මෙම අදහස් පළ කරන ලදී.
The government will take a final decision on the most suitable vaccine to be administered on Sri Lankans early next week based on an expert report handed over to President Gotabaya Rajapaksa by the senior advisor to President Lalith Weeratunga, Primary Health Services, Pandemics and Covid 19 Prevention State Minister Dr. Sudarshani Fernandopulle said yesterday.
The Moderna COVID-19 Vaccine produced at Bloomington in Indiana in the US, Pfizer-Biontech Covid-19 Vaccine jointly produced by the two US and German pharmaceutical companies, the Oxford-astrazeneca vaccine from the UK and Russia’s Sputnik V vaccine are the top contenders to place import orders proposed by Mr. Weeratunga after consulting foreign and local health and Pharmacology experts and virologists, Minister Fernandopulle said.
The efficacy ratio of Moderna vaccine is 94%, Pfizerbiontec vacciine 90%, Oxford-Astrazeneca vaccine 90% and Sputnik V is 91.4%. All four vaccines are jabbed into the muscle as a 2-dose series ranging from 20 days to one month apart.
The government will decide in the next few days as to what the best vaccine is for the Sri Lankan people. It could be one or two vaccines mostly. The government would also analyze the success rate of vaccination programme for Covid 19 in India when taking the final decision on the vaccines most suitable for Sri Lanka because the biological synonyms and climate conditions are much similar in both countries,” she said.
We had several rounds of talks with officials of the World Health Organization (WHO) and other relevant stakeholders to the issue before compiling the report to the President,” Minister Fernandopulle added.
The government will have to make initial preparations before placing an order to airlift the selected vaccines such as to put in place cold storage facilities, safe transportation and on those who should be given preference for the first jab. Whatever the vaccines to be imported to control Covid 19 pandemic, they have to be registered with the National Medicinal Registration Authority (NMRA) prior to importation, Minister Fernandopulle pointed out.
Target groups for the vaccine would be determined based on the requirement and priority. The high-risk groups and areas for the spread of virus including estates, apartment complexes and dormitories will get the priority,” Minister Fernandopulle stressed.
Minister Fernandopulle said the Indian government has consented for financial backing to Sri Lanka to import Covid 19 vaccines and the WHO 20% of the cost.
The Russian mission in Colombo has suggested to the government to give thoughts to the possibility of producing the Russian vaccine Sputnik V in Sri Lanka, she noted.
The College of Forensic Pathologists of Sri Lanka (CFPSL) condemned the unduly interfering into the independent death management process by the Justice Minister Ali Sabri.
While issuing a media release the CFPSL President Dr. Asela Mendis said the independent death management process was carried out by the Judicial Medical Officers.
He said in the satement that the recent incident of threatening attitude towards the chairperson of the technical committee on “disposal of the COVID 19 infected bodies” is vehemently condemned..
However, the proposal was approved by the council of the CFPSL during a special council meeting held in Colombo on December, 30 2020.
Deaths of four more persons who were infected with Covid-19 virus have been confirmed today (January 01), says the Director-General of Health Services.
Thereby, Sri Lanka’s death toll from the virus now stands at 208, the Department of Government Information stated.
One of the victims was identified as a 67-year-old man who was residing in Alayadivembu area. He had been transferred from Welikanda Base Hospital to National Institute of Infectious Diseases (NIID) where he passed away today. The cause of death was determined as Covid-19 pneumonia.
Another man, a resident of Agalawatte area aged 65 years, died yesterday (31) due to Covid-19 pneumonia and liver failure. He had been transferred from Nagoda General Hospital in Kalutara to Homagama Base Hospital after testing positive for coronavirus.
A 63-year-old man from Darga Town died on admission to Nagoda General Hospital in Kalutara on December 29. The cause of death was cited as blood poisoning, heart disease and Covid-19 infection.
Meanwhile, a 91-year-old woman from Colombo 14, passed away while receiving treatment at the National Institute of Infectious Disease (NIID) today. She was suffering from Covid-19 pneumonia and blood poisoning.
Sri Lanka’s Covid-19 numbers saw another surge today, as 237 more persons were tested positive for the virus.
According to the Department of Government Information, 235 of the newly-identified patients are close contacts of earlier cases linked to the Peliyagoda fish market.
The remaining two are arrivals from the United Arab Emirates and Italy.
In all, the country has registered 557 new positive cases within the day.
As per statistics, the total number of Covid-19 infections confirmed in the country to date now stands at 43,856.
Recoveries from the virus meanwhile climbed to 36,155 earlier today, as 826 more patients regained health.
However, 7,493 active cases are still under medical care at selected hospitals and treatment centres located across the island.
Sri Lanka has also witnessed 208 deaths related to Covid-19.
A major reason for the economic downturn of Sri Lanka could be considered as the variation of foreign exchange reserves, and no government since 1948 has been explained the issue to the public, despite the policymakers widely talking about foreign exchange earnings and shortages. The public in Sri Lanka has no understanding of why the country needs a stable volume of foreign reserves, and what are issues associated with the up and down variation of foreign reserves of the country. The public needs to educate and motivate to encourage to make a voice to increase foreign reserves. No government or opposition politicians in the country have talked about this issue during the election campaign and motivated the public to monitor the level of foreign reserves and pressure politicians to stress on maintaining the required level of reserves, and implement related policy actions.
People have no idea what is the volume of foreign reserves in the country and what level of reserves need to maintain, and the nature and causes of variation of the volume compared to many countries. Sri Lanka needs to maintain a minimum of US dollar 25 billion of stable reserves, and after the independence in 1948, no government’s economic policy has been able to achieve required the level. It is regret to note that since 1948, during the 73 years, Sri Lanka could not build $25 billion foreign reserves, and why such a regrettable economic policy has been allowed to work. Since the early 1990s, many countries like India. China, Australia have massively built a high volume of foreign reserves, and the economic policy of those countries focused on building and maintaining the level of foreign reserves in the dynamic economic environment. What were the contributing factors for the up and down variation of foreign reserves in Sri Lanka? The bottom line was the government did not get firm economic advice on this matter, and many economic advisors attempted to gain advantages for self-benefits than providing clear advice to improve the volume of foreign reserves. The behavior and the nature of economic advisors were to praise politicians and not to advise what really should do to achieve the target of foreign reserves.
The direct impact of changing foreign reserve level has been the decline of the value of Sri Lanka rupee (foreign and domestic value) that has been the major effectuate of problems. When established the Central Bank of Sri Lanka, two majors were set to stabilize domestic and foreign values of the monetary unit, and the aims have been educating university students, and practically governments did not specifically direct policy to achieve the aim. Many textbook authors attempted to show that achieving the objective has been a compact task, like going to heaven. The government had no plan to strictly monitor the usage of foreign exchange with concrete economic activities with a plan to maintain reserve level and it seemed that the government irrationally allowed to use foreign exchange for economically disadvantaged activities rather than promoting the saving of foreign exchange.
The borrowings must have focused to achieve and maintain the reserve base and explain to the lenders the government objectives as the debt service activities concussion with all economic activities. The nature of borrowing has been based on the ability to repayment and although it has been a good focus, the borrowing should have not been affected by the foreign reserves level in the debt service process. Since the 1950s, economic policymakers have not been concerned on this point, and if they have considered while protecting the level of reserves and borrowing managed to protect and increase the level of reserves Sri Lanka could have faced economic down downturns with a higher value of the monetary unit.
China has US $3 trillion foreign reserves that are the highest in the world, despite becoming an enemy country with China, Taiwan has more foreign reserves than the USA, UK, Canada, Germany, and other developed countries. The size and the population of Taiwan are congruous to Sri Lanka. Why did Sri Lanka cannot achieve a minimum required level of US $25 Billion reserves during the past seventy years? Politicians in the country have no understanding of the problem, and they don’t motivate people to work achieving the basic target of US$25 billion. Under the financial administration of the Currency Board System in Sri Lanka had been accomplished a stable foreign reserve level. If the government ruled the requirement, people would have a concern on the matter of variance, and politicians in the country would have educated people without party politics in any government would have monitored the requirement, and politicians scared to educate people with a fear that the public will judge the government’s performance using the benchmark of foreign reserves.
The lower foreign reserve has been a root cause for economic problems such as lower foreign value for Sri Lanka rupee, high cost of imports, an increase in debt service, slower growth of foreign investment, and many other issues. The balance of foreign reserves depends on the demand and supply of foreign exchange. When there is a trend of a strong inward volume of foreign exchange and a lessor trend of an outgoing going foreign exchange volume, it will be a positive trend for an increase in foreign reserves, and in such a situation the government can allow liberal import policy. When it critically tests the trend of foreign reserve variation, economic policymakers have not maintained an essential reserve level as a benchmark, and the quantum of foreign exchange reserves would be helpful to counter the adverse impact of many economic problems.
Many economists regard that the liberal economic policy introduced in 1978 has been a contributory factor for the adverse variation of foreign reserve level. During this period, the import of war-related weapons and other materials and import policy of the country attempted to liberally allow incoming goods and services without discipline. Although Sri Lanka’s trade policy should be managed to consist of WTO agreement Sri Lanka would have considered that the country shouldn’t be allowed to unnecessary imports betraying the import substitution and building a production economy.
International Monetary Fund was established by Briton Wood Agreement purposed to support member countries to maintain the required level of foreign reserves and the fund has implemented a range of credit schemes such as Standby Credits, Special Drawing Rights and providing supports for economic downturns such as the COVID-19 crisis. If it deeply analyses the IMF credit policy encouraged developing countries to import from developed countries rather than helping to build foreign exchange reserves in developing countries. The operational pattern of IMF regarding Sri Lanka best speaks that IMF either played politics or disregarded the extending supports to Sri Lanka to increase and maintain a good foreign reserve level. There was evidence that the IMF helped for foreign reserves, despite many supports the IMF indirectly encouraged imports from developed countries.
After the presidential election in 2015, the government of Sri Lanka desired massive supports to build the foreign reserves of the country, however, practically IMF did not consider the required level of supports, and this reason was the root cause of the unpopularity of the Yahapalana regime. However, the IMF policy towards China and India was contrasting, and Sri Lanka was not supported as the way expected, and some conditions imposed when granting supports to Sri Lanka were a consolation to decline the level of foreign reserves and did the responsible policymakers explain the truth to the IMF authority is unknown and the government did not make any statement.
In the 20th century, many developed countries considered establishing SOVERIGN WEALTH FUNDS and policy advisors of Sri Lanka with the strong hope of Mannar basin oil deposits advised the government to start Sovereign Wealth Fund, but the government is still talking Mannar basin oil deposits rather than realizing the oil and gas productions. The reality of Gas and oil production is that less than 15% of revenue could be generated from oil and gas fields in developing countries where oil and gas deposits are having, and if Sri Lanka’s Mannar basin would be successful only to gain 10% to 15% of total revenue that will gain from the project, and the revenue flow could use to build a sovereign wealth fund. However, the expectation of people could be realized as expected might be a vital question. If Sri Lanka invests such money, it would be successful in initiating a Sovereign Wealth Fund. Sri Lanka needs to be careful about Rogue traders’ strategies and speculative investment strategies to secure the Sovereign Wealth Fund. Sri Lanka had experienced a Central Bank bond scam in 2015 and it is the best example that there is a possibility to emerge rogue dealers in the country and the manipulation to exploit foreign reserves could be incurred.
To maintain an expected level of foreign reserves, Sri Lanka could get a variety of policy actions.
• The economic policy process should focus on creating a production economy and a balanced growth in the country. The idea of creating a production economy should be the first concentration and agricultural producers in Sri Lanka are lacking knowledge, skills, and experience in productivity enhancement and should be educated and trained in the enhancement of productivity and application of technology. The contribution rate of agriculture to GDP could be increased to 40% by the modernization of production, and more than $750 million annually could be saved, and generate a positive impact on saving foreign exchange reserves. China could help Sri Lanka for the improvement of the agricultural sector and promoting Chinese investment in the sector. Many agricultural imports could be stopped if the government policy converges maintaining a proper plan for agricultural products. The current system is to encourage production when there is a shortage, for example, turmeric production is encouraged by the government and many imports could locally produce, and the policymakers need to identify the items and educate formers to participate in the production of such items if there will be an excess of production, how to deal with the situation? The government needs to educate people to maintain buffer stocks of various agriculture items. A Dutch administrator in Indonesia, Boake has written about social dualism and the situation created in the past. Economists of Sri Lanka must understand how to deal with social and technical dualism to adopt a production economy. The cultural behavior of people in Sri Lanka is not different from Indonesians when launching the concept of the production economy. The government has taken steps despite the government policy criticized by rouge businessmen in the country urging to allow many agricultural items and the recent policy step of Mr.Gotabaya Rajapaksa to promote milk production would positively support the creating production economy.
• In the effort of making a production economy, the contribution from the industrial sector will be a massive quantity. Many industrial products such as household items, radio, TV, fridges, washing machines, computers can easily produce in the country if encourage foreign investments, especially Chinese investment, and quality controls need to attract higher demand from the domestic market and excess to export. Many Asian countries adopted the strategy, especially Taiwan, Hong Kong, Thailand, South Korea, and Japan. It was successful and the secret of building a billion of foreign reserves in Taiwan was the creating production economy, and the culture of Asian countries stimulated people to consume domestic products rather than directing import controls. The concept of creating a production economy saves magnitudes of foreign exchange reserves outgoing and could create employment opportunities for increasing labor force. The concept of a production economy connecting to industrial products might be opposed by European countries and some Asian countries. Germany has already expressed animosity for import controls, and that is the reality and the government of Sri Lanka must firm on its policy. International association with China would be helpful and especially the policy of Xi Jinping will help Sri Lanka in the effort to build a production-based economy and increase in contribution from the industrial sector.
• The other significant strategy is to make arrangements for half-completed industrial products export to China, and after the improvement of quality, they could be exported to other countries as products of China. The concept of the final product is a joined product of China and Sri Lanka, and both countries will be benefited from the arrangement. This should be negotiated with China. As the secretary to the Ministry of Finance stated without importing vehicles, China can cooperate to produce and assemble vehicles required to the country. This policy supports earning more than $10 billion annually and at least five billion of them could transfer to permanent reserves. If Sri Lanka associates with China building the Silk Road, it needs clear supports to achieve the aims of the country.
• Sri Lanka should stop releasing foreign exchange for undergraduate education and training programs. The country can educate and train people for undergraduate programs. The direct effect of releasing foreign exchange for undergraduate education and training is the waste of foreign exchange and disadvantage to domestic education and training. If it evaluates the contents of education and training programs in developed countries, there is no difference in the contents of local programs. Many undergraduate programs in Sri Lanka are comparable with programs in developed countries, and the government needs capacity building in the country than releasing foreign exchange to go overseas.
The major weakness in the plan implementation process in Sri Lanka is the details of plans, the monitoring, and variance, remedial management process to achieve the objectives of the original plan are not provided to people and many plans implementation has become white elephants. If it investigates the plan implementation process during the past 50 years it could be seen that the plan implementation process was not consistent with proper monitoring and remedial management and many plans were covered by political clouds. The role of the opposition has been the monitoring of government policy implementation and expressing of remedial strategies of the opposition.
Playing politics with the management of foreign reserves is the Boeotian method of the policy management process and the government needs to call unity in the management of foreign reserves that are beneficial to the country beyond the politics. Mr.Gotabaya Rajapaksa should give a clear approach to the government and opposition politicians. Whichever political party is in power the volume of foreign reserve base ($ 25 billion) should not be changed.
HAPPY NEW YEAR TO MY READERS!
The response to the global pandemic has focused upon preventing person-to-person transmission, however, experts now believe the virus could also be spread in wastewater.
Earlier this week, it emerged that analysis of sewage in the UK could provide important data on the spread of COVID-19. However, Professor Richard Quilliam’s new paper — published May 6 — now warns that the sewerage system itself could pose a transmission risk.
Writing in the journal Environment International, Professor Quilliam and colleagues from Stirling’s Faculty of Natural Sciences are calling for “an investment of resources” to investigate their concerns.
Professor Quilliam — who is currently leading a £1.85 million study into the transport of bacteria and viruses in marine environments — said: “We know that COVID-19 is spread through droplets from coughs and sneezes, or via objects or materials that carry infection. However, it has recently been confirmed that the virus can also be found in human faeces — up to 33 days after the patient has tested negative for the respiratory symptoms of COVID-19.
“It is not yet known whether the virus can be transmitted via the faecal-oral route, however, we know that viral shedding from the digestive system can last longer than shedding from the respiratory tract. Therefore, this could be an important — but as yet unquantified — pathway for increased exposure.”
The authors of the peer-reviewed paper presented the example of the severe acute respiratory syndrome (SARS) outbreak in 2002-2003, when SARS-CoV-1 — closely linked to the COVID-19 virus strain (SARS-CoV-2) — was detected in sewage discharged by two hospitals in China.
Professor Quilliam highlights that, as most COVID-19 patients are asymptomatic or experience just mild symptoms and remain at home — not in hospitals, there is significant risk of “widespread” distribution through sewers.
Professor Quilliam authored the paper alongside Professor Manfred Weidmann, Dr Vanessa Moresco, Heather Purshouse, Dr Zoe O’Hara, and Dr David Oliver.
The biologists said a lack of testing “makes it difficult” to predict the scale of the potential spread and the public health implications of the virus arriving at wastewater treatment works, whilst the implications of consequent discharge into the wider environment are only just beginning to be investigated.
They added that the structural makeup of COVID-19 — specifically its lipid envelope covering — suggests that it will behave differently in aqueous environments, compared to other viruses typically found in the intestine. There is currently limited information on the environmental persistence of COVID-19, but other coronaviruses can remain viable in sewage for up to 14 days, depending on the environmental conditions.
On the risk of human exposure, the authors said: “The transport of coronaviruses in water could increase the potential for the virus to become aerosolised, particularly during the pumping of wastewater through sewerage systems, at the wastewater treatment works, and during its discharge and the subsequent transport through the catchment drainage network.
“Atmospheric loading of coronaviruses in water droplets from wastewater is poorly understood but could provide a more direct respiratory route for human exposure, particularly at sewage pumping stations, wastewater treatment works and near waterways that are receiving wastewater.”
Risk could be further increased in parts of the world with high levels of open defecation, or where safely managed sanitation systems are limited and waterways are used as both open sewers and sources of water for domestic purposes.
“Such settings are commonly accompanied by poorly resourced and fragile healthcare systems, thus amplifying both exposure risk and potential mortality,” the authors said.
Currently, all published data on faecal shedding of SARS-CoV-2 derive from hospitalised patients — with limited information available on mild and asymptomatic cases. The paper concludes: “In the immediate future, there needs to be an investment of resources to improve our understanding of the risks associated with faecal transmission of SARS-CoV-2, and whether this respiratory virus can be disseminated by enteric transmission.
“Understanding the risk of spread via the faecal-oral route, while still at a fairly early stage of the pandemic, will allow more evidence-based information about viral transmission to be shared with the public. Furthermore, the risks associated with sewage loading during the remainder of the COVID-19 outbreak need to be rapidly quantified to allow wastewater managers to act quickly and put in place control measures to decrease human exposure to this potentially infectious material.
“At a time when the world is so focused on the respiratory pathways of a respiratory virus, understanding the opportunities for SARS-CoV-2 to be spread by the faecal-oral route must not be neglected.”
https://www.sciencedaily.com/releases/2020/05/200506133603.htm
A HAPPY PEACEFUL PROSPEROUS HEALTHY NEW YEAR TO ALL LANKAWEB READERS INCLUDING THOSE WHO HOLD CONTRARY VIEWS TO MINE!
Media secretary Viraj Abeysinghe of the Ministry of Health has issued a press statement warning against spreading false information concocted by certain politicians and websites regarding the subject of whether to bury or burn the bodies of persons who have succumbed to the COVID-19 infection (lankacnews-Sinhala/December 28, 2020). It notifies that the Ministry is turning its attention to some ‘politically motivated fake news’ stories featuring powerful politicians connected with the government. The statement further says that for the time being (daenata) cremation alone is done on the instructions of all the expert reports received by the Ministry so far. Very much the same news was carried in Hiru TV News (9:55 pm/December 27, 2020). Let’s hope that this is signalling an end to needlessly prolonged dilly-dallying on the part of the authorities about an issue where evidence-based science, not a particular religion out of the many, ought to have the last word.
Interviewed recently by two You Tube channels (Hari TV/Lahiru Mudalige/December 16 and Konara Vlogs/Avishka Konara/December 23) Ali Sabry PC, Minister of Justice, stressed that his struggle is to build bridges rather than walls between the communities. For over eight months now he has been advocating burial of bodies of Muslims who have died of Covid-19 ignoring the decree of the competent authority, the DHS (Director of Health Services). The DHS is acting on the advice of the local experts who know best what is suitable for our country in the current context, i.e., cremation. The reputed lawyer was the legal consultant of (current president) Gotabaya Rajapaksa at least for fifteen years from the latter’s defence secretary days; he has successfully defended the latter against false charges of various kinds fabricated by political opponents. Sabry’s aim of establishing intercommunal harmony is laudable, and he may be sincere in his efforts in that direction, but how sincere is yet to be demonstrated. This is because it is puzzling that he repeatedly warns that young Muslims are likely to be pushed towards extremism by what they’d perceive as a denial of their right to freedom of religion if the health authorities do not allow the burial of bodies of Muslims claimed by Covid-19. His totally senseless stand on the sensitive issue (that must be left for science, but not religion, to resolve) is likely to give a fillip to extremists and other miscreants opposed to the government to create trouble.
During the first interview mentioned above, Ali Sabry made the patently false claim that the Aluthgama and Digana incidents drove young Muslims to extremism, whereas the truth was the reverse of that. (These incidents must be investigated even belatedly to discover the factual situation that then obtained. The disastrous policy of political correctness that led to the submergence of the truth on those occasions then seems to be at work once again.) Sabry referred to how the UK responded to incidents of Islamic extremist violence as a model to follow in dealing with the same problem in Sri Lanka: the UK government reached out to the mainstream Muslim minority and acted to win their confidence and support in order to contain Islamic extremism in that country. He implies that Sri Lanka must do the same (as if Sri Lanka has not been doing exactly that for centuries) or ‘we must kill all Muslims and put them into the sea!’ (The violent imagery in his speech is an indication of the commotion in his own mind resulting from his subliminal awareness of guilt as he feels forced to lie in this situation for political expediency within his own community. He probably fears violent retaliation from extremists for what they might interpret as collusion with infidels in attacking Islam.) He’s been sounding the warning mentioned above since early April 2020. He believes that he is undergoing a sort of public trial by being blamed by both the Muslim community on the one hand who feel aggrieved by the compulsory cremation rule imposed on all citizens by the health authorities for the safe disposal of bodies of Covid-19 victims and the electorally successful nationalist faction on the other led by the monks, who insist that the rule should not be relaxed to satisfy the whims of one particular group of people thereby endangering the lives of the whole population through the possible release of the still inadequately understood novel coronavirus from the interred bodies to the country’s water table, which, in many places in Sri Lanka, is not very deep, and lies close to the surface.
