ආචාර්‍ය සුදත් ගුණසේකර (ශ්‍රී, ලන්.ප.සේ) අග්‍රාමාත්‍ය සිරිමාවෝ බන්ඩාරනායක මැතිනියගේ ලේකම් සහ මහනුවර සින්හල බෞද්ධ ජේෂ්ඨ පුරවැසියන්ගේ සන්විධානයේ සභාපති

පළමුව මේ ලක් පොලවේ වසර 2500 කට වැඩි කළක් එහි ශිෂ්ඨාචාරය බිහිකොට ජීවත්වූ ජන්ම උරුමකරුවන් සහ භූමිපුත්‍රයින් වන සින්හලයින්ගේ 1815 සිට සුද්දන් විසින් උදුරාගත් බැවින් අහිමිවූ අයිතිවාසිකම් ලබා නොදී ඉන්දීය දෙමල මිනිසුන්ගේ පමණක් තත්වය නගා සිටුවීම ජාතිද්‍රෝහී මෙන්ම් දේශද්‍රෝහී ක්‍රියාවකි.

ලක් පොලවේ ජන්ම උරුමකරුවන් වන භූමිපුත්‍රයින්ගේ අහිමිවූ අයිතිවාසිකම් ලබා නොදී ඉන්දීය දෙමල මිනිසුන්ගේ තත්වය පමණක් නගා සිටුවීමට ක්‍රියා කිරීම කිසිසේත්ම අපට අනුමතකළ නොහැක.1948 සිට වසර 75 ක තිස්සේ සියළුම සින්හල දේශපාලකයින් විසින් වතු දෙමල චන්ද ලබාගැනීම සඳහා සිදුකරණ මෙවැනි, ජාතිද්‍රෝහි සහ දේශද්‍රෝහී, නින්දිත චන්ද සූදුව දැන්වත් නතරකොට  පළමුව භුමිපුත්‍රයින්ගේ අයිතිවාසිකම් ලබාදීමට ක්‍රියා කරන මෙන් ජනාධිපතිවරයා ඇතුලු රජයෙන් මම තරයේ ඉල්ලා සිටිමි. ඔබ ඔවුන්ට ඉර හඳ ලබාදුන්නද ඊළඟ මැතිවරණයේදී කිසිසේත්ම ඔවුන් ඔබට චන්දය නොදෙනු ඒකාන්තය.මන්ද ඔවුන් චන්දය දෙන්නේ උතුරු නැගෙනහිර සහ දිවයිනේ සෙසු පලාත් වල දෙමල ජනයා චන්දය දෙන සජිත් ප්‍රේමදාසට බැවිනි.අනෙත් අතින් මොවුන් ඔවුන්ගේ වාසිය, දෙමළකම සහ ඉන්දීය කම මිස මේ රට ගැනහෝ ජාතිය ගැන  නොසිතන, කිසිම කෙලෙහිගුණයක් නැති  ජන කොට්ඨාශයකි. උදාහරණයක් වශයෙන් 1962 වේලිවේලී ගෙදර    සිටි තොන්ඩමන් රොස්මීඩ් පෙදෙසටම ගෙන්වාගෙන පත්කළ මන්ත්‍රී ධුරක්ද කම්කරු අමාත්‍ය කමද  ලබාදී තවත් බොහෝ වරප්‍රසාද ලබාදුන්නද  ඊට පසු පැවැත්වූ කිසිම ඡන්දයකදි බන්ඩාරනායක මැතිනියට ඡන්දය දුන්නේ නැත .එසේම 2005 ජනාධිපති මැතිවරණයේදී මෙන්ම 2010,2015, 2019 මෙන්ම 2020 මැතිවරණ වලදීද වතුකරයේ සියළුම චන්ද වැටුණේ ද ඔවුන් හිසේ තබාගෙන උදව් කළ රාජපක්ෂලාට නොවේ.මේ අනුව ඊ ළඟ මැතිවරණයේදීද ඉන්දියාවේ බලකිරීම නිසා හෝ ඔබටම පෞද්ගලික වූ කිසියම් හේතුවක් නිසා, මේ තුන් සින්හලයම ඔවුන්ට ලියා දුන්නද ඔවුන්ගේ ඡන්දය කිසිසේත්ම ඔබට නොදීම නම් ඉර හඳ මෙන් විශ්වාශය. එබැවින් ඉන්දීය දෙමලුන්ගේ අයිතිවාසිකම් ලබාදීමට ක්‍රියා  කිරීමට පෙර  සින්හලයින්ගේ  1815 සිට අහිමිවූ ඔවුන්ගේ  ජන්ම අයිතිවාසිකම්  ලබාදීමට කටයුතු කරණමෙන් මම ජාත්‍යාලයෙන් ඔබගෙන් ඉල්ලමි.   

කාගේ වුවත් ජීවන තත්වය නගා සිටුවීම බොහොම හොඳ ක්‍රියාවකි.එහෙත් ලක් පොලවේ ජන්ම උරුමකරුවන් වන භූමිපුත්‍රයින්ගේ අහිමිවූ අයිතිවාසිකම් ලබා නොදී ඉන්දීය සම්භවයක් ඇති පුද්ගලයින්ගේ අයිතිවාසිකම් ලබාදීම  තිරස්චීන ක්‍රියාවකි. ඔවුනුත් 1830 පමණ සිට සුද්දන්ට වහල් මෙහෙයේ යෙදෙමින් මේ රටේ හිටපු මනුස්සයෝ. එබැවින් ඔවුන්ටද යහපතක් කිරීම හොඳ වැඩක්. එහෙත්  ලන්කාවේ දෙමල දේශපාලකයින් මෙන්ම ඉන්දියාවේ දේශපාලකයින්ද එදා සිටම හිතුවෙත් අද සිතන්නෙත්, ක්‍රියා කරන්නෙත් ඔවුන් මෙහෙ හිටියත් තවම ඉන්දීය පුර වැසියෝ කියලා. ඒ වගේම 1987 න් පසු ලන්කාවේ පුරවැසිකම ගත්තත් ඔවුන් ක්‍රියාකල යුත්තේ ඉන්දියාවේ මිනිසුන් වශයෙන්ය.  ඒ වගේම ඔවුන් මේ රටේ සිටියත්, මේ රටේ සම්පත් වලින් යැපුනත් ඔවුන් ඉන්දියන් සම්භවයක් ඇති මිනිසුන් කියමින් ක්‍රියා කළයුත්තේ ඉන්දියාවට පක්ශපාතීව කියලයි වතුකරයේ සිටින මේ  දෙමල සම්භවක් ඇති අයත් තවම හිතන්නේ. ඒ විදියටමයි.ඔවුන් තවමත් හිතන්නේ ඉන්දියාත්   ඔවුන්ගේ මව් රට කියල. කොටින්ම ශරීරය ලක් පොලවේ තිබුණට මානසික වශයෙන් නිතරම ඉන්නේ ඉන්දියාවේ.  1987 රජිව්/ජේ.ආර් ගිවිසුමෙන් මේ රටේ පුරවැසිකම ලැබුණත් තවම ඔවුන්ගේ හිත ඉන්දියාවෙ, ශරීරය පමණයි, මෙහෙ තියෙන්නේ. ජීවිකාව සපයාගන්නෙත් ලක් පොලවෙන්. නමුත්ප න්චස්ඛන්ධය විතරයි මෙහෙ.  සිත නිතරම එහෙ.මේ අය ඔක්කොම ලිඳෙන් වතුර බීලා මුහුදට ආවඩන මිනිස්සු. මානසික වශයෙන් එම පරිවර්තනය වන තුරු ලක් රජයට ඔවුන් ලක්වැසියන් වශයෙන් සැලකිය නොහැක.

ඔවුන්ට මේරටේ සින්හලයින්ට ඇති අයිතිවාසිකම් අවශ්‍යනම් ඔවුන් මෙම පරාධීන මානසිකත්වයෙන් මිදී ලක්බිමේ ලක් පුතුන් වශයෙන් සිතිමට සහ හැසිරීමට වහාම සූදානම් විය යුතුයි. ලන්කාවේ දෙමල දේශපාලකයින්ද මේ අනුවම හැඩගැසිය යුතුයි.ඉන්දියාවද  එම ප්‍රතිපත්තියම පිළිගත යුතුයි.මේ තුන් පාර්ශවයම මේ අන්දමින් ආකල්පිකව වෙනස්වූ විට සින්හල අපිද ඔවුන් අපේම මිනිසුන් බව පිළිගමු. එසේවූ විට ජනාධිපතිවරයා සිතන සියලුම අයිතිවාසිකම් ලක්පොලවේ දූ පුතුන් වශයෙන් ඉබේම ඔවුන්ටද ලැබෙණු ඇත.  එසේ නොමැතිව කය පමණක් මෙහි තබාගෙන, රැකියාව මේ රටේ කුරමින් මානසිකව  ඉන්දියාවේ සිටින තාක් කල් මොවුන් කිසිදාක ලාන්කිකයින් නොවනු ඇත. යම්  කිසිවෙකුට ඒ අන්දමින් ආකල්පයම වශයෙන් වෙනස්වීමට නොහැකිනම් තව මොහොතක්වත් ඔවුන් කිසිවෙකු මේ රටේ නොසිට ඔවුන්ගේ මව් රට් වන ඉන්දියාවට ආපසු යා යුතුය. මන්ද එවැනි පුද්ගලයින්ට මේ රටේ පුරවැසියන් වෂයෙන් සිටීමට කිසිදු අයිතියක් නැති නිසාය

එමනිසා ජනාධිපතිවරයා කියන පරිදි මේ රටේ සින්හලයින්ට තියෙන, ඉඩකඩම්, ගෙවල් දොරවල් සහ අයිතිවාසිකම් ඔවුන්ට ලබාදියයුත්තේ ඉන්දියාවට ඇති සියළුම ආළවන්තකම් අත්හැර මේ ලක් බිමේ  පුතුන් වශයෙන් ජීවත් වීමට මෙන්ම සිතන්නට එකඟ වෙන බවට පොරොණ්දු ගිවිසුමක් අත්සන්කිරීමෙන් පසුව පමණක් විය යුතුයයි මම අවධාරණය කරමි.

එහෙත් ඊට පෙර අනිවාර්‍යෙන්ම කළයුතු තවත් වැදගත් එක් කරුණක් කිවයුතුව ඇත. එනම් 1505-1948 දක්වා වසර 443 ක් පුරා විශේෂයෙන්ම 1818 සහ1848 නිදහස් සටන්වලදීද  පෘතුගීසි, ලන්දේසි සහ ඉන්ග්‍රීසින් ආදී පරසතුරන්ගෙන් මේ සින්හලයින්ගේ මහපොලවත්, රටත්, ජාතියත්  බේරාගැනීමේ  සටන් වලදී, දස දහස්ගනනින් මිය ගිය,  එසේම  මේ රටත්, ජාතියත්, සාශනයත් ජීවිත පරිත්‍යාගයෙන් ආරක්ෂා කරගෙන අපට රැකදුන්   මේ රටේ පරම භූමිපුත්‍රයින් වන වීරෝධාර උඩරට  සින්හලයින්ගෙන් පැවත එන භූමිපුත්‍ර සිනහලයින්ගේ ජන්ම අයිතිවාසිකම් පළමුව ලබාදිය යුතුය.එසේ නොකොට සුද්දන්ගේ බැලමෙහෙයට 1830න් පසු මෙහි පැමිනි ජනකොටසක එවැනි අයිතිවාසිකම් ලබාදීමට කවුරු හෝ කටයුතු කරන්නේනම් මේ රටේ පරම භූමිපුත්‍රයින් වශයෙන් අපි එයට ඉඳුරාම  විරුද්ධවෙමු.

ජාතියේ අවාසනාවට ඉහතින් සඳහන් කළ පරිදි ඉතිහාසයේ ආරම්භයේ පටන්ම,  විශේෂයෙන්ම 1505 සිට 1948 දක්වා මේ සින්හල රට ඔබටත් මටත් ජීවිත පරිත්‍යාගයෙන් සටන්කොට පරසතුරන්ගෙන්  බේරාගෙන රැකදුන් වීරෝධාර සින්හලයින්ගෙන්   පැවත එන උඩරට සින්හල වැසියන්ගේ අහිමිවූ ජන්ම අයිතිවාසිකම් නැවත ලබා දීම සඳහා සිතන පතන කිසිම දේශපාලකයකු අප අතර තවම බිහිවීනැති වීම බලවත් අභාග්‍යයකි. මේ රටේ සින්හල ජාතියේ ආරම්භයේ සිටම ඔවුන්ගේ මුතුන් මිත්තන් විසින් ආරාක්ෂාකොට දුන් මහපොලව අතුළු ඔවුන්න්ට අහිමිවූ ඔවුන්ගේ ජන්ම අයිතිවාසිකම් කිසිවක් ඊනියා නිදහස ලබා වසර 75 ක් ගතව ඇතත් අද වනතුරුම ඔනුන්ට ලබා දී නැත.මේ වූ කළී හෙන ගහන අපරාධයකි. සින්හලයින්ගේ අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂාකර දීමට උනන්දුවූ එකම රාජ්‍ය නායිකාව බන්ඩාරනායක මැතිනිය පමණි. මේ පිළිබඳ එතුමියගේ ප්‍රස්තිපත්‍ය ‘සින්හලයාගේ අනාගතය සහ ඉන්දු ලන්කා ප්‍රශ්නය” නමින් 1965 දීඑතුමිය විසින් පළකරනලද පොත්පින්චෙන් ඔබට බලාගත හැක.

1839 න් පසු සුද්දන් විසින් ඔවුන්ගේ තේ වතු අධිරාජ්‍යයේ වහල් වැඩට  දකුණු ඉන්දියාවෙන් ගෙනවිත් 1948 දි ඔවුන් ආපසු  යනවිට  මෙහි අතරමන්කොට දමාගිය කයින් පමණක් මෙහි සිටියත් මනසින් සහ අනිත් සැම අතින්ම  ඉන්දියාව තම මව් රට් වෂයෙන් සිතන ඉන්දියාණු සම්භවක් ඇති පුද්ගලයින්ගේ තත්වය  නගා සිටුවීමට හා අයිතිවාසිකම් ලබාදීමට පෙර මේ රටේ පරම භූමිපුත්ත්‍රයින් වන සින්හලයින්ගේ අහිමිවූ එම ජන්ම උරුමයන් ලබාදීමට ක්‍රියා කළයුතු නොවේද.

මෙම වැඩ පිළිවෙල යටතේ දෙමල ජනයාගේ ඉඩම්, නිවාස සහ සෞඛ්‍ය ප්‍රස්න විසඳා දීමට මෙන්ම ඒ යටතේ බලාපොරුත්තුවන බවද එසේම ඒ සඳහා අව්ශ්‍ය වැඩපිලිවෙල සකස්කිරීම සඳහා විශේෂ කමිටුවක් පත් කිරීමටද ජනාධිපතිවරයා කටයුතු කරණ බව ප්‍රකාශකොට ඇත.ඒ වූ කළී හොඳ ක්‍රියාවකි.එහෙත් එසේ කිරීමට පෙර වසර දහස් ගානක් මේ මහ පොලව තම ජන්ම භූමිය  පරසතුරන්ගෙන් ආරක්ෂාකරගෙන සිටි සින්හල භූමිපුත්ත්‍රයින්ගේ පරම අයිතිවාසිකම් ලබාදියයුතු නොවේද.

පිටරටකින් සුද්දන්විසින් ඔවුන්ගේ තේ වතුවල වැඩට 1830 න් පසු ගෙන ආ පර දේශක්කාරයින් පිරිසකට දේශපාලකයින් චන්දය ලබාගැනීම සඳහා තම අම්මාගේ අප්පාගේ බුධලය මෙන් මේ බෙදා දීමට සූදානම් වන්නේ, ඉතිහාශයේ ආරම්භයේ සිටම සින්හලයින්ට අයිතිව තිබුණු එහෙත් 1815 සිට මේ දක්වාම සින්හලයින්ට අහිමිවු ඔවුන්ගේ මව්බිම සහ සියළුම ජන්ම  උරුමයන් නොවේද.

1948 සිට මහජන චන්දයෙන් පත්වූ කිසිම රජයකින් මේ අයිතිහාසික අසාධාරණයෙන් මිදීමට කිසිදු ඵලදායී පියවරක් නොගත්තා පමණක් නොව ඔවුන්ගේ සමාජ ආර්ථික ප්‍රශ්න විසඳීම සඳහා පිහිටුවා තිබුණු එකම ආයතනයවූ උඩරට ගැමිපුනරුත්ථාපන දෙපාර්තමේන්තුව පවා 2014 ජනවාරි 1 වන දා සිට වසා දැමීමට තරම් අකුර්තඥවූ ඊනියා නිදහස් ලන්කාවේ සියළුම රජයන්  වීරෝධාර උඩ රැටියන්ගේ මෙකී ශෝකාන්තයට රිජුවම වගකිවයුතුය.

එමනිසා දැන්වත් මේ මහ පොලවේ ජන්ම උරුමකරුවන්වන භූමිපුත්‍රයින්ගේ අහිමිවූ අයිතිවාසිකම් ලබා නොදී 1948 සිට වසර 75 ක තිස්සේ සින්හල දේශපාලකයින් විසින් සිදුකරණ මෙවැනි වතු දෙමල චන්ද ලබාගැනීමේ මේ ජාතිද්‍රෝහි නින්දිත චන්ද සූදුව දැන්වත් නතරකොට පළමුව භුමිපුත්‍රයින්ගේ අයිතිවාසිකම් ලබාදීමට ක්‍රියා කරන මෙන් ජනාධිපතිවරයා, අගමැතිවරයා ඇතුලු රජයෙන් මම තරයේ ඉල්ලා සිටිමි

තවද අවසාන වශයෙන් මේ රටේ දේශපාලකයින් මෙන්ම ප්‍රතිපත්ති සකස්කරණ පුද්ගලයින් සෑමදෙනාගේම දැඩි අවධානය සඳහා තවත් එක් විෂේශ කරුණක් මෙහිදී අවධාරණයෙන් කිවයුතුව ඇත.එනම් ශ්‍රි ලන්කාවේ මධ්‍යම කඳුකරය රටේ සමස්ථ ජීවි පද්ධතියේ මෙන්ම ශිෂ්ඨාචාරයේද පදනමය.එසේම රටේ හා ජාතියේ හදවතය. එමනිසා මධ්‍යම කඳුකරයේ විශේෂයෙන්ම මූ. ම. අඩි 1000 ට ඉහල ප්‍රදේශ අපගේ හදවත මෙන් ආරක්ෂා කළයුතුය. මන්ද, එය මුලු රටටම ජලය සපයන එකම ජලපෝෂක ප්‍රදේශයය. දිවයිනේ අටදිසාවට ගලන ගන්ගා 103 නම ආරඹ්භ වනුයේ මෙහිය. එකී ගන්ගාවල වසර පුරා අඛණ්ඩ ජල සැපයුම මුළුමනින්ම මෙන් රඳා පවති න්නේ කඳුකරය වසාසිටින වනාන්තරය මතය, වනගහනය ඉවත් කළ හොත් එහි පලමු පියවර වනුයේ  යම්සේ හදවත නතරවූ දාට සත්වයා මියයන්නාසේම, මධ්‍යයම කඳුකරයෙන් ආරම්භවන ගන්ගා පද්ධතියද ගැලීම නතරවී ශ්‍රී ලන්කාවේ සමස්ථ ජීවී පද්ධතිය මෙන්ම ශිෂ්ඨාචාරයද අවසන් වන බැවිනි. එම ව්‍යශනයෙන් රට ජාතිය සහ රටේ ශිෂ්ඨාචාරය බේරාගැනීම සඳහා විශේෂයෙන්ම පහත සඳහන් පියවරද ගත යුතුයයි මම යෝජනා කරමි

1 නුවර එලිය නගරය හැර මු.ම. අඩි 5000 ඉහල ඇති සියලුම ජනාවාස ඉවත්කොට එම සමස්ථ ප්‍රදේශයම රජකාලේ මෙන් දැඩි රක්ෂිත ප්‍රදෙශයක් වශයෙන් ප්‍රකාශ කිරීම.

2අඩි 3500 න් ඉහල ඇති  තේ කර්මාත ශාලා සහ ඊට අනුබද්ධ ගොඩනැගිලි හැර සෙසු සියලුම ජනාවාස ඉවත් කිරීම

3. 3500-5000 අතර ජ.ව.ස සහ රා.තේ.ව.අධි යටතේ  විශාල තේ වතු වලට පමණක් සීමා කිරීම

4.අඩි 3500 ට ඉහල ප්‍රදේශ වලින් ඉවත් කෙරෙන වතු කම්කරුවන් සහ උඩරට ප්‍රදේශවල ඉඩම්නැති ගැමියන් අඩි 1000 -3500 අතර කොටසේ මිශ්‍ර වගාවන් යටතේ මිශ්‍ර ජනාවාස වශයෙන් අක්කර 2 ½ කුඩා ගොවිපල ක්‍රමය අනුව පදින්චි කිරීම. මෙම ජනාවාශ කිසිවිටෙකත් එක ජනවර්ගයකට පමණක් සීමා නොකළ යුත්තේ ලක්පොලවේ එක් අතකින් වර්ගවාදී වශයෙන් සහ දේශපාලන වශයෙන් වර්ගවාදි පදනම මත  ඔවුන් කල්ලි ගැසෙන බැවින් සහ ලාන්කිකයින් වශයෙන් අන්තර්ග්‍රහනය වීමට එය භාධාවක් වන බැවිනි.

අවසාන වශයෙන්, ඉහතින් දැක්වූ පරිදි මේ රටේ සමස්ත ජීවී පද්ධතියේ සහ ශිස්ඨාචාරයේ පදනම සහ හදවත වන ශ්‍රී ලන්කාවේ මධ්‍යම කඳුකරය, ලන්කාවේ හදබිම වශයෙන් ප්‍රකාශකොට එම සන්කල්පය ආගමක් වශයෙන් අදහන මෙන් රටේ ජනතාවට ආයාචනය කළයුතුය. එසේම අනාගත පරම්පරාවට කුඩාකල සිටම  මද්ධ්‍යම කඳුකරයේ ඇති වටිනාකම පිලිබඳ නිසි අවබෝධයක් ඇතිකොට ගැනීම සඳහා හදබිම සන්කළ්පය” රටේ සියලුම පාසැල්වල පළමු ශ්‍රේනියේ සිට විශ්ව විද්‍යාලවල අවසන් වසර දක්වාම විෂයක් වශයෙන් උගන්වන මෙන්ද මම ලන්කා රජයෙන් ඉල්ලමි

තිසර සමල් සෝමරත්න – අනුරාධපුර 

විපක්ෂ නායක සජිත් ප්‍රේමදාස මහතාගේ සංකල්පයක්  මත ක්‍රියාත්මක කෙරෙන සක්වල වැඩසටහන යටතේ 50 වැනි බස් රථය තඔුත්තේගම මධ්‍ය විද්‍යාලය සඳහා ප්‍රධානය කිරීම අද (27) පෙරවරුවේ සිදු කෙරිණි.

තඹුත්තේගම  නගරයට පැමිණි විපක්ෂ නායකතුමන් තඹුත්තේගම ආර්ථික මධ්‍යස්ථානය අසල සිට පාසල් ළමුන් පිරිසක්ද නංවාගෙන නව  බස් රථය පඳවාගෙන මඟ දෙපස සිටි ජනතාට ආචාර සමාචාර කරමින් විපක්ෂ නායකවරයා තඹුත්තේගම මධ්‍ය විද්‍යාලය අසට පැමිණ විදුහල්පති පූජ්‍ය මහමාන්කඩවල ධම්මිසිරි හිමි ඇතුළු සිසු දරු දැරියන් වෙත බස් රථය භාර කිරීම සිදු කරනු ලැබීය.

මෙම උත්සවය අමතමින් විපක්ෂ නායක සජිත් ප්‍රේමදාස මහතා කියා සිටියේ, 

හැම වසරකම, හැම පාසකම දූ දරුවන්ගෙන් ලක්ෂ ගණනින් දස ලක්ෂ ගණනින් මුදල් එකතු කරනවා එක්කෝ නාට්‍ය තරඟයකට, සාහිත්‍යය තරඟයකට, ක්‍රීඩා තරඟයකට, චිත්‍ර තරඟයකට ‍‍‍‍මේ යනාදී වශයෙන් විශාල ප්‍රමාණයක් මුදල් එකතු කරනවා.එතකොට සී.ඩබ්ලිව්.ඩබ්ලිව් කන්නංගර මැතිතුමා අදහස් කරපු නිදහස් නිවහල්,  නොමිලේ අධ්‍යාපනයට මොකක්ද මේ වෙන්නේ? දෙමාපියන්ගෙන්, දරුවන්ගෙන් මුදල් එකතු කරලා ක්‍රියාත්මක වෙන අධ්‍යාපනය  මම නම් දකින් නෑ, නිදහස්, නිවහල්, නොමිලේ අධ්‍යාපනයක් හැටියට, ඒ නිසා තමයි අපි මේ වැඩසටහන, බොහෝ ආසාවෙන්, උනන්දුවෙන් පටන් අරගෙන, 50 වැනි බස් රථය අද තඹුත්තේගම ජාතික පාසට පරිත්‍යාග කරන්නේ.

අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ පාසල්  521 ක් තිබෙනවා, දූ දරුව් එක් ලක්ෂ අනූ හයදහස් අටසිය තිස් එකක් ඉගෙනුම ලබනවා, ගුරු මෑණීවරුන්, පියවරුන් එකලොස් දහසක් ඉන්නවා.අනාගත අපේ රජයක් තුළ මේ පාසල් 521 ම, ජාත්‍යන්තර තලයේ ඉහළම පාසල් බවට පරිවර්ථනය කිරීමේ වගකීම අපි භාර ගන්නවා.

රටේ තිබෙනවා, රාජ්‍යය පාසල් 10155 ක් මෙම පාසල් සියල්ලම නවීකරණයට ලක් වුණ ජාත්‍යන්තර තලයේ පාසල් බවට අපි පත් කරනවා.අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ ජීවත් වන හැම පවුලකම, හැම සාමාජිකයකුගේම අනාගත වගකීම මම භාර ගන්න සූදානම්.

මට මේ සභාවේ ඉන්න කොට ඉල්ලීම් ගණනාවක් ලැබුණා මට වෙලාවකට හිතුනා  මම අධ්‍යාපන ඇමතිද කියලත්, අගමැතිවරයෙක්ගෙන්වත් ඉල්ලන්නේ නැති ඉල්ලීම්.රටේ ජනාධිපතිවරයාට මේ වගේ ඉල්ලීම් යන්නේ නෑ රට බංකොලොත් නිසා, මේ රටේ කවදාද, විපක්ෂයේ ඉන්න මන්ත්‍රීවරයකුට, විපක්ෂ නායකවරයකුට, මේ වගේ ඉල්ලීම් කරපු යුගයක් තියෙනවාද? හැමදාම ඉල්ලීමක් කළා නම් කලේ ජනාධිපති, අගමැති, ඇමති, රාජ්‍යය ඇමති, නියෝජ්‍යය ඇමති, එහෙම නැත්නම් ආණ්ඩුවත් එක්ක ඉන්න පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීගෙන්, මෙහෙම ඉල්ලීම් කරන්නේ නෑ විපක්ෂ නායකගෙන්.මුුළු රටම පිිළිඅරගෙන තිබෙනවා රටේ 74 වසරක් ක්‍රියාත්මක වුණ ඒ යල් පැණ ගිය ඉපැරණි ක්‍රමය, පැත්තකට විසි කරලා සත්‍ය වශයෙන්ම අපි සිස්ටම් චේන්ජ් එකක් කර ගෙන යනවා.මොකක්ද 74 වසරක් රටේ ආණ්ඩු කලේ, බදු ආදායම රාජ්‍යය ආදායම ලබා ගෙන සංවර්ධනයේ නාමයෙන් ආපහු බෙදා දෙනවා. අවුරුදු 74 ක් ඕක කලේ, අවුරුදු 74 ක් විපක්ෂය කලේ කොහොම හරි ආණ්ඩු බලය ගන්න සැලසුම් කරනවා, කවදාවත් විපක්ෂය සේවය කලේ නෑ, අහලාවත් තියෙනවාද? කිසිම දවසක කරේ නෑ, ඒ නිසා තමයි සමහර අය කියව කියවා යනවානේ, , වුණුත් එකයි, මුණුත් එකයි අවුරුදු 74 ක් කියලා.හැබැයි අමතක කරන්න එපා වුණුත් ආණ්ඩු වල හිටියා, විපක්ෂ වල හිටියා, මුණුත් ආණ්ඩු වල හිටියා, මුණුත් විපක්ෂ වල හිටියා, හැබැයි කියන එවුනත් ආණ්ඩු වල හිටියා විපක්ෂ වල හිටියා, ඇමතිකම් දරාගෙන, ඔන්න ඕක විතරක් අමතක කරන්න එපා, වුණුත් එකයි, මුණුත් එකයි, කියන එවුනුත් එකයි, හැබැයි අපි වෙනස්, අපි වෙනස් වෙන්නේ, මුළු රටම දන්නවා, සක්වල කිව්වොත්, හුස්ම කිව්වොත්, සජිත් ප්‍රේමදාස කිව්වොත්, අනිවාර්යෙන් කිව්ව දේ කරනවා කියලා.

මොන විපක්ෂයද ‍මේ තරම් සේවයක් කලේ, අපි පාසල් වලට බස් රථ 50 ක් දුන්නා, පාසල් වලට පරිගණක පද්ධති දුන්නා, රෝහල් වලට හුස්ම වැඩසටහනෙන් බෙහෙත් හා උපකරණ දුන්නා. අපි වෙනස් කියන්නේ ඒකයි, අපි යන්නේ මැද මාවතක, අපි යන්නේ සමාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මාවතක, ඒ මාවත තුළ අපි අපේ සමාජ වගකීම හොඳින් අවබෝධ කර ගෙන තිබෙනවා.

කොයිතරම් ආදී ශිෂ්‍යයෝ ඉන්නවාද ‍මේ විද්‍යාලයේ, මහා ලොකුවට කථා කරනවා, අඩුම තරමේ අල් පෙනිත්තක යුතුකමක් ඉටු කරලා තියෙනවාද? නමුත් තඹුත්තේගම මධ්‍ය විද්‍යායට 50 වැනි බස් රථය දෙන කොටත් මට හොඳටම බනිනවා, මට දැන් අලුත් නමක් දාලා, බස්මෑන් කියලා.ප්‍රශ්නයක් නෑ, මම ඔය අවලාද වලින් සැලෙන පුද්ගලයෙක් නෙමෙයි.කෝටී ගණන් වියදම් කරලා බස් දාලා, සෙනඟ ගෙනත් රැස්වීම් තියලා පෙන්වන්න හදනවා තමන් වැඩකාරයෝ කියලා.වැඩකාරයෝ කියන්නේ ගමේ පන්සලට, ආගමික ස්ථානයට, පාසලට, රෝහලට යම්කිසි අගයක් එකතු කිරීම නේද වැඩක් කරනවා කියන්නේ.මේ රටේ වැඩකරන දේශපාලඥයෝ බොහෝම අඩුයි.ලකුණු දමා ගන්නා දේශපාලඥයෝ හුඟක් ඉන්නවා.සමහරු කැමතියි පාසල් දියුණු වෙනවාට වඩා හිරගෙවල් ඇරෙනවාට.අපේ රටේ ඉන්නේ, අපේ වර්ථමාන තත්වය හොරුන්ට මල් ඉසින රටක් බවට පත් වෙලා.රට විනාශ කරපු අයට රතු පලස එලන කොට, වැඩ කරන අයට මඩ ගහනවා, මම කියන්නේ ජනතාවට සේවය කරන්න වැඩ වලින්, මඩ දේශපාලනයෙන් රටට සේවාවක් වෙන්නේ නෑ, මඩින් නැතිව ගොඩින් වැඩ කටයුතු කරන්න යැයි පැවසීය.

මෙම අවස්ථාවට පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් වන රෝහණ බංඩාර, ඉෂාක් රහුමාන් යන මහත්වරුන් හා හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් වන චන්ද්‍රාණී බංඩාර, පී හැරිසන්, චන්දිම ගමගේ මහින්දසෝම යන මහත්වරුන් ඇතුළු ප්‍රාදේශීය දේශපාඥයින් හා විද්‍යාලයේ ආදී ශිෂ්‍ය සංගමය, පාසල් ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන්, ගුරුභවතුන්, දෙමාපියන් සහභාගී වූහ.

Samina Akhter Dhaka, Bangladesh

According to the Government-to-Government pact between Myanmar and Bangladesh, Myanmar has conveyed over 150,000 tonnes of white rice to Bangladesh, according to the Ministry of Commerce.
Myanmar and Bangladesh inked a Memorandum of Understanding (MoU) on rice trade on 8 September this year.
According to this MoU, Bangladesh has agreed to buy 250,000 tonnes of white rice and 50,000 tonnes of parboiled rice from Myanmar between 2022 and 2027.
In accordance with the MoU, Bangladesh’s Directorate General of Food and Myanmar Rice Federation signed a sales contract for 200,000 tonnes of Myanmar’s white rice to be exported to Bangladesh. As per the sales contract, Myanmar has exported approximately 15,000 tonnes of white rice to Bangladesh as of 19 December 2022. The remaining will be delivered by the deadline.
As per the MoU between Myanmar and Bangladesh on the rice trade, 48 companies, under the supervision of the Myanmar Rice Federation, are to export 200,000 tonnes of rice to Bangladesh with Chinese yuan payment between October 2022 and January 2023.
In line with the contract, white rice (ATAP) GPCT Broken STX variety will be delivered. The FOB prices were 2.78856 Yuan per kilogramme and 2788.56 Yuan per tonne.
The Export/Import division of the Trade Department issued 42 export licences worth over 534 million Yuan for 41 companies to convey 191,700 tonnes of rice to Bangladesh.
Since 7 September 2017, Myanmar and Bangladesh have engaged in rice trade under the government-to-government pact. That MoU stated that Bangladesh has agreed to buy Myanmar’s white rice (250,000 tonnes) and parboiled rice (50,000) tonnes between 2017 and September 2022.
Bangladesh’s Directorate General of Food and MRF signed the sales contracts as per the MoU and Myanmar sent 100,000 tonnes of rice to Bangladesh each in 2017 for the first time and 2021 for the second time, as per the sales contract.

Samina Akhter, A Dhaka, Bangladesh based author and columnist.

Ishtiak Fardin

The Bengali saying “fish and rice” is true in its true sense, Bengalis have a long relationship with fish and rice. Bengalis have been eating fish since ancient times. The reason for the close relationship between rice and fish is that rice is the staple food of Bengalis and fish is a favorite item in the daily menu. Another main reason is that Bangladesh is a riverine country, both rice and fish are readily available. And the availability of food ingredients forms the basis of the food culture of a region. In regions where food ingredients are readily available, the main food traditions of that region are developed around those ingredients. As a result, rice and fish gradually became the staple food of Bengalis. That is why the Bengali word fish rice is closely related to the entire Bengali nation.

There is a saying ‘Mache Bate Bengali’. A Bengali lunch is almost incomplete without fish broth. Various other fish including hilsa, prawns, pabda, pomfret, chital, betki and other delicious fishes go back and forth on Bengali pages, but rice fish is the must on daily rice pages. Whether it’s a light broth of cumin butter or Kaliya Bengali’s daily lunch menu, Rohu (Rui) Fish is the only companion. Rohu (Rui) fish has several qualities.

Roe fish helps to increase performance. The omega three fatty acids in roe fish are very beneficial. To keep the heart and bones healthy, a pair of cotton fish is recommended. The omega three fatty acids in roe fish also take care of our skin. Omega three fatty acids protect the skin from the sun’s ultraviolet rays. The protein in roe fish has an effect on the collagen of the skin, thereby increasing the brightness of the skin. Eating rui fish often increases the levels of UPA and DH in the body. As a result, the problem of blood flow in the human body is eliminated. Eicosanoid hormone levels begin to decrease. As a result, the risk of blood clotting is reduced. For more than a year and a half, children’s education has been limited to online classes and most of the adults’ work has been limited to ‘work from home’ beyond mobile phones or laptops. As a result, looking at the mobile or laptop screen continuously is the biggest damage to the eyes. As the eyesight is decreasing, the power is increasing due to the flickering. Cotton fish can solve this problem. The omega three fatty acids in roe fish help to improve the brightness of the eyes. So, you can rely on cotton wool to avoid vision problems.

Bangladeshis rely on Burmese fish imports. Bangladeshis would be unable to purchase fish for their daily meals without the affordable Burmese imports because the cost of local fish is soaring.

Salmon, carp, and shrimp are among the most popular fish imported to Bangladesh from Burma. Before being transported to Chittagong, Dhaka, and other cities across the nation, these fish are first delivered to Teknaf. Additionally, seafood imports from the Teknaf land port bring in substantial sums of money for Bangladesh.

Chittagong’s retail vendors charge between 160 and 200 takas per kilogram for their goods. Burmese carp and salmon are the most popular products. local fish prices spike when Burmese fish is hard to find in the city’s marketplaces.

Burma also sells fish to Thailand, and the residents of Mae Sot’s border region also depend on Burmese fish. The government of Burma may make a lot of money by exporting fish to other nations if it develops the fish market in a methodical manner.

According to the Ministry of Commerce, Myanmar transported 5,195.2 tonnes of rohu to Bangladesh via the two cross-border crossings of Sittway and Maungtaw in the first half (April-September) of the current fiscal year 2022-2023.

In the six-month 2021–2022 mini-budget period, Myanmar exported 5,180.6 tonnes of rohu for a value of $6.314 million. The numbers indicated a marginal gain of $0.18 million this fiscal year. According to the Maungtaw border post, however, the border trade has been suspended since September due to worries over transportation security.

After being processed in Yangon, Rohu are transported by cold-storage trucks or ships to the Sittway border checkpoint. Motorboats are then used to transport them to Bangladesh. Since 2016, Myanmar has started exporting rohu to Bangladesh via the border crossings at Sittway and Maungtaw.

The economy of Myanmar is based on agriculture and animals. Townships in the Yangon, Bago, and Ayeyawady areas contain commercial fish farming operations. Farmers have broadened the rohu farming industry as the crop has gained market share in international marketplaces.

In Rakhine State with Myanmar’s Sittwe and Bangladesh’s Maungtaw border checkpoints, about 1,000 tonnes of rohu are transported from Yangon City. Rohu is also transported to the border by road and by sea from the other two cities. In the cross-border commerce with Bangladesh, Myanmar’s exports have consistently outpaced imports, with exports totaling $19.066 million and imports totaling $0.14 million between 1 April and 2 December in the 2022–2023 FY.

65 percent of Myanmar’s exports were fish, and 35 percent of its two border crossings with Bangladesh were for dried goods. Farm-raised rohu, hilsa, mackerel, dried anchovies, and dry fish powder are among the fishery products. Also exported are tamarind, onion, ginger, dried jujube powder, jaggery, longyi (sarong), and clothing.

Values of fisheries products exported to Bangladesh through two border crossings ranged from $6.318 million ($7,093.413 tonnes) in the 2019–2020 fiscal year to $4.76 million ($5,010.7 tonnes) in the 2020–21 fiscal year to $13.987 million ($11,362.97 tonnes) in the 2021–2022 six-month mini-budget period (October-March).

According to a fish merchant from Chittagong, local fish prices spike when Burmese fish is hard to find in the city’s marketplaces.

Burma also sells fish to Thailand, and the residents of Mae Sot’s border region also depend on Burmese fish. The government of Burma may make a lot of money by exporting fish to other nations if it develops the fish market in a methodical manner.

Since 2016, Myanmar has been exporting Rohu fish to Bangladesh via the border trade posts at Sittway and Maungtaw. Approximately 8,000 tons of Rohu fish valued over 10.021 million USD were sold to Bangladesh between 1 April and 10 September 2022. Rohu, together with other things like dried fish, prawns, and occasionally hilsa fish, makes up 70% of the country’s total exports, while electrical goods, soft beverages, children’s toys, and medications make up its imports. Fish are currently being shipped to Sittway and Maungtaw border trade stations for export to Bangladesh from Yangon and the Ayeyarwaddy region. It’s been learned that Sittway does not yet have enough fish farming to support an export industry.

According to the Ministry of Commerce, MYANMAR transported 5,160 tonnes of rohu worth US$6.449 million to Bangladesh through two cross-border posts in the first five months (April-August) of the current fiscal year 2022-2023.

According to the Maungtaw border post, however, the border trade has been suspended since September due to worries over transportation security.

After being processed in Yangon, Rohu are transported by cold-storage trucks or ships to the Sittway border checkpoint. Motorboats are then used to transport them to Bangladesh. Since 2016, Myanmar has started exporting rohu to Bangladesh via the border crossings at Sittway and Maungtaw.

The economy of Myanmar is based on agriculture and animals. Townships in the Yangon, Bago, and Ayeyawady areas contain commercial fish farming operations. At the farming ponds, two-year-old rohu gain two to five kg in weight. Sending rohu under two kg to domestic markets. Exports of the larger ones are made to other markets. Farmers have increased rohu farming more than ever since the crop has gained market share in international marketplaces.

In Rakhine State with Bangladesh’s Sittway and Maungtaw border checkpoints, about 1,000 tonnes of rohu are transported from Yangon City. Rohu is also transported to the border by road and by sea from the other two cities.

Rohu and other dried goods like onion, tamarind, ginger, and dried plum are imported into Myanmar while wide-striped longyis for men (also known as “Palaykat Pasoe” or “cotton sarongs for men”), plastic gallon containers, footwear, and building supplies are exported through Rakhine State to Bangladesh. In cross-border trade between Myanmar and Bangladesh, exports outnumber imports.

According to statistics provided by the Ministry of Commerce of Myanamr, border trade between Myanmar and Bangladesh totaled $16.229 million in the first half of the current fiscal year, made up of $16 million in exports and $0.03 million in imports.

Ishtiak Fardin is a journalist, columnist and author.

සමන් ගමගේ Lanka Lead News

අති පූජ්‍ය මහානායක නාහිමිවරුන් ඇතුළු මේ රටේ ධර්මධර, විනයධර සුපේෂල, ශික්‍ෂාකාමී සියලු නාහිමිවරුන්ගෙන් පළමුව අපි සමාව අයදින්නෙමු. ඒ මෙවැනි සටහනක් තබන්නට සිදුව තිබීම හමුවේය. කිසිසේත්ම මෙය මඟහැර යා නොහැකි කටයුත්තකි. උතුම් බුදු දහමේ චිරස්ථිතිය උදෙසා මෙය සිදු කළ යුතුවම තිබෙන්නකි. එනිසා අපි ඒ යුතුකම ඉටු කරන්නෙමු.

හෝමාගම පිහිටි බෞද්ධ හා පාලි විශ්වවිද්‍යාලය තාවකාලිකව වසා දමන්නට ඉකුත් සතියේ කැබිනට් මණ්ඩලය තීන්දු කරනු ලැබීය. 1981 අංක 74 දරන පනත ප්‍රකාරව ආරම්භ කෙරුණු එම විශ්වවිද්‍යාලය මේ අන්දමට වසා දැමුණු ප්‍රථම අවස්ථාවද මෙය වේ.

කැබිනට් මණ්ඩලය එම තීන්දුව ගනු ලැබුවේද බෞද්ධ හා පාලි විශ්වවිද්‍යාලයේ උපකුලපති මහාචාර්ය නෙළුවේ සුමනවංශ නාහිමියන් විශ්විද්‍යාලය මුදා නොගත් කලාපයක් බවට පත්ව ඇතැයි ප්‍රසිද්ධියේ මාධ්‍ය ඉදිරියට පැමිණි පවසමින් උසස් අධ්‍යාපන ඇමැතිවරයාගෙන් සිදු කළ ඉල්ලීමකට අනුවය. විශ්වවිද්‍යාලය තුළ කලක සිට ක්‍රියාත්මක ම්ලේච්ඡ සහ ගෝත්‍රික මට්ටමක තිබූ නවක වධය හේතුවෙන් මෙවර අධ්‍යාපනය සඳහා එහි පැමිණි සිසුන් 34 දෙනකු පමණ විශ්වවිද්‍යාලය හැර යන තත්ත්වයක් නිර්මාණය වීම උපකුලපති නාහිමියන් එම ඉල්ලීම සිදුකිරීමට හේතුවක් වී තිබිණි.

බෞද්ධ හා පාලි විශ්විද්‍යාලය තුළ ක්‍රියාත්මක නවක වධය මේ අන්දමට ම්ලේච්ඡත්වයට පත්වූයේ අද ඊයේද? නැත. එය ඉකුත් 2017 වසරේ පමණ සිට සිදුවන්නකි. එය සිදුවූයේ පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්‍ෂයේ දේශපාලන අතකොළු බවට සිසුන් පත්වූ දා සිට බව අද එහි ආචාර්යවරුම සඳහන් කරති. එසේ ම්ලේච්ඡ ගෝත්‍රික මට්ටමකට ළඟා වීමෙන් පසුව විශ්වවිද්‍යාලය තුළ මේ නවක වධ ක්‍රියාවලිය සෑම වසරකම ඇරඹී ඇත්තේ කෙසේද? එය සිදුව තිබෙන්නේ නවක සිසුන් කණ්ඩායමක් විශ්වවිද්‍යාලයට පැමිණීමට මාස දෙක තුනක් පමණ තිබියදීය.

එහිදී මුලින්ම කරනුයේ අධ්‍යාපනය හදාරමින් සිටින ගිහි පැවිදි සිසුන් හෙවත් උතමයන් යැයි ඔවුන්ම කියා ගන්නා පිරිස අතරින් විසිපස් දෙනකු පමණ කණ්ඩායමක් තමන් හඳුනාගත නොහැකි වන පරිදි කොණ්ඩා සහ රැවුල් වැවීම ආරම්භ කිරීමය. නවක සිසුන් විශ්වවිද්‍යාලයට පැමිණීමෙන් පසු ඔවුන්ව වධයට ලක්කරන වධකයන් ලෙස කටයුතු කරනුයේ මෙසේ ගෝත්‍රික යක්‍ෂයන්සේ වෙස් ගෙන සිටින ඊනියා උත්තමයන් පිරිසය. එහිදී එය ඇරඹෙන්නේ කෙසේද?

එය පළමු දිනයේම සිදුවන්නකි. නවක සිසුන් විශ්වවිද්‍යාලයට පැමිණීමෙන් පසු නේවාසිකාගාර පරිශ්‍රයට ඇතුළත් වන පොඩි ගේට්ටුව අසළදී ඒ ආරම්භය සිදුවේ. අලුතින් පැමිණි සිසුන් එකී පොඩි ගේට්ටුව අසළ සිට තමන් රැගෙන ආ සියලු බඩුබාහිරාදිය හිසමත තබාගෙන නේවාසිකාගාරය දක්වා ගමන් කළ යුතුව ඇත. එසේ නේවාසිකාගාරයට පැමිණීමෙන් පසු නවක සිසුනට ලැබෙනුයේ පාලනාධිකාරිය විසින් වෙන් කරන ලද කාමර නොව ශිෂ්‍ය සංගමය හෙවත් පෙරටුගාමී මතවාදයන් උණ්ඩුකපුච්චයටම කාවද්දාගෙන කටයුතු කරන ගිහි පැවිදි මැරයන්ගේ නියෝග මත වෙන් කෙරෙන කාමරය.

මෙසේ කාමරවලට ඇතුළත් කිරීමෙන් පසු නවක සිසුන් පිරිස යළි පිටතට ගන්නා එකී මැරයෝ නවකයන් අරඹයා පළමු දේශනය පැවත්වීම ආරම්භ කරති. එහිදී සිදුවන්නේ කුමක්ද? ඔවුන් සඳහන් කරන ආකාරයට උපකුලපති හිමියන් ඇතුළු විශ්වවිද්‍යාලය පාලනාධිකාරියට අයත් ආචාර්ය මහාචාර්යවරු සියලු දෙනා ආණ්ඩුවේ කටුකන නූගත් සුනඛයෝය. මැරයෝ එසේ නවකයන්ට සඳහන් කරන්නාහ. එතැන් සිට තමන්ට ඇතිවන සියලුම ගැටලු නවකයන් විසඳාගත යුත්තේ උත්තමයන් යැයි කියා ගන්නා ගිහි පැවිදි මැරයන් මගින් බවද ඔවහු දැනුම් දෙන්නාහ.

මෙකී නරුම දේශනයෙන් පසු යළි නවක සිසුන් කාමරවලට ඇතුළු කිරීමට ගිහි පැවිදි උත්තම මැරයෝ කටයුතු කරන්නාහ. එතැන් සිට සතියක් හෝ දෙකක් යනතුරු ඔවුනට කාමරවලින් පිටතට ඒම තහනම්ය. ආහාර ගැනීමේ සිට වැසිකිළි කැසිකිළි යෑම ආදී වශයෙන් සියල්ල කළ යුතු වන්නේ උත්තම මැරයන්ට ඕනෑ ආකාරයටය. රැඳී සිටින කාමරවල දොර ජනෙල් විවර කිරීමද නවකයන්ට තහනම්ය. නවකයන් එකී නියෝග කඩකරන්නේ දැයි දැනගැනීම පිණිස වසා දමා ඇති ජනෙල් උළුවහු මත වීදුරු බෝතල් රඳවා තබන්නට උත්තම මැරයෝ කටයුතු කරන්නාහ.

