අග්‍රාමාත්‍ය මාධ්‍ය අංශය

ආයෝජන ආකර්ශනය, අපනයන හා සංචාරක ව්‍යාපාරය ප්‍රවර්ධනය කෙරෙන නව්‍ය රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකභාවයක වැදගත්කම අග්‍රාමාත්‍යවරයා අවධාරණය කරයි.....

සාම්ප්‍රදායික රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ක්‍රමය  වෙනුවට  ආර්ථික රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකභාවයට ලොව ප්‍රමුඛතාවය හිමිව ඇතැයි අග්‍රාමාත්‍ය දිනේෂ් ගුණවර්ධන මහතා පැවසීය.

නව ශ්‍රී ලංකා තානාපතිවරුන් හා අග්‍රාමාත්‍ය දිනේෂ් ගුණවර්ධන මහතා අතර අද (දෙසැ 26) අරලියගහ මන්දිරයේ පැවැති විශේෂ සාකච්චාවකදී ඒ මහතා මෙසේ පැවසීය. නව තානාපතිවරුන් සහ මහ කොමසාරිස්වරුන් 16 දෙනෙකු මෙම සාකච්ඡාවට එක්ව සිටියහ.

ආයෝජන ආකර්ෂණය කරගැනීම, අපනයනය හා සංචාරක ව්‍යාපාරය ප්‍රවර්ධනය කිරීම මෙන්ම සියලු දෙනා සමඟ මිත්‍රශීලී, නොබැඳි මධ්‍යස්ථ රටක් බවට වූ ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රතිරූපය ඉහළ නැංවීම සඳහා කටයුතු කරන ලෙස අග්‍රාමාත්‍යවරයා නව තානාපතිවරුන්ට පැවසූහ.

රට හමුවේ ඇති ආර්ථික අර්බුදය හා ණය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීම් පිළිබඳව අදහස් දැක්වූ අග්‍රාමාත්‍යවරයා ආධාර සහ ණය මත යැපීමට වඩා නිෂ්පාදනය, අපනයනය සහ වේගවත් සංවර්ධනයක් ඇති කර ගැනීමට හැකි වන පරිදි ආයෝජන, හවුල් ව්‍යාපාර සහ ද්විපාර්ශ්වික හවුල්කාරිත්වයන් සඳහා කටයුතු කරන ලෙස ද ශ්‍රී ලංකා දූත මණ්ඩලවලින් ඉල්ලා සිටියේය.

වැඩි ආයෝජන, රැකියා අවස්ථා සහ සංවර්ධන ආධාර ලබා ගැනීම සඳහා විදේශගත ප්‍රජාව සහ ඔවුන්ගේ සංගම් සමඟ සමීප සහයෝගයෙන්  කටයුතු කළ යුතුයි. ශීඝ්‍ර ආර්ථික ප්‍රකෘතියක් අත්කර ගනිමින් අහරින් ස්වයංපෝෂිතවීමට සහ කෘෂිකර්මය, කර්මාන්ත, තොරතුරු තාක්ෂණ සහ සංචාරක ව්‍යාපාරය දියුණු කිරීමට ශ්‍රී ලංකාව දරන උත්සාහයන් සමඟ මිත්‍ර ජාතීන්ට සහයෝගයෙන් කටයුතු කළ හැකි බවද අග්‍රාමාත්‍යවරයා පෙන්වා දුන්නේය.

ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා විසින් පිහිටුවන ලද ආයෝජන සහ අපනයන ප්‍රවර්ධන කමිටු සඳහා උපරිම සහයෝගය ලබා දෙන ලෙස ද අග්‍රාමාත්‍ය ගුණවර්ධන මහතා අවධාරණය කළේය.

මෙම අවස්ථාවට අභිනවයෙන් පත් වූ තානාපතිවරුන් වන හිටපු විදේශ ලේකම් චිත්‍රාංගනී වාගීස්වර (ඕස්ට්‍රේලියාව) , හිටපු විදේශ ලේකම් අද්මිරාල් මහාචාර්ය ජයනාත් කොළඹගේ (ඉන්දුනීසියාව), මනීෂා ගුණසේකර (ප්‍රංශය), එච්.එම්.ජී.ආර්.ආර්.කේ. මෙන්ඩිස් (බහරේන්), ආචාර්ය ඒ.එස්.යූ. මෙන්ඩිස් (වියට්නාමය), වරුණි මුතුකුමාරණ (ජර්මනිය), කපිල ජයවීර (ලෙබනනය), එම්.එච්.එම්.එන්. බණ්ඩාර (ඊශ්‍රායලය), කේ.කේ.තේෂාන්ත කුමාරසිරි (ඉතියෝපියාව), ආචාර්ය චානක එච්.තල්පහේවා (පිලිපීනය), ප්‍රියංගිකා විජේගුණසේකර (ජෝර්දානය), බී.කාන්දීපන් (කුවේට්), හිමාලි අරුණතිලක (ජිනීවා), උදය ඉන්ද්‍රරත්න (එක්සත් අරාබි එමිරේට්ස්) සහ සන්දි එමිරේට්ස් සමරසිංහ (කොන්සල් ජනරාල්- මෙල්බර්න්) ඇතුළු පිරිසක් එක් වූහ.

MIKE WHITNEY  Courtesy The Unz Review

The war in Ukraine is not a Call of Duty fantasy. It is an enlargement of the human tragedy that NATO’s eastward expansion created. The victims do not live in North America. They live in a region that most Americans can’t find on a map. Washington urged the Ukrainians to fight. Now Washington must urge them to stop.” Colonel Douglas MacGregor, The American Conservative

Volodymyr Zelensky did not fly across the Atlantic so he could deliver a speech to the US Congress. That was not the purpose of his trip. The real objective was to produce a galvanizing event that would create the illusion of broad-based public support for the war. That is why the speech was broadcast on all the mainstream media channels and that is why Congress repeatedly greeted Zelensky with raucous applause. Once again, the cadres of voracious elites who control the political levers of power in America, are determined to drag the country to war, which is why they portray a cross-dressing thug in a gym suit” as a Churchillian figure of unshakable principles. It’s all public relations. It’s all an attempt to garner support for a conflict which will soon involve young American men and women who will be asked to die so that wealthy elites can maintain their grip on global power.

Zelensky’s trip to Capitol Hill was timed to coincide with Putin’s winter offensive, which is expected to crush the Ukrainian Armed Forces and bring the war to a swift end. The Biden administration understands the situation but does not have weaponry or manpower to impact the outcome. That doesn’t mean, however, that Washington doesn’t have a plan for prolonging the conflict or beefing up its combat forces. It does have a plan, that is evident by the way the administration has rejected negotiations at every turn. What that tells us is that Washington is still committed to defeating Russia whatever the cost. In practical terms, that means that the US must create an incident that will serve as a justification for escalation. The incident could be related to Zelensky’s unexpected trip to Washington or, perhaps, it could be linked to the detonation of a nuclear device somewhere in Ukraine. Check out this excerpt from an article at RT:

The risk of Kiev attempting to build a so-called ‘dirty bomb’ remains, a senior Russian diplomat has said….

Ukraine has the potential necessary to make a ‘dirty bomb,’ it doesn’t take much effort. Especially since Ukraine has been a nation advanced in nuclear technology since the Soviet times, [and] has many technologies and expertise,” Mikhail Ulyanov told journalists on Wednesday, as quoted by RIA Novosti…

General Igor Kirillov, the commander of the Russian military branch responsible for protecting troops from weapons of mass destruction, claimed in October that Kiev was at the final stage” of producing a dirty bomb.” (Radioactive threat from Kiev persists – Moscow, RT)

The means by which a false flag is carried out, is completely irrelevant. What matters is that — according to political analyst John Mearsheimer– The United States is in this to win”, that is, the US foreign policy establishment is not prepared to let the Russian army prevail in Ukraine and impose its own settlement. They’re going to find a way to intensify the conflict and bring foreign troops into the theater. That’s the objective, and that’s what they’ll do once they’ve figured out an excuse for escalation. Bottom line: The US is not going to throw in the towel and call it quits. This is a long-term project that could drag on for years if not decades.

Political analyst Kurt Nimmo thinks that NATO might join the fighting. Here’s a short blurb from Nimmo’s latest at Global Research:

If Olga Lebedeva and Pravda.ru can be believed, NATO is on the verge of entering the war in Ukraine.

Such announcements were heard from officials of the Polish Ministry of Defence, the General Staff of the NATO alliance, officers of the French army and (of course) the Ukrainian Ministry of Defence,” according to Lebedeva.

The main reason would be the very next Russian general offensive that NATO is planning and which according to it would decimate the Ukrainian army not only in the Donbass but also on the Kiev side (many Russian units are in combat situation in Belarus at the borders with Ukraine),” explains Rusreinfo.ru, a Russian website.

But NATO has always been very clear: Ukraine CANNOT LOSE. For Washington, the only solution would therefore be for NATO forces to enter Ukraine, hoping that this will end the Russian offensive. The calculation is that Vladimir Putin will not want to directly face NATO with the possible (nuclear) consequences, and will therefore then retreat.” (NATO Decides to Attack Russia in Ukraine– Ukraine is unable to defeat Russia. The next step is for direct NATO involvement, Kurt Nimmo, Global Research)

Nimmo could be right but, maybe not. It appears to me that NATO is hopelessly divided on the issue. A number of NATO countries will not join in a war against Russia regardless of the circumstances or the amount of pressure from the White House. The more likely scenario was presented by Colonel Douglas MacGregor who laid it out in an article at The American Conservative on Tuesday. Here’s what he said: .

The Biden administration’s unconditional support for the Zelensky regime in Kiev is reaching a strategic inflection point not unlike the one LBJ reached in 1965… Like South Vietnam in the 1960s, Ukraine is losing its war with Russia… The real danger now is that Biden will soon appear on television to repeat LBJ’s performance in 1965, substituting the word Ukraine” for South Vietnam”:

Tonight, my fellow Americans I want to speak to you about freedom, democracy, and the struggle of the Ukrainian people for victory. No other question so preoccupies our people. No other dream so absorbs the millions who live in Ukraine and Eastern Europe… However, I am not talking about a NATO attack on Russia. Rather, I propose to send a U.S. led coalition of the willing, consisting of American, Polish, and Romanian armed forces into Ukraine, to establish the ground equivalent of a no-fly zone.” The mission I propose is a peaceful one, to create a safe zone in the Western most portion of Ukraine for Ukrainian Forces and refugees struggling to survive Russia’s devastating attacks…”

NATO’s governments are divided in their thinking about the war in Ukraine. Except for Poland and, possibly, Romania, none of NATO’s members are in a rush to mobilize their forces for a long, grueling war of attrition with Russia in Ukraine. No one in London, Paris, or, Berlin wants to run the risk of a nuclear war with Moscow. Americans do not support going to war with Russia, and those few who do are ideologues, shallow political opportunists, or greedy defense contractors.” (Washington is Prolonging Ukraine’s Suffering, Colonel Douglas MacGregor, The American Conservative)

This, I think, is the much more plausible scenario. The Biden Administration will enlist a handful of countries that agree to troop deployments to west Ukraine ostensibly for humanitarian reasons. At the same time, they will allow disparate Ukrainian forces to continue the random shelling of Russia-controlled areas as well as locations on Russian soil. There will undoubtedly be an effort to control the skies over west Ukraine (no-fly zone) and to conduct attacks on Russian formations in the east. Most important, vital supplylines from Poland will remain open to accommodate the flow of men, munitions and lethal weaponry to the front. MacGregor appears to anticipate these developments given his comments at the beginning of the article. Here’s what he said:

During a speech given on November 29, Polish Vice-Minister of National Defense (MON) Marcin Ociepa said: The probability of a war in which we will be involved is very high. Too high for us to treat this scenario only hypothetically.” The Polish MON is allegedly planning to call up 200,000 reservists in 2023 for a few weeks’ training, but observers in Warsaw suspect this action could easily lead to a national mobilization.

Meanwhile, inside the Biden administration, there is growing concern that the Ukrainian war effort will collapse under the weight of a Russian offensive. And as the ground in Southern Ukraine finally freezes, the administration’s fears are justified. In an interview published in the Economist, head of Ukraine’s armed forces General Valery Zaluzhny admitted that Russian mobilization and tactics are working. He even hinted that Ukrainian forces might be unable to withstand the coming Russian onslaught.” (Washington is Prolonging Ukraine’s Suffering, Colonel Douglas MacGregor, The American Conservative)

The plan to lure Russia into a war in Ukraine goes back at least a decade. And what we know now from comments by former German Chancellor Angela Merkel, is that Washington never sought a peaceful resolution to the conflict but worked tirelessly to install a Russia-hating regime in Kiev that would help it to prosecute its war on Russia. The gathering of nearly 600,000 Russian combat troops in or around Ukraine threatens to derail Washington’s strategy and end the war on Russia’s terms. Washington can’t allow that to happen. It cannot allow the world to see that it was beaten by Russia. Thus, Washington must pursue the only option left to them, the deployment of US troops to Ukraine.