Ali Sabry should know better than most that there has been no lack of reaching out to the mainstream Muslim minority either by the majority community or by the successive governments. Muslims as a community are mainly engaged in business. Seventy-five per cent of their customer base comprises Sinhalese, making it possib;e for Muslim businesses thrive normally, though there’s been just condemnation, among the citizenry including the majority Sinhalese, of worsening Islamist extremism in recent years. Be that as it may, it is not simply because Sabry has served president Gotabaya in the past as his implicitly trusted personal legal service provider that he was made a national list MP by the SLPP and honoured and empowered with such a very important key portfolio. It is certain that Gotabaya Rajapaksa believes in the Buddhist teaching that ‘a trustworthy person is the best kinsman’, but he is the last to allow personal relationships or personal prejudices to sway governance decisions improperly that affect the national interest (or at least that is what people still believe about Gotabaya). ‘One country One law’ was the rallying cry that inspired patriotic Sri Lankans at both the presidential and parliamentary elections to vote for the SLPP, which won with the largest margins. As minister of justice Sabry has been entrusted with the task of supervising the making of a new constitution that is designed to achieve that epoch making change (namely, One Country, One Law) among other things. Gotabaya made no bones about the fact that he won the presidency almost exclusively on the strength of Sinhalese votes; most Muslims and Tamils chose not to respond positively to his call for support at the presidential election. His bluntness is a reflection of his characteristic candour, which has not been compromised by the hypocrisy of political correctness, his older brother’s unfailing weapon, that fails more often than succeeds. But Gotabaya holds no grudge against those who rejected him, for in the same breath president elect Gotabaya said that he was elected as president of all the citizens of the country and that he would serve in that post without discriminating against any citizen. There is no doubt about the fact that he means what he says. By appointing Ali Sabry to the all important post of Minister of Justice, the president incidentally reassured the Muslims that he will not exclude them from his vision of prosperity and splendour for the nation.
Ali Sabry has not budged an inch from his original unqualified opposition to the mandatory burning of bodies of Muslim victims of Covid-19 over which he expressed his disappointment in a Facebook post mentioned in an Al Jazeera news report/April 3, 2020, with the authorities’ decision which, he alleged, ignored the WHO guidelines that allow both burial and cremation. Are we to believe that our experts overlook WHO guidelines without a rational explanation? Sabry deliberately ignores the various reservations that clearly qualify the WHO guidelines, leaving the authorised specialists of any member country to modify those recommendations as appropriate for local conditions and ground realities. The basic assumption that he seems to be operating on, regarding the burial problem, is wrong. For all intents and purposes, he pretends to wrongly believe that the health authorities insist on making no exception for Muslim dead in this case because that is what the monks want. Ali Sabry is the last person that rational people would expect to demand that Muslims should be allowed to bury their loved ones dead from the novel coronavirus while cremation is the only method legally prescribed by the Director of Health Services (DHS).
This is not a happy thing to say about arguably the most important and powerful minister in the cabinet, being the closest companion of the president, next to the prime minister, who is the president’s own brother. It is inconceivable how Ali Sabry is capable of (no doubt unintentionally) justifying the berserk behaviour of some virus-infected Muslims (as seen in their show of insubordination, noncooperation, physical harassment of the health workers trying to help them including spitting at them (with the malicious intention of spreading the infection); cases were reported of some Covid-19 positive tested individuals spitting out of the windows of buses carrying them to quarantine centres in vicious attempts to spread dreaded infection). Such demonstration of unprovoked anger is based on the false pretext of alleged discrimination against them by the government in the matter of mandatory cremation of Corona dead as prescribed by the responsible health experts to prevent the escape of the deadly virus with many unknowns into the environment. The virus is no respecter of people’s religious sensitivities. If the Director of Health determines that cremation is the only option for Sri Lanka in the current emergency, citizens are obliged to accept that and act accordingly.
Why doesn’t Ali Sabry make an effort to explain to the agitating Muslims and to the misinformed Muslim world in general, who have never been enemies of Sri Lanka, that this blown-out-of-proportion controversy over the burial or cremation issue has nothing to do with the monks or the government or the health authorities or the army and police officers (the last mentioned having been co-opted into the Covid containment operation only as ancillary personnel employed for a strictly logistical purpose to serve under the director of health services, DHS, the government appointed competent authority who gives leadership to the whole enterprise, which involves every single citizen of the country). The cremation imperative is not an arbitrary decision taken by the government to spite the Muslim minority under pressure from the monks as misleadingly suggested by the hostile foreign NGO elements, Islamists, a handful of misguided Muslims, and the irresponsible SJB-led opposition. The DHS is not acting capriciously either; his recommendations are based on a scientific rationale collectively defined by a group of experts belonging to a number of different relevant fields of study in the best interest of all resident Sri Lankans and foreign visitors. Ali Sabry seems to be more concerned about remaining in the good books of the handful of Islamists and their sympathisers than the feelings of the ninety-five per cent of the population who are against them. Is he in the thrall of the five percent? Or could it be the case that Ali Sabry needs to be saved from disguised Islamist apologists and opportunistic schemers, who are at present busy striking while the iron is hot? But one thing is clear: The goal of One Country One Law will be a non-starter so long as Ali Sabry remains Minister of Justice. That is my opinion for what it is worth.
There has been recent noise to perpetuate Provincial Councils by various politicians – including within the government ranks. What of the PEOPLE’S VIEW?
These useless politicians are as clumsy as they are incompetent and treasonous – the whole lot of them. To have come up with this ridiculous proposal to hold Provincial Council elections during a pandemic, at a time of economic stress and during public submissions for a new constitution and public calls for these parasitic things to be abolished shows complete disdain for the people. This is a farce and no doubt the likes of MR in particular want to perpetuate Provincial Councils. Useless government and useless opposition! The Provincial Councils and the Indo Lanka Accord (already illegal under international law as per the Vienna Conventions) have to be abolished in totality. The constitution is such a mess and so corrupt, it must be dispensed with and replaced with a sound constitution that is designed by patriots (not useless politicians) and approved by the People. Our country could have been developed rapidly in the last 10 years and has ended up getting nowhere. In addition to the spokesperson in the article in that image, some other useless character who is a “State Minister” told the media the other day that we have to consult India. How such lowly, brainless and spineless people who say such things occupy high office defies logic. These politicians are the bane of this beautiful country.
Reasons why Ceylon/Sri Lanka is not developed:
1. India created a terrorist group that killed innocent people and wasted 40 years of development
2. India inserted idiotic constitutional clauses into the Sri Lankan constitution making it highly bureaucratic and encouraging division and inaction as well as massive corruption never seen anywhere else in human history
3. The Indo Lanka Accord removes Sri Lanka’s independence and results in restrictions on foreign investment
4. Indian bootlicking politicians try to preserve the corrupt system in Sri Lanka resulting in no rule of law, no cohesion nor any foreign investment
5. Without a pro business environment, meritocracy and investment (domestic or foreign), nothing gets done and no progress is made.
6. The bizarre, absurd and nonsensical notion by crazy people that India has to be consulted in the governance, development and organisation of this country even to drink a cup of tea despite the fact this nation is not, has never been and never will be part of that godforsaken Indian Union!
7. A frog in the well mentality that India is the world, things “cannot be done”, waiting for the coconut to fall onto our lap instead of seizing the moment and bickering amongst ourselves or against helpful countries when India – our actual enemy – is running riot. This is the equivalent of fiddling whilst Rome is burning!
So a country which could become a first world nation within 5-10 years, languishes as an Indian lackey and third world country UNTIL the entire system is torn down and reset.
An example constitution that could make this country great, which totally abolishes all the Indian installed rubbish in the country is one here:
https://www.ulpath.net/index.php/2020/10/24/a-new-island-constitution/
It is high time we clean the entire Augean stables of this country. Without the basics being right, this country with massive potential is on a path to nowhere. As per recent articles on Lankaweb, our energy needs and food needs can easily be achieved. Any foreign investor will tell you this country can be another Singapore if there is the rule of law and we can easily reacquire our status as a global centre of commerce/hub.
If ANY politician does not advocate abolition of the 13A, Indo Lanka Accord and wasteful bureaucracy in this country – no matter what party they are from – they are guilty of high treason and should be expelled to India.
Even recently, Indian fishermen plunder our fish and get caught by our Navy, and politicians still talk about releasing these criminals.
Let us restore our self respect, common sense and ambitious purpose to get things done, fulfil our national destiny and say “Yes we can”. If not now, when?
Ask not for whom the bell tolls, it tolls for thee oh Ceylonese!
The making of Sri Lanka’s Constitution from the time of the Soulbury Commission (1944) has been an exercise that had completely ignored the Dharmic religious background and civilizational history of Sri Lanka.
Sri Lanka is a nation state but is also an unique civilizational state with a set of Dharmic values the nature of which was completely overlooked by the framers of all the National Constitutions from the time of the first (Soulbury) Constitution.
The same thing happened in India, more or less.
In Sri Lanka, the making of the original Constitution was rushed without paying due consideration to the country’s legal heritage from ancient times as the main purpose of the drafters of the Soulbury Constitution dominated by D.S. Senanayake under the influence of Sir Ivor Jennings was in attaining self – government and maximum freedom.
In both countries ‘brown sahibs’ were the framers of the Constitutions with a colonial mindset having been educated and trained in colonial educational institutions. They were products of the times and acted as required under the compulsions of the times. They used concepts that had originated in western settings e.g. the term ‘law’ is a christian church concept. However, in no way can they be blamed for doing exactly that.
But succeeding generations now entrusted with amending, revising and/or creating new Constitutions have a mandate from the post – independence State and a historical duty to re -set the clock by drawing inspiration from the wisdom of our founding fathers.
To give due credit to our glorious historical achievements in a document that is twined to the Constitution.
The Experts Committee appointed by the Cabinet of Ministers to draft a new Constitution must explore all avenues to decolonise the Constitution paving the way for the decolonization of the entire legal system of Sri Lanka, which is long overdue.
They have a mandate to peep into the past beyond the time of the commencement of the colonial era.
A country with a 2500 year proud history has failed to hold out to the rest of the world that the great civilization that we are justly proud of was possible because we had a remarkable legal system that extended protection to all living beings and fostered harmony with each other on a footing of peace and non – violence.
Another great lapse of the reformers of the Sri Lanka’s Constitutions and even the municipal laws of today, is that we are so brainwashed and conditioned to look exclusively to western precedents that have origins in UK, USA, France and Vatican, while side tracking the reforms and revolutionary ideas emanating from our nearby neighbours, India and the block of Theravada Buddhist countries. In Myanmar, the Mahavamsa written in verse by the Buddhist monk Mahanama is known and still respected.
India
A remarkable feature of the Indian Constitution is that it is totally handwritten. One of the longest written Constitutions for any sovereign state in the world, each of the 22 parts of the Indian Constitution begins with an illustration.
Chronologically, the passage of history of India is illustrated with highlights of the main events from Mohenjo Daro to the national freedom struggle.
The Vedic period of India is represented in the Indian Constitution by a gurukul scene that features in the section on citizenship, the part on directive principles of state policy begins with a scene from the Mahabharata, with the discussion between Arjun and Krishna before the onset of the war. For fundamental rights, the artists had turned to the Ramayana, drawing a sketch of Rama, Lakshman and Sita returning home after the battle in Lanka. Interestingly, it is reportedly on the basis of this that in 1993 in the Vishwa Hindu Adhivakta Sangh v/s Union of India case, the Allahabad High Court had pronounced that Rama is a Constitutional entity, and, admittedly, a reality of our national culture and fabric and not a myth”. In Part XIII of the Indian Constitution , the sculptures from Mahabalipuram, including legendary king Bhagirath’s penance, and the descent of Ganga to Earth are shown.
Emperor Ashoka is shown propagating Buddhism in a scene in Part VII of the Constitution, the National Emblem, the Lion Capital of Ashoka is also illustrated, the part IX depicts a scene drawn from King Vikramaditya’s court to signify that Arts were promoted by the Kingdom. Lakshmibai, the queen of Jhansi, the only female figure illustrated prominently in the Constitution is sketched in her armour. She is shown in one page together with Tipu Sultan, the King of Mysore in Part XVI of the Constitution. Part XIV has Emperor Akbar in his court, representing the Mughal rule; the background depicts the period’s striking Mughal architecture. Maratha ruler Shivaji and 10th Sikh guru, Guru Gobind Singh, are shown in the subsequent section posing a challenge to the Mughals.
Mahatma Gandhi is shown walking with a stick – created in 1930 to mark the Dandi March in the section on official language. Gandhi reappears in the section on emergency provisions, where he is seen visiting riot-hit Noakhali in south-east Bangladesh. He is being welcomed by women with an aarti thali in their hands, even as Muslim peasants seem to be looking at him from behind a bamboo fence. The contributions of Subhas Chandra Bose and his Azad Hind Fauj have also been acknowledged. In Part XIX, Bose is seen against a mountainous backdrop, saluting the flag ,with Tipu Sultan’s mechanical tiger mauling a man at the centre of the Tricolour. The borders recall his message to Mahatma Gandhi on the Azad Hind Radio in 1944: Father of our Nation, in this holy war for India’s liberation, we ask for your blessings and good wishes.”
The illustrations also display the immense diversity of the geography of India, beginning with camels marching in the desert in the temporary and transitional provisions section, to the great Himalayas in light shades in the amendment section. The torrential ocean waves are set out in Part XXII, which is the last section of the Indian Constitution that stipulates the commencement and repeals.
Exhibited in the Indian Parliament Library
The handcrafted Indian Constitution bound in black leather, embossed with patterns in gold can be seen placed in a special helium-filled case in the Indian Parliament Library. It defines not just the laws of the country, but the space for these laws is shared with Indian history and heritage. Each word was carefully calligraphed by Prem Behari Narain Raizada, and the task of illustrating the book was executed by artist Nandalal Bose and his team from Kala Bhavana, Santiniketan.
Illustrations of Sri Lanka’s History in Sri Lanka’s New Constitution
We can adopt the model of a handcrafted Constitution of India
using calligraphy and drawings to do likewise i.e. sharing the space allotted
to the constitutional provisions with beautiful illustrations of events drawn
from the great landmarks of Sri Lanka’s history and heritage.
To name a few:
1) The arrival of Prince Vijaya
2) King Pandukabaya developing Anuradhapura
3) King Devanampiyatissa receiving Arahat Mahinda
4) King Dutugemunu declaring open the Ruwanweli Mahasaya
5) Tripitaka committed into writing on Ola leaves at Aluviharaya Temple, Matale in the 1st Century of B.C. during the king Walagamba reign.
6)Princess Hemamali bringing the Dante Datu from India
7) King Mahasena’s irrigation work and temple building eg. Jetawana Ramaya
8) Sigiriya Rock and Frescoes
These are examples of illustrations that will raise the stature of the new Constitution that deserves to be handwritten with sketches.
and kept inside the Library of the Sri Lanka Parliament
Senaka Weeraratna
New Year is a hopeful time for all of us, as we bid farewell to 2020, we must welcome the new year with renewed strength and determination.
We are filled with gratitude for the unfaltering support the Sri Lankan people have instilled in our government to create an inclusive, and safe Sri Lanka for all. During the short tenure of our government, we take great pride in being able to recommence solving public grievances, and working towards the betterment of our community. After five years of political stagnation, we were able to restart our social and economic growth amidst a pandemic, and so we appreciate the unwavering support of the Sri Lankan people.
In our shared quest to combat the COVID-19 pandemic, I would like to commend the work done by our dedicated frontline staff.
Healthcare workers, the armed forces, police and security, government officials and staff, volunteers, everyone who has helped our nation reduce the impact of the virus. While 2020 was a difficult year for all of us in Sri Lanka and around the world, this year has been a true test of our spirit. The Sri Lankan community has showed their true mettle in these difficult times, and as we reflect back on this year, let us all believe that brighter days are ahead of us.
Even though our challenges remain great, the Sri Lankan spirit and perseverance remains greater, and it is this spirit that will enable us to overcome the obstacles of this global pandemic as a nation and inspire our future generations
I wish you all a very happy, safe and prosperous new year!
Mahinda Rajapaksa
Prime Minister of the Democratic Socialist Republic of Sri Lanka
සෞභාග්යයේ බලාපොරොත්තු පිබිදෙන 2021 නව වසරට සුභාශිංසන පළ කරනුයේ ඉමහත් සතුටිනි.
සුරක්ෂිත දේශයක් වෙනුවෙන් අපගේ මාතෘභූමියේ අනාගතය උදෙසා ජනතාව අප කෙරෙහි තැබූ විශ්වාසය සහෘදව සිහිපත් කරමු.
නව රජයේ මේ දක්වා ගෙවී ගිය කාලය ඉතා කෙටි වුවද එම කාලය ජනතාවගේ අභිලාශයන් වෙනුවෙන් යෙදවීමට හැකිවීම අභිමානයකි.
වසර පහක කාලයක් ඇණහිට තිබූ රටේ මානව හා භෞතික සංවර්ධන කටයුතු සඳහා නැවත පණ දීමට අපට හැකිවිය. මැදහත්ව ඒ දෙස බලා ජනතාවට සතුටු විය හැකිය.
ලොව අන් සියලු රටවල් මෙන්ම කොවිඩ්-19 වයිරසයේ අභියෝගයට අප ද මුහුණ දෙමින් සිටියි.
වයිරසයේ බලපෑම අවම කිරීම වෙනුවෙන් වෛද්යවරුන් ඇතුළු සෞඛ්ය කාර්ය මණ්ඩල, ත්රිවිධ හමුදාව, පොලීසිය ඇතුලු ආරක්ෂක අංශ සහ රාජ්ය නිලධාරීන් හා කාර්ය මණ්ඩල විසි හතර පැයේ නිරත මෙහෙවර අපමණය.
රජය කොව්ඩ්-19 වසංගතය කළමනාකරණය කිරීම වෙනුවෙන් ජනතාව මත බර නොවැටෙන පරිදි උපරිම මැදිහත්වීමට දායක වී සිටියි.
සෞඛ්ය මාර්ගෝපදේශ පිළිපදින විනයගරුක ජනතාවගෙන් රජයට ලැබෙන සහයෝගය ද සුළුපටු නැත.
නව වසරේ රට හමුවේ ඇති මෙම අභියෝග එක්ව ජයගත හැකිය.
දේශීයත්වයට මුල් තැන ලැබෙන රාජ්ය ආර්ථික ප්රතිපත්තිමය දැක්ම තුළ නව ආර්ථික හා සංවර්ධන විප්ලවයක් රට තුළ ඇතිවන බව ස්ථීරය.
ඒ තුළ ඔබගේත් රටේත් අනාගතය සුභවාදීව දියුණුවන සෞභාග්යමත් දේශයක් උදාවනු ඇත.
ඉතා ලඝු වූ කාරණා අරඹයා තවදුරටත් අප බෙදී වෙන්වී සිටිය යුතු නැත.
අද අප මෙම මාතෘභූමිය වෙනුවෙන් වෙහෙසෙන්නේත් කැපවන්නේත් අපේ මතු පරපුරේ දරුවන්ගේ අනාගතය වෙනුවෙනි.
ඒ නිසා සමාජයීය සංස්කෘතික හා ආගමික සහජීවනයෙන් යුතුව කටයුතු කිරීම ඔස්සේ ශ්රී ලාංකික ජාතිය ලෙස එක්ව රට ගොඩනැගීමට එළැඹෙන මෙම නව වසර අවස්ථාවක් කරගන්නැයි සමස්ත ජනතාවගෙන් ඉල්ලා සිටිමු.
අභිමානවත් ශ්රී ලාංකික සියලු ජනතාවට නිරෝගීමත් සුබ නව වසරක් වේවා ! යි ප්රාර්ථනා කරමි.
නව වසර යනු අප ජීවන රටාව තුළ මුහුණ පෑමට සිදු වූ ජය පරාජය හා අඩු ලුහුඩුකම් දෙස නැවත හැරී බැලීමට අවශ්යය මොහොතකි. පිරිසිදු චේතනාවන් මුසු අවංක කැප කිරීම් කිරීමෙන් කළ නොහැක්කක් නොමැති බව ලොවටම සපථ කළ ජාතියක් ලෙස අපගේ යුතුකම් නොපිරිහෙලා ඉටු කිරීම අපගේ වගකීමකි.
සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම්, මැලේ, බර්ගර් යන සියලු ජාතීන්ට අයත් ශ්රී ලාංකිකයන් ලෙස තම තමන්ගේ අනන්යතාව ආරක්ෂා කර ගනිමින් සුහදව ජීවත් වීම සදහා අප විසින් නිර්මාණය කළ පසුබිම තවදුරටත් සුරක්ෂිත කළ යුතුය. ඉන්දියන් සාගරයේ නිල්දිය රැලි මත දිදුලන සියල් සපිරි සුපහන් දේශයක් නිර්මාණය කිරීම සදහා විනයගරුක පිරිසක් ලෙස පෙරටම යා යුතුය.
දැනට ලෝකය වෙලාගෙන ඇති මාරාන්තික වෛරසයට තිත තැබීමට හැකිවේවා! යන්න උදාවන නව වසරේ අප සියලු දෙනාගේම ඒකායන බලාපොරොත්තුව වන අතර ජනතා සුභ සිද්ධිය උදෙසා රට තුළ ක්රියාත්මක නීතී රීති වලට ගරු කරමින් ආත්මාර්ථයෙන් තොර පාරාර්ථකාමී ශ්රී ලාංකිකයින් ලෙස නිවසේ සිටම පවුලේ සමාජිකයින් සමඟ නව වසරේ උදාව සාමකාමීව සමරන මෙන් කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිමි.
උදා වූ නව වසර ශ්රි ලංකා වාසී සියලු ජනතාව හට සාමය, සතුට හා සෞභාග්ය පිරි නීරෝගීමත් සුභම සුභ නව වසරක් වේවා! යන්න මාගේ හෘදයාංගම ප්රාර්ථනයයි.
ඒ.ජේ.එම්.මුසම්මිල්
ඌව පළාත් ආණ්ඩුකාරවර
Colombo, December 31: One of the most attractive landmarks in the Sri Lankan capital Colombo, is the Galle Face Green, a 5-hectare open sea-side field with a promenade running along the water’s edge.
Flanked by the colonial-era Galle Face Hotel, built in 1864, in the south, and the more recently put up Kingsbury Hotel and the up and coming Colombo Port City in the north, Galle Face Green is in every sense a part of busy downtown Colombo.
And yet, it is serves as a retreat, offering office-goers and others from the city relief from stress.
In the mornings, walkers and joggers occupy the space. As the day unfolds, couples and love birds playing truant from their schools or workplaces occupy the benches with umbrellas sheltering them from the hot sun and prying eyes.
In the evenings, the couples disappear to yield place to children, walkers and joggers. The vast ground is used by children to play, itinerant vendors to sell their wares and food stalls owners to cater to the taste buds of the hoi polloi.
Families cooped up in tiny overcrowded houses and flats in the city during the day, and desperate for some fresh air and tasty street food, pour into Galle Face Green as the sun set in a riot of color.
In the kite flying season, kite sellers pop up, sometimes displaying exotic Chinese kites to the delight of the kids.
A virtually deserted place during the day, Galle Face springs to life in the evenings with brightly lit shops fitted with loudspeakers blaring music to attract customers.
Gall Face Green was an colorless marshy land between the Arabia Sea in the West and miles and miles of coconut plantations and cinnamon gardens in the East, before it was cleared by the Dutch for a military purpose. Located in the Fort in the North, the Dutch cleared the jungle to secure a clear line of fire for their cannons.
