විමල් පටබැඳිගේ – ශාස්ත‍්‍රවේදී, නීතිඥ, විශ‍්‍රාමික සොලිසිටර්

7 වෙනි කොටසෙන්

පුරවැසි අයිතිය සම්බන්ධ නීතිය වෙල්ලාල දේශපාලකයන් විසින් රටේ පුරවැසියන් බෙදා වෙන් කිරීමට ”දේශපාලන ආයුධයක්” ලෙස යොදාගනු ලැබීය. ඔවුන් ඒ ”දේශපාලන ආයුධය” උතුර, නැගෙනහිර පමණක් නොව දිවයිනේ විසිරී සිටින සියලූ දෙමළ ජනතාව බද්ධ කිරීමට භාවිත කිරීම නතර කොට නැත. බි‍්‍රතාන්‍යය සහ ඉන්දියාව විසින් සාරධර්ම ඉවත ලා ”සරණාගතයන්” බවට පත් කරනු ලැබූ ”ඉන්දියානු දෙමළ” ජනයා ”ශී‍්‍ර ලංකා පුරවැසියන්” බවට පත් වූයේ 1948 ලංකා පුරවැසි නීතිය මගිනි.

8 වෙනි කොටස

විසිවෙනි සියවසේ දෙවෙනි භාගයට පෙර, තමන්ගේ මවු භාෂාවෙන් කටයුතු කිරීමේ අයිතිය සඳහා වූ ”ස්වභාෂා අරගලය” ඉතා බලවත් විය. සිංහල, දෙමළ ”කොලනි ඒජන්තලා”, ”කළුසුද්දෝ” එරෙහි වූහ. ඉංගිරිසි කොලනි පාලනය ඉංගිරිසියෙන් විය. ඉංගිරිසි නොදත් කි‍්‍රස්තියානි නො වූ සාමාන්‍ය පුරවැසියන්ට රාජ්‍ය තන්ත‍්‍රයේ රැුකියා දොරටු විවර නොවීය. සිංහල දෙමළ වෙනසක් නැතිව අහිංසක ජනයාට විදුලි පුවතක් පවා තේරුම් කරවා ගැනීමට, බොහෝ විට ”පුද පඬුරු” ගෙන, ඉංගිරිසි උගත් අයෙකු සොයා ගොස් පින්සෙන්ඩු වීමට සිදු විය. 1956 රාජ්‍ය භාෂාව සම්මත කිරීමට පෙර සහ 1957 දෙමළ භාෂාව භාවිතය පිළිබඳ විධිවිධාන සහ 1956 සමාජ දුබලතා වැලැක්වීම සඳහා විධිවිධාන (ඡුරුඩැබඑසදබ දෙ ීදජස්ක ෘසි්ඉසකසඑසැි ්ජඑ* නීති සම්මත කිරීමට පෙර වෙල්ලාල නොවෙන දෙමළ අයෙකුට, ”හීනජන්මී” ලෙස හඳුන්වන ලද අයෙකුට, ”පිරිසිදු කරන්නා” ශ්‍රේණියෙන් ඉහළ රැුකියාවක නිරත වීමට දෙමළ ‘ඉහළ’ (වෙල්ලාල* සමාජය ඉඩ දුන්නේ නැත. 1956 සහ 1957 නීති මෙතෙක් විධිමත් ව කි‍්‍රයාත්මක නොවුව ද ඒ ප‍්‍රතිපාදන අනුව උතුරු සහ නැගෙනහිර සාමාන්‍ය දෙමළ ජනයාට තමන්ගේ මවු භාෂාවෙන් පාසල් අධ්‍යාපනය පමණක් නොව සරසවි අධ්‍යාපනය ලැබීමට සහ උසස් රැුකියා ලබාගැනීමට අවස්ථාව උදා විය. කෙසේ වෙතත්, දෙමළ සමාජය තුළ 1956 සමාජ දුබලතා වැලැක්වීම සඳහා විධිවිධාන නීතිය විධිමත් ව කි‍්‍රයාත්මක දැ’යි සැක සහිතය. ස්වභාෂා (මවු භාෂා* අරගලය සහ රාජ්‍ය භාෂා නීතිය නොවේ නම්, සිංහල සහ ලංකාවේ දෙමළ ජීවමාන ප‍්‍රායෝගික භාෂා, නිර්මාණාත්මක භාෂා ලෙස සංවර්ධනය වේ දැ’යි හෝ පිලිපීනයේ, අපි‍්‍රකානු මහද්වීපයේ ස්වභාෂාවලට හිමි වී ඇති ඉරණම සිංහල සහ ලංකාවේ දෙමළ භාෂා භාවිතයට උරුම නොවේ ය’යි සිතීමට නොහැකි ය. 

ඉංගිරිසියට තිබූ රාජ්‍ය භාෂා තත්වය අහිමි වීම ගැන දැඩි ලෙස විරුද්ධ වූයේ දිවයිනේ බර්ගර් ජන කොටස සහ ඉංගිරිසිය තමන්ගේ මවු භාෂාව ලෙස භාවිත කරන ලද ඉහළ පන්තියේ ධනවත් සිංහල සහ දෙමළ ”කොලනි ඒජන්තලා”/”කළුසුද්දන්” ය. ඔවුන් තමන්ගේ මවුබස ලෙස භාවිත කළේ සිංහල හෝ දෙමළ නොවේ. 1956 සමාජ දුබලතා වැලැක්වීම සඳහා විධිවිධාන (ඡුරුඩැබඑසදබ දෙ ීදජස්ක ෘසි්ඉසකසඑසැි ්ජඑ* නීතිය වෙල්ලාල ඉහළ පෙළන්තියේ උත්තරීතර බවට දැඩි ලෙස හරස් වුව ද එය වසං කොට මුල් තැන රැුක ගැනීමට ගත් අළුත් ආයුධය ”භාෂා අයිතිය” විය. ඉංගිරිසිය වෙනුවට ස්වභාෂා අයිතිය නීතියෙන් තහවුරු කිරීම සාමාන්‍ය සිංහල සහ දෙමළ ජනතාවට ආශීර්වාදයක් වුව ද, දෙමළ ලිවීමට සහ කියවීමට නොදත්තේය’යි කියන, චෙල්වනායගම් ඇතුළු ඉංගිරිසි උගත් වෙල්ලාල දෙමළ ඉහළ පෙළන්තිය, ”කොලනි ඒජන්තලා”/”කළුසුද්දන්” 1950 දසකයේ දෙවෙනි භාගයේ සිට වර්ගවාදී/ජාතිවාදී අරගලයට ”භාෂා අයිතිය” ආයුධයක් ලෙස භාවිත කරමින් ද්‍රවිඩ/දෙමළ සාමාන්‍ය ජනතාව භාෂාව මගින් බැඳ තබාගෙන උතුර සහ නැගෙනහිර දේශපාලන බැඳීම ශක්තිමත් කරනු ලැබීය. දෙමළ නොවෙන සමහරුන් ද මංමුලා වූවන් බවට පත් වී ඇත.

චෙල්වනායගම් දෙමළ වාර්ගික රාජ්‍යයක් සඳහා වර්ගවාදී පදනමෙන් ව්‍ය.ව. 1949 දී ආරම්භ කළ ”ඉලංකෛ තමිල් අරසු කච්චි” (ක්‍ඔීඡු* දේශපාලන පක්‍ෂය, යාපනේ පැවති මාක්ස්වාදී සහ සියලූ දේශපාලන ව්‍යාපාර මැඩ ගෙන ව්‍යාප්ත විය. යුරෝපීය, පුර්තුගීසි ආක‍්‍රමණිකයන්ගේ කාලයේ සිට දෙමළ සමාජය තුළ පැවති කතෝලික/කි‍්‍රස්තියානි සහ හින්දු භක්තික ගැටුම තමිලක්කම්/දෙමළ වර්ගවාදය සහ එල්.ටී.ටී.ඊ ත‍්‍රස්ත ව්‍යාපාරය තුළ යටපත් වුව ද මෙතෙක් සමනය වී නැත. අළු යට ගිනිපුපුරු මෙනි. දෙමළ වර්ගවාදයේ වත්මන් ”ගොපල්ලන්ගේ” කි‍්‍රයා කලාපය අනුව මතු දිනෙක හෝ සමනය වීම සැක සහිත ය. ඉංගිරිසි කොලනිවාදීන් විසින් දෙමළ කොලනි බවට පත් කරන ලද උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත් දෙක ව්‍ය.ව. 1950 වසරට පසු දේශපාලනික වශයෙන් බැඳුණු ප‍්‍රදේශයක් බවට පත් වූයේ යාපනේ, ප‍්‍රධාන වශයෙන් වෙල්ලාල කි‍්‍රස්තියානි දේශපාලකයන් ප‍්‍රමුඛ දෙමළ වර්ගවාදී/ජාතිවාදී ව්‍යාපාරය තුළිනි. 

1960 සහ 70 කාලයේ යුරෝපයේ, බටහිර රටවල පැතිරුණු තරුණ දේශපාලන පෙළගැසීම්, නැගිටීම් සහ ආසියා, අපි‍්‍රකා, දකුණු ඇමරිකා භූමි තුළ, විශේෂයෙන් ම වියට්නාම්, කොරියා, ලා ඕස්, කාම්බෝජ, කියුබා ආදී රටවල විමුක්තිය සඳහා පැවති දේශපාලන ව්‍යාපාරවලින් උත්තේජනය ලද ලංකාවේ තරුණ කොටස් සමාජ සහ ආර්ථික පීඩනයෙන් මිදීම සඳහා විවිධ දේශපාලන සංවිධාන පිහිටුවා ගනු ලැබීය. දෙමළ සහ සිංහල තරුණ දේශපාලන කණ්ඩායම් රැුසක් බිහි විය. සියලූ දෙමළ කණ්ඩායම් ”ඊළාම්” (සිංහල* විශේෂණය සහිත විය. සන්නද්ධ අරගලය මගින් දේශපාලන බලය ලබා ගැනීම අරමුණ විය. දේශපාලන දැක්ම සමාන වූ සමහර සිංහල සහ දෙමළ කණ්ඩායම් අතර යම් යම් සම්බන්ධතා ගොඩ නැගෙමින් තිබුණි. මේ තත්වය සහ වෙල්ලාල නොවෙන පුරවැසියෙකු පළමු වරට 1970 දසකයේ සෙනෙට් මන්තී‍්‍ර පදවියකට සහ රජයේ ඇමති තනතුරකට පත් කිරීම වෙල්ලාල ”උත්තරීතර” බවට හිතකර නොවීය.

දෙමළ තරුණ කණ්ඩායම් අතරෙන් නොමග ගොස් ඝාතන මගින් ”දෙමළ නව කොටි” ඉදිරියෙන් විය. යම් සලිත වීමක් නිසා වෙල්ලාල ආධිපත්‍යය සහිත දෙමළ දේශපාලන පක්‍ෂ ”ද්‍රවිඩ එක්සත් පෙරමුණ” නමෙන් එකමුතු විය. ඒ අතර ”දෙමළ නව කොටි” වඩාත් සන්නද්ධ ව ”දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි” (ඛඔඔෑ* බවට පත් විය. වෙල්ලාල නායකයන් ”ද්‍රවිඩ එක්සත් පෙරමුණ” ටික කලෙකින් ”ද්‍රවිඩ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණ” (ඔඹඛත්‍* ලෙස යළි නම් කොට ‘එල්.ටී.ටී.ඊ.’ සමග සමපාත වීමට පෙළගැසී ඇත. පෙරමුණ පිහිටුවීමෙන් පසු දෙමළ ජාතිවාදී දේශපාලන බැඳීම බලවත් විය. (වතුකර ප‍්‍රදේශය සම්බන්ධ යාපනේ වෙල්ලාල නායකයන්ගේ අදහසට එකඟ නොවූ ”ලංකා කම්කරු කොන්ග‍්‍රසය” ද්‍රවිඩ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණට සම්බන්ධ වූයේ නැත.* ටික කලෙකින් 1976 වසරේ වඩුක්කෝඬේ ප‍්‍රකාශය මගින් තමන්ගේ සටන ”ඊළාම්” සඳහා බව සහ සිතිියමකින් ”ඊළාම් භූමිය” ද ලකුණු කොට, එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය ”අපේ ළමයි” යනුවෙන් තමන්ගේ සන්නද්ධ අංශය බව ප‍්‍රකාශ කරමින් තමන්ගේ අරමුණ ඉටු කරගැනීම සඳහා සහ අහිමි වෙමින් තිබූ වෙල්ලාල ආධිපත්‍යය රැුක ගැනීමට උත්සාහ දරා ඇත. ”දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි” සන්නද්ධ බලය සකී‍්‍රය ව පැවති කාලය තුළ එය සාර්ථක නො වීය. එල්.ටී.ටී.ඊ. නියෝග වලට සහ කි‍්‍රයාමාර්ගයට අවනත වීමට සිදු විය. 

දෙමළ රාජ්‍යයක් සඳහා වූ වාර්ගික සන්නද්ධ බලය, රාජ්‍ය හමුදා විසින් අහෝසි කරන ලද 2009 වසර වෙන තෙක් සියලූ දෙමළ දේශපාලන පක්‍ෂ සහ සංවිධාන මෙහෙයවනු ලැබුවේ ”දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි” සන්නද්ධ බලය මගිනි. ඔවුන් විසින් දෙමළ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණ, ඊළාම් සංවිධාන ඇතුළු සියලූ දෙමළ දේශපාලන පක්‍ෂ සහ සංවිධාන සහ උතුරු පළාතේ දෙමළ ජනතාව 2005 ජනපතිවරණයේ දී නිශ්කී‍්‍රය කරනු ලැබීය. ඔවුන්ට එරෙහි වූ දෙමළ දේශපාලන නායකයන් සදහට ම නිහඬ කළහ. ඇතැම් ඊළාම් සංවිධාන සංහාරයට ලක් කළහ. ප‍්‍රධාන වශයෙන් ම භීෂණය මගින් යටපත් ව තිබූ දෙමළ කුලවාදය ව්‍ය.ව. 2009 වසරෙන් පසු නැවත කි‍්‍රයාත්මක ව ඇති බව සහ කි‍්‍රස්තියානිකරණය වේගයෙන් සකී‍්‍රය වී ඇති බව ප‍්‍රශාන්ත් කුගනාතන්, එම්. මාදවන් ආදී විද්වතුන් පැහැදිලි කොට ඇත.66 යළිත් වෙල්ලාලයන් දෙමළ සමාජයේ සහ දේශපාලන කී‍්‍රඩා පිටියේ සියලූ මූලික ස්ථානවල බලවතුන් වී ඇත. 

දෙමළ ජනයා ඇතුළු ලක්වැසි සියලූ දෙනාට සාමය සහ සැනසුම උදා කරමින් 2009 වසරේ ”දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි” ත‍්‍රස්තවාදය මැඩලනු ලැබීය. වර්ගවාදී දෙමළ වෙල්ලාල පක්‍ෂ සහ ඊළාම් කණ්ඩායම් එක් වී නව පෙරමුණකින් ඉදිරියට පැමිණ ඇත. ”දෙමළ ජාතික සංධානය” (ඔ්පසක භ්එසදබ්ක ්කකස්බජැුඔභ්* උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත් වාර්ගික භූමියක් කරගැනීමට මේ දක්වාත් පවතින පුරාණ සංස්කෘතිය සහ ශිෂ්ටාචාරය ඝාතනය, සංහාරය කිරීමේ නිරත වී ඇත. ඇතැම් හින්දු නොවෙන ටී.එන්.ඒ. ප‍්‍රධානීන් පුරාණ සිංහල බෞද්ධ වෙහෙර විහාර, පුරාවිද්‍ය ස්ථාන විනාශ කිරීමේ නිරත වෙන්නේ හින්දු ආගමික උන්නතිය සඳහා දැ’යි පැහැදිලි නැත. වර්ගවාදය ජනිත කළ අයගේ දරුමුණුපුරු පරම්පරාව වර්ගවාදී/ජාතිවාදී උග‍්‍ර අන්තගාමීන් වූ ”නාසිවාදී” වී ඇත. ජාතිවාද විරෝධී සමහර දෙමළ ජනයා ඔභ් ”දෙමළ නාසි සංධානය” ලෙස හඳුන්වනු ලබයි. 

ලෝකයේ බිහිසුණු ම වර්ගවාදියා, ජාතිවාදියා වූ හිට්ලර් යුදෙව් ජනයා සහ ඔවුන්ගේ වසර දහස් ගණනක් පුරාණ ආගම, සංස්කෘතිය සමූල ඝාතනය කළ, සංහාරය කළ ”මහා නාසි වාදියා” විය. ඔහුගේ අනුගාමිකයෝ, සහායකයෝ ද ම්ලේච්ඡු ”නාසිවාදියෝ” වූහ. වර්තමාන දේශපාලනයේ නිරත උග‍්‍ර වර්ගවාදී, ජාතිවාදී වෙල්ලාල නායකයන්, ඓතිහාසික යුගය ආරම්භයේ සිට වසර දෙදහස් පන්සියයකට වැඩි ඓතිහාසික, ආර්ථික සහ සංස්කෘතික උරුම සහිත සිංහල ජාතික ජනයාට සහ ඔවුන්ගේ ආගමට, බෞද්ධ සංස්කෘතියට එරෙහි ”ජන ඝාතක”, ”සංස්කෘතික ඝාතක” සහ ”මානව ශිෂ්ටාචාර විරෝධී” කි‍්‍රයා මගින් ම්ලේච්ඡු නාසිවාදීන් බවට පත් වී ඇත. ඔවුන්ගේ අනුගාමිකයෝ සහ සහායකයෝ ද නාසිවාදීයෝ ම ය. උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත්වල කි‍්‍රයාත්මක සියලූ දෙමළ දේශපාලන පක්‍ෂ, සංවිධාන මෙහෙයවන උග‍්‍ර වර්ගවාදී, ජාතිවාදී වෙල්ලාල නායකයන් සහ ඔවුන්ගේ අනුගාමිකයන් සහ සහායකයන් සියල්ලන් ම ම්ලේච්ඡු ”නාසිවාදියෝ” නාමය ලැබීම නම්බු නාමයක් ලෙස සලකනවා දැ’යි නො දනිමි.

ඓතිහාසික, ආර්ථික සහ සංස්කෘතික උරුම සහිත සිංහල ජාතික ජනයාට සහ ඔවුන්ගේ ආගමට, බෞද්ධ සංස්කෘතියට එරෙහි ”ජන ඝාතක”, ”සංස්කෘතික ඝාතක” සහ ”මානව ශිෂ්ටාචාර විරෝධී” කි‍්‍රයා මගින් ම්ලේච්ඡු නාසිවාදීන් බවට පත් වී ඇත. ඔවුන්ගේ අනුගාමිකයෝ සහ සහායකයෝ ද නාසිවාදීයෝ ම ය. උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත්වල කි‍්‍රයාත්මක සියලූ දෙමළ දේශපාලන පක්‍ෂ, සංවිධාන මෙහෙයවන උග‍්‍ර වර්ගවාදී, ජාතිවාදී වෙල්ලාල නායකයන් සහ ඔවුන්ගේ අනුගාමිකයන් සහ සහායකයන් සියල්ලන් ම ම්ලේච්ඡු ”නාසිවාදය” තමන්ගේ දේශපාලන න්‍යාය, ප‍්‍රතිපත්තිය සහ කි‍්‍රයාමාර්ගය ලෙස සලකන බව පෙන්නුම් කරයි.

උතුරු නැගෙනහිර දේශපාලන දැඩි බැඳීම ආරම්භ වූයේ චෙල්වනායගම්ගේ දෙමළ රාජ්‍යයක් සඳහා වූ දෙමළ වර්ගවාදී සටන් පාඨ තුළිනි. (තමිලක්කම් ව්‍යාපාරය, පනහට පනහ ව්‍යාපාරය/සමස්ත ලංකා දෙමළ සංගමය සහ දෙමළ රාජ්‍යය පක්‍ෂය යන දේශපාලන ව්‍යාපාර බිහි කළ, ඒවායේ ප‍්‍රධාන විධායක අධ්‍යක්‍ෂලා වූ වෙල්ලාල දෙමළ ප‍්‍රධානීන් තිදෙනා ම ඉංගිරිසීන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද බැරිස්ටස්ලා (ඊ්රරසිඑදරි* වූහ. තේසවලාමෙයි නීතිය අනුව ඒ ”දෙමළ රාජ්‍යයේ” පාලකයන් වීමේ අයිතිය සහ වරප‍්‍රසාදය වෙල්ලාලයන්ට පමණක් හිමි බව ඔවුන් දැනුවත් ව සිටි බව නිසැක ය. ඔවුන් කොළඹ ඉතා සුඛොපභෝගී ජීවිත ගත කළ, ඉංගිරිසි කොලනිවාදීන් නිර්මාණය කරන ලද, ඔවුන් ඉතා කුළුපගව ඇසුරු කළ, දේශපාලන අද්වකාත්ලා වූහ. ”දෙමළ කොලනි ඒජන්තලා” (ඔ්පසක ක්‍දකදබස්ක ්ටැබඑි* වූහ. ”දෙමළ කළුසුද්දෝ” වූහ.* ( ඉන් වසර දසක කීපයකට පෙර, වෙල්ලාල කුල නො වෙන මලබාර් ද්‍රවිඩ/දෙමළ ජනයාට හිමි වහල් සමාජය බව තහවුරු කිරීමට පොන්නම්බලම් රාමනාදන් ඉංගිරිසි කොලනි පාලකයන් 1806 නීති ගත කළ තේසවලමෙයි නීතිය මගින් වෙල්ලාලයන්ට හිමි කරන ලද අයිතිවාසිකම් සහ වරප‍්‍රසාද පිළිබඳව කරුණු දක්වමින් පි‍්‍රවිකවුන්සිලයේ පිහිට පතා ඇත.(* බි‍්‍රතාන්‍ය කොලනි පුරවැසියන්ට හිමි වූ අවසාන අභියාචනා අධිකරණය-1972 ජනරජ ව්‍යවස්ථාවෙන් අහෝසි කරනු ලැබීය.*

ශී‍්‍ර ලංකාවේ වාර්ගික ජාතිවාදී නාසිවාදීන්ට ආරම්භයේ සිට රැුකවරණය, පුහුණුව, ආයුධ, මුදල්, උපදෙස් ආදිය සපයමින් සියලූ ආකාරයෙන් සහායකයන් වෙන ඉන්දියාව, ඇමරිකාව, කැනඩාව, බි‍්‍රතාන්‍යය, නෝර්වේ ඇතුළු යුරෝපීය බටහිර රටවල බලධාරීන්ගේ සහ හිටපු මහ ලේකම් බැන්කි මූන් වැනි එ.ජා.සං. යේ සිටි සහ සිටින නිලධාරීන්ගේ හෘද සාක්‍ෂිය ”නාසිවාදී” නාමය ගැන යළි යළිත් සිතිය යුතුව ඇත.

…. අවසාන කොටසට

Senaka Weeraratna

When the Indian Rocket ‘ Chandrahayan’ 3 landed on the Moon on August 23, 2023, it created a stunning moment that comes but rarely in history, when an age of dreaming ends and a new one begins.  The moon landing has shaken not only the soul of a single nation but that of almost all nations.  It will alter the way the people of India look at themselves as well as the way others look at the people of India, especially the Indian Scientists who made it happen.  In other words, this is an ‘epoch-making’ triumph. So far and wide would the reverberations of India’s fine achievement in the space race spread globally that we are still unable to comprehend all the fruit it will put forth. Undoubtedly, this is one of the proudest achievements of the Indian Civilization which is the mother civilization of Asia. 

The eminent Indian Scientists responsible are the new Einsteins, new Oppenheimers, and new Carl Sagans. Make no mistake. India no longer needs the validation of the West. It has come of age in a manner, form, and language that the West best understands – Victory in the Space Race.   

Nehru’s epic speech – ‘ Tryst with Destiny’

This is also a moment that reminds one of Indian Prime Minister Jawaharlal Nehru’s memorable ‘Tryst with Destiny’ inaugural address made on the eve of Indian Independence i.e., August 14, 1947.  Now ranked as one of the greatest speeches of the 20^th century, here are some excerpts from his speech:

A moment comes, which comes but rarely in history, when we step out from the old to the new, when an age ends, and when the soul of a nation, long suppressed, finds utterance. It is fitting that at this solemn moment, we take the pledge of dedication to the service of India and her people and to the still larger cause of humanity. At the dawn of history, India started on her unending quest, and trackless centuries are filled with her striving and the grandeur of her successes and failures. Through good and ill fortune alike, she has never lost sight of that quest, forgotten the ideals which gave her strength”.

Landing on the moon is a moment of pure joy to celebrate.  

Not to celebrate a rapacious conquest of land and other people, spilling blood.

But a bloodless conquest of Space.

India has done what was unthinkable in India since the dawn of its birth.

To land on the moon.

India is now on the moon.

India’s lovers and well-wishers are all over the moon.

Ecstatic and delighted.

Metaphorically speaking, Lord Ganesha – God of Wisdom has done his work.  His blessings for a wise and enlightened India are on full display. The doctrine of ‘Manifest Destiny’ long touted as the cruel rationale and justification for the oppression of the dark races in the colonial era is being disapproved and demolished.

Every nonwhite i.e., black, brown and coloured man (and woman) who was for over a millennium despised and downgraded for not being on par with the White Man due to perceived inferiority can gain moral strength from India’s spectacular success.

Who can forget Lord Macaulay’s “Minute Upon Indian Education” He said unapologetically I have never found one among them who could deny that a single shelf of a good European library was worth the whole native literature of India and Arabia.”

Lord Macaulay produced in 1835 his famous Memorandum on (Indian) Education which was scathing on the inferiority (as he saw it) of native (particularly Hindu) culture and learning. He argued that Western learning was superior, and currently could only be taught through the medium of English. There was therefore a need to produce—by English-language higher education—”a class of persons, Indian in blood and colour, but English in taste, in opinions, in morals and in intellect” who could in their turn develop the tools to transmit Western learning in the vernacular languages of India. Among Macaulay’s recommendations were the immediate stopping of the printing by the East India Company of Arabic and Sanskrit books and that the company should not continue to support traditional education beyond “the Sanskrit College at Benares and the Mahometan College at Delhi” (which he considered adequate to maintain traditional learning)”.

The entire non-white world should be grateful to India for achieving what seemed impossible or unattainable, and for restoring a rare sense of pride for the entirety of the non-white races.

Day of Resonance

August 23, 2023, resonates with another momentous day of groundbreaking significance at the beginning of the last century.  

It was the day that Japan defeated Russia in 1905. Battle of Tsushima, (May 27–29, 1905), was the naval engagement of the Russo-Japanese War, which led to the final, crushing defeat of the Russian navy in that conflict at the height of Western Colonialism.

It prompted a young Oxford lecturer, Alfred Zimmern, to put aside his lesson on Greek history to announce to his class that the most historical event which has happened, or is likely to happen, in our lifetime has happened; the victory of a non-white people over a white people.”

Japan’s spectacular military victories at the beginning of the 20th century and their impact on Asian intellectuals are well documented in Pankaj Mishra’s book titled, From the Ruins of Empire: The Revolt Against the West and the Remaking of Asia.”

This work is a survey of Asian intellectuals in the late 19th and early 20th centuries and their role in pan-Asian, pan-Islamic, and anti-colonial movements. The book begins with an electrifying moment in Asia’s struggle for liberation from Western domination: the spectacular Japanese naval victory over Russia at the Battle of Tsushima in May 1905, which stunned Asians and Africans living at the time under the yoke of colonialism.

This victory of the small but resurgent Japanese navy over the imperial might of what was then accepted as a major European power fired the imagination of an entire generation of Asian leaders.

Jawaharlal Nehru, Mohandas Gandhi, Sun Yat-Sen, Mao Zedong, the young Kemal Ataturk, and nationalists in Egypt, Vietnam, and many other countries welcomed Japan’s decisive triumph in the Russo-Japanese War with euphoric zeal. In Indian cities, people distributed sweets in celebration of the Japanese Military victory. And they all drew the same lesson from Japan’s victory,” Pankaj Mishra writes. White men, conquerors of the world, were no longer invincible.”

Even Lord Curzon, Viceroy of India, noted that the reverberations of that victory have gone like a thunderclap through the whispering galleries of the East.” The world wars that followed further shrunk Europe of much of what remained of its moral and political authority in Asian eyes.

In the long view, however,” Mishra concludes, it is the battle of Tsushima that seems to have struck the opening chords of the recessional of the West.”

Japan’s defeat of Russia in 1905 was uplifting news for Asians. For the first time since the Middle Ages, a non-European country had vanquished a European power in a major war. And Japan’s victory gave way to a hundred-and-one fantasy – of national freedom, racial dignity, or simple vengefulness – in the minds of those who had bitterly endured European occupation of their lands.

Narendra Modi – transformed India like a great Chakravarti King

India will no longer be the country that its rivals would take for granted with contempt for both its leaders and people, but a new India conscious of its place in the world and obligations to both humanity and all other living beings. India’s Constitutional provision that it shall be the duty of every citizen of India to protect and improve the natural environment including forests, lakes, rivers and wildlife and to have compassion for living creatures” (Article 51 A (g)) will gain a new lease of life. This is the vision that India’s great son, Gautam Buddha, had for Bharat and its greatest Chakravarti Emperor Asoka dutifully strove to establish in the form of a compassionate society.

India’s moral voice can be expected to echo in the far-flung corners of the world in a manner that the Buddha, Mahavira, Asoka, Nagarjuna, Swami Ramakrishna, Swami Vivekananda, and Mahatma Gandhi and the like resounded to the serene joy and delight of humankind. Narendra Modi as India’s Prime Minister for the last 9 years, since 2014, has transformed India like a great Chakravarti King and raised the bar with vision.   This must be acknowledged.

When India’s time to lead the world comes, in the eloquent words of the celebrated French Writer Victor Hugo ‘no army will be able to stop’.

We the people of Sri Lanka must be chivalrous in our appreciation, especially of the world-shaking deeds of our immediate neighbour India.

