By JOE BARNES Courtesy  Express (UK)

SYRIAN President Bashar al-Assad tore into the European Union’s role to the Syrian civil war, claiming they had supported terrorists from the beginning” of the bloody conflict.

By PATRICK CHRISTYS Courtesy  Express (UK)

CONTROVERSIAL Turkish president Recep Tayyip Erdoğan has sensationally accused the European Union of funding terrorism in his country and says he does not care if the West brands him a dictator”.

11

The HDP, a left wing, pro-Kurdish party with strong convictions about women’s rights, saw many of its top brass rounded up and detained on Friday amid accusations that they support the armed Kurdish militia, the PKK.

Britain, the EU and America send aid and arms to a Kurdish group with links to the PKK currently fighting the Islamic State terrorists in Syria and Mr Erdogan claims some of the money and weapons handed to the Kurds in Syria is being used to kill Turks by the PKK, who have committed a string of terrorist atrocities across the Middle Eastern nation.

Full Report

http://www.express.co.uk/news/politics/729360/Turkey-President-Erdogan-European-Union-EU-Martin-Schulz-terrorism-PKK

උපාලි රත්නායක සභාපති ඉන්ජිනේරු ඩිප්ලෝමාධාරීන්ගේ සංගමය.

ජල සම්පාදන මණ්ඩලයේ ඉංජිනේරු ඩිප්ලෝමාධාරීන්ගේ සංගමය සහ කාර්මික නිළධාරීන්ගේ සංගමය එක්ව පෙබරවාරි 09 වන දින සිට ආරම්භ කළ වෘත්තීය ක‍්‍රියාමාර්ගය මේ වන විට ඉතා සාර්ථකව අඛණ්ඩව ඉදිරියට යමින් පවතී. මේ සඳහා සංගම් දෙකෙහි සාමාජිකයින් වන ඉංජිනේරු, ඉංජිනේරු සහකාර සහ කාර්මික නිළධාරීන් දහසකට වැඩි පිරිසක් සහභාගි වී සිටී.

සියළු අතිකාල සේවා, රාත‍්‍රී නඩත්තු සේවා මුර, සති අන්ත නඩත්තු සේවා මුර, ප‍්‍රතික්ෂේප කර ඇති අතර අදාල නොවන රාජකාරිවල නොයෙදේ. ජනතාවට සිදුවන අපහසුතාවයන් සලකා ජල පිරිපහදුවල කටයුතු පමණක් ඉටුකරන අතර බිඳවැටීම් අළුත්වැඩියාවන් නිසිලෙස සිදුනොවීම තුල ජල සැපයුම අඩාලවීමේ අවදානමක් උදාවී ඇත.

මේ වන විටත් මාතර, වැලිගම,කරගොඩ, උයන්ගොඩ, මිරිස්ස ආදී ප‍්‍රදේශවල ජල සැපයුම අඩාල වී ඇති අතර දිවයින පුරා දෛනිකව වාර්තාවන සුළු හා මධ්‍ය පරිමාණ ජල කාන්දුවීම්, ජල නල පිපිරීම් ආදියෙන් 80%ක් පමණ අළුත්වැඩියා නොවේ. ඒ අනුව විශාල ජල නාස්තියක් සිදුවේ. එසේ වුවද පාලකයින් නෑසු කන් ඇතිව සිිටින අතර කටයුතු හොඳින් සිදුවන බවට බොරු ප‍්‍රකාශ නිකුත් කරයි. එසේම සභාපතිතුමා පවසා සිටියේ අපට විසඳුම් 03ක් දී ඇතත් අප ඒවා ප‍්‍රතික්ෂේප කර ඇති බවයි.

එහෙත් මොවුන්ට මෙය විසඳීම සඳහා පසුගිය වසර දෙකක්ම කල් ලබා දී ඇත්තෙමු. ප‍්‍රශ්නය නොවිසඳා දිගටම කමිටු පත් කරමින් බොරු කිරීම හැර ලැබුණු විසඳුමක් නැත. දැන් දුන් විසඳුම් ලෙස කියා ඇත්තේ අමාත්‍ය මණ්ඩල පත‍්‍රිකාවක් ඉදිරිපත් කිරීම, බේරුම්කරණයට යාම සහ කමිටු පත් කිරීමය. එහෙත් අපගේ ගැටළු මණ්ඩලීය පරිපාලනයට විසඳිය හැකි පරිපාලන ගැටළුය. අපගේ ප‍්‍රධාන ඉල්ලීම වී ඇත්තේ 6/2006 චක‍්‍රලේඛ ක‍්‍රියාත්මක කිරීමේ දී සේවා තත්වය සහ වැටුප්තල පහත හෙලීම සම්බන්ධවය. ඉහල චක‍්‍රලේඛයේ ඉතා පැහැදිලිව සඳහන් කර ඇත්තේ සේවා තත්වය සහ වැටුප් පහත හෙලිය නොහැකි බවයි. එසේ තිබියදී සේවා තත්වය පහත හෙලීම නීති විරෝධී වේ.

දැන් පාලනාධිකාරිය ගැටළු විසඳනවා වෙනුවට වෙනත් පුද්ගලයින් යොදවා වෘත්තීය ක‍්‍රියාමාර්ග කඩාකප්පල් කිරීමට කටයුතු කරමින් සිටී. එම පියවරයන් පරාජය කිරීමට අපට හැකියාව ඇති අතර සාධාරණ විසඳුක් නොලැබුනහොත් ඉදිරියේ දී පූර්ණ අඛණ්ඩ වැඩ වර්ජනයකට යැමට සිදුවනු ඇත.

මෙයට විශ්වාසී,

උපාලි රත්නායක

සභාපති

ඉන්ජිනේරු ඩිප්ලෝමාධාරීන්ගේ සංගමය. 

ලංකා සී නිවුස්

ආණ්ඩුව කිසිදා නොවු විරු තත්ත්වයකට ආර්ථික අර්බුදය පැමිණ ඇත. මේ වනවිට ආණ්ඩුවේ ගිණුම පවතින ලංකා බැංකුවේ බැංකු අයිරාව රුපියල් බිලියන 120 කි.

ජනාධිපතිවරයා, අගමැතිවරයා, මුදල් අමාත්‍යවරයා ඇතුළු මුලු අමාත්‍ය මණ්ඩලයම මෙම අර්බුදය සම්බන්ධව කිසිවක් නොකියයි.

සමහරවිට ජනාධිපතිවරයා ආර්ථික විශේෂඥකු නොවන බැවින් එතුමාට රටේ සෑබෑ තත්ත්වය වසන් කොට ඇති බවක් පෙනේ.

එබැවින් ජනාධිපතිවරයා රජය පත්වී වසර දෙකක් ගතවීමෙන් පසුත් පසුගිය රජය ගත් සංවර්ධනය ණය ගැන කතා කරමින් සිටී. එතුමාට අද රටේ සැබෑ ආර්ථික අර්බුදය සම්බන්ධව මුදල් අමාත්‍යවරයා හෝ මුදල් අමාත්‍යාංශයේ ලේකම් විසින් දැනුවත් කොට නොමැති බැව් පෙනේ.

රටේ විපක්ෂ නායකතුමා උතුරු නැගෙනහිර එක්කොට ෆෙඩරල් විසඳුමක් සෙවීම හැර අද වනවිට රටේ තිබෙන ප්‍රධාන ගැටලු සියල්ලම ඔහු විසින් පාර්ලිමේන්තුව තුල යටපත් කොට ඇත.

සමහරවිට සැබෑ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නියෝජනය කරන විපක්ෂයක් මෙන්ම බහුතර විපක්ෂයේ ජනතාව නියෝජනය කරන විපක්ෂ නායකයෙකු සිටියේ නම් ආණ්ඩුව මිට වඩා පරිස්සමින් රටේ මූල්‍ය පරිපාලනය කරනු ඇත.

මේ අනුව ජාත්‍යන්තරව ආයතනයන් විසින් ශ්‍රි ලංකාව ඉතා ඉක්මනින් තවත් පහළ ආර්ථික ශ්‍රෙණි ගත කිරිමට ලක් කොට ශ්‍රීලංකාව කිසිම අයුරකින් ණය ලබාදීමට සුදුසු රටක් නොවන බවට ප්‍රකාශ කිරීමට ආසන්න තත්ත්වයේ ඇත.

එනම් ඉදිරියේදී ශ්‍රීලංකාව බංකොලොත් රටක් ලෙස ජාත්‍යන්තරය ප්‍රකාශ කිරීම එලි පෙත්තටම පැමිණ ඇත.

– විශ්ලේෂක

K.K.S.Perera Courtesy The Daily Mirror

Keppetipola made a hero after  ‘Nine Score years and Nineteen’   

…we cannot dedicate, we cannot desecrate, we cannot hallow this ground. The brave men living and dead who struggled here have consecrated far above our poor power to add or detract…”

-Extract from Gettysburg address by Abraham Lincoln, 16th President of the USA.

The President deserves praise for de-gazetting or posthumously awarding ‘medals’ for personal acts of valour above and beyond the call of duty for their heroic acts and meritorious services against invaders in the past while running a unity government with someone who once initiated a plan to celebrate the 500th Anniversary of Portuguese invasion during his short stint as Prime Minister in 2001-2004.

Rajapaksa Wickramasekera Mudiyanselage Bandaranayake Monarawila Keppetipola [Monarawila Keppetipola Dissawe] was the leader of the Uva rebellion 199 years ago. Keppetipola was sent with 500 men by Governor Brownrigg to suppress the rebellion. However, at the request of the rebels, Keppetipola joined them to lead the struggle. His men joined him too. Keppetipola returned the British arms and ammunition to the Governor. The rebellion began in Uva-Wellassa on October 12, 1817 spread to Dumbara, Hewaheta, Harisspattuwa and Nuwara-Kala-Viya, was a great success until it was broken with the disbanding of the rebels. Two new army divisions, including an Indian one were dispatched to Uva by Governor immediately after the news that Keppetipola had joined the rebels.
Wilbawe Doresamy was formally crowned by the rebels. Keppetipola was appointed as the Maha Adhikaram (Chief Minister) and the new King urged the fighters to free the country from the invading British. A guerrilla war was waged by Keppetipola, though aware that the rebels were lesser in firepower.
On January 10, 1818, Governor Brownrigg castigated Keppetipola and several other leaders of the uprising as outlaws, rebels, and enemies to the crown through a gazette and they were found guilty of high treason, and their properties were confiscated.

Keppetipola captured and executed   

Keppetipola along with Pilimathalawe were captured by Captain O’Neil On October 28, 1818. As the troops surrounded the house, Keppitipola boldly came out and greeted Capt. O’Neil; he was taken to Kandy, and tried for high treason and sentenced to death in a gruesome crime of history. This national hero is well known for the exceptional bravery that he showed at the instant of his execution, and has been honoured as a national hero of Sri Lanka since then. Honouring their memory, of course is an exercise in generosity. His skull was taken to London by the colonial authorities, but was returned to Ceylon on February 9, 1948; a few days after the declaration of Independence.
In 1813, the colonial office recommended Robert Brownrigg appointed as Governor of Ceylon. In 1815, he acquired Central hills of this island through a treaty known as the Kandyan Convention” assisted by the defecting ministers of the King, and annexed it to the British Empire, which they thought on which the sun never sets”, since its spread around the globe meant that the sun was always visible in at least one of its colonies. [it was Dr. Colvin R. de Silva who once said, Yes, the sun never sets in British Empire, because God never trusted them in the dark].

Another mass de-gazetting planned for March 1 for the rest   

The genocidal policy of the colonial British during the Great Rebellion of 1818 recognized his ‘achievements’; Brownrigg was honoured with the hereditary title by the British Crown in 1816. Brownrigg who defeated the 1818 Rebellion and ordered the beheading of Keppetipola, attained the rank of General before leaving the colony in 1819. [The organizers of the ceremony may revoke the above two gazettes as well before they wind up the de-gazetting process].
It was reported that another mass de-gazetting was planned for March 1 for the rest of the national heroes, to be held in the Maligawa precincts, Kandy.
There had been many national, cultural, and political massacres, butchery and slaughter committed by the British and other colonial powers who ruled for 443 years from 1505 to 1948. The Badulla atrocity undertaken by Robert Brownrigg involved the slaughter of adults and children, including babies suckling at the mothers’ breasts. They destroyed their paddy cultivation the irrigation schemes and other infrastructure as well.

Gettysburg address   

The historical Gettysburg address delivered on November 19, 1863, by Lincoln, [who’s four years in office is regarded by historians as the most critical period in American history], was made at the dedication ceremony of ‘Soldiers National Cemetery’ at Gettysburg, in Pennsylvania, the place where one of the worst battles in American civil war was fought which left over 7000 men dead. [The speech conveys a message to our organizers of de-gazetting ceremonies]. The Union Army defeated confederation. The classic speech demonstrating mastery of thought and expression is generally accepted as one of the most enduring addresses ever delivered by the lips of a man.
Dedicating the cemetery to the war heroes, Lincoln began with the now iconic phrase…,
Four score and seven years ago our fathers brought forth on this continent, a new nation conceived in liberty, and dedicated to the proposition that all men are created equal. Now we are engaged in a great civil war, testing whether that nation or any nation so conceived and so dedicated can long endure. We are met on a great battle field of that war. We have come to dedicate a portion of the field as a final resting place for those who here gave their lives that that nation might live.

“Keppetipola along with Pilimathalawe were captured by Captain O’Neil On October 28, 1818. As the troops surrounded the house, Keppitipola boldly came out and greeted Capt. O’Neil; he was taken to Kandy, and tried for high treason and sentenced to death in a gruesome crime of history”

It is altogether fitting and proper that we should do this. But…In a larger sense, we cannot dedicate, we cannot desecrate, we cannot hallow this ground. The brave men living and dead who struggled here have consecrated far above our poor power to add or detract.
The world will little note nor long remember what we say here, but it can never forget what they did there. that we here highly resolve that these dead shall not have died in vein – that this nation, shall have a new birth of freedom- and that government of the people, by the people, for the people, shall not perish from the earth.”
Lincoln took nearly two weeks to prepare the small speech, lasting just under three minutes. Our national leaders have lacked the courage to write their own speeches. They depend on ‘social scientists’. These people have dominated state strategy with incompetent and unproven academic theories.

Unnecessary, if not farcical   

There is no way of undoing these grave injustices. Reversing the record on these shameful crime is ‘farcical’ and the government needs to concentrate on burning issues of the day instead of wasting everybody’s time. The British authorities may have condemned the 1818 rebellion leaders Keppetipola and 18 others as ‘traitors’ through a Gazette. It is an unnecessary exercise to expose this disgraceful obsolete and archaic British document and trounce it. Those who advised the government to dwell upon erasing the British gazette have resorted to publicity feats. If it necessitates ‘erasing’ even a small part of the colonial legacy it is an act of distortion of history- besides everything else.
It is an act of remembering people who had their own personal concerns, individual ambitions to live peaceful lives. But being confronted with events that affected not just them, but the nation, yet, they could have chosen to remain focused on their personal battles, ignoring what was going on around them. They set aside their personal agendas, their fears, they did not waver. They knew that if they did not use their strength to resist it, then the abuse and violence would continue. These are the people we consider heroes.
After all they say – heroes are people like you and me who were placed in unexpected situations, and yet, still preferred to do what is right; do they need Gazettes to become heroes?
‘The legacy of heroes is the memory of a great name and the inheritance of a great example.’- Benjamin Disraeli.

– See more at: http://www.dailymirror.lk/article/Colossal-farce-or-an-act-of-gratification–123694.html#sthash.kENN3SE0.dpuf

Weekly Editorial

Feb.13th 2017

Not surprising are all that United National Party (UNP) Chairman and Minister of Strategic Development and International Trade Malik Samarawickrema  has conceded recently that there was large scale corruption in the government of which he is a frontline minister. No admission of shame or guilt here but a simple admission of the realities from a first hand perspective which seems not only plausible but quite alarming!

In the minister’s words “Yes, it is true that there is rampant corruption in the government even now as we inherited a corrupt system from the last administration and practices of that regime were yet there,” he has stated in  an interview at his World Trade Centre office and published in a  a media report  recently  but such an unashamed admission will not augur well with those who firmly believe Sri Lanka is on the way to financial recovery .

This is relative to the assurances of the government given before and after the elections and in the light of the country sliding two slots down according to the NGO Transparency International rankings.

Sri Lanka was ranked 79th in the  rankings during the Mahinda Rajapaksa Presidency but was later placed 83rd in 2015 and 85th the following year during the present regime that rode into office with a pledge to “rid the country of rampant corruption” which now sounds like a joke on the strength this statement.

While  undoubtedly, corruption is a serious issue jeopardising the country’s credibility and reputation it also stifles economic growth which both the President Maithripala Sirisena and Prime Minister Ranil Wickremesinghe were purportedly trying to resolve, it sadly reflects their attempts as ineffective where those responsible appear to be running amok and helping themselves towards robbing the country’s resources while lining their pockets. Especially at the highest level.

Accusations regarding this have been rampant lately where it was the previous Administration against whom charges have been levelled whether rightly or wrongly but for the present Administration to continue in the same direction is a matter needing remedying post haste as in the long term it could serious damage Sri Lanka’s economy and even prompt prime international lending sources towards rescinding their lending programs and reconsidering their aid packages.

Hence the private sector and the business community truly needs  to stay away from corruption and  the country in the last few years did not mould sincere entrepreneurs but only dealmakers in the minister’s words which has  more than a ring of truth to it. where he continued that “Corruption has been deep rooted in the Sri Lankan culture and therefore it is important to receive the support of all stakeholders such as the government, the private sector, the public service and the public in uprooting corruption in the country” the commitment towards which seems imperative.

Hopefully  to be able to rid the country of corruption at the top level or any level within the next three years, will not be wishful thinking but something that can be accomplished.

Dr Sarath Obeyekera

News Item.

I have been attending  few CCEM ( Cabinet committee for  Economic Management  ?) meetings chaired by the Prime Minister with various issues I have had with the Ministry of Port and Shipping .When  the matters were taken up Minister of Ports who is one of the members of the CCEM ,did not attend ,neither the Chairman of the Ports Authority .PM has given clear  instructions to allow the investments, and the decisions were presumably ratified  by the Cabinet, chaired by the President

President could object if the decision of the CCEM is not to his liking ,or due to objection from the line minister .

What is the rationale behind the rule imposed by the president all of a sudden ,when am decisions is made at the CCEM where the line minister is invited and present., to submit again to him for ratification ?

We are under the impression that the constitutional amendment made last year was to hand over powers to the cabinet and the PM ,hence president SHALL NOT intervene .

I can guarantee you that above rule will definitely slow down all development projects to take place in the country.

President may want to take back the executive powers given to the PM and the cabinet, which means that we are going back to square one, where dictatorship is reinstated .

I have no objection if I is a Benevolent Dictatorship !

Dr Sarath Obeyekera

කීර්ති තෙන්නකෝන් පුවත්පත් නිවේදනය විධායක අධ්‍යක්ෂ/ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කේන්ද්‍රය සහ කැෆේ සංවිධානය

ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා විසින්, නීතිඥ රාමනාදන් කන්නන් මහතා මහාධිකරණයේ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස පත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් අධිකරණ කේෂ්ත්‍රයේ ද, සිවිල් සමාජයේ ද පුළුල් කථිකාවක් නිර්මාණය වී ඇත.

ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කේන්ද්‍රය/කැෆේ සංවිධානය විසින් සිදු කළ මුලික නිරීක්ෂණ අනුව රාමනාදන් කන්නන්  මහතා මහාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස පත් කිරීමේ දී,

1. ශ්‍රී ලංකා නීතිඥ සංගමයේ සභාපතිවරයා විසින් රාමනාදන් කන්නන් මහතා මහාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස පත් කරන ලෙස ලිඛිත ඉල්ලීමක් සිදු කොට ඇත

2. එම ඉල්ලීම සදහා නීතිපතිවරයාගේ අනුමැතිය ලැබී ඇත

3. අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභාව විසින් මෙම පත් කිරීම සදහා එකගත්වය ලැබී ඇති අතර,

4. අගවිනිසුරුතුමාගේ අනුමැතිය හෝ නිර්දේශය මෙම පත්වීම සිදු කොට ඇත.

අධිකරණ සේවා සංගමයේ ලේකම් මහෙස්ත්‍රාත් එම්.එම්.එම්.මිහාල් මහතා ගේ අත්සනින් ගරු ජනාධිපතිතුමා වෙත යොමු කර ඇති ලිපිය පාදක කොට ගෙන ගොඩ නැගෙමින් ඇති සංවාදයේ දී මෙයට එකග සහ පරස්පර කරුණු මතුව ඇත. මේ පිළිබදව ගරු අගවිනිසුරුතුමා, නීතිපති, ශ්‍රී ලංකා නීතිඥ සංගමයේ සභාපති සහ අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභාව විසින් මෙම පත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් නියමිත කාර්ය පටිපාටිය අනුගමනය කළේ ද යන්න පැහැදිලි කළ යුතුව ඇත.

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 111(2) (

අ) ව්‍යවස්ථාවට අනුව මහාධිකරණ විනිශ්චයකාරවරයෙකු පත් කිරීම සදහා, නීතිපතිවරයාගේ  විමසීමෙන් පසු  අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභාව විසින් කරනු ලැබු  නිර්දේශයක්  ජනාධිපතිතුමා විසින් ලබාගත යුතුය. අප වෙත ලැබී ඇති තොරතුරු අනුව නම් උක්ත කාර්ය පටිපාටිය සම්පූර්ණ වී ඇති බව පෙනේ. 

අධිකරණ සේවාවට පිටින් මහාධිකරණ සහ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරුන් පත් කිරීම සුලබ ව්‍යවහාරයකි.  අප සංවිධානයේ සීමිත දැනුම අනුව, මෑත යුගයේ දී මාර්ක් ප්‍රනාන්දු, ශිරාණි බණ්ඩාරනායක, ආචාර්ය.ඒ.ආර්.බී.අමරසිංහ, ආචාර්ය රංජිත් ධීරරත්න, ප්‍රියන්ත ජයවර්ධන, ප්‍රසන්න ජයවර්ධන, සුරේෂ් චන්ද්‍රන්, උපාලි ඉසෙඩ් ගුණවර්ධන වැනි අධිකරණ කේෂත්‍රයේ සුවිශේෂී පුද්ගලයින් එලෙස පත්වීම් ලබා ඇත.