When the British took over from the Dutch in 1798, and there were no challengers to their hegemony, the idea of using the cleared land as a recreational area germinated.
However, it was not until mid-19th.Century that the ground was actually turned into a recreational place for British officials, soldiers and businessmen and their families. The Galle Face Green became a venue for horse racing, cricket, rugby, and polo matches and equestrian sports.
Horse races were held here as early as the 1820s, when Sir Edward Barnes was Governor. In fact, the area was then known as the Colpetty Race Course. Horse races were held there until 1893 when racing was shifted to the specially constructed Colombo Racecourse further South.
It was in 1859 that Governor Henry George Ward created the promenade on the sea side. According to a city historian, the promenade was meant to be for ladies and gentlemen to unfold their grace and haughtiness, a place for soldiers on horseback to show off their latest accoutrements, a scene for flirtation and gossip, political and social.”
In 1879, when British expatriates introduced golf to Ceylon, Galle Face Green became the golf course. The Colombo Golf Club was inaugurated there on March 13, 1880 , though there was neither a proper golf course nor a club house. The club was shifted to the present premises in Borella after Galle Face Green got crowded with people seeking space for a variety of activities including cricket, rugby tennis and other sports.
It was at the place where the Taj Samudra Hotel is located now, where the celebrated cricket contest between Royal College and St.Thomas College was first played in July 1879. It is said that the two teams had to row across the Beira Lake to reach Galle Face Green. Colombo Academy, as Royal College was then called, won the inaugural encounter by 56 runs.
Two historic incidents took place on Galle Face Green. The first was on August 5, 1942 during World War II. 125 Japanese bombers, under Mitsuo Fuchida, the hero of Pearl Harbour, were targeting Colombo Harbor thinking that the British Eastern Fleet was anchored there.
British Hurricanes fighters based in the secret airfield located in the Colombo Race Course opposite Royal College, took off to intercept the Japanese fighters and drove them away, though not before the raiders had sunk HMS Dorsetshire and HMS Cornwall.
One of the Hurricane pilots was hit by Japanese fire and had to force land his blazing aircraft on Gall Face Green to the utter shock of the people there. The pilot was extricated and rushed to the Galle Face Hotel. Shaken, he asked for whiskey, but since it was 8.30 in the morning and the bar was not open, a bearer rushed to get what he knew was the next best thing – a glass of plain tea, cold tea to be precise.
Galle Face Green was also linked to the death of Sri Lanka’s First Prime Minister and the Father of the Nation, D.S.Senanayake. On the morning of Friday, 21 March 1952, Senanayake was on his customary pre-breakfast ride on Galle Face Green, a short distance from his official residence, the Temple Trees. He was riding one of his favorite horses Chitra, a mare belonging to the mounted police. Accompanying him on that day was Sir Richard Aluwihare, the Inspector General Police; G.G. Ponnambalam, a cabinet minister, and police Inspector Eddie Grey. The Prime Minister’s horse suddenly broke into a gallop from a canter throwing Prime Minister off.
He was rushed to a nursing home where for the next thirty-two hours he was unconscious. It was believed that he fell off the horse because he had suffered a stroke. The best of local medical local could not save Senanayake who died on 22 March 1952.
Unfortunately now, the latest international scourge, the coronavirus has caught with Galle Face Green. Rapid Antigen Tests conducted on vendors there recently, found nine of them to be COVID-19 positive.
(Photos: Tang Lu/Xinhua. Text: newsin.asia)
Colombo, December 31: The coronavirus pandemic, which began in March and is still on, made 2020 a very stressful year for Sri Lankans of all classes, particularly the poor and the lower middle classes. The pandemic directly stalled economic development because of lockdowns, curfews and movement restrictions. It indirectly disrupted communal harmony when the government banned the burial of the COVID dead – a prohibition which hurt the Muslim minority for whom cremating the dead is haram” – a religious taboo. The country is now seeing demonstrations for and against burial.
Gotabaya Rajapaksa took over as Executive President of Sri Lanka a little over a year ago with ambitious plans for his country. A former military man and Secretary to the Ministry of Defense from 2005 to 2015 who defeated terrorism, aimed to bring order to a government which had been torn apart earlier by an unceasing conflict between President Maithripala Sirisena and Prime Minister Ranil Wickremesinghe. The consequences of that struggle at the top were far reaching for the Lankan economy and also for internal security.
The pro-West Wickremesinghe regime put on hold China-funded projects initiated by the previous Mahinda Rajapaksa government. A delay of a year and a half raised project costs. The Wickremesinghe government talked a lot about grand development schemes but failed to walk the talk. About a dozen MoUs signed with India were left to gather dust. President Gotabaya inherited a non-functioning government and a weak economy.
In 2019, the annual growth rate was only 2.3%. Government revenues accounted for only 12.4% of the GDP, while expenditure constituted 18.6% of the GDP. The government’s gross debt was equivalent to 83% of the GDP. Annual debt repayments comprised almost 5% of GDP or around 40% government revenues.
After the pandemic struck in 2020, and lockdowns and movement restrictions were clamped, the Department of Census and Statistics reported that the second quarter of 2020 showed an unprecedented fall of 16.3% in real GDP, the steepest drop ever recorded in Sri Lankan history. There was contraction in all the three major economic sectors, namely, Agriculture, Industry, and the Services, by 5.9%, 23.1% and 12.9% respectively.
A telephone survey undertaken by UNICEF and UNDP at the beginning of May 2020 exposed the severity of the crisis at the grassroots level.
Overall, 39.4% of respondents reported that they had lost all income while a further 31.6% had lost partially. A survey conducted in April 2020 by World Vision Sri Lanka found that 93% had been affected by the pandemic, with 78% either fully or severely affected. In addition, 44% respondents had lost their jobs, with average salaries falling from Rs.24,400 (US$130) to Rs. 6,800 (US$ 36.7) per month.
Among daily wage earners, 65% had lost their entire incomes while 31% had experienced reduced incomes. Among those paid monthly, 19% no longer had any income while 30% were living on reduced incomes. A recent UNICEF survey found that 74% of the families were surviving on less than Rs. 613 (US$ 3.4) per day.
Therefore, the vast majority of families were not in a condition to withstand an economic shock on the scale of COVID-19, a UN study published in June 2020 said. Children, persons with disabilities, and older persons were particularly at risk.
Government’s Decisive Response
To be able to act effectively, the newly elected President Gotabaya enhanced the power of the Executive Presidency by getting the 20th. Constitutional Amendment passed by parliament. He also entrusted the task of tackling the pandemic to the Army Commander, Gen.Shavendra Silva.
The Government of Sri Lanka quickly recognized the need to protect families during the crisis and provide the economy with a fiscal stimulus, the UN study acknowledged. A government team led by Basil Rajapaksa, designed a program that, in April, delivered almost 5.4 million cash transfers of Rs.5,000 (US$ 27) to each household across the country. This was repeated for a second time in May, expanding the number to around 5.7 million transfers following appeals from households which had been excluded in the first round.
The total cost of this financial support system had been around Rs. 55 billion (US$ 297.3 million), or 0.33 per cent of GDP. The response was impressive given the fact that it was announced a few days after the imposition of the curfew and reached an estimated 66% of Lankan households.
However, 31% of respondents in the UNICEF-UNDP survey had not received the support. Nearly a third of the children and those over-70s, and around half of all single parents/caregivers, might have been left out, the UN report said.
There were also significant variations across the labor force: only 51% of daily wage workers were able to access the support. Among those receiving monthly wages, the proportion was 83 per cent, suggesting that those working in the informal economy, namely, the vast majority of the labor force on daily wages, were excluded, the UN report said.
Central Bank’s Corrective Measures
In October 2020, the Central Bank of Sri Lanka (CBSL) reported that the economy had contracted by 1.6% in the first quarter of 2020, year-on-year as buinesses had stopped and unemployment had risen. There was a decline in government revenue too.
To counter these trends, the CBSL reduced policy rates and the Statutory Reserve Ratio (SRR) to inject liquidity into the market and lower borrowing costs significantly. Concessional credit schemes were introduced alongside debt moratoria. By August-September, the private sector showed a significant improvement.
The external sector, which was severely affected in the initial stages of the pandemic, eventually showed an improvement in the trade balance, a revival of workers’ remittances, a stable exchange rate, and a reasonable level of official reserves. External sector stability was supported by the restrictions placed on non-essential imports, the CBSL said.
Significantly, Sri Lanka met all its debt service obligations including the settlement of the International Sovereign Bond (ISB) that had matured in early October 2020. Meanwhile, subdued demand helped maintain inflation broadly within the target range of 4-6%.
Security and Communal Divide
Negligence on the security front by the earlier regime had resulted in a bunch of Islamic suicide bombers killing 259 people in Colombo and two other towns on April 21, 2019 East Sunday. The bombings and the subsequent anti-Muslim riots disrupted economic activity and widened the rift between the Sinhala-Buddhist majority and the Muslim minority.
The effect of the rift led to a sharp political and electoral divide in the November 2019 Presidential election and the August 2020 parliamentary elections. Gotabaya Rajapaksa won the Presidential election almost solely with Sinhala-Buddhist support. His Sri Lanka Podujana Peramuna (SLPP) won the parliamentary elections again with the same kind of communal backing. Therefore, 2020 saw a political consolidation of the majority Sinhala-Buddhist on the one hand, and the minority Tamils and Muslims on the other.
The alienation of the Muslims was accentuated in April 2020 when the Gotabaya government banned the burial of the COVID-19 dead on the grounds that burial would contaminate ground water. The Muslims’ plea that burial was sanctioned by WHO and that viruses would not survive in dead bodies fell on deaf ears. Agitations on this issue were ignored.
Tamils’ Issue
Reversing Mahinda Rajapaksa’s policy of not bowing to the West on the politically sensitive war crimes issue, the Wickremesinghe government agreed to co-sponsor a resolution against itself at the UN Human Rights Council (UNHRC) in Geneva in 2015. The resolution enjoined the government to set up accountability mechanisms which meant arraigning army war heroes” before internationally supervised judicial mechanisms.
Since the Sinhala-Buddhist majority community considered this an affront to their country and national pride, the successor ‘nationalist’ government of Gotabaya Rajapaksa declared that it would withdraw its co-sponsorship in March 2021.
Thus the Sinhala-Tamil divide continued in 2020 and relations with the US and the West, which had taken a strong stand against alleged war crimes, worsened.
Given US influence over the Wickremesinghe government, Colombo agreed to accept a grant of US$ 480 million under the Millennium Challenge Corporation (MCC) Compact for a project which included digitalization of rural land records to make land marketable. Government was also inclined to sign the Status of Forces Agreement (SOFA) with the US Department of Defense.
Eventually, both the MCC and SOFA were buried by the successor ‘nationalist’ government of Gotabaya Rajapaksa, because both pacts ran counter to the constitution of Sri Lanka and abridged national sovereignty. This also contributed to the lack of warmth in Sri Lanka’s relations ties with the US.
The Sri Lankan President had suggested to the visiting US Secretary of State Mike Pompeo that instead of talking only strategic issues and Chinese projects, the US could invest in Sri Lanka in areas like railways, ICT and energy. But Pompeo expressed some interest only in tourism, thus leaving Sri Lanka with no option but to seek China’s assistance to fund its large scale infrastructure projects.
It can be gauged from the Buddhist publications in and around 1880s that the ordinary Sinhalese were experiencing an acute sense of despair and disquiet that colonialism had brought about a social degeneration evidenced by increased consumption of liquor and associated problems of family violence, cattle stealing, gambling, and crime. Even the colonial civil servants from numerous districts complained to the Governor that social disorganization was affecting administration, revenue collection and policing. The Sinhalese Buddhist revivalist movement and a proper assessment of Col Olcott’s contribution must be understood in this context of the rising tide of Sinhala nationalism, Buddhist confrontation with Colonialism, Christian missionary activity and increasing westernization.
The elite Buddhists including those culturally identified with the foreigner were not unaware that there was an imminent collapse of the civilizational heritage of the Sinhala people. Western civilization alongside cultural assimilation was sweeping though the country The protest against the social degeneration was a combined protest of all strata reflected in the mushrooming of many grass roots organisations such as gramaarakshka sabhas, Sucharithodaya/ Sucharithawardana samagamas in addition to the already existing temperence (amadyapa) associations. Calling for athma shakthi or self-confidence in the people, newspapers, pamphlets, theatre and drama, enjoined an appeal to stem the degeneration of Sri Lankan society. The colonial administration was conscious of the rising discontent but continued as usual by labelling the village leadership as rowdies intent on sedition.
It was a time that the missionaries and even scholars such as Max Weber characterized all indological and Orient as primitive and their belief systems as irrational and superstitious. The British colonial state was admittedly Christian and the disabilities and intolerance that the Buddhists in Ceylon experienced were the same as the Hindus in India. Whereas in India the role of the missionaries was insignificant in the structure of colonial domination in Ceylon it was a formidable feature of what is called ‘the colonial difference’. The Buddhists and the Hindus attracted the Orientalist racism and the colonial regime was not yet ready to accept even nominally the faith of the vast majority of its subject population on equal terms. The ‘superior truth’ of the colonialist rested on the formal structure of subordination for reasons of political dominance and ideological hegemony.
The colonial state was far from the declared fairness and impartiality when it came to religion because it was inseparable from the Christian faith. Converting the heathens was another way of serving the needs of the colonial government. Imperialism was the will of the God. There was no impartial religious policy and the conventions and treaties agreed to by the colonial Office in 1815 were limited to paper only. Though the discrimination faced by the Buddhist was questioned even in the Legislative Council by non-Buddhist Sri Lankans, these fell on deaf ears. The Ceylonese legislators being non-Buddhists their pleas were muted and response by the administration came to nothing.
The successful confrontations with the missionaries in the 1860’s and 70’s and the accompanying argumentation lifted the spirits of the Sinhalese and gave Buddhists some strength of purpose. They were outspoken about the injustices such as the privileges granted to Christian missionaries, and the denial of the rights that Buddhist were entitled to being the majority. The intimate association of the colonial state with a particular religion made their claims to neutrality hollow. The colonial fairness and neutrality was only in relations with different sects of the Christian faith. The agitation made by the Christian Liberation Society asking for a separation of the state from the Anglican faith kept the Buddhists and the Hindus out of the agitation. The Colonial Secretary was convinced that if the Ecclesiastical department was disestablished the natives would lose respect for Christianity and he remained unmoved.
Despite these protestations the state relationship with Christianity continued untrammelled as before. The missionaries were paid by the public purse even though many missionaries were known to be fraudulent in their account keeping; the colonial civil servants participated in religious activities, and were encouraged even to preach. However much the Buddhists complained that the taxes collected from the Buddhists were used to provide education to the non-Buddhists the state maintained that the latter were unable to provide a modern secular education and evaded the issue. Conversion was commonplace and the Buddhist sangha were helpless to stem the erosion of their religion through material inducement. Preferential treatment in appointing headmen was no secret and in fact the Headmen were more useful than Christian priests for obvious reasons. Resistance to conversion by Headmen often resulted in dismissal from office.
The Arrival of the Theosophists
The theosophists entered the scene ‘at the right historical moment when Buddhists were demoralized at the disestablishment of their religion and the power of the missions’. To have white champions of Buddhism who had an understanding of western ways and a conception as to how Buddhism could move towards modernity roused the Buddhists to practical action’. It was a psychological boost of immense consequence to the inferiority complex of the subordinate subjects.
The theosophists were not a very significant organisation in the west. It was the resurgence movements of indigenous religions in countries such as Sri Lanka, India Thailand, Tibet and so on that paved the way for the theosophists to enter Asia. In India theosophists were rejected as a religion and if not for their espousal of larger political objectives they would not have survived. Generally their role in these countries was cultural and ideological and of course the support they extended to the local indigenous religions made a notable difference. The principal motto of Theosophists was universal brotherhood and that had appeal in societies such as ours that differentiated people on immutable criteria. They were also rationalizing the Eastern religious traditions and rites. Madam Blavatsky stated in India that, ‘her aim was to drive into the wooden heads of the Anglo-Saxons that in matters of metaphysical speculation the East is entitled to the same respect as the West’. This message was given to packed houses throughout India and Sri Lanka and was received with much enthusiasm. They also harped on the evil association of Christianity with racism, and vehemently blasted colonialism and the illegal occupation of countries. An assault by the whites on imperialism was most appealing to the masses.
Some of the authors of Sri Lankan historiography contend that the Asian reawakening of traditional religions was due to outside forces such as Western theosophical movement. It is only partly true. A Western movement defending traditional religions and Asian cultures at a time that westernization had brought them into disrepute gave the Colonialists a headache. The colonial structure of subordination was complete with the proselytization orchestrated through education and the missionaries were the principal agents in that drive for cultural hegemony. Though the British were openly promoting secular education they could not afford to divorce education from the political purposes of colonial domination. For them education was moral advancement and that was possible only though Christianity. The way that the heathen could be saved from damnation was though education and it was their second objective of civilizing the primitives of Asia.
The arrival of the Theosophists in Sri Lanka is significant not only because of the fact that they were a western organization capable of questioning the civilizing mission and the ideology of colonialism. Hikkaduwe who wrote to Olcott in India was quite aware of the role that the white men and women could play in Sri Lanka and that was in their specific role in education and not on the Buddhist faith as such. While rejecting the essentials of theosophy the Sri Lankans were happy for theosophists to undertake the educational role much coveted by a laity in search of modernity. The bhikkus Bulathgama, Walane, Hikkaduwe, Weligama, Migettuwatte, and Dodanduwe
who were committed educationists were encouraged by the arrival of Olcott. Hikkaduwe Sumangala by that time had an international reputation as an authoritative person after the Great debates of the 1860’s. Most importantly he stated that the theosophists should spearhead the spread of education among Buddhist boys and girls and in securing that toleration and freedom from persecution reinvigorate Buddhist civilization. Availing themselves of the benefits of secular education on Western principles was the one only path to a modern, secular society.
Theosophists and Buddhist Education
At the arrival of the theosophists there were only four schools receiving grant in aid and the rest were missionary and government schools. In the missionary schools the children were taught that Buddhism was a dark superstition and in the government schools no religious instructions were given. The American missionaries dominated the Northern peninsula where all students were compelled to follow Christian instruction. The theosophists embarked on there allotted task with vigour by undertaking fund raising campaigns for new schools with the active participation of the sangha. The BTS and its network of branches undertook the Buddhist educational movement. The Christian missionaries now faced a better-organized opposition and the sangha were also active participants in the educational movement. The Buddhist schools faced difficulties as the state favoured missionary schools being favoured in the employment market. Even the Buddhists who were relatively affluent sent their children to the missionary and state schools.
The Theosophists were useful to the Sinhalese Buddhists in ways of promoting peace and cooperation among the various divisions of the Sinhala society. Their notion of universal brotherhood was especially appealing to the lower castes in the Society. They were also sending a message to the sangha as to the nikaya divisions that were so ingrained in the Buddhist monkhood. The hostility and the uppishness of the Kandyan Siamese sect made Olcott and theosophists most welcome in the Amarapura and low country sects. The increasing interest in oriental studies in the West, the creation of the Oriental languages commission in 1902 gave a major boost to the activities of the sangha in the country. As far as the doctrine of the theosophists was concerned they were no experts on Buddhism and Olcott’s occult practices and hypnotic powers he claimed to possess did not enthuse the locals. In fact he accused Migettuwatte of a plot to expose him and fled to India once to ‘sail away from the wily fowler’.
What the locals could not accomplish the Western Theosophists did with a flourish. Theosophists in their publications attempted to rationally elucidate the concepts of kamma, nirvana, and rebirth while refuting the charges of fatalism, nihilism and pessimism accusations. By the end of the 19 th century however it is fair to say that Buddhism and Theosophy parted company. Anagarika Dharmapala, Vidyodaya Pirivena, Migettuwatte, Siyam Nikaya, Maha Bodhi Society together created a rift between the Buddhist laity and the theosophists. Nevertheless Col Olcott went on to produce the Buddhist catechism replacing Bauddha Adahilla of Migettuwatte` and Hikkaduwe Sumangala always appreciated Olcott for his educational endevour for the Buddhist children in the island.
Buddhist Schools and Col Olcott
With Col Olcott’s initiative and guidance, the theosophists were convinced that the decline of Sinhalese Buddhists was the lack of proper education facilities, and the best solution was to make available educational institutes with a solid Buddhist religious background. Starting from the metropolitan centres, leading Buddhist colleges was established all over the country. A brief look at a few major Schools reveals the salient features. The endeavour united the Buddhists, Philanthropy flourished. A sense of pride galvanized the people and it gave an opportunity to bring the common folk and elites together.
Following a meeting of Buddhists at, Pettah, under the patronage of Hikkaduwe Sri Sumangala Thera, an English-Buddhist school was inaugurated at 19, Prince Street on 1 November, 1886, by the Buddhist Theosophical Society. Thirty -seven students attended the first session. In 1888, when about 130 boys were attending, it moved to 61 Maliban Street, C. W. Leadbeater was appointed the first Principal of Ananda. In March 1890, the school’s proximity to a Catholic school led to controversy—and a move to 54, Maliban Street, where further growth ensued, and student enrolments rose to 200 in 1892. In 1894 the school was relocated in the suburb of Maradana. On 17 August 1895, the former English Buddhist School was renamed to Ananda College Colombo. By 1961, the college had officially become a government school.
After setting up a branch of the BTS in Galle, Col. Olcott opened up the B. T. S. English school at Pettigalawatta on 15 September 1880. This school had a short existence and later with the arrival of Dr. Bowles Daly (LLD), an Irish clergyman and a theosophist, Mahinda College was opened on 1 March 1892 at Pedlar Street in Galle, Fort. The school was named after Arhant Mahinda Thera, the Buddhist monk who brought Buddhism to Sri Lanka. Frank Lee Woodward, born in England (1871-1952) and trained as a schoolmaster arrived in Sri Lanka and assumed duties as the Principal of Mahinda College, Galle.,
In 1887 Col Olcott visited Kandy and expressed his wish to start an English-medium Buddhist School with the help of Sumangala Thera and the Mudaliyar of Kandy at that time. In June 1888, a new school with one student was opened at a place in Bodhiraja Mawatha near the present Central Bus Stand in Kurunegala, by Semenaries A. Bamunu-Arachchige The school was named Maliyadeva College after Arhat Maliyadeva. In 1946 the girls’ section was separated from the original mixed Maliyadeva College and became a separate institution for girls.
Buddhist Girl’s Education
after Olcott
Kumari Jayawardena argues that ‘as a result of neglect, if not gender bias, we know little about either the role of women in the Buddhist revivalist movement or of their efforts to promote Buddhist female education. As part of the Buddhist revival and as counter to the education offered by missionary schools, revivalists spoke mostly of the necessity of giving Buddhist boys a secular education whereas education of girls did not receive the same emphasis’ and early efforts to give girls a modern education had even led to bitter controversies and quarrels in the Buddhist Theosophical Society.