Perhaps, cooler heads will prevail and the administration will pull back from the brink, but we think that is highly unlikely. We think the decision has already been made: We think the United States is going to war with Russia.

චානක බණ්ඩාරගේ

පිරිමින්ගේ ආර්ය සිංහල ඇඳුම තුරන් වී යාම සහ ‘කාන්තාවන්ගේ සාරිය ගැලවීමේ’ දැඩි උවමනාව

අනාදිමත් කාලයක සිට මේ රටේ සිංහල ජනයා වැදගත් අවස්ථාවකට  ඇන්දේ ආර්ය සිංහල ඇඳුම සහ සාරියයි.  එනම් පිරිමින් ජාතික ඇඳුමද ස්ත්‍රීන් සාරියද ඇන්දහ. උඩරට කතුන් ඔසරිය ඇන්දහ.

නිවසේදී,  පිරිමියා සරමද, කාන්තාව සාරියද ඇන්දහ. විවිධ කාලීන හේතු සහ ප්‍රායෝගික අවශ්‍යතා නිසා අද මෙය වෙනස් වී ඇත.

1980 පමණ වනතුරු බොහෝ පිරිමින් ප්‍රසිද්ධියේ, ඉතා අභිමානයෙන්  ජාතික ඇඳුම ඇන්ඳහ. ඒ අය අතර විදුහල්පතිවරු, ගුරුවරු, රාජ්‍ය සේවකයන්, වෙද මහත්වරුන්, ගොවී මහත්වරුන් වුහ. අද පාරක ‘බෙහෙතකටවත්’ ආර්ය සිංහල ඇඳුම හැඳි පිරිමියෙක් සොයා ගැනීමට නොහැක. අද සියල්ලෝම කලිසමට බැස ඇත. කොටින්ම කොළඹ නගරයේ සරමක් හැඳි පුද්ගලයෙක් වුවද දක්නට ලැබෙන්නේ ඉතා කලාතුරෙනි.

JR ජයවර්දන රජයේ මන්ත්‍රීවරු බොහෝ දෙනෙක් කලිසමින් සුදු සරමකට සහ ‘වේටර්’ වරුන් හඳින කොලරයේ උඩ බොත්තම වැසූ සුදු අත් දිග කමිසයකට මාරු වුහ. විපක්ෂයේ බොහෝ මන්ත්‍රීවරුද මේ ඇඳුමට මාරු වුහ. මොවුන් මෙසේ කලේ ජනතාව රවටන බොරු ජාතිකත්වයක් මවා පෙන්වා චන්ද සොරකම් කිරීමේ ද්වේශ සහගත අරමුණෙනි.

විකාර ලෙස ජාතික ඇඳුම අඳින අද දවසේ  දේශපාලනඥයා කරන්නේද මේ දේ මයි.

මොවුන් අවංක නම් සම්පුර්ණයෙන්ම/මුළුමනින්ම එකී ‘සිංහල’ ඇඳුම ඇන්ද යුතුය. නමුත් එය එසේ සිදු නොවීය. මේ විකාර ඇඳුම උදයට සහ දවාලට පමණක් හැඳ සවසට සහ රාත්‍රියට බොහෝ විට කලිසමට සහ  කමිසයට මාරු වුහ.  එකී බටහිර ඇඳුම් හැඳ  විස්කි, ජින්, බ්‍රැන්ඩි බී බාල් නැටුහ. පිටරට යනවිට ටයි කෝට් පවා ඇන්ඳහ. 

උදේ වරුවේ පාර්ලිමේන්තුවට ආර්ය සිංහල ඇඳුම හැඳ සවසට ඩෙනිම් ජීන්ස් ඇඳ ගමන් බිමන් යන පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී වරු මෙම ලියුම්කරු දැක ඇත.

දේශපාලනඥයා පැමිණ ආර්ය සිංහල ඇඳුම ‘උදුරා ගැනීම’ නිසා අව්‍යාජව, නියම ජාතික හැඟීමෙන්  එකී ඇඳුම ඇඳමින් සිටී සිංහල බෞද්ධයා එම ඇඳුම ඇඳීම මුලුමනින්ම අත් හැරීහ.

තමනුත් ඔවුනගේ ‘බොරු’  ගොඩට වැටේවි යයි යන බිය ඔවුනට තිබුනා විය හැක.

කලින් කීවාක් මෙන්, මේ රටේ වැඩිහිටි කාන්තාවෝ (සිංහල සහ දෙමළ) නිවසේදී පවා ඇන්දේ සාරියය (මීට වසර 30 -40ට පෙර). පසුව රැකියාවට යන කාන්තාවෝ පමණක් සාරිය ඇන්දහ. ක්‍රමයෙන් එය රජයේ සේවිකාවනට පමණක් සීමා විය.

අනගාරික ධර්මපාලතුමා කීවේ සිංහල කාන්තාවන් ඔසරිය හැඳ උඩ සළුවක්ද පැළඳිය යුතු බවයි. තම මවටද එසේ කරන මෙන් ඔහු ඉල්ලා සිටියේය. ඇය එසේ කළාය.

මීට වසර 4ට පමණ පෙර කාන්තා නීතීඥවරියන් සාරියට අමතරව වෙනත් පහසු ඇඳුමක් ඇඳ උසාවි වැඩ වලට සහභාගී විය හැකිය යන නිතීය ගෙන එනු ලැබිණ. ඉන් අනතුරුව සාරිය රැකියාව සඳහා අනිවාර්ය වුයේ බොහෝ දුරට රාජ්‍ය සේවිකාවන්ට  සහ ගුරුවරියන්ට පමණි.

රාජ්‍ය සේවිකාවන්ද සාරියෙන් මුදවා හැරියේ රාජ්‍ය පරිපාලන දෙපාර්තමේන්තුවේ වත්මන් ස්ථිර ලේකම් තුමා විසින් මෙම වසර අග  භාගය ආසන්නයේදී  ගන්නා ලද තීරණය නිසාය (පසුව එය වෙනස් කල බවට ප්‍රවෘර්ති වාර්ථා විය).

ගුරුවරියන්ද සාරියෙන් මුදවා හැරිය යුතුය යනුවෙන් එක් ගුරු සංගමයක් ඉතා දැඩි සටනක යෙදී සිටී. ඇතැම් ගුරුවරියන් සාරිය අත් හැර වෙනත් ඔවුන්ට පහසු ඇඳුම් ඇඳ සේවයට වාර්ථා කර තිබුණි.

සාරිය යනු ශ්‍රී ලංකා කාන්තාවට ආවේනිකවූ සංස්කෘතිමය සංකේතයකි. බටහිර රටවල ස්ත්‍රීන් සාරිය නොඅදිති. නමුත් සාරිය ඉතා දැකුම්කලු වස්ත්‍රයක් බව මුළු ලෝ වාසින්ම පිළිගන්නා සත්‍යයකි.

දවසේ රාජකාරිය  නිමවී කාර්යාලවලින් පිටවන සාරි හැඳි කාන්තාවෝ  එක්ව කණ්ඩායම්ව ගමන් කරනු දැකීම නෙතට පියකරු දසුනකි. කාන්තාවකගේ නියම කාන්තා ගුණය පෙනෙන්නේ සාරියක් තුලින් පමණක්ය යන කථාවක් ශ්‍රී ලංකාවේ ඇත.

මෙවැනි අගනා සංස්කෘතිකමය, වැදගත්, සම්ප්‍රදායානුකූල වස්ත්‍රයක් කෙසේ හෝ ආරක්ෂා කරනු විනා එය මේ රටින් තුරන් කර දැමීමට එකී ගුරු සංගමය කටයුතු කරන්නේ ඇයි?

බොහෝ විදෙස් සංචාරකයන් මේ රටට පැමිණෙන්නේ අප රටේ ස්වභාවික ලක්ෂණ පමණක් දැක යාමට නොවේ. ඔවුහු අපේ පාරම්පරික සංස්කෘතිය, ඇඳුම් කලාව, භාෂාව, සංගීතය, නැටුම් ආදිය බැලීමට, ඒවා විමර්ශනය කිරීමට ඉමහත් අසා කරත්. තමන්ට මෙවැනි උසස් වටිනා දේ නොමැති වීම ගැන ඔවුහු කම්පා වෙත්.

නමුත් අප? අපට තිබෙන ඉතා වටිනා, අවුරුදු දහස් ගණනක් තිස්සේ ආරක්ෂා කරගෙන ආ සංස්කෘතික වටිනාකම් එක් පැය 24ක් තුල තරම් විනාශ කර දැමීමටයි  අවශ්‍යව ඇත්තේ. මෙසේ වැඩ කරන අය කිසිසේත්ම දේශප්‍රේමීන් නොවේ. උඩින් හොඳ මුහුණක් පෙන්වා රටට වින කිරීමට බලන අවස්ථාවාදින්ය.

ශ්‍රී ලංකාවේ සාරියට මෙන් වූ තත්ත්වයක් ජපානයේ කිමොනාවට ඇතිවිය.  එය නම් ජපන් කාන්තාවන් පාරම්පරිකව හැඳි කිමෝනාව අත් හැර ඔවුන් බටහිර ඇඳුම් ඇඳිය යුතුය යන්නයි. එම ක්‍රියාන්විතය සාර්ථක විය. අද ජපානයේ පාරක කිමෝනාව හැඳි කාන්තාවක් ‘බෙහෙතකටවත්’ සොයා ගැනීමට නොහැක.

තම රටට එකී අගනා කිමෝනා වස්ත්‍රය අහිමි වී යාම ගැන එරට වැසියන් දැන් විස්සෝප වෙත්. නමුත් ඔවුන් ප්‍රමදා වී වැඩිය.

අප තවම එම තත්ත්වයට මුහුණ පා නොමැත. නමුත් අප රටට වින කරන වෘත්තිය සමිති නායකයන්, ඇතැම් යු ටියුබ් වැඩසටහන් කරුවන්  වැන්නන් නිසා අපේ මාහැඟි සංස්කෘතික අංගයක් අපට අහිමි වී යාමේ නිශ්චිත අවදානමක් දැන් ඇත. 

සාරිය බේරාගැනීමට වත්මන් අධ්‍යාපන ඇමතිතුමා දැරූ තැත ප්‍රශංසනාත්මකය.

අභාවයට යන සිංහල අවුරුදු, වෙසක් උත්සවය ආශ්‍රිත චාරිත්‍ර/වාරිත්‍ර

බක් මස අප සමරණ සිංහල අළුත් අවුරුද්ද තනිකරම සිංහලයාගේ උත්සවයක්ව තිබුණි (රොබර්ට් නොක්ස් ගේ පොත කියවන්න).  මේ රටේ දෙමළ ජනයා තමිල්නාඩුවේ තම සගයන් මෙන් සැමදා සමරුවේ ජනවාරි මස එන තෛයිපොංගල් සහ නොවැම්බර් මස එන දීපවාලි උත්සවයි.

නිදහසින් පසු එය සිංහල සහ හින්දු අළුත් අවුරුද්ද බවට පත් විය.  1990 න් පමණ පසු එය සිංහල සහ දෙමළ අළුත් අවුරුද්ද බවට පත් විය.

අදත් යාපනයේ ද්‍රවිඩයන් දකුණේ  සිංහලයා මෙන් සිංහල අලුත් අවුරුද්දට අදාළ සියළු චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර අකුරටම පිළිපදින අවුරුද්දක් නොසමරති.

මුළුමනින්ම සහ ඉතා භක්තියෙන් බක් මහ අළුත් අවුරුද්ද සමරන්නේ සිංහල බෞද්ධ නිවෙස් වලයි.  එය එක් දිනක් පමණක් නොව දින ගණනාවක් තිස්සේ විහිද යන උත්සවයකි.

වසර 2500 ක පමණ ඉතිහාසයක් සිංහල අළුත් අවුරුද්දට ඇත.

අපේ සිංහල අලුත් අවුරුද්ද ඉතා විශිෂ්ට චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර වලින් පිරී උතුම් මංගල්‍යකි. එය ගැන අපට ආඩම්බර විය හැක.

දෙමව්පියනට ඇතුළු වැඩිහිටියන්ට ගරු කිරීම, චාරිත්‍රානු කූලව ලිපි ගිණි මෙළවීම, අළුත් අවුරුදු ආහාර පිසීම සහ අනුභවය, අසල්වැසි නිවෙස්වලට ආහාර පාන යැවීම, නොයෙක් දේශීය ක්‍රීඩාවන්හි නිරත වීම, ගනු දෙනු කිරීම, හිස තෙල් ගෑම වැනි විවිධාකාර අපුරු, චමත්කාර සිරිත් විරිත් වලින් පිරි මාහැඟි උත්සවයකි සිංහල අළුත් අවුරුද්ද.