එවැනි පත් කිරීම් සදහා නීතිඥ සංගමයේ, නීතිපති හෝ අගවිනිසුරු ගේ අනුමැතිය හෝ ලබා නොගත් බවට අතීතියේ ද චෝදනා එල්ල වී ඇත.  ඉතාමත් මෑතක දී, ශිරාණි බණ්ඩාරනායක මහත්මිය කෙලින්ම ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට පත් කිරීම අවස්ථාවේ දී ද මෙවැනි විවේචන එල්ල වූවේය.

අධිකරණ කේෂ්ත්‍රයේ පුළුල් ප්‍රතිසංස්කරණ වෙනුවෙන් සෑම විටම පෙනී සිටින ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කේන්ද්‍රය/කැෆේ සංවිධානය අවධාරණය කරනුයේ අධිකරණ සේවය සදහා බදවා ගැනීම් සිදු කිරීමේ දී එය විධිමත් හා විනිවිද පෙනෙන යාන්ත්‍රණයක් සහිතව සිදු කළ යුතු බවයි. ඒ සදහා, අධිකරණ සේවා සදහා බදවා ගැනීමේ දී කාර්ය පටිපාටිය තවදුරටත් ශක්තිමත් කළ යුතුව අතර, විනය ක්‍රියාමාර්ග සම්බන්ධයෙන් පැහැදිලි, කාර්යක්ෂම ක්‍රියාමාර්ග සදහා පියවර ගත යුතුව ඇත.

කීර්ති තෙන්නකෝන්

විධායක අධ්‍යක්ෂ/ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කේන්ද්‍රය සහ කැෆේ සංවිධානය

2017 පෙබරවාරි මස 12 වැනිදා

ධර්මසිරි සෙනෙවිරත්න 

දෙමල බෙදුම් වාදය ඇතිවුනේ ඔවුන්ට සිංහලයන්ගෙන් වූ අසාධාරණ නිසායය් සමහරු කියති . දෙමල අ යට දෙමල වීම නිසාම සිදුවූ අසාධාරණ මොනවාදය් ඔවුන්ගෙන් ඇසුවිට කෙලින් පිළිතුරක් නොදී මෙසේ අනන්මනම් දොඩවති ”” එසේ ඇසීම තරම් පැවසීම පහසු නොවේ ….දෙමලු තමන්ට සාපේක්ෂව තමන්ට අසාධාරණයක් වී අතය් පවසනවානම් අපි එය පිලිගතයුතුය …..දෙමළුන්ට වූ අසාධාරණ දන්නේ වෙනත් අ ය නොව දෙමලුමය …….මේ ආදී වශයෙන් ෂේප් වෙන පිළිතුරු දෙති
දෙමල ජාතිවාදය ඇති වුනේ දෙමළුන්ට ඇති අසාධාරණයක් නිසා නොවේ .සිංහලයන්ගේ රටේදී සිංහලයන් අභිභවා යාමේ බල කෑදරකම නිසාය. ලන්දේසි හා ඉංග්‍රීසින්ගේ කම්කරුවන් ලෙස ආ වෙල්ලාලයන් ට සිංහලයන් මර්ධනය හා යටපත් කිරීම සඳහා ඉංග්‍රීසින් විසින් දුන් විශේෂ වරප්‍රසාද නිසා බටහිර අධ්ධ්යාපනයෙන් හා ධන බලයෙන් වර්ධනය වුහ .ඉංග්‍රීසීහු මොවුන් රටේ ඉහළපෙලේ තනතුරුවලට පත් කර තමන්ගේ පරම හ තුරන් වූ සිංහලයෝ උන්ගෙන් පාලනය වන අන්දමට රාජ්‍ය තන්ත්‍රය සකස් කළහ. මින් මත්වූ දෙමලුතමන්ගේ විශේෂ වරප්‍රසාද රැකගැනීමට අසාධාරණ ක්‍රියාවලියක නිරත වුහ .මේ මානසිකත්වය ඔවුන් තුල ඇති කලේ ඉංග්‍රීසින් විසින්ය
අසාධාරණයක් වී ඇත්තේ සින්හලයාටය . සිංහලයන් ,සිංහලයන් වීම නිසාම ඔවුන්ට පැරණි රුහුණු රටෙන් හා පිහිටි රටෙන් කොටසක් එනම් වත්මන් උතුරු නැගෙන හිර පලාත් අහිමි වී ඇත .

*ව්‍යවස්ථාදායක සභාවේ 1833 –සිංහල දෙමල අනුපාතය6:1 විය යුතු වුවත් එය 1:1 කරන ලදී . 1889 දී 2:1 කරන ලදී .මෙය 3:2 කරන මෙන් දෙමල නායකයන් විසින් ඉල්ලන ලදී .1918 වන තුරුත් ඉංග්‍රීසින් විසින් සිංහල දෙමල අනු පාතය 1:1 හෝ 3:2 අනු පාත යට පවත්වා ගෙන ගියහ.

*1885 දී ව්‍යවස්ථාදායක සභාවට මුස්ලිම් වරයෙකු පත් කිරීමටද දෙමල අ ය විරුධ්ධවුහ . මුස්ලිම් වරු නට වෙනම අනන්‍යතාවක් නැත ,ඔවුන්ද දෙමලුන්ටම නියෝජනය කල හැකියය් රාමනාදන් පැවසුවේය .

* 1917උගත් කම ඇතුළු වරප්‍රසාද මත චන්ද බලය දීමෙන් ප්‍රයෝජන ගැනීමට සිතු දෙමලු ජනවර්ග පදනමෙන් මන්ත්‍රීන් තේරිය යුතුයය් කීහ කොන්ග්‍රසය ඊට විරුද්ධ වූ නිසා අරුනාචලම් කොංග්‍රසයෙන් අස්වී ”””1921 දී තමිල් මහජන සබෙය් ”’ පිහිටෙව්වා

*1931 ඩොනමෝර් කොමිසමෙන් ඇතිකළ රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභා මැතිවරණය දෙමළුන් විසින් වර්ජනය කලේ ජනවර්ග පදනමෙන් මන්ත්‍රීන් තොරණ ලෙස ඔවුන් කල ඉල්ලීම ප්‍රතික්ෂේපවූ නිසාය එවකට චන්ද බලය හිමිවුයේ යම් උගත් කමක් තිබු අ යටය . ඉංග්‍රීසින් එවැන්නන් බිහිකර තිබුනේ දෙමළුන් අතරිනි .මේ වන විටද සියලු උගත් ලාංකිකයන් වෙනුවෙන් ජාති භේදයෙන් තොරව සිංහලයෝ පොන්නම්බලම් රාමනාදන් පත් කර තිබියදීත් දෙමලු ඒ නොතකා මේ පියවර ගත්හ
1921 මධ්‍යම පළාතේ ලක්ෂ 7.5 න චන්ද බලය තිබුනේ 2427 ටය .කොළඹ නගරයේ ලක්ෂ 2.4 කින් චන්ද බලය තිබුනේ 4325 කටය එහිද සිංහලයන්ට වඩා වැඩියෙන් හිටියේ සිංහල නොවනඅ ය නිසා දෙමල උගතුන් වැඩිය .එවිට දෙමල චන්ද වැඩිය .උතුරේ දෙමලු ලක්ෂ 3.5 සිටි අතර චන්ද බලය හිමිවූ ගණන 13937 කි ( ඉංග්‍රීසින් ඔන්න ඔහොමය් රට කරවන්නන් තැනුවේ ). නැගෙන හිර ලක්ෂ 1.9 ට චන්ද බලය තිබුනේ 806 ටය . උතුරුමැද චන්ද බලය හිමි අ ය 385 ක් වූ අතර ඉන් පත්වූයේත් දෙමල අයෙකි . දෙමළුන් ට අවශ්‍ය වුයේ මෙසේ රට පාලනය තමන් අතට ගැනීමටය .

*සී ,සුන්දර ලිංගම් ඊලමක් ගැන කතාකලේ 1940 ගණන් වල මුලදීය

*1942 අනුරාධපුර සංරක්ෂණ පනතටත් 1931 බෞද්ධ සිධ්ධස්ඨාන පිලිබඳ පනතටත් දෙමලු විරුද්ධ වුහ විරුධ්ධවීම් කෙතරම් දුරදිග ගියෙදය් කියතොත් 1942 බස් සේවා බලපත්‍ර පනතටත් 1940 ධීවර පනතටත් විරුද්ධ වුහ ධීවර පනතට විරුධ්ධව්වුනේ යුරෝපීයයන්ට හා ඉන්දීය සුළු වාර්ගිකයන්ට අසාධාරණයක් වන බව කියමිනි
*චෙල්ව නායගම් ”’දෙමල රාජ්‍ය පක්ෂය”’ පිහිටෙව්වේ1949 දීය

*50-50 යනු එක ජන වර්ගයකින් 50% කට වඩා නොසිටිය යුතුය යන්නය් 75% ක් වූ සිංහලයන්ගේ මන්ත්‍රී සංඛ්‍යාව 50% නොඉක්මවියයුතුය යන්නය් ඒ කිව්වේ .එහි තේරුම සිංහලයා බහුතරය බව නොපිලිගනීමය් .

* 1951 අප්‍රේල් මස”’ දෙමල රාජ්‍ය පක්ෂයේ ”’ පළමු සම්මේලනයේදී සම්මත වූ කරුණු —-දෙමල වෙනම ජාතියකි — දෙමල ජාතියට ස්වයං නිර්ණය අයිතිය ඇ ත .–උතුරු නැගෙන හිර පළාත් ඇතුළු භුමිය දෙමල නිජ භුමියය් .

*1947 චෙල්වනායගම් පාර්ලිමේන්තුවේදී —–””–ලංකාවේ දෙමල ජනයාට වෙන්වී ස්වාධීන දකුණු ඉන්දියාවක් සමග එකතු වීමට අයිතියක් ඇත ”” විජේවර්දනගේ ”බෝ මැඩ විප්ලවයට” විරුද්ධව කතාකල බාලසුබ්‍රමනියම්ද මෙදේම කියා ඇත .

*1928 මදුරාසියේ ජස්ටිස් පක්ෂය හෙවත් පසුව ද්‍රවිඩ මුන්නේත්රකලගම් පක්ෂයේ අභාෂය ලැබූලංකා දෙමලු තමන්ට ඉංග්‍රීසින්ගෙන් ලැබුන විශේෂ වරප්‍රසාද රැකගැනීමට ඊලාම් සංකල්පය ගෙනාවා ඔවුන්ට මේ සඳහා සිංහල බහුතරයෙන් පිට රාජ්‍යයක් අවශ්‍ය වුනා .බලයේ කොටස් කරුවන් වීම මදිවුණා ඔවුන්ට තම ජන අනුපාතයට වැඩියෙන් වරප්‍රසාද අවශ්‍ය වුනා

පුර්ණ බලය අවශ්‍ය වුනාමේ දේවල් වුනේ 1956 සිංහල රාජ්‍ය භාෂාව කිරීමට පෙර බව ඕනෑම ගොනෙකුට ට තේරුම් යායුතුය .එහෙත් ”’එක භාෂාවක් රටවල් දෙකක් , භාෂා දෙකක් කලොත් එකරටක් ”’ කියමින් ජනතාව නොමග යැවු මාක්ස්වාදී කොටසක් එකල සිටිබව ඔබට මත ඇති . ඉංග්‍රීසින් ඉංග්‍රීසිය පමණක් රාජ්‍ය භාෂාව කරපු කාලයේ රට නොකැඩුනේ අය්දය් ඔවුන් කියා නැත , නම් හා කොල්වින් වැනි ය සිංහල සංස්කෘතික විරෝධී බටහිර පන්නයේ අයවෙති .ගාමිණි මහරජු ඔවුන්ට ගඩොල් මෝඩයෙකි .වසර 2500කටත් ඉහත සිට මෙරටේ භාෂාව සිංහලය 1919 යාපනය පෘතුගීසින් යටත් කලවිට අත්සන් කල ගිවිසුම පවා ඇත්තේ සිංහලෙන්හා පෘතුගීසි බසින් මිස දෙමලෙන් නොවේ
සිංහල භාෂාවට රාජ්‍ය භාෂා තත්වය නැතිවුයේ අධිරාජ්‍ය වාදීන්ගේ කාලයේය නිදහස ලැබීමෙන් පසු සිංහල රජයේ බසකිරීම මේ රටේ ඉතිහාසය ට එකඟවූ ක්‍රියාවකි . සිංහලයන්ගේ ඉල්ලීම වුයේ එයය් එයට විරුද්ධ වීම ඉතිහාස විරෝධීය

මේ කරුණු කැටිකර දැක්වුයේ සියලුම සිංහලයන්ට තමන්ගේ සාකුවේ , අත්බෑගයේ ගමන් මල්ලේ තබාගෙන දේශද්‍රෝහීන් සමග ඔනම වෙලාවක තර්කවිතර් ක වාදකරන්නනට පහසුවීම පිනිසය්.වහාම වාදාභිමුඛ වන්න .එන තත්වය හොඳ නැත . ආවේගශීලී වියයුතන එසේවන්න නිද්‍රාශීලී නොවන්න 13 ව්‍යවස්ථාවට හා පළාත් සභාවලට එක හෙලාම විරුද්ධ වන්න .රට බෙරාගන්නේමැය් වහසි බෙනෙමින් එන අ යට 13 ව්‍යවස්ථාව අහෝසිකරන ලෙස බල කරන්න ඉන් මෙපිට සිංහලයාට සෙතක් වෙන්නේ නැත .

නලින් ද සිල්වාගේ “ප්‍රභාකරන් ඔහුගේ සීයලා බාප්පලා සහ මස්සිනාලා” ඇසුරෙන්

DR. DAYAN JAYATILLEKA Courtesy The Island

Would you undergo or put a loved one through an unnecessary but quite drastic, risky surgery? This is precisely what the UNP leadership and Chandrika Kumaratunga are trying perpetrate on the Sri Lankan body politic, through a new Constitution.

They seek to effect such change to the Constitution that cannot be limited to reform through the procedure of amendments. But what could such change be?

There is no Sri Lankan commitment to a new Constitution made to the Human Rights Council. Thanks to our neighboring friends, the only reference to a political solution is to the implementation of the 13th amendment, which is far more modest than that which is envisaged by a new Constitution. So it perfectly possible to leapfrog accountability/transitional justice and move directly to the political resolution item of the Geneva resolution, by implementing the 13 amendment, with necessary modifications and improvements.

The government’s contention that there is no reason for the Joint Opposition to oppose the government’s Constitutional project, is another example of the Constitutional bond scam now in play. Firstly the Rajapaksa administration’s joint communiques of May 21st and May 23rd 2009 with the Government of India and the UN SG Ban Ki Moon, and reproduced in the UNHRC resolution of May 27th 2009, did not promise to implement “13 Plus” still less “go beyond 13A”. Of the two communiques only the one with India mentioned 13A and that too was only to “implement the 13th amendment”.

President Rajapaksa promised 13 Plus and NOT to go beyond the 13th amendment. And therefore he did not promise a new Constitution. As anyone who has had a 13th birthday knows, if anyone asks your age six months after that, you reply “13 plus”—which in no way means you have gone “beyond 13”. You are “beyond 13” only on your next birthday, i.e. when you hit 14.

The question is why not go that painless route? The answer logically is that the government seeks a change that goes beyond a reform. Why would the government do so?

Indeed this is the point that Gamini Jayawickrama Perera has recently made when he reminded an audience of the vast strides the North Western Province made during his tenure as chief minister, and pointed out what was possible within the present system, asking pointedly “If I could do it why can’t you?” However, that pragmatic place doesn’t seem to be where the UNP leadership is coming from. Equally obviously the government does not intend to go in for a new amendment of a scope and scale which could be passed by only a two thirds in parliament without recourse to a referendum.

Just when you thought things couldn’t be morally worse, you learn that Mangala Samaraweera does not intend the new Constitution to be trade-off for getting us off the ‘war crimes’ accountability hook. When asked by the foreign correspondents whether the US and UK leaderships may no longer insist on the implementation of the Geneva 2015 UNHRC resolution, the Foreign Minister replies disgustingly that ” even if they don’t insist, we insist” on implementation. This means that the government’s agenda is not ‘quasi-federalism  OR Special Courts on war crimes’, but ‘quasi-federalism AND Special Courts’, except that the sequence has changed and its federalization first, Special Courts second.

What this means is that there is a deal between the Ranil-Mangala-CBK troika (which has a pathetically few ‘official’ SLFP loyalists), the TNA’s  Sumanthiran-Sampanthan duo, the Global Tamil Forum/the British Tamil Forum, and a handful of Western states with important Tamil Diaspora vote banks (and colonial hang-ups). What’s in it for Ranil and Mangala are (a) the prospect of permanent electoral support (and perhaps funding) for the UNP from the Tamil community in Sri Lanka and overseas, and (b) a transfer of power from the President to the PM and the UNP which would remove the roadblocks to and facilitate the smooth implementation of their re-colonization project of the transferring the ownership of the geo-strategically vital island of Sri Lanka from us, the people, the citizens, to them, the foreigners.

Editorial  Courtesy The Island

February 12, 2017, 9:31 pm

A female student, who secured distinctions for all three subjects at the GCE A/L examination in the Arts stream from the Moneragala District in 2015 has been denied university admission. She was seen on television struggling, in vain, to hold back her tears rolling down her youthful cheeks on Saturday. R. M. Saumya said the University Grants Commission (UGC) claimed that it had not received her online application for registration, which she had sent through a cyber café in a nearby town as she did not have Internet access at home or in her village. There wasn’t a dry eye in the house.

Minister of Higher Education and Highways Lakshman Kirielle has said he will ensure that justice is done. It is incumbent upon him to honour his word without delay because the newly introduced online registration scheme has caused numerous problems to rural students. Government politicians are living in cloud cuckoo land. They are talking of Google balloons, free Wi-Fi zones, tablet PCs for students in Grade 12 and 13 and relaying market data to loincloth-clad farmers via mobile phones. But, many students who pass the GCE A/L examination are without facilities for online registration.

Some ultra radical elements successfully used slogans such as ‘colombata kiri, gamata kekiri’ (‘milk for Colombo and melon for the village) to tap the pent-up frustration of the rural youth and brainwash them into sacrificing their precious lives in the name of liberation. Even these self-proclaimed revolutionaries are silent on the despicable discrimination against the underprivileged children in the field of education.

Saumya’s plight has come to light at a time when university students, academics, politicians and some civil society activists have taken up cudgels for the rights of medical undergraduates in state universities. Children of the rural poor are in this predicament owing to a glaring urban bias in the resource allocation for education. It needs to be added that even in the urban areas only the privileged schools are on the radar screen of the powers that be and the education high-ups; there are many neglected small schools in Colombo and its suburbs.

Many students like Saumya, in rural backwaters, would opt for the GCE A/L science stream if the required facilities were available at their schools. Their parents help maintain medical and engineering faculties by paying indirect taxes, but their progeny cannot at least enter the race for admission to those coveted institutions.

Education is a right and not a privilege. This country is said to have a free education system. If so, how come this kind of gross discrimination against the underprivileged children has come to be taken for granted? There is nobody to safeguard the rights of the students who cannot even enter the science stream for no fault of theirs. It is reported from time to time that some of the bright rural students who succeed in realising their dream of entering medical and engineering faculties, amidst difficulties, drop out, unable to follow lectures in the English medium.

If all people are equal and there is a free education system in this country, then each and every student should be able to gain access to a school where the subject stream of his or her choice is available. Visionary statesman, worthy of holy veneration, C. W. W. Kannangara, set up the Central Colleges as part of a strategy to help every student regardless of his or her parents’ station in life to receive a decent education. Had successive governments followed his progressive policies, sons and daughters of the rural masses would not have been in this predicament today.

When state power was devolved to the periphery through the provincial council system, people at the grassroots level were assured that they would be given a better deal. But, their lot hasn’t improved in any way as evident from the plight of Saumya and others like her. Their schools remain underdeveloped while provincial politicians are preoccupied with national issues and lining their pockets.

Saumya is certainly not alone in this predicament. There must be many other rural children dwelling among the untrodden ways, suffering in silence. Who will fight for their rights which are being blatantly violated?

Our Special Absent Friend – Chitta Ranjan De Silva ( Bulla )

This moving song by Daniel O’ Donnell was played at the end of the proceedings on the occasion of the C. R. de Silva Commemorative Book launch

https://m.youtube.com/watch?v=OjDvZSq-uic

C. R. de Silva Commemorative Book launch ( ITN News – November 07, 2016 ) Duration – 01 Minute

Please click on the web link below

http://www.thereadpage.com/Video/Book.html

C. R. de Silva Commemorative Book launched at inaugural Memorial Oration

November 13, 2016

http://www.island.lk/index.php?page_cat=article-details&page=article-details&code_title=155444

Editor Senaka Weeraratna presenting the book to Prime Minister Ranil Wickremesinghe. and Former President Mahinda Rajapaksa with Chief Justice K. Sripavan and Attorney-General Jayantha Jayasuriya at the event.

The inaugural C. R. de Silva Memorial Oration was delivered by former Attorney-General Palitha Fernando, PC. at the BMICH in the presence of a distinguished gathering comprising the Prime Minister Ranil Wickremesinghe (Chief Guest), Chief Justice and members of the Supreme Court, Judges of the Court of Appeal, members of the Official and Unofficial Bars, old boys of Royal College, including a sizeable number from the RC 1960 group, and Kamalini and members of Chitta Ranjan de Silva’s family, among others.

The event was held in Committee Room ‘B’ of the BMICH on Monday Nov. 7. Two Senior Buddhist Monks representing the Amarapura Nikaya were also present on the occasion.

The day marked the third death anniversary of Chitta Ranjan de Silva, former Attorney-General. The proceedings commenced with the lighting of the traditional oil lamp by a number of distinguished guests including, former President Mahinda Rajapakse. Viren Corea, attorney-at-law compered the proceedings.

Shehan de Silva (State Counsel and son of C. R. de Silva) delivered the welcome address. Kapila Waidyaratne, PC, Senior Additional Solicitor-General gave an introduction to the Orator, Palitha Fernando, former Attorney-General, who spoke on ‘The Role of the Attorney- General of Sri Lanka and the Rule of Law; with Special Reference to the Criminal Justice System’.