Jayawardena points out that there were few Buddhist women with formal education, and no local women graduates or trained teachers were available to sustain a school, Col Olcott made overtures to foreign Theosophist women to come to Sri Lanka as teachers and principals. Many of them were the early beneficiaries of women’s university education in the West, who had given up Christianity for Theosophy and Buddhism. As qualified ‘white’ principals, they gave immediate ‘status’ to Buddhist schools. They arrived at a time when ‘white women’ were being demonized by nationalists as suddis (‘immoral, promiscuous, and shameless white women’), foreign women. In the fullness of time however Theosophists like Higgins were referred to endearingly as sudu ammas (‘white mothers’) who were giving Buddhist girls an education in English, and rescuing them from the clutches of the missionaries. Up till then Buddhists desiring a modem education in English for their daughters had no choice except the Catholic and Protestant schools such as Good Shepherd Convent, Colombo (started in 1869), the Methodist Girls’ High School, Colombo (1886), the Girls’ High School, Kandy (1879), and many others established subsequently.
The lack of Buddhist schools for girls was noted by Col. Olcott (the founder of the Theosophical Society), who often spoke of the need for schools where girls could be educated in a Sinhala Buddhist atmosphere, based on the view that the mother is the first teacher,” and from daughter to wife, from wife to mother” . By the late 19th century, Buddhist middle-class men were looking out for companions who could stand shoulder to shoulder with the educated Sinhalese. Marrying Christians or non-Sinhalese was perceived to be a threat to Sinhala Buddhist identity.
Women theosophists who encouraged the Ceylonese to start girls schools were many.
Sarah A. English, a Theosophist from Massachusetts (who later taught in Sri Lanka); she spoke of the importance of education for women, described the progress of women’s education in the USA and urged Buddhist women to resist Christianity
The Women’s Education Society started four small schools teaching in Sinhala at Wellawatte, Kandy, Gampaha and Panadura, and in 1890 one in Ambalangoda, but its ambitious project was the Sanghamitta School (teaching in English) started at Maradana with 20 pupils. Olcott who recruited Katherine Pickett to lead the project died soon after arrival, was later instrumental in getting Marie Museaus Higgins, (1855-1926), a German widow of an American Theosophist, to become the next principal.
According to Kumari Jayawardena, ‘there were serious differences of opinion over the running of the Sanghamitta School in 1894 and Higgins then left to start another school, Museaus College, on land donated by a Buddhist philanthropist. The fortunes of Sanghamitta School fluctuated. In 1896 its management was transferred to the Buddhist Theosophical Society, and in 1898 to the Mahabodhi Society (founded by Anagarika Dharmapala). The Sanghamitta School, under Dharmapala became more religious and conservative and was linked to a religious order started by one of Dharmapala’s friends. Internal acrimony led to a rival breakaway school, Museaus College, which became the more fashionable one for Sinhala Buddhist women. Having given her own maiden name to the school, Marie Museaus Higgins had a personal stake in its success. There were a few early academic successes; by 1897 Elsie de Silva passed the Junior Cambridge examination and Lucy de Abrew was the first Sinhala woman to enter Medical College in 1902, also winning the Jeejeebhoy Scholarship’.
By 1910 there was the need for a good Buddhist girls’ high schools, on the lines of missionary schools to be established in the important towns of Ceylon. This move may have been influenced by the example of Ramanathan College, which started with much fanfare in 1913 by P. Ramanathan. While most of the leading Buddhists were content merely to deplore the lack of good Buddhist girls’ schools, Selestina Dias stepped in to change the situation. Born in 1858, she was the daughter of Solomon Rodrigo of Panadura, a leading liquor merchant and landowner of his time. She married Jeremias Dias of Panadura who was a member of the powerful Arrack Syndicate and at a time when it was unusual for women to run businesses, she did so very effectively, and was known popularly as ‘Rainda Nona,’ (Lady Arrack Renter). Many referred to Mrs. Dias as Mahopasikava (Great Lady Devotee) and compared her to Visakha, the famous benefactor of Buddha’s time, also the wife and daughter of a leading merchant.
With the Dias money, the Buddhist Girls’ College was begun in 1917 with 47 pupils; Dr. Bernice Thornton Banning, an American Theosophist (with an M.A. and Ph.D.) was the principal for the first year. In the period up to 1933, Visakha Vidyalaya had a succession of eight foreign principals. From 1933 to 1945, the principal was an American, Clara Motwani, nee Heath, married to an Indian Theosophist; she was succeeded by Susan George Pulimood of Kerala who was principal from 1945 to 1967. It was only in 1967 that the first Sinhala Buddhist Woman Hema Jayasingha became the principal.
Concluding Comment
The opening up of secular education to those who were deprived of had tremendous consequences for the Sinhalese in particular and the country in general. Col Olcott’s efforts produced in the country all different forms of men and women. Buddhist Colleges produced seers and saints, philosophers and scientists, technocrats and researchers, writers and politicians among the Sinhalese that a pirivena education could never accomplish. Visionaries cannot carry out metaphysics and religion because it is not a rational pursuit and even religious knowledge cannot be furthered in rational conversation without a secular institution. In so far as a future democratic society with a democratic political process cannot be ushered in unless by reason of its general affinity to scientific process, a Buddhist middle class took up the challenge. For women in particular there was much discussion on the need for educated Buddhist wives, presentable in bourgeois and colonial society, become enterprising managers as well as educated mothers who would reproduce and correctly socialize the next generation of Sinhala Buddhists. The theosophists and Buddhists working together bequeathed to the country a secular education, pluralist liberal values, which an imperial power will never impart by example. Ananda College and Vishaka with all the other Buddhist schools in the island furthered a vision for Sri Lanka as evidenced by the products that yielded over the years.
References
Prof P.V.J.Jayasekera’s Confrontations with Colonialism, (2017) and Kumari Jayawardena’s Nobodies to Somebodies (2015),
The total count of Covid-19 cases reported in Sri Lanka reached 43,299 as 171 more persons were tested positive for the virus.
The Department of Government Information said 592 fresh cases have been detected within the day.
According to the Health Ministry’s data, 35,329 of the confirmed patients have made complete recoveries from the virus.
However, 7,766 active cases are still under medical care at selected hospitals and treatment centers located across the island.
Meanwhile, Sri Lanka has witnessed 204 deaths from the virus so far.
05 more COVID- 19, deaths have been reported increasing COVID- 19, death toll in Sri Lanka to 204.
There were only 20 deaths as at end of October. During the last two months there have been 184 deaths reported.
A male, aged 72, a resident of Dharga town passed away while receiving treatment at the General Hospital Nagoda in Kalutara. The cause of death was cited as blood poisoning and Covid-19 infection exacerbated by diabetes.
A 59-year-old male from Homagama who was under medical care at the Ambanpola District Hospital and was transferred to the National Institute of Infectious Diseases (NIID) after testing positive for the virus passed away today (31) of Covid-19 pneumonia and severe lung infection.
A 61-year-old female who was residing in Colombo 05. She was transferred from University Hospital of General Sir John Kotelawala Defense University to the National Institute of Infectious Diseases (NIID) upon testing positive for the virus. The cause of death was recorded as an infection in the liver and Covid-10 pneumonia.
A 46-year-old man from Galewela area died on admission to Galewela District Hospital.
A 75-year-old male from Pelmadulla area fell victim to the virus while receiving treatment at the Ratnapura Teaching Hospital yesterday (30). The cause of death was recorded as Covid-19 infection, blood poisoning and lung infection.
The last two months have been the most difficult months for Sri Lanka in its measures to control the spread of the coronavirus pandemic. 90% of deaths and 75% of all covid infected cases have been reported in these two months.
There has been an increase of 40% in the cases reported in December compared to November in spite of November reporting more than 50% of all cases at the time.
Apart from the cases moving beyond Western province in to the other areas, the number of cases and deaths reported in these two months (Nov & Dec) have been alarmingly high.
32,039 patients and 184 deaths have been reported in the months of November and December. This is 75% of all cases reported in Sri Lanka since the first case was reported and 90% of all deaths.
18,715 patients and 86 deaths have been reported in December.
13,324 patients and 98 deaths have been reported in November.
From January to 31 October 10,663 infected persons were reported along with 20 deaths.
The first case of the virus was confirmed in Sri Lanka on 27 January 2020, after a 44-year-old Chinese woman from Hubei Province in China was admitted to the National Institute of Infection Diseases.
On 3 March 2020, the first reported case involving a Sri Lankan origin outside Sri Lanka was reported in Italy.
On 10 March, the first Sri Lankan local national tested positive for COVID-19, a 52-year-old tour guide working with a group of Italians.
On 28 March, first Coronavirus patient died in Sri Lanka. A 60-year-old patient, from Marawila, who also had a kidney transplant and had a history of diabetes and high blood pressure.
Kattankudy Divisional Secretariat area has been isolated with effect from today (31), says the Batticaloa District Government Agent/District Secretary K. Karunakaran.
A total of 26 persons were tested positive in 549 rapid antigen tests carried out on employees and owners of business establishments in Batticaloa town yesterday (30).
Twenty-three of the virus-infected persons were identified as residents of Kattankudy area.
Thereby, in a bid to prevent the further spread of the virus, Kattankudy DS area has been declared as isolated. In all, the area has detected 50 positive cases so far.
World Health Organization officials are predicting that the destiny” of the COVID-19 virus is to become endemic, suggesting it could continue to spread through the population at a steady rate despite a global vaccination effort.
At a news conference, several senior WHO officials warned that the development of COVID-19 vaccines is no guarantee that the virus will be eradicated, proposing that a more realistic goal would be to reduce the threat of transmission to more manageable levels.
It appears at present that the destiny of SARS-CoV-2 (the virus that causes COVID-19) is to become endemic,” said David Heymann, the London-based chair of the WHO’s strategic and technical advisory group for infectious hazards.
But its final destiny is not yet known. Fortunately, we have tools to save lives and these in combination with good public health … will permit us to learn to live with COVID-19.”
According to the U.S.-based Centers for Disease Control and Prevention, a disease is endemic when it is constantly or predictably prevalent within a population or region. For example, chickenpox is endemic in much of North America, spreading at a steady rate among young children.
Dr. Gerald Evans, chair of the infectious diseases division at Queen’s University in Kingston, Ont., agrees that the COVID-19 virus is on track to follow several other human coronaviruses that have become endemic, most often causing mild respiratory symptoms, such as the common cold.
Evans said some evolutionary biologists believe that after making the jump from animal to human populations, these endemic coronaviruses mutated over centuries to strike a pathogenic balance between ensuring effective transmission from person to person, without being so virulent as to kill off the host.
He projects that the COVID-19 virus could follow a similar evolutionary path, but said this process could be compressed over a shorter period of time because vaccine-induced herd immunity” would limit the pool of potential hosts to favour more transmissible but less virulent versions of the disease.
We can speed up the process of adapting the population to the new virus by using vaccines … so that we don’t have to wait 100 years for this to become a sort of low-grade endemic coronavirus that causes a cold-like syndrome in wintertime around the world.”
සැඟවූ වාර්තාවක් ගැන ධම්මික වෙද මහතාගෙන් හෙළිදරව්වක්…
ශ්රීමත් ළකිසුරු තුමනි, ගරු අගමැති තුමනි, MMC ඇමෙරිකානු මර උගුලෙන් මව්බිම සහ සින්හල ජාතිය බේරාගැනීම ගැන මුලුමහත් ජාතියේම ප්රසන්සාව ඔබ රජයට හිමිවෙයි.
ඒ වගේම ඉන්දියාව විසින් මේ රට සහ සින්හල ජාතිය මිහිපිටින් අතුගා දැමීම සදහා, ලක්මවගේ හිසමත බලහත්කාරයෙන් පැටවූ පලාත්සභා වියශනයද වහාම අහෝසි කරනතුරු ඔබ බලයට පත්කිරීමට චන්දය දුන් 70 ලක්ෂයක දේශප්රේමී ලක්වැසී ජනතාව දෑස්දල්වා පුලපුලා බලාසිටියි.
සුදත් ගුණසේකර සභාපති, මහනුවර සින්හල බෞද්ධ ජේෂ්ඨ පුර වැසියන්ගේ සන්විධානය සහ අග්රාමාත්ය සිරිමවෝ බන්ඩාරනායක මැතිනියගේ හිටපු ඉස්තිර ලේකම්
මහනුවර 30. 12 2020.
(මෙම ලිප්පිය ලිවීමට මා පෙලඹවූයේ මාර්තු 1 දාට පෙර පලාත් සභා මැතිවරණය පැවැත්වීමට අගමැති තුමා උපදෙස් දුන්” බවට පුවත්පත්වල පලවූ පුවතකි.
ශ්රිමත් ජනාධිපති තුමනි,
ගරු අගමැති තුමනි,
පහත සදහන් හේතු නිසා දැනටමත් මේ රටට හා ජාතියට මහා වියශනයක් කොට ඇති එසේම නුදුරු අනාගතයේදීම සින්හල ජාතිය සහ සම්බුද්ධ සාශනය විනාශ කර දැමීමට ඉන්දියාව වීසින් 1987 දි ඇටවූ පලාත් සභා මර උගුලට සහ ඊට පසුබිම සකස්කළ 1987 ජේ ආර්/රජිව් ඉන්දුලන්කා ගිවිසුම යන දෙකටම මේ සින්හල බෞද්ධ රාජ්යයේ මුරදේවතාවුන් වහන්සේලා වන ගරුතර මහා සන්ඝරත්නය ප්රමුඛ සියලුම දේශප්රේමීන් දැඩිසේ විරුද්ධය. එම විරෝධතාව සහේතුකව දැක්වීම මෙම ලිපියේ එකායන අරමුණය.
1987 ජූලි 29 රජිව්/ජේ ආර් ගිවිසුම සහ පලාත්සභා මර උගුල
1.මෙම පලාත් සභා ක්රමය 1987 ජූලි 29 වනදින ජේ ආර් ජනාධිපතිවරයා විසින් ජනතා විරෝධය නොසලකා හදිසිනීතිය පනවා, මහජන මන්ත්රී වරුන්ට අයුතු බලපෑම්කොට බල්හත්කාරයෙන් ඉල්ලා අස්වීමේ ලිපි පවා ලබාගෙන ඔවුන්ගේ කැමැත්ත ලබාගෙන විවස්ථා විරෝධී අන්දමින් අත්සන් කරන ලද 1987 ජූලි 29 රජිව්/ජේ ආර් ගිවිසුම අනුව, මේ රට කැබෙලි 9 කට කඩා,අපගේ රටේ බෞමික අඛණ්ඩ භාවය, ස්වාධීනත්වය, නිදහස සහ වසර 2500 පැරණි සින්හල බෞද්ධ රාජ්යය විනාශකොට එය දෙමල ආධිපත්ය සහිත ඉන්දියාවේ ප්රාන්තයක් කිරිමේ අරමුනින් ඉන්දියාව විසින් ලක්මවගේ හිස මත බලහත්කාරයෙන් පටවනලද මර උගුලකි.
2.බ්රතාන්ය යටත්විජිතවාදීන් විසින් 1833 කෝල්බෲක් කොමිසමෙන් ලන්කාව තුල අනාගත දෙමළ ඊලමේ පදනම වශයෙන් වර්ගවාදය අනුව මේ රට බෙදා පාලනය කිරීම සන්දහා රටෙන් 1/3 ක් සහ රටෙ වෙරලේ දිගින් 2/3 ක් පමණ අයත්වන පරිදි උතුරු-නැගෙනහිර පලාත් දෙක ඇතුලු පලාත් ක්රමය ඇතිකිරීමෙන් පසු මේ රටේ භූදේශපාලන ඉතිහාසයේ ඊටත් වඩා භයානක මෙන්ම ජාතිද්රෝහි දේශද්රෝහි ලේඛනයවූයේ 1987 ජූලි 29 වන දින දරණ ජේ ආර්/රජිව් ඉන්දුලන්කා ගිවිසුමය. ඉන්දියාවේ බලපෑම සහ තර්ජන මධ්යයේ අප හිසමත බලයෙන් පටවනලද ඉන්දුලන්කා ගිවිසුම අත්සන් කිරීම සහ එසේම ඊට අනුමැතිය ගැනීම සහ ඒ යටතේ පලාත්සභා පිහිටුවිම සන්දහා විපක්සයේ සහ මුලු රටේම දැඩි විරෝධතා මැද පාර්ලිමෙන්තු මන්ත්රීන්ට බලපෑම්කොට 13 වන විවස්ථා සන්සෝධනය සම්මත කොට ගත්තේ පාර්ලිමෙන්තු මන්ත්රිවරුන්ගෙන් දිනරහිත ඉල්ලා අස්වීමේ ලිපි බලහත්කාරයෙන් අත්සන්කොට ගෙන, මන්ත්රීවරුන් හෝටලයකට ගාල්කොට ප්රාණඇපකරුවන් වශයෙන් තබාගෙන චන්දය විමසන වෙලාවට මැතිසභයට දක්කාගෙන විත් චන්දය ලබාගැනීමෙන් බැවින් එය විවස්ථා විරෝධීය, සදාචාර විරෝධී එසේම ජනතා විරෝධීද වේ.
3.එය මේ රටේ දේශපාලන, ආර්ථික, පරිපාලන හා සමාජික ඛේදවාචකයක් මෙන්ම රටේ හා ජාතියේ විනාශයට මර උගුලක් හා හූනියමකි. මෙම ගිවිසුම අත්සන් කරන ලද්දේ ඉන්දිරා ගාන්දි විසින් මේ රටේ රජයට එරෙහිව සටන්කිරිම සදහා එල්.ටී.ටී යට ඇමෙරිකානු ඩොලර් ලක්ෂ 32 ක් ලබාදෙමින් ඉන්දියාව පුරා කොටින්ට පුහුණුව ලබාදුන් පසුබිමකය.
4 1987 රජිව්/ජේ. ආර් ගිවිසුමෙන් එදා පැවැති රජය සිදුකලේ සින්හල ජාතියත් මේ රටත් අමුඅමුවේ පාවාදීමකි
මේ ගිවිසුම් යට්තේ
1 උතුරු නැගෙනහිර පලාත් දෙක ශ්රි ලන්කාවේ දෙමළ ජනයාගේ අයිතිහාසික නිජබිම වශයෙන් පිළිගැනීම
2 උතුරු නැගෙනෙහිර පලාත් දෙක ඒකාබද්ධකොට එක් පලාත් සහාවක් වශයෙන් පිලිගැනීම එම ඒකාබද්ධ පලාත් සහාවට තවත් පලාත් එකාභද්ධ කිරීමට ඉඩකඩ සැලස්වීම
4 ඉතිහාසයේ ආරම්භයේ සිටම මේ සින්හල බෞද්ධ රටේ රාජ්ය භාෂාව වූ එසේම1978 විවස්තාවෙන්ද ලන්කාව පුරා රාජ්ය භාෂාව වසයෙන් ප්රකාශකොට තිබුණු 18 වන වගන්තිය පරිච්චින්නකොට දෙමල භාෂාවද රටේ රාජ්ය භාශාවක් වශයෙන් පිලිගැනීම සහ උතුරු නැගෙනහිර පලාත් දෙකේ පාලන භාසාව දෙමල වියයුතු බව් පිලිගැනීමෙන් උතුරු නැගෙන්හිර රටෙන් 1/3 සින්හලේ රාජධානියෙන් වෙන්කොට සින්හල ජාතියත් සි න්හල දේශයත් පාවාදීම.
5 පාර්ලිමේන්තුව සතු විවස්ථාදායක, විධායක, අධිකරණ, පොලිස් සහ ඉඩම් බලතලද 13 වන විවස්ථා සන්සෝධනය හරහා පලාත් සභාවලට පැවැරෙන පරිදි සම්මතකොට ගෙන ලන්කා එක්සේසත් රාජ්යයේ මිනී පෙට්ටියට අන්තිම ඇණය ගැසීම
6. එතෙක් ලන්කාවේ රටැවැසිකම (පුරවැසිකම) නොතිබුණු සියලුම ඉන්දීය ජාතිකයින්ට ලෝකයේ ඕනෑම රටක පිටරැටියන්ට තම රටේ පුරවැසි කම දීමේදි අනුගමනය කෙරෙන ක්රියාදාමයන් කිසිත් නොසලකා කිසිදු විමර්ෂනයක්ද නොකොට එසේම කිසිම කොන්දේසියක්ද නොපනවා රුපියලේ මුද්දරයක් මත සමාදාන විනිස්චයකාරයකුගේ අත්සනක්මත පමණක් මේ රටේ වටිනා පුරවැසිභාවය බන්දේශියක තබා දීම
7 මෙවැනි අමණ හා ද්රෝහී තීරණ මගින් 1978 ආණ්ඩුක්රම විවස්ථාවද උඩුයටිකුරුකොට ලන්කා රාජ්යයේ ඒකීය භාවය සහ බහුමික අඛන්ඩ භාවයද අහෝසි වනපරිදි පලාත්සභා මගින් මේ රට ෆෙඩෙරල් රාජ්යයක් කිරීමේ පදනම දැමීම සහ මේ අභිමානවත් සින්හල බෞද්ධ රාජ්ය විනාශකොට දැමීමේ පිඹුරුපත මෙම ජාතිද්රෝහි දේශද්රෝහී ගිවිසුමෙන් සම්පූර්ණ කිරීම වැනි කොන්දේසි ඇතුලත්වූ නිසා මෙම ගිවිසුම වසර 2500 කට වැඩි ලෝකයේ කීර්තිමත් ඉතිහාසයක් ඇති මේ සින්හල රටේත් සින්හල ජාතියේත් එසේම සම්බුද්ධ සාශනයේත් මළගම ප්රකාශයට පත්කල, දේශද්රෝහී ජාතිද්රෝහී ගිවිසුමක් වසයෙන්ද ඉතිහාස ගතවිය.
1987 දී මෙම ගිවිසුමෙන් ඉන්දියාව ලන්කාව ආක්රමණය කොට සිදු කලේ 1815 ආක්රමනිකයකු වශයෙන් සහ 1947 සෝල්බරී විවස්ථාවෙන් මේ රට සදාකාලිකව ඔවුන්ගේ ග්රහණයේ තබාගැනීමට සුද්ද්දා කළ කුමන්ත්රණ වලටත් වඩා දරුණු දේශපාලන අපරාධයකි. මන්ද . ඉන්ග්රීසිහු වසර 133 කින් ආපහු ගියහ. නමුත් ඉන්දියානුවන් කිසිදිනෙක මේ රටින් එසේ නොයනු ඇත. ඉන්දීය සම්භවක් ඇති සින්හලයින්ට සදාකාලික ඉන්දීය දෙමල වයිරශයක් අපට දායාදකොට දී ගොස් ඇති බවිනි. මෙම ගිවිසුමෙන් අප රටේ ස්වාධීනත්වය, නිදහස, ස්වරීභාවය මෙන්ම ජනතාවගේ පරමාධිපත්තියද අහෝසි විය. වර්තමානයේ ඉන්දියාව ඉදිරියේ බලුකුක්කකු මෙන් ලන්කා රාජ්යට වලිගය වකුටුකොටගෙන නිදාගැනීමට සිදුව ඇත්තේ මේ නිසාය..