දින ගණනාවක් සුළං පොදක් හෝ හිරු එළිය නොදැක සිටීම හේතුවෙන් ඇතිවන මානසික පීඩනය හමුවේ කිසියම් නවක සිසුවකු ජනේලයක් විවර කිරීමට යෑමේදී මෙකී වීදුරු බෝතල් බිමට වැටී කැඩී බිඳී යන්නේය. එසේ වුවහොත් අදාළ කාමරයේ රැඳී සිටින සිසුන්ට සිදුවන්නේ උත්තම මැරයන්ගේ ගුටි පූජාවකට මුහුණ දෙන්නටය. මේක නවක වධයක්ද? නැත. එය ම්ලේච්ඡත්වය මුදාහැරීමකි. තථාගත බුදුහිමියන් එදා ගිහි ගෙය හැරදා නේරංජනා ගඟෙන් එතෙරව ඇරඹූ ගමනේදී දුකට හේතුව හා එය නැතිකරන මඟ සොයා ආලාර කාලාම, උද්දකරාමපුත්‍ර හා අස්සජී යන ගුරුවරුන් වෙත ගිය බවක් බෞද්ධ සාහිත්‍යයේ සඳහන්ව තිබේ.

එකල්හි එම ගුරු උතුමන්ගේ ආශ්‍රමවල අද බෞද්ධ හා පාලි විශ්වවිද්‍යාලයේ සිටින උත්තම මැරයෝ සිටියේ නම් මහ බෝසතාණන්ට කුමක් සිදු කරනු ඇතිද? අපට එවැනි ගැටලුවක් මේ මොහොතේ මතුවන්නේ ජනාධිපතිවරයා කී ලෙසම කිවහොත් පාලි විශ්වවිද්‍යාලයේ සිටින සිවුරුදාගත් බට්ටෝ සහ උත්තම මැරයෝ විශ්වවිද්‍යාලය විහාරස්ථානයක් නොවන බව පවසා එහි රෝපණය කර තිබූ බෝගස පවා කපා උගුල්ලා දැමීමට තරම් මානසික රෝගීන් බවට පත්ව තිබූ නිසා වන්නාහ.

අපට මෙසේ සඳහන් කිරීමට සිදුවීමම වේදනාකාරී බවද විශේෂයෙන් සඳහන් කළ යුතුව ඇත. මේ අන්දමට සිදු කෙරෙන නවක සිසුන් කාමරවල සිරකිරීමේ කටයුත්තෙන් පසුව ඊළඟ අදියර ලෙස කෙරෙන්නේ කුමක්ද? නවකයන් අයිස්ලන්තයේ යැවීම ඇරඹෙන්නේ ඉන් පසුවය. ගිහි පැවිදි උත්තම මැරයන් විසින් නේවාසිකාගාර තුළ විශේෂයෙන් සකස් කර ඇති කාමරවලට ජලය පුරවා නවකයන් නිරුවත් කර කණ්ඩායම් වශයෙන් ඒවා තුළට ඇතුළත් කරමින් මේ අයිස්ලන්තයේ යැවීම ආරම්භ කෙරේ. එහිදී ජලය පිරී ඇති කාමර තුළ නවකයන් ගතට දහදිය දමනතුරු නිරුවතින් වැතිර සිටිය යුතුය. මේ ම්ලේච්ඡ කටයුත්තේදී සිදුවන තවත් විශේෂිත දෙයක් වන්නේ ඇදුම වැනි විවිධ රෝගාබාධයන්ට ලක්ව සිටින සිසුවකුට වුවද මෙහිදී සහනයක් හිමි නොවීමය.

ජලය පුරාවා ඇති කාමරයක වැතිරී සිටියදී දහදිය දැමීම යනු එක්වරම සිදු නොවන දෙයකි. එහෙයින් මෙහිදී අයිස්ලන්තයේ යන නවක සිසුන්ට සිදුවන්නේ පැය ගණනාවක් ජලයේ නිරුවතින් වැතිර සිටින්නටය. මෙසේ අයිස්ලන්තයේ යැවීමේදී ද නවක සිසුන්ට ගිහි පැවිදි කියා වෙනසක් නැත. පැවිදි සිසුන්ද නිරුවතින් එය සිදුකළ යුතුව ඇත. වැඩිහිටි භික්‍ෂූන්ට ගරුසරු දැක්වීම මෙරට සෑම නිකායකටම අයත් සංඝ සමාජයේ සිදුවන්නක් වුවද මෙහිදී සාමනේර භික්‍ෂුව බලහත්කාරයෙන් උපසම්පදා ලද භික්‍ෂුවගේ සිවුර ගලවා නිරුවත් කරන අවස්ථාද ඇත.

එය මොනතරම් කාලකණ්ණිද? අනේ මහානායක නාහිමිවරුනි මෙවැනි භික්‍ෂූන් සිවුරු ගලවා බුද්ධ ශාසනයෙන් නෙරපා දැමිය යුතු නොවේද? සිදුවිය යුත්තේ මෙවැනි මානසික රෝගීන්ට සිවුරු දැරීමට ඉඩක් නොදී සිවුර ගලවා දමා ඔවුන් නිඝණ්ටයන් බවට පත් කිරීමය. මෙසේ අයිස්ලන්තයේ යැවීමේදී එය ක්‍රියාත්මක කරන තවත් ක්‍රමයක් වන්නේ වැසිකිළි තුළට ජලය පුරවා නවක සිසුන්ට ඒවායේ නිරුවතින් වැතිරෙන්නට යැයි උත්තම මැරයන් නියෝග කිරීමය. එහිදීත් ගතට දහදිය දමන තුරු පැය ගණනාවක් වැසිකිළි තුළ වැතිර සිටිය යුතුව ඇත. එසේ සිටියදී වැසිකිළිය තුළ සිටින සියලු දෙනාට එකවර ස්වයං වින්දනයේ යෙදෙන ලෙසද උත්තම මැරයෝ නියෝග දෙන්නාහ. එසේ සිදු නොකළහොත් වෙන්නේ අමානුෂික ප්‍රහාරයකට ගොදුරු වීමටය.

මෙසේ අයිස්ලන්තයේ යවන කාලයට සියලුම නවකයන්ට රාත්‍රී 1.00 ට පමණ නිදා ගැනීමට අවසර ලැබුණද ඔවුන් යළි අලුයම 3.00 වන විට අවදිවී නිරුවතින් වැසිකිළිය තුළ වැතිරීම අනිවාර්යයෙන් කළ යුතුය. එසේ වැතිර සිටියදී දහදිය දැමුවහොත් එකිනෙකා වැළඳගත යුතුව ඇත. උත්තම මැරයන් එසේ වැළඳගන්නට යැයි නවකයන්ට නියෝග කරන්නේ තොපේ ගඳ සුවඳ හඳුනා ගනියව් කියාය. සිවුරු දරා විශ්වවිද්‍යාලයට පැමිණි භික්‍ෂූන්ටද නිරුවතින් එසේ වැළඳ ගැනීමට සිදුව ඇත.

අලුයම් කාලයේ නිදා සිටින නවකයන් ඇහැරවීම සඳහා බෙලෙක් පිඟානක් යොදාගෙන සකස් කරන ලද සීණුවක් උත්තම මැරයෝ නේවාසිකාගාර කාමර අසළට පැමිණ නාද කරන්නාහ. එකී නාදයට අවදි නොවන නවකයනට සිදුවන්නේ තමන් විශ්වවිද්‍යාලයට පැමිණෙන විට රැගෙන ආ සියලු බඩුබාහිරාදිය හිස මත තබාගෙන තට්ටු කිහිපයක් ඇති නේවාසිකාගාරයේ පඩිපෙළ දිගේ ඉහළ පහළ යෑමටය.

උත්තම මැරයන්ගෙන් සමාවක් ලැබෙන තුරුම නවක සිසුවාට එසේ පඩි පෙළ දිගේ ඉහළ පහළ යෑම නවතාලිය නොහැක. ඒ අන්දමට උත්තම මැරයන්ගේ වධ බන්ධනයට ලක්වී පෙරවරු 6.00 සිට පස්වරු 6.00 දක්වා පැය දොළහක කාලයක් අඛණ්ඩව නේවාසිකාගාර පඩිපෙළ දිගේ ඉහළ පහළ ගිය සිසුවකුද මෙම විශ්වවිද්‍යාලය පිළිබඳව කළ සොයා බැලීමේදී අපට හමුවිය.

මෙකී උත්තම මැරයන්ගේ වධ බන්ධන ලැයිස්තුවට අනුව බෞද්ධ හා පාලි විශ්වවිද්‍යාලයට අලුතන් පැමිණෙන සියලුම සිසුවෝ මත්පැන් පානය කිරීම අනිවාර්ය වන්නකි. එසේම අහස් කූරු යැවීම සහ බුල්ටෝ ගැසීමද අනිවාර්යය. එහි උප සංස්කෘතියට අනුව අහස් කූරු යැවීම ලෙසින් කියැවෙන්නේ ගංජා පානය කිරීමය. දුම් පානය හෙවත් සිගරට් බීම බුල්ටෝ ගැසීම බවට පත්ව ඇත. ඒ අන්දමට බෞද්ධ හා පාලි විශ්වවිද්‍යාලයේ ඇති උප සංස්කෘතියට අනුව භාවිත කෙරෙන තවත් වදන් රැසක්ම ඇත.

එහි සිටින පැවිදි උත්තම මැරයෝ සිය ගුරු හිමියන් හඳුන්වන්නේ කපුවා ලෙසිනි. ඔවුන්ට අනුව සිවුර යනු පැනලයකි. අඳනකඩය හැට්ටය වී ඇත. භික්‍ෂූන් රැගෙන යන උරමල්ලට ඔවුන් කියනුයේ සාගත මල්ල කියාය. එහි භික්‍ෂූන් දානය වළඳන්නට නොහැකිය. එය හැඳින්වෙන්නේ බත්ගහනවා හෝ සයිමා ගහනවා ලෙසිනි. මෙහි පැවිදි උත්තම මැරයන්ට අනුව බණ දේශනා කිරීම පොරටෝක් දීමක් බවට පත්ව ඇත. බණ දේශනා කරන භික්‍ෂුව බණකාරයා හෙවත් කථිකාචාර්යය. ඉතිං තවත් කුමන කතාද?

මාස තුනක් හෝ හයක් ආදී ලෙසින් බෞද්ධ හා පාලි විශ්වවිද්‍යාලයේ ක්‍රියාත්මක මෙම නවක වධය අවසානයේ සිදුවන සිදුවීම් පෙළක්ද ඇත. එහිදී මුලින්ම සිදු වන්නේ නවකයන් වධ බන්ධනයට ලක් කළ උත්තම මැරයන් විසින් නවකයන්ට ආහාර වේලකින් සංග්‍රහ කිරීම වේ. එහිදී නවකයන්ට වධ දීමට ඍජුවම කටයුතු කළ කොණ්ඩා රැවුල් වවාගත් උත්තම මැරයෝ නවකයන්ට බත් කටක් කැවීමද සිදු කරති. ඉන් පසුව එළැඹෙන්නේ නවකයන් විසින් උත්තම මැරයන්ට සාදයක් පැවත්වීමේ අවස්ථාවය. මත් පැන්, බියර් ගංජා ආදී වශයෙන් බොහෝ මතින් පිරී ගිය එකී සාදය සඳහා සියලු වියදම් දැරිය යුතු වන්නේ නවකයන්ය. ඉකුත් වසරේ පමණක් එසේ උත්තම මැරයන්ට සාදය දීම සඳහා එක් නවක සිසුවකුගෙන් රුපියල් 12,500ක මුදලක් උත්තම මැරයෝ ලබාගෙන ඇත.

මෙහිදී මත්පැන් විශ්වවිද්‍යාලය තුළට ළඟා වන්නේ ඇසුරුම්ද සහිතව බෝතල් 500-600 වශයෙනි. බියර් වර්ගද එසේමය. ගංජාද අඩු නැත. මේවා පිළිබඳ සොයා බලන්නට විශ්වවිද්‍යාල පාලනාධිකාරියට නේවාසිකාගාර වෙත පැමිණිය නොහැකිය. මෙසේ තොග වශයෙන් ගෙනෙන මත් පැන් ආදිය ඒ සඳහාම වෙනනම නේවාසිකාගාර තුළ සකස් කර ගත් කාමර තුළට වී නවක සාදය උත්තම මැරයෝ බුක්ති විඳන්නාහ.

නේවාසිකාගාර තුළ ගංජා පානයට සුදුසු ලෙස පරිසරය සකස් කළ කාමර ඒවාට ඇත. මත්පැන් පානය සඳහාම සකස් කළ කාමර තවත් තැනක ඇත. මේ සියල්ල පාලනය කරනුයේ ශිෂ්‍ය සංගමයේ උත්තම මැරයෝය. නේවාසිකාගාර පාලකට එහි යා හැකි වන්නේ කැඩුණු බිඳුණු පයිප්පයක්, විදුලි බල්බයක් ආදිය සකස් කිරීමට පමණි. ඉන් එහා කිසිවක් කිරීමට අවසර නැත. නවකයන් විසින් ලබා දෙන එකී සාදයේදී අනිවාර්යෙන්ම සියලු දෙනා මත්පැන්, ගංජා ආදිය පානය කළ යුතුය. කිසි දිනෙක මත් පැන් හෝ අන් යමක් පානය කර නොමැති සිසුවකුට වුවද එහිදී ගැළවීමක් ලැබෙන්නේම නැත. එහි ගිහි පැවිදි කියා වෙනසක් ඇත්තේද නැත. පසුගිය දා පාලි විශ්වවිද්‍යාලයේ වළක් තුළින් මතුවූ දහස් ගණනින් වන හිස් මත්පැන්, බියර් බෝතල්වලට අදාළ වන නිධාන කතාව ඇත්තේ එතැනය.

කිසියම් නවක සිසුවකු විශ්වවිද්‍යාලයේ ආචාර්යවරියක සමඟ කතාබහ කළහොත් එම ආචාර්යවරිය ඔහුට පාවා දෙමින් සිදුකරන පීඩාවන්හි කෙළවරක් නැත. නවකයන්ට පාලනාධිකාරිය සමඟ ඍජුව සබඳතා පැවත්වීම තහනම්ය. සියල්ල සිදු කළ යුතුව තිබෙන්නේ ශිෂ්‍ය සංගමය මගිනි. එකී පීල්ලෙන් පිටතට කිසිවකු හෝ ගමන් කළහොත් ඔහුට කිසිදු සමාවක් අත්වන්නේ ද නැත. මේ අන්දමට තවදුරටත් කටයුතු සිදුවුවහොත් මේ රටට කුමක් සිදුවනු ඇතිද? මෙහි සිටින භික්‍ෂූන් අධ්‍යාපනය නිමවා ගුරු හිමිවරුන්ගෙන් පසු රටේ විහාරස්ථාන භාරගතහොත් දානයකට ආරාධනා කරන්නට පන්සලට යන අපේ දරුවන්ට සිදුවන්නේ පන්සලේ හාමුදුරුවන් කියන පරිදි දානයට පෙර මත්පැන් බෝතල් කිහිපයකුත් සාංඝික කරන්නටය. පිරිකරට විස්කි බ්‍රැන්ඩි දීමට සිදුවනු ඇත. දානයට පෙර කටගැස්මට බයිට් ටිකකුත් හදන්නට සිදුවනු ඇත. වැදගත් යමක් කතා කරන්නට ගමේ පන්සලට යන කල්හි හාමුදුරුවන් සමඟ අඩියක් ගසා ආ කටයුත්ත පිළිබඳ සාකච්ඡා කරන්නට දායකයන්ට සිදු නොවෙතිද?

වචන දෙකක් නැත. මෙවැනි භික්‍ෂූන් දිනෙක ශාසනය භාරගනිද්දී ඒකාන්තයෙන්ම ඒ විකෘතිය සිදුවනු නියතය. බුදු සසුනේ චිරස්ථිතිය උදෙසා අද මේ රටට වුවමනා කර තිබෙන්නේ විශ්වවිද්‍යාලවලට පැමිණ මේ අන්දමින් කටයුතු කර අධ්‍යාපනය හදාරණ උපාධිධාරී භික්‍ෂූන්ද නැතහොත් බුදු මඟ අනුව යමින් සෝවාන්, සකෘදාගාමි, අනාගාමී, අරහත් ආදී ලෙසින් මඟඵල සොයා යන ධර්මධර, විනයධර, සුපේශල, ශික්‍ෂාකාමී උත්තම භික්‍ෂූන් වහන්සේලාද?

මේ වනවිට බෞද්ධ හා පාලි විශ්වවිද්‍යාලයේ කතාව හමුවේ එය රට ඉදිරියේ තිබෙන බරපතළම ගැටලුවක් බවට පත්ව ඇත. මේ පහර වදිමින් තිබෙන්නේ උතුම් බුදු දහමටය. ගමයි පන්සලයි, වැවයි දාගැබයි ලෙසින් වූ අපේ උරුමයටය. මේ සියල්ලට මුල්වී තිබෙන්නේ දේශපාලන විකෘතියක් බව පැහැදිලි කරුණකි. එසේ නම් එකී දේශපාලනයට අදාළ පිරිස මේ ඉටුකරමින් සිටින්නේ කුමන විජාතික කොන්ත්‍රාත්තුවක්ද?

සියලු මහනායක හිමිවරුනි. පාලි හා බෞද්ධ විශ්වවිද්‍යාලය තුළින් මේ කියැවෙමින් තිබෙන්නේ අප බුදු දහමේ හා ශාසනයේ උන්නතිය උදෙසා ධර්ම සංඝායනාවකට යායුතු කාලය උදාවී තිබෙන බව නොවේද?

සමන් ගමගේ

නුවන් මොණරවිළ Lanka Lead News

ජෝන්,ඩොයිලි ඉතිහාසය තුළ බලවත් වුයේ අපේ අසමගිය නිසාය. එදාද අපි ඔවුන් විශ්වාස කිරීමේ අවසන් ප්‍රතිපලය වුයේ ස්වෛරී රාජ්‍යය අපට අහිමි වීමය. අද ජෝන්,ඩොයිලිගේ භූමිකාව ඉටු කරන්නේ එරික් සෝල්හම්ය. එදා වගේම අදත් එරික් සෝල්හයිම්, පාවිච්චි කරන්නේ සිංහලයාගේ අසමගියයි. (මම මෙතැන සිංහලයා ලෙස ගන්නේ මොන පක්ෂ වලින් බැලුවත් බහුතරය සිංහල දේශපාලකයන් වැඩි නිසාය.)

රටේ අරගලයක් යනුවෙන් තානාපති කාර්යාළ කුමන්ත්‍රණයක් සිදුවිය. එහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස රටේ ජනාධිපති රටෙන් නිළ නොළත් ලෙස දේශපාලනිකව පිටුවහල් විය. නිශ්ක්‍රීය කලේය. ඉන්පසු බටහිර ඉත්තෙක්ට සහ බැසිල් රාජපක්ෂ වැනි එක්නැළිගොඩලාගේද සහායෙන් බලය මාරු කලේය. දැන් එදා වගේම කුමන්ත්‍රණය ක්‍රියාත්මකය.රනිල් වික්‍රමසිංහ නම් ඉත්තා යටතේ එදා ජෝන් ඩොයිලිලා සම්පුර්ණ ලෙස සිංහල ද්වීපය බෙලහීන කරන්නට ක්‍රියාත්මක වු ක්‍රියාදාමය එරික් සෝල්හයිම් යටතේ නව වටයකින් ක්‍රියාත්මක කරන්නේය. රනිල් වික්‍රමසිංහගේ දේශගුණ කාලගුණ විපර්යාස පිළිබද උපදේශක ලෙස එරික් සෝල්හයිම්,පත්වී අද කරන කාර්යය ලංකාවේ ස්වෛරීත්වය විපර්යාසයකට පත් කරන්න කටයුතු යෙදෙන්නේය.

තනතුරෙන් රනිල්ගේ උපදේශකයෙකු වුවත් එදා 1815 පසු ස්වේදේශිකත්වයේ බලය අහිමි කරන්නට ජෝන්,ඩොයිලිලා ක්‍රියාත්මක වු ආකාරයට අද එරික් සෝල්හයිම්ලා බලය බෙදීමට දරුණුවට මැදිහත් ⁣වෙමින් බලපෑම් කරමින් සිටින්නේය.රටේ ආර්ථික අර්බුදයට රට වෙනුවෙන් එක මේසයට එකතු කරන්න බැරිවුන රනිල්ලා සජිත්ලා සම්බන්ධන්ලා හකීම්ලා රාජපක්ෂලා ගුණවර්ධනලා එරික් ⁣සෝල්හයිම් බලය බෙදීම සහ රනිල් උවමනාවෙන් මුමුණන ඒකීය වෙනුවට එක්සත් ලංකාව වෙනුවෙන් එක මේසයට ගන්නේය. දෙමළ සංධානයේ නායක ආර් සම්බන්ධන් බලය බෙදීම ගැන එහි සැකැස්ම පිළිබද කරුණු, කියන්නේ රනිල්ගේ ⁣දේශගුණ කාලගුණ විපර්යාස පිළිබද උපදේශක එරික්සෝල්හයිම්ටය.

එයා අතින් වියදම් කරගෙන ඒවා සම්බන්ධීකරණයට ලංකාවට එන්නේය යන්නේය. හදිසියේ ජනාධිපති රනිල් දෙමළ සංධාන මන්ත්‍රීවරු සාකජ්චාවකට කැදවන කොට ඉක්මනින් නැව් නැග එරික් සොල්හයිම් ලංකාවට එන්නේය. රටෙන් එළියේදී දෙමළ ඩයස් පෝරාව මුණ ගැහෙන්නේ එරික්ය. එහි තීන්දු කොළඔට ගේන්නේ රනිල්ගේ කාලගුණ විපර්යාස පිළිබද උපදේශකය. සුමන්දිරන් කියන උතුරු නැගෙනහිර එකට ඈදපු එක කලාපයක්, කියන එකට නැගෙනහිර මුස්ලිම් මන්ත්‍රී අහමඩ් නසීර්ලා විරැද්ධ ⁣වෙනකොට ඒ ගැන අහමඩ් නසීර්ලා එක්ක සාකජ්චා කරන්න කඩිනමින් එන්නේ රනිල්ගේ කාලගුණ දේශගුණ විපර්යාස පිළිබද උපදේශක එරික් සොලහයිම්ය.

බලය බෙදීමේදී දෙමළ කථා කරන යන වචනයට කදුරට වතු දෙමළ සහ කොළඔ දෙමළ කථා කරන මනෝ ගනේෂන්ලා වගේම සමස්ථ නැගෙනහිර මුස්ලිම් ප්‍රජාව එක්ක කථා කරන්නේ එරික් සොලහයිම්ය. රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනාධිපති වු පසුව එයාගේ කාලගුණ දේශගුණ විපර්යාස පිළිබද උපදේශක වැඩිම කාලයක් සංචාරය කර ඇත්තේ උතුරු නැගෙනහි සහ නුවරඑළියටය. මුණ ගැසී ඇති පද්ගලයන්ගෙන් බහුතරයක් සමග සාකජ්චා කර ඇත්තේ උතුරු නැගෙනහිර ගැටළුවටය.

එදා වගේම අනතුර දැක දැක අපේ ජාතිකවාදී පිළට හුදෙකලා වීමට සිද්ධකර ඇත. ලංකාවේ අනාගතය බලය බෙදීම හරහා ඉතා දුර්වල එක කලාපයක් සහ ජාත්‍යන්තර සහාය ලබන පෝෂණය කරන ආරක්ෂා කරන එක කළාපයක් නිර්මාණය වන්නේ අපේ බෙදීම වෙන්වීම අසමගිය තුළය. මුදල් /ආරක්ෂක/ ව්දේශ / පරිපාලන යන සියල්ල ⁣විමධ්‍යගත කරන ලද පුර්ණ බළය බෙදීමක් එරික් සොල්හයිම්ලාගේ කාලගුණ දේශගුණ විපර්යාස පිළිබදව තනි ඇහැට ඇඩෙන තනතුරු හරහා ක්‍රියාත්මක වන්නේ කොතනටදැයි වටහා ගත යුතුය.
එදාද, අදද ජෝන් ඩොයිලිලා එරික් සෝල්හයිම්ලා ඉතිහාසය තුළ ශූර රාජ්‍ය ත්‍රාන්තිකයන් ලෙස ලියවුනේද ලියවෙන්නේද උන්ගේ හැකියාවට වඩා. අපේ ජානමය උරුමයට කරේ, තියන්එන අසමගිය සහ කා කොටා වැටීම නිසා බව ලියා තැබිය යුතුය.