We must gratefully acknowledge that it was India more than any other country that first introduced the value system for the moral and ethical foundations of Asia, through the spread of the influence of Buddhism and Hinduism.

We wish India well.

Senaka Weeraratna

by Unni K Warrier Courtesy onmanorama

Thrissur: There has been a spurt in the number of captive elephants running amok during temple festi…

Read more at:

Deliberate attempts to provoke jumbos & create chaos in Kerala? Video (onmanorama.com)

by Neville Ladduwahetty  Courtesy The Island

President Ranil Wickremesinghe has repeatedly declared that Sri Lanka’s foreign policy is neutral. However, he and his government, meaning the Foreign Ministry in particular, has not elaborated on how a policy of neutrality works in practice. Notwithstanding this lacuna, the policy of neutrality as the foreign policy was first adopted by former President Gotabaya Rajapaksa during his acceptance speech, perhaps, influenced by the six foreign policy options presented in an article titled Independence: Its meaning and a direction for the future” (Neville Ladduwahetty, The Island, 14 Feb., 2019). Despite the fact that the policy of neutrality has been accepted by two Presidents and the current Prime Minister Dinesh Gunawardena, on grounds that it legitimately permits Sri Lanka to be free from getting entangled in major power rivalries, members of this government still publicly announce their preference for a Non-Aligned foreign policy.

LACK of CONSISTENCY

The lack of consistency has manifested itself in several instances. For instance, despite the Policy of Neutrality, an assurance given by the President to India’s Prime Minister was that Sri Lanka would factor in the security concerns of India in the implementation of the Policy of Neutrality. In the background of such assurances India did not hesitate to raise objections when a Chinese Research Ship, with surveillance capabilities, sought permission to dock at a Sri Lankan Port. However, because India could not present sufficiently valid grounds for its objections, Sri Lanka stood by its decision to permit the Chinese ship to enter Sri Lankan waters; thus living by its commitment to the Policy of Neutrality.

It is reported that the Chinese Embassy is again seeking permission for Shi Yan 6 to enter Sri Lanka’s Exclusive Economic Zone from October to November 2023. It is reported that Sri Lanka is considering this request. The practice of considering such requests on a case by case basis should stop. After the previous experience, the Defence Ministry, together with the Foreign Ministry, should have developed a Standard Operating Procedure in keeping with the Policy of Neutrality to handle requests relating to scientific studies or any other capabilities that could be a threat to the inviolability of Sri Lanka’s territory as a declared Neutral State and circulated it among the Foreign Missions. Such an exercise would convey how the Policy of Neutrality operates in practice.

On the other hand, Sri Lanka failed to live by its Policy of Neutrality when it conceded to the objections raised by India for the construction of a Solar Power Plant on the Island of Delft on grounds that it was a threat to the security of India without any elaboration, despite it being a contract offered by the Asian Development Bank after calling for international tenders. Sri Lanka did not question the grounds for the objections. Instead, it caved in without question, thus compromising its Policy of Neutrality.

The most recent manifestation of the lack of consistency was when the President signed 5 MOUs with India, all of which was to advance connectivity with Sri Lanka to the point of integration with India. The Policy of Neutrality flies in the face of such undiluted integration with one country at the expense of its relations with other countries, thus making a mockery of the credibility of Sri Lanka, its leaders and the dignity of its Peoples.

The perception that the current economic crisis justifies Sri Lanka accepting grants and lines of credit from India or from any other country should be seen as an opportunity by any country to exploit Sri Lanka’s current economic weakness to further its own interests by controlling the destiny of Sri Lanka. This after all, is not looking at a gift horse in the mouth. It is nothing but a Trojan horse that demonstrates how unadulterated realpolitik works. The reality is that India took the initiative to lend a hand to Sri Lanka during its hour of need in order to prevent any other State from lending a hand to Sri Lanka that is in its own backyard.

PRINCIPLES and DUTIES of a

NEUTRAL STATE

Based on an ICRC Publication on Neutrality, June 2022.

The Introduction of this publication states: The sources of the international law of neutrality are customary international law and, for certain questions, international treaties, in particular the Paris Declaration of 1856, the 1907 Hague Convention No. V respecting the Rights and Duties of Neutral Powers and Persons in Case of War on Land, the 1907 Hague Convention No. XIII concerning the Rights and Duties of Neutral Powers in Naval War, the four 1949 Geneva Conventions and Additional Protocol I of 1977.

­”1. PRINCIPLES AND DEFINITIONS

THE PRINCIPLE OF INVIOLABILITY

The territory of a neutral State is inviolable. It is prohibited to commit any act of hostility whatsoever on such territory. Neutrality describes the formal position taken by a State which is not participating in an armed conflict or which does not want to become involved. This status entails specific rights and duties. On the one hand, the neutral State has the right to stand apart from and not be adversely affected by the conflict. On the other hand, it has a duty of non-participation and impartiality.

Neutral space comprises the national territory of the neutral State, its territorial waters and its national air space. Neutral persons are nationals of neutral States. They lose their neutral status if they commit hostile acts against a belligerent. Individuals may join the armed forces of a belligerent party, but then they also lose their neutral status. They still have all the guarantees of protection that a member of those forces would enjoy, and therefore are entitled to POW status if they are subsequently captured. If, however, they can be defined as mercenaries, whom we covered in an earlier lesson, they do not have the right to be considered as combatants or POWs.

As long as their home State maintains normal diplomatic relations with the belligerent State they are living in or visiting, neutral persons are to be treated in the same way as they would be in peacetime. They remain under diplomatic protection. If there are no such diplomatic relations, neutral persons are entitled to be treated as protected persons under the Fourth Geneva Convention. It makes no difference to their status if they are civilians or members of the armed forces of the neutral State to which they belong”.

3. THE DUTIES OF NEUTRAL STATES (Ibid)

Policy and instructions – the neutral State must also take measures to ensure and enforce the protection of its neutrality in the neutral space for which it is responsible in relation to the belligerent parties and, in particular, their armed forces. To obtain neutral status, the State does not have to make a formal declaration, nor do other States or parties formally have to recognize such status. A formal declaration will only have the effect of making Neutral status better known.

The armed forces of the neutral State also require clear instructions on how they are to operate in relation to the defence of their territory and in dealing with incursions. For isolated and accidental violations of neutral space, the instructions might include the need to issue warnings or give a demonstration of force. For increasingly numerous and serious violations, a general warning might be called for and the use of force stepped up.

Particular obligations – the neutral State must ensure respect for its neutrality, if necessary, using force to repel any violation of its territory. Violations include failure to respect the prohibitions placed on belligerent parties with regard to certain activities in neutral territory, described above. The fact that a neutral State uses force to repel attempts to violate its neutrality cannot be regarded as a hostile act. If the neutral State defends its neutrality, it must however respect the limits which international law imposes on the use of force. The neutral State must treat the opposing belligerent States impartially.

This obligation does not mean that a State is bound to treat the belligerents in exactly the same way. It entails a prohibition on discrimination.

It forbids only differential treatment of the belligerents which in view of the specific problem of armed conflict is not justified. Therefore, a neutral State is not obliged to eliminate differences in commercial relations between itself and each of the parties to the conflict at the time of the outbreak of the armed conflict. It is entitled to continue existing commercial relations. A change in these commercial relationships could, however, constitute taking sides inconsistent with the status of neutrality.

A neutral state must never assist a party to the armed conflict, in particular it must not supply warships, ammunition or other war materials directly or indirectly to a belligerent power, but otherwise its trade with the belligerent States remains unaffected”.

The material presented above embodies internationally recognized practices that should be adopted by a neutral state.

Therefore, as a neutral state it is appropriate that issues relating to the armed conflict that ceased in May 2009 are also addressed under provisions of international humanitarian law applicable to non-international armed conflict as codified in additional protocol ii of 1977.

THE ROLE of DOMESTIC POLICY in

FOREIGN POLICY

The general understanding is that the focus of Foreign Policy is how a State maintains friendly relations and cooperation with other States in the pursuit of its national interests. However, the fact that origins of national interests are influenced and often driven by domestic interests is not given the attention it deserves. For instance, a key national interest is food security. Therefore, the domestic policy should be how to implement agricultural policies that ensure food security in a manner that assures access to food at affordable prices.

However, food security is possible only if there is sufficient water. This is where irrigation becomes a vital component in a domestic policy of food security. These issues were presented in the article referred to earlier that advocated Neutrality as the appropriate Foreign Policy for Sri Lanka in the context of geopolitical rivalries titled Independence: Its meaning and a direction for the future”. The relevant section with appropriate updates from this article is presented below:

Since Sri Lanka possesses skills, technical knowhow and materials locally, except for a small component of imported items to design and build infrastructure projects relating to water supply, highways and high-rise structures, and the only shortcoming is finance, the government should facilitate financing arrangements through local banks, through Treasury Bills or through specific taxes instead of taking bilateral loans from any of the major powers blocks. If Sri Lanka is compelled to take loans to implement infrastructure projects to further its economy, at least Sri Lanka should insist whenever possible that the design and construction of such projects should, as a policy, be undertaken by Sri Lanka. However, there are projects beyond the capability of local talent in fields such as power generation and value addition of raw materials that are currently being exported. One way of attracting Foreign Direct Investment is for the government to encourage and facilitate the emerging class of astute entrepreneurs to engage with the private sector in countries that have the know-how to implement those projects that are beyond the capabilities of local talent”.

In the meantime, the government should focus on food security by giving every possible incentive locally, not only because tried and tested skills and knowhow are available locally through centuries of experience but also because it is the fastest and most effective way to improve the livelihood and wellbeing of the bulk of the nation. Such traditional agricultural practices should be coupled with up to date technologies relating to transport, packaging and processing of agricultural products together with marketing the end products for local consumption as well as export’.

Since water is the most vital input for agriculture the government should undertake a programme to restore the ancient tanks that dot the landscape of Sri Lanka as part of food security, because the consequence of climate change is the certainty that it is not possible to predict when and where it would rain. As a key feature of such a programme, the upper elevations that form the catchment area of the major rivers in Sri Lanka should be declared a natural reserve under the control of the central government and reforested to harvest precipitation from either of the monsoons”.

A development strategy that should run parallel with food security should be the development of a whole range of organic agricultural products including spices outside the range related to food security e.g. horticulture, flowers, ornamental plants and foliage along with spices and herbal medicinal plants not only for local consumption but also specifically targeted for export. A few pioneering entrepreneurs have already embarked on this field of activity but it is only a serious and concerted thrust undertaken by the government as an integral part of a National Economic Policy to develop agriculture and agriculture-based products that could take this field of economic activity far beyond what it is today. Each of the 24 Districts should be declared the epicenter of such agricultural endeavours based on targets set by the Center. Such a strategy would contribute directly to the human development of a hitherto neglected section of the rural population with the minimum of external input”.

It is evident from the foregoing that a whole range of Economic Policies could emerge based on the Domestic Policies adopted. These Domestic Policies would contribute immeasurably to Sri Lanka being free of the dependence on imported agricultural products. For instance, the declaration by the Minister of Agriculture that Sri Lanka imports nearly 2 Billion Dollars of fruits and vegetables is a shameful admission of a failed and flawed Domestic Policies. In such a background to talk about competitive export oriented Economic Policies is to reverse priorities.

An issue that is of vital importance to a State that practices Neutrality as its stated Foreign Policy is that it cannot afford to entertain unsolicited infrastructure projects such as the Light Rail Project from Japan and the offshore Nuclear Power Plants from Russia. Since the actions of a Neutral State must be neutral and therefore act free of any preferences or biases in the implementation of its Economic Policies or any commercial activities, its engagement with other States should be transparent and open. Furthermore, the initiative to implement such projects should be formulated by the Neutral State as part of its Domestic Policy.

CONCLUSION

Now that the President and Prime Minister of Sri Lanka have declared that Sri Lanka’s foreign policy is neutral, the material presented herein gives the internationally accepted norms by which a Neutral State should conduct its Foreign Relations and in turn how other States should respect its Policy of Neutrality. One vital aspect of such a norm is the respect of other States for the inviolability of the territory of the Neutral State and its integrity.

The Policy of Neutrality is the best defence Sri Lanka has to deter global powers from attempting to get control of Sri Lanka because of its strategic location on grounds internationally recognized norms of conduct applicable to a Neutral State. The extent to which Sri Lanka succeeds in retaining its Freedoms and Independence amidst such challenges depends on how Sri Lanka conducts its Foreign Relations as a Neutral State.

The most recent concern to the Policy of Neutrality is the request by the Chinese Research Ship to enter Sri Lankan waters to carry out research studies in collaboration with National Aquatic Resources Research and Development Agency (NARA); a practice they have been engaged in since 2017 after signing an MOU. The MOU has lapsed and is due for renewal. The recommendation is that if such concerns are to avoided the Defence Ministry together with the Foreign Ministry should develop a Standard Operating Procedure relating to the entry of any sea going vessel to enter Sri Lankan waters and circulate it among the Foreign Missions so that they are forewarned about the internationally recognized rights of a Neutral State.

The other aspect addressed is the symbiotic relationship that exists between Domestic Policies and Foreign Policies. In this regard the recommendation advocated is to seriously and strenuously focus on developing internal strengths particularly in the fields of agriculture to ensure food security and in the field of horticulture for export. In short, the Domestic Policies should focus on reducing imports in all fields that Sri Lanka can free itself of external dependence. The fact that Sri Lanka imports fruits and vegetables is a shame that Sri Lanka can do without.

As a Neutral State, Sri Lanka should conduct its Foreign Relations in a manner that underscores its core civilizational value of self-reliance to meet future challenges.

Dr Sarath Obeysekera

Since 2015 Export Development Board has been trying to implement National Export Strategy ( NES) with few salient features which can enhance our foreign currency reserves

A few of them are Development of Boat Building for Export coupled with Nautical Tourism in addition to Development of Spice Trade,Digital Technology  Transformation, development of  Wellness Tourism.

Nautical  tourism coupled with wellness tourism can be a winner for the country during this COVID pandemic where foreign tourists can be enticed or travel to Sri Lanka to spend their time to spend their holiday And also to recuperate after a Corona infection 

Many medium-sized cruisers are laid up in many parts of the world  and Sri Lanka can hire them at a reasonable fee and deploy them from Port City Hambantota, Galle, and Trincomalee 

Various hotels nearby those harbors can provide staff and food to these cruisers  with few private hospitals providing v medical facilities

Proposals were submitted to the task force but no attention was paid by the tourism authority 

Sailing from one port to another by sea could avoid tourists contacting locals to prevent the spread of COVID.

LankaWeb – Basil R should change course if we are to come out of this foreign reserve crunch

Courtesy The Daily Mirror

Pivithuru Hela Urumaya(PHU) leader MP Udaya Gammanpila requested President Ranil Wickremesinghe in writing to take steps for Sri Lanka to become a member of BRICS, an organized named after its original five members- Brazil, Russia, China and South Africa.

Gammanpila, in an open letter to the president, said global economic and political trends change fast, and the world power is shifting towards Asia. 

He said it is high time for Sri Lanka to review its foreign policy in the latest context and reset it accordingly.
At the latest summit of BRICS in Johannesburg, South Africa, another six countries – Saudi Arabia, Iran, Ethiopia, United Arab Emirates, Egypt and Argentina secured full membership. A number of other countries have sought to join it. 
The countries in BRICS account for 27 percent of the global GDP. As an initiative of BRICS, a lending agency called ‘New Development Bank’ has been set up with an initial capital of US $ 50 billion as an alternative to the International Monetary Fund (IMF) and the World Bank. 
 
Gammanpila said the US dollar, as an international currency, dominated the global market with the backing of the G7 countries including the United States. He said BRICS is now exploring a common approach for international transactions, independent of the US dollar. (Kelum Bandara)

Courtesy The Daily Mirror

Local intelligence services have identified a Catholic was behind the unrest situation that has been created in Kurundi, State Minister of Defense Premitha Bandara Tennakoon said yesterday.

He told parliament that international intelligence services had not issued any warnings to the government on possible racial and religious unrest in the country as reported by certain media and social media.

The Minister said local intelligence services have identified that certain groups were trying to create racial and religious unrest in certain places in the country with political provocation and that the government, security forces and intelligence services have paid special attention to the developments.

He said intelligence services have identified that a catholic residing in Mullaitivu has paid special interest to the Kurundi incident and trying to create issues there.

Opposition Leader Sajith Premadasa earlier in the day called on the government to brief all political parties and all other factions concerned regarding the recent reports in local and international media saying that possible religious and racial class as revealed by intelligence units.

He told Parliament that local and international media had reported quoting intelligence units that there is a possibility of class between religious and racial groups which could lead to explosions and unrest in the country.

The Opposition Leader said it was a serious matter which affects national security and urged the government to brief all political parties and all other factions concerned on the authenticity of the media reports.

He said the government should pay special attention to the turmoil that occurred in the country after the Easter Sunday attacks and take steps to prevent a similar situation again.(Ajith Siriwardana and Yohan Perera)

Amar Diwakar

March 23, 2018

The U.S. tried to foment an anti-communist Buddhist bloc in Southeast Asia—with deadly consequences for the region’s politics today.

Tang Chhin SothyAFP/Getty

Of the world’s major faiths, Buddhism is often characterized as being a religion of peace, tolerance, and compassion. The Western encounter with Buddhism has largely been distilled through yoga, the beatniks, Hollywood, and Dalai Lama quotes shared on Facebook. But even a cursory glance at the news that emanates from the Buddhist world reveals a more sanguinary state of affairs.

In Myanmar, ultra-nationalist monks have fueled a genocidal crusade against the country’s Rohingya Muslim population. In Thailand, the government has responded to a long-running Malay Muslim insurgency in its southern provinces by fostering a Buddhist militarism, encouraging monks in local temples to ally with the armed forces. And in Sri Lanka, the Buddhist-majority Sinhalese were engaged in a bitter civil war against the Hindu-minority Tamils for decades. More recently, Buddhist nationalists there have stoked anti-Muslim riots.

COLD WAR MONKS: BUDDHISM AND AMERICA’S SECRET STRATEGY IN SOUTHEAST ASIA by Eugene Ford

Yale University Press, 392 pp., $40.00

Still, Buddhism continues to have an alien aura, as if it were an entirely otherworldly religion with a gnostic distaste for the worldly order,” as the scholar Ian Harris has written. There is a tendency to frame the rise of Buddhist nationalism as an anomalous phenomenon. In fact, as the historian Eugene Ford shows in his book Cold War Monks: Buddhism and America’s Secret Strategy in Southeast Asia, the Buddhist world was a laboratory of competing visions and ideologies in the Cold War—an experiment that helped politicize Buddhism into the often violent, reactionary force we see in Southeast Asia today.

Buddhism and statecraft have long been joined at the hip. The religion supplied the symbols of kingship in courts, capitals, and urban centers from Burma (now Myanmar) to Siam (Thailand) to Laos, as monastic orders and ruling elites forged intimate ties. Following the seventeenth century, European imperialism disrupted the symbiosis of religion and state in places where colonial regimes were installed. By the early half of the twentieth century, anti-colonial movements saw monks participate in dissent, laying the foundations for the clergy to enter secular affairs.

The exception was Thailand, the only country in the region to avoid formal colonization. It was a distinction that shaped its nationalist narrative, which glorified the monarchy while sheltering its monks from the activism of their counterparts in neighboring countries. However, during World War II, imperial Japan’s occupation of Bangkok offered a harbinger of the outside pressures that would be released upon Buddhism in the postwar era. Tsusho Byoto, an obscure Japanese scholar-monk, advocated a militarized conception of Zen in an attempt to recruit the guarded Thai monastic order to the fascist cause. While he ultimately failed, Byoto’s vision of an internationalized Thai monkhood would in many ways prove prophetic,” Ford writes.

The immediate postwar aftermath saw revolutionary nationalist movements proliferate from Indonesia to Vietnam, guided by an anti-colonial ethos informed by Marxism. Colonial powers waged costly and ultimately doomed counterrevolutionary wars to reestablish control, which then dovetailed with the U.S.’s anti-communist efforts as Europe withdrew from the scene.

A military-strategic alliance with the U.S. became the central pillar of Thailand’s foreign relations after 1947, drawing the rest of Southeast Asia into a turbulent geopolitical orbit. The partnership early on faced two challenges: Thailand had to keep up the appearance that the conservative monkhood was segregated from the political realm, while adherence to the First Amendment prevented any direct U.S. involvement in Thailand’s religious affairs. All this did was compel Washington to operate clandestinely, as it began to shape a pliable Buddhist bloc that would act as its proxy.

The gravitational forces of the Cold War would cause the Buddhist clergy to become more politicized and more internationalized than ever before. In 1953, during the Eisenhower administration, Vice President Richard Nixon undertook a formative trip across Asia. In Vietnam, Nixon visited the front lines of the Indochina Wars to witness a French offensive against Viet Minh insurgents. He was frustrated by France’s patronizing attitude toward its Vietnamese allies, and disturbed by a failure to establish a legitimate cause to counter the stirring appeal of their anti-colonial adversaries.

The defeat of the French at Dien Bien Phu in 1954 then made it clear that military action itself was insufficient to combat communism in the region. Hearts and minds—or, pagodas and temples—were going to be just as essential. Religion, Ford says, was a lever the United States could use to wield influence of a nonmilitary or psychological nature, not least by emphasizing to local populations the supposed communist threat to their religious institutions.”

Coinciding with Washington’s strategy at the time was the emergence of a pan-Buddhist consciousness. Advancements in communication and transportation had accelerated religious and cultural exchange and deepened interconnectivity within the milieu of Theravada Buddhism, the predominant strain of Buddhism in Southeast Asia. The 2,500th anniversary of the Buddha’s death inspired the launch of the first international Buddhist organization in 1950: the World Fellowship of Buddhists. Coupled with the 1954 staging of the Great Buddhist Synod in Burma, there were signs that the consolidation of a Buddhist bloc was ripe for engagement.

The earliest of U.S. efforts began in Burma between 1951 and 1952. Burma’s Prime Minister U Nu had been battling a domestic communist insurgency since 1948 and looked to incorporate Burmese Buddhism” into an anti-communist program. This was well received by Washington, as conveyed by a 1951 State Department memo to its embassy in Rangoon. The memo highlighted the rules of engagement as it applied to U.S. funding of religious activities, which had to be undertaken through private channels to obscure any official links.

The CIA deepened such activity across the region. As early as 1948, it harvested intelligence on Bangkok’s Vietnamese monasteries to monitor for potential communist links. At the invitation of the U Nu government, the Committee for a Free Asia—which was renamed the Asia Foundation in 1954—became active in Burma in 1952, bankrolled by the CIA through the National Committee for a Free Europe. (Much of Ford’s archival sources come from the Asia Foundation.) The Asia Foundation had extensive behind-the-scenes involvement in the Great Buddhist Synod. By 1962, Ford notes, it had contributed over $300,000 in the form of original printing equipment and technical advice to make Burma’s Buddha Sasana Press the world’s largest and best equipped Buddhist publishing house.”

The Asia Foundation would then expand its operations into neighboring Thailand, Cambodia, and Laos. Harnessing the foundation’s platform and networks in the region, Washington provided grants to Buddhist educational and civic groups, and distributed anti-communist propaganda. It also made sure to send (unofficial) delegations to Buddhist conferences while sponsoring trips for senior members of the Buddhist community to the U.S.

By 1957, White House policy-makers had produced a general policy framework geared towards the manipulation of Buddhist institutions and monks. The draft was circulated within U.S. embassies across Southeast Asia, and even a special Buddhist Committee” was formed in the State Department to assist its implementation. By emphasizing community activism, Ford writes that the Asia Foundation’s aim had been to preserve the monkhood’s traditional abstention from politics by providing alternative forms of civic engagement.” Much like Byoto, the Asia Foundation resembled a foreign agent determined on restructuring Thailand’s cloistered Buddhist institutions.

As turmoil enveloped Southeast Asia, however, the strategy began to unravel, as forces that were activated failed to align as intended.

A coup d’état deposed Burma’s U Nu in 1962, and the military junta engaged in a protracted campaign against a local communist insurgency. The repression of Buddhists under the U.S.-supported Catholic leader Ngo Dinh Diem in Vietnam during the Buddhist Crisis,” and the self-immolation of the monk Quang Duc in 1963, hastened a political crisis that culminated in a military coup, Diem’s assassination, and the further spiraling of South Vietnam into chaos. In 1967, the Asia Foundation’s CIA patronage was exposed in the antiwar journal Ramparts. Eventually, despite U.S. military aid and religious sponsorship, communists took power in Laos and Cambodia in 1975. That same year, Saigon fell to the Viet Cong.

With the specter of communism at its doorstep, the Thai conservative establishment curbed the postwar experiment of civilian democratic rule in its quest for stability. It achieved this by soliciting the services of a notorious right-wing monk named Kittivudho, who to Ford represented both the activation and the internationalization of Thai Buddhist conservatism.” By incentivizing the assassination of leftists with accumulation of religious merit, Kittivudho fused Buddhist doctrine with a virulent anti-communism. He lent institutional support to right-wing paramilitary organizations and vigilante groups, as the Thai government (with implicit support from Washington) carried out a brutal crackdown on students, labor activists, and farmers.

Cold War Monks alerts readers to the ways in which the volatile currents of the Cold War swept up Southeast Asian Buddhism. What was an ultimately unsuccessful effort to draw the monkhood out of its political quietism swiftly mutated into an anti-progressive force, and continued to endure as a dark cloud over the region’s politics in subsequent decades.

This bloody legacy echoes in the present. It can be detected in the violent response of Thai monks to the Malay Muslim insurgency in the south, a campaign that has many similarities with Myanmar’s clerical-led anti-Muslim 969 movement. Under the pressures exerted by globalization, Buddhism continues to provide a source of legitimacy for nation-states across the region. Its followers are susceptible to battle cries to preserve the faith under the banner of a muscular Buddhist nationalism.

The termination of the Cold War did not erase the imprint of a more bellicose Buddhism. Only instead of a godless communism, now it is a transnational militant Islam that is envisioned as a threat to Buddhist identity and tradition. This ideological shift just so happens to coincide with the U.S.’s war on terror,” which has been operationalized to justify the bloody reprisals in Thailand and the pogroms in Myanmar. And the monks are front and center of it all.

Amar Diwakar @indignant_sepoy

Amar Diwakar is an independent writer and researcher. He has written for Al Jazeera English, The Boston Globe, In These Times, and other publications. He blogs at Splintered Eye.

විමල් පටබැඳිගේ – ශාස්ත‍්‍රවේදී, නීතිඥ, විශ‍්‍රාමික සොලිසිටර්

6 වෙනි කොටසෙන්

…. ”යාපනේ තරුණ කොන්ග‍්‍රසය” ලෙස නම් කරන ලද යාපනේ ශිෂ්‍ය සංගමය63 උතුරු පළාත සහ නැගෙනහිර පළාත අතර යම් දේශපාලන සම්බන්ධයකට මග සැලසී ය. (වර්තමානයේ හෝ යාපනේ කතෝලික/කි‍්‍රස්තියානි සංවිධානය ඉන්දියාවේ දෙමළ කතෝලික/කි‍්‍රස්තියානි සංවිධානයේ මෙහෙය වීමෙන් මිදී ඇති බවක් නොපෙනේ.* වාර්ගික නියෝජනය වෙනුවට 1929 ඩොනමෝර් ප‍්‍රතිසංස්කරණ හඳුන්වා දුන් නියෝජිත නියෝජනය පිළිබඳව දුරදිග නො බලා ගත් තීරණ සමග යාපනේ තරුණ කොන්ග‍්‍රසය යාපනේ අනෙක් වෙල්ලාල වාර්ගික දේශපාලන ව්‍යාපාර තුළ වියැකී ගියේ ය.

7 වෙනි කොටස

”බි‍්‍රටිෂ් රාජ්” මෙන් පාලන බලවතුන් වීමේ අරමුණ සඳහා කොළඹින් ද දෙමළ වාර්ගික නියෝජනයක් දෙන ලෙස ඉංගිරිසි කොලනි පාලකයන්ට කළ ඉල්ලීම අසාර්ථක වීමෙන් පසු රාමනාදන් ආරම්භ කළ ”තමිලක්කම්” ව්‍යාපාරය සහ ජී. ජී. පොන්නම්බලම්ගේ 50 ට 50 ව්‍යාපාරය සාමාන්‍ය දෙමළ ජනයා වෙනුවෙන් නොව ලංකාවේ දෙමළ ”බි‍්‍රටිෂ් රාජ්” පාලකයන් වීමේ යාපනේ වෙල්ලාලයන්ගේ ”අභිලාශය” වෙනුවෙන් වූ වාර්ගික කුලවාදී ව්‍යාපාර විය. ඉංගිරිසි කොලනිවාදීන් සමග සබඳතා පැවති, උගතුන් වූ ඔවුන්ගේ බසට, එදිනෙදා භාවිතයට ප‍්‍රමාණවත් ලෙස දෙමළ භාෂාව පමණක් දැන සිටි යාපනේ සාමාන්‍ය දෙමළ ජනයා නැඹුරු වීම ස්වාභාවිකය. වෙල්ලාලයන්ට දෙමළ සෙසු කුලවල ජනයා වහලූන් ලෙස තබා ගැනීමට වහල් හිමි තත්වය දෙමින් බලය දෙන ලද තේසවලමෙයි නීතිය ද හේතු විය.(* ජී. ජී. පොන්නම්බලම් 1939 වසරේ නාවලපිටියේ දී ප‍්‍රචාරක රැුස්වීමේ කළ දෙමළ වර්ගවාදී කථාව මගින් දිවයිනේ වර්ගවාදී දේශපාලන ඉතිහාසයේ පළමු සිංහල දෙමළ ගැටුමක් අවුලූවා රට ම ගිනි තැබීමට මුල් වූ බව වාර්තා වී ඇත. (චෙල්වනායගම්ගේ මෙහෙයවීම නිසා සිදු වූ 1958 ගැටුමට වසර දහනවයකට පෙර ය.* 

පොන්නම්බලම් රාමනාදන්, ජී.ජී. පොන්නම්බලම් ආදී දෙමළ වෙල්ලාල ප‍්‍රධානීන් ඡුන්ද අයිතිය පුළුල් නොකරන ලෙස සහ ඡුන්ද බලය දෙන්නේ නම් ‘වෙල්ලාල’ කුලයේ පිරිමින්ට පමණක්, එනම් වෙල්ලාල වුව ද කාන්තාවන්ට සහ වෙල්ලාල නොවෙන (දෙමළ පහත් කුල* ජනයාට ඡුන්ද බලය නොදෙන ලෙසත්, මුස්ලිම් ප‍්‍රධානීන් කාන්තාවන්ට ඡුන්ද බලය නොදෙන ලෙසත් ඉල්ලා සිටිය දී සහ සමහර සිංහල ප‍්‍රධානීන් ”වඳුරන්ට දැලිපිහි දීම වැනි” යයි අකැමැත්ත දක්වද්දී ඩොනමෝර් කොමිසමේ නිර්දේශ අනුව සියලූ වැඩිහිටි පුරවැසියන්ට ඡුන්ද බලය දෙමින් විසිවෙනි සියවසේ තෙවෙනි දසකයේ වාර්ගික නියෝජනය වෙනුවට නියෝජිත නියෝජන ක‍්‍රමය ආදේශ කිරීම තුළින් ද්‍රවිඩ වෙල්ලාලයන් අතර පැවති බල තරඟය උත්සන්න කිරීම සිදු විය. ”බි‍්‍රටිෂ් රාජ්” මෙන් පෙනී සිිටීම සඳහා පැළඳ සිටි ”රෙදි ඔටුන්න” (විශේෂ තලප්පාව* දැරීම නියෝජිත නියෝජන ක‍්‍රමය තුළ ගිලිහෙන්නට විය. 