For more

http://www.island.lk/index.php?page_cat=article-details&page=article-details&code_title=155444

Courtesy The Nation

Economists while agreeing with the Central Bank of Sri Lanka (CBSL) Governor Indrajit Coomaraswamy’s proposed options for debt servicing and the resurrection of the economy, say that there was little done in the way of improving investment climate and investor confidence.

Professor of Economics at the Department of Economics of the Faculty of Arts of the University of Colombo, Prof. Sirimal Abeyratne said that the government would face a largely uphill task in relation to implementing much needed reforms of outdated regulatory frameworks.

Coomaraswamy last week said Cabinet approval was to be sought to raise $ 1.5 billion via sovereign bonds and syndicated loan capped at $ 1 billion.

The Governor during a press briefing last week said Sri Lanka was faced with a challenge of increasing non-debt creating foreign inflows.

Further, he also said that the CBSL aimed for US$ 7.5 billion reserves by December strengthened by an additional US$ 2 billion expected from public asset sales.

Coomaraswamy stated that the Central Bank’s projected earnings from the sale of non-strategic State assets including Hyatt, Hilton, Waters Edge and Grand Oriental Hotel along with Lanka Hospitals and Mattala Airport could be US$ 1 billion and added that the government expected about $ 1.12 billion from the sale of the Hambantota Port to China Merchant Holdings.

Abeyratne commenting on the proposals said that the way out of the economic crisis was to improve the investment climate and the confidence of business investors as well as to reform the processes and systems of the regulatory framework.

The latter involves unilateral liberalization, regulatory reforms, law and order, public sector reforms and reforms in and of State-owned public enterprises such as the Hambantota Port and the Mattala airport,” Abeyratne said.

While there are laws governing nearly every aspect, there are weaknesses in law enforcement,” he added.

According to analysts, a stronger regulator regime in the relevant sectors should complement the divestiture of underperforming assets.

Abeyratne further noted that the country was already quite late in undertaking the reforms and the next few years would prove politically difficult for reforms to be brought about.

Until and unless Sri Lanka generates an export income and foreign direct investment inflows, aspects which have been lacking or not taking place for many years while managing the liabilities and exchange rates, the CBSL will be compelled to rely on borrowings. This is a serious problem, yet unavoidable under the present circumstances,” Abeyratne explained.

It must be noted however that in the case of FDI generation and export promotion, there is very little that can be done by the CBSL.

Abeyratne further added that the matter was a question of general policy and the political environment and whether it resulted in building investor confidence. The rest of the institutions must generate foreign exchange. The CBSL is in trouble as they have to manage without the fundamentals of foreign exchange generation,” he pointed out.
Addressing the question of restructuring public enterprises which were loss making and operating on circular debt, where a company borrows from company and then the second company borrows from a third and vice versa, he was of the view that it was always better to privatize or sell.

The country has made some investments and managed public enterprises in a manner which placed the burden on the taxpayers. This has been done continuously. The big enterprises have been borrowing in this manner. We don’t know how to get out of this problem. Thus the sale of assets is recommended,” Abeyratne further pointed out.
According to Prof. Abeyratne, the results would be two-fold. One would be that it would take away the burden on the taxpayer and release funds for other productive activities and the other is that the public enterprises once sold would operate on market principles, bearing the profit and loss on their own.

Thus, it would result in the creation of a situation of improved competition and efficiency. For an example, if the Hambantota harbour is sold, the Colombo port will have to compete with the Hambantota port”, Abeyratne said.

However, with regard to selling assets, Abeyratne pointed out that Sri Lanka did not have the bargaining power as the country is in the worst situation in this regard.

We are selling when the process is at the weak end. We have no bargaining power,” he said.

Abeyratne further noted that the investment climate had to be improved, and a more stable product- base had to be looked at as it would help address the problem of inflation. The current aggregate demand issue had to be addressed and monetary policy measures had to be used and improved.

Investments have not been rising significantly. When analyzing why this is the case, the reasons emerge as being the non-improvement of the investment climate and the non-improvement of business investor confidence. Only interim measures have been taken with regard to addressing this critical problem,” he said.

We must go back to the reforms process, which since the early 1990s has been at a standstill. Ad-hoc policy measures were essential during the war and they have been taken. The environment now however is messy. There is no direction and the direction is not clear. Overall reforms are needed. The regulatory framework is outdated. The key areas include reforming including the public sector. It is easy at the beginning but not at the end. We are halfway through the present regime.”

ලංකා සී නිවුස්

ලෝක ඉතිහාරසයේදී අගමැතිවරයක් සම්බන්ද වී සිදු වූ එකම මහ බැංකු හොරකම සම්බන්ධයෙන් ඉදිරියේදී පිහිටුවන නව ආණ්ඩුවක් යටතේ පළමු පැය 72ක කාලය අතුලතදී වත්මන් අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතාට ස්ථිර වශයෙන්ම මාංචු දමනා බව සන්ධානයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී රංජිත්ද සොයිසා මසහතා පවසයි.

ඔහු මේ බව කියා සිටියේ කොලොන්නේදී පැවති ජනහමුවනක් අමතමිනි

S. Ratnajeevan H. Hoole Member, Election Commission

February 12, 2017, 9:32 pm

Despite the Nineteenth Amendment, most newspapers write of the nonexistent Election Commissioner. An Island edi (11.02.2017) reports a meeting of the Joint Opposition (JO) with the Election Commission (EC) wheretorial all three members were present, as with the Commissioner.

It is a natural outcome of government’s undermining the EC by starving us of resources. We all know that our parliament has had murderers, liquor dealers, embezzlers, sexists and other assorted crooks. They have impunity except when in the opposition. The Prime Minister justifies a travel allowance for MPs in addition to their luxury vehicles saying it is undignified for them to travel by bus. However, as a diabetic EC member, I need to travel by bus from Jaffna and urinate in public streets wherever my bus stops. I am offered dingy hotels in Colombo where I dare not go outside for my meals because of loitering prostitutes.

On Douglas Devananda’s complaint, I had criminal charges filed against me for writing of election rigging by the last government. I became an EC member out on bail. Police prosecutors under this government made lengthy statements against me in Sinhalese (although I do not understand Sinhalese and the law says the language of the courts in the North is Tamil). Court Sergeants would manhandle me, pulling me by the arm to make me stand where they wanted me in the dock. The 2011 case was finally dismissed on 25.01.2017 by a skeptical judge who ruled that the police keep asking for time to investigate, he has seen no evidence of an investigation and no longer believes there ever was one. How did that happen under Good Governance? Is it any surprise that the EC has no status? Indian protocol puts us at the level of a Supreme Court Justice and we receive that respect when dealing with India.

Naturally, with a toothless EC, Local Government (LG) elections have for long been delayed – in Tamil areas since 2011. By filing a case the right to representative government, and the right of a citizen to exercise his franchise, are easily thwarted. Such delays restore the power devolved to LG Authorities back to the minister in the central government who appoints and orders officials who run the LGs for him. The Supreme Court has a special obligation to fast track these cases instead of letting ministers usurp the powers of LGs. Justice is denied in the name of justice!

EC-JO Meeting

In the meeting misreported in the Island editorial, the JO asked the EC for a meeting. We met on 09.02.2017 at our premises. I recall 9 stalwarts of the JO coming. Their main grievance was that elections are long overdue, “everyone” blames the “independent EC,” and we should therefore hold elections or resign.

The EC is reluctant to go public, although we felt the way things are going there may be no elections till 2020. The public has a right to know why.

The Delay and Delimitation

Power is all in government hands. For delimitation of wards, a Delimitation Committee (DC) appointed by the Minister for Local Government; then their work is subject to appeal. Upon resolution, the wards are gazetted, and the EC conducts the election.

Delimitation was done under the previous government and President Sirisena gazetted the wards on 21.08.2015. However, the boundaries were said to be gerrymandered. Despite gazetting, a new DC was appointed by Minister Faizer Mustapha to hear appeals with senior SLAS official Ashoka Peiris Chairing.

Facilities, it is generally agreed, were inadequate as to translators, transport and money. The members, most of whom had other full-time commitments, had to visit every Secretariat and spend 3-5 days on hearings.

The first deadline extension to 30.11.2015 portended the disasters to follow. The EC was promised the report on 15.08.2016. Other dates followed. We had two DC members telling us that Minister Mustapha had explicitly asked them to delay. Mustapha told me at an EC meeting to which he came 2 hours late that he had asked the DC to slow down because he did not want them to lose their health.

Final submission was after several delays precipitated by the deaths of Mr. Peiris’ wife and mother, the UNP and SLFP nominees refusing to sign the report, etc. January end saw the Minister assuring the Supreme Court in a related case that he would gazette the report within a month.

However, mistakes are being found. I do not know whether they are grammatical and spelling mistakes or substantive. If the latter, would the 5 members need to sign again? The government has sacked Peiris even from his job as Competent Authority of the Mineral Sands Company. (The importance of the 19th Amendment is seen in this sacking and his replacement by Attorney Maithree Guneratne who himself was sacked recently as the head of the Lanka Coal Company and brought back after teaching him the importance of compliance). What now? Does the DC need to meet again to ratify the changes?

Special Allocations

After the Second JVP insurrection, a report by G.L. Peiris led to a mandated 40% allocation to youth nominations using the word shall (Act No. 25 of 1990). However, because of some not meeting the age criterion, all nomination papers were rejected for the UPFA and UNP in the 2006 elections in Gampaha and Colombo, respectively. Consequently others got elected in these UPFA, UNP strongholds. Act No. 22 of 2012 therefore changed the word shall to may, and youth to women and youth. The word may allows all parties to ignore this, fearing that stronger candidates from the other parties, that is older men, will beat any youthful or female candidate put forward by them.

What if there are Local Government Elections?

Holding LG Elections

Regular, periodic elections define a democracy. The poll delay is wrong. The EC just does not have it in its power to hold elections. We implement the law. Parliament makes the law.

We cannot simply hold elections under the wards gazetted by President Sirisena on 21.08.2015 as requested by the JO because in the intervening Act No. 1 of 2016, there is an allocation of 1/3 more representatives and then 25% more seats for women. This number too has to be gazetted by the President. So the government holds all the trumps. This increase itself is fraught with problems as LGs cannot accommodate some 70% more in present buildings. Excuses galore to exploit.

Constitutional Process

Real change in the constitution, making Sri Lanka a better democracy and embracing minorities, is urgent. Any electoral reversal of the government in LG polls would abort the constitutional process. Is that why the delay in the polls? Do the ends justify the means?

No they do not, especially when analysts allege the government is backtracking on the promised ends. Elections are a right. The only way is for the government to push through the reforms with the LG polls. That way, minorities will be assured that the government is not fibbing on reforms.

Even if Elections are Held

I am told I need to be in Colombo every day if elections are called. I will not spend my money for public work, urinating on the streets, when the PM has a fleet of BMWs and the use of a helicopter, and will not let MPs travel by bus.

Despite being told the constitution is wrong in the EC having three members and a quorum of three, the government has asked us to ignore that. On the 9th the EC had a meeting scheduled with Mustapha. He advanced it to the 8th when I was in Jaffna. The EC and he decided to edit the mistakes in the DC report. In the absence of a quorum it is illegal; Besides, it is not our report for us to edit.

Likewise, if elections are ever called, any certification of election results will be invalid without all three present. Nothing is ready for polls. Perhaps it is as intended.

There is widespread support to change this to ensure proper youth representation. If that is done, there will be need for new delimitation. So no one knows when there will be elections.A lot has changed since the elections of Jan. 2015. Even if we assume that the same majority will back the government despite the nonfulfilment of promises, the adjacent map of who voted for Sirisena and who for Rajapaksa tells us who will win. They garnered 51.28% and 47.58% respectively of the vote. In LG elections unlike the presidential elections where Tamils and Muslims by and large supported Sirisena, they will contest separately in the North and East to get their own Councils. Without any reduction in votes, Sirisena can at best hope to win in the few remaining places. The vast areas in blue are far more numerous in Councils. The outcome in terms of Councils will allow the JO to claim victory.

උපුටාගැණීම මව්බිම

ගම්මුලාදෑනියාත් ගමේ මුරකාරයාත් එකතු වුණොත් එළිවනතුරු හොරකම් කළ හැකි යැයි දෙමළ කියමනක් තිබේ.

මහ බැංකුවේ සිද්ධ වුණේ ඒ ආකාරයේ සොරකමක් යැයි මිනිසුන් අතර කතාබහක් ද ඇතිවී තිබේ. මහ බැංකුවෙ සිදුවී ඇත්තේ විගණකාධිපතිතුමන්ට අනුව සුළුපටු හොරකමක් නොවේ. පසුගිය සති අන්ත පුවත්පත්වල සමාජ වීරයා බවට පත්ව තිබුණේ විගණකාධිපති ගාමිණී විජේසිංහය. මහ බැංකු මගඩියට අදාළව තම වර්තාවෙන් හෙළි කළේ මුල් ගනුදෙනුවෙන් සිදුවූ පාඩුව පමණක් බව ඔහු පවසා තිබිණි. නොනැවතී එක දිගට එම පාඩුව පැටව් ගසන බවද ඔහු කියා තිබිණි. ඒ අනුව මේ වනවිට එමඟින් රජයට සිදුව ඇති පාඩුව සුළුපටු නැත. ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ බන්දුල ගුණවර්ධන මාධ්‍යයට පවසා තිබුණේ මේ වනවිට මහ බැංකු මගඩියෙන් සිදුව ඇති පාඩුව
රු. බිලියන 1,000කට අධික වන බවය.

බත් හැලුණොත් අහුලන්නට පුළුවන්ය. එහෙත් ගෞරවය නැති වුණොත් එය යළි ලබා ගැනීම අසීරුය. මහ බැංකු මගඩියෙන් ආණ්ඩුවට සිදු වූයේ එය සතුව තිබූ ගෞරවය අහිමි වීමය.

අහිමි වූ ගෞරවය යළි ලබා ගන්න ආණ්ඩුව එක එක ඒවා කරමින් සිටී. අගමැති රනිල් මුලින්ම කළේ තම පක්ෂයට හිතවත් නීතිඥයන් දෙතුන් දෙනකු පත්කර කමිටුවක් සෑදීමය. ඒ කමිටුව මඟින් මහ බැංකු බැඳුම්කර ගනුදෙනුව ගැන වාර්තාවක් ලබා ගැනීමය. ඒ වාර්තාවෙන් එවකට සිටි මහ බැංකු අධිපතිගේ “ගෞරවය” බේරා ගන්නට උත්සාහ දරා තිබිණි.

දින සියයේ ආණ්ඩුව පැවැති සමයේ පාර්ලිමේන්තුවේ “කෝප්” කමිටුවේ සභාපති වුණේ ඩිව් ගුණසේකර ජේ‍යෂ්ඨ මන්ත්‍රිවරයාය. ඔහු ඇතුළු “කෝප්” කමිටුව මහ බැංකු නිලධාරින්ද කැඳවා සාක්ෂි ලබා ගෙන, අදාළ මගඩියේ වගතුග හෙළි කරමින් වාර්තාව නිකුත් කරන්නට ඔන්න මෙන්න තිබියදී ජනාධිපතිවරයා විසින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරිණි. එයින් වූයේ සිදුවූ මගඩිය ගැන කරුණු අනාවරණය වීම වැළැක්වීමට ජනාධිපතිවරයාද සහාය දැක්වූ බවට චෝදනාවක් විපක්ෂයේ අතට පත් වීම පමණි.

මහ මැතිවරණයෙන් පසුව බිහිවූ පාර්ලිමේන්තුවේ “කෝප්” කමිටුවේ සභාපතිකම ලැබුණේ ජ.වි.පෙ. මන්ත්‍රි සුනිල් හඳුන්නෙත්තිටය. ඔහු ඇතුළු කෝප් කමිටුව පසුව නිකුත් කළ වාර්තාව මඟින් ඩිව් ගුණසේකරගේ සභාපතීත්වයෙන් යුත් කෝප් කමිටුව විසින් නිකුත් කරන්නට උත්සාහ කළ වාර්තාවේ සඳහන්ව තිබූ අයුරින් මහ බැංකු මගඩියේ බොහෝ කරුණු හෙළි කර තිබිණි. විගණකාධිපතිතුමන්ගේ ඒ පිළිබඳ වාර්තාවද ලැබුණේ, කෝප් කමිටුවටය. හොරකමද, හොරකමින් සිදුව ඇති හානියේ තරමද, හොරකමට සම්බන්ධ වූවන් සමහරක් ගැනද මේ වාර්තා මඟින් කරුණු අනාවරණය කර තිබිණි. මේ සියල්ල මඟින් සිදු වූයේ හොරු අල්ලන්නට යැයි කියමින් බලයට ආ ආණ්ඩුවක්, මහා පරිමාණ හොරකමක වගඋත්තරකරුවන් බවට පත් වීමය. ජනාධිපතිවරයා මේ පිළිබඳ සොයන්නට කොමිසමක් පත් කළේ මේ අතරතුරය. දැන් ඒ කොමිසම වැඩ පටන්ගෙන තිබේ.

කොමිසම පත් කිරීමෙන් ජනාධිපතිවරයා රටට ඇඟවූයේ තමන් මේ අපකීර්තිමත් හොරකමට සම්බන්ධ නැති බවය. මුරුත්තෙට්ටුවේ ආනන්ද හිමිපාණන්ගේ අභයාරාම විහාරස්ථානයේ පැවැති උත්සවයකදී ජනාධිපතිවරයා පැවැසුවේ අගමැති කාර්යාලයෙන් නීතිපතිවරයා වෙත අදාළ ප්‍රශ්නය යොමුකර තිබූ බවත් කරුණු සොයා බැලූ විට දැනගන්නට ලැබුණේ, මහ බැංකු මගඩිය පිළිබඳ සිවිල් නඩුවක් පැවැරීමට නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව සූදානම් වන බවත් එය වළක්වා ඊට අදාළව අපරාධ නඩුවක් ගොනු කිරීමට තමන් ජනාධිපති කොමිසම පත්කරන ලද බවත්ය.

රටේ ජනාධිපති මෙසේ කියන්නේ ආවාට ගියාට යැයි සිතිය නොහැකිය. සිවිල් නඩුවක් පවරන්නේ රජයට සිදුව ඇති පාඩුවක් ගැන සොයන්නටය. පසුව අවසානයේ පාඩුවක් සිදුව ඇතැයි තීරණය වුවහොත් සිදුවන්නේ අධිභාරයක් පනවා අදාළ පාඩුව චූදිතයන් වෙතින් අයකර ගැනීමය. එබදු අධිකරණ ක්‍රියාවලියක දී චූදිතයන්ව අත්අඩංගුවට ගෙන රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරගත කිරීමක් සිදුවන්නේ නැත.

මහ බැංකු මගඩියෙන් රටේ ආර්ථිකයට එල්ල වූයේ සුළු පටු බලපෑමක් නොවේ. අර්ජුන් මහේන්ද්‍රන් අධිපතිවරයා තම බෑනාගේ සමාගමට අයුතු ලාභයක් උපයා ගැනීම සඳහා බැඳුම්කර පොලී අනුපාතය අසාමාන්‍ය ලෙස ඉහළ දමන ලද බව දැන් අනාවරණය වී අවසන්ය. එමෙන්ම බලාපොරොත්තු වූ ප්‍රමාණයටත් වඩා බෑනාගේ සමාගමෙන් ණය ලබා ගැනීමටද හිටපු මහ බැංකු අධිපතිවරයා කටයුතු කර ඇත. බෑනාගේ සමාගම, මහ බැංකුවට අධික පොලියට ණය දී ඇත්තේ ලංකා බැංකුවෙන් ඊට වඩා අඩු පොලියකට ණයට ගත් මුදල්ද යොදවා ගෙනය. දැන් සේවක අර්ථසාධක අරමුදලේ සල්ලිවලටද තට්ටු කර ඇතැයි චෝදනා එල්ල වී තිබේ.

මහ බැංකුවේ බැඳුම්කර ණය ගනුදෙනුවල පොලී අනුපාතය ඉහළ ගිය විට රටේ සාමාන්‍ය බැංකුවලින් සාමාන්‍ය ජනතාවට දෙනු ලබන ණය පොලී අනුපාතයද ඊට වඩා ඉහළට යෑම ස්වාභාවිකය. මහ බැංකුවට 13% පොලියට තම සල්ලි ණයට දිය හැකි නම්, බැංකු සාමාන්‍ය මිනිසුන්ට ණය දෙන්නේ 13%ට වඩා වැඩි පොලියටය. ඊට වඩා අඩු පොලියට බැංකුවලින් ණය ගත් මිනිසුන්ටද, මේ අධික පොලියට ඉතිරි ණය වාරික ගෙවන්නට සිදුවන්නේ, මහ බැංකු මගඩියේ බලපෑම කොපමණදැයි පෙන්වා දෙමින්ය.

ඒ සා විශාල මගඩියකින්, රටට සමාජයට සිදුවූ පාඩුව මේ යැයි අවසාන වශයෙන් ගණන් බැලීම ලේසි නැත. පාඩුවේ ප්‍රමාණයක් හිතා ගන්නට බැරි තරමට අධික මගඩියක් ගැන සිවිල් නඩුවක් පවරා අත සෝදාගන්නට අගමැති කාර්යාලය උත්සාහ කර ඇත්නම් එමඟින් පෙන්නුම් කරන්නේ “ගම්මුලාදෑනියාත්, ගමේ මුරකාරයාත් එකතු වුණොත් එළිවෙනතුරු හොරකම් කළ හැකි” බවමය. මේ බව කියන්නේ රටේ ජනාධිපතිම වන නිසා ප්‍රශ්නය තවත් බරපතළ වන බව පැහැදිලිය.

මහ බැංකු මගඩියට අදාළව පවරන්නට උත්සාහ කළේ “සිවිල් නඩුවක්” වුවත් ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ ප්‍රබලයන්ට නම් පවරන්නේ අපරාධ නඩුය. මීට අදාළ හොඳම නිදසුන විමල් වීරවංශට එරෙහිව ජ්ඛ්ධ්ච්ය විසින් පවරා තිබෙන අපරාධ නඩුවය.