Courtesy The Morning

The Hambantota International Port (HIP) is supporting Colombo Dockyard PLC (CDPLC) to handle running repairs to vessels while they remain afloat in the harbour. The majority of vessels directed to HIP for afloat repairs come with damages experienced below the water line. CDPLC carries out permanent repairs on these ships with service assistance from HIP.

Usually repairs of this nature require us to bring the vessel into dry docks, but we are confident of handling such operations efficiently at HIP. HIP has the berthing capacity and capability to handle afloat repairs along with our expert team. Handling dry docking services afloat is a valuable saving of time for our vessels, especially when they are carrying cargo and incurring demurrage costs. The facilities available at HIP makes this complex service possible, and we are able to carry out our permanent repairs without the ship having to go elsewhere with a temporary fix,” stated CDPLC Head of Afloat Repairs Praneeth Rajapakse.

Recently, CDPLC directed the MV Sandpiper for afloat repairs at HIP. The Sandpiper had damaged its stern tube aft seal unit during a cargo operation in Bangladesh and sought dry docking services. However, CDPLC recommended afloat repairs at HIP, which was a much more convenient and cost-effective solution.

HIP, being the closest in the region to east-west shipping lanes, makes the port an ideal destination for ships requiring any type of repairs and we have the necessary skills, and deep draft berthing capacity to handle afloat services, which will be a value addition to the shipping industry.  We plan on aggressively promoting this service in the coming year,” stated Hambantota International Port Group (HIPG) COO Tissa Wickramasinghe. 

The MV Sandpiper which completed the repairs successfully, is now back in operation.  An equally complex repair was handled by CDPLC on MV Sunny Hill, while she was berthed at Hambantota International Port in March this year.

Courtesy Gulf Times

When Sri Lanka slid into its worst economic crisis in seven decades leading to deadly riots and alarming shortages of fuel, food and medicines earlier this year, its giant northern neighbour stepped into the breach.

When Sri Lanka slid into its worst economic crisis in seven decades leading to deadly riots and alarming shortages of fuel, food and medicines earlier this year, its giant northern neighbour stepped into the breach.
India provided about $4bn in rapid assistance between January and July, including credit lines, a currency swap arrangement and deferred import payments, and sent a warship carrying essential drugs for the island’s 22mn people.
Now, as Sri Lanka closes in on a $2.9bn loan deal from the International Monetary Fund (IMF) and its economy stabilises, India is seeking to land ambitious long-term investments, with an eye on countering the influence of regional rival China, a government minister and three sources said.
What we are looking at right now is investment from them,” Sri Lankan Foreign Minister Ali Sabry said in an interview this month, referring to a range of projects worth over $1bn currently under discussion that would help bolster India’s presence in Sri Lanka.
They’re willing to invest as much as it takes.”
India is probably strategically looking at that…because of their security concerns,” Sabry said. India’s foreign ministry did not respond to questions from Reuters on its plans and strategic aims in Sri Lanka.
Regional security would always be a focus for New Delhi, a source with knowledge of the matter told Reuters, at a time of persistent friction with China along their Himalayan frontier.
There are no two ways about security concerns,” the source said, asking not to be named because of the sensitivity of the issue.
In terms of long-term engagement, it is investment that is being focused on.”
Besides seeking Indian investments to set up renewable energy and power projects in the north of the island, Sri Lanka is also keen to work with New Delhi on expanding and developing the harbour at Trincomalee in the northeast into a major port, several officials said.
Taking advantage of northern Sri Lanka’s proximity to India, these projects could help New Delhi balance China’s extensive infrastructure projects in the south of the island that have been built up over the last 15 years.
Sri Lanka’s Tamil-dominated north also shares ethnic ties with southern India’s Tamil Nadu state.
CONCERN ABOUT CHINA
The talks, and the scale of Indian aid this year that far exceeds other donors, underline New Delhi’s efforts to claw back influence in the island located just a few miles off its southern tip along busy waterways linking Asia to Europe.
In late June, a fortnight before tens of thousands of angry Sri Lankans took to the streets and forced President Gotabaya Rajapaksa to flee the country, India’s top diplomat flew into the island nation’s main city of Colombo for meetings.
Foreign Secretary Vinay Kwatra, who was accompanied by officials from India’s finance ministry, met Rajapaksa and Prime Minister Ranil Wickremesinghe, among others.
In their conversations with the Sri Lankan leadership, Kwatra and other Indian officials flagged China’s position as a key geopolitical concern, according to a Sri Lankan government source with direct knowledge of the discussions. The source, who declined to be named because he was not authorised to speak to the press, said China’s huge role in the island’s economy, which had mushroomed under previous Rajapaksa administrations, was troubling India more than anything else.
Details of the June meeting have not previously been reported.
Kwatra and the Indian and Sri Lankan foreign ministries did not respond to questions from Reuters on the June meetings.
In a statement released immediately after Kwatra’s visit, the Indian foreign ministry said that talks had mainly focused on economic issues, including deepening investments.
It made no mention of China.
New Delhi has long been concerned about China’s clout in its neighbourhood, including Nepal, Bangladesh and Sri Lanka.
Sensitivities have been heightened, and diplomatic relations frayed, since Indian and Chinese troops clashed along a remote Himalayan border in 2020, leaving dozens of soldiers dead.
We understand that it is their prerogative to look after their security,” Sabry said, referring to India.
And as far as Sri Lanka is concerned, we don’t want to contribute to any escalation of tension between any countries.”
China, meanwhile, has engaged with the Sri Lankan government on debt restructuring that is required for the IMF deal to go through, besides sending shipments of medicine, fuel and rice.
The World Bank estimates Beijing’s lending stands at around $7bn, or 12% of Sri Lanka’s $63bn external debt.
We are willing to work with relevant countries and international financial institutions to continue to play a positive role in helping Sri Lanka,” China’s foreign ministry said in response to written questions from Reuters.
The ministry said it did not have details of India’s assistance and investment in Sri Lanka and that its own support of Sri Lanka was not targeted at third parties”.
PERFECT STORM
Sri Lanka sank into a financial crisis after the Covid-19 pandemic decimated tourism and remittances from citizens working abroad fell.
The war in Ukraine pushed prices for imports, particularly fuel, sharply higher.
Rajapaksa’s administration also resisted help from the IMF, meaning foreign exchange reserves dwindled, worsening fuel and medicine shortages.
Violent protests broke out as tens of thousands of people took to the streets and stormed government buildings. The president fled the country in July, and resigned.
By then, Sri Lanka finally engaged with the IMF and the two sides have since struck a preliminary $2.9bn loan deal.
But it was Indian assistance that helped Sri Lanka buy time.
Without India, Sri Lanka would have unravelled as Lebanon did,” said Uditha Devapriya, chief international relations analyst at Factum, a Colombo-based foreign policy think-tank.
Sri Lanka has clearly benefited from being the closest neighbour to the most powerful country in the region. It is also in India’s interest to ensure stability in its backyard.”
In October, Wickremesinghe — who took over as president in July after Rajapaksa quit — unveiled a blueprint for Trincomalee, which has a natural deep-water harbour, including a proposal to work with India to develop a strategic port there besides setting-up a new industrial zone and an energy hub, according to details released by his office.
India and Sri Lanka are also in preliminary discussions on an undersea cable to connect the power grids of both countries and a fuel pipeline from southern India’s mainland to northern Sri Lanka — projects that could together cost at least $4bn, according to officials on both sides.
In the energy sector, India’s state-run NTPC is working on a 100-megawatt solar power plant in Sampur in Trincomalee district after the two countries signed an agreement in March.
In the northwest of Sri Lanka, India’s Adani Group is awaiting regulatory approvals for two wind power projects worth $500m in Mannar region, Sri Lanka’s Power Minister Kanchana Wijesekera said in August.
Off the northwestern coast, ONGC Videsh Limited (OVL), the overseas arm of Delhi’s state-run Oil and Natural Gas Corp, has set its sights on exploration licences, and has had multiple discussions with Sri Lankan authorities who are finalising regulations ahead of inviting bids from global companies, two Sri Lanka energy ministry officials said.
Both asked not to be named because discussions were ongoing. Adani, NTPC and OVL did not respond to questions from Reuters on their projects in Sri Lanka. The push for oil and gas exploration was part of the discussions in June, the source with knowledge of the talks said.
Foreign Minister Sabry said the Sri Lankan government was keen on capitalising on India’s growing economic prowess, particularly through renewable energy and infrastructure projects, while maintaining key relationships with other major allies, including China and Japan.
Despite India’s recent goodwill in Sri Lanka, New Delhi remains wary of China’s presence.
In July and August, the regional rivals became embroiled in a diplomatic spat over a Chinese military survey ship, Yuan Wang 5, that stopped at southern Sri Lanka’s Hambantota port.
At that time, Indian Foreign Ministry Spokesman Arindam Bagchi said that although India had given unprecedented” support to Sri Lanka during the economic crisis, New Delhi would not back down from its security needs.
Despite India’s crucial help during the financial crisis this year, Sri Lanka still needs China — one of its biggest creditors — to agree to a debt restructuring plan, along with India and Japan, to clinch the IMF loan deal, Sri Lankan officials said.
Chinese investment is very important, Chinese relationship is very important,” Sabry said. So I don’t think even India or anybody expects Sri Lanka not to work with China. To be fair by them, none of them have asked us.”

By Dr Laksiri Fernando Courtesy The Island

One mistake we normally make in analysing the situation or crisis in Sri Lanka is to do it in isolation. Sri Lanka is unfortunately only a part of a world system. Although this situation is valid to almost all other countries, smaller or weaker a country, larger are the effects of external factors. Strategic importance also playing a part of the equation. Even before colonialism, there had been waves of civilisational expansions from major or larger countries into surrounding areas and countries. These happened in regional contexts until the advent of colonialism.

Colonialism and accompanied capitalism are the major trends that brought the world into an interrelated system where Western countries apparently dominate until today. Nevertheless, countries like China, Russia and many parts of the Middle East resist and confront Western influences although there is a clear symmetry between the West and them in terms market economies and capitalism. The role of India is much more nuanced.

Global Realities?

Are there possibilities of socialism in Sri Lanka or any other country soon? It is quite unlikely although the country’s name remains as the ‘democratic socialist republic.’ What might be appropriate is to promote ‘socialist’ or ‘social democratic’ values within society and economy beginning with the educational system. Although this advocacy may appear theoretical, given the enormous problems that the poor and the disadvantaged people face today, there is space and need for such a promotion. This could be done both in the name of socialism and/or human rights in the socio-economic sphere. Nordic countries are the best examples that Sri Lanka or any other country could follow. Australia and New Zealand also give examples. However, to follow those footsteps the economy should be sustainably developed.

The world and humanity are at a particular juncture today. In the year 2022 that we are now completing or even before, the survival crises that the world and humanity are facing were obvious. Of course, the scientists, paid by businessmen and politicians, might be able to transport some people into the moon, if the world becomes a place of inhabitation. Some parts are already socially inhabitable. The over-exploitation of nature and the earth is the main reason for this situation. The climate change has gone in the direction of global warming. Not only the temperatures have changed, but also the weather patterns. The main reasons are the burning of fossil fuels (coal, oil, and gas) and cutting down of forests. At present, Americas are facing extreme cold or ice waves.

Even countries like Australia have seen uncontrollable forest fires and devastating floods. America is the same with many other countries. Among other factors, what has been neglected or unrecognised is the geographical change. The world today is experiencing probably the highest possible number of people living on the earth, exceeding eight billion. Of course their living conditions are uneven from rich countries to the poor ones. There is no question about building houses and other buildings for their necessities. However, the world is competitively building cities and metropolises covering the earth with concrete and cement without allowing the earth to absorb rainwater. Uncontrollable floods are the result.

Some Principles to Promote

Without gas for cooking, oil for transport and coal for electricity at reasonable prices, ordinary people in Sri Lanka cannot live a decent life. However, all these are the causes of global warming and climate change. Just war in Ukraine cannot be blamed for all these scarcities and price hikes. The ever dragging on war in Ukraine in itself shows the crisis the world community facing today. The UN has terribly failed on this matter of peace keeping and peace promotion.

The world is in a terrible crisis. Not only Sri Lanka. This should moderate our responses while steadfastly promoting our democratic values and principles. What could be our principles? Some of them in my opinion are follows.

1. Uniting all citizens in the country transcending ethnic, religious, gender, generational and other differences. Uniting with citizens of other countries again irrespective of above and other reginal or historical differences. India is our closest friend and country. Common humanity and universalism should be our principles while protecting cultural rights of all communities and regional diversity.

2. Poor and their grievances should be our policy priorities also focusing on the disadvantaged, marginalised, and the neglected sections. Not only the advocacy of women’s rights but also practical programmes to protect them should take primacy. Family violence against not only women but also children should be eliminated. Reforming of men’s values and practices should be one area through education and dialogue.

3. In the political sphere, defence of democracy and democratic values should take prominence. It means the practice of democracy not only in the political sphere but also in the family, educational system, industrial relations, and personal matters. Elections should be held regularly and timely. Man made economic crisis or difficulties should not be an excuse for the delay or not holding elections.

4. Economic crisis is the main reason for the current and recent political crisis. What has been proved is the inability of the Ministers responsible, and the Secretaries and other key bureaucrats (i.e. Governor of the Central Bank) responsible for the managing of the economy, balance of payments and income-expenditure or the Budget of the country. In the case of foreign debt, it is revealed that different past governments have not even been keeping the records properly. What has been the reason for this irresponsibility? Irresponsibility itself is one. The background of that undoubtedly comes from politics, political manipulations, duplicity, and double-dealings. These are not unknown to other countries. But Sri Lanka has come easily to the top of the list.

5. How come that Sri Lanka has degenerated to this much of low level? There has been a deep moral degeneration among the educated and also among the people. There have been discussions on who is primarily responsible for the country’s economic disaster. Of course, people are also greatly responsible for the country’s predicament. But the politicians should take the primary responsibility as they are elected to manage and develop the economy. There should be a strong movement against bribery, corruption, fraud, and economic mismanagement. That should embrace all levels of economic and political management.

Prospect for Future?

2023 appears quite bleak for the whole world. Irrespective of vaccinations or antiviral drugs, Covid 19 in many forms is spreading while giving death to the most vulnerable. China is again facing the most devastating effects while vacillating between zero Covid policy and now allowing freedom for the young to gather and go ahead with their routines. China is one of the countries which has neglected the natural geography in achieving modern development. New cities and concrete/cement structures are all over. All countries are experiencing extreme weather conditions. At present, America and Canada are engulfed in extreme winter storms unprecedented in their history.

War in Ukraine will not be subsided. Although the Western media believes that Russia is at the receiving end, the strategy of Putin appears to be different. While the new recruits and old armaments are overwhelmingly used, the strategy appears to be to modernise and strengthen the armed forces and armaments in the process. We are at the brink of a Third World War with the danger of nuclear confrontations.

Equally alarming is the developing violent internal conflicts spreading even in established democratic countries. America and Donald Trump have supplied an ‘exemplary’ example! No election appears to transfer power without controversy and violence. This is something Sri Lanka should avoid although it has a history of election violence. Apart from controversies over the transfer of power, in many Western countries racial violence and conflicts are emerging or remerging. France is the nearest example. After killing of three Kurdish people on racial grounds, streets in Paris are engulfed in protests, counter protests, and violence.

The reasons for these riots and violence are not only racial, but combined with economic and social grievances. The world economy is not going to be better in 2023 than in 2022. Unless there is a strong movement to address the economic issues and calm down the people and youth, there could be violence and chaos in many countries. Sri Lanka would be the same. All political parties in the government and in the opposition, trade unions, religious organisations, and NGOs, all should try to come to a common understanding while working jointly as much as possible in the coming future. Otherwise, the prospects for the new year 2023 would be extremely bleak.

By Shamindra Ferdinando Courtesy The Island

21-A prerequisite for IMF loan:

Foreign Minister Ali Sabry, PC, owed an explanation as regards his claim that the International Monetary Fund (IMF) had demanded the enactment of 21 Amendment to the Constitution as a prerequisite for the finalisation of USD 2.9 bn Extended Fund Facility Arrangement (EFFA) with Sri Lanka, retired Rear Admiral Sarath Weerasekera, MP, said yesterday.

The SLPP MP said that the much-touted IMF loan hadn’t materialised yet though Sri Lanka had enacted the 21st Amendment on 21 Oct. In fact, there was no clear indication when the IMF facility would be made available in the coming year, the former Public Security Minister said.

MP Weerasekera said that he had voted against the 21st Amendment as he couldn’t under any circumstances support it after having voted for 20th Amendment. Of the 225-member parliament, 179 voted in favour, one against while 45 skipped the vote.

Weerasekera said that Minister Sabry had declared 21 Amendment as being a prerequisite for the IMF loan at a parliamentary group meeting chaired by President Ranil Wickremesinghe at the Presidential Secretariat.

According to Weerasekera, Minister Sabry underscored the need for the enactment of the Amendment in response to his strong opposition to the move.

Lawmaker Weerasekera told The Island: The government should make its position clear on the draft constitution prepared by a team led by Romesh de Siva PC. When the parliamentary group discussed the 21st Amendment, I pointed out the availability of constitutional proposals prepared by Romesh de Silva’s team that included Manohara de Silva, PC. That team undertook the project on the then Justice Minister Sabry’s request soon after the last parliamentary elections.”

MP Weerasekera opted out of the cabinet of ministers when the then President Gotabaya Rajapaksa re-constituted the cabinet in April amidst political turmoil.

The former minister said that he expected the IMF to set the record straight. The IMF couldn’t justify interfering in purely a domestic matter, MP Weerasekera said while acknowledging there had been constant external interventions beginning with the 13th Amendment introduced at India’s behest.

Referring to Geneva-based United Nations Human Rights Council (UNHRC) taking up the constitution making process during yahapalana administration and India raising the 13th Amendment at Geneva, MP Weerasekera said that interested parties seemed to be exploiting continuing economic-political-social crisis here to pursue their agendas.

There is no point in denying the fact that we are vulnerable to foreign interference. Instead of reaching agreement on a workable plan to stabilize the economy, we are bending backwards to appease the Tamil National Alliance. Having recognized the LTTE as the sole representative of Tamil speaking people way back in 2001, the TNA today has the audacity to demand accountability on the part of the government,” MP Weerasekera said.

All political parties have also conveniently forgotten how the TNA jointly called for Northerners to boycott the 2005 presidential election, MP Weerasekera said.

The former Minister appreciated President Ranil Wickremesinghe’s readiness to reexamine his decision to grant Divisional Secretaries the power to deal with state land, including Mahaweli lands.

President Wickremesinghe assured the parliament on Dec 07 that a legal committee would be appointed to examine the issues at hand after MP Weerasekera, on a request made by him, got an opportunity to discuss the matter with the President.

The State giving up its authority on land should be examined against the backdrop of constant pressure being exerted on Sri Lanka for the full implementation of the 13th Amendment, MP Weerasekera said.

Responding to another query, Weerasekera warned that external interventions would be intensified in the New Year as Sri Lanka sought further assistance to cope up with the economic crisis. If Minister Sabry’s declaration as regards IMF insistence on 21st Amendment is accepted, then the Washington headquartered organisation wanted some other demand or demands met, MP Weerasekera asked.

Courtesy The Daily Mirror

The international tender to purchase coal was awarded to an Indonesian company called ‘Arista Mitra’, the Lanka Coal Company (LCC) announced today (27). This announcement comes after the Cabinet cancelled the tender that was initially awarded to United Arab Emirates-based Black Sand Commodities FZ-LLC due to a legal case filed over the awarding of the tender after which LCC subsequently had called for a new international tender to purchase coal.

According to LCC Chairman Shehan Sumanasekara, the awarded tender is 720 000 Metric Tonnes, with 12 shipments scheduled to arrive.

Power and Energy Minister Kanchana Wijesekera said the coal tender that was awarded on 25 August to the aforementioned supplier was cancelled by Cabinet last Thursday on the request of the Ministry as the selected supplier had communicated their inability to perform the tender citing concerns on the impact on legal cases filed, and payment guarantee risk.

Courtesy The Daily Mirror

A program will be implemented to provide solar panels to all low-income religious places through the Indian Credit Line within three months to provide at least a 5 KW solar system free of charge. 

Addressing the media, Power and Energy Minister Kanchana Wijesekera said the majority of religious places use less than 650 units of electricity.

After installing the solar system, the electricity bill of such religious places will come to zero.

However, the temples belonging to monks such as Athuraliye Rathana Thero will have to invest additional money in the installation of solar systems as 5KW would not be sufficient for those temples. (Chaturanga Pradeep Samarawickrama)

Courtesy The Daily Mirror

The Colombo Municipal Council (CMC) is to charge a fine from the owners of unutilised land within the Colombo City.

This was one of the major proposals of the CMC budget which was approved recently.

As per the budget the expected revenue for the year 2023 through this exercise is Rs. 12 billion.

JVP member of the council Hemantha Kumara Weerakoon raised a question at the last sessions and queried whether this proposal is practical.

An opposition member of the municipal council who did not wish to be named, alleged that some lands within the Colombo City including a plot attached to P. D. Sirisena Grounds down Sangaraja Mawatha are to be leased out to the private sector illegaly.

“Approval of the President, Subject Minister and the Western Province Governor is needed to lease out a land as per Section 35 and 37 of Municipal Ordinance,” he said.

However as per the agreement with regard to land down Sangaraja Mawatha, CMC is able to acquire the land at any time if the other party violates the agreement.

In another development, the CMC budget was passed with 94 members voting in favour and six against. Some 19 members were absent during the time of voting. Ruling UNP, members supporting SJB, SLPP members voted in favour and JVP members voted against. (Yohan Perera)

Courtesy Adaderana

The Food and Agriculture Organization of the United Nations (FAO), with funding through the United States Agency for International Development (USAID), will distribute 36,000 metric tonnes of Triple Super Phosphate (TSP) fertilizer to all paddy farmers in Sri Lanka through the Ministry of Agriculture.

The amount of TSP provided per farmer will be determined based on the area they cultivated in the 2022/2023 Maha cultivation season.

The distribution list, along with the land extent cultivated during this Maha season, has been published and displayed at all Agrarian Service Centres of the Department of Agrarian Development.

FAO has invited all eligible paddy farmers to visit their respective Agrarian Service Centre and ensure their details have been incorporated.

The distribution lists will be displayed until 05 January 2023, and the date of fertilizer distribution will be shared through the Agrarian Service Centres.

Courtesy Adaderana

Minister of Tourism Harin Fernando states that 701,331 tourists visited Sri Lanka between January 2022 and December 26, 2022.

The minister pointed out that the government expects tourist arrivals to hit 720,000 in total by the end of 2022.

The number of tourist arrivals in the year 2021 stood at 194,495.

According to the summary report on tourist arrivals this year, a total of 73,314 tourists have visited Sri Lanka just within this month, as of December 26.

The Tourism Minister further stated that a considerable number of tourists are scheduled to visit Sri Lanka in the months of January and February next year.

Meanwhile, the US Silver Spirit luxury cruise left the island yesterday (Dec.26).

The luxury cruise ship docked at Colombo Port on December 23, along with 438 tourists and 404 members of its staff.

The tourists who arrived from the cruise had visited the areas of Colombo, Habarana, Sigiriya, and Polonnaruwa and reached Trincomalee port from Colombo last morning (Dec.26) at around 07.30 a.m.

Later, the group of tourists visited the Trincomalee area and left for Singapore last evening after a four-day visit to the island.

This is the final cruise ship to arrive in Sri Lanka for the year 2022.

Courtesy Hiru News

Former President Gotabaya Rajapaksa has left for the United States of America (USA) along with his family.

According to officials at the Bandaranaike International Airport, Rajapaksa and his family left for the US via Dubai this morning.

Gotabaya Rajapaksa had been accompanied by his wife Ayoma Rajapaksa, his son Manor Rajapaksa, his daughter-in-law, and his grandchild.

However, in answer to a query from Hiru News, Gotabaya Rajapaksa’s personal secretary Sugeeshwara Bandara stated that the former President had made the decision to stay in Dubai rather than travel to America.

Additionally, the former president and his group have reportedly departed the country for a holiday, according to insider sources.

Sudath Gunasekara  Posted on May 31st, 2017

How to mitigate landslides, floods and resulting devastations by rehabilitating and restoring the upper watersheds; A point of view.