නමුත්, ජාත්‍යන්තරය, විශේෂයෙන්ම බටහිර,  දැන් සිතන්නේ මේ අප්‍රේල් අවුරුද්ද ශ්‍රී ලාංකික ද්‍රවිඩයනට පමණක් ආවේනික වූ උත්සවයක් ලෙසයි. සෑම වසරකම අප්‍රේල් මස 13 වෙනිදාට ඇමරිකන් ජනාධිපති සහ එංගලන්ත අගමැති අප්‍රේල් අවුරුද්දට ඒ රටවල සිටින ද්‍රවිඩ ජනතාවට සුභ පතයි. සිංහලයා ගැන සඳහනක් වත් ඔවුනගේ සුභ පැතුම් පණිවුඩ වල බොහෝ විට නැත.

මේ පසුබැසීමට එම රටවල සිටින අපේ තානාපති අංශ හැරුණු කොට අපේ සිංහල කණ්ඩායම් සහ තනි තනි සිංහලයන්ද වග කිව යුතුය.

බටහිර රටවල සිටින සිංහලයෝ තම රටවල දේශපාලනඥයෝ නිවැරදි ලෙස දැනුවත් කරත් නම් මෙවැනි වැරදි සිදුවීමෙන් වලක්වා ගත හැක.

ඔවුන්ගේ  සුභ පැතුම් පණිවුඩයෙන් අපව අමතක කිරීම ගැන අප ඔවුනට ආඩ පාලි කිව යුතුය. මේ ලියුම්කරු එසේ කර ඇත.

සිංහළ අලුත් අවුරුද්ද  මෙන්ම වෙසක් උත්සවයද සිංහළ, බෞද්ධ සංස්කෘතිය ඉහලින්ම විද්‍යාමාන කරන්නකි.  

වෙසක් වනාහි අපේ සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියේ ඉතා වැදගත් අංගයකි.

වෙසක් උත්සවය බෞද්ධයෝ ආමිස සහ ප්‍රතිපත්ති පුජාවෙන් සමරති. මෙහි සඳහන් කරන්නේ ආමිස පුජාවන් ගැනය.

එදා, සිංහල බෞද්ධ නිවෙස්වල වෙසක් කුඩු සෑදීමට පටන් ගැනෙනුයේ වෙසක් පෝයට මාසයකටවත් කලිනි; එය පවුලේ සාමාජිකයන් සෑම දෙනාම සහභාගි  වූ දෙයක් විය. වෙසක් කුඩු නිර්මාණය වටා පවුලේ සාමාජිකයන් තුල එකිනෙකා ගැන  පුදුමාකාර ආදරයක්, සෙනෙහසක්, බැම්මක් ඇතිවිය.

පවුලේ සෑම සියලු දෙනාම  එකතු වී (දෙමව්පියන් ඇතුළු) සෑදුවේ  ‘පැටවූ 12/15/18ටේ’ අට පට්ටම් කුඩුය. සමහර කූඩු තාරකාය. විවිධ සත්ව රූප අනුව සාදන ලද (උදා: හංස, මුවන්), ඉහල තාක්ෂණයෙන් යුත් වෙසක් කූඩුද විය.

අප අසල් වැසියන් සමඟ සමගිව තරගෙට වෙසක් කූඩු සෑදුවෙමු. මේ සුහද තරඟ වලට පවුලේ සියළු දෙනාම සහභාගී විය. වෙසක් දින රාත්‍රීයේ මේ පහන් කූඩු එල්වන තෙක් අප හට ඉවසිල්ලක් නොවීය. 

නමුත් අද? වෙසක් දිනට පෙර දා, සෑදු කූඩු කිහිපයක් කඩෙන් මිලදී ගෙන, ඒවාට  කඩදාසි අලවා එල්ලීමයි අප බොහෝ නිවෙස්වල කෙරෙන්නේ. ලොකු  බෞද්ධ කොඩියක්ද දමන්නෙමු.

ඒ කූඩුද බොහෝ විට පැමිණ ඇත්තේ චීනයෙනි. කලින් කී පරිදි, එදා  අප වෙසක් කූඩු හැදුවේ ගෙවල් තුල සාමුහිකවය.  

එදා මුළු මැයි මාසයම සැමගේ ජිවිත වෙසක් කාඩ් වලින් වෙලා ගතී. වෙසක් කාඩ් පතක් නොඇරිය කෙනෙක් නොමැති තරම් විය. ප්‍රධාන පාරවල පේව්මන්ට් වෙසක් කාඩ් අලෙවි කරන තාවකාලික කඩ/මඩු වලින් වැසී ගියේය. ඒ තරමට එදා වෙසක් කාඩ් ජනප්‍රිය විය.  අද වෙසක් කාඩ් පතක් යැවූ හෝ ලැබුණු කෙනෙක් ‘බෙහෙතකටවත්’ හොයා ගැනීම අපහසුය.

අද,  වෙසක් කාඩ් සංස්කෘතිය මුලුමනින්ම වාගේ ‘මැරී’ ගොස්ය.   අද ඊමේල්, ‘ෆේස් බූක්’, ‘ඉන්ස්ටර්ග්‍රෑම්’ වලට වහල් වූ, තදින්ම  ‘යාන්ත්‍රිකරණය’ වූ සමාජයක මෙවැන්නක් බලාපොරොත්තු වීමට අපහසු වේ.  

වෙසක් කූඩු, වෙසක් කාඩ් සම්ප්‍රදාය තුලින් අප  නැති කරගන්නේ ඒ දේවල්  පමණක් නොවෙයි, අපේ අධ්‍යාත්මය, ගුණගරුක බව, වටිනා ගති සිරිත් සහ අප විශ්වාස කරන හෝ ‘අදහන’ දේයි.

මෑතක සිට (දැනට වසර 25ක පමණ සිට) වෙසක් කළාප කියා සංකල්පයක් බිහිව තිබේ. මෙහි වෙනස නම් එම සංකල්පය ඒමට පෙර මුළු කොළඹ නගරයම වෙසක් කළාපයක් වීමය. වෙනත් ප්‍රධාන නගරවල තත්ත්වය වුයේද මෙයයි.

අද ඇති වෙසක් කළාප යනු හුදු වානිජමය අරමුණු ඇතිව මහා පරිමාණ සමාගම් විසින් මුදල් විසි කර කරන සංදර්ශනයි. රජය විසින් විශාල ලෙස  මුදල් වියදම් කර යුධ හමුදාව, පොලිසිය වැනි ආයතන හරහාද වෙසක් කළාප බිහි කරයි.

මහජන සහභාගිත්වයක් නැතිව ඉදිවෙන මේ වෙසක් කළාප මදය නැති ඔර්ලෝසු වැනි වේ.

මේවා අපේ ගතානුගතික සම්ප්‍රදායනට විරුද්ධ වූ, සිංහල බෞද්ධයාට අලුත් කෘතීම  සංකල්පයක් ආරෝපණය කිරීමට ගත් වෑයමකි. එය ඉතා සාර්ථක වී ඇත.

මේවායේ බොහෝ විට ඇත්තේ අතින් සාදන ලද කූඩු  නොවේ, යන්ත්‍රානුසාරව සාදන ලද ඒවායි.

යම් දවසක වෙසක් කළාප ඉදිකරන්නන් එය නතර කළහොත් (එසේ විය හැක), එය ශ්‍රී ලංකාවේ වෙසක් සැරසිලිවලද අවසානය විය හැකි නිසා. මන්ද, පොදු මහජනතාව එන්න එන්නම තම පෞද්ගලික වෙසක් සැරසිලි වලින් මිදී වෙසක්

කළාප ගැනම විශ්වාසය තබා සිටීමයි. ඔවුනට මේවා සමඟ තරඟ කර කූඩු සැදීමේ හැකියාවක්ද නැත.

වෙසක් කළාප පොදු ජනයාව විශේෂයෙන්ම පාසැල් සිසුන්ව කම්මැලියන්  බවට පත් කර ඇත.

අද සිංහලයෝ සහ අනෙක් අය වෙසක් සිරි නරඹනවා කියා මේ වෙසක් කළාප කිහිපය නරඹා ආපසු නිවෙස් බලා යත්. එදා වෙසක් සිරි නැරඹිමෙන් ලැබූ සතුට, රසවත් බව, කුතුහලය  මේ වෙසක් කළාප වල සැරි සැරීමෙන් ඔවුනට නොලැබේ.

නැවතත්, එදා කොළඹට වෙසක් බැලීමට ආ ලක්ෂ සංඛ්‍යාත ජනතාව බලන්න ගියේ අද බිහි වී තිබෙන ආකාරයේ වෙසක් කළාප බැලීමට නොවේ (එදා එවැනි කෘතීම වෙසක් කළාප නොතිබුණි).

එදා පවුල් පිටින් වෙසක් බලන්න ගිය ජනයා ආපසු නිවෙස් බලා ගියේ මුළු නගරයේම වෙසක් සිරි නරභා අවසන්ව පාන්දර අලුයම් කාලයේය. එකළ වෙසක් සමයේදී රාත්‍රී කාළවල අතුරු සිදුරු නැති වෙන තරමට මහ මඟ සෙනග වීය.

අද වෙසක් දින රෑ පාරවල් පාළුය – රාත්‍රියේ  සෙනග ඇත්තේ අල්පවය. රාත්‍රී 12න් පසු සෙනඟ  නැතිම ගානය.

අද වෙසක් තොරණ සැදීම ද බෙහෙවින්ම අඩු වී ඇත.

එදා මිනිසුන් සෑම වෙසක් සැරසිල්ලක්ම බැලීමට යුහුසුළු වුහ. එනම්, සෑම නිවසකම පාහේ එල්වා තිබු කූඩු (සමහරක් කූඩු ඉතාම කුඩා ඒවා විය), එළිය පෙට්ටි (අද මේවා ඇත්තෙම නැත්තාක් මෙනි) , ඔලු බක්කෝ සංදර්ශන, මහා වෙසක් පහන් රාජයන් ආදිය.   

සෑම බෞද්ධ නිවසකම වාගේ පොල් තෙල් යොදා පත්තු කරන ලද මැටි පහන් පේලී වශයෙන් ඉතා දකුම්කලුව තාප්ප උඩ තැන්පත් කර තිබුණි. අද මිනිස්සුන්ට කෑමට ගැනීමටවත් පොල් තෙල් නැත; ඒවා ඒ තරම්ම ගණන්ය.

ඔලු බක්කෝ මේ රටේ අනාදිමත් කාලයක් තිස්සේ පැවත ආ වෙසක්  සම්ප්‍රදායකි. ඒවා තහනම් කිරීම සිදු වුයේ දේශපාලකයෝ ලෙසින් නිපදවූ ඔලු බක්කෝ නිසාය. ඒ තහනම අනවශ්‍ය දෙයකි.

කදිම සැණකෙළියක් වූ වෙසක් දා රෑ වෙසක් සිරි නරඹන්නන් විවිධ ආකරයෙන් අහිංසක ලෙස සතුට, විනෝදය සහ මානසික සුවය ලබා ගත්හ.

සමහරෙක් වෙසක් දා රාත්‍රීයේ හුදු තොරන් නරභනවාට අමතරව එදා රාත්‍රී චිත්‍රපට නැරභීමට/සර්කස් සංදරශ්න බැලීමට ආදියටද තම දරු මල්ලන් රැගෙන ගියහ. ඒ දිනවල චිත්‍රපට ශාලා පැය 24ම විවෘතව තිබුණි.

එහි වරදක් නැත. වෙසක් දිනයන්හි රාත්‍රීන් නගර වෙසක් සිරි නරඹන ජනයාගෙන් පිරි ඉතිරී තිබිය යුතුයි. අවාසනාවකට වගේ අද එවැනි තත්ත්වයන් නැත.

එදා මෙන් නොව අද වෙසක් බැලීමට යන ජනයා අතර  නොයෙක් මත් වතුර, මත් ද්‍රව්‍ය වලින් සප්පායම් වී යන්නෝ ඇත.

වෙසක් භක්ති ගී, වෙසක් තොරන්, දන්සැල් අපේ ජිවිත කාලය තුලම ක්‍රම ක්‍රමයෙන් අභාවයට යනවා අපට දක්නට ලැබේ.

වෙසක්/පොසොන් දන්සැල් අනවශ්‍ය ලෙස නියාමනයට ලක් වීම නිසා ඒවා කරන්නන් ඒවායින් අයින් වන තත්ත්වයක් මෑතක සිට දක්නට ලැබුණි.