බ්රතාන්යයන් 1815 දී සිදුකරණලද ආක්රමනයත් 1987 දී ඉන්දියාව කරණලද මේ ආක්රමනයත් අතර වැඩි වෙනසක් මම නොදකිමි. ඉවසිය නොහැකි කරුණනම් අපේ අත ඉඹ ඉඹ විලිලජ්ජා නැතිව ඉන්දියාව මෙවැනි අපරාධයක් අප රටට කිරීමයි. මෙම ආක්රමණයට කිසිදු විරෝධයක් නොකොට ලන්කාව මේ තුලින් සිදුකොට ඇත්තේ සියතින් බෙල්ල කපාගැනිමකි. අභිමානවත් ජාතියක් හා රටක්, රටට හා ජාතියට ආදරයක් නැති බියගුළු නායකයකු විසින් සිදුකරනලද අයිතිහාසික මහා පාවාදීමකි. එසේම 1948 දී ලබාගත්තායයි කියන සොච්චම් නිදහසද අහිමිකර ගැනීමකි. එදා ආකරමණිකයා අධිරාජ්ය වාදී ඉන්ග්රීසීන්ය. මෙදා ඉන්දියාවය. වෙනස එපමණය. මෙය වූකලි නිසැකයෙන්ම 21 වන සියවසේ ඉන්දියානු දේශපාලුවන් විසින් අසල්වැසි රටකට සිදුකරණලද නින්දිතම එසේම දරුණුම ආක්රමනයකි. මේ අපරාධයේ සහ පාපකර්මයේ සම්පූර්ණ වගකීම භාරගත්යුත්තේසිය මාතෲ භූමියට සහ ජාතියට ආදරයක් නැති රට හා එහි වැසියන්ගේ සිස්ඨාචාරය හෝ ස්වදේශීය රාජ්ය සම්ප්රදායන් නොදත් පරගැතිකමින් හිස පුරවාගත් දේශද්රෝහීන් රටේ නායකයින් වශයෙන් චන්දයෙන් තෝරා පත්කරගන්න මිනිසුන්මය.
13 විවස්ථා සන්සෝධනය
13 වන සන්සෝධනය මගින් ඉතා පැහැදිලිව සින්හල සහ දෙමල වසයෙන් රට දෙකට කඩා ලන්කා රාජ්යයේ එක්සේසත් බව විනාශකොට රට පූර්ණ බලති ප්රාන්ත රාජ්යන් 9 කින් යුත් අර්ධ පෙඩරල් රාජ්යක් බවට පත්කිරීමේ පදනම දැනටමත් දමා අවසන්කොට ඇත. මුළුමනින්ම එසේ වීම තාවකාලිකව් සම්පුර්ණවීම නතරවී ඇත්තේ 13 සන්ශෝධනය පරිදි ඉඩම්. අධිකරණ සහ පොලිස් බලතල තවමත් පලාත් සභා වලට නොදුන් නිසාය. ලන්කාණ්ඩුක්රම විවස්ථාවේ 3 වන වගන්තියේ සදහන් ජනතා පරර්මාධිපත්තියද අමුඅමුවේ උල්ලන්ගනයකි.. එමනිසා 13 විවස්ථා සන්සෝධනය අයිතිහාසික විවස්ථා උල්ලනග්නයකි. ඒ නිසාම එය විවස්ථා විරෝදීය. ප්රජාතන්තර විරෝධීය. දේශද්රෝහීය. එසේම ජාතිද්රෝහීය.
ඊටත් වඩා පුදුමයනම් 1987 දී එයට විරුද්ධව බණ්ඩාරනායක මැතිනිය සමග සටන්මගට බැස සිටි වර්තමාන අගමැතිවරයාද තවමත් පලාත්සභා තබා ගැනීමට ක්රියා කිරීමය.එපමණක් නොව 13 + නැමැති තවත් බිල්ලක්ද දීමට සූදානම් බවට වරෙක ප්රකාශකොට තිබීම සහ දැනටමත් පලාත් සභා මැතිවරණ පැවැත්වීමට සූදානම්වී සිටිම මටනම් අදහා ගැනීමටවත් බැරිය.
මේ නිසා ඉන්දියාව විසින් ලක්මව මරා මුහුදට විසිකොට තමිල්නාඩුවේ දිගුවක් මෙහි පිහිටුවා ලෝකයේ පලමු ඊළම් රාජ්යය ලක්පොලව මත පිහිටුවීමට පෙර දැන්වත් 13 සම්පුර්ණයෙන්ම ඉවත්කොට මේ පලාත් සභා නැමැති හූනියම සහ කාල බෝම්බය වහාම නිස්ක්රිය කළයුතුය. එසේ නොකලහොත් 2500 වසරක සින්හල බෞද්ධ රාජ්යයේ මළගම හෙටම් ඉතිහාසපොතේ සටහන්වනු ඒකාන්තය. එමෙන්ම 2009 සහ 2020 දී එසේ කිරීමට ලැබුණු ස්වර්ණමය අවස්ථා දෙකක්ම පැහැර හැරිය නායකයකයින් වසයෙන්ද ඔවුහුද මහාවන්සගතවනු ඇත
මේ නිසා ජේ. ආර් /රජිව් ගිවිසුම සහ පලාත් සභා සැළකිය යුත්තේ දෙකක් වශයෙන් නොව අපේ මව්බිම විනාශකිරීම් සදහා ඉන්දියාව විසින් මනාසේ සැලැසුම්කොට අටවන ලද දෙබිඩි මර උගුලක් වසයෙනි. එබැවින් මේ විනාශකාරි කාළ බෝම්බ දෙකම වහාම එකවර නිස්ක්රිය කළැයුතු බව අපගේ ඒකමතික ඉල්ලීමයි. ගිවිසුම දැනටමත් ඉන්දියාව විසින් එකපාක්ෂිකව උල්ලන්ගණයකොට ඇති බැවින් එය අහෝසි කිරීම ගැටළුවක්ද නොවේ. ලන්කාණ්ඩුවට කළයුතුව ඇත්තේ ඒබව අපේ පාර්ශවයෙන්ද ප්රකාශකිරීම පමණි.
ශ්රීමත් ජනාධිපති තුමනි, ගරු අගමැතිතුමනි
2009 දී ඔබතුමන්ලා දෙපල විසින් වසර 30 ක් තිස්සේ ජනාධිපතිවරුන් 4 දෙනෙකුට පරාජය කිරීමට නොහැකිවූ මේ රට තුල ඊලමක් ගොඩ නැගීමට සටන්කොට මේ රට විනාශකල, කොටි ත්රස්තවාදීන් පරාජය කොට ලබාගත් සියලු ජයග්රහනයන් දැන්වත් ආරක්ෂාකර ගතයුතුය. 2015 සිට 2019 දක්වා එකී ජයග්රහණ ආපසු හරවා රට ජාතිය පාවාදුන් ඊනියා යහපාලන කාරයින් පන්නා දමා රුහුණු පුතුන් දෙදෙනකුවූ ඔබතුමා සහ ඔබගේ සොහොයුරආ වන ජනාධිපති තුමාටත් මේ රටේ 70 ලෂ්යක සින්හල බෞද්ධයින් චන්දය දීමේ එක් ප්රධාන අරමුණක් වූයේ මේ මර උගුලෙන් මව්බිමත් සින්හල ජාතියත් එසේම බුදු සසුනත් බේරාගෙන සව්භාග්යමත් අනාගතයකට නව මන් පෙත් විවරකොට ගැනීමයි.
එම නිසා දැනටමත් වසර 3 කට වැඩි කාලයක් අක්රීයව තිබුණු, එසේම වලදමා තිබුණු හතර කොනින් ඕජස් ගලන දුගන්ද හමන පලාත්සභා මලමිනිය මේ අවස්ථාවේදී ගොඩගෙන පලාත්සභා හූනියමට යලිත් පණ දී ඔබට ඡන්දය දුන් ඒ 70 ලක්ෂයක සින්හලයින් පාවා නොදී මේ මර උගුලෙන් හා ජාතික ව්යශනයෙන් දැන්වත් මේ රට හා ජාතිය බෙරා ගන්නාමෙන් මුලු මහත් ජාතියම අද ඔබතුමාගෙන් සහ ජනාධිපති තුමාගෙන් ඉල්ලාසිටියි. එබැවින් හුදු ආත්මාර්ථය වෙනුවෙන්ම පලාත් සභා ඉල්ලා හන්ඩන දේශපාලන මස්වැද්දන්ට යටත් නොවී.කරුණාකර ජනතා හන්ඩට සවන් දී ඔබගේ කීර්තිනාමයත් රටේ හා ජාතියේ ඉරණමත් බේරාගන්නාමෙන් අපි ඉල්ලමු. එසේ නොකළහොත් ඔබ දෙපල දිවිපරදුවට තබා යුද්ධය දිනා රට බේරාගත් ඒ අතිවිශ්ෂිශ්ථ කීර්තියද මැකීගොස් 1948 න් පසු මේ රට පාලනය කල, සිරිමා බන්ඩාරනායක මැතිනිය හැර, අන් සියලු දෙනාටම හිමිවූ අපගේ මව්බිමත් උතුම් සීන්හල ජාතියත් මරණින් බේරා නොගැනීමේ දෝසාරෝපනය ඔබටද ලැබෙනු ඇත. එසේ වීමට දුටුගැමුනු සම්ප්රදාය උරුමකොට ඇති ඔබ කිසිවිටෙකත් ඉඩ නොතබන බව අපි දනිමු.
මේ නිසා 1833 දී සුද්දා විසින් අටවනලද පලාත් අනුව බෙදා පාලනය කිරීමේ මරඋගුලේ නවතම මුහුනුවර සහ ඉන්දියානු පිටපත වූ රජිව් /ජේආර් ගිවිසුම සහ ඒ හරහා උපන් පලාත් සභා ක්රමයද මේ රටේ පරමාධිපත්තිය තියෙනවා කියන ජනතාවගේ අනුමැතියක්ද නොමැතිව එළඹගත් මේ දුෂ්ඨ රජිව්/ජේ.ආර් ගිවිසුම සහ 13 වන විවස්ථා සන්සෝධනය නැමැති ඉන්දීය මර උගුල් දෙකම වහාම අහෝසි කොට ලක්මව මරනින් බේරාගන්නා මෙන් වර්තමාන රජයෙන් අපි දැඩිව සහ අවධාරනයෙන් ඉල්ලා සිටිමු.
ශ්රීමත් ජනාධිපති තුමනි, ගරු අගමැති තුමනි
අපට පුරුදු සම්ප්රදායි දිසා පාලනය නැවතත් ඇතිකරමු. ඉන්දියානු ආකෘති අපට එපා
1987 සිට මේ දක්වා 33 වසරක් පුරා ආත්මාර්ථකාමී දේශපාලකයින්ට සහ ඔවුන්ගේ චක්ගෝලයින්ට සිතූ පැතූ සම්පත් ලබාදුන් කප් රුකක් වූ එහෙත් රටට හෝ ජනතාවට මෙලෝ සේවයක් නොවූ මේ හුනියම වහාම අහෝසිකර එසේම මේ රට් දේශපාලන, පරිපාලන, ආර්ථික.සාමාජික හා ආරක්ෂක වශයෙන් අවුලෙන් අවුලට ඇදදැමූ පලාත් සභා හූනියම් යක්ෂයාද පලවා හැර මේ රටේ වසර දහස් ගානක් තිස්සේ ක්රියාත්මක වූ, එසේම සුද්දන් විසින්ද ඔවුන්ගේම නිර්මාණයක් වූ පලාතට වඩා ප්රායෝගික හා කාර්යක්ෂම පාලන ඒකකයවූ දිසාව (දිස්ත්රික්කය) ප්රධාන පාලන ඒකකය වශයෙන් යොදාගැනීම් වහාම පියවර ගන්නා මෙන්ද අපි ඉල්ලමු. එසේම 13 යටතේ ඇතිකළ පලාත් අනුව පාලනය කිරීමේ අසාර්ථක, අවුල් සහගත හා අධික නාස්තිකාරී ක්රමය අහෝසිකොට අපට පුරුදු සම්ප්රදායික දිසා පාලනය නැවතත් ස්ථාපිත කරන මෙන් රටට, දැයට හා සසුනට හිතැති ඔබතුමන්ලාගෙන් අපි ඉල්ලා සිටිමු. මෙය ඔබතුමන්ලා බලයට පත්කළ ජනතාවගේ එක් ප්රධාන අපේක්ෂාවක් බවද අමතක නොකළ මැනවි.
1948 ඊනියා නිදහසින් පසුව වුවද 1970 දසකයේ මැදක් වනතුරුම දිසාපතිවරුන් යටතේ ඉතා අඩු මන්ත්රීන් සන්ක්යාවක් හා අදු නිලධාරි පිරිසකින් හා අඩු වියදමකින් මෙන්ම කාර්යක්ෂමවද දිසා පාලන ක්රමය මැනවින් ක්රියාත්මක විය.
එහෙත් ඉන් පසුව 1973 දී දේශපාලන දිසා අධිකාරිය සහ 77 දී දිසා ඇමති ක්රමයද 1987 න් පසු ඇරැඹුණු දේශපාලන සුනාමියක් වූ පලාත් සභා ක්රමයද නිසා සීග්රයෙන් දේසපාලනීකරණය වූ රටේ පාලනය වුර්තීය රාජ්ය නිලධාරින්ගෙන් ගැලවී සුද්දන් විසින් දායාදකොට දමා ගිය පක්ෂ කරමයේ වහලුන් වූ දේසපාලකයින්ගේ ගොදුරක් බව්ට පත්විය. දිසාපතිවරුන් දිසාපති කාර්යාලවල කාමරවලින් එලවාදමා දිසා ඇමතින්ද පසුව මහ ඇමතින්ද ඉත්තෑයාගේ ගෙට රින්ගූ කබල්ලෑයින් මෙන් දිසාවේ සහ පලාතේ සින්හාසනාරූධ විය.මෙයවු කලී පක්ෂ දේශපාලන ක්රමයක් පවතින රටක ජනතාව සතු ප්රජාතන්ත්රවාදී අයිතිය මුලුමනින්ම බලයේ සිටින පක්ෂය වීසින් පැහැරගැනීමක් සහ මන්කොල්ලකෑමකි.මෙය හරියෙටම අප්පුවා රජවීමට සමානය. එසේම කිසිදු අධ්යයනයකින් හෝ විශේසන්ග්න උපදෙසකින් තොරව සිදුකරණලද මේ සෑම අත්හ දා බැලීමක්ම අසර්තකවූද අධික වියදම් සහිත වූද එසේම රටට හෝ ජනතාවට කිසිදු යහපතක් නොවූද දේශපාලකයින්ට සහ ඔවුන්ගේ සහචරයින්ට පමණක් කරල පැහුණු අදූරධර්ෂී දේශපාලන තීණ්දු පමණක් විය.
1987 ඇරඹුණු පලාත්සභා ක්රමය යටතේ පලාත් සභා 9 භාරව ජනාධ්හිපතිවරයාගේ රිජු නියෝජිතයින් වශයෙන් ආණ්ඩුකාරයින් 9 දෙනකුද පත් කෙරින. මොවුන් කිසිවෙකු පරිපාලනය හෝ ජනතා අපේක්ෂවන් පිළිබද දැණුමක් හෝ ජනතා හිතවාදි බව්ක් ඇති අය නොවූහ. අවුන් සියලුදෙනාම හුදු දේශපාලන ඉත්තන් පමණි. මේ අනුව 1987 න් පසු මුලු රටේම පාලනය වුර්තීය රාජ්ය නිලධාරින්ගෙන් ගැලවී නොඋගත් දේසපාලකයින්ගේ පූර්ණ ග්රහනයට හසු විය. සියලුම රාජ්ය ආයතනවල නිලධාරීන් මේ යටතේ පලාත් දේසපාලකයින්ගේ හුදු අතකොලු බවට පත්වූ අතර රාජ්ය සේවයේ ප්රසස්ථ ගුනාන්ගයක් වූ අපක්ෂපාතීත්වයද ඒ සමගම් වල් වැදින. රාජ්ය සේවය තුල මනා මුදල් කළමනාකරණයක් සහ නිලබල අධිකාරියක් තුල පරිපාලාන විනයක් ආරක්ෂා කෙරුණු ප්රසස්ථ මුදල් රෙගුලාසි සහ පරිපාලන රෙගුලාසි අනුව දූෂනයෙන් තොර අපක්ෂපාති සේවයක් සිදුකළ රාජ්ය පාලනයමෙන්ම රාජය් මුදල්ද පක්ෂ දේශපාලනයේ ගොදුරක් බවට පත්විය. 1970 දසකයෙන් පසු සියලුම ආණ්ඩු විසින් සිදුකරනලද මෙවැනි අත්හදාබැලීම් වලින් අපේක්ෂාකල රාජ්ය සේවයේ කාර්යක්ෂතාව, අපක්ෂපාතිත්වය හෝ පලදායිතාව වෙනුවට සිදුවූයේ සමස්ථ රාජ්ය තන්තරයම දැඩි සේ යළි ගොඩගත නොහැහකි පරිදි දරුණු අන්දමින් දේසපාලනීකරණය වීම සහ බින්දවැටී තවත් අවුලෙන් අවුලට යාම සහ නාස්තියෙන් සහ දූශනයෙන් පිරුණු පාලනයක් රට තුල මුල්බැස ගැනිමය.එහි සමස්ථ ප්රතිඵලය වූයේ දේසපාලන,ආර්තික, සාමාජික හා සදාචාරාත්මක ආදි සෑම අතින්ම රට ප්රපාතයට යාමය. පලාත් සභා ක්රමය නිසා පලාත තුල රාජ්ය නිලධාරීන්ට ආණ්ඩුකාරයාගේ,මහ ඇමතිගේ සහ මද්යම ආණ්ඩුවේ රැස්වීම් වලටම ඔවුන්ගේ කාලයක් ගිය පසු තම එදිනෙදා රාජකාරි කටයුතුවලට කාලයක්ද ඉතිරි නොවේ. කෝකීන් වැඩිවූ විට් සූපයට සිදුවන දේ අපි කවුරුත් හොදින් දන්නා කාරණයකි.
සුද්දා විසින් දායාදකොට දී ගිය පලාත් අනුව පාලනය කිරීම දේශපාලන පක්ෂ ඔවුන්ගේ අතට ගැනීම නිසා ඊනියා ප්රජාතනත්ර වාදයද වල්වැදී බලයේ සිටින පක්ෂයේ අත්තනෝමතික පාලනයක් බව්ට රටේ පාලනය පත්විය. මේ යටතේ දේශපාලකයින් හා නිලධාරීන් ගණනද සීග්රයෙන් වැඩිවූ නිසා මේ වනවිට රටේ සෑම මිනිසුන් 3232 කටම එක දේශපාලකයකු සහ මිනිසුන් 16 කට එක නිලධාරියකු ඇති ලෝකයේ එකම රට බවට අද මේ රට පත්ව ඇත. මේ අනුව ලෝකයේ වැඩිම ඒක පුද්ගල දේශපාලන සහ නිලධාරි අනුපාතාය ඇති රට වශයෙන්ද අපි ලෝක වාර්තාවක් තබා ඇත. රටේ මහබැන්කුව මහදවල් හොරාකෑ අගමැති වරයකු ප්රධානකොට ඇති දේශපාලන හොරමුලක් නීතියේ රැහැනින් බේරී යහතින් සීටින දේශපාලන සන්ස්කෘතියක් බිහිකළ රටක් වශයෙන්ද අපි ලෝක වාර්තාවක් තබා ඇත.
පරිපාලන ඒකකයක් වසයෙන් අසාර්ථක බව අත්හදා බැලීමෙන් ආව්භෝධකොටගත් සුද්දාටත් එපාවූ පලාත්පාලන ක්රමය
13 වන සන්සෝධනය හරහා පරිපාලන එකකයක් වසයෙන් සුද්දාටත් එපාවූ පලාත් ක්රමය ඇතකිරීම නිසා දේශපාලකයින් හා නිලධාරීන් වැඩිවී පරිපාලනය අවුල්වී ඇති ආකාරයට උදාහරනයක් වශයෙන් මහනුවර දිසාව් ගතහොත් 1987 වනතුරු එක් දිසාපතිවරයකු සහ ප්රාදේශීය ආදායම් පාලකවරුන් 12 දෙනකු සහ දිසාපති කාර්යාලයේ තවත් ඒ මට්ටමේ මාණ්ඩලික නිලධාරීන් තිදෙනකු දිසාව තුල සිදුකල කාරිය කිරීමට අද ඒ මට්ටමේ නිලධාරීන්ම 80 ක් පමණද ඒ අතරේ පලාත් සභාවේ ප්රධාන ලේකම් වරයකු ඇතුලු අමාත්යාන්ශ ලේකම්, නියෝජ්ය ලේකම්, සහකාර ලේකම් ආදි වශයෙන් ලේකම් වරුන්ම 75 ක් පමණද තවත් විධායක නිලධාරින් රැසක්ද සිටී. පලාත් සභා ඕනෑ කියන අයගෙන් අපි මේ ප්රස්නය අසමු. 1987 ට පෙර එක් දිසාපති/ලේකම් වරයකු සහ විධායක නිලධාරින් 16 දෙනකු සිදුකල කාර්යය කිරීමට අද ලෙකම් වරුන් 80, ආණ්ඩුකාරයෙක්, මහඇමති සහ පලාත් ඇමති 4ක් සහ පලාත් මන්ත්රිවරුන් 17 ක් පමණ අමුතුවෙන් පත්කර සිටින්නේ ඇයි. එසේ කිරීමෙන් සේවය කාර්යක්ෂම වී තිබේද.පරිපාලනය විම්දයගතවී ජනතාවට වඩ හොද පාලාන්යක් ලැබී තිබේද. දැනට පලාත් සභාවක සිටින්නේ ඇමතිවරුන් 5 ක් පඅමනි. එයද මද්යමආණ්ඩුවේ 30 දක්වා වැඩි කලයුතුයි කියා පලාත් ඇමතිවරුන් උද්ගෝෂනාය කරන දිනයද ලන්ගදීම පටන්ගනු ඇත.
දිසාපති කාර්යාලයේ මෙන්ම අනෙකුත් රේකීය දෙපර්තමෙන්තු වල නිලධාරි සන්ක්යාවද වැඩිවී ඇත.උදාහරනයකට පලාත් පාලනය ගත්තොත් 87 ට පෙර එක් සහකාර කොමසාරිස් වරයක සිදුකල රාජකාරිය සන්දහා අද පලාත් කොමසරිස් වරයෙකුද සහකාර කොමස්රිස් වරු ගනනාවක්ද සිටී.. මේ ක්රමය මුලු රටේම් ක්රියාත්මක් වන නිසා නිලධාරි සන්කාව් සහ ආයතන සන්ක්යාව්ද වැඩිවී ඇති සැටි ඔබට සිතාගත හැක. එසේ වූ විට ඒ සදහා අමතරව වැයවන මහජන මුදල් සම්භාරයද ඒ අනුව වැඩිවී ඇත. මේ අන්දමින් නිලධාඅරීන් සහ ආයතන වැඩිකොට ඇතත් මේ රට අද එකම මන්ත්රී කොට්ටාෂයකටහෝ මන්ත්රීවරයකුද නැත. හේතුව ඔවුන් දිස්ත්රික් මන්ත්රීවරුන් වීමය.