Sufian Siddique Dhaka

Numerous western governments and west-funded NGOs produce reports on human rights conditions in countries all around the world. These reports typically share three characteristics: they identify developing nations as major human rights violators; present developed ones as the global defenders of those rights; and include nations that are strategic competitors or perceived as adversaries in the definition of the western “axis of evil” narrative. That assertion is supported by the U.S. Department of State’s most recent “Countries of Concern” report.

But another noteworthy aspect of those studies is their excessive, and to a greater extent, exclusive attention on the political side of human rights issues, which largely goes unnoticed and is less frequently discussed. In other words, the reports purposefully exclude the social and economic aspects of the problem, thereby omitting the wider range of problems covered by the United Nations Declaration of Human Rights (UDHR).

This is not to downplay the fact that, given their weaker economic standing and more exclusive political environments, human rights circumstances in developing nations are comparatively poor. However, it is equally indisputable that any nation, regardless of its level of development, would be found lacking in a human rights assessment that looked at the situation of each of the 30 UDHR articles. Common political concerns including freedom of expression, assembly, and association; arbitrary imprisonment and abuse; the conduct of security forces; freedom of the press, etc. are frequently covered in these reports.

However, economic and social variables that are more important for advancing human rights and heavily emphasized throughout the UDHR are purposefully omitted when western governments and NGOs create their assessments. Western human rights Reports typically confine their coverage to a small number of specific cases of violations and the judicial actions taken in developing countries against people suspected of committing acts of crime in violation of the country’s laws, rather than taking a comprehensive approach to analyzing human rights conditions. Such deliberate omission is problematic and done for a few reasons in particular.

First of all, because of their prejudicial views of developing nations, western governments and so-called human rights groups prefer to take a patchwork and fragmented approach, which simultaneously aids them in hiding their horrific systematic human rights crimes. Developing nations frequently struggle to maintain their internal security because of a lack of governmental capability, resource limitations, and persistent security issues including terrorism, drug trafficking, and internal conflict. For the sake of improving overall security, these circumstances often force them to take draconian measures in dealing with criminal or terrorist threats.

On the other hand, if human rights reporting is narrowly focused on the political spectrum, the developed world has an advantage over developing nations due to its “national security state” and considerably larger state capacity as well as the absence of persistent security threats like terrorism.

For instance, the emergence of Bangladesh’s elite force, the Rapid Action Battalion (RAB), coincided with the ascendant extremism in the South Asian country in the 9/11 era. Since its inception on March 26, 2004, law enforcement has profoundly contributed to effectively countering terrorism, and militancy, rooting out human trafficking, halting drug abuse, and rampant usage of illegal ammunition and firearms. RAB had curbed the menace of terrorism and arrested 2729 militants to date, thus, neutralizing formidable terror outfits like Jamaat-ul-Mujahideen Bangladesh (JMB), HUJI-B, Neo-JMB, Hijbut Tahrir, etc. In addition, RAB had conducted 333 operations and arrested 1238 people to liquidate the threat of transnational drug peddlers, piracy, and trafficking networks.  

Indeed, Rapid Action Battalion (RAB) had taken the mantle in its war against terror, drugs, and trafficking, and however, its swift actions, had unwarranted collateral damages due to the structural loopholes and constraints in a developing country like Bangladesh, albeit, its action was effective in rooting out the menace of drug-terrorism nexus. Although sporadic outrage on the grounds of human rights violations” by international civil society from the Western world is vented, the outrage needs to be tempered by the unique political-administrative-justice milieu in developing nations whereby a blanket application of western norms will be counterproductive.

Second, human rights reporting with the inclusion of additional articles, particularly related to societal and economic dimensions, would expose systemic, less visible but more implicative grim human rights conditions in the western world.

For example, A recent poll by the Pew Research Institute found that just a small percentage of Americans (only 58%) believe that race relations are improving in the U.S. Such racial division and disgust horribly permeate the legal, social, political, and economic spheres.  And according to the ongoing research by The Washington Post, police in the United States murder roughly 1,000 people each year through shootings, with black individuals being shot disproportionately and frequently. Similar to how poor standing in relation to this article and related outcomes across the state spectrum eventually violates several other human rights enshrined in the UDHR – like, Right to life (Article 3), the Right to recognition before the law (Article 6), the Right to equality before the law (Article 7), Access to justice (Article 8), the Right to a fair trial (Article 10).

Therefore, the west’s selective reporting on human rights is consistent with its Machiavellian grand agenda to hide the previously unknown but gruesome human rights violations carried out both inside and outside of its own countries, while also using its dummy ethical-grandstanding weapon against developing nations to prod them into toeing the line.

Kamal Uddin Mazumder Researcher and Strategic affairs analyst.Dhaka, Bangladesh

After the assassination of the Father of the Nation Bangabandhu Sheikh Mujibur Rahman, foreign diplomats’ noses in the country’s politics became shamefully public for the first time. What should the government do, how to do it – these instructions keep coming from abroad. With the evolution of time, there has been some change in the image of their interference in the internal affairs of this country, but there is no chance to say that it is decreasing even after fifty years of independence of the country through the liberation war.

As for the second time, the ‘over-enthusiastic and over-active activities’ of some countries’ ambassadors in Dhaka in the run-up to the 12th National Parliament elections are often reported in the media. Now, they start to interfere in forthcoming ‘2024 national election’

All sides should think deeply about how and why foreign diplomats are poking their noses into the internal affairs of a free, sovereign country without following the internationally prescribed etiquette and taking advantage of any weakness in our politics.

We would like to remind that our Ministry of Foreign Affairs sent a letter to all foreign embassies, UN offices and international organizations located in Dhaka last July. The letter called for adherence to the 1961 Vienna Convention on Diplomatic Relations and the 1963 Principles of Consular Relations.

All diplomats posted in Dhaka must know that their conduct is governed by the Vienna Convention. What they can and cannot do is clearly stated their Foreign diplomats posted in our friendly neighboring country India are not seen to go beyond the regulated conduct.

According to the Vienna Convention, ambassadors shall speak, work, and assist in the development of the country’s mutual relations. This is diplomatic etiquette at its finest. They have no chance to go beyond it. Not talking about the internal affairs of other countries is certainly part of the prescribed and universally practiced diplomatic etiquette. It is not the work or responsibility of diplomats to poke their nose in the internal affairs of a country, give opinions, go to the election commission of that country and meet.

Foreign ambassadors posted to an independent state must inform the foreign office of that country where they will go, who they will talk to or whom they will invite. It is sad but true, it is sometimes not accepted in our country Again, the kind of comments that the diplomats of some countries posted in Dhaka have been making recently about the internal political affairs of this country are without a doubt unseemly and out of line with international etiquette.

We live in an age of multilateral relations, globalization, technological advancement, diplomatic rapprochement and constant media surveillance. Diplomats should keep this in mind. Among the political parties and politicians of this country who invite foreign ambassadors to interfere in internal affairs, they should also remember that the solution to political problems is through mutual discussion and systematic protest. There is no democratic solution in complaining about the country’s internal affairs to foreigners.

It is mainly because of their complaints that foreigners are getting an opportunity to interfere in the internal affairs of the country. And the Election Commission (EC) is responsible for conducting the election around which there are so many complaints. The EC has constitutional and legal powers to conduct free and fair elections. Conducting fair elections and institutionalizing democratic systems requires coexistence between the government and opposition political parties in the interest of the country and democracy.

Politicians of our country have a strangely knee-jerk mentality towards diplomats. When they see foreign diplomats, their enthusiasm increases several times. If something happens, these foreigners are called and complained. They don’t do much to complain to the people, to the voters of the country. They feel comfortable complaining to foreign diplomats. Which shouldn’t be the case.

The responsibility of our journalists is not less in this regard. Journalists get confused when they see foreign diplomats. He was anxious to hear something from their mouths. “How do you think the next election of Bangladesh will be?” “Is there a fair election environment?” “What is the future of democracy in Bangladesh?”

Journalists of our country are bombarded with such questions whenever they see any foreign diplomat. As if the foreign gentleman said it would be authentic, otherwise it is a lie! This is a major weakness of our country’s journalism profession. Many people don’t know who to respect, what to ask, how to ask the right question and get the answer. They have no training in that matter. There is no problem between them.

In no other country in the world do foreign diplomats pay so much attention to journalists. I have never heard of anyone asking for their opinion on the politics of their country. Our politicians are mainly responsible for this. They are the ones who have allowed foreign diplomats to talk about politics and internal affairs. After a few days, they were called and given a briefing. Complain about the opponent. seek remedy Even requested intervention.

When elections come to our country, foreign ambassadors themselves become active, so again different political parties make them active. The open activity of foreign diplomats in our Bangladesh as a poor country has been seen in the past, is still going on, and may continue in the future. Leaders of the party in power don’t like diplomats running around much; But if they are in the opposition party, they again protest to the diplomats.

Foreign diplomats in Dhaka have become interested in the internal affairs of the country around the election. They are making various comments about the mutual distrust of the political parties including the upcoming national parliament election, election commission. Recently, the US Ambassador to Bangladesh, has expressed doubts about the fair elections in Bangladesh. Which usually involves unwanted snooping on the internal affairs of the country.

However, in fact, the political weakness of our country gives diplomats an opportunity to increase their activity. Details of what foreign diplomats talk about when they meet high profile politicians are not known. Some parties who met and spoke also did not divulge the details of the meeting. The transcripts of these interviews are confidential. It is said that they discussed matters of mutual interest. They have no right to express their views on the political issues of Bangladesh.

There are various crises in the politics of our neighboring country India. There are many types of disagreements, including issues of human rights violations. But they are one on the question of the country. They do not allow anyone outside to talk about the country. This is the lesson we should learn. Bangladesh is an independent country. It has an elected government. There is a consistent direction in the governance of the country. We will decide how the election will be held in Bangladesh, who will monitor it and how. Related individuals and organizations of our country. The intervention of representatives of any foreign state in the policy-making and internal affairs of the country cannot be accepted.

We don’t want foreign diplomats messing with us. It is not auspicious for the independence and sovereignty of the country. There is no such precedent in any other country in the world. Such a situation may have arisen because the two main political parties want to take the blessings of foreigners to come to power. It is not unusual for ambassadors to meet with political parties. Ambassadors talk to everyone in their country’s interests and prepare concept papers. But it does not fall under his jurisdiction to comment on any internal matter of Bangladesh.

Just a few months ago, Bangladesh and the United States celebrated half a century of diplomatic relations. On this occasion, both the countries expressed deep satisfaction with their existing relations. US President Biden also said in a statement that the current friendship between these two countries will continue for the next 50 years or so.

The United States wants to develop multilateral democracy in Bangladesh. It is one of the pillars of their foreign policy. The other two pillars are human rights and counter-terrorism. Whether they really want to expand democracy and human rights or not, they have said this thousands of times. But words and deeds are not the same. If they were one, their position would have been different on the issue of Israeli aggression in Palestine. We also see a different role in relations with Saudi or other Gulf countries.

Wilson Center’s South Asia expert Michael Kugelman also thinks that Washington’s concern about human rights or democracy is just a routine matter. In a lengthy article in Foreign Policy magazine last year, he commented, the Biden administration has made expanding democracy a major goal of its foreign policy.

In fact, the current relationship between Bangladesh and the United States is excellent, regardless of word of mouth or official commentary. They have a good understanding of most of the questions. After China, the United States is Bangladesh’s main trading partner. Both countries are interested in increasing this relationship. The two countries have been building strategic relations for several years to prevent terrorism, with the aim of holding annual ‘partnership dialogues’.

Foreign Minister Momen himself said that despite the tensions, the relationship between the two countries is excellent. As evidence, he said, this year too, there have been 16 meetings between the officials of the two countries. He also viewed the measures taken by the United States regarding RAB with a positive eye. At the end of a seminar in Dhaka, he told reporters, “They suggest that we have a good relationship with the United States.” It’s good, there’s no cause for panic or alarm.’ In other words, nothing to worry about.

Foreign diplomats are becoming more involved in the approaching parliamentary elections on a daily basis. Diplomats are still discussing the election, including US Ambassador Peter Haas, British High Commissioner Robert Chatterton Dickson, German Ambassador, and others. To the Election Commission they are going. meeting with a variety of people. Elections are a matter of national interest. It is terrible that foreign diplomats have meddled in our nation’s domestic issues.

The situation in Bangladesh is the subject of a “strategic” discussion between Russia and the United States. Speaking in turn from their respective national capitals are the two superpowers. Moscow claims that the United States is using human rights as a tool to meddle in the domestic affairs of Bangladesh. Washington, on the other hand, has voiced worries about the safety of US Ambassador Peter Haas and the diplomatic personnel in Bangladesh. The US is also making comments about wanting free and fair elections in Bangladesh.

During a routine briefing last Thursday, Maria Zakharova, a spokeswoman for the Russian Foreign Ministry in Moscow, emphasized her nation’s stance on the situation in Bangladesh. The Russian Embassy in Dhaka televised Maria Zakharova’s lecture on Sunday. “We have seen that the efforts of a local organization against the visit of a missing leader of the opposition party in Bangladesh to the US ambassador in Bangladesh have been marketed as a threat to the security of the ambassador,” the letter read. The US diplomat’s conduct led to the anticipated incident.  He frequently speaks about rights while meddling in Bangladesh’s domestic problems. Similar actions are being carried out by the German and British embassies as well. Additionally, they are publicly stating that Bangladesh’s parliamentary elections should be open to all candidates. Such actions, in our opinion, violate the fundamental precepts of not interfering in the domestic affairs of a sovereign state.

Bangladesh maintains constant contact with the nation to improve ties with the US. Every day, communication takes place on some level. Bangladesh’s stance of “friendliness with all, animosity with none” has not changed.

We don’t want a discussion about our nation’s internal politics among the superpowers. We oppose this type of heat. We don’t require them to make such frequent remarks. We need to tell both parties to stop talking about us. We must find solutions to our issues. We need to concentrate more on finding solutions to our own issues.

We, the people of Bangladesh, support free and peaceful elections as well. A fresh, unbiased election commission has already been established. Everyone needs to trust that the Election Commission is independent. There is no chance to worry with the remarks of foreign envoys beforehand. It’s not new for other nations to meddle in Bangladeshi politics, especially after Bangabandhu’s murder when all of the directives for what to do and how to do it came from overseas.

අග්‍රාමාත්‍ය මාධ්‍ය අංශය

ආයෝජන ආකර්ශනය, අපනයන හා සංචාරක ව්‍යාපාරය ප්‍රවර්ධනය කෙරෙන නව්‍ය රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකභාවයක වැදගත්කම අග්‍රාමාත්‍යවරයා අවධාරණය කරයි.....

සාම්ප්‍රදායික රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ක්‍රමය  වෙනුවට  ආර්ථික රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකභාවයට ලොව ප්‍රමුඛතාවය හිමිව ඇතැයි අග්‍රාමාත්‍ය දිනේෂ් ගුණවර්ධන මහතා පැවසීය.

නව ශ්‍රී ලංකා තානාපතිවරුන් හා අග්‍රාමාත්‍ය දිනේෂ් ගුණවර්ධන මහතා අතර අද (දෙසැ 26) අරලියගහ මන්දිරයේ පැවැති විශේෂ සාකච්චාවකදී ඒ මහතා මෙසේ පැවසීය. නව තානාපතිවරුන් සහ මහ කොමසාරිස්වරුන් 16 දෙනෙකු මෙම සාකච්ඡාවට එක්ව සිටියහ.

ආයෝජන ආකර්ෂණය කරගැනීම, අපනයනය හා සංචාරක ව්‍යාපාරය ප්‍රවර්ධනය කිරීම මෙන්ම සියලු දෙනා සමඟ මිත්‍රශීලී, නොබැඳි මධ්‍යස්ථ රටක් බවට වූ ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රතිරූපය ඉහළ නැංවීම සඳහා කටයුතු කරන ලෙස අග්‍රාමාත්‍යවරයා නව තානාපතිවරුන්ට පැවසූහ.

රට හමුවේ ඇති ආර්ථික අර්බුදය හා ණය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීම් පිළිබඳව අදහස් දැක්වූ අග්‍රාමාත්‍යවරයා ආධාර සහ ණය මත යැපීමට වඩා නිෂ්පාදනය, අපනයනය සහ වේගවත් සංවර්ධනයක් ඇති කර ගැනීමට හැකි වන පරිදි ආයෝජන, හවුල් ව්‍යාපාර සහ ද්විපාර්ශ්වික හවුල්කාරිත්වයන් සඳහා කටයුතු කරන ලෙස ද ශ්‍රී ලංකා දූත මණ්ඩලවලින් ඉල්ලා සිටියේය.

වැඩි ආයෝජන, රැකියා අවස්ථා සහ සංවර්ධන ආධාර ලබා ගැනීම සඳහා විදේශගත ප්‍රජාව සහ ඔවුන්ගේ සංගම් සමඟ සමීප සහයෝගයෙන්  කටයුතු කළ යුතුයි. ශීඝ්‍ර ආර්ථික ප්‍රකෘතියක් අත්කර ගනිමින් අහරින් ස්වයංපෝෂිතවීමට සහ කෘෂිකර්මය, කර්මාන්ත, තොරතුරු තාක්ෂණ සහ සංචාරක ව්‍යාපාරය දියුණු කිරීමට ශ්‍රී ලංකාව දරන උත්සාහයන් සමඟ මිත්‍ර ජාතීන්ට සහයෝගයෙන් කටයුතු කළ හැකි බවද අග්‍රාමාත්‍යවරයා පෙන්වා දුන්නේය.

ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා විසින් පිහිටුවන ලද ආයෝජන සහ අපනයන ප්‍රවර්ධන කමිටු සඳහා උපරිම සහයෝගය ලබා දෙන ලෙස ද අග්‍රාමාත්‍ය ගුණවර්ධන මහතා අවධාරණය කළේය.

මෙම අවස්ථාවට අභිනවයෙන් පත් වූ තානාපතිවරුන් වන හිටපු විදේශ ලේකම් චිත්‍රාංගනී වාගීස්වර (ඕස්ට්‍රේලියාව) , හිටපු විදේශ ලේකම් අද්මිරාල් මහාචාර්ය ජයනාත් කොළඹගේ (ඉන්දුනීසියාව), මනීෂා ගුණසේකර (ප්‍රංශය), එච්.එම්.ජී.ආර්.ආර්.කේ. මෙන්ඩිස් (බහරේන්), ආචාර්ය ඒ.එස්.යූ. මෙන්ඩිස් (වියට්නාමය), වරුණි මුතුකුමාරණ (ජර්මනිය), කපිල ජයවීර (ලෙබනනය), එම්.එච්.එම්.එන්. බණ්ඩාර (ඊශ්‍රායලය), කේ.කේ.තේෂාන්ත කුමාරසිරි (ඉතියෝපියාව), ආචාර්ය චානක එච්.තල්පහේවා (පිලිපීනය), ප්‍රියංගිකා විජේගුණසේකර (ජෝර්දානය), බී.කාන්දීපන් (කුවේට්), හිමාලි අරුණතිලක (ජිනීවා), උදය ඉන්ද්‍රරත්න (එක්සත් අරාබි එමිරේට්ස්) සහ සන්දි එමිරේට්ස් සමරසිංහ (කොන්සල් ජනරාල්- මෙල්බර්න්) ඇතුළු පිරිසක් එක් වූහ.

MIKE WHITNEY  Courtesy The Unz Review

The war in Ukraine is not a Call of Duty fantasy. It is an enlargement of the human tragedy that NATO’s eastward expansion created. The victims do not live in North America. They live in a region that most Americans can’t find on a map. Washington urged the Ukrainians to fight. Now Washington must urge them to stop.” Colonel Douglas MacGregor, The American Conservative

Volodymyr Zelensky did not fly across the Atlantic so he could deliver a speech to the US Congress. That was not the purpose of his trip. The real objective was to produce a galvanizing event that would create the illusion of broad-based public support for the war. That is why the speech was broadcast on all the mainstream media channels and that is why Congress repeatedly greeted Zelensky with raucous applause. Once again, the cadres of voracious elites who control the political levers of power in America, are determined to drag the country to war, which is why they portray a cross-dressing thug in a gym suit” as a Churchillian figure of unshakable principles. It’s all public relations. It’s all an attempt to garner support for a conflict which will soon involve young American men and women who will be asked to die so that wealthy elites can maintain their grip on global power.

Zelensky’s trip to Capitol Hill was timed to coincide with Putin’s winter offensive, which is expected to crush the Ukrainian Armed Forces and bring the war to a swift end. The Biden administration understands the situation but does not have weaponry or manpower to impact the outcome. That doesn’t mean, however, that Washington doesn’t have a plan for prolonging the conflict or beefing up its combat forces. It does have a plan, that is evident by the way the administration has rejected negotiations at every turn. What that tells us is that Washington is still committed to defeating Russia whatever the cost. In practical terms, that means that the US must create an incident that will serve as a justification for escalation. The incident could be related to Zelensky’s unexpected trip to Washington or, perhaps, it could be linked to the detonation of a nuclear device somewhere in Ukraine. Check out this excerpt from an article at RT:

The risk of Kiev attempting to build a so-called ‘dirty bomb’ remains, a senior Russian diplomat has said….

Ukraine has the potential necessary to make a ‘dirty bomb,’ it doesn’t take much effort. Especially since Ukraine has been a nation advanced in nuclear technology since the Soviet times, [and] has many technologies and expertise,” Mikhail Ulyanov told journalists on Wednesday, as quoted by RIA Novosti…

General Igor Kirillov, the commander of the Russian military branch responsible for protecting troops from weapons of mass destruction, claimed in October that Kiev was at the final stage” of producing a dirty bomb.” (Radioactive threat from Kiev persists – Moscow, RT)

The means by which a false flag is carried out, is completely irrelevant. What matters is that — according to political analyst John Mearsheimer– The United States is in this to win”, that is, the US foreign policy establishment is not prepared to let the Russian army prevail in Ukraine and impose its own settlement. They’re going to find a way to intensify the conflict and bring foreign troops into the theater. That’s the objective, and that’s what they’ll do once they’ve figured out an excuse for escalation. Bottom line: The US is not going to throw in the towel and call it quits. This is a long-term project that could drag on for years if not decades.

Political analyst Kurt Nimmo thinks that NATO might join the fighting. Here’s a short blurb from Nimmo’s latest at Global Research:

If Olga Lebedeva and Pravda.ru can be believed, NATO is on the verge of entering the war in Ukraine.

Such announcements were heard from officials of the Polish Ministry of Defence, the General Staff of the NATO alliance, officers of the French army and (of course) the Ukrainian Ministry of Defence,” according to Lebedeva.

The main reason would be the very next Russian general offensive that NATO is planning and which according to it would decimate the Ukrainian army not only in the Donbass but also on the Kiev side (many Russian units are in combat situation in Belarus at the borders with Ukraine),” explains Rusreinfo.ru, a Russian website.

But NATO has always been very clear: Ukraine CANNOT LOSE. For Washington, the only solution would therefore be for NATO forces to enter Ukraine, hoping that this will end the Russian offensive. The calculation is that Vladimir Putin will not want to directly face NATO with the possible (nuclear) consequences, and will therefore then retreat.” (NATO Decides to Attack Russia in Ukraine– Ukraine is unable to defeat Russia. The next step is for direct NATO involvement, Kurt Nimmo, Global Research)

Nimmo could be right but, maybe not. It appears to me that NATO is hopelessly divided on the issue. A number of NATO countries will not join in a war against Russia regardless of the circumstances or the amount of pressure from the White House. The more likely scenario was presented by Colonel Douglas MacGregor who laid it out in an article at The American Conservative on Tuesday. Here’s what he said: .