වීරවංශට එරෙහිව එල්ලවී ඇති චෝදනාව වන්නේ, රාජ්‍ය ඉන්ජිනේරු සංස්ථාවේ වාහන අවභාවිතයට අනුබල දීමය. වීරවංශ මන්ත්‍රිවරයා හා රාජ්‍ය ඉන්ජිනේරු සංස්ථාවේ හිටපු නියෝජ්‍ය සාමාන්‍යාධිකාරිවරයා අත්අඩංගුවට ගෙන අධිකරණය හමුවට පමුණුවන ලද “බී” වාර්තාවේ දක්වා ඇත්තේ අදාළ වාහන අවභාවිතය මඟින් සිදුව ඇති පාඩුව පිළිබඳවය. එම “බී” වාර්තාවේ කොතැනකවත් සොරකමක් පිළිබඳ චෝදනාවක් අන්තර්ගත කොට නැත.

යම්කිසි ක්‍රියාවක් නිසා කිසියම් රාජ්‍ය ආයතනයකට පාඩුවක් සිදුවී ඇත්නම් එවිට කළ යුත්තේ සිවිල් නඩුවක් පවරා චෝදනා සනාථ කර සිදුවී ඇතැයි කියන පාඩුව චූදිතයන් වෙතින් අය කර ගැනීමය. එහෙත් “බී” වාර්තාව මඟින් සිදුව ඇති පාඩුවක් ගැන කියන ජ්ඛ්ධ්ච්ය වීරවංශ මන්ත්‍රිවරයාට එරෙහිව ගොනු කරන්නේ දණ්ඩ නීති සංග්‍රහය හා පොදු දේපළ පනත යටතේ වන අපරාධ නඩුවක්ය. අපරාධ නඩුවක් පැවැරීමට නම් “සොරකමක්” සිදුව තිබිය යුතුය. එහෙත් ජ්ඛ්ධ්ච්ය තම “බී” වාර්තා මඟින් කියන්නේ හොරකමක් ගැන නොව, වාහන අවභාවිතයක් මඟින් සිදුවූවා යැයි කියන පාඩුවක් ගැනය. පාඩුව ගැන කියමින් අපරාධ නඩුවක් ගොනු කරන්න ඇප නොදී මාස ගණනක් හිරේ තබාගෙන සිටීමට වෙන සුදුසු ක්‍රමයක් ජ්ඛ්ධ්ච්ය නොදන්නා නිසාය.

වාහන අවභාවිතයට පවරන්නේ අපරාධ නඩු වුවත් ජනාධිපතිවරයා පවසා තිබෙන පරිදි මහ බැංකු හොරකමට පවරන්නට අගමැති කාර්යාලය හා නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව උත්සාහ දරා ඇත්තේ සිවිල් නඩුවක්ය. නඩුත් ආණ්ඩුවේ බඩුත් ආණ්ඩුවේ කියන්නේ මේ වගේ තත්ත්වයකටය.

පොලිස් මූල්‍ය අපරාධ කොට්ඨාසය පොලිස් ආඥා පනතට පටහැනිව පිහිටුවන ලද ඒකකයක් බවට චෝදනා කරමින් ශේ්‍රෂ්ඨාධිකරණය හමුවට ගියේ පූජ්‍ය ඇල්ලේ ගුණවංශ හිමියන් හා මහාචාර්ය කාලෝ ෆොන්සේකාය. මීට මාස හය හතකට පෙර එම නඩුව විභාග කර අවසන් කෙරූ ශේ්‍රෂ්ඨාධිකරණය, තවමත් ඒ පිළිබඳ තම තීන්දුව ප්‍රකාශයට පත්කර නැත. ඒකාබද්ධ විපක්ෂයට සහාය දක්වන මන්ත්‍රිවරුන් හා පසුගිය ආණ්ඩුවට සම්බන්ධ පුද්ගලයන්ට එරෙහිව පමණක් පැමිණිලි විභාග කරන පොලිස් මූල්‍ය අපරාධ කොට්ඨාසයට පැමිණිලි කරන්නේ, අග්‍රාමාත්‍ය කාර්යාලය යටතේ වන දූෂණ මර්දන ඒකකය විසින් පමණි. වෙන කුමන පැමිණිල්ලක්වත් ජ්ඛ්ධ්ච්ය විමර්ශනය කරන්නේ නැත. ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතාද වරෙක ප්‍රකාශ කළේ ජ්ඛ්ධ්ච්ය වැනි ආයතන දේශපාලන න්‍යාය පත්‍රයට අනුව කටයුතු කරන්නේද යන සැකය මතුවී ඇති බවයි.

ශේ්‍රෂ්ඨාධිකරණය, පූජ්‍ය ඇල්ලේ ගුණවංශ හිමි හා මහාචාර්ය කාලෝ ෆොන්සේකා ඉදිරිපත් කරන ලද පැමිණිල්ලට අදාළ තීන්දුව මාස 7-8ක් ගත වීත් ලබානොදෙන්නේ කුමන හේතුවක් මතද? ශේ්‍රෂ්ඨාධිකරණයේ තීන්දුව ජ්ඛ්ධ්ච්ය නීත්‍යනුකූලව ස්ථාපිත කරන ලද්දක් බව නම් එම තීන්දුව ලබාදීම ප්‍රමාද වීමට හේතුවක් වෙතැයි සිතිය නොහැකිය. එසේ නම් අපට සිතන්නට සිදුවන්නේ තීන්දුව ආණ්ඩුවට හිතකර නොවන නිසා ප්‍රමාද වන බවද? අධිකරණය ගැන එබඳු සැක සංකා මතුවන තත්ත්වයක් උද්ගත වීම කොයි පැත්තෙන් බැලුවත් හිතකර නැත. මේ සියල්ලෙන්ම සිදුවන්නේ 2015 ජනවාරි 08 බිහිවූ ආණ්ඩුවේ යහපාලන සළුපිළි එකින් එක ගැලවී වැටීම නොවේද?මහ බැංකු මගඩිය බරපතළ මූල්‍ය අපාරාධයක් නොවන නිසාදෝ ඒ ගැන විමර්ශන ජ්ඛ්ධ්ච්ය සිදු කරන්නේ නැත. එහෙත් ආණ්ඩුවට එරෙහිව සටන් කරන වීරවංශලා වැන්නන් හිරගත කර තබා ගැනීමට, වාහන අවභාවිතයට අනුබල දීම යන චෝදනාව යටතේ අපරාධ පසු පැවරීමට ජ්ඛ්ධ්ච්යට ඇත්තේ අසීමිත උනන්දුවක්ය. එම සිදුව ඇතැයි කියන අවභාවිතාවට අදාළව චෝදනා එල්ල වී ඇති එවකට විමල් වීරවංශ අමාත්‍යවරයා යටතේ සිටි නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරයාව අත්අඩංගුවට ගන්නේද නැත. වීරවංශ මන්ත්‍රිවරයා අත්අඩංගුවට ගැනීමට සකස් කළ “බී” වාර්තාවේ එක තැනක සඳහන් වන්නේ එවකට නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය ලසන්ත අලගියවන්න ඉන්ජිනේරු සංස්ථාවෙන් ගත් වාහනයක රියැදුරු ලබාදුන් ප්‍රකාශයක්ය. එහිදී අදාළ රියැදුරු පවසා ඇත්තේ තමන් පැදවූ වාහනය “මහර ශාඛාවේ” කටයුතු වෙනුවෙන් යොදා ගත් බවය.

මෙහි කියන මහර ශාඛාව ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ මහර ශාඛාව මිස අන් කිසිවක් නොවේ. එහෙත් ජ්ඛ්ධ්ච්ය ඒ සාක්ෂි මත පදනම්ව ලසන්ත අලගියවන්න අත්අඩංගුවට ගෙන අධිකරණය හමුවට ගෙන එන්නේ නැත. ඒ අලගියවන්න මන්ත්‍රිවරයා මේ ආණ්ඩුවේද නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරයකු වන නිසාය. මේ අන්දමේ උදාහරණ ඕනෑ තරම් ජ්ඛ්ධ්ච්යට අදාළව ඉදිරිපත් කළ හැකිය.

පසුගිය ආණ්ඩුවේ හොරු ඇල්ලීම යනු නියම හොරු බිය ගන්වා තම ආණ්ඩුවේ තුනෙන් දෙක හදා ගැනීමට යොදවා ගන්නා ගමන් හොරු නොවන මන්ත්‍රිවරු හොරු ලෙස භෞතීෂ්ම කර සිරගත කිරීමට නොවේ. හොරු අල්ලන විශේෂ කමිටුවේ සාමාජිකයකු ලෙස කටයුතු කළ ජ.වි.පෙ. පවා අද මේ ගැන කතා නොකරන්නේ, ඒකාබද්ධ විපක්ෂය කුඩු කළ විට විපක්ෂයේ ඒකාධිකාරි භූමිකාව තමන්ට ලැබෙනු ඇත යන පටු හැඟීමෙන් විය හැකිය. එය එසේ නම් ලංකාවේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රමයේ සිදුව තිබෙන විකෘතියට ඔවුන්ද වගකිව යුතුය.

නි‍ෙදාස් මිනිසුන් සිරගත කළ විට, ඔවුන් ඊට මුහුණ දෙන්නේ නොබියවය. බන්ධනාගාර රෝහලට හෝ කොළඹ මහ රෝහල සෙයා ඔවුන් යන්නේ නැත. ආත්ම විශ්වාසයෙන් යුතුව ඊට මුහුණ දීමට නිදොස් මිනිසුන්ට ශක්තිය ඇත. ආණ්ඩුවේම ආයතනයක සභාපතිවරයකු වූ මෛත්‍රි ගුණරත්න පසුගියදා ප්‍රකාශ කළේ, වාහන අවභාවිතයට අදාළව පුද්ගලයන් අත්අඩංගුවට ගෙන සිරගත කරන්නේ නම් දැනට තිබෙන සිරගෙවල්වල ඉඩ මදි වනු ඇති බවය. එමඟින් ඔහු කියා සිටියේ මේ ආණ්ඩුවේ මැති ඇමැතිවරු සැවොම පාහේ ඔය කියන අවභාවිතය ඇති පදමට සිදුකරන බවය. එක්සත් ජාතික පක්ෂයේම ක්‍රියාකාරිකයකු වූ නීතිඥ මෛත්‍රි ගුණරත්නම එසේ කියනා විට නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන ආයතනවලට සිදුවී ඇති වියවුල වටහා ගැනීමට තවත් සාක්ෂි අවශ්‍ය වේද? “මෙගා” හොරු සුරතල් කරමින් වාහන අවභාවිතයට අනුබල දීම යන චෝදනා යටතේ වීරවංශලා අත්අඩංගුවට ගෙන රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරගත කිරීමෙන් ආණ්ඩුව කර ගන්නේ තමන්ටම හානියකි. ඒ ආණ්ඩුවේ හොරු ඇල්ලීම තමන්ට අභියෝගයක් වන විපක්ෂ නායකයන් දඩයම් කිරීමේ උපාංගයක් මිස අන් යමක් නොවන බව රටටම පෙන්වීමත්ය.

පදම වැඩි වුණොත් අමෘතයත් විස වෙයි කියා කතාවක් තිබේ. ආණ්ඩුවද දැන් කරමින් සිටින්නේ පදම වැඩිකර ගැනීමය. අමෘතය විස වී ඇතැයි ආණ්ඩුවට පෙනෙනු ඇත්තේ බරපතළ හානියක් සිදු වීමෙන් පසුවය. ජලය කාන්දු වන නැවකට කපිතාන්වරු නව දෙනෙක් හිටියත් වැඩක් නැත. දැන්වත් ආණ්ඩුව ඒ ගැන වටහා ගත යුතුය. විශේෂයෙන් ජනාධිපතිවරයා මේ ගැන තේරුම්ගෙන ක්‍රියා කිරීම 2015 ජනවාරි 08 ජනවරම බිහිකළවුන්ගේ හිතසුව පිණිසම හේතු වනු ඇත.

ලංකා සී නිවුස්

පසුගිය සතියේ බ්‍රහස්පතින්දා අග්‍රාමාත්‍යවරයාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් පැවති ආර්ථික කමිටුවේ රැස්වීමේදි මහ බැංකුවේ අධිපති ආචාර්ය ඉන්ද්‍රජිත් කුමාරස්වාමි මහත කරුණු දක්වමින් පෙන්වාදී ඇත්තේ රටේ විශාල ආර්ථික අර්බුදයක් හටගෙන ඇති බවත් ඒ අනුව ඉදිරි වසර 3 තුල එම තත්ත්වය තවත් දරුණු වන බවයි.

මෙම ආර්ථික කමිටුවේ සාකච්ඡාව අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා මෙන්ම අමාත්‍යවරුන් වන නිමල් සිරිපාල සිල්වා, අනුර ප්‍රියදර්ශන යාපා, සරත් අමුණුගම, රවි කරුණානයක, කබීර් හෂිම්,චම්පික රණවක, සහ මලික් සමරවික්‍රම යන මහත්වරුන් සහභාගි වී ඇත.

රජයේ වැඩපිළිවෙළ මෙම අර්බුදයෙන් ගොඩ ඒමට අවශ්‍ය පරිදි සැලසුම් නොකොලොත් රට බංකොලොත් වීම වැලක්විය නොහැකි බවට රටේ මූල්‍ය පාලනය කරන ප්‍රධානතම ආයතනය වන ශ්‍රීලංකා මහා බැංකුවේ අධිපති ආචාර්ය ඉන්ද්‍රජිත් කුමාරස්වාමි මහතා මෙසේ ප්‍රකාශ කිරීම මුදල් අමාත්‍යවරයා මෙන්ම අග්‍රාමාත්‍යවරයා පිලිගන්නා බවක් එහිදි පෙන්නුම් නොකළ අතර හැකිතරම් දුරට රාජ්‍ය ව්‍යවසායින් පුද්ගලික රාජ්‍ය හවුල් ව්‍යාපාර Public Private Partnership බවට පත් කල යුතු බවට ප්‍රකාශ කරන ලදි.

මෙහිදී මහා බැංකුවේ අධිපතිවරයා පෙන්වා දි ඇත්තේ පසුගිය රජය විසින් භාර දුන් මහා බැංකුව සතු සංචිත වන ඇමරිකානු ඩොලර් 8.5 මේ වනවිට ඩොලර් බිලියන 4 කටත් වඩා අඩුවූයේ ඩොලරයේ අගය වැඩි නොවි පවත්වාගෙන යෑමට රජය ගත් කෙටිකාලීන වැරදි තීරණය නිසා බවයි. ඒ නිසාම මේ වනවිට සංචිත මෙසේ පහළ වැටිම හරහා රටේ ආර්ථිකය සම්පූර්ණයෙන්ම අකර්මණ්‍ය වෙමින් ආර්ථිකය බංකොලොත් තත්ත්වයකට පත්වෙමින් ඇති බවයි. එමෙන්ම දිනපතා ඉහළ යන ලෝක තෙල් මිලට සාපේක්ෂව පෙට්‍රල් ඩීසල් මිල ඉහළ නොදෙම්මොත් එය ද රටේ ආර්ථිකයට දරුණු බලපෑමක් ඇති කරන බවයි.

මෙහි දි නිමල් සිරිපාල අමාත්‍යවරයා විසින් වර්තමාන මූල්‍ය පරිපාලනය හා ආණ්ඩුවේ නිසි සැලැස්මක් නොමැති කම මේ සියල්ලටම හේතුවක් ලෙස පෙන්වා දෙමින් පෑවසුවේ පසුගිය රජය සමයේ රටේ දරුණු යුද්ධයක් කරමින් පවා රට සංවර්ධනය කරමින් ආර්ථිකය ජයග්‍රහණය කිරීමට හැකිවූයේ ඉතා දක්ෂ රාජ්‍ය නිලධාරින් පිරිසක් මහින්ද රාජපක්ෂ රජයේ සිටී බවද පවසා ඇත.

ආචාර්ය චන්දන ජයලත්

සමාජ විද්‍යාත්මකව බලය යනු මිනිසුන්ගේ හැසිරිම් රටාවන් යම් පාලනයකට නතුකර ගැනීමට ඇති හැකියාවයි. ජෝන් ලොකීගේ දේශපාලන බලය නම්වූ කෘතියෙහි නීතිමය බලය හඳුන්වා දී ඇත්තේ ජන ජීවිතය, නිදහස හා දේපල ආරක්ෂා කර ගැනීම් වස් මරණය ද ඇතුලූව දඩුවම් සහිත නීති මාලාවක් හරහා බලපෑම් කිරිමට ඇති අයිතියක් හැටියට ය. බලය වනාහි සිමාවන් හා උත්පේ‍්‍රරණවලින් සමන්විත ඉතාමත්ම සංකීර්ණ උපාය මාර්ගවලින් හෙබි ව්‍යුුහාත්මක පද්ධතියක් ලෙස මයිකල් පෝසට් නම් දාර්ශණිකයා පවසයි. ජෝන් ආර්. පී. ප්‍රෙන්ඞ් සහ බර්ට‍්‍රම් රාවන් නම් දාර්ශණිකයන්ට අනුව බලය යනු දෙපාර්ශවයක සහසම්බන්ධතාව නිරුපණය කරන ප‍්‍රබලම සාධකයයි. ඒ හා බී අතර පවතින සුවිශේෂි සම්බන්ධතාවයට අනුව ඒ ට බී ගේ ආසක්තතාව ලබා ගත හැක්කේ නම් එය ඒ ගේ බලයේ ප‍්‍රමාණයත් සමග අනුලෝමව සමානුපාතික වන බව පැහැදිලි කරයි. ඒ ට අනුව බී ගේ හැසිරීම් රටාව වෙනස් කර ගැනිමට ඒ සමත් වන්නේ නම් ඒ බලය පාවිච්චි කළා යැයි විශ්වාස කෙරේ. ඒ සදහා අනුගමනය කරන ක‍්‍රමවේද ගණනාවකි.

රජයේ නිලධාරින් තම තනතුරේ නිල බලය පාවිච්චි කරන්නේ සහජාතක නීති රාමුවක් තුල බැව් උපකල්පනය කෙරේ. එසේ නොවන විට අපි එය නිතිය අභිබවා ගියා යැයි කියමු. වැරදි නීතියක් වැරදි තැනකදී පාවිච්චි කළ විට අපි එය නීතිය අවභාවිතාවට ලක් කළා යැයි කියමු. නීතිය ක‍්‍රියාත්මක කළ යුතුව තිබියදි එසේ නොකිරිමද සමාජයක යහපැවැත්මට තර්ජනයක් බැව් අපි දනිමු. මේ හැම ආකාරයකම නිලධාරින් අපට හමු වි ඇත. නිතැතින්ම බලයට බලය ලැබෙන තවත් කාරණයක් වන්නේ කෙනෙකුගේ පුද්ගලික පෞර්ෂයයි. සමාජයේ යම් රික්තයක් පිරවීමට ස්වෙච්ඡුාවෙන් ඉදිරිපත් වන්නා වටා හඬක් නැගිය නොහැකි ජනතාවෝ එක් රැුස්වීම ස්වභාවිකය. දේශපාලන නායකත්වය මුලූ ගැන්වුණ මෙහොතක යම් පොදු කාරණාවක් වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් වන්නා සමාජයේ දුක්ගන්නාරාල බවට පත්වෙයි. එවිට ඔහු යම් සම්භාවනාවට පාත‍්‍ර වන අතර එකී පිලිගැනීම හරහා යම් සමාජ බලපෑමක් කිරිමට ඔහුට හැකිවනු ඇත.

තවද, යම් පුද්ගලයෙකු යම් විෂයයක ප‍්‍රගුණතාව හරහා ලබන විශේෂඥතාවයද බලය සඳහා බලයක් වෙයි. එ් තම අභිමතය විහිදුවාලීම හරහාය. ජන සමාජයක වෘත්තීයවේදින්ගේ පැවැත්ම රදා පවතින්නේ ද ඔවුන් කෙරෙහි ජනතාව විශ්වසනීයත්වයක් පවතිනා තුරු පමණි. නීතියේ ස්වාධිපත්‍යය ඒ ආකාරයෙන්ම රදා පවතින්නේ මහජනතාව නීතියට ගරු කරන තාක් කල් පමණි. බලයෙහි ඉතාමත්ම උච්චතම හා සිහැසිතම අවස්ථාවක් වන්නේ බලය විසින් ජන සමාජය තුල සෘණාත්මක බලපෑමක් සිදුවන අවස්ථාවකය. එවිට එය බලහත්කාරකමකි. තර්ජනයකි. රජය සම්බන්ධ නම් එය රාජ්‍ය ත‍්‍රස්තවාදයකි. මිනිස් අයිතිවාසිකම් අමු අමුවේ උල්ලංඝණය වන්නේ එවිටය. අඩු වැඩි වශයෙන් රාජ්‍ය යාන්ත‍්‍රණය තුල මේ සියලූ ලක්ෂණ පවතියි. ඒ සදහා වූ උදාහරණ එමටය.

දුප්පත්කම, බයාදුකම හා නූගත්කම බලයට බලයක් ගෙන දෙයි. තම අයිතිවාසිකම් පිළිබඳව නිසි අවබෝධයක් නැති ගැමි ජනතාවෝ තම තමන් තෙරපී සිටින්නේ ඒ හේතුවෙන්ම වග වත් නොදනිති. නුගත්කම යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ එසේ නොදන්නා බව නොදන්නාකමයි. තමාට බිම හිඳ ගන්නට අයිතියක් ඇතැයි ඔවුහු නොදනියි. හූ කියන්නට අයිතියක් ඇතැයි නොදනියි. ගුටි නොකා සිටිමට අයිතියක් ඇතැයි නොදනියි. හුස්ම ගැනීමට අයිතියක් ඇතැයි නොදනියි. තම හෘද සාක්ෂියට එකඟ නොවන දේට විරුද්ධ විමට අයිතියක් ඇතැයි නොදනියි. දෙවන කාරණය නම් හීනමානය හා පරගැති බව හරහා එන බයාදුකමයි. සමාජ අකටයුත්තකදි ඊට එරෙහිව ඉදිරිපත් නොවිම, උදාසීන ප‍්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කිරිම, කිසිවක් ලඟාකර ගත නොහැකි යැයි කල් තබාම උපකල්පනය කිරිම මෙන්ම එම අදහස් අන් අයටද පතුරුවා සාමුහික වගකීමෙන් මිදීමට උත්සාහ දැරීම යනාදී ලක්ෂණ ඉස්මතු වන්නේ මේ නිසාය. තුන්වෙනුව දුප්පත්කම හරහා ණය ගැති බවත් ණය ගැති බව හරහා දුප්පත්කමත් නිසා ඉන් කෙසේ හෝ ගොඩ ඒමට ඕනෑම ආත්ම වංචනයක යෙදීමට ඇතමෙක් උත්සාහ ගනියි. නොදන්නාකම, බයාදුකම හා දුප්පත්කම යන මේ තුනෙන්ම ගැලී වෙලී මිරිකී ඉන්නා ජන සමාජයක ඉදිරි ගමනට පහන් සිළුවක් වන්නට ඇත්නම් එය මොන තරම් වාසනාවක්ද දැයි මට සිතුන අවස්ථාද බොහෝය. දැනුවත් සමාජයක් උදෙසා අප සතු කාර්යභාරය පැහැදිලි කරගත යුත්තේ මේ ඔස්සේය.