ආහාරවල පිරිසිඳුබව සහ සෞඛ්‍යසම්පන්න භාවය ඉතා වැදගත් බව සත්‍යයකි.   නමුත්,  වෙසක්/පොසොන් දන්සැල් කරන අය ඒ ක්‍රියා සිදුකරන්නේ ඉතාම සද්භාවයෙන්, ආහාර/පාන වල පිරිසිඳු බව සහ සෞඛ්‍යායාරක්ෂිත භාවය පිලිබඳව ඉමහත් සොයා බැලීමෙන් සහ කැප වීමෙනි. මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂක වරු මේ බව හොඳින් දනී.  

බොහෝ දන්සැල් සිදු කරනුයේ පාසැල්/දහම් පාසැල්  සිසුන්, වෙනත් ගැටවරයන්, ත්‍රීවිල් රියදුරන් ආදීන්ය. මේ අයට රජයේ නිලධාරින් හමුවී දන්සැල් ලියාපදිංචි කිරීමට අවශ්‍යය යන අනවශ්‍ය නිතී මතු කල විට, ඔවුන් දන්සැල්  දමීමේ ක්‍රියාවෙන් ඉවත් වෙති.

දන්සැල යනු සද්භාවයෙන් කරන ක්‍රියාවකි. ඒ අය දන්සැල රජයේ ලියාපදිංචි නොකළේය කියා වෙසක් පොහෝ දින තේරුමක් නොමැතිව දඩ කෑමට කැමති නැත.

ඇරත්, සමහරෙක් දන්සැල් දැමීමට තීරණය කරනුයේ අනිතිම මොහොතේය. එවිට එය  ලියාපදිංචිය සඳහා ‘වටේ දිවීමට’ ඔවුනට කාලයක් නැත.

කළ යුතු වන්නේ ලයිසන් ක්‍රමයක් හඳුන්වා දීම නොව දන්සැල් සඳහා අදාළ නීති රීති (සාධාරණ) පැහැදිලිව හඳුන්වා දුන් පත්‍රිකා ග්‍රාම සේවක කාර්යාල වල, පොලිස්/තැපැල් ස්ථානවල ආදියේ ප්‍රදර්ශනය කිරීමයි. පසුව මහජන සෞඛ්‍ය පරීක්ෂකවරු ලවා දන්සැල් අහඹු ලෙස  පරීක්‍ෂාවට යොමු කරවීමයි.

වෙසක්, පොසොන් දන්සල් සඳහා තදබල නිතී පනවන්නේ එය අපේ පොහොසත් සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය, උරුමයන් මරා දැමීමේ කුමන්ත්‍රණයක කොටසක් ලෙසද?

අද පන්සල් වල පෙරහැර වලට අලි ඇතුන් හිඟය.  ඥානාන්විතව මේ ප්‍රශ්න දෙස බලා රජයන් අපේ මේ මගඟු සංස්කෘතිකමය දායාද රැක ගැනීමට අසමත් ව ඇති බවයි පෙනෙන්නට තිබෙන්නේ.

අපේ හෙළ (සිංහල) කළාව, හෙළ (සිංහල) බස, හෙළ (සිංහල)  දැය, හෙළ (සිංහල) සමය අපි නොරැක්කොත් ඒවා ඉතා විගසින් වැනසී යනවා නියතයි.

අපේ දේශීය සංස්කෘතියේ උසස් කළා නිධානයක් වන පහත රට නැටුම අද අභාවයටම වාගේ ගොසින්ය. මෙයට හේතුව සියළු රාජ්‍ය සැලකිලි අප දේශීය කළාවේ මුදුන් මල්කඩ සේ සලකන උඩරට නැටුම් උදෙසා පමණක්ම වෙන්වීමයි.

ඇවිදින මං තීරු සහ කෑම කඩ පිස්සුව

විහාරමහාදේවි, පේරාදෙණිය, නුවර එළිය, නුවර වේල්ස්,  හෙනරත්ගොඩ, සීතාවක මෙවැනි මාහැඟි උද්‍යාන නගර මධ්‍යයන්හි  පිහිටවුයේ විඩාපත් ජනයාට ඒවාට පිවිස, විඩාව නිවා, නිස්කලන්කව  ඔවුනට ඒවා තුල කාලය ගත කිරීමට ඉඩ දීමටයි; ස්වභාව සෞන්ධර්යයේ රස විඳීමටයි. අප උවමනාවට වඩා මේවායේ  ඇවිදින මං තීරු, කෑම කඩ, ළමා ක්‍රීඩා පිටි ආදිය බිහිකලොත් මේ උද්‍යාන පිහිටුවීමේ මුල් අරමුණ නැති කර ගන්නෙමු. ඒ මුල් අරමුණ සාක්ෂාත් කරගැනීම සඳහා එන පුද්ගලයන් අඩුවී, නව අරමුණු සාක්ෂාත් කරගැනීමට එන අයගේ සංඛ්‍යාව වැඩි වෙත්.

බොහෝ ගස්වැල්, අඳුරු ස්ථාන,  නුග, නා, මාර  වැනි වසර සිය ගණන් පැරණි දැවැන්ත වෘක්ෂයන්, පොකුණු, ගුහාවල් ආදියෙන් පිරි, ජනාකීර්ණ නොවූ, නගරයන් හරි මැද පිහිටි  නිසංසල පරිසරයන් වූ මේවායේ අද එදා තිබු ඒ ගුප්තාත්මක සහ විවිධාකාර භාවය නැත හෝ අඩුය. ඇවිදින මං තීරු නිසා ඒවා ව්‍යායාම කරන්නන්ගේ පාරාදීස බවට අත්වී ඇත. ඒවායේ ළමා පිටි ඉතා ජනාකීර්ණය; ඒ අතර කෑම කෑමට එන අයගෙන් ඒ ප්‍රදේශ පිරී යයි. මේවා නිසා මේ පාර්ක් බිහිකිරීමේ මුලික පරමාර්ථය වෙනස් වී ඇත.  

කලින්, අප ගෝල් ෆේස්, විහාරමාහාදේවි පාර්ක් ගියේ සාමකාමී, නිහඬ වින්දනයක් ලබන්නයි, ස්වාභාවික් පරිසරයේ ආශ්වාදය රස විඳින්නයි. දරු පවුල සමඟ නව රසාස්වාදයක්, අත්දකිමක් ලබන්නයි.   ඒ ස්ථාන එදා සුද්දා හැදුවේ කෑම කෑමට යාමට නොවේ, ඒවාට වෙන තැන් නගරයෙ තිබේ. අද ඒ ස්ථාන කෑම කඩ දමා, විශේෂයෙන්ම මස් කෑම විකුණන ප්‍රධාන තැන් බවට පත් වී ඇත. මේ නිසා වෙනදා නොතිබුණු කසළ හා අප ද්‍රව්‍යය, වෙනදා නොසිටි තඩි බලලුන් තරම් වූ උරු මියෝ, කැරපොත්තෝ, මැස්සෝ, කාක්කෝ (දඩාවතේ යන බල්ලෝ පවා) ආදී ලෙඩ බෝ කරන සතුන්ගේ තෝ තැන්නක් වී ඇත. මේවා ශ්‍රී ලාංකික අප සැමගේ  ඉතාම වැදගත් ස්ථානය.  

by Neville Ladduwahetty Courtesy The Island

The consensus at the recently concluded meeting of the Sri Lankan Party Leaders, chaired by the President, was for the Full Implementation of 13A” (the 13th Amendment to the Constitution of Sri Lanka). However, none of the Party Leaders spelt out what precisely was meant by the phrase Full Implementation of 13A”.

The general opinion is that Full Implementation of 13A” means the implementation of all the provisions specified in the 13th Amendment (13A). Since all provisions in 13A, except for Land and Police powers, have already been implemented, it must then follow that the Full implementation of 13A” would be completed with devolving Land and Police powers as provided in the 13th Amendment of the Constitution which was certified on November 14, 1987.

BACKGROUND to 13A

The 13A was not a self-determined arrangement for sharing power between the Centre and the Periphery of Sri Lanka. It was a structural arrangement unilaterally imposed on the Peoples of Sri Lanka by India, following the Indo-Lanka Accord. Furthermore, 13A as an arrangement for Sri Lanka is based and crafted to suit the political, geographical, cultural and structural formation of the State of India, which essentially is a Parliamentary system that functions as a quasi-federal State. Sri Lanka on the other hand, is based on a Unitary Presidential System. Consequently, 13A is totally unsuited for Sri Lanka. Notwithstanding this fact, since the 13A is the only Centre/Periphery arrangement that currently exists, it is in Sri Lanka’s interest to make it work as best as possible, in a suitably modified form, to fit its existing Presidential system of government.

LAND POWERS

The prevailing understanding relating to Land powers was that it was a devolved subject, until the Supreme Court ruled otherwise as per the determination presented below.Extracts of the judgment by a Supreme Court Panel of 3 Judges relating to State Land, are presented below for the benefit of those who are unaware of this judgment. The determination of the Supreme Court was that State Land shall continue to vest in the Republic”. See details below.

S.C. Appeal No. 21/13

Before: Mohan Pieris, P.C., C.J., Sripavan, J., Wanasundera, P.C., J.

Judgment written by: Sripavan, J.

Relevant extracts of the judgment are:

It must be noted that the demarcation between the Centre and the Provinces with regard to State Land” must be clearly identified…. As far as possible, an attempt must be made to reconcile entries in Lists I, II, III of the Constitution and the Court must avoid attributing any conflict between the powers of the Centre and the Provinces”

On an examination of the Provincial List, it would appear at item 18 as follows: Land – Land that is to say, rights in or over land, land tenure, transfer and alienation of land, land use, land settlement and land improvement, to the extent set out in Appendix II” (emphasis as in judgment)Appendix II sets out as follows:

Land and Land Settlement

State Land shall continue to vest in the Republic and may be disposed of in accordance with Article 33 (d) and written law governing this matter…” (Ibid) Thus, it is important to bear in mind that land” is a Provincial Council subject only to the extent set out in Appendix II. This Appendix imposes the restriction on the land powers given to Provincial Councils. The Constitutional limitations imposed by the legislature show that in the exercise of its legislative powers, no exclusive power is vested in the Provincial Councils with regard to the subject of land”.

According to 1.2 (in Appendix II) it is important to note that a Provincial Council can utilize State Land” only upon it being made available to it by the government. It therefore implies that a Provincial Council cannot appropriate to itself without the Government making State Land” available to such Council. Such State Land” can be made available by the Government only in respect of a provincial Council subject. The only power cast upon the Provincial Council is to administer, control and utilize such State Land” in accordance with the laws passed by Parliament and the statutes made by the Provincial Council.”

In view of foregoing analysis, and considering the true nature and character of the legislative powers given to Provincial Councils one could safely conclude that Provincial Councils can only make statutes to administer, control and utilize State Land, if such State Land is made available to the Provincial Council by the Government for a Provincial Council subject.”

POLICE POWERS

Appendix 1 – Law and Order of 13A Paragraph 11 states: All Police Officers serving in units of the National Division and Provincial Divisions in any Province shall function under the direction and control of the D.I.G. of such Province”.

Paragraph 11: 1 states: The D.I.G. of the Province shall be responsible to and under the control of the Chief Minister thereof in respect of the maintenance of public order in the Province and the exercise of police powers in the Province as set out in this schedule”.

This means that the D.I.G. of the Province who is responsible for exercising of Public Order and the exercise of Police powers” within the Province, is responsible to and under the control of the Chief Minister” who, as the Head of the Board of Ministers is primarily responsible for making statutes applicable to the Province”, and is therefore, part of the Legislature of the Province. This arrangement is totally unacceptable because it tempts political interference in matters relating to the maintenance of public order. Therefore, this provision should be amended so that Police could maintain public order independently. Since any attempt to derogate the powers of the Chief Minister would be strongly resisted, despite it being noteworthy, such an amendment would require a special majority of 2/3 of the Parliament voting in its favour. Since it is not prudent to venture on such an exercise at this time, it is best not to devolve powers relating to Law and Order.

A further reason not to devolve Police powers is on account of the prevailing security situation in the country. The lawlessness prevailing in the country is tied up with external threats arising from both drug and human trafficking in which not only Sri Lankans but also foreign nationals, are involved. Furthermore, the Indian Security Agencies have repeatedly warned of activities relating to the revival of the LTTE. In the background of such developments, it would be foolhardy to not give the Provincial Police a free hand to act independently, as it involves National Security, in matters relating to Law and Order in the Provinces. Clearly, devolving Police powers to Provinces at this point in time would compromise the National Security situation in the country.