The Biden administration’s unconditional support for the Zelensky regime in Kiev is reaching a strategic inflection point not unlike the one LBJ reached in 1965… Like South Vietnam in the 1960s, Ukraine is losing its war with Russia… The real danger now is that Biden will soon appear on television to repeat LBJ’s performance in 1965, substituting the word Ukraine” for South Vietnam”:

Tonight, my fellow Americans I want to speak to you about freedom, democracy, and the struggle of the Ukrainian people for victory. No other question so preoccupies our people. No other dream so absorbs the millions who live in Ukraine and Eastern Europe… However, I am not talking about a NATO attack on Russia. Rather, I propose to send a U.S. led coalition of the willing, consisting of American, Polish, and Romanian armed forces into Ukraine, to establish the ground equivalent of a no-fly zone.” The mission I propose is a peaceful one, to create a safe zone in the Western most portion of Ukraine for Ukrainian Forces and refugees struggling to survive Russia’s devastating attacks…”

NATO’s governments are divided in their thinking about the war in Ukraine. Except for Poland and, possibly, Romania, none of NATO’s members are in a rush to mobilize their forces for a long, grueling war of attrition with Russia in Ukraine. No one in London, Paris, or, Berlin wants to run the risk of a nuclear war with Moscow. Americans do not support going to war with Russia, and those few who do are ideologues, shallow political opportunists, or greedy defense contractors.” (Washington is Prolonging Ukraine’s Suffering, Colonel Douglas MacGregor, The American Conservative)

This, I think, is the much more plausible scenario. The Biden Administration will enlist a handful of countries that agree to troop deployments to west Ukraine ostensibly for humanitarian reasons. At the same time, they will allow disparate Ukrainian forces to continue the random shelling of Russia-controlled areas as well as locations on Russian soil. There will undoubtedly be an effort to control the skies over west Ukraine (no-fly zone) and to conduct attacks on Russian formations in the east. Most important, vital supplylines from Poland will remain open to accommodate the flow of men, munitions and lethal weaponry to the front. MacGregor appears to anticipate these developments given his comments at the beginning of the article. Here’s what he said:

During a speech given on November 29, Polish Vice-Minister of National Defense (MON) Marcin Ociepa said: The probability of a war in which we will be involved is very high. Too high for us to treat this scenario only hypothetically.” The Polish MON is allegedly planning to call up 200,000 reservists in 2023 for a few weeks’ training, but observers in Warsaw suspect this action could easily lead to a national mobilization.

Meanwhile, inside the Biden administration, there is growing concern that the Ukrainian war effort will collapse under the weight of a Russian offensive. And as the ground in Southern Ukraine finally freezes, the administration’s fears are justified. In an interview published in the Economist, head of Ukraine’s armed forces General Valery Zaluzhny admitted that Russian mobilization and tactics are working. He even hinted that Ukrainian forces might be unable to withstand the coming Russian onslaught.” (Washington is Prolonging Ukraine’s Suffering, Colonel Douglas MacGregor, The American Conservative)

The plan to lure Russia into a war in Ukraine goes back at least a decade. And what we know now from comments by former German Chancellor Angela Merkel, is that Washington never sought a peaceful resolution to the conflict but worked tirelessly to install a Russia-hating regime in Kiev that would help it to prosecute its war on Russia. The gathering of nearly 600,000 Russian combat troops in or around Ukraine threatens to derail Washington’s strategy and end the war on Russia’s terms. Washington can’t allow that to happen. It cannot allow the world to see that it was beaten by Russia. Thus, Washington must pursue the only option left to them, the deployment of US troops to Ukraine.

Perhaps, cooler heads will prevail and the administration will pull back from the brink, but we think that is highly unlikely. We think the decision has already been made: We think the United States is going to war with Russia.

චානක බණ්ඩාරගේ

පිරිමින්ගේ ආර්ය සිංහල ඇඳුම තුරන් වී යාම සහ ‘කාන්තාවන්ගේ සාරිය ගැලවීමේ’ දැඩි උවමනාව

අනාදිමත් කාලයක සිට මේ රටේ සිංහල ජනයා වැදගත් අවස්ථාවකට  ඇන්දේ ආර්ය සිංහල ඇඳුම සහ සාරියයි.  එනම් පිරිමින් ජාතික ඇඳුමද ස්ත්‍රීන් සාරියද ඇන්දහ. උඩරට කතුන් ඔසරිය ඇන්දහ.

නිවසේදී,  පිරිමියා සරමද, කාන්තාව සාරියද ඇන්දහ. විවිධ කාලීන හේතු සහ ප්‍රායෝගික අවශ්‍යතා නිසා අද මෙය වෙනස් වී ඇත.

1980 පමණ වනතුරු බොහෝ පිරිමින් ප්‍රසිද්ධියේ, ඉතා අභිමානයෙන්  ජාතික ඇඳුම ඇන්ඳහ. ඒ අය අතර විදුහල්පතිවරු, ගුරුවරු, රාජ්‍ය සේවකයන්, වෙද මහත්වරුන්, ගොවී මහත්වරුන් වුහ. අද පාරක ‘බෙහෙතකටවත්’ ආර්ය සිංහල ඇඳුම හැඳි පිරිමියෙක් සොයා ගැනීමට නොහැක. අද සියල්ලෝම කලිසමට බැස ඇත. කොටින්ම කොළඹ නගරයේ සරමක් හැඳි පුද්ගලයෙක් වුවද දක්නට ලැබෙන්නේ ඉතා කලාතුරෙනි.

JR ජයවර්දන රජයේ මන්ත්‍රීවරු බොහෝ දෙනෙක් කලිසමින් සුදු සරමකට සහ ‘වේටර්’ වරුන් හඳින කොලරයේ උඩ බොත්තම වැසූ සුදු අත් දිග කමිසයකට මාරු වුහ. විපක්ෂයේ බොහෝ මන්ත්‍රීවරුද මේ ඇඳුමට මාරු වුහ. මොවුන් මෙසේ කලේ ජනතාව රවටන බොරු ජාතිකත්වයක් මවා පෙන්වා චන්ද සොරකම් කිරීමේ ද්වේශ සහගත අරමුණෙනි.

විකාර ලෙස ජාතික ඇඳුම අඳින අද දවසේ  දේශපාලනඥයා කරන්නේද මේ දේ මයි.

මොවුන් අවංක නම් සම්පුර්ණයෙන්ම/මුළුමනින්ම එකී ‘සිංහල’ ඇඳුම ඇන්ද යුතුය. නමුත් එය එසේ සිදු නොවීය. මේ විකාර ඇඳුම උදයට සහ දවාලට පමණක් හැඳ සවසට සහ රාත්‍රියට බොහෝ විට කලිසමට සහ  කමිසයට මාරු වුහ.  එකී බටහිර ඇඳුම් හැඳ  විස්කි, ජින්, බ්‍රැන්ඩි බී බාල් නැටුහ. පිටරට යනවිට ටයි කෝට් පවා ඇන්ඳහ. 

උදේ වරුවේ පාර්ලිමේන්තුවට ආර්ය සිංහල ඇඳුම හැඳ සවසට ඩෙනිම් ජීන්ස් ඇඳ ගමන් බිමන් යන පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී වරු මෙම ලියුම්කරු දැක ඇත.

දේශපාලනඥයා පැමිණ ආර්ය සිංහල ඇඳුම ‘උදුරා ගැනීම’ නිසා අව්‍යාජව, නියම ජාතික හැඟීමෙන්  එකී ඇඳුම ඇඳමින් සිටී සිංහල බෞද්ධයා එම ඇඳුම ඇඳීම මුලුමනින්ම අත් හැරීහ.

තමනුත් ඔවුනගේ ‘බොරු’  ගොඩට වැටේවි යයි යන බිය ඔවුනට තිබුනා විය හැක.

කලින් කීවාක් මෙන්, මේ රටේ වැඩිහිටි කාන්තාවෝ (සිංහල සහ දෙමළ) නිවසේදී පවා ඇන්දේ සාරියය (මීට වසර 30 -40ට පෙර). පසුව රැකියාවට යන කාන්තාවෝ පමණක් සාරිය ඇන්දහ. ක්‍රමයෙන් එය රජයේ සේවිකාවනට පමණක් සීමා විය.

අනගාරික ධර්මපාලතුමා කීවේ සිංහල කාන්තාවන් ඔසරිය හැඳ උඩ සළුවක්ද පැළඳිය යුතු බවයි. තම මවටද එසේ කරන මෙන් ඔහු ඉල්ලා සිටියේය. ඇය එසේ කළාය.

මීට වසර 4ට පමණ පෙර කාන්තා නීතීඥවරියන් සාරියට අමතරව වෙනත් පහසු ඇඳුමක් ඇඳ උසාවි වැඩ වලට සහභාගී විය හැකිය යන නිතීය ගෙන එනු ලැබිණ. ඉන් අනතුරුව සාරිය රැකියාව සඳහා අනිවාර්ය වුයේ බොහෝ දුරට රාජ්‍ය සේවිකාවන්ට  සහ ගුරුවරියන්ට පමණි.

රාජ්‍ය සේවිකාවන්ද සාරියෙන් මුදවා හැරියේ රාජ්‍ය පරිපාලන දෙපාර්තමේන්තුවේ වත්මන් ස්ථිර ලේකම් තුමා විසින් මෙම වසර අග  භාගය ආසන්නයේදී  ගන්නා ලද තීරණය නිසාය (පසුව එය වෙනස් කල බවට ප්‍රවෘර්ති වාර්ථා විය).

ගුරුවරියන්ද සාරියෙන් මුදවා හැරිය යුතුය යනුවෙන් එක් ගුරු සංගමයක් ඉතා දැඩි සටනක යෙදී සිටී. ඇතැම් ගුරුවරියන් සාරිය අත් හැර වෙනත් ඔවුන්ට පහසු ඇඳුම් ඇඳ සේවයට වාර්ථා කර තිබුණි.

සාරිය යනු ශ්‍රී ලංකා කාන්තාවට ආවේනිකවූ සංස්කෘතිමය සංකේතයකි. බටහිර රටවල ස්ත්‍රීන් සාරිය නොඅදිති. නමුත් සාරිය ඉතා දැකුම්කලු වස්ත්‍රයක් බව මුළු ලෝ වාසින්ම පිළිගන්නා සත්‍යයකි.

දවසේ රාජකාරිය  නිමවී කාර්යාලවලින් පිටවන සාරි හැඳි කාන්තාවෝ  එක්ව කණ්ඩායම්ව ගමන් කරනු දැකීම නෙතට පියකරු දසුනකි. කාන්තාවකගේ නියම කාන්තා ගුණය පෙනෙන්නේ සාරියක් තුලින් පමණක්ය යන කථාවක් ශ්‍රී ලංකාවේ ඇත.

මෙවැනි අගනා සංස්කෘතිකමය, වැදගත්, සම්ප්‍රදායානුකූල වස්ත්‍රයක් කෙසේ හෝ ආරක්ෂා කරනු විනා එය මේ රටින් තුරන් කර දැමීමට එකී ගුරු සංගමය කටයුතු කරන්නේ ඇයි?

බොහෝ විදෙස් සංචාරකයන් මේ රටට පැමිණෙන්නේ අප රටේ ස්වභාවික ලක්ෂණ පමණක් දැක යාමට නොවේ. ඔවුහු අපේ පාරම්පරික සංස්කෘතිය, ඇඳුම් කලාව, භාෂාව, සංගීතය, නැටුම් ආදිය බැලීමට, ඒවා විමර්ශනය කිරීමට ඉමහත් අසා කරත්. තමන්ට මෙවැනි උසස් වටිනා දේ නොමැති වීම ගැන ඔවුහු කම්පා වෙත්.

නමුත් අප? අපට තිබෙන ඉතා වටිනා, අවුරුදු දහස් ගණනක් තිස්සේ ආරක්ෂා කරගෙන ආ සංස්කෘතික වටිනාකම් එක් පැය 24ක් තුල තරම් විනාශ කර දැමීමටයි  අවශ්‍යව ඇත්තේ. මෙසේ වැඩ කරන අය කිසිසේත්ම දේශප්‍රේමීන් නොවේ. උඩින් හොඳ මුහුණක් පෙන්වා රටට වින කිරීමට බලන අවස්ථාවාදින්ය.

ශ්‍රී ලංකාවේ සාරියට මෙන් වූ තත්ත්වයක් ජපානයේ කිමොනාවට ඇතිවිය.  එය නම් ජපන් කාන්තාවන් පාරම්පරිකව හැඳි කිමෝනාව අත් හැර ඔවුන් බටහිර ඇඳුම් ඇඳිය යුතුය යන්නයි. එම ක්‍රියාන්විතය සාර්ථක විය. අද ජපානයේ පාරක කිමෝනාව හැඳි කාන්තාවක් ‘බෙහෙතකටවත්’ සොයා ගැනීමට නොහැක.

තම රටට එකී අගනා කිමෝනා වස්ත්‍රය අහිමි වී යාම ගැන එරට වැසියන් දැන් විස්සෝප වෙත්. නමුත් ඔවුන් ප්‍රමදා වී වැඩිය.

අප තවම එම තත්ත්වයට මුහුණ පා නොමැත. නමුත් අප රටට වින කරන වෘත්තිය සමිති නායකයන්, ඇතැම් යු ටියුබ් වැඩසටහන් කරුවන්  වැන්නන් නිසා අපේ මාහැඟි සංස්කෘතික අංගයක් අපට අහිමි වී යාමේ නිශ්චිත අවදානමක් දැන් ඇත. 

සාරිය බේරාගැනීමට වත්මන් අධ්‍යාපන ඇමතිතුමා දැරූ තැත ප්‍රශංසනාත්මකය.

අභාවයට යන සිංහල අවුරුදු, වෙසක් උත්සවය ආශ්‍රිත චාරිත්‍ර/වාරිත්‍ර

බක් මස අප සමරණ සිංහල අළුත් අවුරුද්ද තනිකරම සිංහලයාගේ උත්සවයක්ව තිබුණි (රොබර්ට් නොක්ස් ගේ පොත කියවන්න).  මේ රටේ දෙමළ ජනයා තමිල්නාඩුවේ තම සගයන් මෙන් සැමදා සමරුවේ ජනවාරි මස එන තෛයිපොංගල් සහ නොවැම්බර් මස එන දීපවාලි උත්සවයි.

නිදහසින් පසු එය සිංහල සහ හින්දු අළුත් අවුරුද්ද බවට පත් විය.  1990 න් පමණ පසු එය සිංහල සහ දෙමළ අළුත් අවුරුද්ද බවට පත් විය.

අදත් යාපනයේ ද්‍රවිඩයන් දකුණේ  සිංහලයා මෙන් සිංහල අලුත් අවුරුද්දට අදාළ සියළු චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර අකුරටම පිළිපදින අවුරුද්දක් නොසමරති.

මුළුමනින්ම සහ ඉතා භක්තියෙන් බක් මහ අළුත් අවුරුද්ද සමරන්නේ සිංහල බෞද්ධ නිවෙස් වලයි.  එය එක් දිනක් පමණක් නොව දින ගණනාවක් තිස්සේ විහිද යන උත්සවයකි.

වසර 2500 ක පමණ ඉතිහාසයක් සිංහල අළුත් අවුරුද්දට ඇත.

අපේ සිංහල අලුත් අවුරුද්ද ඉතා විශිෂ්ට චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර වලින් පිරී උතුම් මංගල්‍යකි. එය ගැන අපට ආඩම්බර විය හැක.

දෙමව්පියනට ඇතුළු වැඩිහිටියන්ට ගරු කිරීම, චාරිත්‍රානු කූලව ලිපි ගිණි මෙළවීම, අළුත් අවුරුදු ආහාර පිසීම සහ අනුභවය, අසල්වැසි නිවෙස්වලට ආහාර පාන යැවීම, නොයෙක් දේශීය ක්‍රීඩාවන්හි නිරත වීම, ගනු දෙනු කිරීම, හිස තෙල් ගෑම වැනි විවිධාකාර අපුරු, චමත්කාර සිරිත් විරිත් වලින් පිරි මාහැඟි උත්සවයකි සිංහල අළුත් අවුරුද්ද.

නමුත්, ජාත්‍යන්තරය, විශේෂයෙන්ම බටහිර,  දැන් සිතන්නේ මේ අප්‍රේල් අවුරුද්ද ශ්‍රී ලාංකික ද්‍රවිඩයනට පමණක් ආවේනික වූ උත්සවයක් ලෙසයි. සෑම වසරකම අප්‍රේල් මස 13 වෙනිදාට ඇමරිකන් ජනාධිපති සහ එංගලන්ත අගමැති අප්‍රේල් අවුරුද්දට ඒ රටවල සිටින ද්‍රවිඩ ජනතාවට සුභ පතයි. සිංහලයා ගැන සඳහනක් වත් ඔවුනගේ සුභ පැතුම් පණිවුඩ වල බොහෝ විට නැත.

මේ පසුබැසීමට එම රටවල සිටින අපේ තානාපති අංශ හැරුණු කොට අපේ සිංහල කණ්ඩායම් සහ තනි තනි සිංහලයන්ද වග කිව යුතුය.

බටහිර රටවල සිටින සිංහලයෝ තම රටවල දේශපාලනඥයෝ නිවැරදි ලෙස දැනුවත් කරත් නම් මෙවැනි වැරදි සිදුවීමෙන් වලක්වා ගත හැක.

ඔවුන්ගේ  සුභ පැතුම් පණිවුඩයෙන් අපව අමතක කිරීම ගැන අප ඔවුනට ආඩ පාලි කිව යුතුය. මේ ලියුම්කරු එසේ කර ඇත.

සිංහළ අලුත් අවුරුද්ද  මෙන්ම වෙසක් උත්සවයද සිංහළ, බෞද්ධ සංස්කෘතිය ඉහලින්ම විද්‍යාමාන කරන්නකි.  

වෙසක් වනාහි අපේ සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියේ ඉතා වැදගත් අංගයකි.

වෙසක් උත්සවය බෞද්ධයෝ ආමිස සහ ප්‍රතිපත්ති පුජාවෙන් සමරති. මෙහි සඳහන් කරන්නේ ආමිස පුජාවන් ගැනය.

එදා, සිංහල බෞද්ධ නිවෙස්වල වෙසක් කුඩු සෑදීමට පටන් ගැනෙනුයේ වෙසක් පෝයට මාසයකටවත් කලිනි; එය පවුලේ සාමාජිකයන් සෑම දෙනාම සහභාගි  වූ දෙයක් විය. වෙසක් කුඩු නිර්මාණය වටා පවුලේ සාමාජිකයන් තුල එකිනෙකා ගැන  පුදුමාකාර ආදරයක්, සෙනෙහසක්, බැම්මක් ඇතිවිය.

පවුලේ සෑම සියලු දෙනාම  එකතු වී (දෙමව්පියන් ඇතුළු) සෑදුවේ  ‘පැටවූ 12/15/18ටේ’ අට පට්ටම් කුඩුය. සමහර කූඩු තාරකාය. විවිධ සත්ව රූප අනුව සාදන ලද (උදා: හංස, මුවන්), ඉහල තාක්ෂණයෙන් යුත් වෙසක් කූඩුද විය.

අප අසල් වැසියන් සමඟ සමගිව තරගෙට වෙසක් කූඩු සෑදුවෙමු. මේ සුහද තරඟ වලට පවුලේ සියළු දෙනාම සහභාගී විය. වෙසක් දින රාත්‍රීයේ මේ පහන් කූඩු එල්වන තෙක් අප හට ඉවසිල්ලක් නොවීය. 

නමුත් අද? වෙසක් දිනට පෙර දා, සෑදු කූඩු කිහිපයක් කඩෙන් මිලදී ගෙන, ඒවාට  කඩදාසි අලවා එල්ලීමයි අප බොහෝ නිවෙස්වල කෙරෙන්නේ. ලොකු  බෞද්ධ කොඩියක්ද දමන්නෙමු.

ඒ කූඩුද බොහෝ විට පැමිණ ඇත්තේ චීනයෙනි. කලින් කී පරිදි, එදා  අප වෙසක් කූඩු හැදුවේ ගෙවල් තුල සාමුහිකවය.  

එදා මුළු මැයි මාසයම සැමගේ ජිවිත වෙසක් කාඩ් වලින් වෙලා ගතී. වෙසක් කාඩ් පතක් නොඇරිය කෙනෙක් නොමැති තරම් විය. ප්‍රධාන පාරවල පේව්මන්ට් වෙසක් කාඩ් අලෙවි කරන තාවකාලික කඩ/මඩු වලින් වැසී ගියේය. ඒ තරමට එදා වෙසක් කාඩ් ජනප්‍රිය විය.  අද වෙසක් කාඩ් පතක් යැවූ හෝ ලැබුණු කෙනෙක් ‘බෙහෙතකටවත්’ හොයා ගැනීම අපහසුය.

අද,  වෙසක් කාඩ් සංස්කෘතිය මුලුමනින්ම වාගේ ‘මැරී’ ගොස්ය.   අද ඊමේල්, ‘ෆේස් බූක්’, ‘ඉන්ස්ටර්ග්‍රෑම්’ වලට වහල් වූ, තදින්ම  ‘යාන්ත්‍රිකරණය’ වූ සමාජයක මෙවැන්නක් බලාපොරොත්තු වීමට අපහසු වේ.  

වෙසක් කූඩු, වෙසක් කාඩ් සම්ප්‍රදාය තුලින් අප  නැති කරගන්නේ ඒ දේවල්  පමණක් නොවෙයි, අපේ අධ්‍යාත්මය, ගුණගරුක බව, වටිනා ගති සිරිත් සහ අප විශ්වාස කරන හෝ ‘අදහන’ දේයි.

මෑතක සිට (දැනට වසර 25ක පමණ සිට) වෙසක් කළාප කියා සංකල්පයක් බිහිව තිබේ. මෙහි වෙනස නම් එම සංකල්පය ඒමට පෙර මුළු කොළඹ නගරයම වෙසක් කළාපයක් වීමය. වෙනත් ප්‍රධාන නගරවල තත්ත්වය වුයේද මෙයයි.

අද ඇති වෙසක් කළාප යනු හුදු වානිජමය අරමුණු ඇතිව මහා පරිමාණ සමාගම් විසින් මුදල් විසි කර කරන සංදර්ශනයි. රජය විසින් විශාල ලෙස  මුදල් වියදම් කර යුධ හමුදාව, පොලිසිය වැනි ආයතන හරහාද වෙසක් කළාප බිහි කරයි.

මහජන සහභාගිත්වයක් නැතිව ඉදිවෙන මේ වෙසක් කළාප මදය නැති ඔර්ලෝසු වැනි වේ.

මේවා අපේ ගතානුගතික සම්ප්‍රදායනට විරුද්ධ වූ, සිංහල බෞද්ධයාට අලුත් කෘතීම  සංකල්පයක් ආරෝපණය කිරීමට ගත් වෑයමකි. එය ඉතා සාර්ථක වී ඇත.

මේවායේ බොහෝ විට ඇත්තේ අතින් සාදන ලද කූඩු  නොවේ, යන්ත්‍රානුසාරව සාදන ලද ඒවායි.

යම් දවසක වෙසක් කළාප ඉදිකරන්නන් එය නතර කළහොත් (එසේ විය හැක), එය ශ්‍රී ලංකාවේ වෙසක් සැරසිලිවලද අවසානය විය හැකි නිසා. මන්ද, පොදු මහජනතාව එන්න එන්නම තම පෞද්ගලික වෙසක් සැරසිලි වලින් මිදී වෙසක්

කළාප ගැනම විශ්වාසය තබා සිටීමයි. ඔවුනට මේවා සමඟ තරඟ කර කූඩු සැදීමේ හැකියාවක්ද නැත.

වෙසක් කළාප පොදු ජනයාව විශේෂයෙන්ම පාසැල් සිසුන්ව කම්මැලියන්  බවට පත් කර ඇත.

අද සිංහලයෝ සහ අනෙක් අය වෙසක් සිරි නරඹනවා කියා මේ වෙසක් කළාප කිහිපය නරඹා ආපසු නිවෙස් බලා යත්. එදා වෙසක් සිරි නැරඹිමෙන් ලැබූ සතුට, රසවත් බව, කුතුහලය  මේ වෙසක් කළාප වල සැරි සැරීමෙන් ඔවුනට නොලැබේ.

නැවතත්, එදා කොළඹට වෙසක් බැලීමට ආ ලක්ෂ සංඛ්‍යාත ජනතාව බලන්න ගියේ අද බිහි වී තිබෙන ආකාරයේ වෙසක් කළාප බැලීමට නොවේ (එදා එවැනි කෘතීම වෙසක් කළාප නොතිබුණි).

එදා පවුල් පිටින් වෙසක් බලන්න ගිය ජනයා ආපසු නිවෙස් බලා ගියේ මුළු නගරයේම වෙසක් සිරි නරභා අවසන්ව පාන්දර අලුයම් කාලයේය. එකළ වෙසක් සමයේදී රාත්‍රී කාළවල අතුරු සිදුරු නැති වෙන තරමට මහ මඟ සෙනග වීය.

අද වෙසක් දින රෑ පාරවල් පාළුය – රාත්‍රියේ  සෙනග ඇත්තේ අල්පවය. රාත්‍රී 12න් පසු සෙනඟ  නැතිම ගානය.

අද වෙසක් තොරණ සැදීම ද බෙහෙවින්ම අඩු වී ඇත.

එදා මිනිසුන් සෑම වෙසක් සැරසිල්ලක්ම බැලීමට යුහුසුළු වුහ. එනම්, සෑම නිවසකම පාහේ එල්වා තිබු කූඩු (සමහරක් කූඩු ඉතාම කුඩා ඒවා විය), එළිය පෙට්ටි (අද මේවා ඇත්තෙම නැත්තාක් මෙනි) , ඔලු බක්කෝ සංදර්ශන, මහා වෙසක් පහන් රාජයන් ආදිය.   