මන්ත‍්‍රණ සභාව තුළ සිංහල සහ දෙමළ 50 ට 50 නියෝජිත නියෝජනය සඳහා ඉල්ලීම් කළ ජී. ජී. පොන්නම්බලම්ගේ සමස්ථ ලංකා දෙමළ සංගමය (්කක ක්‍ැහකදබ ඔ්පසක ක්‍දබටරුිිු්ක්‍ඔක්‍* ලංකාවේ පළමු වාර්ගික දේශපාලන පක්‍ෂය විය. එය ලංකාවට ඩොමීනියන් තත්වයට (1948 අර්ධ නිදහසට* පෙර වර්ගවාදය/ජාතිවාදය බලගැන්වීමක් විය. (ඔහුගේ මුණුපුරු පරම්පරාව ද වර්ගවාදයේ අන්තයේ ”නව නාසිවාදීන්” වී ඇත.* මින් පෙර රටේ පාලන බලතල ලබාගැනීම සඳහා වූ සංවිධාන මිස වාර්ගික දේශපාලන පක්‍ෂ තිබුණේ නැත. 

මැලේසියාවේ ”භූමිපුත‍්‍ර ව්‍යාපාරය” ස්වදේශික පදනම මත විය. එරට අත්හැර පැමිණ ලංකා දෙමළ සංගමයේ දේශපාලනය තුළ කලක් නිරතව සිටි (මැලේසියානු බි‍්‍රතාන්‍ය කොලනි පුරවැසි* එස්. ජේ. වී. චෙල්වනායගම් 1949 දී ”ලංකා දෙමළ රාජ්‍ය පක්‍ෂය” (ඉලංකෛ තමිල් අරසු කච්චි ු ක්‍ැහකදබ ඔ්පසක ීඒඑැ ඡු්රඑහුක්‍ඔීඡු* දිවයින තුළ දෙමළ රාජ්‍යයක් බිහි කිරීමේ අරමුණ ඇතිව ආරම්භ කළේය. ව්‍ය.ව. 13 වෙනි සියවසේ පවා නොතිබුණු, විශේෂයෙන් ම 1449 වසරෙන් පසු, 1795 වසරේ ඉංගිරිසි කොලනිවාදී ආක‍්‍රමණිකයන් යාපනේ අර්ධද්වීපය අල්ලා ගනු ලැබූ කාලයේ හෝ නොතිබුණු ”දෙමළ රාජ්‍යයක්” නිරිමාණය කිරීමේ ඉලක්කය වූ වාර්ගික උද්යෝග පාඨයෙන් යාපනේ සෙසු වෙල්ලාල ප‍්‍රධානීන් අභිබවා ගියේය. (ඉලංකෛ තමිල් අරසු කච්චි නමින් දෙමළ ජනයාට ඇමතූ අතර අනෙක් ජනයා සහ ලෝකය හමුවේ ”ෆෙඩරල් පක්‍ෂය” නමින් පෙනී සිටියේය. එය දකුණු ඉන්දියාවේ දෙමළ රාජ්‍යයක් සඳහා වූ සංවිධානය ජස්ටිස් පාටි නමින් හැඳින්වීම වැනි ය.* සමහරෙකු විසින් ”යාපනේ ගාන්ධි”, යනුවෙන් සහ තවත් කෙනෙකු විසින් ”දෙමළ ජනතාවගේ මෝසෙස්” (ලක්‍ෂ්මන් වික‍්‍රමසිංහ බිෂොප්, වත්මන් ජනපතිගේ පියාගේ සහෝදරයා* ආදී විශේෂණවලින් වර්ණ ගන්වනු ලැබූ චෙල්වනායගම් මෙහෙය වූ දෙමළ වර්ගවාදී/ජාතිවාදී ව්‍යාපාරය තුළ දෙමළ වෙල්ලාල කුලවාදී දේශපාලනය රැුකවරණ ලැබීය. ”යාපනේ ගාන්ධි” මගින් දෙමළ හින්¥ භක්තිකයන් සහ ”දෙමළ ජනතාවගේ මෝසෙස්” මගින් දෙමළ කි‍්‍රස්තියානි භක්තිකයන් දෙමළ වර්ගවාදය/ජාතිවාදය තුළ ගොනු කිරීම දැඩි විය. 

උතුරු නැගෙනහිර දේශපාලන දැඩි බැඳීම ආරම්භ වූයේ චෙල්වනායගම්ගේ දෙමළ රාජ්‍යයක් සඳහා වූ දෙමළ වර්ගවාදී සටන් පාඨ තුළිනි. (තමිලක්කම් ව්‍යාපාරය, පනහට පනහ ව්‍යාපාරය/සමස්ත ලංකා දෙමළ සංගමය සහ දෙමළ රාජ්‍යය පක්‍ෂය යන දේශපාලන ව්‍යාපාර බිහි කළ, ඒවායේ ප‍්‍රධාන විධායක අධ්‍යක්‍ෂලා වූ වෙල්ලාල දෙමළ ප‍්‍රධානීන් තිදෙනා ම ඉංගිරිසීන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද බැරිස්ටස්ලා (ඊ්රරසිඑදරි* වූහ. තේසවලාමෙයි නීතිය අනුව ඒ ”දෙමළ රාජ්‍යයේ” පාලකයන් වීමේ අයිතිය සහ වරප‍්‍රසාදය වෙල්ලාලයන්ට පමණක් හිමි බව ඔවුන් දෙමළ ජනතාවට පමණක් නොව සමස්ථ ලෝකයට ම රහසක් කොට ඇත. ඔවුන් කොළඹ ඉතා සුඛොපභෝගී ජීවිත ගත කළ, ඉංගිරිසි කොලනිවාදීන් නිර්මාණය කරන ලද, ඔවුන් ඉතා කුළුපගව ඇසුරු කළ, දේශපාලන අද්වකාත්ලා වූහ. ”දෙමළ කොලනි ඒජන්තලා” (ඔ්පසක ක්‍දකදබස්ක ්ටැබඑි* වූහ. ”දෙමළ කළුසුද්දෝ” වූහ.* (ඉන් වසර දසක කීපයකට පෙර, වෙල්ලාල කුල නො වෙන මලබාර් ද්‍රවිඩ/දෙමළ ජනයාට හිමි වහල් සමාජය බව තහවුරු කිරීමට පොන්නම්බලම් රාමනාදන් ඉංගිරිසි කොලනි පාලකයන් 1806 නීති ගත කළ තේසවලමෙයි නීතිය මගින් වෙල්ලාලයන්ට හිමි කරන ලද අයිතිවාසිකම් සහ වරප‍්‍රසාද පිළිබඳව කරුණු දක්වමින් පි‍්‍රවිකවුන්සිලයේ පිහිට පතා ඇත.(* බි‍්‍රතාන්‍ය කොලනි පුරවැසියන්ට හිමි වූ අවසාන අභියාචනා අධිකරණය-1972 ජනරජ ව්‍යවස්ථාවෙන් අහෝසි කරනු ලැබීය.*

ඉන්දියාව සහ ලංකාව ඇතුළු ලෝකයේ බි‍්‍රතාන්‍ය කොලනිවල වාසය කළ, කරවන ලද ද්‍රවිඩ/ දෙමළ ජනයා 18 වෙනි සියවස අවසාන කාලයේ සිට ”ඉන්දීය මූලය සහිත බි‍්‍රතාන්‍ය පුරවැසියෝ” වූහ. ලංකාවේ පදිංචි කරවන ලද/පදිංචි වූ මලබාර් ද්‍රවිඩ/දෙමළ ජනයා ”ලංකා පුරවැසි” බවට පත් කරනු ලැබුවේ ඉංගිරිසි කොලනිවාදීන් 1948 දී ”ලංකා කොලනියේ” වගකීම් අත්හල පසු ය.

1948 වසරේ බි‍්‍රතාන්‍ය කොලනිවාදීන් රට සහ පුරවැසියන් පිළිබඳ වගකීම සහ වගවීම අත්හැරීම සහ ඉන් මිදීම සමග, ඔවුන් විසින් ගෙන්වීමෙන් සහ පැමිණීමෙන් දිවයිනේ නේවාසික වූ ඉන්දිීය (මුස්ලිම් භක්තිකයන් ද ඇතුළු* ජනයාගේ ”බි‍්‍රතාන්‍ය කොලනි පුරවැසි” භාවය අහෝසි විය. ඉන්දියාව ඔවුන් ඉන්දීය පුරවැසියන් ලෙස සැලකුවේ නැත. ඉංගිරිසි පාලකයෝ වසර සියයක පමණ කාලයක් වහල් සේවාවේ යොදාගත් ”ඉන්දියානු දෙමළ” ජනතාව අනාථ කළහ. මේ ගැටළුව විසඳාගැනීමට කොලනි පාලනයෙන් මිදුණු සෑම රටකට ම වාගේ සිදු විය. කෙන්යා, ඝානා, උගන්ඩා ආදි අපි‍්‍රකානු රටවලින් ”වහාම පිටවීමේ නියෝගය” අනුව ඉන්දිියානු විශාල පිරිසක් භාර ගැනීමට බි‍්‍රතාන්‍ය පාලකයන්ට සිදු විය. 1948 දී ලංකාවේ එවැන්නක් නොවීය. සකලවිධ ”කළුසුද්දන්” දණ නමා ආචාර කොට ඇත. ඉංගිරිසි කොලනි පාලකයෝ ඔවුන් ”කූලීන්” ලෙසම සලකා අත්හළහ. වෙල්ලාලයන් ”පරෙයි” ආදී ‘කුල’ ජනයා ‘හීනජන්මී’ (මබඑදමජය්ඉකැි* ‘හන’ (ලේබලය* තබා බැහැර කළ අතර ඉංගිරිසි කොලනි පාලකයන් තම භාෂාවට ”පරයා” (ච්රස්ය* එක් කොට තමන් අකැමැති රටවලට සහ පුද්ගලයන්ට ඒ ”හන” තබමින් ඇත.

ඉංගිරිසි කොලනි පාලකයන් වගකීම් අත්හල විට මේ නේවාසිකයෝ තවදුරටත් ”බි‍්‍රතාන්‍ය කොලනි පුරවැසියෝ” නො වූහ. කිසි ම රටක පුරවැසියෝ නො වූහ. සෙසු රාජ්‍යවලට මෙන් ම ලංකා රාජ්‍යයට ද පුරවැසි අයිතිය තීරණය කිරීමට සිදු විය. ඉංගිරිසීන් විසින් සහ ඉන්දීය පාලකයන් විසින් නො සලකා හරින ලද, ”ඉන්දියානු දෙමළ” ජනයාගෙන්, පියා ලංකාවේ උපන්, 145,000 පිරිසක් 1948 පුරවැසි නීතියෙන් (ඔයැ ක්‍ැහකදබ ක්‍සඑස‘ැබියසච ්ජඑ දෙ 1948* පුරවැසි අයිතිය ලැබීය. වෙල්ලාලයන් ප‍්‍රමුඛ ”ලංකා දෙමළ” සංඥා නාමයෙන් වෙන් ව සිටි පිරිසට ද ලංකා පුරවැසි භාවය නීත්‍යනුකූලව හිමි වූයේ 1948 පුරවැසි නීතිය අනුව ය. සමස්ථ ලංකා දෙමළ සංගමයේ (්ක්‍ඔක්‍* නායක ආණ්ඩුවේ ඇමති තනතුරක් දැරූ ජී.ජී. පොන්නම්බලම් පනතට පක්‍ෂ විය. ඉන්දියාව තමන්ගේ රටේ උපන් දෙමළ ජනයා නො සලකාහැරි අතර ඉංගිරිසීන් තමන්ගේ ලාභය වෙනුවෙන් ”කූලීන්” (වහලූන්* ලෙස ආනයනය කරන ලද දෙමළ ජනයාගේ වගකීම භාරගැනීමට සදාචාර සම්පන්න වූයේ නැත. පසුව සිරිමා ශාස්තී‍්‍ර ගිවිසුම මගින් ගැටළුව නිරාකරණය කරගැනීමට හැකි වුව ද වෙල්ලාල දේශපාලන නායකයන් කළ බාධක අපමණ ය. (ඉන්දියාවට යාමට නියමිත ව/සූදානම් ව සිටි ලක්‍ෂ පහක පමණ පිරිසක් වසර කීපයකට පසු දේශපාලන ලන්සුවක් බවට පත් වී පුරවැසි බවට පත් විය.* පුරවැසි අයිතිය සම්බන්ධ නීතිය වෙල්ලාල දේශපාලකයන් විසින් රටේ පුරවැසියන් බෙදා වෙන් කිරීමට ”දේශපාලන ආයුධයක්” ලෙස යොදාගනු ලැබීය. ඔවුන් ඒ ”දේශපාලන ආයුධය” උතුර, නැගෙනහිර පමණක් නොව දිවයිනේ විසිරී සිටින සියලූ දෙමළ ජනතාව බද්ධ කිරීමට භාවිත කිරීම නතර කොට නැත. බි‍්‍රතාන්‍යය සහ ඉන්දියාව විසින් සාරධර්ම ඉවත ලා ”සරණාගතයන්” බවට පත් කරනු ලැබූ ”ඉන්දියානු දෙමළ” ජනයා ”ශී‍්‍ර ලංකා පුරවැසියන්” බවට පත් වූයේ 1948 ලංකා පුරවැසි නීතිය මගිනි.

….. 8 වෙනි කොටසට

Garvin Karunaratne

Many recent Papers detailing details of the August 12, 1953 Hartal in nostaglia took me to my days at Arunachalam Hall at Peradeniya.

It was the 11 th of August 1953 and we students had planned for a major a protest in Kandy on the next day. The Vice Chancellor had decided that no student was to be given any permission to leave.

Suddenly my Hall mate Gunasena Galappatty received a telegram from his home in Nakalagamuwa. It stated that his mother was seriously ill and wanted him to come at once. Gunasena wanted to go but there was no method as every mode of transport would not be functioning .

A bright idea struck us and Gunasena decided to get a mo bike from a friend. One colleague had a mo bike -BSA 250 at Peradeniya and I happened to be the rider who often was called upon when he could not accommodate any urgent request from a friendly student.

The mo bike was available but the fact that no student could be granted leave was the problem. Gunasena in tears and I went to Dr. GVS de Silva, Lecturer in Econ our sub warden and explained that we had to go to see his mother. GVS listened patiently and said. I cannot give you permission, but You can go. Be safe.”

We took off at around two o clock that day. By four we dropped in at my home at Mahasen Mawata, Nugegoda and was greeted by my parents. We were there for a cup of tea. We explained our mission and got going in around fifteen minutes. Off to Galle we reached around six and saw many poilce movements, vans full of them but continued. In around ten miles it was very difficult to ride on the roads as there were Z metal pieces strewn on all roads and we had to ride very slow dodging all the Z pieces to avoid a tyre burst. We reached Nakulugamuva by mid night. Gunasena barged in to his home to find his mother in good health speaking in glee to see his son. I knew you would be upto some samasamaja tricks and this was my method of keeping you safe.” Gunasena took it all with a smile. We had a hastily prepared dinner and got off to sleep.

The next morning we were on the road, back to the campus at Peradeniya. We could go only upto Matara when we found the road to Galle blocked- unpassable, blocked with trees. We did not know the roads and discussing with people we were told that there was a road to Ratnapura via Deniyaya and there was a road to Kegalla from Ratnapura via Avissawella. We lingered to see whether we could try to go to Galle but the road blocks were well held.

We decided to try to go via Ratnapura and sped to Akuressa, to Deniyaya, through Hayes and by afternoon we were going over the Hayes hair pin bends to Rakwana and finally reached Ratnapura. Then we proceeded to Eheliyagoda when we found that it was not possible to go any further to Avissawella. Speaking to people we were told that there was a way to proceed to Kegalla via inland roads and we sped on. We could not proceed far when the roads were blocked with cut trees. We alighted and moved the trees and moved on with some difficulty. As we moved the trees people came forth and inquired who we were and we said we were from the University at Peradeniya. That changed the mood and we were greeted and they moved the trees and we were allowed to pass. We all sang Sadukeen Pelena Un Den Itin Nagitiyaw.

We could hardly move a mile when we found the road blocked again and we entered singing Sa Dulin Pelena Un Dan Itin Nigitiyaw and found that we were greeted and the people came in droves to move the trees. Thereafter till we reached Dehiovita and finally Karawanell, we were stopped at around twenty five or more road blocks and as we approached them we sang the song and were allowed to pass after we helped the people to move the trees. It was a long tedious process and we found the roads blocked again and again till we reached Kegalla. It was a genuine peoples’ uprising and we were in the thick of it.

It was near mid night and found the roads to Kandy closed at Kegalla. No one was allowed to proceed. The police who stopped us inquired who were were and when we said we were from the University at Peradeniya looked at us with scorn and wanted us to wait. They communicated to others and we were told to wait. In a flash it came to our mind that Dasa, a very senior student in our first year was now a Civil Service cadet and working at the Kegalla katcheri . He was probably the Assistant Government Agent of the District. That was DMDP Dassanayake known to both of us. We inquired from the policemen who had detained us and inquired for his residence. We said that we will be staying at his place. Suddenly the mood of the policemen changed and we were told the way and we took off.

We knocked on his door and were made welcome.

The next morn we took off to Peradeniya and found the campus stirred. The earlier evening the police had confronted the students at Kandy and had followed the students to Peradeniya with minor confrontations. The student body had been pushed back to Jayatileka Hall when the students were baton charged. The students had rushed into the Hall and somehow many concrete blocks had been broken, I do not know how that had happened that quickly but the concrete blocks were hurled at the police and many constables were injured. In the melee the police had gone into the J Hall and had arrested a few students who were playing table tennis. These included our friend Bassa and also a son of a Judge, who were charged in the Courts. I can remember visiting Basnayake’s parents at Polgahawela, again on the motorbike. in connection with the Court Case against the innocent students.

Garvin Karunaratne

24/8/2023

Asoka Bandarage

[This article is derived from the author’s new book: Asoka Bandarage, CRISIS IN SRI LANKA AND THE WORLD: COLONIAL AND NEOLIBERAL ORIGINS: ECOLOGICAL AND COLLECTIVE ALTERNATIVES (Berlin: De Gruyter,2023) https://www.degruyter.com/document/isbn/9783111203454/html?lang=en]

Sri Lanka has been faced with an unprecedented political and economic crisis since the beginning of 2022. The dominant narrative attributes the crisis to the confluence of the COVID-19 pandemic, the Ukraine conflict, China’s ‘debt trap diplomacy’ and – most importantly – the corruption and mismanagement of the ruling Rajapaksa family. Western mainstream media celebrated the so-called aragalaya (struggle, in Sinhala) protest movement that led to the ouster of the Rajapaksas and upholds the IMF bail-out as the only solution to the dire economic situation.

The aragalaya protests emerged from genuine economic grievances, but failed to develop an analysis beyond the ‘Gota, Go Home’ demand for Gotabaya Rajapaksa to resign. Influenced by local and external interests with their own agendas, the protestors exhibited little-to-no awareness or critique of the global political economy and the financial system at the root of the country’s crisis.

In 2022, the United Nations Conference on Trade and Development (UNCTAD) reported that 60 percent of low-income countries and 30 percent of emerging market economies are ‘in or near debt distress.’ While the details differ from country to country, the historical patterns of subordination that have given rise to global crises are the same. The Sri Lankan crisis is an illustrative example of convergent global debt, food, fuel and energy crises facing much of the world. It is corporate media bias and narrative control that deflects from this analysis.

The island’s severe debt and economic crisis must be seen in a broader global context as the culmination of several centuries of colonial and neo-colonial developments, and the disastrous and inevitably self-destructive capitalist paradigm of endless growth and profit. Debt is not a straightforward number but a social relation embedded in unequal power relations, discourses and moralities…and…institutionalized power.”.

Colonialism and Neocolonialism

The development of export agriculture and the import of food and other essentials under British colonialism turned Sri Lanka into a dependent ‘peripheral’ unit of the global capitalist economy. Adopting ideologies of modernization and development and theories of comparative advantage, the capitalist imperative integrated self-sustaining indigenous, peasant, and regional economies into the growing global economy, through the appropriation of land, natural resources, and labor for export production.

Monocultural agriculture, mining, and other export-based production disturbed traditional patterns of crop rotation and small-scale subsistence production that were more harmonious with the regional ecosystems and cycles of nature. Plantation development contributed to deforestation, loss of biodiversity and animal habitats. While a small local elite prospered through their collaboration with colonialism, most people became poor, indebted, and dependent on the vagaries of the global market for their sustenance.

Although colonized countries including Sri Lanka gained political independence following World War II, unequal exchange continued under neo-colonialism. Terms of trade disadvantaged the ‘Third World’ with their labor, resources and exports grossly undervalued and imports overvalued. The dynamic is better understood as poorer countries being over-exploited rather than under-developed. Rising populations combined with corruption and inefficiency of local governments gave rise to endemic foreign exchange shortages and economic crises in Sri Lanka and many other countries.

The debt relief and aid given by the IMF, the World Bank and bilateral institutions from the Global North have been mere band-aids to keep the ex-colonial countries tethered to the global financial and economic structures. Post-independent Sri Lanka went to the IMF 16 times before the current 2023 bail-out which seeks to further perpetuate the county’s cycle of debt dependence.

The transfer of financial and resource wealth from poor countries in the global South to the rich countries in the North is not a new phenomenon. It has been an enduring feature throughout centuries of both classical and neo-colonialism. Between 1980 and 2017, developing countries paid out over $4.2 trillion solely in interest payments, dwarfing the financial aid they received from the developed countries during that period.

Currently, international financial institutions – notably the IMF and the World Bank – remain outside political and legal control without even ‘elementary accountability’. As critics from the Global South point out, The overwhelming power of financial institutions makes a mockery of any serious effort for democratization and addressing the deteriorating socioeconomic living conditions of the people in Sri Lanka and elsewhere in the Global South.”

Financialization and Debt

Corporate and financial deregulation which accompanied the rise of neoliberalism starting in the 1970s has given rise to financialization, and the increasing importance of finance capital. As more and more aspects of social and planetary life are commoditized and subjected to digitalization and financial speculation, the real value of nature and human activity are further lost. As a 2022 United Nations Report points out; food prices are soaring today not due to a problem with supply and demand but due to price speculation in highly financialized commodity markets.

A handful of the largest asset management companies, notably BlackRock (currently worth USD $ 10 trillion) control very large shares in companies operating in practically all the major sectors of the global economy: banking, technology, media, defense, energy, pharmaceuticals, food, agribusiness including seeds, and agrochemicals.

Financial liberalization advanced when interest rates dropped in the richer countries after the global 2008 financial crisis. Developing countries were encouraged to borrow from private international capital markets through International Sovereign Bonds (ISBs) which come with high interest rates and short maturation periods. Although details are not available to the public, BlackRock is reportedly the biggest ISB creditor of Sri Lanka. Most of Sri Lanka’s foreign debt is ISBs, with over 80% of Sri Lanka’s debt owed to western creditors, and not – as projected in the mainstream narrative – to China.

IMF debt financing requires countries to meet its familiar structural adjustment conditions: privatization of state-owned enterprises (SOEs), cutbacks of social safety nets and labor rights, increased export production, decreased import substitution and alignment of local economic policy with US and other Western interests. These are the same aims as classical colonialism, they are just better hidden in the more complex modern system and language of global finance, diplomacy and aid.

A vast array of policies exacting these aims are well under way in Sri Lanka, including the sale of state-owned energy, telecommunications and transportation enterprises to foreign owners, with grave implications for Sri Lanka’s economic independence, sovereignty, national security and the wellbeing of her people and the environment.

The IMF approach does not address long-term needs for bioregionalism, sustainable development, local autonomy and welfare. A small vulnerable country such as Sri Lanka cannot change the trajectory of global capitalist development on its own. Regional and global solidarity and social movements are necessary to challenge the deranged global financial and economic system that is at the root of the current crisis.

Global South Resistance

Since the 1970s, major collaborative projects have been initiated by developing countries and the UNCTAD to develop a multilateral legal framework for sovereign debt restructuring. Yet they are futile in the face of the powerful opposition of creditors and the protection given to them by wealthy countries and their multilateral institutions, and the UN has failed to uphold commitment and implement a debt restructuring mechanism.

Sri Lanka was a global leader in efforts to create a New International Economic Order, the Non-Aligned Movement and the Indian Ocean as a Zone of Peace in the 1960s and 70s. In the early years of their political independence, countries throughout Asia, Africa and Latin America sought to forge their own paths of economic and political development, independent of both capitalism and communism and the Cold War. These included African socialist projects such as Tanzania’s Ujamma, import substitution programs in Latin America and left-wing nationalism and decolonization efforts in Sri Lanka and many other countries.

Almost without exception, these nationalist efforts failed, not only due to internal corruption and mismanagement but also due to persistent external pressure and intervention. Massive efforts have been taken by the Global North to stop the Global South from moving out of the established world order. A case in point is the nationalization of oil companies owned by western countries in Sri Lanka in 1961 and the backlash against the left-nationalist Sri Lankan government which dared to take such a bold move. The western response included the 1962 Hickenlooper Amendment passed in the U.S. Senate stopping foreign aid to Sri Lanka and to any country expropriating American property without compensation.” As a result, Sri Lanka lost its credit worthiness, the domestic economic situation worsened, and the left-nationalist government lost the 1965 elections (with some covert US election support). Observing those developments, political economist Richard Stuart Olsen wrote: …the coerciveness of economic sanctions against a dependent, vulnerable country resides in the fact that an economic downturn can be induced and intensified from the outside, with the resulting development of politically explosive ‘relative deprivation’…”

These observations resonate with Sri Lanka’s current repetition of the same vicious cycle: an externally dependent export-import economy; worsening terms of trade; foreign exchange shortage; policy mismanagement; external political pressure; debt crisis; shortages of food, fuel and other essentials; mass suffering; and political turmoil.  

Geopolitical Rivalry  

Sri Lanka’s present economic crisis – the worst since the country’s political independence from the British – must be seen in the context of the accelerating neocolonial geopolitical conflict between China and the USA in the Indian Ocean. Many other countries across the world are also caught in the neocolonial superpower competition to control their natural resources and strategic locations.

There is much speculation as to whether the debt default on April 12, 2022 and political destabilization in Sri Lanka were ‘staged’ or intentionally precipitated to further the US’s ‘Pivot to Asia’ policy, the Indo-Pacific Strategy and the Quadrilateral Alliance (USA, India, Australia and Japan) in its competition to confront China’s $1 trillion Belt and Road Initiative and counter China’s presence in Sri Lanka.

It is widely recognized in Sri Lanka that ‘The policy of neutrality is the best defence Sri Lanka has to deter global powers from attempting to get control of Sri Lanka because of its strategic location.’ Although President Gotabaya Rajapaksa claimed to pursue a ‘neutral’ foreign policy, the Rajapaksas were seen as closer to China than the west. After Prime Minister Mahinda Rajapaksa and President Gotabaya Rajapaksa were forced to resign, Ranil Wickramasinghe – a politician who was resoundingly rejected in the previous elections by the electorate but is a close ally of the west – was appointed as President in an undemocratic transition of power.

To what extent were Sri Lanka and her people victims of an externally manipulated ‘shock doctrine’ and a regime change operation, sold to the world as internal disintegration caused by local corruption and incapability? While it is not possible to provide definitive answers to these issues, it is necessary to consider the available credible evidence and the geopolitics of debt and economic crises in Sri Lanka and the world at large.

Paradigm Shift

As the locus of global power shifts from the west and a multipolar world arises, new multilateral partnerships are emerging for development financing, such as the New Development Bank (NDB) – formerly referred to as the BRICS (Brazil, Russia, India, China and South Africa) Development Bank – as alternatives to the Bretton Woods and other western dominated institutions. However, given controversial projects, such as China’s Port City and India’s Adani Company investments in Sri Lanka as well as their projects elsewhere, it is necessary to ask if the BRICS represent a genuine alternative to the prevailing political-economic model based on domination, profit and power?

Dominant political power in our era is about propaganda, control of narratives and exploiting ignorance and fear. In the face of worsening environmental and social collapse across the world, there is a practical need for a fundamental questioning of the values, assumptions and misrepresentations of the dominant neoliberal model and its manifestations in Sri Lanka and the world.