Realizing the need for the Provincial Police to be free to act independently, India for instance, has made sure that the authority over a State police is held by the State’s Home Department led by a chief or principal secretary, who essentially is an Administrative Officer. How the provisions in 13A relating to Police powers came to be so different from that in India, notwithstanding the fact that the Executive power of the Governor and the powers of the Provincial Council are nearly identical to powers in Indian States, is indeed a mystery.

CURRENT STATUS of 13A

The current status of 13A is that all powers constitutionally provided under the 13th Amendment are devolved to the Provinces except for Land and Police powers. Land power is a reserved subject and therefore, cannot be devolved as determined by the Supreme Court cited above. Police power should not be devolved as currently provided in 13A because of the law and order situation in the country at this time. The current situation is therefore that all possible power under 13A has already been devolved, which means 13A is fully implemented.

If that is in fact the case, why are Provincial Councils often described as white elephants and that the return on the cost of maintaining them does not warrant them being retained. If the reason is the lack of devolved power, any revisions would amount to a new Constitutional Amendment that at a minimum would require a 2/3 majority. This is unlikely in view of the prevailing negative attitude about the effectiveness of Provincial Councils. Therefore, the more realistic approach is to seriously investigate the effectiveness of the existing organizational structure and introduce the needed reforms to make the operation of Provincial Councils more effective.

Explaining the current situation, a Report titled (PROVINCIAL COUNCILS: OPERATIONAL EXPERIENCE OF DEVOLUTION (1996, p. 17) states: The position of the Divisional Secretary is more awkward despite being placed under the direct authority of the Ministry of Home Affairs. Further, the administrative supervision of the Divisional Secretaries has been assigned to the District Secretaries, who have no direct link with the PC (Provincial Council) system. Thus the Divisional Secretary is a government official and is directly responsible for the implementation of central functions. However, the Divisional Secretary is also made responsible for provincial subjects and functions under delegation from the Governor. As a result, the Divisional Secretary has to service the interests of both the government and the PC”.

There is no doubt that the resulting dual situation affects the performance of Provincial subjects and functions of PCs. Some PCs have attempted to use Pradeshiya Sabhas as an alternative Divisional level structure for the Divisional administration. If such tendencies continue, it is likely that the Divisional Secretariat and the Pradeshiya Sabha would enter into new areas of conflict of interest” (Ibid).

What is evident from the foregoing is the absence of a clear structural arrangement at the Provincial level; a fact that tends to cause the exercise of Devolved Powers to vary from province to province. On the other hand, clear administrative arrangements exist and have always existed at the District and lower levels. Therefore, devolving power to the District and lower levels makes significantly more sense than what currently exists.

Since it is unlikely that the political establishment at any level would resist any attempts to divest power even if is to the benefit of the People, the more realistic option is to reform the existing Center/Periphery relationship from an organizational and management perspective to make devolution work more effectively.

CONCLUSION

The 13th Amendment was certified on November 14, 1987. This means 13A has existed for nearly 34 years in its original form. It did not take long for the People to realize the ineffectiveness of devolving power to the Provinces under structural organizational arrangements formulated for such powers to operate. Even during the colonial period, the Province as the unit of administration was soon abandoned in preference for the smaller unit of the District as a more effective unit of administration.

Despite this background, the political establishment has persistently insisted that the primary unit of devolution should be the Province and they keep on attributing the insufficiency of the scope of the devolved powers as the primary cause for the ineffectiveness of the Provincial Council system. It is indeed tragic that it has not dawned on them that however much power is devolved, if it operates within the framework of a flawed organizational structure, it would continue to be ineffective.

Another issue of serious concern is that no think-tank, research institution or an institution in this country that specializes in management, has been motivated enough to address the cause or causes for the ineffectiveness of the Provincial Council system. In the absence of such knowledge the impulse would be focus on what additional powers to devolve because that is all the political establishment is interested in, not realizing that even additional powers have to operate within a flawed organizational framework that has proved to be dysfunctional.

Therefore, even at this late stage, the call by the Government should be to engage an institution that specializes in management, or any other, to study the existing structural framework under which devolved powers provided under 13A operate, and recommend how the Provincial Council system could be made more effective as a service to the People, because at the end of the day it is the People who are the beneficiaries of a more effective Center/Periphery relationship..

By P. K. Balachandran courtesy  Eurasia Review

High production costs, poor practices and low labor productivity call for a paradigm shift in the management system 

Sri Lanka’s tea industry is in crisis. The cost of production of the brew that cheers” is higher and labor productivity is lower in Sri Lanka as compared to other tea-producing countries like China, India, Vietnam and Kenya. 

The cost of production in Sri Lanka is US$ 3.11/kg, while it is US$ 1.35 in Bangladesh, US$ 1.25 in India, US$ 1 In Kenya, and US$ 0.75 in Vietnam. Labor productivity Lanka is about between 18 and 22 kg per day in Sri Lanka, in contrast to 30 to 60 kg per day in the competing countries. In 2018, the average productivity of tea in Sri Lanka was 1500 kg/ha/year, while in India it was 2227 kg/ha/year and 2104 kg/ha/year in Kenya.

Managements of plantations in the corporate sector (called Regional Plantation Companies or RPCs for short) blame the workers’ lack of commitment to putting in their best before demanding higher and fixed wages. They cite the high cost of production in Sri Lanka for their inability to pay higher wages. 

But representatives of the workers say that labor productivity is low because of low wages, low motivation and bad working conditions besides the low yield from the land due to the very slow rate of replanting. Old tea bushes contribute to low labor productivity.

After a long struggle, the workers were granted a wage of Rs.1000 per day in 2021. But Prof. A.S. Chandrabose and Dr. R. Ramesh allege in their article entitled: Tea Plantations At Crossroads: Rs 1000 Wage Hike & Emerging Dilemmas that the grant of Rs.1000 as the minimum daily wage has proved to be a mirage because the RPCs have not implemented it.

According to the new wage, those who work for 20 days in a given month should get around Rs. 17,000 to Rs. 18,000 with all the statuary deductions. Thus two people from a family working in the estate will have a combined monthly income of around Rs.34,000 to Rs.36,000. This represents a 40% increase in monthly income. But managements in several estates are not in a position to provide the sufficient number of working days for workers to get the maximum benefit from the new wage, Chandrabose and Ramesh point out. 

According to the authors, the RPCs calculated the worker’s wage rates based on their productivity. Payments were calculated based on the harvest collected at the rate of Rs.40 per kilogram. Thus, the total payment for 437 Kilograms of green leaves plucked by the worker in the month of May 2021 was (Rs.40 x 437 Kgs) Rs.17,480 which was the total payment for that month. But deductions were Rs.6,960 for food items that were purchased from the corporative shop, bank loan etc. and the final take home money was merely Rs.10,520.” 

This is less than the Sri Lanka minimum wage. According to Institute of Policy Studies researchers Manoj Thibbothuwewa, Priyanka Jayawardena and Nisha Arunatilake, in 2019, the minimum living wage was set at Rs.23,785.  

However, an encouraging aspect of the situation in Sri Lanka is that labor productivity is much higher in the smallholdings compared to the corporate sector-managed estates. Most smallholdings are doing better because they use family labor, which keeps the costs low and ensures the personal involvement of the owner in cultivation. The latter attribute ensures greater care and higher yields follow.

Former MP and diplomat, R.Yogarajan, has suggested leasing out unused land in the RPC estates to workers to produce tea for their respective companies. The ownership of the land will rest with the company concerned but the worker will earn a living by cultivating it, he explains. In March 2021, the then Labor Minister, Nimal Siripala de Silva, had proposed that the 39,000 hectares of uncultivated and abandoned lands with the RPCs should be distributed among estate workers and others for cultivation.

It is felt that such a contract farming system” will ensure the workers’ commitment to the tea industry, encourage them to work hard and also stay put in the estates. Given the bad conditions in the plantations workers (especially youngsters) tend to seek work outside the estates. The vexed wages issue in the RPCs will also be mitigated.      

In their paper Social Development and Labor Productivity: The Problem and a Solution for the Tea Plantation Sector of Sri Lanka, Sajitha Dishankaa and Yukio Ikemoto of the Department of Business Economics, University of Colombo, and the Institute for Advanced Studies on Asia, The University of Tokyo, strongly argue that if the workers are not producing enough it is due to their poor socio-economic condition. Therefore, there is an immediate need to uplift the social well-being of tea estate workers, they argue.

According to the survey carried out by the Census Department in 2016, the percentage of people living in poverty was 1.3% in the Urban sector while in the Rural sector it was 3.3 % and in the Estate sector it was as high as 6.8%. Clearly, the wage increases for estate workers in the last 27 years have not reduced poverty. 

Although there are more wage earners in a typical estate worker’s family (2.1 per household), the total income is not much when compared with the mean household income and household size in other sectors. Low income is an insurmountable obstacle for estate workers when accessing quality education, health and nutrition, and housing. 

47.8% of heads of estate households have only five years of school education and 12.2% of the estate population are categorized as having ‘no education’. This adversely affects family well-being, the authors say.  Estate housing is of abysmal quality and sanitation is virtually non-existent. Health is poor because of lack of nutrition. The widespread drink habit among both men and women, and also lack of access to medicare complicate matters, severely affecting labor productivity

As a way out, Dishankaa and Ikemoto suggest the adoption of a small-scale contract farming” system that would ensure equity, efficiency and empowerment” that are lacking in the existing system. 

Contract farming might prove to be a game changer in these circumstances, they suggest. It will liberate the tea estate worker from the thralldom of the estate managements, lift his spirit of adventure and motivate him to progress in life.

Some RPCs in Sri Lanka have a contract farming system but in a limited way. Studies of contract farming in Kenya, China and Senegal found that it significantly increased the incomes of farmers, raised their standard of living, improved their health and created surpluses for investments. 

 The literature and responses from estate workers suggest that it will be a successful and a sustainable solution to the socio-economic problems faced by the estate community. Further, it reduces the burden of labor and production management of RPCs to a greater extent as contract farmers employ their own labor. Importantly, with the introduction of this new system, estate workers will have the freedom of choice either to get engaged in contract farming or to remain in regular RPC employment,” the authors say.

Be that as it may, small-scale contract farming, needs inputs from outside agencies, both in terms of expertise and finances. If it is not tied to an RPC, the contract farmer has to integrate himself with a marketing network. State agencies should step in and help. Many small-scale contract farmers are part of an informal network, but this has to be formalized for effective functioning. 

P. K. Balachandran

P. K. Balachandran is a senior Indian journalist working in Sri Lanka for local and international media and has been writing on South Asian issues for the past 21 years.

Courtesy Mainichi Japan

NAGOYA — The Nagoya District Public Prosecutors Office’s decision not to indict 13 officials at a regional immigration bureau, including the bureau chief, over the death of a Sri Lankan woman was unjust, a citizens’ panel reviewing prosecutors’ judgments here announced on Dec. 26.

In response to the Nagoya No. 1 Committee for the Inquest of Prosecution’s ruling dated Dec. 21, the public prosecutors office will reopen its investigation into the death of Wishma Sandamali.

Wishma died while detained at the Nagoya Regional Immigration Services Bureau in March 2021 at age 33. Her family members filed a criminal complaint in November that year against the then bureau chief and other officials on suspicion of murder. The Nagoya prosecutors office in June 2022 decided to drop charges against all 13 people including the immigration bureau staff, saying that the causal relationship between the bureau’s handling of the woman and her death “could not be recognized.”

In August, the family submitted a petition claiming that the immigration officials had failed to provide proper medical care and food to Wishma, resulting in her death. They pointed out that the causal relationship between her death and how the immigration bureau handled her could be well established, and that prosecutors’ non-indictment decision was unreasonable.

(Japanese original by Kenichiro Fuji, Nagoya News Center)

Courtesy Adaderana

The fuel consumption in Sri Lanka has plunged by 50 per cent in the last months of 2022, compared to the first few months of the year, the state-owned fuel distributor Ceylon Petroleum Corporation (CPC) said on Monday.

The company said daily fuel consumption averaged 5,500 tonnes between December 2021 and February 2022 in the South Asian country.

The economic crisis, which had led to a reduction in consumption, the introduction of fuel rationing and the end of hoarding of fuel, has resulted in the decline in demand, it said.

Fuel is one of Sri Lanka’s most costly imports and the cost was around 3.7 billion US dollars in 2021, reports Xinhua.

Sri Lanka spent $1.4 billion for fuel between January and March 2022, an increase of 45 per cent year-on-year.

–Agencies

Courtesy Hiru News

Russian carrier, Red Wings will start charter flight operations to the Mattala International Airport twice a week, with effect from December 28, 2022

Amanda Yee Courtesy Liberation News

U.S. politicians and corporate media often promote the narrative that China lures developing countries into predatory, high-interest loans to build infrastructure projects as part of its Belt and Road Initiative. As the story goes, China anticipates that the borrowing country will default on that loan, so that it can then seize that asset in order to extend its military or geostrategic influence — evidence of China’s so-called colonizing of the Global South.