පලාත්සභාවේ ආණ්ඩුකාරයෙක්, මහ ඇමති වරයකු, තවත් ඇමතීන් 4 දෙනෙක්ද මන්ත්රී වරුන්16 ක් පමණද මෙකී දේ ශපාලකයින්ට පුද්ලික නිලධාඊන් පිරිසක්ද වෙනම සිටී. රට පුරා සෑම දිසාවකම් මෙම ක්රමය ඇති නිසා මේ සියලුදෙනාටම කාර්යාල,වාහන අතට,නිවසට හා ඇතැම්විට පයටද දුරකතන, ඇත.පඩිනඩි සහ තවත් අනේක විධ පහසුකම් වෙනුවෙන් වසරකට ජාතික ධනයෙන් කෝටි ප්රකෝටි ගණනින් නිරපරාදේ වැය වෙයි.
එහෙත් 1987 ට පෙර ඉහත සදහන්කළ පරිදි සුලු නිලධාරීන් පිරිසකගෙන් සිදුවූ සේවයෙන් අඩක්වත් අද සිදුවන බවක්ද නොපෙනේ. ඇත්ත්වශයෙන්ම මේ ක්රමය නිසා අද සිදුව ඇත්තේ දේශපාලකයින් වැඩිවී, නිලධාඅරීන් වැඩිවී, ආයතන වැඩිවි රාජ්ය වියදමද අහස උසට වැඩිවී, දූෂනය, නාස්තිය වැඩිවී රාජ්ය සේවය අවුලෙන් අවුලට පත්වි රටපුරා අරාජික තත්වයක් මුල්බැසගැනිම පමණි. ජනතාවට පොරොන්දු වූ සේවාවන් විම්ද්යගත කෙරීම වෙනුවට අද එය තිබුණාටත් වඩා මද්යගතව ඇත. උදාහරණයකට මධ්යම පලාතේ ලග්ගල විල්ගමුමේ පුද්ගලයකුට මාතලේ දිසාපති කාර්යාලයෙන් කර ගැනීමට තිබුණු දෙයක් කරගැනීමට අද මහනුවර පල්ලෙකැලේ පලාත් සභා කාර්යාලයට ඒමට සිදුව ඇත.
මීට අමතරව දිසා පාලන ජාලයේ සහ පලාත් පාලන ජාලයේද සේවකයින් සහ ආයතන වැඩිවිම නිසා එකම් කාරණය සදහා ආයතන කිපයක් තිබිම නිසාත් දක්නට ඇති ගැටුම් හා අන්යෝන්ය සන්කූලතා නිසා වියදමද අනවශ්ය අන්දමින් ඉහහල ගොස් ඇති අතර නාස්තිය හා දුෂනයද වැඩිවී රාජ්ය සේවයේ කාර්යක්ෂමතාවයද බින්දුවට බැස ඇත. අද මේ අවුල් වියවුල් සියල්ලගේම වින්දිතයින්වී ඇත්තේ පොදු ජනතාවය. එහෙත් ඇතම් දේශපාලකයින් පලාත් සභා වැසීමෙන් ජනතාවට අතිවිසාල පාඩුවක් වී ඇති බව පැවසීම මහා විහිලුවකි. එසේ සිතන හා කියන මිනිසුන් යැවියයුත්තේ පර්ලිමෙන්තුවට නොව් අන්ගොඩටයයි මම සිතමි.
වලදමා තිබුණු මලමිනියක් ගොඩගැනීම
පලාත් සභා පිලිබන්ද කතාන්තරය මෙසේ ශෝචනීයවී තිබියදී වසර ගානක් තිස්සේ වසා තිබුනු පලාත්සභා මැතිවරණය හැකිපමණ කඩිනමින් පැවැත්වීමට කටයුතු කරණමෙන් මැතිවරණ කොමිසමට අගමැතිතුමා උපදෙස් දුන් බව පුවත්පත්වල පලවී තිබෙණු දුටිමි. අගමැති තුමනි මෙය කිසිසේත්ම නොකලයුත්තක් යයි අපි කියමු. මන්ද මේ ක්රමය තුලින් යැපෙන හා ලාභ ප්රයෝජන ලබන දේශපාලකයින් සහ ආණ්ඩුකාරකම්, මහඇමැතිකම් ඇතුලු මැති ඇමතිකම් බලාපොරුතුවෙන පුද්ගලයින් හැර සිහිමොලේ ඇති වෙන කිසිම කෙනෙක් පලාත් සහාවලට කැමැති නැත.ඒවා ගැන අඩන්නේ රටට හෝ ජාතියට කිසිම වැඩක් නොකර මහජන මුදලින් සුරසම්පත් ලබාගැනීමට ජේ ආර් ලබාදුන් කල්පවෘක්ෂය අහිමිවූ දේශ පාලන පරපුට්ටන් පමණි. මේ හූනියම නිසා මෙ රටට හා ජාතියට 33 වසරක් පුරා සිදුවී ඇති හා ඉදිරියට සිදුවිය හැකි මහා දේශපාලනික, ආර්ථික හා සාමාජික විනාශය නිසා මේ රජයට චන්දය දුන් බහුතර ජනතාවගේ ඒකමතික අදහස පලාත් සභා දැන්වත් වහාම අහෝසිකළයුතු බවය.
ගරු අගමැතිතුමාත් 1987 දී මේ ක්රමයට විරුධව සටන්කල බව අමතක නැතෑයි අපි සිතමු. ඉහත සදහන් කරණලද හේතූන් නිසා පලාත්සභා වසන්ගතය අහෝසි නොකලොත් 2009 දී කොටින් පැරදවීමෙන් ලබාගත් රට හා ජාතිය බෙරාගඇනීමේ ගෞරවයද ඔබතුමාලාට අහිමිවනු ඇත.කිසීවෙකුට පරාජය කිරිමට බැරියයි කී කොටින් පරාජය කිරීමෙන් ලබාගත් විජයග්ග්රහණය සම්පූර්ණ වන්නේ ජේ ආර් /රජිව් ගිවිසුම සහ පලාත් සභා පිළිකාවද ලක් පොලෝතලයෙන් ඉවත් කළ දාටය.ඊනියා යහපාලන ණඩය පන්නාදමා 2019 දී ජනාධිපතිවරණයේ දී මෙන්ම 2020 මහමැතිවරණයේදීද ඔබට චන්දය දුන් 70 ලක්ෂයකට ආසන්න සින්හල බෞද්ධ් ජනතාඅවගේ එක් වැදගත් බලාපොරුත්තුවක් වූයේ 1987 මාරන්තික ඉන්දුලන්කා ගිවිසුම සහ ඉන් උපන් පලාත් සභා හූනියමෙන් මේ රට මුදාගැනීමය. ඇත්ත වශයෙන්ම ඔබතුමාලා මේවා අහෝසි කළයුතුව් අතිබුනේ 2009 යුද්ධය අවසානයත් සමගමය. එදා සිදුවූ ඒ අතපසුවීම නිවැරැදිකර ගැනීමේ ස්වර්ණමය අවස්ථාවයි මේ උදාවි ඇත්තේ.එබැවින් ඒ ස්වර්ණමය අවස්ථාව අත්නොහළ මැනවි.
එකද දෙමල හෝ මුස්ලිම් චන්දයක් වත් නැතිව මේ රටේ භූමි පුත්රයින් හා පරම අයිතිකරුවන් වන සින්හලයින් විසින් දැන් ඔබ ඉල්ලූ මැතිසභයේ 2/3 කේ බලයද ලබාදී ඇත. 20 වන සන්සෝධනයද සම්මතවී ජනාධිපති විධායක බලයද ලැබී ඇත. පසුගිය දිනක ඉන්දීය ඇමති අද්වාල් කල ප්රකාශය අනුව ඉන්දියාවද එසේම MCC ඉල්ලා අස්කරගෙන ඇති බැවින් දැන් අමෙරිකාවද තරමක් හෝ හීලෑවී ඇති බවද පෙනේ. ජනතා විරෝධය මෙන්ම් ඔබ දෙදෙනාගේ රිජු ප්රකාශද ඒ සදහා බලපා ඇතැයි අපි සිතමු. එමනිසා ඔබතුමාලආ බලයට පත්කළ මා ඇතුලු 70 ලෂයක සින්හල ජනතාවගේ ඉහත සදහන් ඉල්ලිම් දෙකද ඉටු කිරීමට දැන් ඔබ්ට කිසිදු භාධාවක් නැත.
1987ට පෙර තිබුණු අපගේම උරුමය වූ සම්ප්රදායික ක්රමය පිළිබද පුණරාවලෝකණයක්.
මේ රටේ ඉතිහාසයේ අරම්භයේ සිටම පැවත ඇති පරිපාලන රටාව වූයේ රට, දිසා සහ ගම් වශයෙන් බෙදුණු පාලන ක්රමයකි. ක්රි. පූ. 427 දී පණ්ඩුකාභය රජු විසින් මුලු රටේම ග්රාම සීමා පිහිටුවා මේ රට රුහුණු, මායා සහ පිහිටි වශයෙන් තුන් රටකට බෙදා ඒවා නැවත දිසා, සහ ග්රාම වශයෙන් බෙදා අනුරාධපුරයේ මහරජෙකු යටතේ රුහුණු මායා දෙරටේ යුව රජුන් දෙදෙනෙකු විසින්ද තුන් රට නැවත දිසා වශයෙන්ද එවා නැවතත් කෝරල් හා ගම් වශයෙන්ද බෙදා ඒවා ගාමනීන් යටතේද පාලනය කෙරින.
ඉන්ග්රීසීන් විසින් 1833 දී ඒ ක්රමය වෙනස්කොට මුලු රටම එක් රටක් වශයෙන් ගෙන ඔවුන්ගේ පාලන පහසුව සදහා රට පලාත් 5 කට බෙදා ඒවා පසුව පලාත් 9 දක්වා වැඩිකොට ඒ යටතේ දිසා ,කෝරල, පත්තු සහ ගම් වශයෙන් බෙදා පාලනය කෙරින. මේ යට්තේ විකාශනය වූ දිසා (දිස්ත්රික්ක) පාලනය දිසාපතිවරුන්,. රටේමත්වරුන්, කෝරාල වරුන් සහ අවසානවශයෙන් ගම්පතීන් යටතේ පාලනය විය.1948 ඊනියා නිදහසින් පසුව වුවද 1970 වේ දසකයේ මැදක් වනතුරුම මෙම රාජ්ය පාලන ක්රමය මැනවින් ක්රියාත්මක විය. එහෙත් ඉන් පසුව සීග්රයෙන් දේසපාලනීකරණය වූ රටේ පාලනය අද වුර්තීය රාජ්ය නිලධාරින්ගෙන් ගැලවී රාජ්ය පාලනය ගැන කිසිත් නොදත් දේසපාලකයින්ගේ අත්තනෝමතික අධිරාජ්යක් බවට පත්ව ඇත.
සුද්දා විසින් ඉතිරිකොට දුන් ක්රමය අද දේශපාලකයින්ගේ සූදුපොලක් බව්ට පත්ව ඇත. 1970 දශකයේ ආරම්භයේදී දේශපාලන අධිකාරියෙන් ආරම්හ වී 1977 න් පසු දිසා ඇමතින්ද, 1987 න් පසු පලාත් මහ ඇමති සහ ආණ්ඩුකාරයින් ආදිවශයෙන් එය විකාෂනයවිය.දිසාපති වරුන් දිසාපති කාර්යාලවල කාමරවලින් එලවා දිසා ඇමතින්ද පසුව මහ ඇමතින්ද පලාතේ සහ දිසාවේ සින්හාසනාරූධ විය.ඊට අමතරව පලාත් සභා 9 භාරව ආණ්ඩුකාඅර්යින් 9 දෙනකුද පත්කෙරින. මේ අනුව 1987 න් පසු රටේ පාලනය සම්පුර්ණයෙන්ම දේශපාලක්යින්ගේ දැඩි ග්රහනාය්ට හසු විය. සියලුම් රාජ්ය ආයාතනවල නිලධාරින් මේ යටතේ පලාත් දේසපාලකයින්ගේ හුදු අතකොලු බවට පත්වූ අතර රාජ්ය සේවයේ ප්රසස්ථ ගුනාන්ගයක් වූ අපක්ෂපාතීත්වයද වල් වැදින.දේශපාලන පක්ෂ ක්රමය නිසා ප්රජාතනත්රවාදයද වල්වැදින.. මේ යටතේ සෑම මිනිසුන් 3232 කටම එක දේසපාලකයකු ඇති ලෝකයේ එකම රට බවට අද මේ රට පත්ව ඇත.දේශපාලන පක්ෂ චන්දය පසුපසම හබා යන, රටක් නැති, ජාතියක් නැති ආගමක් නැති ආත්මාර්තකාමි රටේ මහබැන්කුව මහදවල් හොරාකෑ අගමැති වරයකු සිටි මුලු රටේම පාලනය රාජ්ය නිලධාරින්ගෙන්. ගැලවී දේසපාලුවන්වූ දේසපලකයින් සීටින පිස්සන් කොටුවක් බවව අද මේ රව පත්වී හමාරය. දේශපාලකයින් සහ රාජ්ය නිලධාරින්ව ඔවුනොවුන්ගේ කාර්යභාරයන් පිලිබද අවභෝධ්යක් ඇති බවක්ද නොපෙනේ.
මීට සමාන්තරව රාජ්ය සේවකයින් සන්ක්යාවද පුදුමාකාර අන්දමින් වැඩිවී ඇත. උදාහරණයකව මහනුවර දිසාව ගතහොත් 1987 වනතුරු එක් දිසාපතිවරයකු සහ ප්රාදේශීඅය ආදායම් පාලකවරුන් 12 දෙනකු සහ තවත් ඒ මට්ටමේ මාණ්ඩලික නිලධාරීන් තිදෙනකු දිසාව තුල එදා සිදුකල කාරිය කිරීමව අද ඒ මට්ටමේම නිලධාරීන් 80 ක් පමනද ඒ අතරේ අමාත්ය මන්ඩල මට්ටමේ ප්රධාන ලේකම් වරයකු ඇතුලු අමාත්යාන්ස ලේකම්, නියෝජ්ය ලේකම්, සහකාර ලේකම් ආදි වශයෙන් ලේකම් වරුන්ම 75 ක් පමනද තවත් වීධායක නිලධාරින් රාසිය ක්ද සිටී. ඊට අමතරව ආණ්දඩුකාරයෙක්, මහ ඇමති වරයකු, තවත් ඇමතීන් 4 දෙනෙක්ද මන්ත්රීවරුන් 17 ක් පමණද සිටී. මීට් අමතරව මෙකී දේශපාලකයින්ට පුද්ගලික නිලධාඊන් පිරිසක්ද සිටී. මේ සියලුදෙනාටම කාර්යාල,වාහන යනාදී තවත් අනේක විධ පහසුකම් වෙනුවෙන් වසරකට ජාතික ධනයෙන් කෝටි ප්රකෝටි ගනනින් රජයේ මුදල්ද නිරපරාදේ වැය වෙයි.
1987 ට පෙර සුලු නිලධරීන් පිරිසකගෙන් සිදුවූ ප්රසස්ථ සේවයෙන් අඩක්වත් අද සිදුවන බවක්ද නොපෙනේ. ඇත්වසයෙන්ම මේ ක්රමය නිසා අද සිදුව ඇත්තේ දේශපාලකයින් වැඩිවී, ආයතන වැඩිවි රාජ්ය වියදම වැඩිවී, දූෂනය, නාස්තිය වැඩිවී රාජ්ය සේවය අවුලෙන් අවුලට පත්වි අරාජක තත්වයක් රට තුල මුල්බැසගැනිම පමණි ඒ නිසාම රට දිනෙන්දිනම ආර්තික හා සාමාජික වසයෙන් සීග්රයෙන් අඝාධ්යටම යයි. මේ වූ කළී මේ නව පාලන ක්රමය නිසා ඇතිවූ මහා ඛේදවාචකයකි.
පාලාත් සභා දැන් විසුරුවා හැර ඇති බැවින් ඒවායේ පාලනය ආණ්ඩුකාරයින් විසින් මෙහෙයවෙයි. මුලු රට පුරාම ක්රියාත්මක වන්නේ අද මේ ක්රමයයි. ආණ්ඩුකාරයින් ජාධිපතිගේ නියෝජිතයින්ය. එසේම ඔවුන් බලයේ සිටින ආණ්ඩුවේ හිතවතුන්ය. හිස්බුල්ලා. අසාද් සාලි වැනි ජාති ද්රෝහින්ද, නිලුකා ඒකනආයක වැනි අයද සින්දුකාරයින්, හදහන් බලන්නන්, චන්දයෙන් පරදින,පලාත් සභ අහෝසිවීමනිසා මහඇමතිකන් අහිමිවූ අය වැනි දේසපාලකයින්, ඇමතිකම් දිය නොහැකි මහල්ලන්, දේසපාලන අනාතයින් සහ දෙශපාලකයින්ගේ නෑදෑයන් වැනි දිසා වල සිටින ජේෂ්ඨ වෘතීය රාජ්ය සේවකයින් හා මහජනතාවගේ ගවුරවය දිනාගත නොහැකි ප්රාදේශීය පාලනය පිලිබද මෙලෝ දැනුමක් නැති මෙවැනි අය ආණ්ඩුකාරයින් වශයෙන් පත්වන්නේ මේ දූෂිත ක්රමය තුලය. ඔහු සියලුම ලේකම්ලාගේ මෙන්ම අද තම දිසාතුල අධිපති කමක් නැති දිසාපතිවරුන්ගේ මෙන්ම පලාතේ සමස්ථ රාජ්ය සේවයේම ප්රධනියාය. පවතින මේ රාජ්ය පාලනය ගැන කථා කිරීමෙන්ද පලක් නැති. බව පොදු ජනතාවගේ මතයයි. ආණ්ඩුකාරයෙකුගේ බලප්රදේසය පලාතක්. එය අති විසාල ප්රදේසයක්. දිසාපතිවරයෙකුගේ පාලන ප්රදේශ්ය කුඩා දිසාවක්. ඔහු යටතේ ප්රාදේසීය උපදිසාපතිවරු කීපදෙනෙක්ද එක් එක් ප්රා. උප. දිසාපති වරයකු යටතේ ග්රාමසේවක හමුදාවක්ද සිටිනව මේ අනුව මනාසේ සන්විධානය වූ එසේම එකිනෙකාට වගකියන නිලබල අධිකාරි වියුහයක් තියෙනව. එමනිසා නිවැරදි තොරතුරු ලබාගැනීම මෙන්ම රාජ්ය ප්රතිපත්ති ක්රියාත්මෙ කාර්යෂ්ම නිල බල ජාලයක්ද දිසාපති වරයකු යටතේ තියෙනවා. අනෙක මොවුන් සියලු දෙනාම රාජ්ය සේවකයින්. .කිසිවෙකු දේසපාලන පක්ෂ නියෝජනය කරන්නේ නෑ. එමනිසාම එවැනි කරමයක් තුල දේශපාලනයෙන් තොර අපක්ෂපාති සේවයක් ඔවුන්ගෙන් ලබාගැනීමේ හැකියාව ඉතා ඉහල මට්ටමක තිබෙන බව්ද කිව යුතුය
අනෙත් අතින් ආණ්ඩුකාරයින් කියන්නේ කෙලින්ම් බලයේ සිටින රජයේ ජනාධිපති වරයාගේ නියෝජිතයෝය එමනිසාම ඔවුන් ක්රියා කරන්නේ තම පලාත තුල ජනාධිපතිඅරුන් මෙනි ඒ නිසාම නිලධාරින්ද තම තමන්ගේ රැකියාවන් බේරාගැනීම සදහා ඔවුන් කියන් දේම කරයි. ඔවුන් තොරතුරු ලබාගත යුත්තේද තීරන ක්රියාත්මක කලයුත්තේද මා මුලින් කී රාජ්ය නිලධාරින් හරහාය. නිලධාරින් ඔවුන් දෙස බලන්නේත් දේශපාලකයකු වසයෙන්. ආණ්ඩුකාරයින් නිතරම තිරණ ගන්නෙත් ඔහු අයත් දේසපාලන පක්ෂය වෙනුවෙන් මිස අපක්ෂපාති ජනතා හිතවාදී ඇසකින් නොවේ. මේ නිසා ජනතාවට ඔවුන්ගෙන් සාධාරන හෝ අපක්ෂපාති සේවයක්ද කිසිසේත් බලාපොරුත්තු විය නොහැක.මේ තුල සමස්ථ ක්රියාදාමයම පක්ෂ දේසපාලනය විසින් ගිලගෙන ඇති බැවින් එවැනි ක්රමයක් තුල පක්ෂ අනුව බෙදුණු ජනතාව්කට සාධාරන සහ යුක්තිසහගත සේවයක්ද අපේක්ෂා කල නොහැක. මෙම ක්රමය තුල මෙවැනි ඌනතා සහ ගැටලු රාසියක් ඇති නිසාද එය අසාර්ථක අථදා බැලිමකි. ඒ අනුව බලනවිට දේශපාලකයින්, නිලධාරීන් සහ රාජ්ය විදම් වැඩිවීම සහ ඒ තුලින් නාස්තිය සහ දුෂනය වැඩිවීම් මෙන්ම සමස්ථ රාජ්ය පාලන ක්රමයම අවුලෙන් අවුලට ගොස් ඇති අතර ඊට සම්බන්ධ් දේශපාලකයින්ඟෙන්ද රටට හෝ ජාතීයට කිසිදු යහපතක් සිදුවී ඇතැයි කිව නොහක. පලාත්සභා වසා දමීමේ ඇති අවස්යතාවට මෙයද ඉතා ප්රබල හේතුවකි.
තවදුරටත් මේ රටේ ජාතික ධනය 30 වසරක් පුරා මකර කටට ඇද දැමූ එසේම මේ රටේ දිසා පාලනය විනාශකලාවූද, රාජ්ය පාලන යාන්තරනය අවුලෙන් අවුලට පත්කලාවූද, මේ රටට ආණ්ඩුකාරයින් 9 දෙනකු, මහ ඇමැති වරුන් 9 දෙනකු සහ පලාත් සදහා තවත් ඇමැති වරුන් 36 දෙනකු පලාත් සභා මන්ත්රිවරුන් 700 පමනද අමතර නිලධාරීන් 12,000 පමනද පත්කොට, සුකෝපභෝගී ගොඩනැගිලි , යාන වාහන සහ අමතර උපකරන ආදිය සදහා කෝටි ප්රකෝටි ගනන් ජාතික ධනය නාස්ති කරමින් 13 යටතේ පිහිටුවා තිබුණු පලාත් සභා නැමැති හූනියම සහ රටට සතයකවත් සේවයක් නොවෙන අමතර පරපුටු දේශපාලන හමුදාවක් බිහිකළ මේ ජරා දේශපාලන, ආර්ථික හා සමාජ සුදුඅලියා දැන්වත් දේශපාලන වනසණ්ඩයත එලවා දැමිය යුතුය. ඒ සදහා මූලිකව පෙරමුණ ගතයුත්තේ ජනාධිපති වාරයායයි මම සිතමි. මන්ද මේ රටේ මිනිසුන් 69.5 ලක්සයකට වැඩි පිරිසක් ඔහුට චන්දය දුන්නේ මේ අයිතිහාසික වෙනස ඔහු විසින් කරණු ඇතැයි යන දැඩි බලාපොරොත්තුවෙන් නිසාය.