At the root of the crisis, we face is a disconnect between the exponential growth of the profit-driven economy and a lack of development in human consciousness, i.e., in morality, empathy, and wisdom. Ultimately, dualism, domination and the unregulated market paradigm need to be questioned to find a balanced path of human development, based on interdependence, partnership and ecological consciousness. Such a path of development would uphold the ethical principles necessary for long-term survival: rational use of natural resources, appropriate use of technology, balanced consumption, equitable distribution of wealth, and livelihoods for all.

Jeannine Mancini Courtesy Finance Yahoo.com

Grant Cardone, a renowned sales trainer, speaker and entrepreneur with an estimated net worth of $600 million, recently took to X, formerly Twitter, to raise a thought-provoking question: “Can someone explain to me how public servants (politicians) are becoming multimillionaires on $100,000 salaries?”

While the message did not specify which public servants he was referring to, it is presumed that Cardone’s remarks were primarily aimed at members of the U.S. Congress.

See more on startup investing from Benzinga:

• Until 2016 it was illegal for retail investors to invest in high-growth startups. Thanks to changes in federal law, this Kevin O’Leary-Backed Startup Lets Anyone Invest Like A Shark
• Gamers are selling their old gaming items for millions. Learn why everyday gamers and investors are claiming a stake in their side hustle and how they invested over $1.2 million in this startup.

A 2020 Open Secrets report revealed that more than half of the 535 members of Congress are millionaires, implying a substantial contrast between their financial status and the average American. The $100,000 salary Cardone mentioned remains unclear. According to a 2022 Congressional Institute report, the average annual salary for a rank-and-file member of Congress stands at $174,000, a figure consistent with recent estimates provided by The Washington Post.

The speaker of the House earns $223,500 annually, while the Senate president pro tempore and the majority and minority leaders each earn $193,400.

Though the salaries are substantial, they do not guarantee millionaire status. They provide a solid foundation upon which to build additional income streams during congressional service.

Congress members are not restricted from earning income outside their official roles, but there are regulations to ensure transparency and prevent conflicts of interest. The regulations limit additional income to no more than 15% of the Level II of the Executive Schedule, a system used to determine the pay scale of political appointees in the executive branch. Members are also required to disclose the sources of both earned and passive income, including stock dividends.

Grant Cardone Asks: How Do Politicians Become Millionaires Making $100,000 Per Year? Economist Identifies ‘Suspicious Personal Profit Pattern’ (yahoo.com)

Dilrook Kannangara

Modi is a remarkable political success story in the world’s largest democracy. He has not only protected his vulnerable vote base from the threats of terrorism, separatism, poverty, external threats and demographic challenges, India has made unprecedented and even unbelievable progress under Modi’s leadership. His strategic thinking and visionary skills have turned him into a celebrity. Indians around the world pay good money just to see him and hear him out. Global leaders from the Global South to the Global North and from the West to the East reach out to Modi. He is the most sought-after political leader in the world.

However, Modi was not without controversy. India’s minorities have accused him of war crimes, human rights abuses, racism, extremism and violence. Even the West accused him for all these even before he became the PM and after he assumed the top post the West opted to tone down these allegations temporarily. Well, you cannot make everyone happy, unless you are an ice cream charity. Overall Modi is the most successful Indian leader ever and the most effective.

Both Modi and Mahinda are polarizing political figures. Both have been accused of war crimes and human rights abuses by the West and some internal elements too. Both used nationalism to propel their political forces. But the legacy of them differs vastly. More importantly the fate of their respective nations which were influenced by them in no small measure are poles apart. India progresses rapidly but Sri Lanka collapses in every aspect. Modi is gaining popularity by the year while Mahinda and his associates are losing popularity and even basic respect every passing year.

What failed Mahinda where Modi succeeded?

Modi Magic #1 – You Cannot Make Everyone Happy

Modi understood that you cannot make everyone happy. Trying to make everyone happy only bankrupts you or the nation as it is costly to attempt and gives no economic or political returns. Having understood it, Modi segmented, targeted and positioned his national agenda accordingly. His target was the Indian Hindu majority. Others could join the bandwagon if they pleased but Modi would not change a thing to accommodate them.

Mahinda disastrously failed in this regard. He tried his very best to appease everyone. His supporters included a wide range of people across all ethnic, religious, political and even military-terrorism divides. It is the popular view but it has no traction in the political and economic fields. Mahinda thought he could balance competing political, ethnic and economic issues, the north and the south, through a contradictory but loyal approach. His brother Gotabaya will be the one for the south and his other brother Basil will be for the north, so to speak. The north would be won by showering it with economic benefits (over 85% of borrowed funds from 2009 to 2013 were spent in the north) while the south (not the geographic south but the rest outside the north and east of the island) was to be won by selling his war victory.

The north rejected Mahinda and his policies in total and considered anyone who opposed Mahinda to be a friend. The south followed. For completely different reasons. By 2022 Rajapaksas had to hide in navy camps, navy ships, foreign countries and give the reigns to their enemy just to stay safe from the people. No one came to their rescue, not the people and not the military. This is the outcome of trying to appease everyone – no one will be appeased.

Modi Magic #2 – Make Alliances That Tangibly Benefit the Nation

Under Modi, India followed a highly productive, opportunistic foreign policy. Certainly not a non-aligned policy. He didn’t hesitate to team up with anyone that benefitted India. He was not driven by emotion, philosophy and other nonsense. As a result, India gained from the East and the West, Russia and USA, China and Japan, Arabic nations as well as from Israel, from Iran as well as from Saudi Arabia. He didn’t drag India into controversy just to make himself happy.

Sadly, Mahinda totally failed in this regard. He openly forged close ties with Hugo Chaves, Ahmadinejad, Kaddafi, Palestinian Liberation groups, etc. that had no benefit whatsoever for Sri Lanka. Not only they were economically and politically useless, the relationship Sri Lanka had with them dragged the island nation into needless global disputes. Rajapaksas eventually suffered a similar fate as them.

Modi Magic #3 – Decisiveness

The biggest contrast between Modi and Mahinda is decisiveness. Although Mahinda was decisive about the war, that’s all. Modi on the other hand, is decisive on all matters. Blaming the weak and small size of Sri Lanka is misplaced. Although India is much larger and much more powerful than Sri Lanka India’s challenges and adversaries are also many times more powerful than Sri Lanka. This includes both internal and external forces against India and Modi.

A big part of Mahinda’s indecisiveness boils down to family concerns. His extended family interests always became a massive burden on him. Looking after all their interests and the national interest is simply not possible. Modi on the other hand has no such baggage.

Modi Magic #4 – Wisdom

PM Modi has the ability to see through beneficial political alliances and ruinous ones. Mahinda does not. Modi refrained from making ruinous alliances no matter how tempting they looked. He and his party would rather run alone and suffer election loss than team up with shady political parties with ethnic tribalism. Sadly, Mahinda did not have the wisdom to separate the two. He teamed up with SLMC, TMVP, EPDP, WPF, etc. that are tribal political parties that do not sit comfortably with Mahinda’s constituency. These alliances did more bad than good. They were quick to change allegiance as it benefitted them.

Modi Magic #5 – Consistency

PM Modi is the same person who was once the Chief Minister of Gujarat. Although his views expanded to national and international levels, he remained close to his roots. This is the main attraction of Modi. Mahinda failed to do so. He and his family members drifted more towards the global West. His sons too drifted towards ‘Colombians’ – the island’s west. This move made them unhinged from their roots and essentially uprooted them. When they were under physical attack no one came to their rescue as they had uprooted themselves from their bases.

Conclusion

One may argue that Modi is a divisive figure whereas Sri Lanka needs a unifying figure. India needs and gained a unifying figure more than Sri Lanka whereas Sri Lanka failed! You cannot unify everyone. Unifying with elements that are burdens for the national interest does no good. India has a clear policy (inclusive or otherwise it is a clear and useable policy) whereas Sri Lanka ended up with a cesspool of policy confusion that pulls it in three different directions. This is the difference between success and failure, nationally and politically. Modi won where Mahinda failed. India won where Sri Lanka failed.

by A. Abdul Aziz

U.K. based International Human Rights Committee (IHRC) has reported that a wave of bigotry against Ahmadis has intensified since the start of 2023. 

 Wave of attacks on Ahmadiyya Muslim Mosques has taken place in the first week of August 2023, as the situation is becoming worst day by day for the already marginalized Ahmadis in Pakistan. 

The assailants desecrated the minarets of the Ahmadiyya Muslim Mosque in Chak 168 Murad, Bahawalnagar.  On August 8, in EB 373, Thana Sheikh Faazal, Tehsil Burewala, Distt Vihari, the police broke the minaret of the 53-year-old Mosque

This marks the 14th such attack on an Ahmadiyya Muslim Mosque since the start of the year with attacks taking place in Sindh and Punjab. 

The police and government institutions are all acting as a party against the Ahmadis and instead of providing safeguards to Ahmadi places of worship, they are themselves caring out the vandalism of these holy sites, at the behest of extremist and bigoted religious clerics. 

It is extremely shocking that in Pakistan, there has been such a sharp increase in attacks against people of the Ahmadiyya community and also incidents of damage to their property, especially Ahmadiyya Muslim Mosques and graveyards. 

The places of worship of the Ahmadiyya Muslim Community are under constant attack by miscreants, put to mischief by their extremist clerics, who have no fear of the law as they are confident no action will be taken against them. 

In the line of atrocities, on 5th Aug 2023, the arch of the Ahmadiyya place of worship was broken with hammers at noon in Mali Para area of Sanghar city. Sad scenes of this event quickly started circulating on social media.

None of the accused in any of the incidents have been brought to justice which gives rise to more atrocities to be committed which will again go unpunished.  Authorities continue to stand by and even be complicit in atrocities committed by radical clerics in Pakistan.

In Pakistan, there has been a sharp increase in attacks against people of the Ahmadiyya community and also incidents of damage to their property, especially Ahmadiyya Muslim Mosques and graveyards. 

Human rights groups have repeatedly expressed their deep concern over the lack of attention to the serious human rights violations perpetrated against the Ahmadiyya community and called on the international community to step up efforts in bringing an end to the ongoing persecution of Ahmadis. 

It is repeatedly urged the international community to pressure the Government of Pakistan to honor its responsibility to provide protection to all its citizens, ensure freedom of religious practice to Ahmadis, and bring perpetrators of such vicious attacks to justice.

අග්‍රාමාත්‍ය මාධ්‍ය අංශය

 ශ්‍රී ලංකාවට එක්සත් රාජධානියේ ආධාර වැඩසටහනේ 2 වැනි අදියර ශ්‍රී ලංකාවේ ආරම්භ කිරීම පිළිබඳව  බ්‍රිතාන්‍ය වැඩබලන මහ කොමසාරිස් Lisa Whanstall මහත්මිය, බ්‍රිතාන්‍ය සෞඛ්‍ය හා සමාජ ආරක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ ෆ්ලෙමින්( Fleming) අරමුදලේ නියෝජිත පිරිසක් සහ අග්‍රාමාත්‍ය දිනේෂ්  ගුණවර්ධන මහතා  අතර සාකච්ඡාවක් 2023.08.23 දින කොළඹ, අරලියගහ මන්දිරයේදී පැවැත්විණි.

කොවිඩ් වසංගතය හේතුවෙන් පසුගිය වසර කිහිපය තුළ නතර කර තිබූ සෞඛ්‍ය ආරක්ෂණ ප්‍රදාන වැඩසටහන 2024 ජනවාරි මාසයේ දී නැවත ආරම්භ කරන බව බ්‍රිතාන්‍ය වැඩබලන මහ කොමසාරිස් වරිය මෙහිදී  පැවසුවාය. එය රෝගියාගේ සෞඛ්‍යය වැඩිදියුණු කිරීමට, ජාතික සෞඛ්‍ය ප්‍රතිපත්ති දැනුම් දීමට සහ නැගී එන තර්ජනවලට අනතුරු ඇඟවීමට මහජන සෞඛ්‍ය නිරීක්ෂණ සඳහා සහාය වනු ඇත.

සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශය, ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය සහ අනෙකුත් ආයතනවල සහාය ඇතිව ප්‍රදාන වැඩසටහන ක්‍රියාත්මක කෙරෙයි. මෙම වැඩසටහන යටතේ සෞඛ්‍ය අංශ කාර්ය මණ්ඩලය සඳහා පුහුණු ශිෂ්‍යත්ව ලබා දෙනු ඇත.

රටේ සෞඛ්‍ය පද්ධතියේ ප්‍රගමනයට ඉමහත් ප්‍රයෝජනවත් වන මෙම සෞඛ්‍ය සේවා වැඩසටහනේ ප්‍රතිලාභියා ලෙස ශ්‍රී ලංකාව තෝරා ගැනීම පිළිබඳව අග්‍රාමාත්‍යවරයා මෙහිදී එක්සත් රාජධානියට ස්තූතිය පළ කළේය. ශ්‍රී ලංකා සෞඛ්‍ය සේවාව බ්‍රිතාන්‍ය ක්‍රමය මත ක්‍රියාත්මක වන බවත් එවැනි සෞඛ්‍ය සේවා වැඩසටහන් ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී කිසිදු දුෂ්කරතාවයක් ඇති නොවන බවත් ඔහු පෙන්වා දුන්නේය.

බ්‍රිතාන්‍ය කවුන්සිලයේ මෙරට නේවාසික අධ්‍යක්ෂ ඔර්ලන්ඩෝ එඩ්වර්ඩ් මහතා විසින් කවුන්සිලයේ ඉංග්‍රීසි භාෂා පුහුණු ක්‍රම පිළිබඳ ප්‍රකාශන මාලාවක් අග්‍රාමාත්‍යවරයා වෙත පිළිගැන්වීය.

ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල තරුණ තරුණියන්ට ඉංග්‍රීසි භාෂා අධ්‍යාපනය හඳුන්වා දෙන ලෙස අග්‍රාමාත්‍යවරයා වැඩබලන මහ කොමසාරිස් කාර්යාලයෙන් සහ බ්‍රිතාන්‍ය කවුන්සිලයෙන් ඉල්ලා සිටියේය.

එක්සත් රාජධානියේ ෆ්ලෙමින් අරමුදලේ ආචාර්ය ජෙසිකා වොලිස් සහ වෛද්‍ය නේහා ගුලාටි, බ්‍රිතාන්‍ය මහ කොමසාරිස් කාර්යාලයේ ප්‍රධාන නිළධාරී ඇන්ඩෘ ප්‍රයිස් සහ අග්‍රාමාත්‍ය අතිරේක ලේකම් දීපා ලියනගේ මෙම සාකච්ඡාවට සහභාගි වූහ.

අග්‍රාමාත්‍ය මාධ්‍ය අංශය

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

ප්‍රංශ  – ඇල්ජීරියානු ලේඛක ඇල්බෙයා කැමූ   උපත ලැබුවේ 1913 නොවැම්බර් 7 වන දින ප්‍රංශ ඇල්ජීරියාවේ මොන්ඩෝවි (වර්තමාන ඩ්‍රියාන්) හිදීය. ඔහුගේ දෙමව්පියන් යටත් විජිතවල වඩා හොඳ ජීවිතයක් අපේක්‍ෂා කල ප්‍රංශ සංක්‍රමණිකයන් වූහ. ඔහුගේ පියා දුප්පත් ප්‍රංශ කෘෂිකාර්මික කම්කරුවෙකු වූ අතර 914 දී පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී මිය ගියේය. කැමූ අර්ධ වශයෙන් බිහිරි වූ සිය මව සහ වැඩිමහල් සොහොයුරා වන ලුසීන් සමඟ ඇල්ජියර්ස්  හි බෙල්කෝට් කොටසේ  ජීවත් විය.  කුඩා කාලයේ සිට දිලිඳු කම ඔහු අත් වින්දේය. තම පවුල  සියලු මිනිස් දුක්ඛිත තත්වය හා අවාසනාව නියෝජනය කල බව පසු කාලයක ඔහු පැවසීය. ඔහුගේ ළමා කාලයේ දුගී භාවය  ඔහුගේ ලිවීමට, දේශපාලනයට හා බොහෝ ආකාර වලින් ඔහුගේ ආකල්ප වලට  බලපෑවේය   1918 දී කැමූ ප්‍රාථමික පාසලට ඇතුළත් වූ අතර 1923 දී ඇල්ජියර්ස් ලයිසියම් පාසල සඳහා ශිෂ්‍යත්වයක් දිනා ගත්තේය. දරිද්‍රතාවයෙන් මිදීමේ  පියවරක් ලෙස කැමූ ඇල්ජියර්ස් විශ්ව විද්‍යාලට ඇතුළත් විය. ඔහු ඇල්ජියර්ස් විශ්ව විද්‍යාලයේ දර්ශනය හැදෑරීය. 

කැමූ දර්ශනවාදයට යොමු වූයේ ඔහුගේ දර්ශන ගුරුවරයා වූ ජීන් ග්‍රෙනියර්ගේ බලපෑමෙනි. ඔහු ග්‍රීක දාර්ශනිකයන් සහ ෆ්‍රෙඩ්‍රික් නීට්‍ෂේ ගේ කෘති කියවීය. කැමූ,  ස්ටෙන්ඩල්, හර්මන් මෙල්විල්, ෆියෝඩර් දොස්තයෙව්ස්කි සහ ෆ්‍රාන්ස් කෆ්කා වැනි ලේඛකයන් ගේ කෘති අධ්‍යනය කලේය. කැමූ  ඔහුගේ දර්ශනය බොහෝමයක් පැවැත්මේ ප්‍රශ්න වටා යොමු කළේය. සොබාදහමේ විකාර රූපී සහ නිරපේක්‍ෂ උදාසීනත්වය ඔහු වටහා ගත්තේය.

ඇල්බෙයා කැමූ ඇල්ජීරියාවේ දෙවන පරම්පරාවේ ප්‍රංශ ජාතිකයෙකි.  ඔහු වයස අවුරුදු විසිපහේදී ප්‍රංශයට පැමිණියේය. කැමූ ප්‍රංශ සාහිත්‍යයේ දැවැන්තයෙකු ලෙස සලකනු ලැබුවද ඔහුගේ ජීවිතය හා කලාව වඩාත් හැඩගස්වා ඇත්තේ ඔහුගේ උතුරු අප්‍රිකානු උපන් ස්ථානයයි.  කැමූ ප්‍රබල දාර්ශනික නැඹුරුවක් ඇති නවකතාකරුවෙකි. එහෙත් ඔහු තමන් දාර්ශනිකයෙකු ලෙස හඳුන්වනවාට එරෙහි විය. කැමූ ගේ නවකතාවල ප්‍රධාන තේමාව වන්නේ මිනිස් ජීවිතය වෛෂයිකව  (objectively) කථා කිරීම අර්ථ විරහිත ය යන අදහසයි.  කැමූගේ  සමස්ත දර්ශනය පදනම් වී ඇත්තේ  absurdism (විකාරරූපී / නිරර්ථක ) අදහස මතය.  මෙහිදී absurdism යනු අවුල් සහගත හා අතාර්කික විශ්වයක කිසිවක් සොයා ගැනීමට මිනිසාට ඇති නොහැකියාවයි. ඔහු තර්ක කරන්නේ ජීවිතයේ අරුත පිළිබඳ ප්‍රශ්නයට සෑහීමකට පත්විය හැකි පිළිතුරක් සොයාගත නොහැකි බවත්, විශ්වය මත අර්ථයක් පැටවීමට දරන ඕනෑම උත්සාහයක් ව්‍යසනයකින් අවසන් වන බවත් ය. 

ඔහු මානව නිදහස අගය කලේය. නිදහස” යන්නෙන් ඔහු අදහස් කරන්නේ ආගමික භක්තිය හෝ වෙනත් අයගේ සදාචාර සංග්‍රහයන් මගින් සිරගත නොවීමයි. කැමූගේ දර්ශනය  පශ්චාත්-ආගමික ලෝකයේ ගැටළු සහ අන්තරායන් ගවේෂණය කිරීමේ උත්සාහයකි .කැමූ සංවිධානාත්මක ආගම් ආගම් ප්‍රතික්ශේප කලේය. කැමූ ආගම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට වැදගත් හේතුවක් වන්නේ එය යථාර්ථයේ විකාර ස්වභාවයට ව්‍යාජ විසඳුම් ලබා දීම සඳහා භාවිතා කිරීමයි. කැමූගේ ස්ථාවරය වන්නේ බලාපොරොත්තුවට හේතුවක් නොමැති නමුත් එය බලාපොරොත්තු සුන්වීමට හේතුවක් නොවන බවයි. 

කැමූ සිය සුප්‍රසිද්ධ සාහිත්‍ය රචනාව වන The Myth of Sisyphus (සිසිෆස්ගේ මිථ්‍යාව)  (1942) මගින් ඔහුගේ absurdism පිළිබඳ න්‍යාය වඩාත් සෘජුවම පැහැදිලි කරයි. කැමූ  තර්ක කරන්නේ, පැවැත්මේ තේරුම කුමක්ද?” යන ප්‍රශ්නය ඇසීමෙන් මිනිසුන්ට ගැලවිය නොහැකි බවයි. සිසිෆස් මෙන්, මිනිසුන්ට ජීවිතයේ අරුත ගැන දිගින් දිගටම විමසීමට නොහැක. මිනිසා අනිවාර්‍යෙන් මිය යා යුතු අතර මේ ජීවිතයෙන් ඔබ්බට කිසිවක් නැත. සිසිෆස් මිනිස් සංහතියේ සංකේතයක් බවට පත්වන අතර, ඔහුගේ නිරන්තර උත්සාහය තුළ, යම් දුක්ඛිත ජයග්‍රහණයක් ලබා ගනී. සිසිපස් නිරන්තරයෙන් හා සාර්ථකත්වයේ බලාපොරොත්තුවකින් තොරව අරගල කළ යුතුය. 

 මෙම කෘතිය සඳහා සෙරෙන් කීර්කගාඩ්, ආතර් ෂොපෙන්හෝවර් සහ ෆ්‍රෙඩ්‍රික් නීට්‍ෂේ වැනි දාර්ශනිකයින්ගේ ආභාෂය ඔහුට ලැබුණි. ජීවිතය විකාර සහගත බවත්, එය කිසි විටෙකත් අර්ථයක් නැති බවත් ඔබ සිතන්නේ නම්, ජීවත්වීමේ තේරුම කුමක්ද? කැමූ  The Myth of Sisyphus හි අසන ප්‍රශ්නය මෙයයි කැමූ ට අනුව ජීවිතයට අර්ථයක් නැති අතර අර්ථයේ ප්‍රභවයක් විය හැකි කිසිවක් නොපවතියි. ඔහු පවසන්නේ, ඇත්තේ බරපතල දාර්ශනික ගැටළුවක් පමණක් වන අතර එය සියදිවි නසා ගැනීමකි. නීට්‍ෂේගේ ප්‍රවේශය මෙන්  කැමූද සිතුවේ ජීවිතය අභ්‍යන්තර අර්ථයකින් තොර බවය. මිනිසුන් තම ජීවිත ගත කරන්නේ මරණයේ නිශ්චිතභාවය නොදැන සිටි ආකාරයට බව ඔහු කියයි. පොදු රොමෑන්ටිකවාදයෙන් ඉවත් වූ පසු, ලෝකය අමුතු හා අමානුෂික ස්ථානයකි. තාර්කිකත්වය සහ විද්‍යාවට ලෝකය පැහැදිලි කළ නොහැක. ඔවුන්ගේ කථා අවසානයේ අර්ථ විරහිත වියුක්ත කිරීම්, රූපක වලින් අවසන් වේ. නූතන විද්‍යාව දන්නේ චලිතයේ පදාර්ථය පමණි. මිනිසා ජීවත් විය යුත්තේ කෙසේද? යන්න බලතල මත හෝ සාධාරණීකරණය මත පදනම් වේ. 

කැමූ, දෙවිවරුන්ට විරුද්ධව මරණයට දම්වැල් දැමූ සිසිෆස්ගේ පුරාවෘත්තය ගෙනහැර දක්වයි.  සිසිෆස් ග්‍රීක පුරාවෘත්තවල එන චරිතයකි. ග්‍රීක රජෙකු වූ සිසිපස් දෙවිවරුන් විසින් හෙළා දකින ලදී. ඔහුගේ අවසාන ඉරණම වූයේ කන්දක් උඩට පර්වතයක් තල්ලු කිරීමයි. කන්ද උඩට පර්වතය ගෙන ගියද එය ආපසු රෝල්වී පහළට පෙරලෙයි. සිසිෆස් යළිත් පහලට ගොස් පර්වතය කර තබාගෙන කන්ද නගියි. යළිත් වරක් එය පහළට පෙරලෙයි. එහි අවසානයක් නැත. සංසිද්ධිය දිගින් දිගටම සිදු වෙයි. හෝමර් ඔඩෙසි හි  සිසිෆස් පිළිබඳව මෙසේ ලියයි. ” අත් දෙකෙන් විශාල පර්වතයක් සමඟ පොරබදමින් සිටි සිසිපස්ගේ වධහිංසාව මම දුටුවෙමි. දෑත් වලින් ග්‍රහනය කර ගනිමින්    ඔහු විශාල ගල ඉහළට තල්ලු කළේය. නමුත් සෑම අවස්ථාවකදීම ඔහු එය පෙරළී  යළිත් තැනිතලාව දෙසට   ගියේය. ඒ නිසා ඔහුට තවත් වරක් ගල ඉහළට තල්ලු කිරීමට සිදු වූ අතර  ඔහුගේ අත් පා වලින් දහඩිය ගැළුවේය.  දූවිලි ඔහුගේ හිසට ඉහළින් ඉහළට නැගුනි”   

එක් අතකින් සිසිෆස්ගේ කතාව පැවැත්මවාදී ය. මන්දයත් පැවැත්මේ ප්‍රධාන චරිතයක් වූ එය ජීවිතය පිළිබඳ ඔහුගේ දෘෂ්ටිය නිරූපණය කරයි.  කැමූ සිසිෆස්ව දකින්නේ ජීවිතය උපරිමයෙන් ජීවත්වන, මරණයට වෛර කරන, අර්ථ විරහිත කර්තව්‍යයකට හෙළා දකින විකාරරූපී වීරයා ලෙසය. සිසිෆස්  විකාරරූපී හා නිරර්ථක  තත්ත්වයන් හමුවේ ජීවත් වීමට තෝරා ගන්නා බැවින් එක්තරා ආකාරයක වීරයෙකි. කැමූ පෙන්නුම් කරන්නේ සිසිෆස්  සතුටින් සිටින බවයි.  කැමූ අවධාරනය කරන්නේ අප විකාරරූපී හා නිරර්ථක ලෝකය හමුවේ නොනැසී පැවතිය යුතු අතර ව්‍යාජ බලාපොරොත්තුවකට යටත් නොවිය යුතු බවයි.

කැමූ absurdism  අර්ථ දක්වන්නේ මිනිසාගේ තර්කනය, අර්ථය සහ පිළිවෙල සඳහා ඇති ආශාව සහ මෙම ආශාව තෘප්තිමත් කිරීමට ලෝකයට ඇති නොහැකියාව අතර ගැටුම ලෙස ය. විකාරරූපී හා නිරර්ථක බව යනු සතුටින් පිරි ලෝකයක් සඳහා මිනිසාගේ ආශාව, ඔහුට තාර්කිකව තේරුම් ගත හැකි ලෝකයක් සහ සැබෑ ලෝකය අතර ඇති පරතරයයි. ‘ Absurdism ’ යනු අභිලාෂයන් සහ යථාර්ථය අතර විශාල හාස්‍යජනක පරතරයකි. අපගේ ජීවිත සඳහා අප ආයෝජනය කරන අර්ථය හා සැලසුම් අතර ඇති පරතරය සහ අතාර්කික විශ්වයේ  උදාසීනත්වය නිසා ජීවිතයම විකාරරූපී හා නිරර්ථක බව ඔහු කියා සිටි අතර ඔහුගේ අදහස මෙම කෘතියෙන් ගවේෂණය කළේය.ව්‍යාකූලත්වය හැර අන් කිසිවක් ඉදිරිපත් නොකරන ලෝකයේ  ජීවිතය විකාර සහගත වන අතර මරණය එය අර්ථ විරහිත කරයි. 

ජීවිතයට සහ සියලු පැවැත්මට අවසාන අරුතක් සොයා ගැනීමට මිනිසාට සහජ ආශාවක් තිබෙන බව කැමූ පවසයි. Absurdism  යනු ජීවිතයේ අවසාන අරුත පිළිබඳ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරක් සෙවීමේ මානව ආශාව සහ එවැනි ආශාවක් ඉටු කිරීම සඳහා වන සියලු උත්සාහයන් ව්‍යර්ථ කරන විශ්වයක්  තුළ පවතින බොහෝ පුද්ගලයින් කෙරෙහි සීතල හා උදාසීනත්වය අතර ගැටුමයි. Absurdism  යනු ප්‍රතිසන්ධානය කළ නොහැකි පරස්පර විරෝධයක් වන අතර, මෙම ප්‍රතිවිරෝධය සමථයකට පත් කිරීමේ ඕනෑම උත්සාහයක් හුදෙක් එයින් ගැලවීමට ගත් උත්සාහයකි. Absurdism  යනු විශ්වයේ හෝ මනුෂ්‍යයාගේ තනි වස්තුවක් ලෙස නොව මූලික වශයෙන් සම්බන්ධතාවයකි: එය අවසාන අර්ථය සොයන ජීවියෙකු අතර සිදුවන සම්බන්ධතාවයක් වන අතර නිශ්චිත පිළිතුරක් ලබා ගැනීමේදී සැමවිටම කලකිරීමට පත් වනු ඇත. කිසියම් නිශ්චිත අවසාන අර්ථයක් සෙවීම සඳහා මිනිසා නිරන්තරයෙන් උත්සාහ කරන්නේ විකාරරූපී හා නිරර්ථක බවින් පිටවීමට ය.   