නීතියේ අවභාවිතාවය නීතියේ ආධිපත්‍යයට කරන තවත් විදිහේ කම්මුල් පහරකි. මධ්‍යම අධිවේගය සම්බන්ධයෙන් මේ දක්වා අනුගමනය කළ පිලිවෙත තුලම ඒ බැව් පෙනෙන්නට ඇත. මධ්‍යම අධිවේගය විශේෂ ව්‍යාපෘතියක් ලෙස ගැසට් කර විතැන්වීමට නියමිත අයවලූන්ට හිමි වන්දි මුදල් ගෙවීමේ ක‍්‍රමෝපාය කණ පිට පෙරලා ඇත. ස්වභාවික ව්‍යවසනයකදී ඉඩම් අත්පත් කර ගැනීමට ඇති හදිසි අවශ්‍යතාව කරණ කොටගෙන වන්දි ගෙවීමට පෙර එසේ ඉඩම් අත්පත් කර ගැනීමට විෂය භාර ඇමතිවරයාට නීතිමය වශයෙන් ලැබී ඇති බලතල වලට මුවා වී මෙම මංකොල්ලකෑම ක‍්‍රියාත්මක කර තිබේ. මධ්‍යම අධිවේගය වනාහි සැලසුම් කරන ලද ව්‍යාපෘතියකි. කිහිප වතාවක් සැලසුම ද සංශෝධිත ව්‍යාපෘතියකි. වන්දි ගෙවීමට අදාල සියලූ වගන්ති පරයමින් සෘජුවම ඉඩම් අත්පත් කර ගැනීමේදී වන්දි ගෙවීමේ ක‍්‍රමවේදයේ පවතින අඩුලූහුඩුකම් ගැන කථා කිරිමට ජනතාවට ඇති අවකාශය සීමාවනු නොඅනුමානය. නීතියේ අවභාවිතාවක සමාජ බලපෑම මින් පැහැදිලිය.

මධ්‍යම අධිවේගය වනාහි මා ඉහතින් සදහන් කළ නූගක්කම හා බයාදුකම හමුවේ නිලධාරින් තම නිල බලය අනුකම්පා විරහිත අයුරින් පතුරවන කදිම උදාහරණයක් මැය. දුම, ¥විලි, දුමාරය හා මඩ තවරා ගෙන ගස් කොළන් නැති වියලි වැඩ බිමක දිවා ? සිදුවන යන්ත‍්‍ර සුත‍්‍ර ඝෝසාව සමග තමන්ට තනිවම විසුමට සිදුවන බවත්, ඒ වන විටත් තම ඇසුරු කළ අවට සිටි බොහොමයක් දෙනා තමාව අතහැර දමා ගොස් ඇති බවත් ඒ අනුව තම අයිතිවාසිකම් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමට ඉතිරි වන්නේ තමා පමණක්ම බවත් ඉතිරි වන අය සම්බන්ධයෙන් අපගේ කිසිදු අනුකම්පාවක් හිමි නොවන බවත් ඒ අයට විරුද්ධව දැඩි ක‍්‍රියාමාර්ග වලට අවතීර්ණ වන බවත්, නිලධාරින්ගේ අණට අකීකරු වන්නන්ට විරුද්ධව නීතිය හමුවට යන බවත් ඒ සඳහා කොළඹට ඒමටත්, උසාවි ලඟ රස්තියාදු විමටත්, මුදල් වියදම් කිරිමටත්, තමාගේ වරදින් ලැබෙන්නට නියමිත මුදල ලැබීමට ප‍්‍රමාද වීමත්, එම මුදල් උසාවියේ තැන්පත් කර පිස්කල් ලවා ගෙයින් පන්නා දමන බවටත් කියාපාමින් මහා පරිමාන බියගැන්වීමකට ජනතාව ලක් කර ඇත. මේ අනුව යම් පිරිසක් රජයේ තක්සේරුවට නම්මවා ගත හැකි බවට විශ්වාසයක් පවතියි.

නිලධාරින් අධිවේගය නිසාවෙන් විතැන්වීමට නියමිත අයවලූන් සමග මේ දක්වා කෙරුණ ගණුදෙණුව මටසිලිටු එකක් නොවීමම බලය පිළිබඳව පවත්නා මුග්ධ බවේ අදෝනාවකි. ශෝකාලාපයකි. ඉන් පළමු පියවර හැටියට වන්දි සම්බන්ධයෙන් පමණට වඩා අතිශෝක්තියෙන් කතා කිරිමත්, දෙවනුව බොරු කීමත් තෙවනුව බිය ගැන්වීමත් හරහා ඉඩම් අත්පත් කර ගැනීමට යක්න දරයිි. විරුද්ධ වන්නන්ට මුහුණ දීමට සිදුවිය හැකි නෛතික හා ප‍්‍රායෝගික අවාසි හා බලපෑම් ගැනත් ප‍්‍රචාරණය යවයි. විවිධ ලියකියවිලි වලට ඒවායේ සදහන් කිසිදු කරුණක් කියවා තේරුම් ගැනීමට අවස්ථාව නොදී අත්සන ලබා ගන්නා ජනතාව ඉදිරියේ මොවුහු සිහින මාලිගා මවති. නිවාස වල දිග පලල හා වර්ග ප‍්‍රමාණයන් ඒ අයහ විසින්ම ලබා ගෙන අවසානයේ මුලූ ප‍්‍රමාණය ගණනය කිරිමකින් තොරව එක රේඛා සටහනකට අත්සනක් ලබාගෙන පිටව යන නිලධාරින් හුවා දක්වන්නේ අඩංගු ගණන් හිලව් ඒකාබද්ධව ලබාගත් බවත් ඒවා නිවැරදි බවට ගෙහිමියා විසින් අත්සන් තබා ඇති බවයි. උසාවියකදි පවා පසුකාලිනව අභියෝග කළ නොහැකි අයුරින් ඉතා සූක්‍ෂම ලෙස ඒකපාර්ශවික වශයෙන් ලබාගත් තොරතුරු වලට හසරක් නොදැන ඉබාගාතේ නිලධාරින්ගේ කීමට කණ අත්සන යොදන අහිංසක ගැමියන්ගෙන් උදුරා ගන්නා වතුපිටි ඉඩකඩම් යනාදි සබ්බ සකල මනාවම බව මේ ගැමියන් නොදන්නවා විය හැක. මෙසේ ඇස්තමේන්තුවක් නොදැක තම උරුමය භාර දෙන ගැමියන් දැන් බලාගෙන ඉන්නේ තමන්ට සාධාරණයක් ඉටුවේය යන අපේක්ෂාවෙන්ය.

මධ්‍යම අධිවේගී මාර්ගය නිසාවෙන් විතැන්වීමට නියමිත අයවලූන්ගේ සාධාරණ ඉල්ලීම් පිළිබඳව කරනු ලබන අභියාචනවලට ඇහුම්කන් දෙන නම්‍යශීලී දේශපාලකයින් හා නිිලධාරීන් නැත. මධ්‍යම අධිවේගී ව්‍යාපෘතියේ ජාතික වැදගත්කම කවුරුත් පිළිගනිති. එහෙත් මේ වන විට ලාක් කමිටුව හමුවට ගිය වන්දිලාභීන්ට ඔවුන්ගේ දේපල සඳහා ලැබෙන වන්දිය කිසිසේත්ම පිලිගත නොහැකි අසාධාරණ වන්දියක් බවට පත්වී ඇත. ඒ අනුව සාධාරණ වන්දියක් ඉල්ලා සිටින අභියාචනා රජයට ඉදිරිපත් වෙමින් පවතී. ඉඩම් සඳහා වෙළඳපොළ වටිනාකම මත තක්සේරු දෙපාර්තමේන්තුව විසින් ගණනය කරන ලද ව්‍යවස්ථාපිත වන්දි මුදල ගෙවීම නිර්දේශකර තිබූවද ඉඩම් රෙජිස්ටාර් කාර්යාලයට වාර්තාවි ඇති ඔප්පුවල සදහන් මුදල පමණක් දැනට අනුමත කර ඇත. එය සැබෑ වෙළද අගය නොවේ. ඉඩම් වෙන්දේසිකරුවන් විසින් වියලි ඉඩම් සදහා ප‍්‍රකාශිත මිල ගණන් අදාල කර ගන්නා මෙන් ඉල්ලන්නේ එබැවිනි. කෘතිමව අධිවේගය නිසාවෙන්ම අවට පරිසරයේ සිදුවන මිල ගණන් වැඩිවීම හා ඇතිවන මානසික ආතතිය හා අනාරක්ෂිතබව වෙනුවෙන් සාධාරණ වන්දියක් ගෙවිය යුතුව තිබියදී එසේ ඔප්පුවල සදහන් මුදල පමණක් අනුමත කරන්නේ නම් ඒ සදහා නිලධාරීන් අවශ්‍ය නොවන බවත් ඒ වෙනුවෙන් අවශ්‍ය දේශපාලන මැදිහත්වීම ලබාදීමට දේශපාලනඥයෙක් ලෙස තමා බැඳී සිටින වග පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී අජිත් මාන්නප්පෙරුම මැතිතුමා මා සමග පැවසූ බවත් සදහන් කරමි.

තවද නව ඉඩමක් මිලදී ගැනීමේදි ගෙවිමට සිදුවන 4% ක ඔප්පු ගාස්තුව, 1% ක නොතාරිස් ගාස්තුව, මිනින්දොරු සේවා ගාස්තුව හා ඉඩම ලියාපදිංවිය සදහා වන නගර සභා ගාස්තුව වන්දි මුදලට එකතු කරන ගෙවන මෙන් ඉල්ලා සිටින මොවුහු ගහ කොල බවබෝග සදහා අහිමිවන අස්වැන්න වෙනුවෙන් පාරිතෝෂිිතයක්ද ලබා දෙන මෙන් ඉල්ලා සිටිති. ඒ අනුව පොල් සංවර්ධන මණ්ඩලය මගින් දැනට පොල් ගසේ වයස සහ අස්වැන්න පදනම් කොට ගෙන ප‍්‍රකාශ කර ඇති වන්දිය අදාල කර ගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටිති. අහිමිවන ඉඩමක පර්චස් එකක හා ගොඩනැගිල්ලක වර්ග අඩි එකක දළ තක්සේරු වටිනාකම වන්දිලාභීයාට ඉදිරිපත් කිරීමෙන් පසුව භුක්තිය පවරා ගැනීමේ කටයුතු සැලසීම අපේක්‍ෂා කළද මේ වනවිට තක්සේරු වටිනාකම වන්දිලාභීයාට ඉදිරිපත් කිරීමට පෙර භුක්තිය පවරා ගැනීමේ කටයුතු සිදුකරමින්් පවතී. ඉහතින් සදහන් කළ වන්දි මුදල කිසිදු බදු හෝ වෙනත් අධි භාරයකට යටත් නොකර ප‍්‍රමාදයකින් තොරව එකවිට ලබා දීම අපේක්‍ෂා කරන මොවුන් විතැන්විම සදහා එසේ මුදල් ලැබු දින සිට අඩුම තරමින් මාස 12 කාලයක් අවශ්‍ය බව අවධාරණය කරති. විශාල පිරිසක් එකවර විතැන්වීමට යාමේදි සිදුවන ශ‍්‍රමය හා අමුද්‍රව්‍යවල හිගතාවයට මුහුණ දීමට එම කාලය අත්‍යවශ්‍ය වේ. එහෙත් යම් පාර්ශවයක් මාස 12 කට වඩා අඩු කාල සීමාවකදි විතැන්වන්නේ නම් එම පාර්ශවයන්ට කී මනි ලෙස රු.150000 ක මුදලක් හා ප‍්‍රාදේශිය සභා බල ප‍්‍රදේශයක නම් රු 25000 මාසික කුලියක්ද විතැන්වීමේදි චංචල දේපල රැුගෙන යාමට ප‍්‍රවාහන ගාස්තුවක්ද ලබා දෙන මෙන් ඉල්ලා සිටිති. මේ සියඵ ඉල්ලීම් සාධාරණ ලෙස හැඟී ගිය ද ඒවා එසැනින්ම ප‍්‍රසිද්ධියේ පිලිනොගන්නේ මා ඉහතින් සඳහන් කළ නූගත්කම, බයාදුකම හා දුප්පත්කම දඩමීමා කොට ගෙන ගෙවීමට සිදුවන වන්දි මුදල අඩුකර ගත හැකිය යන පරම සත්‍යය නිසාය.

අධිවේගී මාර්ගය ඉදිකිරීම නිසා සුපුරුදු ගම් ප‍්‍රදේශයෙන් බැහැරවීමට සිදුවීම නිසා නෑදෑ හිත මිතුරන්ගෙන් ඈත් වීමට සිදුවීම, ජීවන රටාව වෙනස්වීම හා ඉන් ඇතිවන ආතතිය, අනාරක්‍ෂිත බව, දරුවන් පාසල් යැවීමට ඇතිවන අපහසුතා, රැුකියාවට යාමට ඇතිවන අපහසුතා, ව්‍යාපාර හා ස්වයං රැුකියා අහිමිවීම හා පවත්වාගෙන යාමේ අපහසුතා වන්දිලාභීන්ට අත්විදීමට සිදු වේ. ප‍්‍රදේශයේ ඇති සීමිත ඉඩම් ප‍්‍රමාණයට වැඩි දෙනෙකු ඉල්ලූම් කිරීම හේතු කොට ගෙන ඉඩම් පර්චසයක් සඳහා ඉහල මිලක් ගෙවීමට සිදුවීම නිසා සුදුසු ඉඩමක් මිලදී ගෙන නිවසක් ගොඩ නගා ගැනීමට හැකිවන පරිදි හා වර්තමානයේ මොවුන්ට හිමිව තිබෙන ආර්ථික තත්වය, සමාජ තත්වය, හා ජීවන තත්වය තවදුරටත් පවත්වා ගෙන යාමට අපහසු නොවන අයුරින් වන්දි ලබා දීමට කටයුතු කිරීම රජයේ මූලික වගකීමක් නොවේද? එය ඉෂ්ඨ සිද්ධ කර ගැනුමට දැන් පෙළපාලි යාමට සිදුවිම කම්පාසහගතය.

ප‍්‍රාදේශීය දේශපාලනය මුලූ ගැන්වූ කළ ඊලග ආදේශකය සොයා හඹා යාම නොවැලැක්විය හැකිය. ජනතාව නීතිය අතට ගන්නේ පවතින සම්මුතීන් කෙරෙහි පවතින විශ්වාසනීයත්වය බිඳ වැටුන විටය. එවිට ආයතනික සාධකය යටපත් වන අතර පුද්ගල සාධකය ඉස්මතු වෙයි. එසේ ඉස්මතු වන්නා පිරිසකට අස්වැසිල්ලක් වෙද්දි තවත් පිරිසකගේ සතුරෙක් බවට පත් වෙයි. එක්තරා රැුයක නොහඳුනන මලසිරුරක් අලූතින් ගොඩනැගෙමින් යන දෙමහල් නිවසක උඩුමහලේ ආදාහනය වන්නේ එහි අතුරු ප‍්‍රථිපලයක් හැටියටය. මුළු ගමක් බියවද්දවමින් කළ අකටයුත්ත සම්බන්ධයෙන් පොලිසියට කට උත්තරයක් දෙන අතරතුර රහසේම නිලධාරින් පිරිසක් එම ඉඩමේ මිනුම් කටයුතු කරයි. ඉඩමේ අයිතිකරුගේ අනුදැනුම හෝ අවසරය නොමැතිව ඉඩමට ඇතුල් වෙයි. මෙය සංවර්ධන ත‍්‍රස්තවාදයක් නොවන්නේද?

පාරක් බලහත්කාරයෙන් හමුදාව ලවා බැකෝ යන්ත‍්‍ර යොදා පළල් කරන්නේද ඒ ආකාරයටම කාගේවත් අනුදැනුම නොමැතිවය. ප‍්‍රධාන බස් මාර්ගයේ දෙපස පිහිටා ඇති තාප්ප, ගේට්ටු, කොන්ක‍්‍රිට් ආධාරක, වැටවල් හා පිවිසුම් මාර්ග කඩා බිඳ දමා පාර පළල් වුයේද ම`ග දෙපස පදිංචිකරුවන් ගේ විරෝධතාවය මධ්‍යයේ මහ දවල් දෙනෝ දාහක් බලාගෙන සිටියදීය. කිසිදු වන්දියක් නිර්දේශ කර නොතිබුණු අතර කිසිදු නිලධාරියෙකු ඒ වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් නොවුයේ රට කරවු ජනපති සොහොයුරන් දෙදෙනෙකුගේ බලපරාක‍්‍රමය රටේ නීතියට හා සාදාචාරයට ඉහලින් විරාජමානව තිබූ වකවානුවකය. නිලධාරින්ද ප‍්‍රකට චරිත දෙක තුනක නම් සදහන් කරමින් ඔවුන් විසින් දෙන ලද නියෝගයක් යැයි සදහන් කරමින් ඇඟ බේරා ගැනීමක නිරතව සිටි බව නොරහසකි. සියලූ කුණු කුණු මුල්ලට මෙන් දැන හා නොදැන කළ සියලූ වැරදි ප‍්‍රකට චරිත කිහිපයක ගිණුම් වලට බැරකිරීමේ කලාවක් අපි දනිමු. එම චරිත හරහා අයුතු බලපෑම් එල්ල කළ රජයේ නිලධාරින් රොත්තක් දැනුදු අප අතර සිටිති.

පසුගිය දා හම්බන්තොටදී ක‍්‍රියාත්මක වූයේ ඉතිහාසයේ දුර්ජනම සංවර්ධන ත‍්‍රස්තවාදය යැයි කිවහොත් මා සම`ග උරණවන්නේ යූඑන්පියට කඬේ යන කිහිප දෙනෙකූ මිසක් යූඑන්පී ජන්දදායකයින් නම් නොවේ. ජනතා සුභසිද්ධිය යැයි කියමින් හා ශ‍්‍රි ලංකාව ලෝකයේ බලගතු රටක් බවට පත් කරන්නේ යැයි කියමින් පොලිස් හා චන්ඩි මර්දන ඒකකවල ගල් මුල් ප‍්‍රහාර මැද්දේ දායාද කරන්නට යන සුභසාධනය නම් කිමෟ නවසිය අනුව මුල භාගයේදී කණ්ඩලම හෝටල සංකීර්ණය තැනුවේ පොලිස් ඒකකයක් එම වැඩ බිම තුල පිහිටුවීමෙන්ය. වැව් තාවුල්ලේ බහු ජාතික හෝටලයක් තනා ඒ පලාතකටවත් රට වැසියෙකුට අවසරයකින් තොරව අඩියක් ගසන්නට බැරිවුණ එම ව්‍යාපෘතියෙන් ගමට සිදුවුණ සෙතක් නැත. ගමේ මිනිස්සු හෝටලයට යන මග තැන තැන බෙලි, දිවුල් මලූ රැුගෙන මහ දවල් මග දෙපස උඩ බලා ගෙන සිටිති. ලංකාවේ මෑත කාලයේ අතගහපු සියඵ ව්‍යාපෘති අසාර්ථකය. සමනල වැව, නොරොච්චෝලේ, උමා ඔය කදිම නිදසුනකි. හම්බන්තොට වරාය හා ගුවන් තොටුපල හිතාමතාම අනාථ කලෙත් ආණ්ඩුවමය. එය අනාථවන්නට ඉඩ හැරියේය. එය ගොඩ ගන්නට යැයි කියමින් ජනතා විරෝධ යටපත් කරගෙන චීනය සමග යන්නට යන ගමන කුමක්දැයි ඇසීමට රටවැසියන්ට අයිතියක් තිබිය යුතුය. ඒ සදහා උත්තර බැදීමට ආණ්ඩුවක් හැටියට බැදී සිටියි.

මධ්‍යම අධිවේගය සම්බන්ධයෙන්ද කථාව වැඩි වෙනසක් නොවේ. අවස්ථා කිහිපයකදී එහි ගමන් මග වෙනස් වූයේ තාක්ෂණික කරුණු මත නොව දේශපාලන කරුණු මතය. රදලයින්ගේ ඉඩම් බේරා ගැනීමට යාමෙන්ය. ගම්මුන්ට නොකියා හිටි අඩියේ ඉඩම්වලට විත් කූඤ්ඤ ගැසූ ආණ්ඩුව එම දේපල පවරා ගන්නේද පැහැදිලි නිරවුල් විද්‍යාත්මක ක‍්‍රමවේදයකට අනුව නොවේ. එය දැන් බයින්් ඇන්්ඞ් සෙලින් ගානට ලඝුවී හමාරය. පසුගිය රජයේද මෙම රජයේද මහ ලොකු වෙනසක් නැත්තේ එබැවිනි. මේ කිසිදු රජයක් ජනතාව හමුවට ආවේ නැත. හිතුුුමනාපෙට දෙතුන් දෙනෙකුගේ උවමනාවට සියලූ සංවර්ධන තීරණ ගනු ලැබීය. මේ රටේ පාරවල් පලල් වූයේද එලෙසටය. පසුගිය රජය ඊට හමුදාවේද සහාය ලබා ගත්තේය. තුවක්කු බටෙන් රට හැදුවේ එලෙසිනි. වන්දි වශයෙන් ශත පහක් නොලැබුණ අය බොහොමයකි. දක්ෂිණ අධිවේගයේ තවමත් එසේ මුදල් නොලබා උසාවියේ රස්තියාදුවන කිහිප දෙනෙකු සිටිති. මේ සියලූ කාරණාවලට මූලිකම හේතුව සොයා බැලීමේදී දක්නට ඇත්තේ එකම එක දෙයකි. ජනතාව ආණ්ඩුවලට ඕනෑ විදිහට ජීවත් විය යුතු බවයි. 