The concept of Chinese debt trap diplomacy” finds its origins in a 2017 academic article published by a think tank in Northern India describing China’s financing of Sri Lanka’s Hambantota Port. The concept was then picked up by two Harvard graduate students in 2018, when they published a paper accusing China of debtbook diplomacy” and leveraging accumulated debt to achieve its strategic aims.” This paper was then widely cited by media publications, the idea of Chinese debt traps” seeped into Washington and intelligence circles, and a short time later, by November 2018, a Google search of the phrase debt trap diplomacy” generated nearly two million results.

By now the debt trap diplomacy” accusation has become a bipartisan one: Both the Trump and Biden administrations have peddled it, and it’s been further advanced by organizations such as the U.S. International Development Finance Corporation, and corporate media outlets like The New York Times, The Washington Post, and The Hill. 

In one egregious instance, BBC News even edited an interview with Deborah Bräutigam — a scholar known for her work challenging the validity of the Chinese debt trap diplomacy” myth — to only include her explanation of the myth itself, omitting all evidence she cited against it, leading listeners to believe that Bräutigam was in fact claiming the concept was true. 

Problems with the ‘debt trap diplomacy’ myth 

Generally, there are three problems with this debt trap diplomacy” myth.

The first problem is that this myth assumes China unilaterally dictates Belt and Road Initiative projects to lure other countries into taking on these predatory loans. In reality, Chinese development financing is largely recipient-driven through bilateral interactions and deals. Infrastructure projects are determined by the recipient country, not China, based on their own economic and political interests.

The second problem with the narrative is that it relies on the assumption that it is Chinese policy to advance predatory loans with onerous terms and conditions to ensnare countries into debt. In reality, China often advances loans at fairly low interest rates, and is often willing to restructure the terms of existing loans to be more favorable to the borrowing country, or even forgive loans altogether. In fact, in August of 2022, the Chinese government announced it was forgiving 23 interest-free loans in 17 African countries. Prior to that, between 2000 and 2019, China had also restructured a total of $15 billion of debt and forgiven $3.4 billion in loans they had given to African countries.

And lastly, the third problem with this debt trap diplomacy narrative is that despite what it claims, China has never seized an asset because a country defaulted on a loan.

Sri Lanka’s Hambantota Port

Sri Lanka’s Hambantota Port was one of the first instances of so-called Chinese debt trap diplomacy.” The conventional story goes that Sri Lanka wanted to build a port on their southern coast in the village of Hambantota, as part of BRI. Chinese banks then granted Sri Lanka these predatory loans to build the port with the assumption the government would default, allowing China to seize the port in exchange for debt relief and create a Chinese naval outpost there.

As Chinese development financing is usually recipient-driven, the port was proposed by the Sri Lankan government, not by China, and the port was a plan that the country had for several decades, long before BRI. In fact, the Sri Lankan government had first approached India and the United States to finance the port. After both countries said no, it then approached China. A Chinese construction company, China Harbor Group, won the contract and a Chinese bank agreed to fund it. So not only was the Hambantota Port not a Chinese proposal to begin with, this all occurred in 2007 — six years before BRI was even launched.

Another issue with framing this as Chinese debt trap diplomacy” is that Sri Lanka’s debt burden was due only in small part to Chinese lending. In 2017, Sri Lanka had over $50 billion in external debt — only 9% of which was owned by China. In fact, Sri Lanka’s debt was primarily incurred through borrowing of western loans — the government owed more to the World Bank and Japan than to China. And due to Sri Lanka falling into debt, the government arranged a bailout through the International Monetary Fund. The Hambantota Port by that time turned out to be a commercial failure, so the Sri Lankan government also decided to lease it out to an experienced company in order to use that money to pay off its debt. The government of Mahinda Rajapaksa, president at that time, first approached Indian and Japanese firms, all of whom rejected the offer. It then negotiated with China Merchants Ports Holdings, a Chinese state-owned enterprise, to lease the port for 99 years in exchange for $1.12 billion dollars, which it used to pay off other debts.

In other words, there was no debt-for-asset swap here, as the story states — what happened to the port was not a seizure” at all, but rather a fire sale to raise money, allowing Sri Lanka to pay off other debts and deal with other issues.

Lastly, many claim that China seized the Hambantota Port for military purposes. Then-Vice President Mike Pence even expressed fear that the port would soon become a forward military base for China’s growing blue-water navy.” This never happened. Sri Lankan diplomats and politicians have insisted that China using the port as a naval base was never featured in their talks with Beijing, with Karunasena Kodituwakku, the ambassador of Sri Lanka to China, even bluntly stating in an interview: China never asked us. We never offered it.” Chinese naval ships are not permitted to use the port — it is for Sri Lanka’s naval command only.

More recently, starting in March of 2022, Sri Lanka saw mass protests as people took to the streets frustrated over fuel shortages and the rising cost of essentials. Once again, western media outlets such as The Washington Post, The Associated Press, and many others took the opportunity to blame Chinese lending for plunging Sri Lanka into economic crisis.

Diverting blame away from the role of the IMF, The Wall Street Journal even called China Sri Lanka’s largest creditor” and that its lending policies helped create” the crisis to begin with. But again, this is false. As of 2021, 81% of Sri Lanka’s debt was owned by western financial institutions and western allies like Japan and India. Less than 10% is owned by Beijing. In fact, at that time, the IMF alone had granted loans to Sri Lanka 16 times, continually restructuring them at times of economic crisis to the benefit of its creditors. There is no Chinese debt trap” here — it is western financial institutions’ lending and attendant forced austerity and neoliberalization of the economy that has created Sri Lanka’s crisis.

Entebbe International Airport in Uganda

In November 2021, Uganda’s national newspaper, the Daily Monitor, ran a story with the headline, Uganda surrenders key assets for China cash.” The article claimed that unless some provisions in the contract to expand Uganda’s Entebbe International Airport were re-negotiated, the country was at risk of being forced to hand it over if the loan was not repaid. The loan in question was worth $207 million at 2% interest from the Export-Import Bank of China granted to Uganda for expansion of the airport, which is a project under BRI.

The headline went viral, with The Daily Show even airing a segment covering the story as the latest supposed example of China’s debt trap diplomacy,” and it was also picked up by The Wall Street Journal and India’s Economic Times, with the former claiming that a clause in an agreement with the African nation has stirred a flap over whether the country signed away financial control of Entebbe International Airport.”

But according to analysis by AidData, who obtained a copy of the contract, the airport was not even a source of collateral that the lender could seize in the first place! What the conditions of the agreement did require was that cash collateral be placed in a separate escrow account which could then be seized in the event of default — a fairly standard clause for international projects financing.

The viral story even led to Vianney M. Luggya, spokesperson for the Uganda Civil Aviation Authority, to deny allegations of Chinese plans to seize the airport.

Despite all evidence to the contrary, that has not stopped media sources from spinning their own narratives.

The real debt trap

It is clear that Chinese debt trap diplomacy” is a U.S. narrative advanced to obscure its own imperialist policies, to distract from the IMF and World Bank’s own practice of pushing predatory loans with exorbitantly high interest rates onto Global South countries. Chinese loans are granted toward infrastructure projects, which are critical to a country’s development — they are not tied to privatization projects and structural adjustment the way IMF and World Bank loans are.

Indeed, IMF and World Bank loans are granted on conditions of privatizing public sectors, gutting social welfare programs, and trade liberalization to enrich western capitalist interests. The predatory interest rates ensure that these loans can never be paid back, keeping the borrowing countries poor and locking them into a state of underdevelopment, to ensure further plunder and resource extraction at the hands of these same western capitalists. This is the real debt trap.

Sugath Kulatunga

The Sinhalese nation has made a series of political and strategic lapses which have influenced the fate of this nation throughout history. This note is to roughly indicate them, and hope historians fill up the details.

For strategic reasons valid at the time, all our capitals other than Kotte, were located away from the coast. Although we had many busy ports in ancient Sri Lanka like Mahathitta, Jambukola, Gokanna and Godawaya, none of them served as Capital cities. The economy of ancient Sri Lanka was based on agriculture and trade. Although the ports served as entrepôt trade hubs they were not developed as important cities and the country did not capitalize on the strategic location of the island in the Indian ocean. SL had the skills and resources to develop as a maritime power. According to Robert Knox Its forests abound with timber, fit for the construction of the most durable navy. The harbor of Trincomalee alone is an inestimable acquisition -where the whole navy of Great Britain might ride in security.

It is the dominion of the sea, which alone can afford security to commercial enterprise.”

It is on record that King Parakramabahu the Great sent successful expeditionary forces to Burma and South India.

While small nations like Portuguese and Dutch became global powers because of their seafaring dominance, SL did not make use of its maritime advantages. The lack of a marine power was the main reason that made SL subject to invasion by the three European powers. Every time they were trapped into Colombo Fort, they were rescued by help coming from abroad by sea. The non-development of a maritime strength was one of the big mistakes of the Sinhalese.

    The island has been a center of Buddhist scholarship and practices since the introduction of Buddhism in the third century BC. Sri Lanka was the depositary of Commentaries of Theravada Buddhism in Sinhala. In the 5^th Century AD with the emergence of Mahayana, Sanskrit became the dominant language in interpreting Buddhism and the use of Pali was on the decline. This made adherents of Pali language seek ways and means to get back Pali to its original glory. One strategy to do this was to translate to Pali the unique commentaries in Sinhalese on the Tripitaka to Pali. Ven. Buddhagosha from India came to Sri Lanka for this purpose. He was an exceptional translator who translated the original Sinhalese commentaries to Pali with the help of Mahavihara. This was admirable but he destroyed all the Sinhala commentaries to prevent them from superseding the Pali translations and comparing the translations with the original Sinhala commentaries. This was a selfish and unwarranted act. This prevented the Sinhala language to become a dominant language of Buddhism. Letting Buddhagosha commit this obnoxious act was a terrible mistake.

      It was the hallowed tradition in Sri Lanka that the King was the custodian of the Tooth Relic and was a devout Buddhist. What was imperative was the religion and not the race. Nissanka Malla from Kalinga became a Buddhist and became the King. In late history this tradition allowed Malabar Nayak clan to occupy the throne by becoming Buddhists. During the reign of the last Nayak king it created dissension among the Kandyan chiefs and led to the ultimate takeover of the Kandyan Kingdom by the British. Religion should not have been made a shield to justify the right to the throne.

A mistake made in the modern times is the naming of the Republic from Ceylon to Sri Lanka. This was obviously done to match with the title of the Sri Lanka Freedom party. We should have retained the name Ceylon which was a derivation of the historical name Zeylan or name the island Sinhale which was the historical name used in Prakrit *𑀲𑀻𑀳𑀮𑀤𑀻𑀯 (*sīhaladīva) and Sanskrit सिंहलद्वीप (siṃhaladvīpa. It is the name of the country mentioned in Mahabharata (https://en.wiktionary.org/wiki/Sinhala). It is also the practice adopted in countries like France of the French, Germany of Germans and England of the English.

The most recent blunder is the leasing of the Hambantota Port to the Chinese for 99 years. We are in for the indiscriminate sale of national assets on a large scale in the next few years when there is over 50 billion US dollars illegally held back abroad by our exporters.

Lapses in History

The Sinhalese nation has made a series of political and strategic lapses which have influenced the fate of this nation throughout history. This note is to roughly indicate them, and hope historians fill up the details.

For strategic reasons valid at the time, all our capitals other than Kotte, were located away from the coast. Although we had many busy ports in ancient Sri Lanka like Mahathitta, Jambukola, Gokanna and Godawaya, none of them served as Capital cities. The economy of ancient Sri Lanka was based on agriculture and trade. Although the ports served as entrepôt trade hubs they were not developed as important cities and the country did not capitalize on the strategic location of the island in the Indian ocean. SL had the skills and resources to develop as a maritime power. According to Robert Knox Its forests abound with timber, fit for the construction of the most durable navy. The harbor of Trincomalee alone is an inestimable acquisition -where the whole navy of Great Britain might ride in security.

It is the dominion of the sea, which alone can afford security to commercial enterprise.”

It is on record that King Parakramabahu the Great sent successful expeditionary forces to Burma and South India.

While small nations like Portuguese and Dutch became global powers because of their seafaring dominance, SL did not make use of its maritime advantages. The lack of a marine power was the main reason that made SL subject to invasion by the three European powers. Every time they were trapped into Colombo Fort, they were rescued by help coming from abroad by sea. The non-development of a maritime strength was one of the big mistakes of the Sinhalese.