දෙවන ලෝක සංග්‍රාමය ආරම්භයේ දී කැමූස් මෙම The Myth of Sisyphus කෘතිය ලිවීය. එය පැවැත්මේ චින්තනයේ තීරණාත්මක නිරූපණයකි. කැමූ අපේක්‍ෂා භංගත්වයෙන් මිදීමට මාර්ගයක් ඉදිරිපත් කරයි, පුද්ගලික පැවැත්මේ වටිනාකම හවුරු කරයි. ජීවත්වීමේ හැකියාව ගෞරවාන්විතව සහ අව්‍යාජභාවයෙන් යුතුව භාවිතා කල යුතු බව ඔහු අවධාරණය කරයි. 

1942 වසරේදී ඔහු   “The Stranger”  නවකතාව ප්‍රකාශයට පත් කලේය. ( මෙම නවකතාව පිටස්තරයා නමින් මහාචාර්‍ය සෝමරත්න බාලසූරිය විසින් සිංහල බසට පරිවර්තනය කොට ඇත).  මිනිස් ක්‍රියාවන් හා තීරණ වල අතාර්කිකත්වය කැමූ පෙන්වා දෙයි. මිනිස් ක්‍රියාවන්, තීරණ, ජීවිතය සහ සබඳතාවල මෙම අතාර්කිකත්වය පෙන්වීමට ඔහු මර්සෝ ගේ චරිතය ඉදිරිපත් කරයි. නවකතාවේ ප්‍රධාන චරිතය  මර්සෝ   හුදෙකලා, වෙන්වූ සහ හැඟීම් විරහිත අයෙකි.   ඔහු සිදුවීම් හෝ ඒවායේ ප්‍රතිවිපාක ගැන වැඩි යමක් සිතන්නේ නැත, එසේම ඔහු සබඳතා හෝ චිත්තවේගීය කාලවලදී වැඩි හැඟීමක් ප්‍රකාශ නොකරයි. මර්සෝ  කිසිවක් නැති තැනක අර්ථයක් ඇති ලෙස හැසිරීම ප්‍රතික්‍ෂේප කරයි.  ඔහු ජීවිතයේ සිදුවීම් ගැන අනියම් හා උදාසීන බවක් පෙන්වයි.  මර්සෝ  යනු සමාජයේ නෙරපා හැරීමකි.

මර්සෝ සත්‍යවාදී පුද්ගලයෙකි. ඔහුගේ උදාසීනත්වය හේතුවෙන් ඔහු සමාජයෙන් දුරස් වී සිටී. ඔහු තම මවගේ මරණය ගැන දක්වන උදාසීනත්වය විවේචනයට ලක් වෙයි. අවමංගල්‍ය උත්සවයේදී මර්සෝ කිසි විටෙකත් තම මව ගැන වැලපුණේ නැත. ඔහු ජීවිතය පුරා නින්දෙන් ඇවිද යන මිනිසෙකි.  ඔහුට ජීවිතයේ කිසිදු අර්ථයක් නොමැති නිසා ඔහු හැඟීම් පෙන්වන්නේ නැත. තම මව අර්ථ විරහිත විශ්වයක් වැලඳගෙන සිටි බව මර්සෝ සිතයි. හදිසි කෝපය නිසා මර්සෝ අරාබි ජාතිකයෙකු මරා දමයි. මිනී මැරුම නිසා නඩු විභාගයට මුහුණ දෙන  මර්සෝ සැබවින්ම වැලඳ ගන්නේ මිනිස් පැවැත්මට වඩා විශාල අර්ථයක් නැත යන අදහසයි. ඔහු අනාගතය පිළිබඳ සියලු බලාපොරොත්තු අතහැර ලෝකයේ මෘදු උදාසීනත්වය” පිළිගනී. ඔහුගේ පැවැත්මේ විශ්වාසයන් සමාජයට තේරෙන්නේ නැත. ඔහුට ජීවිතයට අර්ථයක් නැත, සහ ඔහුගේ එකම නිශ්චිතභාවය සහ සහතිකය මරණයයි. ඔහුට මරණ දඞුවම  නියම වූ පසුව   දේවගැතිවරයා මරණින් මතු ජීවිතය පිළිබඳව මර්සෝ  වෙත ගොස් දේශන පවත්වයි. මට ඉතිරිව ඇත්තේ තව ටික වේලාවකි. එය දෙවියන් වහන්සේ වෙනුවෙන්  නාස්ති කිරීමට මට අවශ්‍ය  නැත” යනුවෙන් මර්සෝ දේවගැතිවරයාට පවසයි.  ඔහුගේ මරණ මරණ දඞුවම ද ජීවිතයේ විකාරරූපී බව සංකේතවත් කරයි.

මිනිස් ජීවිතය, මානව සම්බන්ධතා සහ පෘථිවියේ ජීවයේ අර්ථ විරහිතභාවය මෙම නවකතාවේ ප්‍රධාන තේමාවකි. මර්සෝ අතින් අරාබි ජාතිකයා මරුමුවට පත් වීම යටත් විජිතකරණය කරන ලද ප්‍රංශ ජාතිකයන් විසින් ඇල්ජීරියානු මුස්ලිම්වරුන්ට සැලකීමේ රූපකයක් ලෙස සමහර විචාරකයන් සලකති. මෙම නවකතාව නාසි විරෝධී කවයන් තුළ සහ ජීන්-පෝල් සාත්‍රේගේ ” ගුරුකුලය තුල අතිශයින් ජනප්‍රිය වූ අතර 20 වන සියවසේ සාහිත්‍යයේ සම්භාව්‍යයක් ලෙස සැලකේ. ලෝකය අර්ථ විරහිත, විකාරරූපී  සහ උදාසීන බව තම කෘතිය හරහා කැමූ  පෙන්වා දුන්නේය. 

ඇල්බෙයා කැමූ  විසින් 1947 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද නවකතාව වන The Plague (මහාමාරිය)  ප්‍රංශ ඇල්ජීරියානු නගරයක් වන ඇල්ජීරියානු වෙරළබඩ නගරයක් වන ඕරාන් පුරා පැතිරෙන බුබොනික් වසංගතයක් පිළිබඳ නාඳුනන කථිකයෙකුගේ දෘෂ්ටි කෝණයෙන් කියන කතාවකි. මහාමාරිය ෆැසිස්ට්වාදයේ උපමානයක් ලෙස කියවා ඇත.  උදාසීන විශ්වයක් හමුවේ අහඹු නපුරට සහ මානව සහයෝගීතාවයට කැමූ දක්වන ප්‍රතිචාර නවකතාවෙන් පෙන්වා දෙයි.  

මුලදී, පැතිරෙන වසංගතය සම්බන්ධයෙන් ඕරාන්හි වැසියන් විසින් අවිධිමත් හා තරමක් සමච්චල් කිරීමේ ප්‍රතිචාරයක් දක්වති. ඕරාන්හි ජනයා මුලදී වසංගත ගැන අවිශ්වාස කළහ”,ජනතාවට අනතුරු ඇඟවීමට හෝ ඒ පිළිබඳව විශාල ගනුදෙනුවක් කිරීමට පාලකයන්ට අවශ්‍ය නැත. බුබොනික් වසංගතය ඕරානයට වැදුණද වෛද්‍ය බලධාරීන්ගේ උපදෙස් ගැනීම පාලකයෝ  ප්‍රතික්‍ෂේප කරති.  නගරයට කඩා වැදුණු වසංගතය මධ්‍යතන යුගයේ යුරෝපය අතුගා දැමූ බුබොනික් වසංගතය හෝ කළු මරණය බව ඉක්මනින් පැහැදිලි වේ.  වසංගතය පාළනයකින් තොරව පැතිරේ. අවසානයේදී පාළකයෝ වසංගතයක් ප්‍රකාශ කරති.  මිනිසුන් කලබල වීමට පටන් ගනී. නගරය අගුලු දමා ඇත. ආහාර සහ අනෙකුත් සැපයුම් අඩු මට්ටමක පවතී. සිල්ලර වෙළඳසැල් වලින් පිටත මිනිසුන් දිගු පෝලිම් වලට එක් වෙති.  රෝහල් ධාරිතාවයෙන් පිරී ඇති බැවින් තාවකාලික රෝහල් නිර්මාණය වන්නේ කූඩාරම් සහ හිස් ක්‍රීඩාංගණ වලිනි. ප්‍රමාණවත් වෛද්‍ය සේවකයින් නොමැත. වෛද්‍යවරුන් වෙහෙසට පත්ව සිටින අතර ස්වේච්ඡා සේවකයන් අවශ්‍ යකෙරේ. සෑම සතියකම මරණ සංඛ්‍යාව විශාල ලෙස වර්ධනය වේ.  ඕරාන්හි  පූජනීය ස්ථාන හිස්ව යයි. ප්‍රාදේශීය පූජක පැනෙලූක්ස් පියතුමා නගර වැසියන්ට පවසන්නේ වසංගතය පැමිණියේ මිනිසා ගේ පාපයන් නිසා බවය. වසංගත බියෙන් අවමංගල්‍ය කටයුතු තහනම් කර ඇත. අවමංගල්‍ය කටයුතු නතර වන අතර ආදාහන ආරම්භ වේ.

වසංගතයෙන් මිනිස් අභිලාෂයන් හා සතුට අඩපණ වේ.  මෙම රෝගය පුරවැසියාගෙන් පුරවැසියා දක්වා සම්ප්‍රේෂණය වන අතර සෑම වීථියකම භීතිය පැතිරෙයි. සෑම පුද්ගලයෙකුම මාරාන්තික රෝගයට තමන්ගේම ආකාරයෙන් ප්‍රතිචාර දක්වයි: සමහරු ඉරණම හමුවේ පරාජය භාර ගනිති.  සමහරු ඉරණමට දොස් පවරති. සමහරු සියදිවි නසා ගැනීමට හෝ රහසිගතව නගරයෙන් පිටවීමට උත්සාහ කරති.  වසංගතය නිසා නගර දොරටු වසා දමා නිරෝධායන පැනවීමෙන්  නගර වැසියන් එකිනෙකාගෙන් හා බාහිර ලෝකයෙන් කපා දමනු ලැබේ. තත්වය නරක අතට හැරෙන අතර පලා යාමට උත්සාහ කරන පුද්ගලයින්ට බලධාරීන් වෙඩි තබයි. ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ කොල්ලය පාලනය කිරීම සඳහා ඔවුන් යුද නීතිය ප්‍රකාශ කරයි. 

වසංගතය අපේ නගරයට මුලින්ම ගෙන ආවේ පිටුවහල් කිරීමට” කියා කථකයා සඳහන් කරයි. මාස කිහිපයක් ගත වූ පසු, ඕරාන් පුරවැසියන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකුට පෞද්ගලික දුක් වේදනා පිළිබඳ ආත්මාර්ථකාමී ඇල්ම නැති වී යයි. වසංගතය සාමූහික ව්‍යසනයක් ලෙස ඔවුන් පිළිගැනීමට පැමිණේ. ඔවුන් තම සමාජ වගකීමට මුහුන දී වසංගත විරෝධී ප්‍රයත්නයට එක් වෙති. අවසානයේදී මහාමාරිය  නිම වෙයි. එහෙත් මිනිසුන් තවමත් අන්තරායෙන් මිදී නැත. ඒ මන්ද යත් යළිත් වරක් මහාමාරිය වසංගතයට හිස එසවීමේ හැකියාව තිබේ.  කැමූ  සඳහන් කළ පරිදි, අප සෑම කෙනෙකුම තුළ වසංගතය ඇත;  මිහිපිට කිසිවෙකු එයින් නිදහස් නොවේ. ”වසංගතය යනු මිනිසුන් විඳින දුක් වේදනා පිළිබඳ ඔහුගේ වංශකථාවයි.

කැමූ  විශ්වාස කළේ අප විකාරරූපී / නිරර්ථක ලෝකයට එරෙහිව කැරලි ගැසිය යුතු බවයි. එය කල යුත්තේ බියගුලු සියදිවි නසාගැනීමෙන් හෝ ආගමික ඇදහිල්ලට පළා යාමෙන් නොව, අපගේ ජීවිත පිළිබඳ වගකීම භාර ගැනීමෙන්, අප අවට ඇති යහපත්කම හා අලංකාරය භුක්ති විඳීමෙන් සහ වෛෂයිකව අර්ථ විරහිත ලෝකයක අපේම අර්ථයක් නිර්මාණය කිරීමෙනි. මහාමාරිය නවකතාවේ වෛද්‍ය බර්නාඩ් රියූක්ස් කරන්නේ එයයි. කැමූගේ ආගන්තුකයා සහ මහාමාරිය එකම සංකල්පය නිරූපණය කරයි. විකාර රූපී  මිනිසා සහ විකාර රූපී ලෝකයක් පිළිබඳ විස්තරයක් ඔහු ඉදිරිපත් කරයි. වසංගතය ද එක්තරා ආකාරයක විකාරයකි. කැමූට  අනුව මිනිසෙකු ජීවත්වීමට පටන් ගන්නේ තම මරණය කල්තියාම තමාටම ප්‍රකාශ කර එහි ප්‍රතිවිපාක වටහා ගත් විට පමණි.  

දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී 1940 දී නාසීන් පැරිසිය යටත් කර ගැනීම කැමූ දුටුවේය. ඔහු The Plague  නවකතාව ලියන අතරතුර, ප්‍රංශ ප්‍රතිරෝධයේ නාසි විරෝධී භූගත සඟරාව වන කොම්බට් හි ප්‍රධාන කර්තෘවරයා විය. කැමූගේ ” මහාමාරිය “පශ්චාත් යුධ සමයේ ශ්‍රේෂ්ඨතම යුරෝපීය නවකතාව ලෙස  විස්තර කෙරිණි. කැමූ ඔහුගේ මහාමාරිය නවකතාව වෙනුවෙන් 1957 දී සාහිත්‍ය සඳහා නොබෙල් ත්‍යාගය දිනාගත්තේය. ඔහු නොබෙල් සම්මානය ලැබූ දෙවන ලාබාලතමයා කැමූ විය.     

කැමූ නාට්‍ය රචකයෙකුද විය. කැලිගියුලා  යනු  කැමූ විසින් රචිත නාට්‍යයකි.  මෙම නාට්‍යය රෝමානු අධිරාජ්‍යයෙකු වූ කැලිගියුලා ගේ ඓතිහාසික චරිතය වටා ගෙතී තිබේ. කැලිගියුලා  මිනීමැරීම සහ සියලු සාරධර්ම ක්‍රමානුකූලව විකෘති කිරීම සිදු කරයි. ඔහු තමා අවට ලෝකය අවතැන් කරයි.  ඔහු මිත්‍රත්වය හා ආදරය ප්‍රතික්ෂේප කරයි. අවසානයේ ඔහු සොයා ගන්නා නිදහස යහපත් නොවේ.  කැලිගියුලා   මිය යාමට එකඟ වන්නේ කිසිවෙකුට තනිවම බේරා ගත නොහැකි බවත්, අනෙක් මිනිසුන්ට විරුද්ධව නිදහස් විය නොහැකි බවත් තේරුම් ගැනීම නිසාය. මෙම නාට්‍යය බුද්ධියේ ඛේදවාචකයක්” වන්නේ අධිරාජ්‍යයාට තමාට විනාශ කිරීමේ අයිතිය ලබා නොදී අන් අයට ජීවත්වීමේ අයිතිය ප්‍රතික්‍ෂේප කළ නොහැකි බව වටහා ගැනීමට අපොහොසත් වන බැවින් බව කැමූ ප්‍රකාශ කලේය. කැමූ,  කැලිගියුලා හි ‘විකාර රූපී  ‘ යන පැවැත්මේ සංකල්පයේ සමහර අංග හෙළි කරන්නේ අධිරාජ්‍යයෙකු නිදහස සෙවීමේදී  බලසම්පන්න හා මංමුලා සහගත ලෙස නිරූපණය කිරීමෙනි.    

The Possessed  යනු 1959 දී කැමූ විසින් රචිත කොටස් තුනකින් යුත් නාට්‍යයකි.  මෙය ෆියෝඩර් දොස්තයෙව්ස්කිගේ 1872 නවකතාව වන ද පොසෙස්ඩ් නම් නාට්‍යයේ අනුවර්තනයකි. කැමූ  Nihilism  හෙවත් හෙවත් ශුන්‍යවාදය හෙළා දුටු අතර දොස්තයෙව්ස්කිගේ කෘතිය ශුන්‍යවාදයේ විනාශකාරී බලපෑම් පිළිබඳ අනාවැකියක් ලෙස සැලකීය.  දෙවියෙකු නොමැති නම් ජීවිතය අර්ථ විරහිත බව ෆියෝඩර් දොස්තයෙව්ස්කි පැවසීය. නොපෙනෙන දෙවියෙකු කෙරෙහි රුසියානු නවකතාකරුවාගේ ඇදහිල්ල සමඟ ඔහුට එකඟ විය නොහැකි වූ අතර, කැමූට හැඟුනේ දොස්තයෙව්ස්කි උදාසීන විශ්වයක මිනිසාගේ පැවැත්මේ ඛේදවාචකය ඒත්තු ගැන්වූ බවය. කැමූ පසුව පැවසූ පරිදි, 19 වන සියවසේ සැබෑ අනාගතවක්තෘවරයා වූයේ කාල් මාක්ස් නොව දොස්තයෙව්ස්කි ය. ඔහුගේ Cross Purpose නාට්‍යය මිනිසාගේ විකාර රූපී නිරර්ථකයන්ට එකඟ වීම සහ ප්‍රතික්‍ෂේප කිරීම අතර ආතතිය පිලිබඳවය. තම අනන්‍යතාවය හෙළි නොකර තම මව සහ සහෝදරිය වෙත එන මිනිසෙකුගේ ඛේදවාචකය කැමූ  නාටකාකාර ලෙස විග්‍රහ කරයි. කැමූ සිය ප්‍රධාන නාට්‍යමය සාර්ථකත්වය ලබාගත්තේ විලියම් ෆෝක්නර්ගේ   සහ ෆියෝඩර් දොස්තයෙව්ස්කිගේ ‘  නවකතා වල වේදිකා අනුවර්තනයන් සමඟය. 

1954 දී ඇල්ජීරියානු නිදහස් යුද්ධය ආරම්භ වූ විට එය කැමූට සදාචාරාත්මක උභතෝකෝටිකයක් ඉදිරිපත් කළේය.  ප්‍රංශ යටත් විජිත අගතිය කෙරෙහි ඔහු තුළ ඇති වූ අප්‍රසාදය සහ අරාබිවරුන් කෙරෙහි ඔහු දැක්වූ අනුකම්පාව නොතකා, කැමූ සිය ජීවිතයේ අවසානය දක්වාම විශ්වාස කළේ ඇල්ජීරියාව ප්‍රංශයේ කොටසක් විය යුතු බවයි. ඔහු ත්‍රස්තවාදය ප්‍රතික්ශේප කලේය.  දෘෂ්ටිවාදයක් සඳහා. ඝාතන කිරීම ඔහු අනුමත කලේ නැත.

ඕනෑම ආකාරයක හිංසනයකට, අයුක්තියකට හෝ මිනිස් තත්වයට අගෞරව කරන ඕනෑම දෙයකට එරෙහිව කැරලි ගැසීම සම්බන්ධයෙන් කැමූස් ප්‍රසිද්ධ විය. කැමූ  ගේ කාර්යයන් බොහෝ විට යුක්තිය, නිදහස සහ කැරැල්ල යන තේමාවන් මත ස්පර්ශ විය. හිරෝෂිමා ,නගසාකි න්‍යෂ්ටික බෝම්බ ප්‍රහාර වලට ඔහු විරෝධතාව දැක්වීය. කැමූ  1956  හංගේරියානු නැගිටීම වෙනුවෙන්  ප්‍රසිද්ධියේ පෙනී සිටි අතර සෝවියට් ක්‍රියාවන් දැඩි ලෙස විවේචනය කළේය.  කැමූ  පැහැදිලි දෘෂ්ටි කෝණයකින් මිනිස් හෘදය සාක්ෂියේ ගැටලු ආලෝකමත් කලේය. 

ඇල්බෙයා කැමූ 1960 ජනවාරි 4 වන දින මෝටර් රථ අනතුරකින් මිය ගියේය. කැමූස්ගේ දේහය තැන්පත් කරනු ලැබුවේ ඔහු ජීවත් වූ ප්‍රංශයේ වෝක්ලූස් හි ලූර්මරින් සුසාන භූමියේ ය. ඇල්බෙයා කැමූ යනු අද ලෝකයේ ඇගයීමට ලක් වූ යුරෝපීය ලේඛකයන්ගෙන් කෙනෙකි.  ප්‍රචණ්ඩත්වය, මිනිස් ජීවිතයේ විකාර රූපී බව සහ නූතන පුද්ගලයාගේ සදාචාරාත්මක උදාසීනත්වය ඔහුගේ කෘති වලින් හෙළි වෙයි. කැමූ විසිවන සියවසේ කැපී පෙනෙන චරිතයක් ලෙස යළිත් මතුවෙමින් තිබේ.

Works Cited

Camus, A. (1960) The Myth of Sisyphus and Other Essays. (J. O’Brien, Trans.). New York: Vintage.

Foley, J.( 2008). Albert Camus: From the Absurd to Revolt, Montreal: McGill-Queen’s University Press.

Todd, O.(1997). Albert Camus: A Life. New York: Alfred A. Knopf.  

Lanka Lead News

ශ්‍රී ලංකාවේ අරගලය පිළිබදව ජාත්‍යාන්තර දේශපාලන විචාරකයෙකු වන බ්‍රයන් බර්ලෙටික් විසින් 2022 වසරේ ජුලි මස 14 වනදා සිදු කරන ලද විග්‍රහයක සඳහන් වන්නේ ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය විසින් 2011 වසරේදී නිර්මාණය කරන ලද අරාබි වසන්තය” තුළ දිග හැරුණු සිදූවිම් ඒ ආකාරයෙන්ම ශ්‍රී ලංකාවේ අරගලය” තුළද තමන්ට නිරීක්ෂණය වන බවයි.

අරගලය පණ ගැන්වීම සඳහා ඇමෙරිකානු රාජ්‍ය දෙපාර්තුමේන්තුවට සෘජුවම සම්බන්ධ NED ආයතනය මෙන්ම ඇමෙරිකාවේ විදේශ ප්‍රතිපත්තීන්ට අනුකූලව කටයුතු කරන ඇමෙරිකාව කේන්ද්‍ර කරගත් සමාජ මාධ්‍ය දායකත්වය ලබාදුන් ආකාරය සාධක සහිතව ඔහු විසින් මෙහිදී විග්‍රහ කර තිබේ.

අදාළ වීඩියෝව පහළින්…

https://www.facebook.com/watch/?v=953028312456618

 Lanka Lead News

13 වැනි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව කරළියට පැමිණියේ 1987 දී වුව ද 13 වැනි සංශෝධනයට මුලපිරීම සිදුවන්නේ 1983 වසරේ දී බව දේශපාලන විශ්ලේෂක, ජ්‍යෙෂ්ඨ මාධ්‍යවේදී ධර්ම ශ්‍රී කාරියවරම් මහතා පවසයි.

අන්තර්ජාල නාලිකාවක් හරහා මේ පිළිබඳව සවිස්තර ඉදිරිපත් කිරීමක් සිදුකරමින් ඒ මහතා පවසන්නේ 1977 දී විශාල ජනවරමකින් බලයට පත්වූ ජේ.ආර්. ජයවර්ධන මහතා 1982 වන විට ජනතාව අතර විශාල ලෙසින් අප්‍රසාදයට පත්ව සිටි බවයි.

ඊළඟ වසරේ මැතිවරණයෙන් පරාජය වන බව දැන සිටි ජයවර්ධන මහතා ජනමත විචාරණයක් පවත්වා එමගින් ඉතා දූෂිත ලෙස තම බලය රඳවා ගැනීමට සිදු කළ ක්‍රියාව සහ 1983 දී කළුජූලිය නිර්මාණය කිරීම හරහා තමාට අභියෝගයක් වූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ඇතුළු වාමාංශක පක්ෂ තහනම් කිරීම මගින් බලය රැකගත් ආකාරයත් ඔහු මෙහිදී හෙළිකරයි.

එමෙන්ම 83 කළුජූලිය මගින් දෙමළ ජනතාවට එල්ල වූ බලපෑමත් එයට ඉන්දියාවේ මැදිහත් වීම පිළිබඳව ද ධර්ම ශ්‍රී කාරියවසම් මහතා මෙහිදී හෙළිදරව් කරයි.

සවිස්තරාත්මක වීඩියෝව නරඹන්න…

By Shamindra Ferdinando Courtesy The Island

Herath asks whether govt. wants to pave the way for new player

The Cabinet-approved national energy policy related to the development of natural gas infrastructure has been suspended by the government following representations made by Power and Energy Minister Kanchana Wijesekera.

Dissident SLPP MP Prof. Charitha Herath on Tuesday (22) said that the Cabinet-of-Ministers, headed by President Ranil Wickremesinghe, has approved Minister Wijesekera’s proposal in this regard.

Minister Wijesekera has recommended the procurement of LNG (Liquefied Natural Gas) in terms of a government to government agreement or some other means until a permanent arrangement could be made.

Addressing the media at the rebel group’s Nawala Office, the SLPP National List MP pointed out that the Cabinet approved Minister Wijesekera’s move in spite of Justice Minister Dr. Wijeyadasa Rajapakshe, PC, asserting the initiated Cabinet approved process should be cancelled, only as a last resort.

The Island couldn’t obtain Minister Wijesekera’s comments as regards accusations made by the rebel group as he didn’t answer his phone.

Prof. Herath questioned the rationale behind reversing the project at a time the country was experiencing extreme economic difficulties. The academic alleged that the ministry and the CEB seemed not to be on the same page on the sudden move to reverse the plan aimed at developing natural gas infrastructure.

The former Media Ministry Secretary asked whether recent talks in New Delhi between Sri Lanka and India at the highest level influenced the decision. Minister Wijesekera was among President Wickremesinghe’s delegation.

Referring to Dullas Alahapperuma’s tenure as the Power and Energy Minister during Gotabaya Rajapaksas’s presidency, Prof. Herath said that Alahapperuma had to give up that portfolio as the then Cabinet authorized highly disputable agreement with the US-based New Fortress Energy for the same purpose. Prof. Herath alleged that the agreement with the US firm, too, had been inked at the expense of the national plan.

Prof. Herath explained how the controversy over New Fortress Energy deal caused irreparable damage to the Rajapaksa government.

The rebel MP said that the new plan approved by the Wickremesinghe-Rajapaksa government could be geared to facilitate the entry of a new player at the expense of long-term power generation plans. The MP alleged that for want of cohesive policy regarding the power sector the country suffered irrevocable losses over the years. Blaming the successive cabinets for changing plans to suit the agendas pursued by interested parties, Prof. Herath said the losses due to their failure to implement the LNG project could be as much as Rs 50 bn.

MP Herath yesterday told The Island that Indian High Commissioner Gopal Baglay was in parliament to brief selected group of MPs regarding the developments in the wake of President Wickremesinghe’s visit to New Delhi. Appreciating the Indian assistance amounting to over USD 4 bn provided during the unprecedented financial crisis, Prof. Herath said that it wouldn’t be fair to exert undue pressure on Sri Lanka over development of vital sectors.

Prof. Herath thanked Justice Minister Rajapaksa for the stand he took in respect of the controversial moves in the power sector. The original plans envisaged development of floating storage and regasification unit at Kerawalapitiya on built owned and operated basis and a related plan to develop offshore and onshore regasification LNG transmission pipeline network with on-shore receiving facility and associated systems from the floating storage and regasification unit.

At the onset of Tuesday’s briefing, Prof. Herath explained how the Wickremesinghe-Rajapaksa government pursued a highly controversial agenda regardless of consequences.

Courtesy The Daily Mirror

The action of Eastern Province Governor Sendil Thondaman to prevent Chief Incumbent of the Boralukanda Rajamaha Vihara Venerable Ampitiye Sukitha Wansatissa Thera from entering the temple is unjustifiable, Minister of Buddha Sasana and Religious Affairs Vidura Wickramanayake told Parliament.

The Government will not accept the decision by the Eastern Province Governor to prevent the Thera from entering the temple,” the Minister said in response to a question raised by Venerable Athureliye Rathana thera in the House.  

The Minister however said he was not in a position to come out with details on the issue as two court cases are pending on the matter. 

I refrain from coming up with details as a responsible Member of Parliament as there are two court cases pending on the issue,” he said.

Also, the Minister said a large number of archaeological sites have been destroyed during recent times. 

Some sites have been destroyed by treasure hunters while others have been destroyed by organized groups,” he said.

The Venerable Thera said a number of issues have arisen over some temples in the North and the East including the Nagachola Reserve where it has been found that an Arama complex had existed and also with regard to Kurudi Vihara. 

No one is against the distribution of land to the Tamils who have been displaced by the war, but it is also important to safeguard the archaeological sites in the North and the East,” he said.

However, the Minister assured that steps will be taken to resolve the issues amicably. (Yohan Perera and Ajith Siriwardana)

Courtesy Adaderana

The Central Crime Branch (CCB) of the Bangalore police in India has arrested three Sri Lankan nationals staying at an apartment in the Bangalore city.

It is suspected that the trio has potential links with the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) – a banned insurgent outfit from Sri Lanka.

According Indian media reports, CCB officials arrested three Sri Lankans named Kasin Kumar, Amila Nuwan and Ranga Prasad and an Indian national named Paramesh alias Jack”, who rented them the apartment in Yelahanka, a suburban in Bangalore. Paramesh allegedly has a murder case previously registered against him.

During the questioning, CCB officials found that the suspects have links with the Sri Lankan underworld, Indian media cited source as saying.

While Nuwan has five murder cases registered against him in the neighbouring country, Kumar has four and Prasad has two cases of assault and murder, according to reports.

Phones, Aadhaar card photocopies found

During the search of the suspect’s apartment, CCB sleuths found 13 mobile phones, various visiting cards, bus tickets, paper cuttings, a copy of the rental agreement and photocopies of Aadhar cards and Voter ID cards.