එදා මෙදා තුර මිනිසුන් ත‍්‍රාසයට භීතියට පත්කරමින් තම පදිංචියට එහා ගිය උරුමය කොල්ලකන නීත්‍යානුකුල ක‍්‍රමවේදයට ප‍්‍රධාන හේතු දෙකක්් මම නැවතත් සිහිපත් කරමි. එනම් තම අයිතිවාසිකම් පිලිබදව සාමාන්‍ය ජනතාවට ඇති නොදැනුවත්කම, බයාදුකම හා ණයගැතිකමයි. ඉන් මිරිකුණු ජනතාවක් දේශපාලන උත්තේජනයක් ලැබූ නිලධාරින් රොත්තක් හමුවේ අන්ත අසරණ වී සිටිති. බොහෝ වේලාවකදී නිහඩව විඳ දරා ගෙන සිටින මොවුන් නැගිටින වෙලාව හොයා ගන්නට බැරිවෙනු ඇත. මීරිගම ගණේගොඩ දුම්රිය ස්ථානය අසලදි මධ්‍යම අධිවේගයේ ප‍්‍රථම යටිපස් කුට්ටිය හෑරීම සඳහා බහිරව පූජාවකින් අනතුරුව දොඹකරය ක‍්‍රියාත්මක කිරිමට උත්සාහ කිරීමේදීී ඉඩම් අයිතිකරුවන් එම දොඹකරයේ එල්ලූනේ තමන්ට සතයක්වත් ගෙවා නැතිය යන ඉතාමත් අහිංසක ඉල්ලීම විරෝධයක් ලෙස පුපුරා ගිය අවස්ථාවකය. එහෙත් උසාවි නියෝග මගින් පිස්කල් ලවා පන්නා දමා වැඩ ආරම්භ කරන බවට කළ තර්ජනවලින්ද කියාපාන්නේ ද මිනිසුන්ගේ හැසිරිම් රටාවන් පාලනයකට නතුකර ගැනීමට නිල බලය තක්කඩි ලෙස වුවද පාවිච්චි කිරීමට පසුබට නොවන වගයිි.
ප‍්‍රාදේශීය ලේකම්වරයා ඉඩම් අත්පත් කර ගැනීමේ පනතේ යම් යම් වගන්ති උපුටා දක්වමින් මේ වනවිට විතැන්වීමට නියමිත අයවලූන්ට ලිඛිතව නියෝග නිකුත් කරමින් සිටියි. එම ලිපිවල දැක්වෙන්නේ ඉඩම්වලට පැමිණෙන නිළධාරින්ට යන්ත‍්‍ර සූත‍්‍ර ගෙන ඒමටත් ගස් කපා ඉවත් කිරිමටත් පස් හෑරීමටත්, මායිම් ගල් වෙනස් කිරීමටත් බලය පවරා ඇති බවයි. මෙය පවතින නීතිය ප‍්‍රබල ලෙස අවභාවිතයට ලක්වන කදිම අවස්ථාවක් බව කිවමනාය. මධ්‍යම අධිවේගය විශේෂ ව්‍යාපෘතියක් ලෙස ගැසට් මගින් නම් කිරිම තුලම විෂය භාර ඇමතිවරයාට ලැබෙන සුවිශේෂි බලතල ප‍්‍රකාර වන්දි ගෙවිම පසෙක ලා ඉඩම් පවරා ගැනීමට ඉඩකඩ නෛතික වශයෙන් ලබා ගෙන ඇති අතර ඕනෑම අවස්ථාවක උසාවි නියෝග මගින් එල්ල විය හැකි ජන අරගල යටපත් කරලීමට ආණ්ඩුව බලාපොරොත්තු වෙයි. හම්බන්තොටින් ඊට යම් උත්තේජනයක් ලබා ගෙන ඇතැයි අපි සිතමු. මධ්‍යම අධිවේගය නිසාවෙන් විතැන්විමට නියමිත අයවලූන්ගේ ගණන පළමු අධියර පමණක් පවුල් දෙදහස ඉක්මවයි. වන්දි ගෙවිමේ ක‍්‍රමයෙහි අඩු ලූහුඩුකම් බොහෝ ඇතත් ඒවාට ඇහුන්කන් දෙන වටපිටාවක් පෙනෙන්නට නැත.

රටක ජනතාවක් රටකින් බලාපොරොත්තු වන මූලික කරුණු තුනකි. සාමය, සංවර්ධනය හා අභිමානය. ඒ සදහා යන ගමන ජනතාවගෙන් වෙන්ව යන ගමනක් නම් එය හිතුවක්කාරකමකි. ඒ වගේම අනුවණකමකි. සාකච්ඡුා මට්ටමින් බොහෝ ප‍්‍රශ්ණ විසදා ගත හැකිව තිබියදී බැටන් පොලූ වලින් විසදපු සියලූ ආණ්ඩු ජනතාව ඉදිරියේ දනින් නැමුණ හැටි ඉතිහාසය විසින් ඔප්පු කර ඇත. මේ වන විට යූඑන්පී ශ‍්‍රි ලංකා දෙකේම ප‍්‍රාදේශිය දේශපාලන අධිකාරිය මුලූ ගැන්වී ඇත. නිළධාරීන්ගේ රොබෝමය ප‍්‍රවේශයත් පොතේ ගුරු රාජ්‍ය පරිපාලනයේ අකර්මණ්‍යබව හා ඇ`ග බේරා ගැනීමේ වැඩ සංස්කෘතිය තුල ජනතාවට බලාපොරොත්තු විය හැකි උත්තරයක් නැත. සංවර්ධනය ජනතාව වෙනුවෙන් නම් ඊට ජනතාව හවුල් කර නොගන්නේ මන්ද? සියලූ ජනතා විරෝධී රැුලි හමුවේ පවතින පාලකයින් කීවේ එහි පිටුපස අදිසි දේශපාලන හස්තයක් ක‍්‍රියාත්මක බවයි. බොරු බිල්ලෙකු මවා ගෙන ඊට ගල් ගැසීමයි.

Dr. Anula Wijesundara & Lt Col. Anil Amarasekara (Retired) Co-Presidents National Joint Committee

H E the President Maithipala Sirisena
Presidential Secretariat
Colombo 1

Your Excellency,

MEDIA REPORTS ON A PURPORTED HAND OVER OF THE TRINCOMALEE PORT

We wish to draw your kind attention to the recent report carried by “The Hindu” (give the date, pls…) commenting on an interview held with the Minister Sarath Fonseka of Sri Lanka, in which he is reported to have mentioned that negotiations were being undertaken to hand-over Trincomalee Port to India. This report, we believe, has to be taken serious because it was reported a few days later that the Prime Minister Ranil Wickremasinghe also has echoed similar intents by the Government.

We were surprised and shocked to read these reports for a number of reasons, which we wish to submit for your perusal, as follows :

1. We are unaware of any decision” taken by the Cabinet of Ministers to hand-over of Trincomalee Port to India, or even to entertain an idea of that sort. If our understanding regarding this non-availability of cabinet approval is correct, any negotiation in this regard, pursued by any authority or individual, is ultra vires.

2. Therefore, if any such discussions have effectively been pursued without proper approval, then we urge your good self to take stern action against those who commit this irregularity, which in effect is a gross violation of Good Governance platform on which you sought mandate of the people of Sri Lanka on Jan 8, 2015.

3. However, if what Minister Sarath Fonseka has mentioned, and reportedly reiterated later by the Prime Minister, is incorrect, you would have no other alternative than removing them from their respective offices for making false statements regarding the executive action of this Government.

4. Trincomalee is a “strategic location” and the Trincomalee Harbour is an important strategic asset” which Sri Lanka should deploy for our nation’s interests, and not to be handed over to India or to any other foreign country for their benefits. Therefore, we consider it pawning our future generations and their rights and privileges, if the Cabinet of Ministers has already granted approval for such negotiations with India. This is because the Government being the custodian of these national and natural assets on behalf of the public and their future generations, should (a) not consider alienation of the nation’s vital assets and locations, (b) not put the country’s safety and national security at risk by having a foreign power managing a strategic location such as Trincomalee Port. Therefore, we, as members of patriotic national organizations, request you to take these media reports very seriously, and to intervene and prevent any such nationally detrimental proposal being mooted.

5. If this does not happen, we will have no option than mobilizing nationalist forces against any such move, in view of safeguarding the country’s national interests.

Yours Sincerely,

Sgd.

Dr. Anula Wijesundara                                       Lt Col. Anil Amarasekara (Retired)

Co-Presidents

National Joint Committee

By  Rohana R. Wasala

Thousands of university students (medical students and their counterparts from other faculties) have been demonstrating over many months against the South Asian Institute of Technology and Medicine at Malabe; they have been cursed by the public for the disruptions and inconveniences caused by their conduct; tear-gassed, water-cannoned, and baton-charged by the police, with nothing gained. The SAITM students have had their more sedate demonstrations; but their mental torture must be greater. They have followed very exacting courses of study at considerable financial cost to their parents, worked hard, and passed difficult examinations, and suddenly they are faced with an uncertain future for no fault of theirs. Government doctors are also up in arms against the private medical college. I don’t for a moment suspect the bona fides of all these groups. I have the highest regard for them all, though I may respectfully disagree with the points of view that the anti-SAITM activists adopt, while sharing their passion for the causes they claim to espouse. But I unequivocally condemn the politicians who have created an issue where there shouldn’t be one, and who are causing mayhem to promote their own selfish interests. The SAITM problem has been so unnecessarily politicized.

In my opinion, the news that former president Mr Mahinda Rajapaksa has jumped on the anti-SAITM bandwagon was something that few responsible Sri Lankans expected to hear. But he is not likely to support any call for the abolition of the SAITM or the outlawing of all forms of private education. Which of the two following contradictory alternatives could be more important for him, do you think? (1)  putting a spanner in the works of a well functioning institution built at the cost of many millions of rupees of the country’s own money (not foreign funds from questionable sources with ulterior motives concerning our country) on the pretext that it marks the beginning of the end of free education in Sri Lanka or (2) forging a powerful united opposition to help all patriots in the parliament at present irrespective of party loyalties to defeat attempts, if any, to introduce potentially harmful legislation that could threaten the future of the whole country (as so many constitutional authorities argue), among other pernicious impositions such as ECTA? My own answer should be clear to my intelligent readers; but they are not invited or expected to buy my opinions offhand.

Actually, Mr Rajapaksa can be expected to extend his unequivocal support for the continuation and enhancement of the private medical college because the South Asian Institute of Technology and Medicine at Malabe was inaugurated in 2008 under the auspices of Mr Rajapaksa himself as president. It was done as something compatible with the rapid development program that he initiated even before the end of the separatist war. The institute was granted degree awarding status by the University Grants Commission in 2013 during the second term of his presidency. Mr Rajapaksa’s minister of Higher Education at the time was the present Samurdi minister Mr S.B. Dissanayake who, Dr Neville Fernando, the founder chairman of the SAITM said recently, was a ‘tower of strength’ to him (to Dr Fernando).

Mr Rajapaksa’s objections to the institution are apparently due to his acceptance of the argument that the Sri Lanka Medical Council has refused to register its MBBS graduates as they are products of a medical college that the Council has concluded, after investigations, to be lacking in the normal facilities required for turning out physicians with the necessary knowledge and clinical training that will enable them to treat our local patients guaranteeing their safety. Now, it should be obvious to anyone with some little common sense that this is not an insurmountable problem. It can be easily fixed, perhaps with the assistance of the state. The low quality argument against the SAITM medical faculty is not strong enough for the government to order its immediate closing down. Mr Rajapaksa cannot be thought to be unaware of this simple truth. It is also good to remember that, as usual with him, he won’t assume a position that he cannot later defend.

At a news conference on February 7, asked about Mr Rajapaksa’s latest stance regarding the SAITM, Dr Fernando remembered his earlier supportive attitude. The former president had even asked Dr Fernando to grant scholarships to some needy students who had got good results at the AL, but who failed to find places in the state universities. Dr Fernando had given scholarships to thirty such students incurring a loss of revenue to the college of 5,000,000 rupees. When he said during this interview: Some politicians are opportunists”, I don’t think he meant it to be a negative reflection on Mr Rajapaksa. (https://www.lankaweb.com/news/items/2017/02/07/some-politicians-are-opportunists-dr-neville/) Politics is about politicking, after all. What is important is a sense of humanity, of humaneness, which MR doesn’t lack unlike many of his rivals.

The threat to free education argument, in the opinion of most, is not tenable. In Sri Lanka today, fee levying education alongside free education is already normal. Private medical education should not be considered a threat to free education. On the contrary, it will get private capital to share the cost of education with the state, and also save foreign exchange by preventing parents from sending their children abroad for medical education, and earn foreign exchange for the country by attracting foreign students. Many of these parents are not necessarily of the moneyed class either. The state universities will be able to take in more students to their medical faculties, when some successful AL students (whose parents can afford it) opt to study in a private medical college. There is a false belief among our people that only those who get selected to study medicine in a state university are qualified enough or brainy enough to do so. The truth is that unnecessarily stringent selection criteria have to be imposed in order to restrict intake because of the limitedness of resources in our university system (due to Sri Lanka’s general poverty). On the basis of the district quota system (which is a useful strategy introduced to help studious students from disadvantaged rural districts throughout the country), students who score less than the highest marks levels are admitted, thereby denying an equivalent number of students from urban areas who have performed better at the ALs an opportunity to gain admission to a state university free of charge. The latter are also a part of the country’s youth who are of inestimable worth to us.

The SAITM issue is no ordinary issue; nor is Mr Rajapaksa an ordinary politician. Dr Neville Fernando is also of comparable status. He is of a rare type in this country: he is a genuine technocrat in the field of medical education. Besides, he is a patriot and a philanthropist. He is exerting himself in his sunset years not to add to the wealth that he already has, nor to seek political power, nor to seek personal indulgence, but to serve this country by helping educate the young of our motherland. All three (SAITM, its founder, and MR) are, in my opinion, sources of hope for millions, though some may think otherwise. (Incidentally, as a journalist, I am not pursuing personal agenda. I don’t know any of the persons mentioned in this article including MR personally. I entirely depend on the media for information about them. My advocacy of MR’s leadership is not because I want to tout him as an example of the perfect ruler, but because I believe, like many, that there is no other politician with the proven abilities and commitment that he has demonstrated. For better or for worse, SAITM is now a fait accompli; and, on the other hand, Mr Rajapaksa is the only political leader of national standing that we have who is still most acceptable to all the communities alike, whatever his detractors say. The country is being confronted probably with one of its worst crises since 1948. We cannot do without his leadership at this critical juncture. Honestly, there is still no one among our current leaders to take his place.

There cannot be any contradiction between the way he will deal with the important SAITM issue and the way he will deal with the infinitely more important national emergency of having to save the country from NGO urged constitutional changes (as can be inferred from media reports, e.g. The Island/February 11, 2017). The problem with the SAITM is that it has been deliberately politicized by vested interests. Though the SAITM question has just been resolved through the courts, the political demons that have taken possession of it are yet to be exorcised.

Dilrook Kannangara

Two Sri Lankan cricket teams played South Africa. One is the national team while the other is the Under-19 team. One achieved remarkable success while the other didn’t. However, both teams unearthed good talent. Dickwella, Kumara and Asela hold enormous potential for future ODI performance from the national team. U-19 team saw superb performance by fast bowler Nipun Ransika. Their success was due to his consistent contribution.

However, Nipun is living under dire economic conditions and he needs help. Ministry of Sports and Sri Lanka cricket must help him economically to overcome poverty and gain access to better nutrition. At 17 years, he clocks 138 kmh which is very rare for Sri Lanka. He has a one year older bowling companion in Kumara who is also very fast. These two bowlers will provide a formidable opening bowling attack very soon. Helping them is imperative to rebuild the cricket team to achieve greatness once again.

Over to you Sri Lanka Cricket and the Minister of Sports. Invest in them for the sake of cricket of this country.

https://www.youtube.com/watch?v=UCJylpPllt0

Thank you.

Senaka Weeraratna

Top cricketers involvement in crab killing evokes protests on Face Book

Cricketers lacking in compassion towards animals make poor role models

Crabs for grabs

Sri Lanka’s former cricket captains Mahela Jayawardena and Kumar Sangakkara have set up a crab shop at the new food court opened at the Old Dutch Hospital in the Fort. The crab shop was opened by Economic Development Minister Basil Rajapaksa who is seen admiring the giant crabs. Pic by Indika Handuwala

Sri Lanka’s former cricket captains Mahela Jayawardena and Kumar Sangakkara have set up a crab shop at the new food court opened at the Old Dutch Hospital in the Fort.
The crab shop was opened by the (former) Economic Development Minister Basil Rajapaksa who is seen admiring the giant crabs. Pic by Indika Handuwala

http://sundaytimes.lk/111204/Sports/spt06.html

The story with a photo in the Sunday Times (Dec. 4, 2011) entitled ‘ Crabs for Grabs’ showing two former cricket captains looking gleefully at a giant crab in a crab shop they had set up at a food court opened in the Colombo Fort, have taken an increasing number of people including ardent cricket fans aback. .

If you lack compassion towards animals, you lack compassion.

In the current era anyone insensitive to the pain and suffering of non – human sentient beings makes a poor role model however excellent he or she may be in another field(s).

We admire their cricket and share the nation’s gratitude for the honour and glory brought to the country on the playing fields of the cricket world.

But we cannot condone their barbarism in immersing innocent live crabs in boiling hot water.

Put yourself in the shoes of the crab and ask yourself whether you would like such treatment being done to you.

Do not do to others what you would not like being done to you.

This is a basic tenet in any civilized society.

Snuffing out the life of a defenseless animal is not sporting conduct.

It is contrary to all tests of fairness. The animal has absolutely no chance.

Our national cricketers, both past and present, must strive to be good role models.

Compassion for living beings is part of Sri Lanka’s Heritage, influenced by Buddhist tenets, for over 2, 300 years.
.Public protests in response are beginning to be expressed on Face Book when Gihan Dinushka together with Amila Wijeratne pasted the above photo on their Face Book pages on Feb. 10, 2017

The comments appended below have been gleaned from the Face Book page of Gihan Dinushka

https://www.facebook.com/gihandj?pnref=story

See also

https://www.facebook.com/wijeratne.amila

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1805913332959323&id=100006220213882

A little advice to our top national cricketers

http://nation.lk/online/2015/08/29/a-little-advice-to-our-top-national-cricketers.html

Senaka Weeraratna

By Dr. Tilak S. Fernando

2017-02-11

US officials have been warning the public to avoid all kinds of food high in cholesterol to avoid heart disease and clogged arteries since the 1970s. The Department of Agriculture (US) is the authority responsible for updating guidelines on dietary aspects and warns people on suitability of consumable items for healthy living, which they update every five years. In 2015, they placed the “Cholesterol level for Americans as 300 mgs/day“. However, a recent news exposé revealed how the US government had taken a complete U-turn on their previous warnings to change their mind in 2017 due to current evidence from the American Heart Association and the American College of Cardiology, that have declared that food once regarded as high in cholesterol are innocuous to consume now.

   Punyasiri with healed wounds

The medical mafia

The ubiquitous nature of the word cholesterol was attributed to giant pharmaceutical companies engineering medical conspiracies to indoctrinate the medical fraternity, which finally have trickled down to gullible people generating anxiety and fear’. Dr. Mass R. Usuf, the Vice President of the Homeopathic Medical Association of Ceylon, constantly maintained, for the past 15 years or so, about the myth about cholesterol.

Cholesterol is produced circa 85 per cent by the liver at the rate of roughly 1,000 mg/day. It is a vital component of every cell membrane, without which no human being can survive. Against such a backdrop detractors question as to how this fatty substance be regarded as evil?  While arguments continue on statins (cholesterol lowering drugs) the travesty has been for over two decades, people the world over were made to believe that a “high level of cholesterol in the blood contributed to coronary artery disease leading to heart attack”. The disbelievers maintained it was purely due to prejudiced and skewed reports released from research laboratories, over the years, funded by giant pharmaceutical companies forming a ‘medical mafia’ to earn billions of dollars annually.

Homeopath‘s viewpoint

According to Dr. Usuf, statins prescribed by western doctors to reduce the LDL levels and slightly increase the HDL, not only block HMG coenzyme A reductase (the enzyme that prods the liver to make cholesterol) but also blocks Coenzyme Q10 (CoQ10), which is a vital enzyme human body needs for energy and cardiovascular health conditions.

He has always maintained that cholesterol levels and coronary heart disease have absolutely no affinity to each other, and consumption of insalubrious food turns the internal economy to an acidic system, which can cause thinning of the coronary arteries and may result in an inordinate isolated swelling of a weakened arterial wall allowing it to dangerously balloon out, owing to normal or excessive blood pressure, which can burst causing internal bleeding. In order to strengthen the eroded areas and prevent excessive localized swelling, the body encourages plaque formation over the eroded areas thus preventing a cardiac emergency.

Commonsense prevails that the consumption of unhygienic food and the consequent acidic state of the body is the root cause of most diseases. He swears by the fact that excellent homeopathic remedies are available to strengthen coronary arteries and dissolve occlusions without resorting to dangerous and expensive by-pass/angioplasty interventions in most instances.

Dengue and Chikungunya

Another area, Dr. Usuf has been concentrating is Dengue fever and even Chikungunya. He swears by the fact that these too can be easily prevented to a great extent by homeopathic preventative treatment. With his personal experience, homeopathic medicine ‘Eupatorium Perfoliatum‘ has over the decades produced immense empirical evidence, vis-a-vis as a course of action, in cases of full-blown Dengue fever and Chikungunya. Homeopathic drug ‘Crotalus Horridus’ also can prevent unnecessary deaths resulting from dengue haemorrhagic fever, he asserts.

With the help of many published articles in the press, he has advised the Government to provide prophylactic treatment to use homeopathy in hospitals and dispensaries island wide, and to establish temporary homeopathic drug distribution centres in schools, religious and community centres for a weekly distribution of the treatment to inhibit the disease. Patients suffering from Dengue fever or Chikungunya would find rapid relief with homoeopathic treatment within 48 hours of administration, whilst preventing a patient progressing into severe stages such as dengue haemorrhagic fever, which can lead to loss of life.