සෑම බෞද්ධ නිවසකම වාගේ පොල් තෙල් යොදා පත්තු කරන ලද මැටි පහන් පේලී වශයෙන් ඉතා දකුම්කලුව තාප්ප උඩ තැන්පත් කර තිබුණි. අද මිනිස්සුන්ට කෑමට ගැනීමටවත් පොල් තෙල් නැත; ඒවා ඒ තරම්ම ගණන්ය.

ඔලු බක්කෝ මේ රටේ අනාදිමත් කාලයක් තිස්සේ පැවත ආ වෙසක්  සම්ප්‍රදායකි. ඒවා තහනම් කිරීම සිදු වුයේ දේශපාලකයෝ ලෙසින් නිපදවූ ඔලු බක්කෝ නිසාය. ඒ තහනම අනවශ්‍ය දෙයකි.

කදිම සැණකෙළියක් වූ වෙසක් දා රෑ වෙසක් සිරි නරඹන්නන් විවිධ ආකරයෙන් අහිංසක ලෙස සතුට, විනෝදය සහ මානසික සුවය ලබා ගත්හ.

සමහරෙක් වෙසක් දා රාත්‍රීයේ හුදු තොරන් නරභනවාට අමතරව එදා රාත්‍රී චිත්‍රපට නැරභීමට/සර්කස් සංදරශ්න බැලීමට ආදියටද තම දරු මල්ලන් රැගෙන ගියහ. ඒ දිනවල චිත්‍රපට ශාලා පැය 24ම විවෘතව තිබුණි.

එහි වරදක් නැත. වෙසක් දිනයන්හි රාත්‍රීන් නගර වෙසක් සිරි නරඹන ජනයාගෙන් පිරි ඉතිරී තිබිය යුතුයි. අවාසනාවකට වගේ අද එවැනි තත්ත්වයන් නැත.

එදා මෙන් නොව අද වෙසක් බැලීමට යන ජනයා අතර  නොයෙක් මත් වතුර, මත් ද්‍රව්‍ය වලින් සප්පායම් වී යන්නෝ ඇත.

වෙසක් භක්ති ගී, වෙසක් තොරන්, දන්සැල් අපේ ජිවිත කාලය තුලම ක්‍රම ක්‍රමයෙන් අභාවයට යනවා අපට දක්නට ලැබේ.

වෙසක්/පොසොන් දන්සැල් අනවශ්‍ය ලෙස නියාමනයට ලක් වීම නිසා ඒවා කරන්නන් ඒවායින් අයින් වන තත්ත්වයක් මෑතක සිට දක්නට ලැබුණි.

ආහාරවල පිරිසිඳුබව සහ සෞඛ්‍යසම්පන්න භාවය ඉතා වැදගත් බව සත්‍යයකි.   නමුත්,  වෙසක්/පොසොන් දන්සැල් කරන අය ඒ ක්‍රියා සිදුකරන්නේ ඉතාම සද්භාවයෙන්, ආහාර/පාන වල පිරිසිඳු බව සහ සෞඛ්‍යායාරක්ෂිත භාවය පිලිබඳව ඉමහත් සොයා බැලීමෙන් සහ කැප වීමෙනි. මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂක වරු මේ බව හොඳින් දනී.  

බොහෝ දන්සැල් සිදු කරනුයේ පාසැල්/දහම් පාසැල්  සිසුන්, වෙනත් ගැටවරයන්, ත්‍රීවිල් රියදුරන් ආදීන්ය. මේ අයට රජයේ නිලධාරින් හමුවී දන්සැල් ලියාපදිංචි කිරීමට අවශ්‍යය යන අනවශ්‍ය නිතී මතු කල විට, ඔවුන් දන්සැල්  දමීමේ ක්‍රියාවෙන් ඉවත් වෙති.

දන්සැල යනු සද්භාවයෙන් කරන ක්‍රියාවකි. ඒ අය දන්සැල රජයේ ලියාපදිංචි නොකළේය කියා වෙසක් පොහෝ දින තේරුමක් නොමැතිව දඩ කෑමට කැමති නැත.

ඇරත්, සමහරෙක් දන්සැල් දැමීමට තීරණය කරනුයේ අනිතිම මොහොතේය. එවිට එය  ලියාපදිංචිය සඳහා ‘වටේ දිවීමට’ ඔවුනට කාලයක් නැත.

කළ යුතු වන්නේ ලයිසන් ක්‍රමයක් හඳුන්වා දීම නොව දන්සැල් සඳහා අදාළ නීති රීති (සාධාරණ) පැහැදිලිව හඳුන්වා දුන් පත්‍රිකා ග්‍රාම සේවක කාර්යාල වල, පොලිස්/තැපැල් ස්ථානවල ආදියේ ප්‍රදර්ශනය කිරීමයි. පසුව මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂකවරු ලවා දන්සැල් අහඹු ලෙස  පරීක්‍ෂාවට යොමු කරවීමයි.

වෙසක්, පොසොන් දන්සල් සඳහා තදබල නිතී පනවන්නේ එය අපේ පොහොසත් සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය, උරුමයන් මරා දැමීමේ කුමන්ත්‍රණයක කොටසක් ලෙසද?

අද පන්සල් වල පෙරහැර වලට අලි ඇතුන් හිඟය.  ඥානාන්විතව මේ ප්‍රශ්න දෙස බලා රජයන් අපේ මේ මගඟු සංස්කෘතිකමය දායාද රැක ගැනීමට අසමත් ව ඇති බවයි පෙනෙන්නට තිබෙන්නේ.

අපේ හෙළ (සිංහල) කළාව, හෙළ (සිංහල) බස, හෙළ (සිංහල)  දැය, හෙළ (සිංහල) සමය අපි නොරැක්කොත් ඒවා ඉතා විගසින් වැනසී යනවා නියතයි.

අපේ දේශීය සංස්කෘතියේ උසස් කළා නිධානයක් වන පහත රට නැටුම අද අභාවයටම වාගේ ගොසින්ය. මෙයට හේතුව සියළු රාජ්‍ය සැලකිලි අප දේශීය කළාවේ මුදුන් මල්කඩ සේ සලකන උඩරට නැටුම් උදෙසා පමණක්ම වෙන්වීමයි.

ඇවිදින මං තීරු සහ කෑම කඩ පිස්සුව

විහාරමහාදේවි, පේරාදෙණිය, නුවර එළිය, නුවර වේල්ස්,  හෙනරත්ගොඩ, සීතාවක මෙවැනි මාහැඟි උද්‍යාන නගර මධ්‍යයන්හි  පිහිටවුයේ විඩාපත් ජනයාට ඒවාට පිවිස, විඩාව නිවා, නිස්කලන්කව  ඔවුනට ඒවා තුල කාලය ගත කිරීමට ඉඩ දීමටයි; ස්වභාව සෞන්ධර්යයේ රස විඳීමටයි. අප උවමනාවට වඩා මේවායේ  ඇවිදින මං තීරු, කෑම කඩ, ළමා ක්‍රීඩා පිටි ආදිය බිහිකලොත් මේ උද්‍යාන පිහිටුවීමේ මුල් අරමුණ නැති කර ගන්නෙමු. ඒ මුල් අරමුණ සාක්ෂාත් කරගැනීම සඳහා එන පුද්ගලයන් අඩුවී, නව අරමුණු සාක්ෂාත් කරගැනීමට එන අයගේ සංඛ්‍යාව වැඩි වෙත්.

බොහෝ ගස්වැල්, අඳුරු ස්ථාන,  නුග, නා, මාර  වැනි වසර සිය ගණන් පැරණි දැවැන්ත වෘක්ෂයන්, පොකුණු, ගුහාවල් ආදියෙන් පිරි, ජනාකීර්ණ නොවූ, නගරයන් හරි මැද පිහිටි  නිසංසල පරිසරයන් වූ මේවායේ අද එදා තිබු ඒ ගුප්තාත්මක සහ විවිධාකාර භාවය නැත හෝ අඩුය. ඇවිදින මං තීරු නිසා ඒවා ව්‍යායාම කරන්නන්ගේ පාරාදීස බවට අත්වී ඇත. ඒවායේ ළමා පිටි ඉතා ජනාකීර්ණය; ඒ අතර කෑම කෑමට එන අයගෙන් ඒ ප්‍රදේශ පිරී යයි. මේවා නිසා මේ පාර්ක් බිහිකිරීමේ මුලික පරමාර්ථය වෙනස් වී ඇත.  

කලින්, අප ගෝල් ෆේස්, විහාරමාහාදේවි පාර්ක් ගියේ සාමකාමී, නිහඬ වින්දනයක් ලබන්නයි, ස්වාභාවික් පරිසරයේ ආශ්වාදය රස විඳින්නයි. දරු පවුල සමඟ නව රසාස්වාදයක්, අත්දකිමක් ලබන්නයි.   ඒ ස්ථාන එදා සුද්දා හැදුවේ කෑම කෑමට යාමට නොවේ, ඒවාට වෙන තැන් නගරයෙ තිබේ. අද ඒ ස්ථාන කෑම කඩ දමා, විශේෂයෙන්ම මස් කෑම විකුණන ප්‍රධාන තැන් බවට පත් වී ඇත. මේ නිසා වෙනදා නොතිබුණු කසළ හා අප ද්‍රව්‍යය, වෙනදා නොසිටි තඩි බලලුන් තරම් වූ උරු මියෝ, කැරපොත්තෝ, මැස්සෝ, කාක්කෝ (දඩාවතේ යන බල්ලෝ පවා) ආදී ලෙඩ බෝ කරන සතුන්ගේ තෝ තැන්නක් වී ඇත. මේවා ශ්‍රී ලාංකික අප සැමගේ  ඉතාම වැදගත් ස්ථානය.  

by Neville Ladduwahetty Courtesy The Island

The consensus at the recently concluded meeting of the Sri Lankan Party Leaders, chaired by the President, was for the Full Implementation of 13A” (the 13th Amendment to the Constitution of Sri Lanka). However, none of the Party Leaders spelt out what precisely was meant by the phrase Full Implementation of 13A”.

The general opinion is that Full Implementation of 13A” means the implementation of all the provisions specified in the 13th Amendment (13A). Since all provisions in 13A, except for Land and Police powers, have already been implemented, it must then follow that the Full implementation of 13A” would be completed with devolving Land and Police powers as provided in the 13th Amendment of the Constitution which was certified on November 14, 1987.

BACKGROUND to 13A

The 13A was not a self-determined arrangement for sharing power between the Centre and the Periphery of Sri Lanka. It was a structural arrangement unilaterally imposed on the Peoples of Sri Lanka by India, following the Indo-Lanka Accord. Furthermore, 13A as an arrangement for Sri Lanka is based and crafted to suit the political, geographical, cultural and structural formation of the State of India, which essentially is a Parliamentary system that functions as a quasi-federal State. Sri Lanka on the other hand, is based on a Unitary Presidential System. Consequently, 13A is totally unsuited for Sri Lanka. Notwithstanding this fact, since the 13A is the only Centre/Periphery arrangement that currently exists, it is in Sri Lanka’s interest to make it work as best as possible, in a suitably modified form, to fit its existing Presidential system of government.

LAND POWERS

The prevailing understanding relating to Land powers was that it was a devolved subject, until the Supreme Court ruled otherwise as per the determination presented below.Extracts of the judgment by a Supreme Court Panel of 3 Judges relating to State Land, are presented below for the benefit of those who are unaware of this judgment. The determination of the Supreme Court was that State Land shall continue to vest in the Republic”. See details below.

S.C. Appeal No. 21/13

Before: Mohan Pieris, P.C., C.J., Sripavan, J., Wanasundera, P.C., J.

Judgment written by: Sripavan, J.

Relevant extracts of the judgment are:

It must be noted that the demarcation between the Centre and the Provinces with regard to State Land” must be clearly identified…. As far as possible, an attempt must be made to reconcile entries in Lists I, II, III of the Constitution and the Court must avoid attributing any conflict between the powers of the Centre and the Provinces”

On an examination of the Provincial List, it would appear at item 18 as follows: Land – Land that is to say, rights in or over land, land tenure, transfer and alienation of land, land use, land settlement and land improvement, to the extent set out in Appendix II” (emphasis as in judgment)Appendix II sets out as follows:

Land and Land Settlement

State Land shall continue to vest in the Republic and may be disposed of in accordance with Article 33 (d) and written law governing this matter…” (Ibid) Thus, it is important to bear in mind that land” is a Provincial Council subject only to the extent set out in Appendix II. This Appendix imposes the restriction on the land powers given to Provincial Councils. The Constitutional limitations imposed by the legislature show that in the exercise of its legislative powers, no exclusive power is vested in the Provincial Councils with regard to the subject of land”.

According to 1.2 (in Appendix II) it is important to note that a Provincial Council can utilize State Land” only upon it being made available to it by the government. It therefore implies that a Provincial Council cannot appropriate to itself without the Government making State Land” available to such Council. Such State Land” can be made available by the Government only in respect of a provincial Council subject. The only power cast upon the Provincial Council is to administer, control and utilize such State Land” in accordance with the laws passed by Parliament and the statutes made by the Provincial Council.”

In view of foregoing analysis, and considering the true nature and character of the legislative powers given to Provincial Councils one could safely conclude that Provincial Councils can only make statutes to administer, control and utilize State Land, if such State Land is made available to the Provincial Council by the Government for a Provincial Council subject.”

POLICE POWERS

Appendix 1 – Law and Order of 13A Paragraph 11 states: All Police Officers serving in units of the National Division and Provincial Divisions in any Province shall function under the direction and control of the D.I.G. of such Province”.

Paragraph 11: 1 states: The D.I.G. of the Province shall be responsible to and under the control of the Chief Minister thereof in respect of the maintenance of public order in the Province and the exercise of police powers in the Province as set out in this schedule”.

This means that the D.I.G. of the Province who is responsible for exercising of Public Order and the exercise of Police powers” within the Province, is responsible to and under the control of the Chief Minister” who, as the Head of the Board of Ministers is primarily responsible for making statutes applicable to the Province”, and is therefore, part of the Legislature of the Province. This arrangement is totally unacceptable because it tempts political interference in matters relating to the maintenance of public order. Therefore, this provision should be amended so that Police could maintain public order independently. Since any attempt to derogate the powers of the Chief Minister would be strongly resisted, despite it being noteworthy, such an amendment would require a special majority of 2/3 of the Parliament voting in its favour. Since it is not prudent to venture on such an exercise at this time, it is best not to devolve powers relating to Law and Order.

A further reason not to devolve Police powers is on account of the prevailing security situation in the country. The lawlessness prevailing in the country is tied up with external threats arising from both drug and human trafficking in which not only Sri Lankans but also foreign nationals, are involved. Furthermore, the Indian Security Agencies have repeatedly warned of activities relating to the revival of the LTTE. In the background of such developments, it would be foolhardy to not give the Provincial Police a free hand to act independently, as it involves National Security, in matters relating to Law and Order in the Provinces. Clearly, devolving Police powers to Provinces at this point in time would compromise the National Security situation in the country.

Realizing the need for the Provincial Police to be free to act independently, India for instance, has made sure that the authority over a State police is held by the State’s Home Department led by a chief or principal secretary, who essentially is an Administrative Officer. How the provisions in 13A relating to Police powers came to be so different from that in India, notwithstanding the fact that the Executive power of the Governor and the powers of the Provincial Council are nearly identical to powers in Indian States, is indeed a mystery.

CURRENT STATUS of 13A

The current status of 13A is that all powers constitutionally provided under the 13th Amendment are devolved to the Provinces except for Land and Police powers. Land power is a reserved subject and therefore, cannot be devolved as determined by the Supreme Court cited above. Police power should not be devolved as currently provided in 13A because of the law and order situation in the country at this time. The current situation is therefore that all possible power under 13A has already been devolved, which means 13A is fully implemented.

If that is in fact the case, why are Provincial Councils often described as white elephants and that the return on the cost of maintaining them does not warrant them being retained. If the reason is the lack of devolved power, any revisions would amount to a new Constitutional Amendment that at a minimum would require a 2/3 majority. This is unlikely in view of the prevailing negative attitude about the effectiveness of Provincial Councils. Therefore, the more realistic approach is to seriously investigate the effectiveness of the existing organizational structure and introduce the needed reforms to make the operation of Provincial Councils more effective.

Explaining the current situation, a Report titled (PROVINCIAL COUNCILS: OPERATIONAL EXPERIENCE OF DEVOLUTION (1996, p. 17) states: The position of the Divisional Secretary is more awkward despite being placed under the direct authority of the Ministry of Home Affairs. Further, the administrative supervision of the Divisional Secretaries has been assigned to the District Secretaries, who have no direct link with the PC (Provincial Council) system. Thus the Divisional Secretary is a government official and is directly responsible for the implementation of central functions. However, the Divisional Secretary is also made responsible for provincial subjects and functions under delegation from the Governor. As a result, the Divisional Secretary has to service the interests of both the government and the PC”.

There is no doubt that the resulting dual situation affects the performance of Provincial subjects and functions of PCs. Some PCs have attempted to use Pradeshiya Sabhas as an alternative Divisional level structure for the Divisional administration. If such tendencies continue, it is likely that the Divisional Secretariat and the Pradeshiya Sabha would enter into new areas of conflict of interest” (Ibid).

What is evident from the foregoing is the absence of a clear structural arrangement at the Provincial level; a fact that tends to cause the exercise of Devolved Powers to vary from province to province. On the other hand, clear administrative arrangements exist and have always existed at the District and lower levels. Therefore, devolving power to the District and lower levels makes significantly more sense than what currently exists.

Since it is unlikely that the political establishment at any level would resist any attempts to divest power even if is to the benefit of the People, the more realistic option is to reform the existing Center/Periphery relationship from an organizational and management perspective to make devolution work more effectively.

CONCLUSION

The 13th Amendment was certified on November 14, 1987. This means 13A has existed for nearly 34 years in its original form. It did not take long for the People to realize the ineffectiveness of devolving power to the Provinces under structural organizational arrangements formulated for such powers to operate. Even during the colonial period, the Province as the unit of administration was soon abandoned in preference for the smaller unit of the District as a more effective unit of administration.

Despite this background, the political establishment has persistently insisted that the primary unit of devolution should be the Province and they keep on attributing the insufficiency of the scope of the devolved powers as the primary cause for the ineffectiveness of the Provincial Council system. It is indeed tragic that it has not dawned on them that however much power is devolved, if it operates within the framework of a flawed organizational structure, it would continue to be ineffective.

Another issue of serious concern is that no think-tank, research institution or an institution in this country that specializes in management, has been motivated enough to address the cause or causes for the ineffectiveness of the Provincial Council system. In the absence of such knowledge the impulse would be focus on what additional powers to devolve because that is all the political establishment is interested in, not realizing that even additional powers have to operate within a flawed organizational framework that has proved to be dysfunctional.

Therefore, even at this late stage, the call by the Government should be to engage an institution that specializes in management, or any other, to study the existing structural framework under which devolved powers provided under 13A operate, and recommend how the Provincial Council system could be made more effective as a service to the People, because at the end of the day it is the People who are the beneficiaries of a more effective Center/Periphery relationship..

By P. K. Balachandran courtesy  Eurasia Review

High production costs, poor practices and low labor productivity call for a paradigm shift in the management system 

Sri Lanka’s tea industry is in crisis. The cost of production of the brew that cheers” is higher and labor productivity is lower in Sri Lanka as compared to other tea-producing countries like China, India, Vietnam and Kenya. 

The cost of production in Sri Lanka is US$ 3.11/kg, while it is US$ 1.35 in Bangladesh, US$ 1.25 in India, US$ 1 In Kenya, and US$ 0.75 in Vietnam. Labor productivity Lanka is about between 18 and 22 kg per day in Sri Lanka, in contrast to 30 to 60 kg per day in the competing countries. In 2018, the average productivity of tea in Sri Lanka was 1500 kg/ha/year, while in India it was 2227 kg/ha/year and 2104 kg/ha/year in Kenya.

Managements of plantations in the corporate sector (called Regional Plantation Companies or RPCs for short) blame the workers’ lack of commitment to putting in their best before demanding higher and fixed wages. They cite the high cost of production in Sri Lanka for their inability to pay higher wages. 

But representatives of the workers say that labor productivity is low because of low wages, low motivation and bad working conditions besides the low yield from the land due to the very slow rate of replanting. Old tea bushes contribute to low labor productivity.

After a long struggle, the workers were granted a wage of Rs.1000 per day in 2021. But Prof. A.S. Chandrabose and Dr. R. Ramesh allege in their article entitled: Tea Plantations At Crossroads: Rs 1000 Wage Hike & Emerging Dilemmas that the grant of Rs.1000 as the minimum daily wage has proved to be a mirage because the RPCs have not implemented it.

According to the new wage, those who work for 20 days in a given month should get around Rs. 17,000 to Rs. 18,000 with all the statuary deductions. Thus two people from a family working in the estate will have a combined monthly income of around Rs.34,000 to Rs.36,000. This represents a 40% increase in monthly income. But managements in several estates are not in a position to provide the sufficient number of working days for workers to get the maximum benefit from the new wage, Chandrabose and Ramesh point out. 

According to the authors, the RPCs calculated the worker’s wage rates based on their productivity. Payments were calculated based on the harvest collected at the rate of Rs.40 per kilogram. Thus, the total payment for 437 Kilograms of green leaves plucked by the worker in the month of May 2021 was (Rs.40 x 437 Kgs) Rs.17,480 which was the total payment for that month. But deductions were Rs.6,960 for food items that were purchased from the corporative shop, bank loan etc. and the final take home money was merely Rs.10,520.” 

This is less than the Sri Lanka minimum wage. According to Institute of Policy Studies researchers Manoj Thibbothuwewa, Priyanka Jayawardena and Nisha Arunatilake, in 2019, the minimum living wage was set at Rs.23,785.  

However, an encouraging aspect of the situation in Sri Lanka is that labor productivity is much higher in the smallholdings compared to the corporate sector-managed estates. Most smallholdings are doing better because they use family labor, which keeps the costs low and ensures the personal involvement of the owner in cultivation. The latter attribute ensures greater care and higher yields follow.

Former MP and diplomat, R.Yogarajan, has suggested leasing out unused land in the RPC estates to workers to produce tea for their respective companies. The ownership of the land will rest with the company concerned but the worker will earn a living by cultivating it, he explains. In March 2021, the then Labor Minister, Nimal Siripala de Silva, had proposed that the 39,000 hectares of uncultivated and abandoned lands with the RPCs should be distributed among estate workers and others for cultivation.

It is felt that such a contract farming system” will ensure the workers’ commitment to the tea industry, encourage them to work hard and also stay put in the estates. Given the bad conditions in the plantations workers (especially youngsters) tend to seek work outside the estates. The vexed wages issue in the RPCs will also be mitigated.      

In their paper Social Development and Labor Productivity: The Problem and a Solution for the Tea Plantation Sector of Sri Lanka, Sajitha Dishankaa and Yukio Ikemoto of the Department of Business Economics, University of Colombo, and the Institute for Advanced Studies on Asia, The University of Tokyo, strongly argue that if the workers are not producing enough it is due to their poor socio-economic condition. Therefore, there is an immediate need to uplift the social well-being of tea estate workers, they argue.

According to the survey carried out by the Census Department in 2016, the percentage of people living in poverty was 1.3% in the Urban sector while in the Rural sector it was 3.3 % and in the Estate sector it was as high as 6.8%. Clearly, the wage increases for estate workers in the last 27 years have not reduced poverty. 

Although there are more wage earners in a typical estate worker’s family (2.1 per household), the total income is not much when compared with the mean household income and household size in other sectors. Low income is an insurmountable obstacle for estate workers when accessing quality education, health and nutrition, and housing. 

47.8% of heads of estate households have only five years of school education and 12.2% of the estate population are categorized as having ‘no education’. This adversely affects family well-being, the authors say.  Estate housing is of abysmal quality and sanitation is virtually non-existent. Health is poor because of lack of nutrition. The widespread drink habit among both men and women, and also lack of access to medicare complicate matters, severely affecting labor productivity

As a way out, Dishankaa and Ikemoto suggest the adoption of a small-scale contract farming” system that would ensure equity, efficiency and empowerment” that are lacking in the existing system. 

Contract farming might prove to be a game changer in these circumstances, they suggest. It will liberate the tea estate worker from the thralldom of the estate managements, lift his spirit of adventure and motivate him to progress in life.

Some RPCs in Sri Lanka have a contract farming system but in a limited way. Studies of contract farming in Kenya, China and Senegal found that it significantly increased the incomes of farmers, raised their standard of living, improved their health and created surpluses for investments. 