According to Indian local media, the five were residing in the Bangalore apartment based on the directions of one Jalan, who has links in both India and Sri Lanka. Jalan was arrested previously in the Middle Eastern nation of Oman. It is suspected that Jalan was involved in drug trafficking.

Entered India by boat

The three suspects had illegally entered the country through a boat and reached Chennai. It is not yet clear how they bypassed the Indian Navy and the Coast Guard.

Once the trio entered Chennai, they have travelled to Bangalore by road and were reportedly staying in the Karnataka capital for 20 days.

A case has been registered under Sections 14,14(c) of the Foreigners Act and 109,120B,212 of the Indian Penal Code (IPC). Investigations are on.

-With inputs from agencies

Courtesy Adaderana

Minister of Education Susil Premajayantha states that a special cabinet paper will be submitted in order to fill the existing graduate teaching vacancies.

Accordingly, the relevant cabinet paper will be prepared so as to authorize the provincial councils to fill the vacancies created due to the retirement of teachers and the teachers who have left the service, the Minister said in the parliament today (24).

He further expressed that the provincial councils have already been authorized to recruit 5,400 graduate teachers for the subjects of Mathematics, Science and Technology streams.

In addition, the minister who pointed out that there are around 32,000 teacher vacancies currently, also mentioned that various obstacles have arisen to fill those vacancies.

Meanwhile, the State Minister for Education Aravinda Kumar announced plans for the recruitment of 8,000 teachers for government schools in the near future. He indicated that these recruitments will include 5,500 graduate teachers and 2,500 teachers specializing in second language instruction.

These comments were made by the State Minister of Education, during his participation in a press conference at the Presidential Media Centre (PMC) yesterday (23) under the theme ‘Collective Path to a stable country’, the President’s Media Division (PMD) said.

Courtesy Adaderana

A Dutch cultural delegation is scheduled to visit Sri Lanka from August 27 – 31 to sign the legal document transferring the ownership of the cultural artifacts that will be returned to the island nation later this year.

The delegation will be led by Gunay Uslu, the State Secretary for Cultural and Media in the Netherlands.

The official delegation will consist of Barbera Wolfensberger, Director General Culture and Media in the Netherlands; Lilian Gonçalves-Ho Kang You, Chairperson of Dutch Colonial Collections Committee; and Dr. Alicia Schrikker, a Member of the Committee.

The objects planned to be returned include the famous Lewke’s canon, two Gold kastanes (ceremonial swords), a Sinhalese knife, a Silver kastane and two guns.

(A 1765 cannon looted from Sri Lanka displayed at the Rijksmuseum in Amsterdam, Netherlands)

The Embassy of the Kingdom of the Netherlands in Colombo said the visiting State Secretary is expected to meet with the senior officials of the Sri Lankan government to mark this historic moment.

The legal transfer of ownership will be signed at the Ministry of Buddhasasana, Religious & Cultural Affairs of Sri Lanka on August 28 (Monday). The delegation will visit a few places with religious and Dutch historic value in Sri Lanka.

With regard to the return of cultural artifacts, the embassy said the Netherlands, while acknowledging both the tangible and intangible heritage of Dutch colonial times in Sri Lanka, is critically looking at its own role in history.

In 2021 the Dutch government approved the policy for the return of cultural heritage objects that are in the possession of the Dutch State. The indigenous populations of colonial territories were served an injustice through the involuntary loss of objects that formed part of their cultural heritage, says the Dutch government.

Therefore Dutch government is keen to help rectify this historic injustice by returning cultural heritage objects to their country of origin and by strengthening international cooperation in this area, the embassy said further.

In December 2022, the Dutch government appointed an independent commission, the Advisory Committee on the Return of Cultural Objects from Colonial Context, chaired by Lilian Gonçalves-Ho Kang You, to assess and facilitate the return of colonial objects to their respective countries of origin.

At the request of Sri Lanka, this committee decided in July this year to advise to return 6 objects of cultural significance that were wrongfully brought to the Netherlands during the colonial period.

In 2021, researchers from both countries studied the provenance (background) of these objects extensively. In 1765, these items were taken as loot by the Dutch from the Kandyan Kingdom during the siege of the Palace. 

The embassy said the people of the Netherlands feel a moral obligation to return looted or otherwise wrongfully acquired objects to their rightful owners. Righting the wrongs of the past is needed to heal the historic wounds. The return process is expected to form the basis for further cooperation between the two countries and the cultural institutions concerned. The cooperation will mainly be focused on the exchange of technical expertise, knowledge sharing and education.”

Courtesy Adaderana

Agriculture Minister Mahinda Amaraweera has assured that the country has ample stocks of rice that can sustain the upcoming Maha cultivation season.

Hence, there is no need for rice imports, the lawmaker told a gathering of experts organized by the President’s Trade Union Relations Division at the Presidential Secretariat on Wednesday (Aug. 23).

The focus of the meeting was on the subject of ‘Modernization of the Agro-Industrial Sector and its Challenges’, the PMD said.

Owing to the accomplishments of the season and the cautious supply of all three essential fertilizers coupled with financial assistance, we possess ample rice reserves to bridge the gap until the forthcoming harvest of the Maha Season.”

Despite the current drought conditions leading to the devastation of approximately 75,000 acres, the minister said provinces unaffected by this dry weather spell are experiencing notably high yields. Consequently, there remains no necessity to resort to rice imports from other countries.”

Speaking on the recent hike in rice prices, Amaraweera said this necessitates effective management. As the Minister of Agriculture, I perceive the rise in paddy prices as a positive development, yet it is imperative to avert any inconvenience to consumers.”

To this end, it is vital to establish an appropriate framework for regulating paddy and rice prices, Amaraweera said noting that addressing this challenge is pivotal to optimizing harvests from the country’s limited arable land.

He also highlighted the success of the previous cultivation season, attributing it to the prompt supply of all essential fertilizer types to farmers, along with financial concessions, and robust yields in regions unaffected by drought further contributing to the season’s prosperity.

Further, the minister underscored the importance of transcending political influences in the dissemination of accurate information among farmers has yielded positive outcomes.

He said the effective transmission of accurate seed paddy information to farmers stands as a crucial prerequisite for the success of all forthcoming agricultural endeavours.

Additionally, imparting knowledge about modern technologies and their associated advantages is of paramount importance. When executed proficiently, these initiatives hold the potential to yield a surplus of rice production from our paddy fields.”

Addressing the gathering, the agriculture minister elaborated on the agricultural landscape.

He also conveyed his perspectives on the imperative of enhancing the agro-industrial domain to meet contemporary challenges.

Courtesy Adaderana

President Ranil Wickremesinghe addressing a special Committee meeting drew parallels to the successful implementation of the Mahaweli Development Project during the 1980s, affirming a similar commitment to expediting the Eastern Development Project. 

He emphasized the imperative of fostering a conducive environment that reinvigorates the nation’s economy, stressing on the need to engage India’s assistance for this endeavoUr.

Highlighting the strategic importance of the endeavour, President Wickremesinghe underscored the comprehensive vision for Trincomalee’s transformation into a multifaceted hub encompassing energy, transportation, maritime commerce, naval operations, aviation, industry, and tourism. He underscored the collaborative role of India in realizing this strategic program.

These remarks were made during a special meeting presided over by President Wickremesinghe at the Trincomalee Air Force Base today (24).

The session prominently addressed the meticulous administration of government and Mahaweli-designated land within the district. The President duly instructed officials to provide him with a comprehensive report encompassing land allocations spanning the period 2019 to 2023.

President Wickremesinghe asserted that land stands as the essential factor of the development trajectory. He highlighted the importance of vigilant management for the achievement of desired developmental objectives.

In addition, the President provided explicit guidance to cease the competitive establishment of religious sites. He advocated for a consultative approach in future undertakings concerning religious structures within the Trincomalee district. Decisions in this regard he said, should be reached in coordination with the governor, district political leaders, and relevant governmental authorities.

President Ranil Wickremesinghe further commented,
The convened meeting today was dedicated to deliberating upon the developmental initiatives within the Eastern Province, with particular emphasis on the Trincomalee district. Presently, a comprehensive plan formulated by Surbana Jurong pertains to the Trincomalee district’s development, supported by an established agreement between Sri Lanka and India. It is vital that this accord is executed.

The development strategy entails a meticulously crafted program aimed at the enhancement of the Kumana coastal stretch extending from Verugalaru to Panama. This expanse is envisioned to be harnessed for the advancement of the tourism sector. Simultaneously, a blueprint is in place for the establishment of modernized agriculture within this vicinity and this model is intended to be extended to other areas within the Eastern Province. The active involvement of both the Mahaweli Authority and the Land Department is envisaged in these pursuits.

Anticipating an evolution in Trincomalee’s fishing, agriculture, and tourism sectors, the strategic goal is to elevate Trincomalee to a prominent commercial centre. Subsequent to this, the trajectory of development is envisaged to extend to Batticaloa and Ampara.

The resolution of land-related issues, particularly concerning Mahaweli-designated land, is pivotal for the advancement of these endeavours. Pertinently, the execution of the Trincomalee Development Plan encompasses the acquisition of land in accordance with the 1985 Mahaweli scheme. However, there have been instances of land parcels within the Eastern Province being gazetted without the requisite approval of the Cabinet.

Observations have indicated an allocation of land to various religious sites. Consequently, there is a directive to halt the competitive proliferation of such establishments. It is paramount to engage in comprehensive discussions with the province’s political leaders and religious dignitaries to reach judicious decisions in this regard.

Recalling the Mahaweli Development Scheme’s implementation in 1985, certain lands bestowed by the Duke of Edinburgh have been designated as forests by the Ministry of Wildlife. While preserving the forested area at 32 per cent, it is envisaged that remaining lands should be harnessed for the country’s developmental pursuits.

In the contemporary global landscape, nations such as Singapore and Dubai have strategically harnessed extensive land resources to propel their developmental pursuits. My recent visit to Singapore highlighted their interest in procuring rice from Sri Lanka. Notably, we had imported rice from them last year, and this year they are seeking rice from us. This underscores the need to establish modernized agricultural practices within our nation, thereby leveraging agricultural products as a means to fortify our global economic presence.

The expeditious realization of our development objectives hinges on the prompt execution of the Eastern Development Plan. I hold the expectation that unwavering dedication to this cause will be demonstrated by all stakeholders, including government officials.

In attendance at this crucial discourse were distinguished individuals, including President’s Secretary, Saman Ekanayake, Sagala Ratnayake – Senior Adviser to the President on National Security and Chief of Staff to the President, Senthil Thondaman- Governor of the Eastern Province, Kapila Athukorala – Member of Parliament for the Eastern Province, Air Force Commander, Vice Air Marshal Udeni Rajapaksa, as well as other esteemed public representatives of the province and various provincial government officials.

Courtesy Adaderana

A circular focusing on measures to accelerate the fall in market lending rates is due to be issued by the Central Bank of Sri Lanka on Friday (25 Aug).

Accordingly, a circular is due to be issued tomorrow focusing on methods to ensure that the lending rates reflect the recent Monetary Policy relaxation, CBSL Governor Dr. Nandalal Weerasinghe explained.

He further added that the expectation of at least a 3% reduction in interest rates by December will also be reflected in these methods.

Dr. Weerasinghe made these remarks during a press conference held at the Central Bank this afternoon.

In late July, the CBSL governor had urged the licensed commercial banks to take immediate measures to adequately reduce lending rates in view of the policy interest rate cuts, stating that Such rigidity of lending rates would be counterproductive in the process of envisaged economic recovery.”

Dr. Nandalal Weerasinghe, in a letter directed to the Sri Lanka Banks’ Association (SLBA) chairman, had emphasized that the Central Bank would be compelled to take administrative measures in the event the banking and financial sector fails to take adequate and expeditious adjustments in this regard.

Explaining that the central bank recently dropped the policy interest rates by 450 bps on two occasions with a view to enabling the economy to reach its potential while stabilising inflation at mid-single digit levels in the medium term and easing pressures in the financial markets, the governor said it is thus expected that market interest rates – particularly lending rates – will adjust downwards adequately and swiftly”.

He further noted that such efforts would enable individuals and businesses to re-commence or continue the repayment of credit facilities and improve the sustainability of borrowers which will lead to a positive impact on the real sector resulting in the banking sector performance to improve.

By Garvin Karunaratne

In order to please the IMF that has promised to provide so some $ 3 billion in Aid, we are set to privatize our Assets.

It is important to realize that with the Privatization we have lost our sovereignty, if what is privatized is essential for the survival of our country .

Let us see what happened with the privatization of Srilanka Telecommunication for $ 225 million. 1997. Then 35.2% of SLT was sold to Nippon of Japan. In addition Nippon provided five managerial staff to run SLT and their full cost was borne by SLT. Nippon in 2008 sold its full 35.2% of SLT to Maxis Communications, a telecom provider in Malaysia for $ 297 million. Nippon made a profit of $ 72 million.

The two major shareholders of SLT at 31/12/2019 were the Govt of Sri Lanka holding 49.5% and Global Telecommunication HoldingsNV(GHT)(Maxis Communications in another face) holding 44.95%. The remaining 5.52% are traded on the Colombo Stock Exchange.

Our Government plans to sell the remaining stake in SLT and with that the totality of SLT will go to a foreign authority. It could be to an authority who can act against our interests and our sovereignty. Telecommunication Networks are an essential sovereign asset and is it not sad to realize that we are actually selling an essential part of our sovereignty to a foreigner who could hold our country to ransom.

It is correct to conclude that if we proceed with privatizing what we hold of SLT our country will lose control over out telecommunications.

It may be prudent for our present leaders to open their eyes to what will happen to our Motherland.

Let us see what happened in London , UK with the privatization of its water supply to Thames Water.

Thames Water is UK’s largest water supplier and supplies water and sewage services to Londoners. The Water Supply and Sewage Services Supply to some 18 million citizens was privatized to Thames Water in 1989. At that time it was thought that by privatization a better service can be found.

It did not take long for Thames Water to be whopped up by RWE, a German company in 2001. In 2006 RWE sold Thames Water to Kemble Water Ltd.- an Australian ownership by the Macqualire Group. It was clear that the aims would be the maximization of profit and not service to the Londoners. It is known that the companies paid substantial dividends to shareholders. Meanwhile Thames Water ran into debt- to as much as 14 billion pounds!

As of July 2023 Thames Water lists its shareholders as: OMERS-32%, the Universities Superannuation Scheme-20%, Infinity Investments(a subsidiary of Abu Dhabi Investment Authority)-10%, British Columbia Investment Management Corporation-9%, the China Investment Corporation-9%, Hermes Investment Management-9%, Queensland Investment Corporation-5%, Aquilla GP Inc-5%, Stichting Pensioenfunds Zorg enWelzijn-2%.

The service of good water and sewage services which was expected was never found. Sewage Spills were frequent, there were leaking pipes everywhere, unattended.

CityAM.Com reports (25/7/2023):

The State of the UK Water Industry is a sorry tale indeed. Monopoly positions and feeble regulations have been ruthlessly exploited… The reason our water industry is in a terrible state is because their chief executives were very heavily incentivised to return as much money as possible to the shareholders… and allowed them to achieve this by pumping sewage into rivers and imposing hose pipe bans rather than damage their profits by improving infrastructure, supply and service.”(Report by Chris Hurst)

In December 2015, Thames Water was fined two million pounds by the Oxford Crown Court for Raw sewage pollution into two Oxfordshire streams”

Thames Water has been fined 3.3 million pounds after it discharged millions of litres of undiluted sewage into two rivers…. There was significant and lengthy release of sewage from treatment works near Gatwick Airport in October 2017(www.BBC.co.uk/news/uk-mgland-sussex-66097906).

On 22 nd March 2017 a judge imposed a record fine of 20.3 million pounds on Thames Water after large leaks of untreated sewage, totalling 1.4 bn. litres occurred over a number of years.

The Guardian on 4 th July 2023, reported that Water firms discharge raw sewage 300,000 times last year”.

In short the water in our Kelaniya River which is the supply for the City of Colombo is far safer than the water in the Thames in England. Thames River supplies water for over 18 millions in the UK.

This real story tells us what will happen when we privatize out assets like Sri Lanka Teleconm , our AirLine and many other assets.

The solution is to get our administrators to work them without political interference. We have an Administrative Service that can be relied upon. The IMF when it forced President Jayawardena to follow the Structural Adjustment Programme at the end of 1977, dictated that the private sector is to be the engine of growth and the public sector comprising thousands of well trained administrators were confined to the barracks. They were also brought to work under petty political authorities. They were the administrators who ran the various departments that brought economic development to the country. .Many Programmes that brought development to the country were closed down. The Department for Development of Marketing(Marketing Department) that purchased veg and fruit from producers was closed down. That was the Department that established a Cannery in 1955 and made Sri Lanka self sufficient in all fruit produce jam and juice within three years1955 to 1958, under Minister Hon Philip Gunawardena. Even eight percent of the pineapple canned was exported. Recently it was reported that the Ragala pear producers could not find sales. Before 1977 the Marketing Department would have purchased all of it and made Jam. Many other Departmental Programmes like the Textile programme of the Small Industries Department that made Sri Lanka self sufficient in all its textiles by the early Seventies was also closed down. They were the administrators who made the country self sufficient in paddy, our staple crop, a major achievement. Get these administrators to work without interference and all loss making concerns can be made into assets.

මතුගම සෙනෙවිරුවන්

        රුහුණු මයා පිහිටි තුන්සිංහලේ රුහුණු රටට අයත් වත්මන් නැගෙනහිර පළාත අතීතයේ දී රෝහණයේ විවිධ රජවරුන් යටතේ පලානය විය.අනුරාධපුරය ද්‍රවිඩ අක්‍රමණ වලින් පීඩිත වන කල්හි සිංහල ජනතාවට එකම පිහිට සැලසූවේ රෝහණ රාජාවලියයි. විශේෂයෙන්ම කාවන්තිස්ස රජුගේ දූර දර්ශී ක්‍රියාකලාපය නිසා මේ ද්‍රවිඩ ආක්‍රමණයන්ට විරුද්ධව නැගී සිටින්නට තරම් සේනා බලයක් රෝහණයේ වර්ධනය විය. පසු කාලීනව ගැමුණු කුමරු විසින් රට එකසේසත් කරන්නට මුල් වූයේ කාවන්තිස්ස රජුගේ කල්පනාකාරී සේනා සංවිධානය හේතුවෙනි.අනුරාධපුරයේ ස්වර්ණමය යුගය ගෙවී යලි අඳුරු කාලපරිඡේදයක් ආරම්භ විය. චෝල පාණ්ඩ්‍ය  ආක්‍රමණ හේතුවෙන් සිංහල රාජාවලිය ඉතා දරුණු ලෙසට දුබල විය.මහා විජය බාහු රජු නෙහොත් කිත්ති කුමරු දීර්ඝ කාලීන සටන් පෙරමුණේ සිට මේ ද්‍රවිඩ බලය යලිත් දුර්වල කොට පො‌ළොන්නරුව කේන්ද්‍ර කොට සිය රාජධානිය ඇති කලේය.පොළොන්නරු අවදියේ දී රෝහණය යලි අවදිවන්නට විය.කොටසර නොහොත් වත්මන් ත්‍රිකුණාමලය පුලියන්දූව නැතහොත් වත්මන් මඩකලපුව එරාහුළුව නොහොත් වත්මන් එරාවුර් ආදී තැන්වල තිබූ අන්‍ය ජාතික බලය ක්‍රමයෙන් බිඳ වැටිණ.එම පෙදෙස් වල යලි බෞද්ධ ප්‍රබෝධයක් ඇති විය. සංඝාරාම ඉඳි වන්ට විය.

           මෙම ලිපියට පාදක වනුයේ ඒරාහුළු ජනපදයේ බෞද්ධ ප්‍රබෝධයයි.මහා පරාක්‍රමබාහු රජු පොළොන්නරු වේ අභිෂේක ලබන්නට පෙර මෙම පෙදෙස මානාභරණ කුමරු යටතේ පාලනය විය.දළදා හා පාත්‍රා ධාතූන් වහන්සේලාද ඔහු සන්තක විය.සද්ධාතිස්ස රජු විසින් සශ්‍රීක කල දිගා මඩුල්ල මේ රාජධානියේ ශක්තිමත්ම ආර්ථික කලාපය විය. තෙවනි සියවසේ රජකල මහාසෙන් රජු විසින් මේ පෙදෙසේ තිබූ අන්‍යාගමික සිද්ධස්ථාන විනාශ කර දැමූ ආකාරය  වංශ කතා වල දැක් වෙයි. ගෝකණ්නය නොහොත් වතමන් ත්‍රිකුණාමලය කලන්ද සහ එරකාවිල්ල යන තන්හි පිහිටි බ්‍රාහ්මණ කෝවිල්  ඔහු විනාශ කර දැමූ බව මේ ඉතිහාස පුවතයි. ඒ සෑම තැනකම ඔහු විහාර තැනීය.මඩකලපුව අසල ඒරුවිලද තවත් ස්ථානයකි.ඒරාහුළුව නැතහොත් ඒරාවුර් අසලින් ඇතුල් වූ ලංකාධිකාරී කිත්ති ගේ මෙහෙයවීමෙන් යුතු  මහා පරාක්‍රමබාහු ගේ සේනා ගිවුලබ යන ස්ථානයේ එනම් දීඝවාපිය අසල කඳුවරු බැඳ මානාභරණ කුමරු පරාජයට පත් කරලීය.ඒරාහුළු දිශාභාගය රුහුණට  අයත් වැදගත් ස්ථානයකි. එයට හේතුව එහි පිහිටි ස්වභාවික වරායයි.ලංකාවේ එවැනි වරායන් රැසක් පිහිටා තිබුණි. නාවික යාත්‍රා මෙන්ම ධීවර යාත්‍රාද එහි නැන්ගුරම් ලමින් වානිජ කටයුතු වල යෙදිණ.      

. එරාවුර් අසන්නයේ දැනට විල්ලුතෝට්ටම යනුවෙන් හඳුන්වන බිම් කඩ එරාවුර් තොටුපළට සාජුව සම්බන්ධය.නාවිකයන් වරායේ සිට මේ විල්ලුවට කුඩා යාත්‍රා වලින් පැමිණියහ. එහි ජලයට යට නොවුණු උස් ගොඩැල්ලක ස්ථූපයක් දර්ශනය වෙයි. සුදෝ සුදුවන්ව බබළන මේ චෛත්‍ය ට පුද පූජා කිරීම ඔවුන් ගේ සිරිත විය. ඈත නවතා තිබෙන නාවිකා යාත්‍රා වලට මේ ස්ථූපය මග පෙන්වන සංකේතයක් විය.චෝල අක්‍රමණ සහ පසු කාලීනව ඇති වූ යුරෝපා ආක්‍රමණ නිසා මේ සිංහල ජනාවාස නැත්තටම නැතිව ගියේය.ලන්දේසි පාලන සමයේ අවසාන භාගය වන විට මේ පෙදෙස මහමදික ජනතාවගෙන් පිරී යන්නට විය.යටකී ස්ථූපය එහි අවට පිහිටා තිබෙන සංඝාරාමයේ විනාශය ආරම්භ වන්නේ ඒ යුගයේ දී. අද වන විට මේ ස්ථූපයත් සංඝාරාමයත් නටබුන් ‌ගොඩකි.

    පසුගිය කාලයේ මේ විහාරය පිටිහි සාරවත් විල්ලුව එරාවුර් ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරයා විසින්  කොටස් කර  ද්‍රවිඩ ජනයාට බෙදා දෙනු ලැබිණ. ඔවුහු එහි විවිධ වගාවන් කළහ. ස්ථූපය ඩෝසර කොට මිරිස් වවන්ට උත්සාහ කළහ. මෙම විනාශකාරී සිදු වීම වළක්වාගත හැකි වූයේ නැගෙනහිර පළාතේ සිංහල බෞද්ධයන්ට මග පෙන්වන පූජ්‍ය  දිඹුලාගල දේවාලංකාර හිමියන් ගේ කැපවීඹ නිසාවෙනි. කෙසේ වෙතත් මේ වන විට උන්වහන්සේ ගේ මග පෙන්වීම යටතේ වෛද්‍ය චන්දික එපිටකඩුව මහතා ඇතුළු කණ්ඩායමක් මෙම ස්ථූපය සංරක්ෂණයට මුල් වී සිටී. ඊට අමතරව 1987 වර්ෂයේ දී විනාශ කරන ලද එරාවුර් අසල පිහිටි පුන්නකුඩා සිංහල ගම්මානය ද පිහිටුවා ඒ සිංහල බෞද්ධ ජනතාවගේ ළමුන්ට අධ්‍යාපනය ලැබ ගැනීමට එරාවුර් සිංහල විද්‍යාලයද නැවත ගොඩනන්වා තිබේ.

                විහාර තෝට්ටම යනුවෙන් සිතියම් වල දක්වා තිබෙන මේ ස්ථූපය ඇතුලත් සංඝරාම ප්‍රදේශය පිළිබද දැන් අප විමසා බලමු.කලින්ද දක්වන ලද පරිදි ජලයෙන් යටවූ විල්ලු පෙදෙසක පිහිට මේ සංඝාරාමයේ ප්‍රධානතම ස්මරාකය චෛත්‍ය බවට පත් වෙයි. විෂ්කම්භය අඩි තිහක් පමණ වන මේ චෙත්‍යය නිදන් හොරුන් ගේ ග්‍රහණයට ලක්ව විනාශයට පත් ව තිබේ.නැගෙනිහිර පළාත යලි ජනාවාස වන්නේ 1948 වසරෙන් පසුවයි. දකුණේ සිට නාවික යාත්‍රා වලින් පැමිණි සිංහල වෙළෙන්දන් එරාවුර්හි පදිංචි වි ඒවායේ පුරාණ ස්ථූපයන් ආසන්නයේ විහාරස්ථාන යලි ඉදි කළහ. සේරුවිල එවැනි තැනකි. එරහුළු වේ මේ චෛත්‍ය මළුවේ අනුරාධපුර යුගයට අයත් ගඩොලු විසිරී තිබේ.තද රතු පැහැති මැට්ටෙන් ශක්තිමත්ව තනන ලද ගඩොළු ගෙන ඒමට රාජකීය මැදිහත් වීමක් සිදුවූ බව ඒකාන්තය.ඒ අතරම කලු රක්ත මැටි බඳුන් දක්නට ලැබීමද විශේෂිතය.සඳකඩ පහන්  ‌ගොඩනැගිලි අත්තිවාරම් සහ පාදම් ගල් වලින් සමන් විත සමස්ත ප්‍රදේශයම අද වැලි වලින් වැසී තිබේ. මෙම ස්ථානය යලි ගවේශනයට ලක් වූයේ 2017 වසරේ දීය.ඉන්පසු අම්පාර පුරාවිදු කාර්යාලය මගින් සීමා කණු පිහිටුවන්නට යෙදුණේ ඉතා මෑත කාලයේ දීය. එයට හේතු වූයේ ප්‍රාදේහිය ලේකම් විසින් මෙම ස්ථානය කොටස් කර ජනතාවට දීම නිසා ඇති වූ හානිය වළක්වාලීමටයි.

      සමස්ත ලංකා බෞද්ධ මහා සම්මේලනයේ පිහිටුවා තිබෙන පුරාවිද්‍යා සංරක්ෂණ කමිටුවේ නියෝජිත පිරිසක් පසුගියදා මඩකලපුවේ එරාවුර්  පෙදෙසට පැමිණියේ මෙම සද් කටයුත්තට අත දීමටයි. මෙම ගමනට පූජ්‍ය දිඹුලාගල දේවාලංකාර හිමි වෛද්‍ය චන්දික එපිට කඩුව මහතා මහාචාර්ය නිමල්ද සිල්වා මහතා පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවේ නියෝජ්‍ය  අධ්‍යක්ෂක ප්‍රසන්න රත්නායක මහතා  සමස්ත ලංකා බෞද්ධ මහා සම්මේලනයේ සභාපති චන්ද්‍ර නිමල් වාගිෂ්ට මහතා ඇතුළු පිරිසක් සාභාගි විය.සමස්ත ලංකා බෞද්ධ මහා සම්මේලනයේ සම්බන්ධීකරණය යටතේ සිදු වන මෙම සංරක්ෂණය නුදුරු දිනකදි ආරම්භ කර ගැනීම අවශ්‍ය තාක්ෂණික සහයෝගය ලබා ගැනීම මෙම ගමනේ බලාපොරොත්තුව විය. පුන්නකුඩා සිංහල ගම්මානයට ගොඩ වැදී එහි ජීවත්වන සිංහල බෞද්ධ ජනතාවගේ සුව දුක් විමසා ඔවුන් ගේ ආර්ථික තත්වය සොයා බැලීමද ඒරාවුර් සිංහල විද්‍යාලය සහ දේවාලංකාර පිරිවෙන ද දැක බල ගැනීමට බෞද්ධ සම්මේලනයේ නියෝජිත පිරිස  සමත් විය. 1987 වර්ෂයට පෙර එරාවුර් නගර මධ්‍යයේ පැවති කඩ පනස් දෙකක සිංහල වෙළඳ පළට ගොඩ වැදී එහි දැනට වෙළෙඳාමේ යෙදී සිටින එකම සිංහල ව්‍යාපාරික පවුල මුණ ගැසී ඔවුන් ගේ නීතිමය ප්‍රශ්ණ සාකච්ඡා කිරීමද මෙහිදී සිදු විය.