In his estimation, the Government Health Services will not have to spend millions in treating dengue patients with extended hospital stays if homeopathic drugs, which are extremely cheap to be used. In allopathic system, there is no specific medicine to treat dengue fever except administration of analgesics, bed rest and fluid intake, while aspirin, non-steroidal anti-inflammatory drugs and corticosteroids (steroid hormones) are contra-indicated.

Uropathy

Dr. Usuf has had a break-through in treating patients with Uropathy as well. Various people with their own experiences find many general references in the youtube on the subject. The writer has personally referred two diabetic patients, who suffered from ‘phagedenic ulcers,’ associated with formation of extensive sloughing over the ankle, who had reached the point of amputation of the leg above the ankle, after being treated by western medicine to Dr. Usuf.

One patient renounced alternative medicine wholesale, but was induced to knuckle under, and finally consulted Dr. Usuf who advised the patient to cover the lesion with a piece of gauze and wet the wound with urine from a third party (as he and wife were both diabetics). The rest is history. After three months of Uropathy treatment he was completely cured and up and away!

The second case was Punyasiri from Kalutara. The writer referred him too, who had been suffering from a stubborn, non-healing lesion that insidiously kept spreading with pain and pus for long years to Dr. Usuf.

Dr. Usuf adopted the same treatment with someone else’s urine (diabetics cannot use their own urine). The writer wrote about Punyasiri to Ceylon Today highlighting his gradual improvement on 5 April 2016, under the headline ‘Uropathy and Gau Mutra’; again on 1 August with two photographs comparing the difference in the healing progress within four months of Uropathy treatment. Now Punyasiri is completely cured and happy. Picture shows Punyasiri’s the new replaced skin in pink colour.

Those who do not believe in Uropathy are unfortunates, while protagonists are incredulous and overwhelmed at the results“, says Dr. Usuf.

tilakfernando@gmail.com

 වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

කරුණාසේන ජයලත් යොවුන් පේ‍්‍රමයේ අමරණීය නවකතාකරු ලෙස කිරුළ දිනාගත් සාහිත්‍යධරයෙකි. ඔහු විසින් ලියන ලද ගොළු හදවත ,බඹා කෙටූ හැටි,    ලස්සන ඇස් , ගැහැණු ළමයි , යහළු යෙහෙළි යන නවකතා පරම්පරා දෙකක යෞවනයන් විසින් ආශාවෙන් කියවන ලදි. යොවුන් නවකතාකරුවෙකු වූ කරුණාසේන ජයලත්  මිනිස් හැඟීම් ඉතා ව්‍යක්ත ලෙස හඳුනාගෙන සිටි බව ඔහුගේ නවකතා සනාත කරයි.

මිනිස් මනසේ සශෝභන ආදර හැඟීම් මෙන්ම චිත්තාවේගීය ගැටළු වලදී මතු වන ව්‍යාධිජනක හැඟීම්ද නිරාවරණය කරමින් ඔහු චරිත ගොඩ නැගුවේය​. කරුණාසේන ජයලත් විසින් ලියන ලද හතුරු හිතක් කෘතියේ පද්මිනී යන චරිතය අව්‍යාපී චරිතයකි. එවැනි චරිතයක් මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ , කේ ජයතිලක , ජී.බී සේනානායක යන ලේඛකයන් ගේ පොත් වලද දක්නට නොලැබේ.  පද්මිනී යනු වික්‍ෂේපණය වූ චරිතයකි. එවැනි චරිතයක් සිංහල සාහිත්‍යයේ අතිශයින්ම විරළය​. 

කරුණාසේන ජයලත් ගේ  හතුරු හිතක් කෘතියේ පද්මිනී යනු නිමල් හතුරුසිංහගේ සිසුවියකි. එසේම නිමල් හතුරුසිංහගේ පෙම්වතිය වූ කුසුම් ගේ යෙහෙළියකි.  දෙමාපියන් ගේ බලපෑම නිසා නිමල් හතුරුසිංහට කුසුම්ව අත් හැරීමට සිදුවේ. පසුව ඔහු ධනවත් පවුලක තරුණියක වූ පද්මිනී සමහ විවහා වේ. 

මංගල දිනයේදී පද්මිනී කුසුම්ට රහසින් පවසන්නේ “ඔයාට බැරි වූ දෙය මම කලා ”  කියාය​. එහි අරුත වනාහී කුසුම්ට නොහැකිවූ පළි ගැනීම ඇය විසින් කල බවය​. පසුව පද්මිනී අනාචාරයේ හැසිරී නිමල් හතුරුසිංහගේ දිවිය අපායක් කලාය​. පද්මිනී මෙලෙස පුරුෂයෙකුගෙන් පළි ගත්තේ මන්ද ? පද්මිනී පවසන අන්දමට ඇය ලිංගික අපචාරයක ගොදුරක් වූවාය​. ඇය වරක් කුසුම්ට මෙසේ කීවාය  “මම ගෑනියෙක් වුනේ ලොකු ලමයෙක් වෙන්නත් කලින් කුසුම් . . . ” “මට ඕන මේ ලෝකේ ඔක්කොම පිරිමින්ගෙන් පලිගන්න . . . “පද්මිනී තුල පළි ගැනීමේ චිත්තය වර්ධනය වූවාය​. ඇය පළි ගත්තේ ඩී.ආර්.ඕ නිමල් හතුරුසිංහ හෙවත් ඇයගේ වෛවාහික සැමියා ගෙනි. 

දූෂණයට ලක්වූ කතුන් තුල මතු වීමට ඉඩ තිබෙන  තනිස්කරණ ක්‍ෂිතිමය  සින්ඩ්‍රෝමය හෙවත් Rape Trauma Syndrome (RTS)  තත්වය ගැන ගත්කතුවර කරුණාසේන ජයලත් දැන සිටියාද කියා සිතෙන්නේ ඔහු විසින් පද්මිනීගේ චරිතය ගොඩ නගන ආකාරය අධ්‍යනය කිරීමෙනි. මනෝ විද්‍යාව පිළිබඳව ඇකඩමික් සුදුසුකමක් නොතිබුනද කරුණාසේන ජයලත් විචක්‍ෂණ අයුරින් මනෝ විද්‍යාණුකූලව පද්මිනීගේ චරිත ස්වභාවය පාඨකයා වෙත ඉදිරිපත් කරයි. මේ කරුණ අපගේ ග්‍රන්ථ විචාරකයන්ට මඟ හැරුණු ස්ථානයකි. 

තනිස්කරණ ක්‍ෂිතිමය  සින්ඩ්‍රෝමය හෙවත් Rape Trauma Syndrome (RTS) දූෂණයට ලක්වූ  වින්දිත කාන්තාවට මතු විය හැකි මානසික අක්‍රමතාවයකි. ඇතැම් විද්වතුන් අර්ථ දක්වන අන්දමට මෙය එක්තරා ආකාරයක පශ්චාත් ව්‍යසන ක්ලමථ අක්‍රමතාවයකි (PTSD). දූෂණය වැනි ක්‍ෂිතිමය තත්වයකට ලක් වූ කාන්තාවන් තුල විශාදය මෙන්ම පෞරුෂයේ වෙනස්වීම ද මතු විය හැකිය​. එසේම සමහර කාන්තාවන් තුල පද්මිනීට මෙන් පළිගැනීමේ වියරු ආශාවන් ද ඇති විය හැකි බව සිද්ධි අධ්‍යනයන් තුලින් පෙනී යයි.   

හතුරු හිතක් කෘතියේ පද්මිනී යනු Borderline Personality Disorder  යන පෞරුෂ අක්‍රමතාවයෙන් පෙලෙන තැනැත්තියක් බව සිතීමේ සාධක තිබේ. ඇය එම තත්වයට පත් වන්නේ ලිංගික දූෂණයට පත් වීමෙන් පසුවය. ​පද්මිනී කුසුම්ට වඩා අතිශයින්ම වෙනස්වූ තැනැත්තියකි. පද්මිනී තුල හීනවූ සහකම්පනීය අවබෝධය, හැඟීම් නිර්වින්දනය (emotional anesthesia) ​, විසන්දේහ චර්‍යා (risk taking behavior ) චිතාවේගී අසමතුලිතභාවය , වෛරබුද්ධිය පැහැදිලිවම දැකගත හැකිය​. 

තනිස්කරණ ක්‍ෂිතිමය  සින්ඩ්‍රෝමය ගැන කතා කිරීමේදී මට රෝගී කාන්තාවන් දෙදෙනෙකු මතක් වේ. එක් තැනැත්තියක් මනෝ වෛද්‍ය නීල් ප්‍රනාන්දු මහතා විසින් මනෝ ප්‍රතිකාර සඳහා මා වෙත යොමු කරන ලද කාන්තාවකි. ඇයගේ සැමියා යුද හමුදාවේ සාජන්වරයෙකි. ඇයගේ සැමියා ක්‍රියාන්විත සේවයේ යෙදී සිටියදී තරුණයන් පස් දෙනෙකු විසින් රාත්‍රියක නිවසේ දොර කඩා ඇතුළුවී ඇයව සමූහ දූෂණයකට ලක් කරන ලදි. මෙකී වින්දිත කාන්තාව සමූහ දූෂණයෙන් පසු තනිස්කරණ ක්‍ෂිතිමය  සින්ඩ්‍රෝමයේ ලක්‍ෂණ පෙන්වූවාය​. ඇයට දීර්ඝ කාලයක් පුරා ඖෂධ ප්‍රතිකාර මෙන්ම EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing ) මනෝ ප්‍රතිකාරය ලබා දෙන ලදි. මෙම ප්‍රතිකාර වලින් පසු ඇයගේ මානසික තත්වය යහපත් වූවාය​. එහෙත් මෙම ලිංගික අතවරය විසින් ඇය තුල මානසික කැලැල් ඇති කරන ලදි. 

දෙවන කාන්තාව ස්විස් ජාතික කාන්තාවකි.  ඇය දිගු  කාලයක් පුරා ලංකාවේ පදිංචිව සිටි තැනැත්තියකි. තංගල්ල ප්‍රදේශයේ තමාගේ ගෘහයේදී මෙම ස්විස් ජාතික කාන්තාව කාමාතුරයන් පස් දෙනෙකු අතින් සමූහ දූෂණයට ලක්ව තනිස්කරණ ක්‍ෂිතිමය සින්ඩ්‍රෝමයට ගොදුරුව සිටියාය​. ඇය තුල දැඩි වරදකාරී හැඟීම් මෙන්ම පෞරුෂයේ වෙනස්වීම්ද මතු වූවාය​. මේ විදේශ කාන්තාව EMDR මනෝ ප්‍රතිකාර වට හයකින් පමණ යම් ප්‍රගතියක් අත් කර ගත්තද ලංකාවේ තව දුරටත් විසීමට බිය වූවාය​. ඉන් පසු මා ඇයව ස්විස්ටර්ලන්තයේ මනෝ චිකිත්සකයෙකු වෙත යොමු කලෙමි. 

කරුණාසේන ජයලත් හතුරු හිතක් කෘතියේ පමණක් නොව ගොලු හදවත කෘතියේද සුගත් ගේ චරිතය ගොඩ නගන ආකාරය විශිෂ්ඨය​. සුගත් දෙමාපියන් අහිමි වීම නිසා වියෝග කාන්සාවට ලක්වී සිටි යෞවනයෙකි. දෙමාපියන් මිය යන්නේ ඔහු ඉතා කුඩා දරුවෙකුව සිටියදී වූවද මෙම විහිනතාව නිසා ඔහු තුල Empty Space හෙවත් මෝඝ අවකාශයක් වර්ධනය වේ. මධු ලෝලීන් තුල වර්ධනය විය හැකි මෙම මෝඝ අවකාශය ගැන  සුප්‍රකට ආසක්ත චිකිත්සක මෙන්ම In the Realm of Hungry Ghosts” ග්‍රන්ථයේ කතෘ වෛද්‍ය ගබෝ මටේ පෙන්වා දෙයි.  මානසික වශයෙන් භංගුර චරිතයක් වන සුදත් දම්මි ගේ ප්‍රේමය අහිමි වීම නිසා මධු ලෝලියෙකු බවට පත්වේ. 

ඇතැම් සාහිත්‍ය විචාරකයන් විසින් බොලඳ ආදර කතා ලියන්නෙකු ලෙස පසෙකට තල්ලු කරන ලද කරුණාසේන ජයලත් ගැන නිරවද්‍ය ඇගයුමක් මේ දක්වා නොකිරීම අහේතුවකි. ඔහු මිනිස් මනසේ ගැඹුරු ස්ථාන විනිවිද දුටුවේය​. චිත්තාවේගීය ගැටළු වලදී යොවුන් මනස ක්‍රියා කරන ආකාරය ඔහු සවිස්තරව පෙන්වා දුන්නේ සාහිත්‍යමය රසය පාඨකයාට ලබා දෙමිනි. මේ නිසා  කරුණාසේන ජයලත්ගේ කෘති යළි විශ්ලේෂණාත්මකව කියවිය යුතුය. 

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

by C.A. Chandraprema  Courtesy The Island

February 11, 2017, 7:00 pm
Last week Harsha Bandara Tilakasiri a former personal staff member and valet to minister Champika Ranawaka made a formal complaint to the Chairman of the Sri Lanka Medical Council, Professor Carlo Fonseka, alleging that he had been given treatment against his will at the Angoda mental hospital for a mental illness that he never had. The translation of the letter he submitted to the Medical Council goes as follows:

Nikitha Harsha Tilakasiri Bandara
No: 81 Moratuwa Road
Piliyandala
8 February 2017
Chairman
Sri Lanka Medical Council
No: 31 Norris Canal Road

Colombo 10 Complaint into misconduct by a medical professional

I was an executive chef at Water’s Edge Hotel and functioned as a cook and personal assistant to Minister Patali Champika Ranawaka. I lived in the minister’s official residence at Wijerama Mawatha. Following differences that emerged with the minister, I was admitted to the Angoda mental hospital. The purpose of this was to label me as a mental patient if at some point I decided to reveal what I knew about him.

I had no mental illness but I was forcibly given medicine and administered electric shocks. This treatment was administered on the instructions of Dr Jayan Mendis. I suffered tremendous discomfort by being treated with electric shocks for a mental illness that I never had.

By administering treatment that has subsequent side effects to person who had no illness, at the behest of Minister Patali Champika Ranawaka, the above mentioned medical professional has committed an act of medical misconduct and has acted contrary to medical ethics.

I request that a formal inquiry be conducted into the act of medical misconduct committed by Dr Jayan Mendis.

Sgd. Nikitha Harsha Tilakasiri Bandara

This may have been one of the strangest complaints ever received by the Medical Council. Some weeks ago, when we took this matter up in this column, our position was that the Sri Lanka Medical Council should look into this complaint of a person being treated forcibly at the Angoda Mental Hospital. The altercation over a Korean woman that Harsha Bandara Tilakasiri says took place between him and Minister Champika Ranawaka may be considered scandalous by puritanical types but is of little interest to the ordinary public. However the issue of a person with no mental illness being forcibly treated at a mental hospital certainly is.

Namal Rajapaksa’s comments

Last week, lawyer and NGO activist Namal Rajapaksa (not to be confused with the former President’s son.) speaking to the media outside the headquarters of the CID in Colombo, explained that certain politicians have started making various  allegations against ministers and ministry officials by using a mental patient. He stated that this individual had taken treatment for severe mental illness from several mental hospitals and that he had tried to commit suicide. On this occasion ministry officials had taken him to the Mulleriyawa Mental Hhospital and that this individual had taken treatment there on several earlier occasions. He stated that we are now seeing the lowest form of politics using a mentally unsound person.

Lawyer Rajapaksa stated that a complaint has been made to this effect to the CID and that he had come to inquire into the progress of the investigation into this matter. He said that the police investigation had revealed so far that that this individual had been taken to the mental hospital by his brother on several occasions and that he had been advised to continuously take treatment. He stated that this individual suffers from severe depression and that he has a tendency to imagine things and hallucinate and make various statements. He stated that Sri Lankan politics has become bankrupt to the extent of using a mentally deranged person to hurl mud at politicians. He stated that this individual had served in the house of Minister Patali Champika Ranawaka for some time and that without showing any gratitude for the favours done for him he is now acting according to instructions given by people who had fallen out with Ranawaka.

Rajapaksa said that this individual is suffering from a very serious mental illness (ithamathma darunu lesa manasika rogayakin pelena pudgalayek) and that he says various things he imagines and that this individual had mentioned a woman but that this woman herself had made a statement saying that there was no such thing. Lawyer Rajapaksa said that he had been admitted to the Angoda mental hospital by his brother and that this person is trying to make out that the treatment given to him had been dictated by ministry officials and that nothing of the sort had happened. He said that this individual had been given electric shocks as part of his treatment and that even this was being made use of for political purposes.

Lawyer Rajapaksa said that this individual is now hallucinating even more because he has not been taking the treatment that he has to take continuously. He said that this person is making various statements under the influence of certain individuals but if anything comes to light,  a mentally ill person is unable to give evidence in a court of law and he is considered to be of a similar metal capacity to  an under-aged person. Rajapaksa stated that if an individual like this is influenced and made to make various statements, legal action can be taken against such parties.

What Harsha and Lankendra say

This writer spoke to Harsha Bandara Tilakasiri to get certain matters clarified. One of the most important things that needed to be clarified was whether he had received treatment for any mental disorders from Angoda or elsewhere from Dr Jayan Mendis or any other person. Tilakasiri says that he had never seen Dr Mendis before and that he had seen him for the first time only at the Angoda mental hospital when he was taken there forcibly. Tilakasiri had not taken treatment for mental problems from Angoda hospital or from any private hospital. However at the height of the alleged tug of war between him and Minister Ranawaka over the Korean lady around March-April 2016, he had difficulty sleeping due to stress, and had been recommended pills to induce sleep by a general practitioner in Piliyandala.

Being prescribed sleeping pills cannot be described as a mental disorder. Speaking to our collague Dilanthi Jayamanne of The Island Dr. Jayan Mendis said he had treated Thilakasiri ‘previously’ in a private hospital and there had been a lapse in follow-up sessions as the patient had not visited him for treatment. However Tilakasiri denies that he had ever taken treatment from Dr Mendis before he was taken forcibly to Angoda. Tilakasiri explains that after he was given ‘leave’ from his captivity in Angoda to stay at home and report to the hospital once a week, he had privately channeled Dr Mendis once, to get a letter from him formally discharging him from hospital as recounted below.

After having left Minister Ranawaka’s house he had gone back to his own home in Piliyandala but had not told his father or his brother Lankendra or any other member of his family that he had fallen out with Champika Ranawaka because that would have scared them. About two days after he had left Ranawaka, the latter’s driver Pradeep Alwis had suggested to him that they get together at the house of a mutual friend in Ratmalana for a drink. Harsha had agreed because he had known Pradeep Alwis for a long time and considered him a friend. They had then taken a drink and before turning in for the night Tilakasiri says that he took the sleeping pill that he now customarily took every night but that it had reacted with the alcohol and he had been taken to the Kalubowila hospital in a state of extreme intoxication. They had induced vomiting and after he had recovered in a few hours he had gone right back to his friend’s house and unable to sleep, had continued drinking till morning.

At about 10.00 am Champika’s team had come to the house and wanted him to come with them to see the minister which he had refused to do. At this point, they had given Harsha Tilakasiri’s brother Lankendra Tilakasiri a phone call and told him that Harsha was ill without specifying what the illness was, and that he had to be admitted to hospital and that they needed him to come over immediately. Lankendra had told the people at home that Harsha was ill and that he needed to be hospitalized and that he was going to attend to it. Lankendra told this writer that he had not been informed by Harsha that he had fallen out with the minister. Of the persons who had been present, Lankendra says that he knew Pradeep Alwis but that he did not know Chandana Ranasinghe, the UDA official. However Lankendra did not have any suspicions at this stage because Harsha had been with Minister Ranawaka for nearly 20 years and he did not think these people would wish Harsha ill.

They had then bundled Harsha Tilakasiri into a vehicle and had gone straight to the Angoda mental hospital. At the hospital, a junior doctor had admitted him and the papers had been signed by Chandana Ranasinghe of the UDA and Lankendra Tilakasiri who had also been asked to sign. Even at the time of admission Harsha had been groggy after drinking. After Harsha Tilakasiri had been admitted to Angoda, Lankendra received a call from home wanting to know what was happening. On learning that Harsha had been admitted to the Angoda mental hospital, their mother and Harsha’s 13-year old son had become hysterical and wanted him brought home immediately. On the day that he was admitted to Angoda, Lankendra had stayed by his bedside. From the next day onwards it had been Pradeep Alwis who had stayed by his bedside.

It was only days after Harsha was admitted to Angoda that Lankendra had got to know that Harsha had fallen out with Champika. It had been Pradeep Alwis who had first told Lankendra that there was ‘a small problem’ between the minister and Harsha. From the day after Harsha had been admitted to Angoda, there had been strict restrictions on visitors seeing Harsha. In fact the next day when Lankendra Tilakasiri and his father had gone to see Harsha, they had not been allowed to see him. At this point, Lankendra had phoned Chandana Ranasinghe and told him that they were not allowed to see Harsha. (Details of this recorded phone conversation are given below.) Despite the phone call to Ranasinghe, Lankendra and his father were not allowed inside until Pradeep Alwis arrived and took them inside.

Journalist Shantha Wijesuriya who had tried to see Harsha on two occasions had not been allowed to see him during the entire duration of his stay at Angoda. On the third day, Harsha had been given electro convulsive treatment and it was only after that that Dr Jayan Mendis had come to see him. Electro-convulsive treatment had been given to him under anaesthesia. He had been at the hospital for 28 days and had then been given ‘leave’ to stay at home and to report to the hospital once a week. After some time, Tilakasiri had privately channeled Dr Jayan Mendis and obtained a letter from him recommending his discharge from hospital.

Incriminating recorded evidence

These are things that we thought only happened in Hollywood blockbusters like ‘One Flew Over the Cukoo’s Nest’ starring Jack Nicholson and ‘Shutter Island’ starring Leonardo DiCaprio. Every person reading this article should access the following videos and voice clips over the internet and examine the statements made.