 The literature and responses from estate workers suggest that it will be a successful and a sustainable solution to the socio-economic problems faced by the estate community. Further, it reduces the burden of labor and production management of RPCs to a greater extent as contract farmers employ their own labor. Importantly, with the introduction of this new system, estate workers will have the freedom of choice either to get engaged in contract farming or to remain in regular RPC employment,” the authors say.

Be that as it may, small-scale contract farming, needs inputs from outside agencies, both in terms of expertise and finances. If it is not tied to an RPC, the contract farmer has to integrate himself with a marketing network. State agencies should step in and help. Many small-scale contract farmers are part of an informal network, but this has to be formalized for effective functioning. 

P. K. Balachandran

P. K. Balachandran is a senior Indian journalist working in Sri Lanka for local and international media and has been writing on South Asian issues for the past 21 years.

Courtesy Mainichi Japan

NAGOYA — The Nagoya District Public Prosecutors Office’s decision not to indict 13 officials at a regional immigration bureau, including the bureau chief, over the death of a Sri Lankan woman was unjust, a citizens’ panel reviewing prosecutors’ judgments here announced on Dec. 26.

In response to the Nagoya No. 1 Committee for the Inquest of Prosecution’s ruling dated Dec. 21, the public prosecutors office will reopen its investigation into the death of Wishma Sandamali.

Wishma died while detained at the Nagoya Regional Immigration Services Bureau in March 2021 at age 33. Her family members filed a criminal complaint in November that year against the then bureau chief and other officials on suspicion of murder. The Nagoya prosecutors office in June 2022 decided to drop charges against all 13 people including the immigration bureau staff, saying that the causal relationship between the bureau’s handling of the woman and her death “could not be recognized.”

In August, the family submitted a petition claiming that the immigration officials had failed to provide proper medical care and food to Wishma, resulting in her death. They pointed out that the causal relationship between her death and how the immigration bureau handled her could be well established, and that prosecutors’ non-indictment decision was unreasonable.

(Japanese original by Kenichiro Fuji, Nagoya News Center)

Courtesy Adaderana

The fuel consumption in Sri Lanka has plunged by 50 per cent in the last months of 2022, compared to the first few months of the year, the state-owned fuel distributor Ceylon Petroleum Corporation (CPC) said on Monday.

The company said daily fuel consumption averaged 5,500 tonnes between December 2021 and February 2022 in the South Asian country.

The economic crisis, which had led to a reduction in consumption, the introduction of fuel rationing and the end of hoarding of fuel, has resulted in the decline in demand, it said.

Fuel is one of Sri Lanka’s most costly imports and the cost was around 3.7 billion US dollars in 2021, reports Xinhua.

Sri Lanka spent $1.4 billion for fuel between January and March 2022, an increase of 45 per cent year-on-year.

–Agencies

Courtesy Hiru News

Russian carrier, Red Wings will start charter flight operations to the Mattala International Airport twice a week, with effect from December 28, 2022

Amanda Yee Courtesy Liberation News

U.S. politicians and corporate media often promote the narrative that China lures developing countries into predatory, high-interest loans to build infrastructure projects as part of its Belt and Road Initiative. As the story goes, China anticipates that the borrowing country will default on that loan, so that it can then seize that asset in order to extend its military or geostrategic influence — evidence of China’s so-called colonizing of the Global South.

The concept of Chinese debt trap diplomacy” finds its origins in a 2017 academic article published by a think tank in Northern India describing China’s financing of Sri Lanka’s Hambantota Port. The concept was then picked up by two Harvard graduate students in 2018, when they published a paper accusing China of debtbook diplomacy” and leveraging accumulated debt to achieve its strategic aims.” This paper was then widely cited by media publications, the idea of Chinese debt traps” seeped into Washington and intelligence circles, and a short time later, by November 2018, a Google search of the phrase debt trap diplomacy” generated nearly two million results.

By now the debt trap diplomacy” accusation has become a bipartisan one: Both the Trump and Biden administrations have peddled it, and it’s been further advanced by organizations such as the U.S. International Development Finance Corporation, and corporate media outlets like The New York Times, The Washington Post, and The Hill. 

In one egregious instance, BBC News even edited an interview with Deborah Bräutigam — a scholar known for her work challenging the validity of the Chinese debt trap diplomacy” myth — to only include her explanation of the myth itself, omitting all evidence she cited against it, leading listeners to believe that Bräutigam was in fact claiming the concept was true. 

Problems with the ‘debt trap diplomacy’ myth 

Generally, there are three problems with this debt trap diplomacy” myth.

The first problem is that this myth assumes China unilaterally dictates Belt and Road Initiative projects to lure other countries into taking on these predatory loans. In reality, Chinese development financing is largely recipient-driven through bilateral interactions and deals. Infrastructure projects are determined by the recipient country, not China, based on their own economic and political interests.

The second problem with the narrative is that it relies on the assumption that it is Chinese policy to advance predatory loans with onerous terms and conditions to ensnare countries into debt. In reality, China often advances loans at fairly low interest rates, and is often willing to restructure the terms of existing loans to be more favorable to the borrowing country, or even forgive loans altogether. In fact, in August of 2022, the Chinese government announced it was forgiving 23 interest-free loans in 17 African countries. Prior to that, between 2000 and 2019, China had also restructured a total of $15 billion of debt and forgiven $3.4 billion in loans they had given to African countries.

And lastly, the third problem with this debt trap diplomacy narrative is that despite what it claims, China has never seized an asset because a country defaulted on a loan.

Sri Lanka’s Hambantota Port

Sri Lanka’s Hambantota Port was one of the first instances of so-called Chinese debt trap diplomacy.” The conventional story goes that Sri Lanka wanted to build a port on their southern coast in the village of Hambantota, as part of BRI. Chinese banks then granted Sri Lanka these predatory loans to build the port with the assumption the government would default, allowing China to seize the port in exchange for debt relief and create a Chinese naval outpost there.

As Chinese development financing is usually recipient-driven, the port was proposed by the Sri Lankan government, not by China, and the port was a plan that the country had for several decades, long before BRI. In fact, the Sri Lankan government had first approached India and the United States to finance the port. After both countries said no, it then approached China. A Chinese construction company, China Harbor Group, won the contract and a Chinese bank agreed to fund it. So not only was the Hambantota Port not a Chinese proposal to begin with, this all occurred in 2007 — six years before BRI was even launched.

Another issue with framing this as Chinese debt trap diplomacy” is that Sri Lanka’s debt burden was due only in small part to Chinese lending. In 2017, Sri Lanka had over $50 billion in external debt — only 9% of which was owned by China. In fact, Sri Lanka’s debt was primarily incurred through borrowing of western loans — the government owed more to the World Bank and Japan than to China. And due to Sri Lanka falling into debt, the government arranged a bailout through the International Monetary Fund. The Hambantota Port by that time turned out to be a commercial failure, so the Sri Lankan government also decided to lease it out to an experienced company in order to use that money to pay off its debt. The government of Mahinda Rajapaksa, president at that time, first approached Indian and Japanese firms, all of whom rejected the offer. It then negotiated with China Merchants Ports Holdings, a Chinese state-owned enterprise, to lease the port for 99 years in exchange for $1.12 billion dollars, which it used to pay off other debts.

In other words, there was no debt-for-asset swap here, as the story states — what happened to the port was not a seizure” at all, but rather a fire sale to raise money, allowing Sri Lanka to pay off other debts and deal with other issues.

Lastly, many claim that China seized the Hambantota Port for military purposes. Then-Vice President Mike Pence even expressed fear that the port would soon become a forward military base for China’s growing blue-water navy.” This never happened. Sri Lankan diplomats and politicians have insisted that China using the port as a naval base was never featured in their talks with Beijing, with Karunasena Kodituwakku, the ambassador of Sri Lanka to China, even bluntly stating in an interview: China never asked us. We never offered it.” Chinese naval ships are not permitted to use the port — it is for Sri Lanka’s naval command only.

More recently, starting in March of 2022, Sri Lanka saw mass protests as people took to the streets frustrated over fuel shortages and the rising cost of essentials. Once again, western media outlets such as The Washington Post, The Associated Press, and many others took the opportunity to blame Chinese lending for plunging Sri Lanka into economic crisis.

Diverting blame away from the role of the IMF, The Wall Street Journal even called China Sri Lanka’s largest creditor” and that its lending policies helped create” the crisis to begin with. But again, this is false. As of 2021, 81% of Sri Lanka’s debt was owned by western financial institutions and western allies like Japan and India. Less than 10% is owned by Beijing. In fact, at that time, the IMF alone had granted loans to Sri Lanka 16 times, continually restructuring them at times of economic crisis to the benefit of its creditors. There is no Chinese debt trap” here — it is western financial institutions’ lending and attendant forced austerity and neoliberalization of the economy that has created Sri Lanka’s crisis.

Entebbe International Airport in Uganda

In November 2021, Uganda’s national newspaper, the Daily Monitor, ran a story with the headline, Uganda surrenders key assets for China cash.” The article claimed that unless some provisions in the contract to expand Uganda’s Entebbe International Airport were re-negotiated, the country was at risk of being forced to hand it over if the loan was not repaid. The loan in question was worth $207 million at 2% interest from the Export-Import Bank of China granted to Uganda for expansion of the airport, which is a project under BRI.

The headline went viral, with The Daily Show even airing a segment covering the story as the latest supposed example of China’s debt trap diplomacy,” and it was also picked up by The Wall Street Journal and India’s Economic Times, with the former claiming that a clause in an agreement with the African nation has stirred a flap over whether the country signed away financial control of Entebbe International Airport.”

But according to analysis by AidData, who obtained a copy of the contract, the airport was not even a source of collateral that the lender could seize in the first place! What the conditions of the agreement did require was that cash collateral be placed in a separate escrow account which could then be seized in the event of default — a fairly standard clause for international projects financing.

The viral story even led to Vianney M. Luggya, spokesperson for the Uganda Civil Aviation Authority, to deny allegations of Chinese plans to seize the airport.

Despite all evidence to the contrary, that has not stopped media sources from spinning their own narratives.

The real debt trap

It is clear that Chinese debt trap diplomacy” is a U.S. narrative advanced to obscure its own imperialist policies, to distract from the IMF and World Bank’s own practice of pushing predatory loans with exorbitantly high interest rates onto Global South countries. Chinese loans are granted toward infrastructure projects, which are critical to a country’s development — they are not tied to privatization projects and structural adjustment the way IMF and World Bank loans are.

Indeed, IMF and World Bank loans are granted on conditions of privatizing public sectors, gutting social welfare programs, and trade liberalization to enrich western capitalist interests. The predatory interest rates ensure that these loans can never be paid back, keeping the borrowing countries poor and locking them into a state of underdevelopment, to ensure further plunder and resource extraction at the hands of these same western capitalists. This is the real debt trap.

Sugath Kulatunga

The Sinhalese nation has made a series of political and strategic lapses which have influenced the fate of this nation throughout history. This note is to roughly indicate them, and hope historians fill up the details.

For strategic reasons valid at the time, all our capitals other than Kotte, were located away from the coast. Although we had many busy ports in ancient Sri Lanka like Mahathitta, Jambukola, Gokanna and Godawaya, none of them served as Capital cities. The economy of ancient Sri Lanka was based on agriculture and trade. Although the ports served as entrepôt trade hubs they were not developed as important cities and the country did not capitalize on the strategic location of the island in the Indian ocean. SL had the skills and resources to develop as a maritime power. According to Robert Knox Its forests abound with timber, fit for the construction of the most durable navy. The harbor of Trincomalee alone is an inestimable acquisition -where the whole navy of Great Britain might ride in security.

It is the dominion of the sea, which alone can afford security to commercial enterprise.”

It is on record that King Parakramabahu the Great sent successful expeditionary forces to Burma and South India.

While small nations like Portuguese and Dutch became global powers because of their seafaring dominance, SL did not make use of its maritime advantages. The lack of a marine power was the main reason that made SL subject to invasion by the three European powers. Every time they were trapped into Colombo Fort, they were rescued by help coming from abroad by sea. The non-development of a maritime strength was one of the big mistakes of the Sinhalese.

    The island has been a center of Buddhist scholarship and practices since the introduction of Buddhism in the third century BC. Sri Lanka was the depositary of Commentaries of Theravada Buddhism in Sinhala. In the 5^th Century AD with the emergence of Mahayana, Sanskrit became the dominant language in interpreting Buddhism and the use of Pali was on the decline. This made adherents of Pali language seek ways and means to get back Pali to its original glory. One strategy to do this was to translate to Pali the unique commentaries in Sinhalese on the Tripitaka to Pali. Ven. Buddhagosha from India came to Sri Lanka for this purpose. He was an exceptional translator who translated the original Sinhalese commentaries to Pali with the help of Mahavihara. This was admirable but he destroyed all the Sinhala commentaries to prevent them from superseding the Pali translations and comparing the translations with the original Sinhala commentaries. This was a selfish and unwarranted act. This prevented the Sinhala language to become a dominant language of Buddhism. Letting Buddhagosha commit this obnoxious act was a terrible mistake.

      It was the hallowed tradition in Sri Lanka that the King was the custodian of the Tooth Relic and was a devout Buddhist. What was imperative was the religion and not the race. Nissanka Malla from Kalinga became a Buddhist and became the King. In late history this tradition allowed Malabar Nayak clan to occupy the throne by becoming Buddhists. During the reign of the last Nayak king it created dissension among the Kandyan chiefs and led to the ultimate takeover of the Kandyan Kingdom by the British. Religion should not have been made a shield to justify the right to the throne.

A mistake made in the modern times is the naming of the Republic from Ceylon to Sri Lanka. This was obviously done to match with the title of the Sri Lanka Freedom party. We should have retained the name Ceylon which was a derivation of the historical name Zeylan or name the island Sinhale which was the historical name used in Prakrit *𑀲𑀻𑀳𑀮𑀤𑀻𑀯 (*sīhaladīva) and Sanskrit सिंहलद्वीप (siṃhaladvīpa. It is the name of the country mentioned in Mahabharata (https://en.wiktionary.org/wiki/Sinhala). It is also the practice adopted in countries like France of the French, Germany of Germans and England of the English.

The most recent blunder is the leasing of the Hambantota Port to the Chinese for 99 years. We are in for the indiscriminate sale of national assets on a large scale in the next few years when there is over 50 billion US dollars illegally held back abroad by our exporters.

Lapses in History

The Sinhalese nation has made a series of political and strategic lapses which have influenced the fate of this nation throughout history. This note is to roughly indicate them, and hope historians fill up the details.

For strategic reasons valid at the time, all our capitals other than Kotte, were located away from the coast. Although we had many busy ports in ancient Sri Lanka like Mahathitta, Jambukola, Gokanna and Godawaya, none of them served as Capital cities. The economy of ancient Sri Lanka was based on agriculture and trade. Although the ports served as entrepôt trade hubs they were not developed as important cities and the country did not capitalize on the strategic location of the island in the Indian ocean. SL had the skills and resources to develop as a maritime power. According to Robert Knox Its forests abound with timber, fit for the construction of the most durable navy. The harbor of Trincomalee alone is an inestimable acquisition -where the whole navy of Great Britain might ride in security.

It is the dominion of the sea, which alone can afford security to commercial enterprise.”

It is on record that King Parakramabahu the Great sent successful expeditionary forces to Burma and South India.

While small nations like Portuguese and Dutch became global powers because of their seafaring dominance, SL did not make use of its maritime advantages. The lack of a marine power was the main reason that made SL subject to invasion by the three European powers. Every time they were trapped into Colombo Fort, they were rescued by help coming from abroad by sea. The non-development of a maritime strength was one of the big mistakes of the Sinhalese.

    The island has been a center of Buddhist scholarship and practices since the introduction of Buddhism in the third century BC. Sri Lanka was the depositary of Commentaries of Theravada Buddhism in Sinhala. In the 5^th Century AD with the emergence of Mahayana, Sanskrit became the dominant language in interpreting Buddhism and the use of Pali was on the decline. This made adherents of Pali language seek ways and means to get back Pali to its original glory. One strategy to do this was to translate to Pali the unique commentaries in Sinhalese on the Tripitaka to Pali. Ven. Buddhagosha from India came to Sri Lanka for this purpose. He was an exceptional translator who translated the original Sinhalese commentaries to Pali with the help of Mahavihara. This was admirable but he destroyed all the Sinhala commentaries to prevent them from superseding the Pali translations and comparing the translations with the original Sinhala commentaries. This was a selfish and unwarranted act. This prevented the Sinhala language to become a dominant language of Buddhism. Letting Buddhagosha commit this obnoxious act was a terrible mistake.

      It was the hallowed tradition in Sri Lanka that the King was the custodian of the Tooth Relic and was a devout Buddhist. What was imperative was the religion and not the race. Nissanka Malla from Kalinga became a Buddhist and became the King. In late history this tradition allowed Malabar Nayak clan to occupy the throne by becoming Buddhists. During the reign of the last Nayak king it created dissension among the Kandyan chiefs and led to the ultimate takeover of the Kandyan Kingdom by the British. Religion should not have been made a shield to justify the right to the throne.

A mistake made in the modern times is the naming of the Republic from Ceylon to Sri Lanka. This was obviously done to match with the title of the Sri Lanka Freedom party. We should have retained the name Ceylon which was a derivation of the historical name Zeylan or name the island Sinhale which was the historical name used in Prakrit *𑀲𑀻𑀳𑀮𑀤𑀻𑀯 (*sīhaladīva) and Sanskrit सिंहलद्वीप (siṃhaladvīpa. It is the name of the country mentioned in Mahabharata (https://en.wiktionary.org/wiki/Sinhala). It is also the practice adopted in countries like France of the French, Germany of Germans and England of the English.

The most recent blunder is the leasing of the Hambantota Port to the Chinese for 99 years. We are in for the indiscriminate sale of national assets on a large scale in the next few years when there is over 50 billion US dollars illegally held back abroad by our exporters.

Sugath Kulatunga

KAMALIKA PIERIS

The ‘Tamil inscription’ in the Trilingual slab found in Galle, given by China,  has been greeted with great joy by the Tamil Separatist Movement, saying that it shows the  importance of the  Tamil  language  in International relations and International trade. Unfortunately the inscription is not in Tamil.

This Trilingual slab was discovered in 1911, by provincial engineer H.F. Tomalin, who was told of a carved stone covering a culvert near Cripps Road in Galle. This slab   had been erected in 1411 in Galle, to commemorate the visit to Sri Lanka by the Chinese admiral Zheng   He, during one of China’s celebrated ship voyages of the 15th century.

 From 1405 to 1433 Chinese admiral Cheng Ho directed seven ocean expeditions for the Ming emperor Zhu Di. They are considered to be unmatched in world history. The first expedition was to Champa (central Vietnam), Siam (Thailand), Java to   Cochin and the kingdom of Calicut (Kerala). The second expedition (1407-1409) took 68 ships to the court of Calicut to attend the inauguration of a new king.

The third voyage (1409-1411) with 48 large ships and 30,000 troops, visited many of the same places as on the first voyage but also went to Malacca .The fourth voyage (1413-15) in addition to visiting many of the earlier sites, Zheng He went onto Hormuz on the Persian Gulf. The fifth voyage (1417-1419) went to Aden, and then on to the east coast of Africa, stopping at the city states of Mogadishu and Brawa (in today’s Somalia), and Malindi (in present day Kenya).

The sixth expedition (1421-1422) of 41 ships sailed to many of the previously visited Southeast Asian and Indian courts and stops in the Persian Gulf, the Red Sea, and the coast of Africa, the fleet was then sent on to pursue several separate itineraries, with some ships going perhaps as far south as Sofala in present day Mozambique.

The seventh and final voyage (1431-33) had more than one hundred large ships and over 27,000 men, and it visited all the important ports in the South China Sea and Indian Ocean as well as Aden and Hormuz. One auxiliary voyage traveled up the Red Sea to Jidda, only a few hundred miles from the holy cities of Mecca and Medina.

On these visits Cheng Ho has meddled in the internal politics of the host country. On his first voyage, he put down a pirate uprising in Sumatra, bringing the pirate chief, an overseas Chinese, back to Nanjing for punishment. On his third visit he had clashed with the ruler of Sri Lanka and taken some leading persons of the ruling group to China.

The Chinese fleet visited Sri Lanka on the first voyage and probably on all subsequent voyages too, as Sri Lanka was a useful port of call. On the third voyage, Zheng He brought a trilingual tablet to be erected in Sri Lanka. The tabletwas prepared in Nanking, dated to15^th February 1409. It was set up in Galle in 1411.

The Galle slab inscription is just one of a series of trilingual slabs prepared in China, and deposited in various foreign ports visited by the Chinese fleet. Cheng Ho had placed slab inscriptions at selected places on his route.  Similar tablets have been found at Kerala, Cape Verde and Congo and probably elsewhere.

The Galle slab said that we (i.e. China) have dispatched missions to announce our mandates to foreign nations”. It spoke of the Buddhist temples in the mountainous isle of Sri Lanka, and listed the   generous gifts the group had made to a Buddhist temple in the mountain of Ceylon, presumably Sri Pada.

The other two inscriptions in the Trilingual slab made similar statements. One gave praise to Allah and the   other praised the god Tenavarai-Nayanar.  To each god the Chinese offered similar lavish tributes.

The trilingual slab had inscriptions in three different languages, obviously. The local researchers easily identified two of the three scripts as Chinese and Persian. Paranavitana thought the third script was Tamil.

However, Tamil historians in Sri Lanka had great difficulty in reading this so-called Tamil inscription.  ‘This inscription is of a unique kind. There is no similar record in the whole range of Tamil inscriptions,’ they said. The language and orthography show characteristics which are not found in any other Tamil inscription.   The word ‘Manittar’ found in the inscription is not found in Tamil, they added. [1] That is not surprising. The   inscription is not in Tamil. It is in Malayalam, the language of Kerala.

Gavin Menzies  in his book 1421: The Year China Discovered the World”, stated that slab inscriptions were  found in Cochin and Calicut in Kerala,  at Ribiera de Janela, in Cape Verde and Matadi Falls in Congo. Janela inscription was weatherworn and could not be deciphered, but was identified as Malayalam. Matadi Fallsinscription was also in Malayalam. Presumably the two slabs in Kerala were in Malayalam which makes a total of six slab inscriptions using Malayalam. Menzies views on the China voyages have been disputed but as far as I know, the language identification of Malayalam in the stele (slabs) has not been contested. (Menziesp 120, 134-136) .

The use of Malayalam can be easily explained.  The  voyages of Cheng Ho included regular  visits to Kerala. Kerala was on the international east-west trade route. There was also a diplomatic link between China and Kerala.  The first and second voyages ended at Kerala.  The second  voyage was to attend a coronation there . The sixth expedition saw three units of the fleet go   to Kerala and   separate at Kerala. The  Chinese fleet probably touched Kerala on the other three visits too.  

However, Tamil Separatist Movement has  joyfully embraced the  false notion  that the Malayali inscriptions are  Tamil  They have gone to town over it. They triumphantly  point out that there is no Sinhala inscription on the slab.

Nirmala Chandrahasan says, we have seen from the Galle Inscription that China gave the Tamil language pride of place in Sri Lanka at a certain point of time, and I may mention similar inscriptions have also been left by them in other south Asian countries.  We learn that the Tamil community in Sri Lanka was a powerful and respected one, hence the inscriptions in Mandarin along with Tamil and Persian.

Nirmala continues, at that time Tamil was a language of commerce and trade in the Indian Ocean region and the Tamil Kingdoms of South India were powerful entities.  The Chinese of that era were aware of the Tamil language and culture both because of the maritime traditions of the Tamils during the era of the great Chola Empire but also because Tamil Buddhist monks from Kancheepuram had brought Buddhism to China.

It is not possible to accept these observations.  Buddhism would have gone to China in the time of Gautama Buddha directly from North India via the land route. Kancheepuram is in south India. There is no direct route from Kancheepuram  to China,  and it is highly unlikely that Buddhism  was introduced to China by Tamil Buddhists.

In the time of Cheng Ho there was no sovereign Tamil kingdom. The Tamil kingdom had lost its independence before the Chinese voyages had even  started. Tamil kingdom was conquered by the Vijayanagara kingdom of Karnataka In 1378 and  unlike Sri Lanka, it never regained independence.

The Tamil kingdom  was  not on the international east west trade route either .That trade route went along the north west and  south west of the Indian peninsula. Tamilnadu is on the south east, away from the international  trade route. It is most unlikely therefore that Tamil would have been the language of commerce and Tamils would have led the international trade.

The Tamil kingdom was not on the main sea route either. Cheng Ho did not go to Tamilnadu. The notion that in China they were carving inscriptions in Tamil is laughable.

---

[1] Tamil inscriptions in the Colombo National Museum  p 53, 56