    The island has been a center of Buddhist scholarship and practices since the introduction of Buddhism in the third century BC. Sri Lanka was the depositary of Commentaries of Theravada Buddhism in Sinhala. In the 5^th Century AD with the emergence of Mahayana, Sanskrit became the dominant language in interpreting Buddhism and the use of Pali was on the decline. This made adherents of Pali language seek ways and means to get back Pali to its original glory. One strategy to do this was to translate to Pali the unique commentaries in Sinhalese on the Tripitaka to Pali. Ven. Buddhagosha from India came to Sri Lanka for this purpose. He was an exceptional translator who translated the original Sinhalese commentaries to Pali with the help of Mahavihara. This was admirable but he destroyed all the Sinhala commentaries to prevent them from superseding the Pali translations and comparing the translations with the original Sinhala commentaries. This was a selfish and unwarranted act. This prevented the Sinhala language to become a dominant language of Buddhism. Letting Buddhagosha commit this obnoxious act was a terrible mistake.

      It was the hallowed tradition in Sri Lanka that the King was the custodian of the Tooth Relic and was a devout Buddhist. What was imperative was the religion and not the race. Nissanka Malla from Kalinga became a Buddhist and became the King. In late history this tradition allowed Malabar Nayak clan to occupy the throne by becoming Buddhists. During the reign of the last Nayak king it created dissension among the Kandyan chiefs and led to the ultimate takeover of the Kandyan Kingdom by the British. Religion should not have been made a shield to justify the right to the throne.

A mistake made in the modern times is the naming of the Republic from Ceylon to Sri Lanka. This was obviously done to match with the title of the Sri Lanka Freedom party. We should have retained the name Ceylon which was a derivation of the historical name Zeylan or name the island Sinhale which was the historical name used in Prakrit *𑀲𑀻𑀳𑀮𑀤𑀻𑀯 (*sīhaladīva) and Sanskrit सिंहलद्वीप (siṃhaladvīpa. It is the name of the country mentioned in Mahabharata (https://en.wiktionary.org/wiki/Sinhala). It is also the practice adopted in countries like France of the French, Germany of Germans and England of the English.

The most recent blunder is the leasing of the Hambantota Port to the Chinese for 99 years. We are in for the indiscriminate sale of national assets on a large scale in the next few years when there is over 50 billion US dollars illegally held back abroad by our exporters.

Sugath Kulatunga

KAMALIKA PIERIS

The ‘Tamil inscription’ in the Trilingual slab found in Galle, given by China,  has been greeted with great joy by the Tamil Separatist Movement, saying that it shows the  importance of the  Tamil  language  in International relations and International trade. Unfortunately the inscription is not in Tamil.

This Trilingual slab was discovered in 1911, by provincial engineer H.F. Tomalin, who was told of a carved stone covering a culvert near Cripps Road in Galle. This slab   had been erected in 1411 in Galle, to commemorate the visit to Sri Lanka by the Chinese admiral Zheng   He, during one of China’s celebrated ship voyages of the 15th century.

 From 1405 to 1433 Chinese admiral Cheng Ho directed seven ocean expeditions for the Ming emperor Zhu Di. They are considered to be unmatched in world history. The first expedition was to Champa (central Vietnam), Siam (Thailand), Java to   Cochin and the kingdom of Calicut (Kerala). The second expedition (1407-1409) took 68 ships to the court of Calicut to attend the inauguration of a new king.

The third voyage (1409-1411) with 48 large ships and 30,000 troops, visited many of the same places as on the first voyage but also went to Malacca .The fourth voyage (1413-15) in addition to visiting many of the earlier sites, Zheng He went onto Hormuz on the Persian Gulf. The fifth voyage (1417-1419) went to Aden, and then on to the east coast of Africa, stopping at the city states of Mogadishu and Brawa (in today’s Somalia), and Malindi (in present day Kenya).

The sixth expedition (1421-1422) of 41 ships sailed to many of the previously visited Southeast Asian and Indian courts and stops in the Persian Gulf, the Red Sea, and the coast of Africa, the fleet was then sent on to pursue several separate itineraries, with some ships going perhaps as far south as Sofala in present day Mozambique.

The seventh and final voyage (1431-33) had more than one hundred large ships and over 27,000 men, and it visited all the important ports in the South China Sea and Indian Ocean as well as Aden and Hormuz. One auxiliary voyage traveled up the Red Sea to Jidda, only a few hundred miles from the holy cities of Mecca and Medina.

On these visits Cheng Ho has meddled in the internal politics of the host country. On his first voyage, he put down a pirate uprising in Sumatra, bringing the pirate chief, an overseas Chinese, back to Nanjing for punishment. On his third visit he had clashed with the ruler of Sri Lanka and taken some leading persons of the ruling group to China.

The Chinese fleet visited Sri Lanka on the first voyage and probably on all subsequent voyages too, as Sri Lanka was a useful port of call. On the third voyage, Zheng He brought a trilingual tablet to be erected in Sri Lanka. The tabletwas prepared in Nanking, dated to15^th February 1409. It was set up in Galle in 1411.

The Galle slab inscription is just one of a series of trilingual slabs prepared in China, and deposited in various foreign ports visited by the Chinese fleet. Cheng Ho had placed slab inscriptions at selected places on his route.  Similar tablets have been found at Kerala, Cape Verde and Congo and probably elsewhere.

The Galle slab said that we (i.e. China) have dispatched missions to announce our mandates to foreign nations”. It spoke of the Buddhist temples in the mountainous isle of Sri Lanka, and listed the   generous gifts the group had made to a Buddhist temple in the mountain of Ceylon, presumably Sri Pada.

The other two inscriptions in the Trilingual slab made similar statements. One gave praise to Allah and the   other praised the god Tenavarai-Nayanar.  To each god the Chinese offered similar lavish tributes.

The trilingual slab had inscriptions in three different languages, obviously. The local researchers easily identified two of the three scripts as Chinese and Persian. Paranavitana thought the third script was Tamil.

However, Tamil historians in Sri Lanka had great difficulty in reading this so-called Tamil inscription.  ‘This inscription is of a unique kind. There is no similar record in the whole range of Tamil inscriptions,’ they said. The language and orthography show characteristics which are not found in any other Tamil inscription.   The word ‘Manittar’ found in the inscription is not found in Tamil, they added. [1] That is not surprising. The   inscription is not in Tamil. It is in Malayalam, the language of Kerala.

Gavin Menzies  in his book 1421: The Year China Discovered the World”, stated that slab inscriptions were  found in Cochin and Calicut in Kerala,  at Ribiera de Janela, in Cape Verde and Matadi Falls in Congo. Janela inscription was weatherworn and could not be deciphered, but was identified as Malayalam. Matadi Fallsinscription was also in Malayalam. Presumably the two slabs in Kerala were in Malayalam which makes a total of six slab inscriptions using Malayalam. Menzies views on the China voyages have been disputed but as far as I know, the language identification of Malayalam in the stele (slabs) has not been contested. (Menziesp 120, 134-136) .

The use of Malayalam can be easily explained.  The  voyages of Cheng Ho included regular  visits to Kerala. Kerala was on the international east-west trade route. There was also a diplomatic link between China and Kerala.  The first and second voyages ended at Kerala.  The second  voyage was to attend a coronation there . The sixth expedition saw three units of the fleet go   to Kerala and   separate at Kerala. The  Chinese fleet probably touched Kerala on the other three visits too.  

However, Tamil Separatist Movement has  joyfully embraced the  false notion  that the Malayali inscriptions are  Tamil  They have gone to town over it. They triumphantly  point out that there is no Sinhala inscription on the slab.

Nirmala Chandrahasan says, we have seen from the Galle Inscription that China gave the Tamil language pride of place in Sri Lanka at a certain point of time, and I may mention similar inscriptions have also been left by them in other south Asian countries.  We learn that the Tamil community in Sri Lanka was a powerful and respected one, hence the inscriptions in Mandarin along with Tamil and Persian.

Nirmala continues, at that time Tamil was a language of commerce and trade in the Indian Ocean region and the Tamil Kingdoms of South India were powerful entities.  The Chinese of that era were aware of the Tamil language and culture both because of the maritime traditions of the Tamils during the era of the great Chola Empire but also because Tamil Buddhist monks from Kancheepuram had brought Buddhism to China.

It is not possible to accept these observations.  Buddhism would have gone to China in the time of Gautama Buddha directly from North India via the land route. Kancheepuram is in south India. There is no direct route from Kancheepuram  to China,  and it is highly unlikely that Buddhism  was introduced to China by Tamil Buddhists.

In the time of Cheng Ho there was no sovereign Tamil kingdom. The Tamil kingdom had lost its independence before the Chinese voyages had even  started. Tamil kingdom was conquered by the Vijayanagara kingdom of Karnataka In 1378 and  unlike Sri Lanka, it never regained independence.

The Tamil kingdom  was  not on the international east west trade route either .That trade route went along the north west and  south west of the Indian peninsula. Tamilnadu is on the south east, away from the international  trade route. It is most unlikely therefore that Tamil would have been the language of commerce and Tamils would have led the international trade.

The Tamil kingdom was not on the main sea route either. Cheng Ho did not go to Tamilnadu. The notion that in China they were carving inscriptions in Tamil is laughable.

---

[1] Tamil inscriptions in the Colombo National Museum  p 53, 56

Sarath Wijesinghe President’s Counsel / Solicitor in England and Wales former Ambassador to UAE and Israel and President Ambassador’s Forum

Addiction of ’’ ICE’’ and related narcotic drugs in Sri Lanka

We are in danger of addiction of drugs in Sri Lankan society in an unexpected and unprecedented rate with the imminent danger of destruction and breakdown of the society, economy, including the entire functioning of the nation on a grinding halt unless immediate and positive steps are taken in the right direction to eradicate the menace growing faster. Sri Lanka has been a healthy and educated exemplary nation with high world ratings on health, education and senior and a respected member nation in the world family. It is true we Sri Lanka is immersed in the economic downturn due to the bad management of successive ruled, and the economic crisis world over we have no control over. What we are in is manmade created by ourselves again due to bad management and governance. Ironically Sri Lanka today in in the world drug dealer’s map as a transit point and emerging drug addicts paradise as an easy prey surrounded by sea as an Island in the midst of famous sea routs used historically  world over with the giant neighbor too is  engulfed as a prey of the world drug mafia. The dead silence of the Politicians, non-government organizations and the activists on this issue is amazing when the vociferous social media is busy with the sexual ordinations and gossip of the politicians who are directly responsible to the menace we are faced with except the Justice Minister Hon ‘’Wijayadasa Rajapaksa’’ making a voice of the need of a comprehensive mechanism to prevent  inflow of ICE related drugs to Sri Lanka which is growing fast with little resistance form the ineffective and inefficient governance and ailing public service eating into a major portion of the tax payers money ever increasing. He is proposing a comprehensive mechanism but not a plan of action on the court, security and the machinery inefficient and ineffective to combat the powerful drug mafia with worldwide links as a drug center in the map. Media is not as vociferous as on sports and gossip possible due to the influence of drug mafia with tentacles in the political and business dealings possible drug money is in circulation in important circles. Drug menace is growing at a terrific speed among all age groups young and matured like wildfire. Neither the governance nor the Ministers appear to have taken a serious note of the danger which in the door steps spread initially elders now spread to schools even in villages as stated by the social media salons, shops, and SPAs as centers. Strange the governance has not realized the danger which is covered willfully by the interested parties in powerful positions in the governance swimming in illegal funds now emerging from the illegal small and large money laundering ‘’Priyamalies’’ and many similar individuals and organizations. The need of the hour is determination and joint action to eradicate the menace with a definitive plan and inserted efforts devoid of bribery corruption and inefficiency which is rampant in the country that will be difficult due to the weakness of the governance politically and physically- A shaky governance with no aim determine of a plan of action fo anything including the drug menace.

ICE is a manmade and laboratory made widely used narcotic

ICE is a drug made in the laboratory with easily obtainable row materials and at a comparatively cheap price in many drug dealing countries. It is easily made and freely available due to insufficient and ineffective legal process and the effective and powerful network of the drug dealers sheltered and supported by the politicos and drug barons powerful in the society. Obviously it is s virus spreading in important centers in the country at a rapid speed – a drug made by humans in the laboratory with the base methamphetamine which is a strong stimulant which gives temporary comforts and feelings to be free and confident taking small quantities yet a strong ‘kickback’ to the body. It is small, chunky, clear crystals, menthe glass shaped crank powder in Stoney small portions though expensive to purchase and powerful drug that has superseded most made on herbs. ICE appeared to be more powerful effective and attractive to the addicts who will take any and every endeavor to find funds for the purchase that has become an impact on the increase of crime which is published so often with detailed information ending the aim of the culprits on the intentions of the theft and robberies – a social calamity spreading far and wide and a threat to the society. ICE has overtaken most of other drugs due to the availability, effect, convenience on transport and the international and local network well placed with the network of corrupt administrators and security personal. Now the price is fast increasing with high demands and the increase of the addicts increasing fast. It gives an immediate ‘kick’ relief and sense of confidence and independence false pride and power of remembrance that attracts young and students obviously temporary but giving long-term consequences to retard the health and life span.