එසේ නොකලොත් දිසා පාලනය මුලුමනින්ම බින්දවැටී මේ රට අරාජක වී මුලු රටම එකම් පිස්සන් කොටුවක් වන දිනය වැඩි ඈතක නොවන බව ඉස්ථිරවම කිවහැක.
මෙම ක්රමයෙන් වසර 33 ක් තිස්සේ දායාදකොට ඇති පරිපාලන, ආර්ථික, දේසපාලන සහ සමාජ අවුල් ජාලය අද රට මහා දේශපාලන ගිනිකන්දක් මුදුනට ගෙනවිත් ඇත. කුමන මොහොතේ එය පුපුරා යාවිදැයි කිව නොහැක.එය පිපුරූ දාට ගිනි නිවීම සදහා ඉන්දියන් සාගරයේ ජලයද මදි විය හැක.
එදාට සින්හල, දෙමල සහ මරක්කලයින් උනුනුන් මරාගෙන මැරෙන දේශයක් බවට මෙ පින් බිම පත්වනු කිසිවෙකුට වැලැක්විය නොහැකිවනු ඇත. එහි අවසාන ප්රතිපලය වනුයේ දේශීය හා විදේසීඅය වශයෙන් මුදල්, ආයුද බලයෙන් සින්හලුන්ට වඩා ඉදිරියෙන් සිටින දෙමලුන් සහ මරක්කලයින් සහ කවදාත් මේ රටට සහ සින්හල බෞධයින්ට විරුද්ධ බටහිර ලෝකයේ, ඉන්දියාවේ සහ උන්ගේ ආවතේව කාරයින්ගේ සහයද ඇතිව සින්හලුන් සමූලඝාතනයකොට මේ රට උන්ගේ රටක් බවට පත්කගැනීමය.
එමනිසා දැනට රට තුල ක්රියාත්මක්වන මේ දේශපාලන පරිහානිය සහ සින්හල බෞද්ධ විරෝදී කුමන්ත්රණකාරී වැඩ පිලිවෙල වහාම පාලනය නොකලොත් වසර 2500 කට වැඩි කාලයක් මේ මිහිපිට බැබලෙමින් පැවති සින්හල ජාතිය සදකාලිකවම මිහි පිටින් අතුරුදන්වන දිනය නුදුරේදීම ලගාවනු ඇත. එසේ වූ දත එහි සම්පූර්ණ වගකීම ඒ වෙලවේ බලයේ සිටින පාලකයින් මත පැටවෙන බව අයිතිහාසික සන්සිද්ධියකි.
මා මෙහි පෙන්නදී ඇති කරුණු යමෙකුට විස්වාශ කිරීම අපහසුනම්, පලාත් සභා ආරම්ඹ්හ වූ 1987 සිට මේ දක්වා පලාත් සභා වෙනුවෙන් නාස්තිකළ ජාතික ධනයේ ප්රමානය සහ ඒවායින් රටට සිදුවූ සේවය පිලිබන්ද ජනාධිපති කොමිසමක් මගින් අපක්ෂපාතී තක්සේරුවක් කොට බලා ඉන් පසු මා කියනතර්කය වැරැදි බව ඔප්පු උවහොත් ඉන්දියාව විසින් ජාතකකොට දුන් මේ අබ්බාගාත පලාත් බබා යලිත් මහජන මුදලින් කවා පොවා රැක ගැනීම මැනවයි මම සිතමි.
අද රටේ තිබෙන ප්රධානම ප්රශ්නය පලත්සභා චන්දය පැවැත්වීමද
මෙම ලිපිය අවසන් කිරීමට පෙර රජයෙන් මෙන්ම රතේ ජනතාවගෙන් මම මෙ ප්රශ්නය අසමි.ඇත්තවස්යෙන්ම අද රටේ තිබෙන ප්රධානම ප්රශ්නය පලත්සභා චන්දය පැවැත්වීමද. මේ අවජාතක දරුවගේ පීතෘත්වය හිමි ඉන්දියවේ අගමැති වරයා”හැකිපමන ඉක්මනින් පලත්සභා චන්දය තියන මෙන් කී අවස්ථාවේදි නිහන්ඩව සිටි අගමැතිවරයා හදිසියේම අප්රේල් මසට පෙර පලාත්සභා චන්දය තිබිමට පියවර ගන්නා මෙන් මැති වරණ කොමිසම්ට උපදෙස් දුන්නේත් ඒ වෙනුවෙන් අමාත්ය මන්දල පත්රිකාවකුත් කඩි මුඩියේ ඉදිර්පත්කලේත් මන්ද යන ප්රස්නය මම අසමි.පලාත් සභා චන්දපැවත්ව්විමත හදිසියේම තීරණය කලේ 09/12/2020 දිවයින පුවත් පතේ මාගම්පුර” යටතේ පලවු පරිදි එදින එම රැස්වීමේදි හිටපු පොදුපෙරමුණ පලාත්සභා මන්ත්රී වරුන් සමන්ග කෙරුණු සාකච්චවක ප්රතිපලයක් අනුවදැයි අපි නොදනිමු
එය සත්යයක් නම්, ඔබතුමාලාට වඩා වැදගත්, මේ රජය පිහිටුවීමට චන්දය දුන් 70 ලක්සයක ජනතාවගේ යහපත සහ මේ රට සහ ශ්රේෂ්ඨ ජාතිය බේරා ගැනිමද එසේ නැතිව ඔය බඩගොස්තරවාදි ආත්මර්තකාමී පරපුටු පලාත්සභා පින්පඩි ලබන ණඩය සතුටු කිරීමද යන ප්රස්නය හදවතට තට්ටුකර හැන්ගීමෙන් නොව බුද්ධියෙන් විමසා බලන මෙන් අපි ඉල්ලමු.ඔබ සවන්දියයුත්තේ පලාත් සභාවල රැකියාව අහිමිවීම නිසා හන්ඩාවැටෙන පලාත්සභා පරපුට්ටන් කීප දෙනාටද එසේ නැත්නම් ඔබ බලයට පත්කල70 ලක්ෂයක් පමණවූ ජනතා ගන්ගාවටද.
දැනටමත් අමාත්ය මන්ඩලයේම මොලේ ඇති කීපදෙනකු මේ යෝජනාවට විරුද්ධත්වය ප්රකාශකොට ඇති බව අපි දුටිමු.. ඊටත් වඩා මේ රජය බලයට පත්කිරීමට පෙරමුන ගෙන කටයුතු කල ඇල්ලේ ගුණවන්ස, මුරුත්තෙට්ටුවේ ආනන්ද, ඕමල්පේ සෝභිත , මැදගොද අභයතිස්ස, ඉන්දුරාගාරේ ධම්මරතන වැනි ස්වාමීන් වහසේලා ප්රමුඛ සමස්ථ සන්ගරුවනද එසේම රට ජාතියට ආදරය කරණ ගුනදාස අමරසේකර වැනි විද්වතුන්ද ඊටත් වඩා ඔබට චන්දයදුන් අප ඇතුළු 70 ලක්ෂයක ජනතාවද පලාත්සභාවලට දැඩිසේ විරුද්ධව සිටියදී ඒ සියල්ල.නොසලකා පොදු ජනමතයට විරුද්ධව ජනතාවරමට පිටුපා ඔවුන් පාවාදී අලුත් විවස්ථාව යටතේ පලාත් සභා අහෝසිකරනවා වැනි සුරන්ගනා කථා කියමින් ඔබ මේ සූදානම් වන්නේ දේශපාලන වශයෙන් සියතින්ම ගෙල සින්ඩ ගැනීමටදැයි අපි ප්රස්න කරමු. අනෙක අලුත් විවස්ථාවෙන් එය ඉවත්කිරීමට අවන්කවම අදහස් කරන්නේනම් අවුරුදු පහක කාලසීමව්කට බලය ඇති මේ කෙහෙම්මල මේ හදිසියේ නැගිට්ටුවන්නේ ඇයි. දැනමම ඒවා ඉවත් නොරන්නේ ඇයි.
රට පුරා බුර බුරා නගින මේ ජනමතයට කන්දී ඔය කෙහෙල්මල් පලාත් සභා කුණුමස්කද අවශ්යනම් එහි නිර්මාතෲවරුන් වන ඉන්දියාවටම අහුලා ගැනීම සදහා ඉන්දියන් සාගරයට දමනමෙන් අපි තරයේ ඉල්ලමු.
දැනට මිහිදන් කොට ඇති , හතර අතින් ඕජස් ගලාබහින එසේම දුගන්ද හමන පලාත් සභාවලට පණදීමට පෙර ප්රතමයෙන්ම මේ මොහොත වනවිට රට ජාතිය මුහුනපා තිබෙන තීරනාත්මක ගැතලු විසදා ජනාධිපතිවරණයේදී සහ මහ මැතිවරණයේදි ලබාගත් ජනතා ප්රසාදය ආරක්ෂා කරගන්නාමෙන් රට ජාතිය වෙනුවෙන් අපි රජයෙන් ඉල්ලා සිටිමු
අප දකින අන්දමට අනෙක් සියල්ල පසෙක තබා මේ මොහොතේ රට ජාතිය මෙන්ම රජයද මුහුනපා සඉටින වහාම විසදුම් සෙවියයුතු අතිශයින්ම තීරනාත්මක හා උග්ර ගැතළු කීපයක් පහතින් දක්වමු. අපට පෙනෙන අන්දමට එහි ප්රමුඛතාව මෙසේ වියයුතුයයි සිතමු.
1 ප්රමුඛතා එක : ජාතික හා සාමාජික වියශනය කොවිද් පිටුදැකීම සහ එම වියශනයෙන් ජනාතාව බේරාගැනීම සහ මෙම වසන්ගතය නිසා පීඩාවට පත්ව සිටින සියලුදෙනාට අවස්ය වයිද්ය, ආහාර සහ බෙහෙත්හේත් ඇතුලු පහසුකම් සපයා පලමුව ජනතාව රැකගැනීම.
2 ප්රමුඛතා දෙක; රටේ ජනගහනයෙන් 80% පමන වු අසරන ජනතාවගේ දැරිය නොහැකි අහස උසට ණග ඇති ජීවන වියදම පහත දමීම සදහා බඩුමිල අඩුකිරීම, සාධාරන මිලකට රජය මගින් ඒවා සැපයීම. මෙහිදී සහල්මිල ගැන විශේෂ අව්ධානයක් යොමුකළ යුතුය. රටේ ඔනෑතරම් වී තිබියදී සහල් මිල මෙතරම් වැඩි වන්නේ සහල් මෝල් හිමියන්ගේ මාපියාව නිසා නොවේද. රටක රජයකට වඩා සහල්මෝල් හිමියන් බලවත් වන්නේ කෙසේද එවැන්නක් පවා පාලනය කිරීමට නොහැකිනම් එවනි රජයකින් ජනතාවට ඇති ප්රයෝජනය කුමක්ද . මිනිසුන් රජය නමැති සන්විධ්හානයක් මුලින්ම හදාගත්තේ මෙවැනි පුද්ගලයින්ගෙන් ජනතාව ආරක්ෂා කරගැනීමට නොවේද.එබැවින් ඉතා කඩිනමින් මේ ප්රස්නය නොවිසදුවොත් මහමග දිගේ මිනිසුන් හාමතේ මැරෙන දවස නොදුරේදීම උදාවිය හැක.එවන්නක් ඇති නොවීමට වගබලාගනීම රජයේ වගකීමය.
3 ප්රමුඛතා තුන: රටේ දේශපාලන ස්ථාවර හාවය, නීතිය හා සාමය ස්ථාපිත කරගැනීම. මේ සදහා අනෙකුත් කරුණු අතර දේශපාලන, වර්ගවාදී හා ආගම් අන්තවාදයන් මර්ධනය කලයුතුය.
4 ප්රමුඛතා හතර : පලාත් සභා අහෝසි කිරීම.
රටට හෝ ජාතියට කිසිදු වැඩක් නැති මේ රටේ දේශපාලන, ආර්තික, ආරක්ෂක හා සාමාජික වශයෙන් අඝාධයට ගෙනයන එසේම බෞමික අඛන්ඩතාව එක්සේසත් බව, විනාශකරණ පලාත් සභා අතුලු ජාතික ධනය මකර කටට යවන ආයතන සියල්ල වහාම අහෝසි කොට ඒ මුදල් රටේ සන්වර්ධනයට යෙදීම. 2020 රාජ්ය බදු ආදායමෙන් 84% ක්ම දේශපාලකයින් සහ රජයේ නිලධාරීන් නඩත්තුකිරීම සදහා වැය කොට ඇතිබව වාර්තා විමෙන්ම රාජ්ය මුදල් නාස්තිකෙරෙන අකාරය සිතාගත හැක. මෙවැනි තත්වයක් යටතේ රටක සන්වර්ධනයක් සිදුවන්නේ කෙසේද යන්න ඕනෑම කෙනෙකුට වටහාගත හැක.2020 රාජ්ය බදු ආදායමෙන් 80% දේශපාලකයින් හා රාජ්ය නිලධාරින් වෙනුවෙන් වැයකල බව්ට වාර්තා වී ඇත.
මේ අවස්ථාවේ රට වැටි ඇති ආර්තික අගාධයෙන් බේරාගැනීම සන්දහා දේශපාලකයින් හා රාජ්ය සේවකයින් නඩත්තුව සදහා සිදුකෙරෙන මේ අධික වියදම වහාම අඩුකොට ජාතික ආදායමෙන් වැඩි ප්රතිශතයක් රටේ සන්වර්ධනයට හා ජනතාවගේ සුභසෙතට යෙදිය යුතුය.ඒ වගේම රජයේ සියලු ආටෝප සාටෝප වියදම් නවතාදමා සෑම සතයක්ම රට ගොඩගැනීමට වැය කලයුතු වෙලාවක රජයේ සීමිත අරමුදල් අරපිරිමැස්මෙන් වියදන් කිරීමේ අවස්යතාව සහ අනවස්ය වියදම් කපා හැරීම.
මෙවැනි දුර්වල ආර්තික අහේනියකකට රට මුහුනපා සිටියදී පලාත් සභා චන්දයක් තැබීමට යාම ගහෙන් වැටුණු මිනිහාට ගොනාත් ඇන්නා වැනිය. මෙවැනි තත්වයක් යටතේ රටට හෝ ජාතියට තඹදොයිතුවක වැඩක් නැති පලාත්සභා මැතිවරණයක් තැබීමට සිතීම පවා සිහිමොලේ ඇති කිසිවකු අනුමත නොකරයි. පවතින තත්වය යටතේ තවත් අමතර දේසපාලුවන් සහ නිලධාරී නඩයක් සහ අනවස්ය ආයතන රාශියක් නඩත්තු කිරීම සන්දහා වැයකරන මහා ජාතික ධන්ස්කන්ධය වහාම නතරකල යුතුය. එසේම එම මුදල් රටේ සන්වර්ධනයත යොදා ගැනීමට වහාම පියවර ගත යුතුය. මෙහිදී පලාත්සභා උණ්ඩුක පුච්චය නඩත්තු කිරිම සදහා 2017 වසරේදී පමණක් රුපියල් 28,60,31,000 (විසිඅටකෝටි හැට ලක්ෂ තිස් දාහක්) වැයකොට තිබීම අනුව 1987 සිට මේ දක්වා මේ හූනියම සහ සුදු අලියා නඩත්තුකිරීම සන්දහා කොපමන ධනස්ඛන්ධයක් නාස්තිකොට ඇත්දැයි අපට සිතාගත හැක.වසරකට සාමාන්ය ගනන 25,00.00,000 ක් බැගින් පසුගිය වසර 33 සදහා එය කෝටි 825 පමන වෙතැයි උපකල්පනය කළහැක.එම මුදල්කන්දරාව රටේ .සන්වර්ධනයට යෙදුවේනම් මොනතරම් ආර්ථික සමුර්ධියක් මේ වනවිට ලබාග්ගැනීමට තිබුණේදැයි අපට උපකල්පනය කළ හැක. එසේම පිට රටින් අධික පොලියට ලබාගත් ණය කොතරම් අඩුකර ගැනිමට තිබුනේද. පයින් යාමටවත් පාරක් නොමැති ගම් වලට පාරවල්, පාසැල්. රෝහල්, ඇල අමුණු කීයක් ලබාදීමට තිබුනේද.මේ රටේ දේශපාලකයින් දැන්වත් මේ අන්දමින් සිතන්ට පුරුදු විය බ්යුතුයයි අපි සිතමු.
පසුගිය මැතිවරණය දෙකට රුපියල් කෝටි 300 ක් (එකකට 150 බැගින්- (බිලියන 15×2 බිලියන 30ක්) වැයවී ඇති බැවින් පවතින කොවිද් වසන්ගත තත්වය යටතේ කොපමන මුදලක් යෝජිත පලත්සභා මැතිවරණයට වැයවේදැයි සිතාගැනීමට්වත් නොහැක. දැනට රට තුල පාව්තින කොවිද් වසන්ගතය නිසා මැතිවරණයක් පැවැත්වුවහොත් ඒ සදහා යටත් පිරිසෙයින් මෙම මුදල මෙන් දෙගුනයක්වත් වැය කිරීමට සිදුවිය හැක. පවතින ආර්ථික අහේනීය යටතේ එක් අතකින් ඒ මුදල් ලබාගන්නේ කෙසේද. ඒකත් පිටරටකින් ලබාගන්න නයකින්ද. අනෙක් අතින් ඒ මුදල් අපි වැය කරණුයේ කුමන ප්රතිලාබ්භයක් සදහාද යන්න ගැන ගැඹුරින් සිතා බැලියයුතුය.ඇත්තවශයෙන්ම ඒ වියදම දැරීමට සිදුව ඇත්තේ රටට හෝ ජාතීයට කිසිදු වැඩැක් නැති දේසපාලන හොර මුලකගේ සුඛවිහරණය සදහා නොවේද. එය කොතරම් අපරාධයක්ද.
තවද නැවතත් චන්දයක් තබා මේ මර උගුල අටවා ගත්තොත් තවත් වසර 5ක් සන්දහා යටත් පිරිසෙයින් තවත් කෝටි 250-300 ක් පමණ ජාතික ධනයක් මකර කටට අපි යැවිය යුතුය. .එවැනි පසුබිමක රටට හෝ ජාතියත සත පහක වැඩක් නැති දේකට මෙතරම් ධනස්ඛන්ධයක් නාස්තිකරන්නේ ඇයි යන ප්රස්නය අපි මේ රජයෙන් විවුර්තව අහමු.
මීට අමාතරව රටේ දේශපාලන ස්ථාවර හාවය, නීතිය හා සාමය ස්ථාපිත කරගැනීම හා ආර්තික සන්වර්ධනයට ශක්තිමත් පදනමක් දමා රට ඉදිරියට ගෙනයාමට නම් පහතින් දක්වෙන ගැඨළු වලටද කඩිනමින් විසදුම් යෙදිය යුතුය.භාඪාවකින් තොරව රට ඉදිරියට ගෙනයා හැක්කේ එසේ කලහොත් පමණි
පලාත් සභා මල ප්රේතයින්ට ගොටු දීම ගැන සිතීමට පෙර ඉටුකලයුතු තවත් ප්රමුඛතාවන් කීපයක්
1 රට පුරා නීතිය සහ සාමය ස්ථාපිත කිරීම සහ නීතියේ ආධිපත්ය තහවුරු කිරීම. තවද රටේ සියලු දෙනාටම එක් නීතියක් ක්රියාත්මක කළ යුතුය ඒ අනුව තේශවලමේ සහ මුස්ලිම් නීතියට අදාල ෂාරිය, මද්රාසා පාසැල්, හිකාබ් වැණි ඇදුම් යන සියල්ල වහාම තහනම් කලයුතුය. රටේ නීතිය හරියාකාරව ක්රියාත්මක් කළහැක්කේ එසේ කළහොත් පමණි රතේ සයුක්ය විසේස්ජය්ග්නයින්ගී උපදෙස් අනුව් හෑම මල මිනියකම භූමධානාය් කාල්යුතුය. ඊට විරුද්ධවන්නන්ට එරෙහි නීත්ය ක්රියාත්මක කල යුතුය.
2 මත්කුදඩු වසන්ගතය නති කිරීම
මෙය සාර්ථක කොට ගැනීමට නම් මත්කුඩු භාවිතා කිරීම, වෙලදාම, ලගතබාගැනීම, විකිණීම යන සියලු වරදට මරනීය දන්ඩනය දීමෙන් මත් ද්රව්ය සමාජයෙන් තුරන්කල යුතුය. ඒ සදහා සින්ගප්පූරුවේ මෙන් මරණ දණඩුවමම දියයුතුය. මන්ද එසේ නොකොට වරද කරුවන් හිරේ දැමමිමෙන් සිදුවන්නේ නිරපරආදේ විශාල මුදලක් ඔවුන් නඩත්තු කිරිමට වැයවන අතර ඊටත් වඩා මත්කුඩු විසේෂග්නයින් සිරගෙවල්තුල පුහුනුවී මත්කුඩ් සම්බන්ධ අපපරාධ තවත් වැඩිවීමය.
3 මුස්ලිම්, දෙමල මෙන්ම සින්හල උවද සියළු ත්රස්ථවාදී කටයුතු මුලිනුපුතා දැමීම.
4 ජනාධිපති තුමගේ සව්භාග්ය්ග ලන්කාවක් ගොඩනැගීම” සදහා කඩාවැ ටී ඇති ජාතික ආර්තිකය ගොඩගැනීම්ට කඩිනම් කෙටිකාලීන සහ දීර්ගකාලින තිරසායී පියවර ගැනීම සන්දහා සියලුම ප්රාදේශීය කොට්ඨාශ සදහා සම්බන්ධී කරන කමටු පිහිටුවීම
දේශ්පාලනික
5 දැනට පආර්ලිමේන්තුවේ සිටින සියලුම මැති ඇමැති වරුන්ට පෙර පරිදි ඒ ඒ දිසාවල ආසය බැගින් පැවරීම. එවිට එකී ආසනවල චන්දදායකයින්ට මසකට වරක් හෝ දෙවරක් තම දුක් ගැනවිලි ඉදිරිපත්කිරීම සදහා මන්ත්රීවරයෙක් ලැබේවි
6 ආණ්ඩු ක්රම් විවස්ථාව වෙනස් නොකොට ඉවත් කළ හැකිනම් ඊනියා ජාතික ලැයිස්තුවේ මන්ත්රීන් 29 දෙන වහාම් ඉවත් කිරීම. විවස්ථාමය හේතු නිසා එසේ නොකල හැකිනම් ජාතික ලැයිස්තුවෙන් පත්කොට සිටින සියලුම ඇමතිවරුන් සහ රාජ්ය ඇමතිවරුන් ඒ තනතුරු වලින් ඉවත් කිරීම. එසේ කලයුත්තේ ඔවුන් කිසිවෙකු ජනතා නියෝජිතයින් නොවන නිසා ජනතාවට වග නොකියන බැවිනි. තවදුරටත් මේ පත්වීම් සියල්ල නියෝජ්ය ප්රජාතන්ත්රවාදයේ මූලධර්ම වලටද ඉන්දුරාම පටහැණිය. ඔවුන් පත්කරනුයේ පක්ෂ නායකයින් නිසා ඔවුන් පක්ෂනායාක්යින්ගේ නියොජිතයින් මිස ජනතාඅ නියෝජිතයින් නොවේ.