මතුගම සෙනෙවිරුවන්

මොර්ඩෙකායි ඔගාඩා පරිවර්තනය – අජිත් සී හේරත්

මොර්ඩෙකායි ඔගාඩා

කොවිඩ්-19 ප්‍රෝඩාකාරි වසංගත නාටකයේ පළමු වටයේ අවසන් ජවනිකා පෙළ රඟදක්වමින් සිටියදීම තවත් නාටකයක් රඟදැක්වීමට කලින් නාටකයේ අධ්‍යක්ෂවරුන්, තිර රචකයන්, නලුනිලියන් සහ පසුබිම් ගායකයන් මෙන්ම හඬකවන්නන්ද පෙළගැසී සිටියහ. මේ නාටකය අන්කිසිවක් නොව දේශගුණ විපර්යාස භීෂණ නාටකයයි.ගෝලීය මට්ටමින් රඟදක්වන ලද කොවිඩ්-19 නාටකය හරහා සමස්ත ලෝකයේම ආර්ථික ක්‍රියාවලිය අඩපණ කර දමමින් ලංකාව වැනි ගෝලීය දකුණේ රටවල් බටහිර මූල්‍ය ආයතනවල ණය උගුලට සිරකර ගනු ලැබිණි. කොවිඩ්-19 හානිකර mRNA එන්නත්කරණය මගින් ලොව පුරා ජනතාව ලක්ෂ ගණනින් මරණයටත් පතු වූ අතර තවත් දශලක්ෂ ගණන් ආබාධිත තත්ත්වයටත් පත්විය.
දේශගුණ විපර්යාස පිළිබඳ නාටකය ලංකාව තුළ තීරණාත්මක ලෙස එළි දැක්වීම සිදුවන්නේ එවකට ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ විසින් බ්‍රිතාන්‍ය යේ ග්ලාස්ගෝහි පැවැති COP26 දේශගුණ විපර්යාස පිළිබඳ පවත්වයන ලද සමුළුවට සහභාගිවීමෙන් අනතුරුවය. එහිදී තමන් මෙම ග්‍රහලෝකය ආරක්ෂා කරගැනීම සඳහා ඕනෑම දෙයක් කිරීමට පසුබට නොවන බවට ”මෙම දේශගුණ විපර්යාස නාටකයේ අධ්‍යක්ෂවරුන් හමුවේ ප්‍රතිඥා දුන් ඔහු ඔවුන් සමග ඔහු 2030 වනවිට කාබන් විමෝචනය ශුන්‍ය කිරීම,පුනර්ජනනීය බලශක්ති භාවිතය,ESG නිර්ණායක ක්‍රියාත්මක කරවීම වැනි විවිධ ගිවිසුම් ගණනාවකට අත්සන් තබන ලද බව වාර්තා විය. අනතුරු ලංකාව තුළ පොසිල ඉන්ධන භාවිතය අඩුකිරීම සඳහා විවිධ ත්‍රස්තවාදි සහ කඩාකප්පල්කාරි ක්‍රියාවන් දියත් විය.

තමන් විසින්ම වගකිව යුතු ණය අර්බුදයක් ලංකාව මතපටවා එහි ප්‍රතිඵලයක්ලෙස රට බංකොළොත් බව ප්‍රකාශ කරන ලෙස ආණ්ඩුවට බටහිර මූල්‍ය ආයතන විසින් බලපෑම් දියත් කෙරිණි.තම යටත්විජිතවාදි නියෝගවලට ආණ්ඩුව අවනතකරගැනීම සඳහා එය මත දේශපාලන පීඩනය උත්සන්න කරනු පිණිස ජෝර්ජ් සොරෝස්ගේ ඕපන් සොසයිටි පදනම, එක්සත් ජනපදයේ නැෂනල්‍ එන්ඩෝමන්ට් ෆෝ ඩිමොක්‍රසි වැනි රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන සහ එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය දෙපාර්තුමේන්තුව විසින් පුහුණු කරන ලද සමාජ මාධ්‍ය ජාලා ක්‍රියාකාරිකයන් ඇතුළු රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ක්‍රියාකාරිකයන් මගින් අරාබි වසන්තය පන්නයේ අරගලයක් දියත්කරනු ලැබිණි. සාමාන්‍ය ජනතාවට මේ සිදුවන්නේ කුමක්දැයි වැටහීමක් නොවිණි. රාජපක්ෂවරුන්ගේ දූෂිත මර්දනකාරි පාලනය යටතේ දැඩි පීඩනයකට ගොදුරුව සිටි ජනතාවගේ ආණ්ඩු විරෝධය ස්වකීය අරමුණු ඉටුකර ගැනීම සඳහා අරගලය ” පිටුපස සිටි විදේශ බලවේග විසින් නින්දිත අයුරින් ගසාකනු ලැබිණි. මෙම අරගලය තුළ ජාමුඅ සහ ලෝක බැංකුව බ්ලැක්රොක් වැනි බටහිර මූල්‍ය සමාගම් විසින් අටවනලද ණය උගුලට එරෙහිව කිසිදු සටන් පාඨයක් පෙරට ගැනීම දැනුවත්ව සහ සංවිධානාත්මකව වළක්වනු ලැබිණි.
රට පූර්ණ වශයෙන් මෙලෙස යටත්කරගැනීමෙන් පසු එහි සම්පත් මංකොල්ලකමින් ජනතාව ක්‍රමානුකූලව ඔවුන්ගේ නිජබිම්වලින් පලවා හැරීම පිණිස දැන් විවිධ කුමන්ත්‍රණ දියත්වෙමින් පවතී. පුනර්ජනනීය බලශක්තිය නිපදවීමට යැයි කියමින් ලංකාවේ බලශක්ති සැපයුම්වල සියලු මර්මස්ථාන එක්සත් ජනපදයේ බ්ලැක්රොක්හි හවුල්කාර සමාගමක් වන ඉන්දියාවේ අදානි වෙත පවරා දී තිබේ.

කඳුකර වනයක් තුළ සංචාරයක නිරතව සිටි කණ්ඩායමත් අතර වූ තරුණියක් ඔවුන්ගේ වනගත කඳවුර තුළදී මරණයට පත්වීමේ ඛෙදජනක සිදුවීම තුළ දැවැන්ත ආඛ්‍යානයක් නිර්මාණය කරමින් සමස්ත ශ්‍රි ලාංකිකයන්ටම කඳු නැගීම සීමා කිරීමට ආණ්ඩුව කටයුතු කර ඇති නමුත් නකල්ස් කඳුකරයේ කඳවුරු බැඳීමට ඇමෙරිකන් හමුදාවලට අවසර දී තිබේ. එමෙන්ම ඉන්දියාවේ අදානි සමාගමට සීතා එළියෙන් අක්කර 6000ක් විකුණා ඇති බවද බින්තැන්නේ තවත් අක්කර 65000ක් තවත් විදේශිය සමාගමකට විකුණා ඇති බවද වාර්තා වේ.

මේ අතර ණය ප්‍රතිව්‍යුහගතකරණය යටතේ නිල් බැඳුම්කර (Blue Bonds), හරිත බැඳුම්කර(Green Bonds) සහ ස්වභාව ධර්මය වෙනුවට ණය හුවමාරුකරණය (Debt For Natur Swaps), දේශගුණය සඳහා ණය හුවමාරුකරණය )Debt for climate Swaps) වැනි වංචනික මූල්‍ය ව්‍යාපෘති හරහා ලංකාවේ වනාන්තර, වැව් සහ අනෙකුත් ජලාශ, ගංගා සහ ඇල මාර්ග, මුහුදු වෙරල, මුහුද ආදිය තුළ සංරක්ෂිත කලාප නම් කරමින් එම කලාපයන් තුලට ප්‍රවේශවීමට පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ එම සම්පත් පරිහණය කළ ජනතාවට තහනම් කිරීමේ සැලසුම් සකස් වෙමින් පවතී.
ශ්‍රී ලංකාවේ ජනතාව මෑතකදී හවායිහි මාවි දූපතේ හටගත් සැකසහිත ගිනිගැනීම් පිටුපස සිදුවන දේපොළ කොල්ලය පිළිබඳව අවධානය යොමු කළ යුතුව තිබේ. දැන් මෙම විපතට පත් ජනයා නැවැත පදිංචි කිරීම වෙනුවට සිදුවන්නේ එක්සත් ජනපදයේ ප්‍රභූ පැළැන්තිය සහ දේපොල සමාගම් විසින් දැවී මියගියවුන්ගේ භෂ්මාවශේෂ හෝ ඉවත්කිරීමට පෙර එම ඉඩම් තුට්ටු දෙකට මිලදී ගැනීම සඳහා හෙට්ටුකිරීමට තැරැව්කරුවන් එවීමය.

මෙවැනි සවාභාවික ව්‍යසන ඇතිවීමේ අවදානම” උපයෝගි කරගනිමින් ලංකාවේ යම් යම් පළාත්වල ජනකොටස් එම පලාත්වලින් ඉවත්කරමින් එම ඉඩම් විදේශිය බලවේගයන්ට පවරා දීමේ අනතුරක් ලංකාවේ ජනතාව වෙත එල්ලවී තිබේ. එමෙන්ම යම් යම් සමුද්‍ර කලාපයන් ට ප්‍රවේශවීම ධීවරයන්ට තහනම් කරමින් එම කලාපයන් විදේශීය නාවික හමුදාවන් වෙත පවරා දීමට ද කටයුතු කෙරෙනු ඇත.

කෙන්යාවේ ලොල්දායිගා වන සංරක්ෂිත කලාපය යොදාගෙන ඇත්තේ බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ දුෂ්කර පරිසර තත්ත්වයන් සඳහා පුහුණුවීම් ” සඳහා වන අතර 2021 වසරේ දී ඔවුන්ගේ පුහුණුවීම් හේතුවෙන් හටගත් ලැව්ගිනි හේතුවෙන් අක්කර 49,000ක් වන මෙම වන සංරක්ෂිතයේ අක්කර 12,000ක් විනාශයට පත් විය. ලොල්දායිගා වන සංරක්ෂිතය පිහිටා ඇත්තේ හිම වලින් වැසීගිය කඳු මුදුන් සහිත මවුන්ට් කෙන්යා කඳුකරයේ ලයිකිපියා සානුවේය. කෙන්යාවේ බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත යුගයේ මෙම පලාතේ ඉඩම් අක්කර ලක්ෂ ගණනක් බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතවාදින් විසින් අත්පත්  කරගෙන තිබිණි. කෙන්යාව නිදහස් වූ පසුව මෙම කලාපයේ ලඳු කැලෑබිම් සංරක්ෂිත කලාපයන් ලෙස බ්‍රිතාන්‍ය විසින් නම් කළ අතර එමගින් එම වනාන්තර මත සිය ආධිපත්‍යය දිගටම පවත්වාගෙන යනු ලැබිණි.  න්යාටිහි පිහිටුවා ඇති හමුදා බැරැක්ක වල බ්‍රිතාන්‍ය සොල්දාදුවන් දහස් ගණන් කඳවුරු ලා සිටින අතර ඔවුහු වාර්ෂිකව මෙම සංරක්ෂිතයන් තුළ යුද අභ්‍යාස පවත්වති. මෙම වනාන්තර තුළ දැවැන්ත පිපිරුම් හඬවල් ඇසෙන බවද නිතර ගුවන්යානා පැමිණෙන බවද ප්‍රදේශවාසිහු චෝදනා කරති.

1960 ගණන්වල සිට ලංකාවේ වනවගා ව්‍යාපෘතියක් ලෙස විදේශිය ආර්ථික ශාකයන් වන පයිනස් සහ යුකැලිප්ටස් වගාකරන ලද සංරක්ෂිත කලාප ” විසින් කඳුකරයේ භූගත ජලය සිඳ දමමින් ජල පෝෂක කලාපවලටත්,ජෛව විවිධත්වයටත්, පසටත්, ප්‍රදේශවාසි ජනතාවගේ පශු සම්පතටත් ඔවුන්ගේ සම්ප්‍රදායික ජීවන රටාවන්ටත් සිදුකරන ලද හානිය පිළිබඳව අපට අපගේම අත්දැකීම් තිබේ. එවැනි ව්‍යාපෘති දිගින් දිගටම දියත් කරනලද්දේ ඒවායේ හානිකර බලපෑම් පිළිබඳව ප්‍ර දේශවාසි ජනතාව සහ අව්‍යාජ පරිසර හිතකාමින් දක්වන ලද විරෝධතා සම්පූර්ණයෙන්ම නොතකා හරිමිනි.

එහෙයින් නුදුරු අනාගතයේදී පරිසර සංරක්ෂණයේ නාමයෙන් ආණ්ඩුවත් එහි වාචාල දේශපාලකයන් සහ අවස්ථාවාදි පරිසරවේදීන් විසින් ප්‍රවර්ධනය කිරීමට නියමිත ඊනියා සංරක්ෂණ කලාප ” පිළිබඳව දැඩි විමසිලිමත් බවකින් පසුවීම අතිශයින් වැදගත් දේශපාලන අවශ්‍යතාවක්වනු ඇත.

අප විසින් පහත පළකරනු ලබන්නේ අප්‍රිකානු මහද්විපයට අයත් රටක් වන කෙන්යාවේ පරිසර සංරක්ෂණය තුල ක්‍රියාත්මක වන බටහිර පරිසර සංරක්ෂණ මොඩලය විසින් එහි ස්වදේශික ජනයාගේ ජීවන රටාවන් විනාශ කරමින් ඔවුන් තමන් උපන් බිම් තුළම සරණාගතයන් බවට පත්කර ඇති ආකාරය ගැන සාකච්ඡාවට භාජන කෙරෙන ලිපියකි.මෙම ලිපිය ලියා ඇත්තේ  කෙන්යානු ජාතික පරිසර‍වේදියෙකු වන මොර්ඩෙකායි ඔගාඩා (Mordecai Ogada) විසිනි

අපගේ ක්‍රමය විසින් චිරස්ථායි කර ඇත්තේ බටහිරයන්ගේ ප්‍රාකාර සහ බලකොටු ඉදිකෙරෙමින් සිදුකෙරෙන මිලිටරිමය සංරක්ෂණ” ප්‍රාථමික ප්‍රවේශයකි. මෙම ප්‍රවේශය තුළ ස්වදේශිකයා හෝ ප්‍රදේශවාසියා දකින්නේ සතුරෙකු ලෙසය. මෙම ක්‍රමය බටහිර විසින් වසර 200කට පෙර සිට සංවර්ධනය කරන ලද එකකි. කෙන්යාවේ වනජීවි සේවා (Kenya Wildlife Service-KWS) අධිකාරියේ ප්‍රධානියා ලෙස ජ්‍යෙෂ්ඨ හමුදා නිලධාරියෙකු පත් කරමින් අපි එම ක්‍රමය තවමත් වහලුන් ලෙස පිළිපදිමින් සිටිමු. අපගේ හොඳම විකල්පය විය යුත්තේ ස්වදේශිකයාගේ ජීවිතය සහ ජීවිකාව රඳාපවතින පරිසරය පිළිබඳ ස්වදේශික අප්‍රිකානු දැනුම මත පදනම් වූ කාර්යක්ෂම සහ දියුණු ප්‍රවේශයක් ස්ථාපනය කිරීමය. මෙම ප්‍රවේශය ගොඩනැගීම සඳහා සමාජ විද්‍යාඥයන්ගේ,ආර්ථික විද්‍යාඥයන්ගේ, කලාකරුවන්ගේ, සම්ප්‍රදායික නායකයන්ගේ ඇතුළු බොහෝ දෙනෙකුගේ දායකත්වය අවශ්‍ය වේ.
ඉතාම වැදගත් කරුණ නම් මෙහිදී ප්‍රධාන වශයෙන්ම ආයෝජනය කළ යුතු දෙය වන්නේ කාලය වීමයි. මක්නිසාද යත් පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ නොසලකා හැරීමට ලක්කරමින් සහ පහරදෙමින් කායිකව සහ මනෝවිද්‍යාත්මකව යටපත් කරන ලද මෙම ප්‍රවේශය ගොඩනැගීම සඳහා අතිවිශාල ලෙස බුද්ධිමය සම්පත් අවශ්‍ය වන බැවිනි. කෙන්යාවේ හෝ අප්‍රිකාවේ සෙසු රටවල සිටින අප අතරින් කී දෙනෙකු තුළ ඒ සඳහා ධෛර්යය ඇත්ද?
මෙම විකල්පය කෙන්යාව වැනි රටකදී අනුගමනය කිරීමට නොහැකිවීමට බලපාන තවත් හේතුවක් වන්නේ කාලයයි. සිය භූමියට ඓන්ද්‍රිය සම්බන්ධතාවයක් සහිත අප්‍රිකානුවන්ට කොපමණ කාලයක් සිය පැවැත්ම රැකගත හැකිවනු ඇත්දැයි යන්න වටහා ගැනීම අප අපටම අවංකවන්නේ නම් කොහෙත්ම අසීරු කරුණක් නොවේ.

මෙම සාධක වලට දිගුකලක් තිස්සේ පැසවන්නට ඉඩහැරියහොත් එහි ප්‍රතිඵලය වනු ඇත්තේ කෙටිකාලීන කුඩා ජයග්‍රහණ පිළිබඳ සළුපිළිවලින් දවටන ලද්දාවූත්, ‘සාර්ථකත්වය’ ලෙස වෙස්වලා ගත්තාවූත් ස්වයං පිළිකුළ පිළිබඳ හැඟීම් වලින් ගිලන් වූ සංස්කෘතියකි. මෙම ප්‍රචණ්ඩ අවතැන් කිරීම්වල සහ අඛණ්ඩ දුෂ්-අධ්‍යාපනයේ විභවය පිළිබඳව සැක කරන යමෙකු වේනම් ඔහුට හෝ ඇයට වසර කීපයක කෙටි කාලයක් තුළ තම යථාර්ථයන් පිළිබඳ අවබෝධය සම්පූර්ණයෙන්ම අහිමි කරගන්නා ලද අප්‍රිකාවේ සිට බටහිරට පැමිණි සංක්‍රමණිකයන් මත ඒ මගින් ඇති කරන ලද බලපෑම පරීක්ෂා කළ හැකිය. මෙම දුෂ්-අධ්‍යාපනය සම්පූර්ණයෙන්ම පදනම්ව ඇත්තේ ඊනියා ‘සංරක්ෂණය ’ මතය.

සංරක්ෂණය පිළිබඳ මිත්‍යාව

සදාතනික යටත්විජිත පිළිබඳ ව්‍යාපෘතිය විසින් අපව දුෂ්-අධ්‍යාපනයකට ගොදුරු කරවන ලද්දේ සංරක්ෂණය යනු වනජීවින් පිළිබඳ දෙයක් බවයි. නමුත් සත්‍යය නම් එය අපගේ භූමිය, අපගේ උරුමය, අපගේ සංස්කෘතිය, අපගේ භාෂාව සහ අපගේ විශ්වාසයන් පිළිබඳ දෙයක් වන බවයි. සරලවම පවසතොත් එය අප පිළිබඳ දෙයකි. නමුත් යටත්විජිතවාදි ව්‍යාපෘතිය විසින් අපට උගන්වා ඇත්තේ සංරක්ෂණය යනු බටහිර සංචාරකයන් විසින් ‘ඉතාම ලස්සණ ’‘හරිම හුරතල් ’, ‘ප්‍රතාපවත්’, හෝ ගම්භීර යනුවෙන් සළකනු ලබන විශාල සත්ව විශේෂයක් රැක ගැනීම පිළිබඳ දෙයක් බවය. එහෙයින් අපි යටත්විජිතවාදින් විසින් ඉඩම් සහ සම්පත් කොල්ලය සඳහා තෝරාගනු ලබන ස්ථාන සංරක්ෂණය කරනු වස් අපගේම සහෝදර ජනතාවන් මරා දමමින් සිටින්නෙමු. මෙම සදාකාලික යටත්විජිත ව්‍යාපෘතියේ සාර්ථකත්වය මා ජනතාව විසින් දැඩි විරෝධතාවයකින් යුතුව පිළිගත යුතුව තිබේ. මක් නිසාද යත් 2019 වසරේදී පවා කෙන්යානු රජය ඔවුන්ගේ සංරක්ෂණ න්‍යාය පත්‍රයේ ඉලක්ක විය යුත්තේ සංචාරකයන් තෘප්තිමත් කිරීම බව තවමත් විශ්වාස කරනා බැවිනි. අපට තවමත් ඇත්තේ සංචාරක සහ වනජීවි කටයුතු පිළිබඳ අමාත්‍යාංශයකි ” .(මෙම අමාත්‍යාංශය භාර ඇමැතිවරයා සංචාරක ක්ෂේත්‍රයට අදාළ ව්‍යාපාරිකයෙකි) කෙන්යා වනජීවි සේවය සතුව සංචාරක දෙපාර්තුමේන්තුවක් පවතින අතර එය විසින් එහි අධ්‍යාපන දෙපාර්තුමේන්තුව කප්පාදු කර දමා තිබේ. මක් නිසාද යත් කෙන්යානු ජනතාව අපගේ උරුමය පිළිබඳ අධ්‍යාපනයක් ලබාදීම වඩා සංචාරකයන් සතුටු කිරීම වඩාත් වැදගත් ලෙස සැලකෙන බැවිනි.

විධිමත් ලෙස ආරක්ෂා කරනු ලබන ප්‍රදේශවලින් ඔබ්බට යමින් යටත්විජිතවාදි ව්‍යාපෘතිය විසින් ‘වනජීවි ආරක්ෂක මධ්‍යස්ථාන ’ නම් නවතම යක්ෂයෙකු නිර්මාණය කර තිබේ. මෙම ‘වනජීවි ආරක්ෂක මධ්‍යස්ථාන’ වල කාර්යභාරය ස්වාභාවික පරිසරය ආශ්‍රිතව ජීවත්වන ස්වදේශික ප්‍රදේශවාසින් එම ප්‍රදේශවලින් ඉවත්කරවීමය. මේ සඳහා එම ආයතන විසින් ස්වදේශික ප්‍රදේශවාසි ජනතාව වෙත, තමන් ස්වාභාවික පරිසරය ඇසුරෙන් සපයාගනු ලබන ජීවිකාව, තමන්ගේ උපන් උරුමය සහ අනන්‍යතාවයේ අනෙකුත් ආකාරයන් අත්හරිමින් වෙනත් පළාත්වලට යාම පිණිස මුදල් අල්ලස් ලබාදීම සිදුකරයි. නැතහොත් ඔවුන් මත නීතිමය හෝ ප්‍රචණ්ඩ බලහත්කාරයන් දියත්කිරීම මගින් බියගන්වමින් නෙරපා හරිනු ලබයි. ඉහත ආයතන වල සාර්ථකත්වය මැනෙන්නේ ඒවා විසින් ඉවත්කරනු ලබන පුද්ගලයන් සහ පවුල්වල සංඛ්‍යාව මතය. ඉහත සංරක්ෂණ මධ්‍යස්ථාන අවට ජීවත්වන ජනතාවගේ ඡන්ද අයිතිය ඇතුළු අයිතීන් අහිමි කිරීම කොතෙක් විසකුරු ලෙස සිදුවන්නේ ද යන්න පිළිබඳව නිදසුන් දහස් ගණන් සංචාරක ප්‍රවර්ධන ප්‍රචාරක පත්‍රිකා තුළ දැකිය හැකිය.

එක් සංචාරක ප්‍රචාරක පත්‍රිකාවක ඇති ඡායාරූපයක දැක්වෙන්නේ කවර හෝ ‘මා’ භාෂාව කතාකරන ප්‍රජාවකට අයත් මොරාන් ගෝත්‍රිකයෙකු සිය සම්පූර්ණ සම්ප්‍රදායික ඇඳුමින් සැරසී (කඩුවක් ද පැළඳ) නාන තඩාගයක් අසල අඩ නිරුවතින් සිටින බටහිර සංචාරකයන් පිරිසකට බීමවලින් සංග්‍රහකරන ආකාරයයි. මොරාන් ගෝත්‍රිකයා සිටින්නේ ඔහුගේ ජනතාව සහ ගවයින් ඇතුළු පශු සම්පත බලහත්කාරය සහ වංචාව මගින් ඉවත් කරන ලද නිජ බිම තුළය. ඔවුන්ට පසුබිමෙන් දැක්වෙන්නේ ‘වනජීවි ආරක්ෂක මධ්‍යස්ථානය’ වේ.

අපි මොහොතකට කජියාඩෝ වෙත ගමන් කරමු. පසුගිය අප්‍රේලයේදී නිව්යෝර්ක් හිදි පැවැති ස්වදේශික ජනයා මුහුණ දෙන ගැටළු පිළිබඳ එක්සත් ජාතින්ගේ ස්ථාවර සංසදයේ ( United Nations Permanent Forum on Indigenous Issues- UNPFII) හමුව වෙත කජියාඩෝ නියෝජිත පිරිස විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද ප්‍රධානතම කාරණය වූයේ ඔවුන්ගේ භූමිය අත්පත් කරගත් ටාටා රසායනික කම්හල (Tata Chemicals Factory) හේතුවෙන් උද්ගතව ඇති තත්ත්වයන් පිළිබඳවය. මෙම කම්හල කෙන්යානුවන් විසින් හඳුන්වනු ලබන්නේ ‘මගාඩි සෝඩා කොම්පැණිය’ යන නමිනි. සෝඩා අළු හෙවත් ට්‍රෝනා කැණීම් කටයුතු වල 1924 සිට නිරත වන මෙම කම්හල පිහිටුවන ලද්දේ 1911දී ඉංග්‍රීසි යටත්විජිතවාදින් සහ මසායි ගෝත්‍රික ජනයාගේ නියෝජිතයන් විසින් ඇතිකරගන්නා ලද ඇංග්ලෝ- මසායි ගිවිසුම අනුවය. මම මේ යටත්විජිතවාදි ගිවිසුම පිළිබඳව මෙහිදී සවිස්තරාත්මකව සාකච්ඡා නොකරමි. නමුත් මෙම අර්බුදයට බලපාන ලද මූලික හේතුව මෙයයි. ට්‍රෝනා හෙවත් සෝඩා අළු කණිනු ලබන්නේ අක්කර 35,000ක් පුරා පැතිර ඇති මගාඩි විල තුළය. නමුත් ගිවිසුම විසින් මෙම යටත්විජිතවාදි වංචාකරුවන්ට අක්කර 225,000ක භූමි ප්‍රමාණයක් පවරා දී තිබේ. මෙහි තේරුම වන්නේ සමාගම විසින් භාවිතා කරන්නේ සියවසකට ඉහතදී කජියාඩෝ මසායි ප්‍රදේශයෙන් පවරාගත් ඉඩම්වලින් 15.5%ක් පමණක් බවය. 84.5% ක වන සෙසු ඉඩම් භාවිතා කරන බවට සළකුණක් නැත. මෙහි ප්‍රායෝගික අර්ථය වන්නේ ස්වදේශික ජනතාව වසර දහස්ගණනක් තිස්සේ ජීවත් වූ මේ මෙම අතිවිශාල භූමි භාගය තුළට ඔවුන්ගේ ගවයින් තණකැවීමට හෝ , වෙනත් අවශ්‍යතාවන් සඳහා ඇතුළුවීමට අවශ්‍ය වූ විට එම ඉඩම් වංචනිකව සහ බලහත්කාරයෙන් අත්පත් කරගත් විදේශික සමාගම්වලින් ඒ සඳහා අවසර ගැනීමට සිදුවී තිබීමයි.

ඉඩම් ප්‍රශ්නය

මසායි ජනතාව ස්වකීය භූමියට බැඳුණු මුල්වලින් උදුරා දමමින් ඔවුන්ගෙන් කොල්ලකාගත් ඉඩම් ආපසු ලබාදීමකින් තොරව මසායි සංස්කෘතික අනන්‍යතාව සහ ඔවුන්ගේ මවුබසෙහි පැවැත්ම සුරක්ෂිත කළ හැකිද? සත්තකින්ම මෙම ප්‍රශ්නය ස්වකීය නිජභූමිය මත ජීවත්වන ලෝකයේ අනෙකුත් කවර හෝ වාර්ගික කණ්ඩායමකට අදාළව නැගිය හැකිය. මගේ අත්දැකීම අනුව, භාෂාව, (සහ යම්තාක් දුරකට සංස්කෘතියද ) වූ කලී ජනතාවන්ගේ සාමූහික අත්දැකීම් සහ සම්පත් තුළින් නිර්මාණය වී ඇති සජීවී සන්නිවේදන මාධ්‍යයකි. අප්‍රිකාව තුලදී අපි ‘සිටූ’ සංරක්ෂණ කලාප වල ස්වාභාවික සම්පත් විශාල වශයෙන් භාවිතා කරමු. අපගේ ජන ව්‍යවහාරයන්හි එන බොහෝ උපමා රූපක නිර්මාණය වී ඇත්තේ මෙම විශේෂිත අංග, නිශ්චිත සම්පත් සහ ඇතැම්විට භූගෝලීය ස්ථාන පවා පදනම් කරගනිමිනි.

නිව්යෝර්ක් හමුවේදී මට මුණගැසුණ කජියාඩෝහි සිට පැමිණි සහෝදර නියෝජිත පිරිසට මා විසින් පවසන ලද්දේ සංස්කෘතිය, ස්වාභාවික සම්පත් සහ උරුමය යන කරුණු එකිනෙකින් වෙන්කර අවධානයට නොගත යුතු බවත් ඒවා සමස්තයක් ලෙස එක්ව අපගේ අවධානයට ගත යුතු බවත්ය. මෙම සිතුවිලි ධාරාව පිළිගැනීමට එකඟවීම පිළිබඳව ඔවුනට මගේ කෘතඥතාව පළකරමි.

එහෙයින් යම් ප්‍රජාවක් ඔවුන්ගේ මුතුන් මිත්තන්ගේ උරුමයෙන් වෙන්කර ගලවා දමා ඔවුන්ගේ සංස්කෘතිය හෝ උරුමය සංරක්ෂණය, ඇගයීම, හෝ සැමරීම කළ හැකිය යැයි යමෙකු තුළ  යම් සිතුවිල්ලක් පවතින්නේ නම් එය පිළිගත නොහැකි සහ ප්‍රායෝගිකද නොවන අදහසක් බව කිව යුතුය. ගුප්ත බාහිර අරමුදල් මගින් නිර්මාණය කර පවත්වාගෙන යන මෙම ‘වනජීවි සංරක්ෂණ කලාප’ නම් ආයතන විසින් ‘මා’ සංස්කෘතිය යනු පබළුමාල වලට එහා නොයන දෙයක් ලෙස මවාපාමින් කෙරෙන ඇගයීම් හෝ හෝ සැමරීම් වූ කලී නින්දිත ප්‍රෝඩාවකි.(මේවා ‘මා’ සංස්කෘතික ‘බලගැන්වීම්’ පිණිස දියත් කර ඇති ක්‍රියාදාමයේ එක්තරා ආකාරයක් බවට කෙරෙමින් පවතින තප්පුලෑම ඔවුන් විසින් කිසිදිනෙකත් නතර කර නැත.)