1.      The original Vlog by journalist Darshana Handungoda which broke this story about Harsha Bandara Tilakasiri to the world. https://www.youtube.com/watch?v=RLC7YGJb1Oo

2.      Video of the subsequent press conference given by Harsha Bandara Tilakasiri on 29 December 2016. https://www.youtube.com/watch?v=4XO_b7fhfbY

3.      Comments made by lawyer and NGO activist Namal Rajapaksa outside the CID headquarters last week. https://youtu.be/EUerOTplawY

4.      Comments made by Champika Ranawaka on the allegations made against him by Harsha Bandara Tilakasiri.  https://youtu.be/JFD2Qgt4CX8

5.      Comments made by Dr Jayan Mendis on this matter. https://youtu.be/qqrs2cYYeCA

6.      Comments made by Chandana Ranasinghe of the UDA. https://youtu.be/S01hhh9INjM

7.      Voice clip by police spokesman Ruwan Gunasekera. https://youtu.be/fIe3_j9fL6Y

8.      Recorded telephone conversation between Lankendra Tilakasiri the brother of Harsha Bandara Tilakasiri and UDA official Chandana Ranasinghe. https://youtu.be/3fAlhrX3TYw

These videos and voice clips provide irrefutable proof that something is chillingly amiss in this whole sordid episode. Ranawaka refers to an ‘ummtatakaya’ (madman) in the above mentioned video which is obviously a reference to Harsha Tilakasiri. This begs the question how a madman served on his personal staff and lived in his own house for more than 16 years. Almost as if to answer this natural question, Champika states that he was not aware of this individual’s madness. Then Champika states that this individual made use of his proximity to him as a minister to do certain ‘wrong things’ and that he sacked this individual. This begs the question how a person who is not of sound mind can use his proximity to a minister to engage in shady activities.

It will be noted that lawyer Namal Rajapaksa (see video clip above) also described Tilakasiri as a person suffering from not one but several mental disorders and that he even has a tendency to hallucinate. How could such an individual serve on the personal staff of a minister for as long as 16 years and even function as his personal valet? The most important question is if Tilakasiri was sacked from his personal staff as Minister Ranawaka is shown saying very clearly in the above video, what business did members of his staff have to take Tilakasiri to Angoda and have him admitted to the mental hospital? It was Pradeep Alwis described as Champika’s driver who had been at his bedside during his stay in hospital.

If one listens to the voice clip of Dr Jayan Mendis he explains that patients don’t come to Angoda of their own free will and that mental patients don’t know that they are ill and need treatment and it is often family members or friends who have them treated. That certainly is true but in this case, a person who had been sacked by Champika is brought by a UDA official and others including Champika’s driver to be treated at Angoda. If Tilakasiri had left Champika’s service or been sacked as Champika himself says, members of the ministerial staff had no business taking Tilakasiri to Angoda for treatment. Even if they thought Tilakasiri needed treatment, they should have informed Tilakasiri’s family and left it to the family to take Tilakasiri to Angoda.

The recorded phone conversation between Lankendra Tilakasiri and UDA official Chandana Ranasinghe will be of great interest to the Sri Lanka Medical Council. In this voice clip Lankendra Tilakasiri is heard complaining to Chandana Ranasinghe that he was not allowed to see his brother at the hospital. Ranasinghe says that it was he who gave instructions to the hospital not to allow anyone to see Harsha Tilakasiri because there was a rumour that some journalists were trying to meet him. Ranasinghe then asks Lankendra Tilakasiri to give him a list of family members who will be allowed to see Harsha Tilakasiri. This clearly indicates that it was the UDA official Chandana Ranasinghe who was in charge of Harsha Tilakasiri and not his family members.

The Medical Council should ascertain since when officials of the Urban Development Authority were able to give orders restricting access to patients at the Angoda mental hospital. Even though Lawyer Namal Rajapaksa said that Tilakasiri had been admitted to Angoda by his brother, this recorded phone conversation proves otherwise and establishes that Lankendra Tilakasiri was only a passive party when it came to admitting Harsha to the mental hospital. Even at the point of admitting Harsha to Angoda, Lankendra had not known of the split between Champika and Harsha Tilakasiri. This phone conversation also proves that it was one Alwis who was looking after (or guarding) Harsha Tilakasiri in hospital. This is an obvious reference to Pradeep Alwis who is described as Champika’s driver.

The Sri Lanka Medical Council and also the GMOA should look into this matter.  A hospital should be a place where nothing other than medical considerations are applied to patients. The Angoda hospital especially is a place where as Dr Jayan Mendis says, patients are often brought against their will. In such a place, there should be safeguards that prevent people from being brought there by interested parties and with connivance from within are either declared insane or stigmatized as someone who had taken treatment from the Angoda ‘lunatic asylum’. That there was connivance from within the Angoda mental hospital in this case is clear by the way a UDA official was able to issue instructions to the hospital authorities to prevent anyone, even family members, from seeing a patient.

The duty of the SLMC and GMOA

Furthermore, we have to ask the question at what point is electro convulsive therapy administered to a patient? Even to a layman it would seem obvious that a patient would need to be kept under observation and given other kinds of medication for quite a while before being administered electro convulsive therapy. But electro convulsive therapy was administered to Harsha Tilakasiri on the third day after his admission to Angoda. Does that sound right? We seem to be looking at one of the worst violations of medical ethics that has ever come to light in this country.

What just about takes the cake is the statement made by the police spokesman Ruwan Gunasekera on this matter. He states in the voice clip mentioned above that an individual called A.R.P.Tilakasiri (Harsha’s father) had made a complaint to the Piliyandala police on 21 November 2017 that his son Harsha Bandara Tilakasiri had been abducted and threatened and that the Piliyandala police had thoroughly investigated the matter. Gunasekera said that according to this investigation the person who is alleged to have been abducted Harsha Bandara Tilakasiri had been admitted to ward No: 5 of the Mulleriyawa Mental Hospital from 10.09.2016 to 18.10.2016 on account of a mental illness and that no abduction had taken place.

Ruwan Gunasekera went on to say that the brother of Harsha Bandara Tilakasiri one Lankeshwara is also ‘aware’ that Harsha is receiving treatment at the Angoda mental hospital. The police spokesman also said that a statement has been recorded from the medical specialist in charge of ward No: 5 and that it has been confirmed that no abduction had taken place. Gunasekera also said that their investigation revealed that treatment had not been given to Harsha Bandara forcibly. The police spokesman concluded by saying that the statements recorded confirm that this person Harsha Bandara Tilakasiri had even been taking sleeping pills owing to the stress that he was suffering from and that Harsha Bandara too had admitted to taking sleeping pills. So the police spokesman also seems to have been at pains to confirm the point that both Champika Ranawaka and lawyer Namal Rajapaksa were labouring.

We can see from the video and voice clips given above, that Champika Ranawaka, lawyer Namal Rajapaksa and the police spokesman Ruwan Gunasekera all seem very keen to label Harsha Bandara Tilakasiri as a person of unsound mind by virtue of the fact that he had received treatment at the Angoda mental hospital. But it was Champika’s subordinates that forcibly took Harsha Tilakasiri to Angoda. The intent behind that seems painfully apparent. The attitude of the police spokesman is not surprising at all because this is a police that bends the law. But in the interests of the integrity of the medical profession, the Sri Lanka Medical Council and the GMOA should look into this matter very carefully and impartially.

BY S VENKAT NARAYAN Our Special Correspondent

NEW DELHI, February 11: Months before then Sri Lankan President Junius Richard Jayewardene signed a controversial agreement with then Indian Prime Minister Rajiv Gandhi in July 1987 in Colombo to disarm the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE), he had ordered his own troops twice to take Jaffna and “burn the place to the ground,” according to a recently declassified US Central Intelligence Agency (CIA) document.

But the Sri Lankan armed forces refused and had talked Jayewardene out of it on grounds of unacceptably high casualties, Jayewardene told visiting American diplomat Peter Galbraith in 1988.

And Sri Lanka was forced into making a deal with India, Jayewardene has been quoted as saying in the declassified document, nearly 30 years after the Indian Peace Keeping Force (IPKF) was deployed in the island-nation to disarm the LTTE and other Tamil rebel groups.

More than 1,200 Indian soldiers died and many more were maimed in the IPKF operations against the LTTE in northern and eastern Sri Lanka between 1987 and 1990. In May 1991, former Prime Minister Rajiv Gandhi, who had signed the July 1987 peace deal with Jayewardene, was assassinated by an LTTE woman suicide-bomber at an election rally at Sriperumbudur near Chennai.

In response to significant promises of devolution of powers to the Tamil minority and recognition of Tamil as an official language, India agreed to provide military assistance — the IPKF — to ensure peace according to the 1987 Gandhi-Jayewardene accord.

“He [Mr. Jayewardene] made clear that he shared the GOI’S [Government of India’s] implacable hostility toward Prabakaran, calling the LTTE leader ‘a mad fellow’, ” the declassified CIA document said about the February 1988 conversation.

“He stressed, though without obvious bitterness, that none of his outside friends would help him, so he had no choice but to make a deal with India,” the CIA document read. Excerpts from the document were published in The Hindu last Sunday.

Interestingly, the then President opened up to Galbraith and said he would hold elections in the Tamil-populated northern and eastern provinces in Sri Lanka. Polls were finally held in November 1988.

Galbraith also provides an insight into the relations between the IPKF and the Sri Lankan Army (SLA), and the ground situation in the Jaffna peninsula after being flown to the area during his visit.

“…the IPKF and the Sri Lankan forces are getting on well together, and…the situation in Jaffna, while still far from normal, is gradually improving,” the American diplomat said in an assessment.

An SLA officer, Brigadier Jayaratne, is quoted in the memo as saying: “The IPKF is doing a jolly good job in Jaffna.” He added that the SLA and the Indian troops were getting along famously, like a house on fire.

The document recounted that the Indian officers were “warm and responsive” in their interaction with the American visitors, which included Galbraith and the then US Ambassador to Sri Lanka.

It appears that the Americans also played a behind-the-scenes role in ensuring channels of communication between President Jayewardene and Prime Minister Gandhi, a second declassified CIA document claimed.

In 1986, Jayewardene held a very negative view of India given that New Delhi had been training Tamil insurgents as he conveyed to visiting U.S. Senator Charles H. Percy. “I am a very peaceful man. But India’s role in this [ethnic] matter is reprehensible and the Indians have to be held responsible for their actions.” Percy, who carried a letter from US President Ronald Reagan to Jayewardene, “offered to be of assistance in conveying any message” from the Sri Lankan President to Rajiv Gandhi.

Interestingly, a third CIA intelligence assessment of September 1986 says that India was “rapidly expanding” its armed forces to “intervene” in Sri Lanka.

India, it said, was improving its ability to deploy airborne troops. “The paratroopers probably would try to seize an airfield so that reinforcements could be brought in by air. US defence attaché sources report the Army and Air Force practiced such an operation late last year [1985] at Trivandrum, with the assault force receiving offshore fire support from Navy ships.” Trivandrum, the memo argued, resembled Colombo in topography.

In the CIA’s assessment, India would intervene in Sri Lanka in two scenarios — one, if the government collapsed and, the other, if Tamil insurgents established a separate State.

“In our view, an Indian intervention would most likely come [exactly what happened in 1987], as in 1971 [to deal with Marxist insurgents] following a request from Colombo to help in restoring internal order,” the assessment said.

Interestingly, the CIA believed that the poorly trained Sri Lankan Army would offer token resistance and opposition to a “prolonged” Indian intervention would come from Tamil and, possibly, Sinhala insurgents.

In a prescient observation, the memo concluded: “If New Delhi continues to oppose a separate Tamil state, we believe Tamil insurgents would resist the Indians as they now do the Sinhalese.”

Dr Sudath Gunaekara 10.Feb.2017

Writing his forward to the booklet on the Proposals under the first 6 year Plan 1954/55-1959/60, this is how Mr A. Ratnayaka then Minister of Home Affairs scribed his great expectations on the outcome of the Kandyan Peasantry Commission Report of 1951.

At last justice is being meted out to two Provinces of Ceylon-Central and Uva which enshrine some of the most glorious chapters of our Island history. In the fight for liberation from British these two Provinces were in the vanguard, and inevitably they paid the toll of the two rebellions of 1818 and 1848. It was a happy augury that the dawn of Independence in 1948 saw in motion persistent efforts by Kandyan Members of Parliament in particular for adequate redress after decades of neglect.

It fell to my happy lot both as a Member of Parliament in a Kandyan area and as Minister of Home Affairs to spearhead the agitation.

May the coming years bring up to view a grand vista in these two Provinces redolent of the glories of the pristine past!”

As I turned over the pages of this slim document few days ago, which was given to me in 1966 by my friend Ekanayaka the Head Clerk of the Coordinators Office of the Kandyan Peasantry Rehabilitation as it was called then, (I was a cadet attached to Kandy Kachcheri at that time), I find that not even 5 % of its recommendations are completed up to date. For example the Mahaoya and Heenganga schemes in my own Village, Meemure, in Udadumbara that were expected to be completed by end of 1958 are still uncompleted to date. If you go through the other works in the report the situation want be better either.

What happened to the spirit of the persistent efforts by those great Kandyan  Members of Parliament. They would definitely turn in their graves if they could come to know this pathetic situation and the inexcusable betrayal and neglect by these post- independent politicians and their failure to redress their own people on whose shoulders they have gone to Parliament I have no doubts they will rise from their graves.  These sons of the soil who had been subjected to subjugation, destruction, vandalism and exploitation for one and half centuries of by the British colonial mongers are left high and dry by their own politicians even after 68 years of Independence. What the hell the present day spineless and ungrateful politicians are doing when their own people and a great nation is being left fall prey to vultures of Indian expansionism? Do these idiotic politicians realize that they are betraying their own relations and the motherland for an Indian Tamil vote and they will not get a single vote from these estate Tamils in future. Do they know that they will also have to get passports and visa to enter this region already called MALAYAHA ( Malayanadu) by the Wijenayaka committee on electoral reforms under the Yahapalanaya government.

What happened to the proposal made by the patriotic members of that 1951 Commission ‘to set up a Development Board nominated by the Governor General on the advice of the Prime Minister to prepare a comprehensive plan and action programme for the development of these areas? This Development Board was to have its own Secretariat, funds and staff. The finances were to be provided by Government contributions and Development Tax on plantations, firms or persons carrying on business within the plantation areas. This Development Board was never set up as the non-Kandyan members of the then Cabinet were against regional development and regional Taxation. Wasn’t it a tragedy that even at that time there wasn’t a single Kandyan Mp  who had the guts to stand up against this gross injustice against Kandyans by  these non–Kandyan politicians lead by MDH Jayawardhana the then Minister of finance.

Years after, in 1958, a C grade department under a Coordinating Officer for Kandyan peasantry rehabilitation was set up under the Home Ministry to coordinate the work of other Government Departments within the Central and Uva Provinces. But as it did not get any voted allocations for development a department sans wings or teeth, it was a first class cheating by the then Government. In the year 1964, this officer was re-designated as the Commissioner of Kandyan Peasantry Rehabilitation, and a separate c” Grade Department was established on 01.04.1968 to implement the development projects of the Upcountry Peasantry Rehabilitation: it was upgraded to class B” in 1990, and subsequently to class A” in 1994. A similar powerless Ministry of Upcountry Development (rather feeling shy or afraid to use the word Kandyan) was created without a Minister. Thereafter shifting from one to another at last it was brought under the M/Economic development.  Basil Rajapaksa who was the Minister and finally he put the last nail to the coffin of the subject of Kandyan Peasants on Jan 2014 by abolishing it and thereby closed the chapter on the subject of Kandyan Peasantry Rehabilitation for good.

This is how all post- Independent Governments have treated the Kandyan peasants who fought against the invaders and died to protect their native land for posterity for the past 68 years.

Furthermore,

1. Not an inch of over nearly 1.4 million acres of their land robbed by the marauding British has been returned to them up to date.

2. No Ministry, no Minister or a programme of development or even a C grade Department for 6 million Kandyan Peasants living in 16 Districts.

3. Kandyan areas Development Authority proposed in 1951 to rehabilitate the natives who lost their ancestral land and all what they had, was never established.

4. The toothless Kandyan Peasantry Commissioner’s Department that had been crawling on its fours for 40 years without any notable rehabilitation or development of these areas was also finally closed down on Jan 1, 2014.

5. Meanwhile all those Sinhala people who parted their ancestral lands for the Kotmale and Victoria Projects, numbering thousands, were chased out to the downstream area like Mahweli system C in the Dry Zone and not a single family was given an inch of land from the hill country tea lands, while all those Tamil labourers who were victims of Koslanda landslide and Upper Kotmale project etc were given lands on the nearby tea estates which were lands denied for the sons of the soil in spite of Gamini Dissanayake was the First MP for MAskeliya –Nuwaraeliya and he was also the Minister in charge of Lands.

6. Almost all natives who lost their land during the colonial times to the invaders, and who are still living in secluded valley bottoms in abject poverty without basic facilities like access roads, drinking water, water for their paddy fields, schools, health facilities, employment and minimum facilities to sell their paltry produce are completely forgotten.

7. Why is that not a single Sinhala politician, supposed to represent them either in Parliament, Provincial Councils or Pradesiya Sabhas, highlights the plight of these hapless human beings whose ancestors have sacrificed so much to protect this country?

8. Is there any other single country in the whole world where elected politicians betray their own country, their own people and their own heritage in this manner?

9. Do these politicians know that their names will go down in history as shameless traitors who betrayed their own people and their motherland just for a vote?

Though I have sent a letter under registered cover to the President on 20th of Dec 2015, on behalf of all Kandyana Peasants, requesting an appointment from him to discuss this all important national issue. I note with much concern and regret to say that I haven’t got even an acknowledgement up to date.

This also clearly shows the duplicity of this Yahapalanaya Government and the open discrimination it displays against the Kandyan peasants.

On the other hand to collect the Estate Tamil Vote Bank

A separate Ministry for Hill Country Village and Infrastructure Development has been set up with a ten-year special development Project with UNDP funds obtained as loans exclusively to develop the Tamil settlements on the hills, that will finally lead to the establishment of the Malayanadu that could be one day a part of the EELAM or even a part of the Tamilnadu in South India, where as the loan also has to be settled by the Kandyan Peasants and their Sinhala relations in Sri Lanka.

This government has already started a programme of giving 10 perches per Tamil family in 2015 and collected the entire hill country vote bank at the last election. It is this factor that enabled Minister Kiriella to increase his votes to 1, 99, 603 in August 2015 as against 53,3o6 he got at the 2010 election.

In addition three separate Ministries have set up for estate sector Tamils. Besides, there will be a “Hill Country New Villages Development Authority, with “strong institutional mechanism” to carry out the functions of planning and coordination. A few days ago, the Cabinet gave its nod for a Bill in this regards. This Programme is scheduled to be completed in 2025.

Meanwhile it was only yesterday the President Sirisena declared the first Tamil only estate village project in Bogawantalawa that is the foundation stone for the future MIndian Tamil Malayanadu right at the centre and top of the country a Project initiated by Minister Kiriella and the Prime Minister as an election promise at the last election.  I still do not know whether the President is doing to this land of the Sinhalese and their heritage. Does he know the gravity of the treacherous betrayal he is doing to the Sinhala nation by this kind of short sighted displays just trying to show that HE IS MAGNANIMOUS. It is high time that this is only peacock dancing. I can assure you Mr President they will never, never vote you at any time in future. They are only playing their usual card. You have to learn from past experience. Look at what Saumyamurti Thondaman and his son did in the past. You people are only building castles in the air as far as politics is concerned. History will never forgive you people for the crime you are doing for vote collecting. Please remember what happened to the cunning fox that followed the Goat, expecting its hanging testicles to fall.

This is the tragic saga of how our politicians have treated the Kandyan Peasants and are being continued to be treated with impunity.

Where are the great Kandyan Members of Parliament of the pre-Independence who fought for their people and got the KPC Commission Report. What are the nearly 80 odd so-called representatives who have robbed the votes of these poor people and enjoying the luxuries of office? What are the Nilames and Buddhist monks who subsist on these peasants are doing?

Instead of taking corrective measure to restore this national damage  the present government has now created  an all powerful ministry called the Upcountry (Malayaha=Malayanadu) Estate Tamil Development and Infrastructure Development) as Wijenayaka Report on Constitutional reforms has named it

Under these circumstances what is the future of the Sinhala people in this country, the sons of the soil called the Kandyan Peasants?

Who will liberate this great nation and when? is my million dollar question, I pose to you my dear Sinhala brothers and sisters.

The most fundamental problem as I see it is we don’t have a leader or leaders to liberate our people from this Augean mess. Tamils and Muslims have them in dozens. But we don’t have a single. Even the Me harakas (water buffaloes) have leaders. But alas! We have none.

None of the Sinhala politicians have a feeling for their country or the very people who have put them in power. I don’t think any one of them is patriotic. They want only to collect votes to come to power so that they could amaze wealth and power to enjoy the luxuries of political life.

R Chandrasoma

 Professor Susan Engel is a development psychologist and School Director in the USA. Writing in the Huffington Post she has this to say about schooling in her country.  Far too many children in this country spend their energy warding off the tedium, frustration and constriction of school. At worst, they end up dropping out. At best, they simply put their heads down and try to get through it unscathed; sometimes this means getting through school without being damaged, but just as often it means successfully resisting new ideas, new experiences, or any fundamental change in outlook. Even when it works, though, it’s a poor solution. Research suggests that even when students can tolerate 16 years of suppressing their needs in the interest of future wages, things don’t turn out well. They become dissatisfied adults. Which of us hopes for that for our child?

On reading this heartfelt comment on the state of educational affairs in her country (the USA) our thoughts must surely turn to the sad state of things educational in our own  country –Sri Lanka. There is a belief – held foolishly by our political and educational leaders – that the greater the number of years spent at school or college, the greater the educational finesse of the product and, hence,  its worth to society as a whole. Schooling is a kind of penance imposed on children to ensure the stability of social structures which largely serve adults – the myth that schooling is unreservedly good for children is part  of a tradition promoted and fostered by adults. The contrary view – that the faster they get out from the prison-house of regimented education, the better – is the impassioned cry of those trapped in schools. In this context, the recent announcement by the ruling elite that compulsory school education will be extended by a further three years must be viewed with astonishment and dismay. A distinction must be made between school education and learning – the latter must be a life-long activity while sitting in classrooms presided over by pedagogues is an imposed artificiality that must be terminated as quickly as possible. Children must metamorphose into adults by working with loving adults. The faster they get out of school the better.