10 සියලුම දේශපාලකයින්ගේ මෙන්ම වරප්රසාද ලත් නිලදරුවන්ගේ තීරිබදු රහිත වාහන, සහ සියලුම අමතර දීමනා සහ අසිමිත වරප්රසාද ආදිය ඉවත් කිරීම. එවිට දේශපආලනය ජවාරමක් කරගෙන සිටින ය ඉවත්ව ගොස් සැබෑ ජනතා සේවකයින් පමණක් මැතිසබේ ඉතිරිවනු කෝටිගානින් මුදල්ද රජාය්ට ඉතිරිවනු ඇත.
11 දැන්වත් වහාම සියලුම මැති ඇමතිවරුන්ට නිස්චිත කෙටි කාලයක් තුල ඔවුන්ගේ වත්කම් පර්ලිමේන්තුවට ප්රකාශකරනමෙන් බලකිරීම හා එසේ නොකරන අය මන්ත්රී ධුරවලින් නෙරපීම
12 සෑම මන්ත්රිවරයකුට ම සතියකට එක් දිනක් හෝ ඔහුට හිමි ආසනයට ගොස් ජනතාවගේ ගැටලු විසදීමට පියවර ගන්නා වැඩපිලිවෙලක් ඇතිකිරීම.
13 සෑම මන්ත්රීවරයෙකුටම රජය යටතේ කිසිම කොන්ත්රකුවක් කිරීම, මත්පැන් හල් ලබාගැනිම හා වෙනත් එවැනි මුදල් උපයන වැඩවලට සම්බධවීම සපුරා තහනම් කිරීම සහ එවැනි කටයුතු වලට බලපෑම් නොකරණ මෙන් නීති පැනවීම..
14 මැතිඇමති වරුන් සහ සියලුම රජයේ සේව්කයින්ට දයිනිකව කිසියම් නිස්චිත වැඩැකොටස්ක් නියම කිරීම සහ මාස තුනෙන් තුනට හෝ ප්රගතිය ස්මාලොචනය කිරීම; ඉලක්ක සපුරා ලීමට අපොහොසත්වන අය තනතුරුවලින් ඉවත් කිරීම.
15 දැනට මේ රටේ වසරකට රජයේ නිවාඩුදින ඇතම් වසරවල 130 ද ඉක්මවන අවස්ථා ඇති බැවින් ලෝකයෙ දියුණුයයි සම්මත සියලුම රටවල පවා පවතින සාමාන්ය රජයේ නිවාදු දින ගනන වන දින 12 දක්වා එය අඩු කිරිම ( මෙම වැඩ පිලිවෙල මවිසින් මීට පෙරද පුවත්පත්වලට දී ඇති බැවි රජට එය අවශ්යනම් ලබාදිය හැක)
16 මේ රටේ දැනට තිබෙන TNA, SLMC ආදී ජනවර්ග,ආගම් අආදිය සහ පෙදර්ල් වනි බෙදුම්වාදය පදනම්කොට ගෙන ඇති සියලුම දේශපාලන පක්ෂසහ තහනම් කලයයුතුය.
17 මේ රටේ අභ්යන්තර පරිපාලනයේ අත්තිවාරම වු ග්රාම සෙවා කොට්ඨාස සහ ග්රාම සේවාව වහාම පර්තිසන්විධානය කළයුතුය.මෙවා බින්ද වැටීම නිසා ග්රාම මට්ටමේ අපරාධද වැඩිවී ඇත. දවසේ පැය 24 ම තම වසම තුල ග්රාම සේවක සිටිය යුතු වුවද අද එය සන්චාරක සේවයක් බවට පත්ව ඇති බැවින් ග්රාම සේවාව සම්පුර්ණයෙන්මන් අද බිදවැටි ඇත ග්රාම සේවා නිලධරිය යන ආයතනය ගමක පන්සලේ ලොකු හාමුදුරුවෝ,ගමේ වෙදමහත්තයා සහ ගාමේ පාසැලේ මුල්ගුතුම වැනි ගවුරවනීය තතවයකටැ පත්කල යුතුය.
18 දැනට පවතින පහල ස්රේණිවල රජයේ සෙවකයින්ට දී ඇති දේශපාලන අයිතිය වහාම අයින්කළ යුතුය. මන්ද දේශපාලන අයිතිය නැති ඉහල ස්රේණිවල නිලධාරීන්ට එය ඇති පහල ස්රේණිවල නිලධාරීන් පාලනය කිරීම ගැටලුවක් වී ඇති බැවිනි. රාජ්ය සේවයේ නිලබල අධ්හිකාරියද බින්ද වැටී ඇති නිසා රාජ්ය සේවයේ විනය මුලුමනින්ම බිදවැටී ඇත.
19 ජනාධිපතිවාරයාගේ සිට් සියලුම පුරවැසියන් රට වෙනුවෙන් කිසියම් කැපකිරීමකට සුදානම් නොවි කිසිදිනක මේ රට ගොඩගත නොහැක. ආදර්ශය පටන්ගත යුත්තේ ඉහලිනි. වර්තමාන ජනාධිපති තුමා එය දැනටමත් කරන නිසා මෙවැනි වැඩපිළිවෙලක් ක්රියාත්මක කිරීම එතරම් අපහසු නොවනු ඇත
20 ස්රීමත් ජනාධිපති තුමනි ගරු අග්මැති තුමනි මෙම ඉල්ලිම් ඉටුකොට හෙට මැතිවර්නයක ගියොත් යටත්පිරිසෙයින් තව වසර 25 කටවත් ඔබගේ රජය මේ මිහිපිට කිසිවෙකුට හෙල්ලිය නොහැක.
To:Members and secretary of the expert committee to draft a new constitution
Minister of Justice
Secretary, Ministry of Justice
Secretary, Ministry of Defence
Rear Admiral Sarath Weerasekara, Minister, Public Security
Editor, Island Newspaper
Sagara Kariyawasam, (nl)MP, Secretary, SLPP
Ladies and Gentlemen,
Attempts to exhume the provincial council cadaver: a reply to Mr. Austin Fernando
Introduction
This letter has two purposes:
1. Bring to your attention, a reply that I sent to Mr. Austin Fernando on the topic of 13-A (Part-A); and
2. To present an alternative path on how to handle the political hot potato called the provincial councils for consideration by the Romesh de Silva committee (Part -B).
Part – A
Austin and Orumittanadu
The reply that I sent to Mr. Austin Fernando, regarding his promotion of the, 1996-2000 Package Deal authored by Chandrika-GL-Neelan, and Jayampathy W, who is now hiding in Geneva is attached as a pdf file. In his Island newspaper essay, on Dec.25, 2020, Austin suggests indirectly, that the scheme proposed in the Orumittanadu draft constitution (2015-19), prepared by Sumanthiran-Ranil and Jayampathy, the Marxist, could be copied as a guiding framework by the new Romesh de Silva Committee.
Secret map of the Package Deal
The disastrous Package Deal was an attempt to divide the island into a union of regions, 7 to 11. Main objective of it was to satisfy the desire of Neelan Thiruchelvam to have a mono-ethnic Tamil region, with loopholes to expand and legally link it with the Indian Tamil electorates in Malayanadu. On the other hand, he did not even want to consider the Pondicherry model of allowing Sinhala or Muslim islands within a Northeastern new Tamil region, because it creates a moth-eaten like Tamil map! Thus, Chandrika’s intention was to implement an idea, germinated in 1921/24, fertilized by her father and Stanley de Zoysa in 1957 (B-C Pact), secretly improving it further by Dudley and JRJ in 1965 (D-C Pact), and finally, forced down the throat of JRJ by a car-racing Indian boy in 1987, so that the Eelam dream becomes a reality during her own lifetime. While this plan was progressing, following R. Premadasa, she even offered the NP on a 20-year lease to Prabhakaran. Additionally, there was the P-Tom and ISGA along the path of the infamous 2002 CFA of Ranil.
Why it is necessary to remind all of you few salient points of this history, is that in 2015 Chandrika boasted that the Orumittanadu plan was exactly her plan prepared in 2000! Now imagine, the gravity of the innocent-looking advice offered by Austin who was also a behind-the-curtain administrative supporter of the Orumittanadu drama and the Ranil-Mangala 30/1 Geneva betrayal.
‘You cannot legislate against geography’
13-A is a death-trap that will make the Island of Sinhale, a Palestine in South Asia, balkanizing it into warring pieces, thus ending the 2,600-years old Sinhala Buddhist civilization, a world heritage. So many fact-based essays are available on the Internet demonstrating the dangers of this illegally passed, immoral law. The physical geography of the island, its hydrology, ethnic population distribution map, historical, economic, and political geography, and geopolitics, are all against this plan, which is based on what Colebrooke designed in 1832 as a colonial strategy to administer a rebellious Kandyan mindset. Still in 1848, there was another uprising with a dozen or more minor skirmishes between 1818-48.
Even in 2021, black-white politicians have not yet digested the truth that in Ceylon (Sinhale) there is no ethnic problem, but a mismanagement issue of spatial inequity and lack of equal access of opportunity. Thus, I did not have the opportunities that Vigneswaran in Colombo or Michael Roberts in Galle had when all of us were in school. From a poor semi-urban village in Panadura, I had to swim against the current. In Buddhism, no two persons are the same. It is the social and physical environment that makes the difference, by providing equal access to realize their different potentials via political decision-making.
Non-majoritarian devolution trap
13-A, is a devolution-trap” along the lines of how to solve minority problems, nurtured under the divide-and-rule strategy of colonialism to manage ethnic groups, for the purpose of exploiting the resources of the colony. Now, with remote-controlled new colonialism, they come back not with the bible and sword (and bottle)-arrack), but a new strain of non-majoritarian solutions to protect minorities from the majority. Donald Horowitz, who did field work in Ceylon as a Fulbright scholar was the key promoter of this idea. But his concept (linked with Joseph Nye’s soft power idea) failed in all the countries it was applied, and Sri Lanka is no exception. For us, it erupted with a vengeance. Vigneswaran used the opportunity as the CM of NP to pass two dozen resolutions against the Sri Lankan government accusing it of a policy genocide against Tamils since 1948! Even a simple ‘devolution’ gift by Maithripala to allow the national anthem in Tamil ended up as one more victory for an eternal Eelam fight. Now, it is sung in both languages in the South, but only in Tamil in the North. So much for the fake conciliatory bribes by the Yahapalana crowd. In this regard, I feel that the research paper authored by Dr. G. H. Peiris, on the subject of the failure of federalism as a remedy to ethnic conflicts, and the impractical nature of it as a solution to the Sri Lankan situation, reprinted in the Island Newspaper (September 8-15, 2005) deserves to be translated into Sinhala and Tamil as reading material for high school and university students.
Meaningful devolution-empowerment of people
Robert Blake, Hilary Clinton, Manmohan Singh, Banki Moon, all these R2P saints fought for meaningful devolution under 13-A or for police and land powers to NPC, according to the father of 13-A plus in Sri Lanka, Dayan Jayatilake. Under this scheme, the demand by Sumanthiran and Sambandan, is for a transfer of legislative power from Colombo in such a manner that it cannot be taken back (forever). Under 13-A, Sri Lanka is already a federal state according to a supreme court decision, and any tinkering by a new set of lawyers would be a case of feeding a cancer to cure it. The devolution path to a mythical Tamil homeland has now to adjust to an expanding lebensraum of Vigneswaran from a thesis of Devanam Piyatheesan in say in 2014 to one of blessings bestowed to the Island by way of five Siva lingams brought during pre-historic times in 2020. Present day actors, politicians as well as constitution-making lawyers will not be available to accommodate such dreams.
Decentralization or empowerment of people
Meaningful devolution should be empowerment of people at the lowest spatial level possible, represented by our Gam Sabha system, based on the socio-economic Trinity of -village- water tank – and the temple. This or the Indian Panchayathi concept was completely missed by Horowitz and other western professors; they simply provide feedback or fodder to the R2P saints lurking in the dark (for example, if Muslim corona body-burning issue becomes another July 1983, American war ships are ready to land marines; one large school building with hostel facilities was declared open recently by the American ambassador in Kattankudy, and a second such school cum camp is on its way. Presumably, such fortress like building is needed to handle any future tsunami threat; this is the ghost of MCC, denied). Sri Lanka’s forced marriage with PCs has proven that it did not save people from politicians’ grip. Instead, local politicians’ class in the South, and a handful of Tamil Eelamists in the North used it as a gold mine gifted by Rajiv Gandhi to thrive at the expense of suffering masses.
Montesquieu standing on his head
Capitalist representative democracy has been a failed experiment in Ceylon. It was mismanagement, pure and simple. For 73 years it was a classic case of the tragedy of the commons. Politicians abused everything and anything they could touch for short-term selfish gain, destroying long-term survival of the country. Party politics is not suitable for Sri Lanka.
What Montesquieu meant was the distribution of the sum total of governmental powers to as many spatial units as possible, and not a strict separation of powers at the center as in the USA, which has now reached a laughable stage of a constitutional crisis. The sovereignty of units at the small is beautiful level is demonstrated by the system of independence of the chief monk of a village temple. As the Ven. Prof. Induragare Dhammaratana points out the surname of a monk is a name of his village.
The majority report of the APRC in 2006, went on to the extent of making a lunatic suggestion of stationing a Tamil policeman in Sinhala villages to protect Tamils in the South! The ethnic distribution map of Sri Lanka is like a scrambled egg. Thus, if what we need is village -level empowerment of people with sufficient self-governing powers to handle their day-to-day affairs, guided by a central government. This egg comparison has now reached an unexpected critical level due to the revelation, that Arab funded Sharia agents are creating Muslim population pockets (with a war of wombs) within or near the Sinhala villages, in a systematic fashion, with a village mosque to be used to store swords, to cut grass on the premises.
Part – B
Coming out of the well from the mouth of the well
Any new constitutional plan will be dead on arrival, if it is a case of applying lipstick to a pig. The learned lawyers need to come out of their 13-A prison or tunnel and do justice to all based on the Buddhist foundation of the Middle Path. What is the simple solution?
1. Re-demarcate the GSN (grama seva niladharee) boundaries using natural geographic criteria. Was this what the King Pandukabhaya did covering the entire island or the populated portion of it? Do you believe that Prabhakaran used GSN unit as his spatial planning unit? I saw his land use maps on the Internet at that time. In New Zealand, local government units are identified using river basin boundaries. This is constitutionally mandated requirement.
R. Premadasa arbitrarily increased the number of GSN units from 4,000 to 14,000. When river basins (and groundwater basins and irrigation water tanks) are used as boundaries, the number of GSN units would get drastically reduced to a reasonable number of Natural Units (this would send the delimitation commission out of the business of partisan politics; Having 14,000 GSN spatial units is different from having several GSNs in a larger Natural GSN unit). The retired geography professor C. M. Maddumabandara, who possesses a lifetime of knowledge and experience on this subject, would be able to handle this task ASAP, if assigned.
With the lowest civil administration unit demarcated as a natural spatial unit (that means language/religion/race-blind), the identification of political/administrative units needed for all other functions/purposes becomes a simple enterprise. For example, in the case healthcare, now there are 354 MOH units in the island. What if their boundaries are aligned with Natural GSN boundaries? Thus, by aggregating Natural GSN unit as required, educational, police, postal, disaster management etc. could follow the sustainable development model. On the civil administration side, a collection of Natural GSN units would become a divisional secretariate and they in turn forms the district secretariate.
On the front of representative democracy one or several Natural GSN units could be a Jana Sabha, where a set of representatives are selected on a non-party political basis. Even otherwise, the 346 Pradesheeya Sabhas and their wards could be based on the basic building block of Natural GSN units. Parliamentary electorates would also have natural boundaries. MCs and Urban/Town councils have wards identified on this basis.
Private needs/wants and public aspirations
Meaningful empowerment of people at the Natural GSN (Jana Sabha) level is the answer to Modi or anybody or Dayasiri Jayasekara, SLFP MP, who thinks that we should hold PC election because of the power of India. This has been the favorite tune of Dayan Jayatilaka for decades. Such shallow fears are unwarranted. If Modi wants Hindi as the Indian mouth to the world, if Tamilnad is forced to learn Hindi by administrative fiat, if the Indian water development plan is reaching Tamilnad with a nuclear power plant already located in the southern tip of Tamilnad, and if he takes Jammu and Kashmir back to an Indian Union, how could he tell us to pave way for an Eelam in this island? Yes, India forced Nepal and Bhutan to dance on the Indian tune, because of their land-locked location, Mody cannot interfere if we follow the Buddhist principles of governance.
Once, Kumar Ponnamabalam was asked to list any problems that Tamils are facing, which are not faced by other communities in general, he was hesitant and said, we Tamils have aspirations. The private needs and wants of an individual (Maslow’s hierarchy of needs) are different from aspirations, which are public or politician-created dreams or myths. The trouble with aspirations is that different aspirations of different communities are always in conflict with each other. For example, why does a small town like Kattankudy need over 60 (?) mosques? The fear of Tamils from Tamilnad pouring into a self-governing federal unit called NPC and pushing southward at the borders, is a life and death issue for the Sinhalese. Bill Clinton once said if each ethnic group is given a country there will be 5,000 states in the world. Local and global Eelam supporters believe Sri Lanka with its black-white politics is an easy target to achieve their aspiration of a Tamil state with the Prabhakaran flag and a UN seat.
But, the Sinhalese, Sinhala Buddhists, who did not invade or harm any other ethnic group (1983 clash was a results of JRJ’s Just Society junk, while the IGP, DIGs and even the Chief Justice were Tamils) would not object allowing Tamil politicians to achieve their cultural, social, and economic aspirations, so long as it is not a cover-up for an Eelam dream. The use of language-blind, religion-blind, and race-blind, civil boundary demarcation system spatially, is the guarantee needed to erase the fear of balkanization the island. Similarly, an Eelam-bound mindset of a person, politician or a group wearing a Thesawalamai dress, could only be erased, if he or she begins to see the ground reality that there are no spatial units anymore, based on language or religion. This plus compulsory Tamil and Sinhala language exams from grades 4 to10 would end this game started during 1921-4.
Colombo, December 29 (Xinhua): In order to control the spread of the coronavirus, the Colombo Municipal Council (CMC) on Tuesday conducted large-scale Rapid Antigen Tests (RAT) in many public places to quickly detect persons with Covid-19.
With the cooperation of policemen, a medical officer, Public Health Inspectors (PHI) and other health workers went to Galle Face Green, a popular beachside walking area in the Sri Lankan capital, to conduct RAT on food vendors.
The food vendors are a permanent fixture at the Galle Face Green doing brisk business with the walkers and others who come for a jog or to take in the sea breeze.
The tests were compulsory and free of charge for the vendors.
With a loudspeaker announcing the tests, vendors briskly headed towards the tent where the health workers had set up their equipment including a computer to record the data collected.
The vendors, wearing face masks, patiently waited in a serpentine queue strictly observing social distancing.
While the Health Officer checked every test result very carefully, the Public Health Inspectors instructed vendors who had tested positive on what to and what not to do.
Nine persons tested positive for COVID-19 at the Galle Face Green, Police Spokesman Deputy Inspector General Ajith Rohana told the local media on Tuesday.
RAT would be conducted randomly on passengers using public transport and persons in public places, Rohana added.
(The featured photo at the top is by Tang Lu/Xinhua)
30 December 2020
The Muslim Council of Britain to launch legal action against Sri Lankan government’s ‘forced cremations’
The ongoing ‘forced cremation’ policy by the Sri Lankan Government of COVID-19 deceased has included a 20-day old baby and over 100 Muslims according to a reliable source.
In response to this, the Muslim Council of Britain has set up a Taskforce headed by Assistant Secretary-General, Zara Mohammed, consisting of UK-based Sri Lankan representative bodies, lawyers, medical experts, and senior leaders of the community.
The MCB taskforce has written to the Foreign Secretary and the Sri Lankan High Commissioner to request an immediate reversal of this ‘forced cremation’ policy and highlight its impact on Muslim and Christian communities.
Tayab Ali, Partner at leading London law firm, Bindmans LLP said:
The forced cremations of Muslim bodies in Sri Lanka are a serious violation of the religious freedom of a minority group. It is a violation of international law to delay returning a family member’s body for burial in a timely way unless there is good reason to do so. In this case the Sri Lankan authorities have departed from the World Health Organisation’s recommendation for the safe management of a dead body during the coronavirus pandemic without any justification. In addition, the Sri Lankan Supreme Court’s rapid and unreasoned dismissal of the application made by family members of the deceased leaves no domestic remedy to what some have described as ongoing persecution of the Muslim minority in Sri Lanka. We are now preparing to bring this matter to the urgent attention of the United Nations Human Rights Committee for resolution”.
The Sri Lankan Government’s policy of forced cremation is unconstitutional in its very nature and continues to devastate the families of the deceased. It is now imperative for the international community to urge the Sri Lankan Government to reverse this policy, immediately. The MCB taskforce will pursue the necessary legal action to end this violation of human rights and allow families to bury their deceased with dignity.[ENDS]
The World Health Organisation (WHO) assured that a qualified vaccine could be made available for Sri Lanka by March, next year, and the Sri Lankan health authorities have stepped in accordingly to improve cold chain requirements for the storage of doses ahead of inoculation, an official said yesterday.
A top level meeting took place on Tuesday between the Government officials and the WHO representatives on cooperation under COVAX which is the global initiative to ensure rapid and equitable access to COVID-19 vaccines for all countries.
A top official who wished to remain anonymous told Daily Mirror that Sri Lanka was primarily getting ready for a vaccine to be stored at a temperature of 2-8 degrees of Celsius. However, the official said the cold storage facilities would be improved at hospital levels even to accommodate vaccines required to be kept at minus level temperature if the need arose.
We will be ready even for a vaccine to be stored at minus 20 Celsius,” the official said.there are several Who-prequalified vaccine candidates in the world. The WHO will provide 20 percent of the vaccine requirement for Sri Lanka free of charge. Sri Lanka is yet to decide which group of the population will receive the jabs first.
However, the health official said the country should not ease restrictions imposed in view of the pandemic despite a vaccine being introduced.
It is always better to contain transmission because of the possibility of new strains of the virus,” the official said. (KELUM BANDARA)
Director-General of Health Services says four new Covid-19 related deaths have been recorded in Sri Lanka.
The new development brings the total number of fatalities to 199.
One of the victims was identified as a 72-year-old man from Batticaloa. He died of Covid-19 pneumonia and meningitis while receiving treatment at Batticaloa Teaching Hospital today (30).
A 70-year-old woman who was residing in Colombo 10 meanwhile passed away yesterday (29). She was transferred from Colombo National Hospital to Homagama Base Hospital after testing positive for the virus. The cause of death was cited as severe infection in the liver and shock triggered by blood infection due to Covid-19 virus.
A man, aged 50 years, fell victim to the virus yesterday (29) after he was transferred from Colombo National Hospital to Homagama Base Hospital upon testing positive. The cause of death was recorded as severe kidney infection exacerbated by Covid-19 virus and heart disease along with high blood pressure. The victim was identified as a resident of Kolonnawa area.
In the meantime, a 66-year-old man from Colombo 15 passed away on admission to Colombo National Hospital yesterday (29). He was suffering from Covid-19 infection and diabetes, according to reports.
Copyright © 2026 LankaWeb.com. All Rights Reserved. Powered by Wordpress