ඔවුහු ජනතාවගේ ජීවිකාව, අනන්‍යතාව සහ ගෞරවය උදුරා විනාශ කරමින් ඔවුන්ව දිළිඳු අසරණ වැඩවසම් ශ්‍රමිකයන් බවට පත් කර තිබේ. ඔවුහු භූමිය පුරා නීති විරෝධී සීමාවන් නිර්මාණය කරමින් ප්‍රජාවන් එකිනෙකාගෙන් වෙන්කරමින් සිටිති. ඒ මගින් ඔවුහු ඉතා පහසුවෙන් සහ ක්ෂණික ලෙස මෙම ප්‍රජාවන්ට තමන්ට ප්‍රතිවාදි අනෙකෙකු” හඳුන්වා දෙනු ලබයි. යථාර්ථය නම් මෙම ප්‍රජාවන් සිය පොදු පැවැත්ම පිළිබඳ ගැටලුවකට මුහුණ පා ඇති බවත් ඔවුන් අතර අනෙකෙකු” නැති බවත්ය. මේ ආකාරයේ ක්‍රියාමාර්ග පිළිබඳ තොරතුරු මනා ලෙස ලේඛන ගත කෙරී තිබේ. නමුත් ඒ ඊනියා සංරක්ෂණය පිළිබඳ සාහිත්‍යය තුළ නොව 19 වැනි ශතවර්ෂයේ අප්‍රිකානු යටත් විජිතකරණය පිළිබඳ ඉතිහාසයට අදාළ සාහිත්‍යය තුළය.

කෙන්යාවේ තණ සහ ලඳුබිම් මත පදනම් වූ සමාජ ක්‍රමයන්ගේ සංකීර්ණත්වය තේරුම්ගැනීමට අසමත්වන නිරීක්ෂකයන් විසින් සිදු කරනු ඇත්තේ සදාචාරාත්මක සහ බුද්ධිමය වශයෙන් බංකොලොත් සංචාරක කර්මාන්තයේ අවශ්‍යතාවන් පිළිබඳ සංදර්භය තුළ කෙන්යානු ජනතාවගේ ගව එළු ආදි සතුන්ගෙන් සමන්විත පශු සම්පත සංචාරකයන්ගේ දර්ශනයට ලක් නොවිය යුතු අශෝබන දෙයක් යැයි සළකමින් ඔවුන්ව එම භූමියෙන් ඉවත්කිරීමට පක්ෂවීම පමණකි. මෙය සාකච්ඡාවට බඳුන්විය යුතු බරපතල ප්‍රශ්නයක් වන නමුත් අපි දැනට ඉඩම් ප්‍රශ්නය පිළිබඳව අපගේ අවධානය තවදුරටත් යොමු කරමු.බොහෝ තීක්ෂණ නිරීක්ෂකයන් විසින් මෙම ප්‍රශ්නය වටහා ගනු ඇත.නිදසුනක් ලෙස ලුවෝ උරුමයෙන් පැවැත එන කෙන්යානුවෙකු ලෙස වික්ටෝරියා විල, හෝමා බොක්ක, සහ ම්බිටා,කිසිමු, කරාචුඔන්යෝ, අසෙම්බෝ සහ උයෝමා ආදි ප්‍රදේශවලින් මායිම්වුණ අපගේ ඓතිහාසික නිජබිම ලෙස්සී සංචාරක කර්මාන්තය සඳහා වෙන්වුණු ඊනියා සංරක්ෂණ කලාපයන්ගේ ‘ප්‍රධාන අඩවි ’ බවට පත් වූ විට කුමක් සිදුවන්නේ දැයි යන්න ගැන මගේ පරිකල්පනයන් ඔබ හමුවේ ඉදිරිපත් කිරීමට මට ඉඩ දෙන්න.

ප්‍රදේශවාසින්ට වික්ටෝරියා ජලාශයේ තුළ මසුන් මැරීමට හෝ යාත්‍රා කිරීමට තහනම් කළහොත් සමාජය ආර්ථිකමය, සංස්කෘතිකමය සහ සමාජීය වශයෙන් බරපතල කඩාවැටීමකට අනිවාර්යයෙන්ම ගොදුරු වනු ඇත. ඒ ආකාරයටම ලඳු කැලෑ සහ තණබිම් තහනම් කිරීම සිදුවුවහොත් එමගින් ද ඔවුන්ට සිදුවන්නේ ඔවුන් වෙත හුදෙක් පැලක් සහ ආහාර වේලක් සැපයීමෙන් මගින් පිරිමැසිය හැකි හානියක් නොවේ.
එය මිනිස් ගරුත්වය, අනන්‍යතාව පිළිබඳ රූපාකාරයකි. පශු නිෂ්පාදනය මත පදනම් වූ සමාජයන් එකිනෙකා අතර සහ ඔවුන් සහ නිජභූමිය මත සම්බන්ධය ගොඩ නගන බන්ධනාලේපය වනාහි මෙම සතුන්ය. සිය පශු සම්පත අහිමි කරන ලද සම්බුරු ගෝත්‍රිකයෙකු ‘කලමා’ හෝ ‘සෙරේ ඔලිපි’ වලදී කුමක් කරනු ඇත්ද? සම්ප්‍රදායික දිවි පෙවෙත අහිමි කළ මසායි ගෝත්‍රිකයෙකු ‘නායිකාරා’ හෝ ‘නාරෝසුරා’ හෝ ‘න්ගුරුමාන්’ හිදී කුමක් කරනු ඇත් ද? තණකැවීමට ගෙනයාම සඳහා තවදුරටත් තමන් සතුව ගවයින් නොමැති නම් බොරානා මිනිසෙකු ‘ලොගොලොගො’ හෝ ‘කරාරේ’ සිට කුමක් කරනු ඇත්ද? සමකාලීන යටත්විජිතවාදි ව්‍යාපෘතිය මෙම කරුණ පිළිබඳව සවිඥානකය. මෙම එඬේර සමාජයේ ගෝත්‍රික ජනයා තමන්ගේ පශු සම්පත අත්හැර දමන ලෙස පොළඹවනු වස් ඔවුන්ව රැවටීම, ඔවුන්ට තර්ජනය කිරීම සහ බල කිරීම හෝ වෙනත් ආකාර මගින් ඒත්තු ගැන්වීම සඳහා යටත්විජිතවාදියා විසින් ඩොලර් මිලියන ගණන් වියදම් කරන්නේ එහෙයිනි.

යටත්විජිතවාදියාගේ මෙම උපායමාර්ගය පිළිබඳව ඓතිහාසික පූර්වාදර්ශයන් අනන්තව පවතී. ඉතිහාසගත විශාලතම ජන සංහාරවලින් එකක් වන ඇමෙරිකාවේ ස්වදේශික ප්‍රජාවන්ට එරෙහිව යුරෝපීය සංක්‍රමණිකයන් විසින් දියත් කරන ලද ජන සංහාරය වෙත මම ඔබගේ අවධානය යොමු කරවමි. එම සංහාරක යන්ත්‍ර යේ ප්‍රධානතම දැති රෝදයක් වූයේ නිදැල්ලේ තණබිම් මත සැරි සරන ලද මිලියන ගණන් වූ බයිසන් ගවයන් ඝාතනය කරනු ලැබීමයි. ස්වදේශික ඇමෙරිකානු ජනතාව සිය ආහාර, ඇඳුම් ආදිය ලබාගැනීම සඳහා මෙන්ම කටුක ශීත සෘතුවේදී දිවි ගලවාගැනීම සඳහා කුඩාරම් තනාගැනීම පිණිස සම් ලබාගැනීමටද එතුළ උණුසුම් කිරීම පිණිස ඉන්ධනයක් ලෙස සත්ව තෙල් ලබා ගැනීම පිණිසද රඳා පැවතියේ මෙම ‘පශු සම්පත’ මතය. බයිසන් ගව ගහණය මුළුමණින්ම පාහේ විනාශ කරනු ලැබීමත් සමගම මෙම ස්වදේශික ජනයාට තවදුරටත් දිවිගලවාගැනීමේ අවස්ථාවන් නොපැවතිණි. යටත්විජිතවාදියාගේ උණ්ඩවලින් දිවිගලවාගත් ජනතාවට යටත් වීමට බල කෙරිණි. ඔවුන්ව දරිද්‍රතාව සහ අසරණභාවය තුළ ගිල්වා දමමින් ඔවුන්ගේ අනන්‍යතාව, ආත්ම ගරුත්වය විනාශ කර දමමින් ඔවුන්ව බලරහිත කර දැමිණි. එම සිදුවීම් අප්‍රිකාවේ අද සිදුවෙමින් පවතින දෙයින් වෙනස් නොවේ. විදේශ අරමුදල් වලින් මත යැපෙමින් අපගේ රටටත් වන සතුන්ටත් බෙහෙවින් ‘ආදරය කරන’විදේශිය කොල්ලකරුවන්ගේ ප්‍රහාරයකට අපි අද ගොදුරු වෙමින් සිටිමු. ඔවුන් විසින් අපගේ මුග්ධ සහෝදරයන්ට තුවක්කු ලබා දෙමින් ඔවුන්ව ‘ගේම් ස්කවුට්’ලා ලෙස සහ ‘දේශිය නීතිය ක්‍රියාත්මක කරවන්නන්’ ලෙස හඳුන්වති. කාකි හැඳුම් හැඳි අපගේම සහෝදරවරු අපව මරා දැමීම සඳහා විදේශිය විශේෂ හමුදා වෙතින් පුහුණුව ලබති.

සංරක්ෂණයේ වෙස්මුහුණ ලාගත් කොල්ලකරුවෝ

‘ප්‍රිවාටියර්’ (privateer) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ආණ්ඩුවක අවශ්‍යතා මත රහසිගත මංකොල්ලකෑම් හෝ ඝාතන මෙහෙයුම්වල යෙදෙන සන්නද්ධ කොල්ලකරුවන්ටය. ඔවුන්ට අරමුදල් හොඳින් ලැබෙන නමුත් ස්වෛරී රාජ්‍යයක හමුදාව වෙත ප්‍ර වේශවීමට ඉඩක් නොලැබේ. මෙම ගුප්ත සේවය බොහෝ විට පිළිවෙලින් කෙන්යාව, එක්සත් ජනපදය සහ බ්‍රිතාන්‍යය යන රටවල පිහිටි පුද්ගලික ආරක්ෂක සමාගම් 51 Degrees , VETPAW සහ Trojan Group  විසින්ද සපයනු ලබයි. අපගේ ගෞරවය සහ උරුමය විනාශ කිරීම සඳහා ක්‍රියාකාරි ලෙස දායකවන්නේ ඇතැම් ස්වදේශික සාමාන්‍ය වැසියන් ,සංරක්ෂණ නිලධාරින්, රජයේ නිලධාරින් සහ දේශිය නායකයන්ය. ඔවුහු මෙම ගැටළුව දැකීමට සමත් නමුත් තමන්ට අරමුදල් සපයන්නන්ගේ මේස පල්ලෙන් වැටෙන යමක් අනුභව කිරීම ඇති ආශාව හේතුවෙන් ඔවුහු දිගටම මෙම අපරාධයට සහභාගි වෙති.

සංරක්ෂණයේ පිවිතුරු සළු පොරවාගත් මෙම අගතියේ සහ යටත්විජිතවාදයේ යක්ෂයා විසින් අප වෙත එල්ල කර ඇති සදාචාරමයවූත්, අපගේ පැවැත්ම තීරණය කරන්නාවූත් මෙම අභියෝගයන්ට මුහුණදීම සඳහා අපට කළ හැකි දේවල් මොනවාදැයි යෝජනා කරන ලෙස මා වෙත නිතර ඉල්ලීම් ලැබී ඇත. මේ සඳහා අපට ක්‍රියාත්මක විය හැකි විවිධ ප්‍රවේශයන් ගණනාවක් තිබේ. ඒවායින් බොහොමයක් ඒ අවස්ථාවට ගැලපෙන පරිදි ක්‍රියාත්මක විය යුතු ආකාරයන්ය.නමුත් අප විසින් ගත යුතු නිරපේක්ෂ සහ අත්‍යාවශ්‍ය පියවරයන් කීපයක්ද වේ.

පළමුව මේ සඳහා අප සියලු දෙනා සහභාගි විය යුතුය. මක් නිසාද යත් එය ජනතාව වන අප පිළිබඳව ගැටලුවක් වන බැවිනි. එය සතුන් හෝ උද්‍යාන පිළිබඳව ගැටළුවක් නොවේ. නමුත් එය අපගෙ උරුමය පිළිබඳව ගැටළුවකි.

එසේ හෙයින් අප විසින් සියලු ලේබල්, විශේෂයෙන්ම අපව බෙදා වෙන්කර පාලනය කිරීම සඳහා වාර්ගික පදනම මත නිමවන ලද ලේබල් ප්‍රතික්ෂේප කළ යුතුය. ඒවා නිර්මාණය කර ඇත්තේ අපගේ ප්‍රජාවන් අමානුෂිකකරණයකට ලක්කරමින් ඔවුන්ගේ අයිතීන් විශ්වීය වශයෙන් පිළිගත් මානව අයිතීන්ට වඩා පහල මට්ටමක් දක්වා කප්පාදු කිරීම සඳහාය. එමෙන්ම ඒ විසින් යටත්විජිතවාදි කොල්ලකරුවාට අපව පාලනය කිරීම වඩාත් පහසු කරවයි.

රාජ්‍යය විසින්ද මෙහිලා ඉටු කළ යුතු කාර්යභාරයක් තිබේ. රජයේ නිල වන සංරක්ෂණ ආයතන වන කෙන්යානු වනජීවි සේවය(Kenya Wildlife Service-KWS) සහ කෙන්යානු වනාන්තර සේවය(Kenya Forest Service- KFS) විසින් සිදු කරනු ලබන කටයුතු හැරෙන්නට අප විසින් වහාම අනෙකුත් සෙසු සියළු බාහිර සන්නද්ධ කණ්ඩායම් විසින් සිදු කෙරෙන ‘වනජීවි සංරක්ෂණ’ කටයුතු වහාම නැවැත්විය යුතුය. මෙම බාහිර මෙහෙයුම්කරුවන් සිය පැවැත්ම තහවුරු කරගෙන ඇත්තේ නීතිමය වශයෙන් අපැහැදිලි කලාපයක් තුළය. එම කලාපයන් තුළ සිදුවන්නේ සිදුවනවා යැයි අප සිතන දේවල් නොවේ. සදාචාරමය සහ නීතිමය බොරුවලවල් ගණනාවක් පවතී. රාජ්‍යයට ඒවා දැකිය නොහැකි නම් කෙන්යාව ස්‍වෛරී රාජ්‍යයක් ලෙස කෙරෙන නිර්වචනයට යමෙකුට අභියෝග කළ හැකිය. වනජීවි නීති ක්‍රියාත්මක කරන ආයතන සඳහා ලැබෙන පරිත්‍යාග අරමුදල් සියල්ලම යොමු විය යුත්තේ රජයේ ආයතන වන කෙන්යානු වනජීවි සේවය වෙත සහ කෙන්යානු වනාන්තර සේවය වෙත පමණි. මෙම රාජ්‍ය ආයතනවලට ආධාර දීම ප්‍රතික්ෂේප කරමින් පුද්ගලික සන්නද්ධ කණ්ඩායම්වලට ආධාර දීමට උත්සුක වන අය වෙත පැවසිය යුත්තේ ‘ඔබලාගේ සල්ලි ඔබලා වෙතම තබා ගන්න’ යනුවෙනි.

ප්‍රතිපත්ති වෙනස් කිරීම

මීළඟට ඇත්තේ ගිලීමට අසීරු ම පෙත්තය. අප විසින් බටහිර රටවල අවශ්‍යතා සඳහා කෙරෙන සංරක්ෂණයක් සඳහා බටහිර රටවල අරමුදල් ලබාදෙමින් බටහිර රටවල් විසින් සංවර්ධනය කර ඇති ‘සංරක්ෂණ ආකෘතිය ’ ප්‍රතික්ෂේප කරමින් එය ගලවා ඉවත් කළ යුතුව තිබේ. මේ සඳහා දැනට අප පවතින තත්ත්වයේ සිට රැඩිකල් වෙනසක් කරා මාරු විය යුතුව තිබේ. කෙන්යානු වනජීවි සේවය සඳහා ප්‍රතිපත්ති දෙපාර්තුමේන්තුවක් හෝ සංස්කෘතික සම්බන්ධතා දෙපාර්තුමේන්තුවක් නැත. එයට සම්බන්ධව කටයුතු කරන මානව විද්‍යාඥයන් හෝ සමාජ විද්‍යාඤයන්ද නැත. ප්‍රධාන වශයෙන්ම මනුෂ්‍යයන් සමග ගනුදෙනු කිරීම සඳහා තුවක්කු සහ වෙඩි උණ්ඩ හැරෙන්නට කිසිවක්ම නැත. ඔවුන්ට ජනතාව සමග ඉහත සඳහන් කළ පරිදි මානුෂික මානයකින් කටයුතු කිරීමට සෑම විටෙකම ඔවුන් සරණ පතන්නේ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන නැමැති කොල්ලකරුවාගෙනි. එම සංවිධාන විසින් ඔවුන්ව උද්‍යාන මාවත කරා යොමු කරවනු ලබයි. යටත්විජිතවාදි ව්‍යාපෘතිය විසින් අපගේ නිජභූමිය අත්පත්කරගනු ලබන්නේ එලෙසය. මෙම ව්‍යාපෘතිය මෙහෙයවන යටත් විජිතවාදින් සිය ක්‍රියාකාරිත්වයන් සැඟවීමට එතරම් වෑයමක් නොදරන බවද පෙනී යයි. ඔවුහු තමන්වම හඳුන්වාගනු ලබන්නේ ‘සංරක්ෂණය සඳහා ආයෝජනය කරන පුද්ගලික ආයෝජක සන්ධානය’( Coalition for Private Investment in Conservation) ලෙසය.

සංරක්ෂණ ප්‍රතිපත්ති වෙනස් කිරීමේ දී ගත යුතු පළමු පියවර වන්නේ සංරක්ෂණය ප්‍රතිපත්තීන් සැකසීම පිළිබඳ සාකච්ඡා කෙරෙන මේසයෙන් සංචාරක කර්මාන්තයේ අවශ්‍යතා සම්පූර්ණයෙන්ම සහ සදහටම ඉවත් කිරීමය. ඔවුන් පැමිණිය යුතුවන අතර මෙම ප්‍රතිපත්තීන් සකසා ඇත්තේ කෙන්යානු ජනතාව සඳහා මිසක සංචාරකයන් සඳහා නොවන බවට වන පූර්ණ අවබෝධය තුළ නිම වූ ප්‍රතිපත්තින් ඉදිරිපත් කළ යුතුය.

අවසාන වශයෙන් ‘සංරක්ෂණ කලාප ’ යනු මොනවාදැයි නීත්‍යානුකූල ලෙස සහ තර්කානුකූල ලෙස නිර්වචනය කරමින් ඒවා මෙහෙයවන දිසාව කුමක්දැයි තීරණය කරන තෙක් අප විසින් ‘සංරක්ෂණ කලාප’ නම් දුවන කෝච්චියට නැගීමෙන් වැළකිය යුතුව තිබේ. වර්තමානයේදී ‘මෙම දුම්රිය’ හොඳින් සැපයෙන අරමුදල් නැමැති ඉන්ධනය දහනය කරමින් දැඩි වේගයකින් යුතුව තවමත් ගොඩ නැගෙමින් පවතින රේල් පාරේ පහලට ඇදී යමින් පවතින එකකි. මම නිර්වචනයක් ලබා දියයුතු යැයි ඉල්ලා සිටින්නේ සංරක්ෂණ කලාප ඇති කිරීම තුළ ඉතාම හොඳ යහපත් අංග ද පවතින හෙයිනි. එමෙන්ම මෙම සංරක්ෂණ කලාප වටා පාරිසරික, සමාජීය, සංස්කෘතික,ආර්ථික සාධක ගණනාවක් පවතින හෙයිනි. රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවල සංරක්ෂක කොල්ලකරුවන් මෙම හොඳ ලක්ෂණ පිටුපස සැඟවෙන්නේ ලීයෙන් තනන ලද අං යුවලක් හිසට සවිකරන ලද දඩ බල්ලෙකු ඇන්ටිලෝපයන් දඩයමේ යන්නාක් මෙනි.

අප විසින් මීට ඉහතදී සඳහන් කළ මගාඩි සෝඩා කම්හලේ පුවතේ අලුත්ම තත්ත්වයන් ඔබ වෙත ඉදිරිපත් කරමින් මගේ කථාව අවසන් කරමි. කජියාඩෝ දිස්ත්‍රික් ආණ්ඩුකාරයා විසින් නායකත්වය සපයනු ලබන ප්‍රදේශවාසි මසායි ජනතාව ඔවුන්ගේ නිජභූමි උරුමය ද නොගෙවන ලද බිම් බදු ද ගෙවන ලෙස කෙරෙන ඉල්ලීම් උත්සන්න කෙරෙමින් පවතී. මේ අතර මයිකල් ටියාම්පටි විසින් නායකත්වය සපයන පශු සම්පත් සංවර්ධන ජාලය (pastoralist development network- PDNK) විසින් එක්සත් ජාතින්ගේ සංවිධානයේ ස්වදේශික ජනතා අයිතීන් පිළිබඳ නියෝජිත වරයා වෙත මේ පිළිබඳව පෙත්සමක් ඉදිරිපත් කර තිබේ. ඉඩම් පවරා ගත්තවුන් මෙම මහජන විරෝධය හමුවේ දැඩි ලෙස කොන්වෙමින් පවතී. කෙසේ වුව ද ඔවුහු දැන් උත්සාහ කරන්නේ කවර හෝ ක්‍රමයක් යොදා නැවැත ඉඩම් ස්වදේශික ජනතා අයිතියට හිමිවීම වැළැක්වීමටය. ඔවුහු තමන් පවරාගත් ඉඩම් ‘සංරක්ෂණ කලාප’ ලෙස නම් කිරීමට යන්නේ එහෙයිනි.

පරිවර්තනය – අජිත් සී හේරත්

Anup Sinha

Beginning on Wednesday, senior officers and civilians from the US and Bangladeshi defense establishments will gather in Dhaka for two days to assess current bilateral defense relations and discuss future goals.

The Indo-Pacific area should be free, open, tranquil, and secure, according to the shared vision of the United States and Bangladesh. The Bangladesh Armed Forces Division and Indo-Pacific Command will meet in Dhaka on August 23 and 24 to conduct the Bilateral Defense Dialogue in order to further these shared goals.

Senior military officials and citizens from the US and Bangladeshi militaries will participate in this discussion. They will talk about military education, defense news, and forthcoming military drills, like the Disaster Response Exercise & Exchange for the following year.

The conversation is a component of a more extensive connection between their defense organizations, which includes collaboration on a wide range of defense-related issues.

At the first BD-US Security Dialogue in 2012, a joint declaration between the two nations launched their defense dialogue. The tenth episode will be this one.

Brig Gen Husain Muhammad Masihur Rahman, director general of the Bangladesh Armed Forces Division, will lead the Bangladeshi side while Brig Gen Thomas J. James, director of strategic planning and policy at the US Indo-Pacific Command, will lead the US side.

The United States and Bangladesh have collaborated on a variety of security-related topics for the past 50 years, including border and maritime security, counterterrorism, peacekeeping, defense trade, and the development of defense institutions.

The US interacts with Bangladesh through a number of bilateral and multilateral fora, such as the ASEAN Regional Forum, the US-Bangladesh Security Dialogue, and the US-Bangladesh Partnership Dialogue.

According to the US embassy website, the US has given Bangladesh support with $7.29 million for international military education and training (IMET) and $66.9 million in foreign military financing (FMF) since 2015. The FMF assistance consists of $56.9 million in Bay of Bengal Initiative Regional FMF and $10 million in bilateral programming.

Through the assistance of FMF, the Bay of Bengal Initiative of the Department of State aims to strengthen the ability of civilian and military actors to identify illicit activity both within and beyond their borders, to establish networks and customs of cooperation to allow nations to share information, to increase their capacity to quickly respond to illicit activity, and to assist our partners in enabling a rules-based order in the Indian Ocean Region.

These funds have been used to buy patrol boats for the Bangladesh Army, more patrol boats for the Navy and Coast Guard, MRAP vehicles for border security and international peacekeeping missions, electronic and mechanical upgrades for the fast patrol boats and ex-U.S. Coast Guard cutters now used by the Bangladesh Navy, technical and professional training for Bangladesh military and Coast Guard personnel, and joint military exercises.

Under the Foreign Military Sales (FMS) system, the US government has $130.59 million in active government-to-government sales cases with Bangladesh. In 2013 and 2015, Bangladesh also acquired two ex-US Coast Guard Hamilton Class cutters through EDA, which are now the two biggest ships in the Bangladesh Navy.

To reinforce its forces in Mali, Bangladesh also acquired 50 EDA MRAP trucks in 2019. Through the Direct Commercial Sales (DCS) procedure, the US additionally sanctioned the permanent export of defense goods worth over $6 million to Bangladesh in FY2019.

Aircraft and related items, supplies, and other items, as well as fire control, laser, imaging, and guiding systems, are the three main categories of DCS to Bangladesh.

The United States has provided close to $44 million since 2005 to fund training, equipment upgrades, and facility upgrades to strengthen Bangladesh’s capacity for peacekeeping.

However, the US has been working toward signing an Acquisition and Cross-Servicing Agreement (ACSA) and a General Security of Military Information Agreement (GSOMIA) with Bangladesh. Recently, Foreign Minister Dr. AK Abdul Momen ruled on the possibility of concluding such agreements prior to the general elections.

He has previously stated, “I don’t think we have the luxury of signing such types of agreements before the election.” Bangladesh has expressed interest in purchasing cutting-edge equipment from the US as part of its plan to upgrade its military by 2030, thus Washington wants to sign the two defense accords.

The GSOMIA ensures that countries recognize the need of protecting classified military information and make a commitment to doing so. ACSA enables the US military and the armed forces of its allies to buy and pay for common goods and services. Everything from food, water, clothing, transportation, instruction, oil, ammo, maintenance, and medical services could be included.

Relations between the United States and Bangladesh, however, have gotten more challenging recently. Washington imposed penalties on Bangladesh’s Rapid Action Battalion (RAB) and a number of its current and former officers on December 10, 2021. The US has announced a new visa policy for Bangladesh. There are several problematic ties between Bangladesh and the USA.

Among these, the defense conversation is particularly crucial. However, Washington might continue to see Dhaka as a partner in regional security. The US is currently looking to partner with Bangladesh in a strategic alliance. Defense cooperation between states may increase bilateral ties and enhance defense connections between the two countries.

Bangladesh and the USA are both vital to the region. This conveyed that while having some differences, both countries are very keen in further strengthening their bilateral ties. This could help to resolve any bilateral concerns. Bangladesh and the USA must work as dependable partners to resolve some shared concerns.

The relationship between the United States and Bangladesh is crucial for a number of reasons. In terms of security, humanitarian assistance, and the economy, Bangladesh is first and foremost a crucial regional ally for the United States. Second, in counterterrorism efforts, Bangladesh has been an important strategic partner. Last but not least, the US wants to have a robust, all-encompassing partnership with Bangladesh based on shared values of democracy, the rule of law, and human rights (US Department of State, 2021).

Why is the US concentrating on developing closer ties with Bangladesh?

As soon as the United States formally recognized the newly constituted Bangladesh on April 4, 1972, diplomatic relations between the two nations were established. Both nations have maintained cordial ties for the last 50 years. In the last ten years, cooperation in trade, investment, and security has stepped up, with a particular emphasis on counterterrorism.

The two-way commerce increased by 12% from the previous year to $9 billion in 2019, with $2.3 billion of that amount coming from US exports to Bangladesh. At the same time, Bangladesh’s exports to the US increased by 9.5% to $6.7 billion.

Bangladesh is the third-largest recipient of US aid among countries in South Asia, highlighting the importance of their bilateral relations. The US has praised Dhaka for its admirable role in providing refuge to Rohingya refugees, demonstrating its dedication to humanitarianism.

The United States’ heightened focus on Bangladesh’s democracy and human rights calls for investigation into the underlying causes of this current strategy. One hypothesis is that the US sees the country occupying a strategic position within its Indo-Pacific strategy.

Bangladesh is still convinced of the value of the Non-Aligned Movement. It is imperative that the US recognise Dhaka’s support for Washington.

While the US contends that the acts of the Rapid Action Battalion have a negative influence on the rule of law, human rights, fundamental freedoms, and economic advancement for the people of Bangladesh, Bangladesh claims that the US sanctions have geopolitical roots. Dhaka sees the US sanctions as a part of a larger geopolitical plan for South Asia.

While investment and sanctions continue to be Bangladesh’s top priorities, the United States is concentrated on protecting its interests in the region. The US must defend its position in the Indo-Pacific in the face of continued great power rivalry. The US is planning to sign the GSOMIA and ACSA defense agreements with Bangladesh in order to accomplish this goal.

However, Dhaka’s position is against signing any defense pacts before the elections, since the government’s top concerns right now are development demands, as Foreign Minister AK Abdul Momen remarked last week.

Both nations have been exhibiting signs of development for some time. While the US reaffirmed its commitment to working with Bangladesh to improve the human rights situation, Bangladesh established human rights cells and sent out human rights reports.

Last but not least, Bangladesh hopes to spur South Asian economic change by forming alliances with the US and the EU and cooperating to support the tenets of the Indo-Pacific strategy. If understood properly, this may result in the “revitalization of Bangladesh-US relations” in the ensuing era within this complicated international environment.

Anup Sinha is a security and strategic affairs researcher and freelance columnist