Who are responsible? And what is the solution to eradicate the menace

One may say that the addicts are responsible. Then what about the students day by day become addicts at a high rate according to news reports emerging mainly in the social media and not so in the traditional media which is also a questionable situation while noting the powerful drug barons and their powerful contacts far and wide. Main initial trainers appear to be the existing drug addicts and addicts in general promoting it for their share of drugs out of the profits assisted and protected by the drug dealers on all strata. The ICE drug addicts deteriorate their health fast to change health and appearance yet addicts are not is a position to recover due to strong addiction. fast Addicted senior students sell it to the small timers to purchase their share and goes downwards/upwards to the sellers around the schools, workplaces, SPAs, small hotels renting rooms to students, and many parties in the society using easy methods of transferring money via easy cash methods on mobiles of 110% of population including the school going children using mobiles for online studying. Prison is another breeding ground and a training center and a center of distribution showing how ineffective the Prison System as a part of the system of governance. One can imagine the extent of corruption in prisons when considering the main drug barons thrive and conduct their operations safe and efficiently whilst in prisons. This is only a fraction of the main scenario which is growing faster and faster due to the large sums of funds involved with the crime supporting the crime in the country is mostly due to the problems of drug transactions, connected to the underworld. It is in news that the tax increase is to be utilized for the expenditure on the sleepy and inefficient government servants and the security for which a major share of our income is spent. Bur the fact remains that the menace is growing faster with no proper plans to contain and ineffective due to the inefficiency of the security forces and the governance. Media is expected to play a main role to overcome this unfortunate situation with the security forces who are responsible to curb the situation on the directions of the governance appear to be weak and headless on this issue. Priority is to be given to this menace considering the impact, ethical social devastation on young and old pruned to be victims growing rapidly due to inactivity and insufficiency bribery and corruption with many questions unanswered on the amount of drugs found and confiscated and the outcome of the proceeds in large scale according to news reports. Part of the solution appear to be the adherence to the law and order by the security forces and the Judiciary supposed to be independent with enormous powers even to impose death sentence on drug related offences. Acts in force are numerous, 1/2008-13/1984/ with powers of imposing death sentence (54A) that is only on paper as the death sentence is not imposing due to internal and external pressure with one instance when a drug Barron was sentenced to death for murdering the presiding judge which is a serious and a bad precedence in the judicial history. It is the drug barons inside the walls prisons and living oversees illegally are the main dealers apart from the unseen powerful dealer in the shade under the guise of politicians and the riches and the rich with highest connections are the real dealers when small sprats are the paid agents of drug barons spending in the cages of courts and prisons at a price paid by leaders of the international mafic in this drug addicted beautiful Island.

Legal Basis and implications Local and International

Law is clear and strong on the face value with power to punish the drug trafficking and sale which is not appear to be implemented properly and fully with the political and judicial process.  Drugs and brought mainly from sea and different other methods used by powerful worldwide network and drug barons local and overseas. Drugs smuggled by sea is distributed by the major distributors through network safe probably with the help of distributors up to the last destinations now to schools and villages distracting, disturbing and destroying the values, economy, and the country to the absolute ruination of the nation leaving with a sick and indebted nation for the future. Drug is received via normal channels via corrupt officials and power of money spent lavishly as bribes and gratifications. There are news of tracing drugs received via post and hidden with the imported goods. There is presumption that a major portion of drugs found and confiscated goes back to the hands of the drug dealers with the help of the corrupt officials from the backdoor. On the whole the situation is dangerous and imminent that immediate steps should be taken as a matter of urgency to avert the imminent disaster utilizing resources and assistance from all corners with a concentrated effect aiming at eradication of drug menace ever. The author could be reached on sarathdw28@gmail.cm. 0094777880166 UK/Sri Lanka.

Sarath Wijesinghe President’s Counsel

Dr Ruwan M Jayatunge M.D.

සතුන් සමග රමණය බොහෝ විට එඬේර යුගයේ සිට මානවයා දැක්වූ චර්‍යාවක් විය හැකිය. බෞද්ධ ජාතක කතා වලද සතුන් සමග රමණය සඳහන් වෙයි. එක්තරා භික්‍ෂුවක් වැඳිරියක් සමග මෙවුන්ඳම් සේවනයේ යෙදීමක් පිලිබඳව බුදුන් විසින් පැනවූ තහංචියක් මෙහිදී සඳහන් කල හැක. වර්තමාන මනෝ විද්‍යාවේ සතුන් සමග රමණය අපගාමී ලිංගික චර්‍යාව ලෙස සනිටුහන් වෙයි.

The Jātaka Storyteller vividly describes the Zoophilia (Bestiality) tendency of Queen Mallika who had a sexual encounter with an animal…….

Zoophilia is a paraphilia whereby the perpetrator gets sexual pleasure in having sex with animals (Aggrawal , 2011). Zoophilia has lost its character as a severe mental disorder. (Dittert et al., 2005). Earls and Lalumière (2007) describe a case of zoophilia that challenges the widely held assumptions that men who have sex with animals are generally of below average intelligence and come from rural areas. Also they state that zoophilia is not as rare as once thought and shares many features with other atypical sexual interests. Dittert and colleagues (2005) stress that zoophilia shows a variety of manifestations. The subject’s desire to be transformed into the animal he or she has contact with can be understood as a narcissistic compound and is not related to lycanthropia.

The famous Kinsey reports on the sexual behavior of the American male and female also include data on sexual contact with animals. Kinsey and his colleagues interviewed about 5300 adults, white men, and 5800 adults, white women about their sexual experiences. Although the objectivity of the methods employed is sometimes criticized, the studies provide important information. Kinsey and his colleagues found that in rural areas about 40 to 50% of the males had had at least one sexual encounter with an animal, and 17% had even experienced an orgasm as a result of sexual contact with animals during adolescence. Amongst all the American men in the study, however, the prevalence was much lower, about 8% (Kinsey, Pomeroy & Martin, 1948; Beetz, 2005). Read more; http://transyl2014.blogspot.com/2014/10/human-sexuality-discussed-in-jataka.html

Courtesy Adaderana

තිසර සමල් – අනුරාධපුර

දරුවා පැහැර ගෙන ගිය 44 හැවිරිදි විදුලි කාර්මිකයාත්, ඔවුන්ට නවාතැන් දුන් පුද්ගලයින් දෙදෙනකුත් රිමාන්ඩ්…දරුවා රැගෙන ගිය ත්‍රී රෝද රථයත් පොලීස් භාරයේ..

එප්පාවල පොලිස් වසමේ කිරලෝගම, ගැටදිවුල ප්‍රදේශයේ පදිංචි 09 හැවිරිදි පිරිමි දරුවා පැහැර ගෙන ගොස් රිකිල්ලගස්කඩ ජොන්ස්ලන්ඩ් වතුයායේ නිවසක සඟවාගෙන සිටියදී සොයා ගැනීමට එප්පාවල පොලිස් ස්ථානයේ නිළධාරීන් කණ්ඩායමකට පසුගියදා (24) මධ්‍යම රාත්‍රියේ හැකි වී ඇත.

මෙලෙස පැහැර ගැනීමට ලක් වූයේ  අංක 16, ගැටදිවුල, කිරලෝගම ලිපිනයේ පදිංචි පී.කේ දෙනෙත් ගෞරව ප්‍රේමසුන්දර  නම් නව හැවිරිදි පිරිමි දරුවෙකි.ඔහු කිරලෝගම සුබෝධි මහා විද්‍යාලයේ සිව් වන වසරේ ඉගෙනුම ලබන සිසුවෙකි.

මෙම  සිසුවා එම ප්‍රදේශයේ විදුලි කාර්මික ශිල්පි ආයතනයක් පවත්වාගෙන ගිය විදුලි කාර්මික ශිල්පියකු සමඟ මීට මාස කීපයක සිට සමීප ඇසුරක් තිබූ බවත්, අදාළ විදුලි කාර්මිකයා දරුවා රවටා පැහැර ගෙන යන්නට ඇති බවට සැක කරන බවත් දරුවාගේ දෙමාපියන් එප්පාවල පොලීසියට පසුගිය 19 වැනි දින  රාත්‍රීයේ පැමිණිලි කර ඇත.

තම දරුවා පැහැරගෙන ගොස් ඇත්තේ දරුවා සමීපව ඇසුරු කළ ප්‍රදේශයේ විදුලි කාර්මිකයකු වන  ඇස්වැද්දුමේ අසේල ප්‍රියන්ත නම් 45 හැවිරිදි පුද්ගලයකු බවත්, ඔහු දරුවා රවටා රැගෙන යන්නට ඇති බවට සැකකරන බවටත් දරුවාගේ මව වන පුෂ්පා මල්කාන්ති මහත්මිය  හා යුධ හමුදා සෙබලකු වන දරුවාගේ පියාද මේ සම්බන්ධයෙන් එප්පාවල පොලීසියට සිදු කළ පැමිණිල්ලෙහි සඳහන්ව ඇත.

ඒ අනුව පොලිසීය වහාම ක්‍රියාත්මක වී පරීක්ෂණ ආරම්භ කර ඇති අතර, ඒ අනුව සිදු කළ පරීක්ෂණ වලදී  විදුලි කාර්මිකයා සන්තකයේ දරුවා සිටින බවට පොලීසිය අනාවරණය කර ගෙන ඇත.ඒ  අදාළ විදුලි කාර්මිකයා පැහැරගත් දරුවාද සමඟ  දරුවා පැහැරගත් දිනම (19)   රාත්‍රියේ නාවුල ප්‍රදේශයේ ඔහුගේ සහෝදරයකුගේ නිවසකට ගොස් එම නිවසේ රාත්‍රියේ රැදී සිට පසුදින  (20) අලුයම එම නිවසින් දරුවාද රැගෙන පිටත්ව උකුවෙල පිහිටි ඔහුගේ සහෝදරියකගේ නිවසකටද ගොස් ඇති බවට පොලීසිය අනාවරණය කර ගෙන තිබිණි.ඒ අනුව පොලිස් කණ්ඩායම් කීපයක් දරුවා සොයා  මාතලේ හා උකුවෙල ප්‍රදේශ වල හා අනුරාධපුරයේ  පරීක්ෂණ ආරම්භ කර ඇත. 

සැකකාර විදුලි කාර්මිකයා දරුවා රැගෙන ගිය දින සිට ඔහුට අයත් ජංගම දුරකථනය ක්‍රියා විරහිත කර තිබීම හේතුවෙන් ඉන් පසු දරුවා තබා ගෙන සිටින ස්ථානයක් සම්බන්ධයෙන් නිශ්චිත තොරතුරක් සොයා ගත නොහැකි වූ  අතර, පසුගිය 23 වනදා  පස්වරු 6.30 ට පමණ එම දුරකථනයෙන් හදිසියේම දරුවාගේ මවට ඇමතුමක් ලබා ගෙන දරුවා පැහැර ගත් විදුලි කාර්මික ශිල්පියා පවසා ඇත්තේ දරුවා හොඳින් ඉන්නා බවයි.තමන් අනුරාධපුර තලාව ප්‍රදේශයේ දරුවා සමඟ සිටින බවත්, කඩිනමින් දරුවා මව වෙත ලැබීමට සලස්වන බවත්,  දරුවාගේ ඉල්ලීම මත තමන් දරුවා රැගෙන ගිය බවද, හැකි නම් පොලීසියේ සිදු කළ පැමිණිල්ල ඉල්ලා අස්කර ගන්නා ලෙසත්, සැකකාර විදුලි කාර්මික ශිල්පියා දරුවාගේ මවට දුරකථනයෙන් පවසා ඇත.දරුවාද එහිදී මව සමඟ දුරකථනයෙන් කථා කර පවසා ඇත්තේ තමන් කැමැත්තෙන් මාමා (විදුලි කාර්මික ශිල්පියා) සමඟ පැමිණි බවත්, තමන් හොඳින් ඉන්නා බවයි.

කෙසේ වෙතත් ඔවුන් තලාව ප්‍රදේශයේ රැදී සිටින බව පැවසූවද අදාළ දුරකථන අංකය  ඔස්සේ ලැබුණු ඇමතුම පරික්ෂා කර එය රිකිල්ලගස්කඩ ප්‍රදේශයේ භාවිතා වන බවට තොරතුරු අනාවරණය වීමත් සමඟින් ඒ ඔස්සේ පරික්ෂණ පවත්වා දරුවා හා දරුවා පැහැර ගත් පුද්ගලයා රැදී සිටි  රිකිල්ලගස්කඩ, ජොන්ස්ලන්ඩ් වතුයායේ නිවසක රැදී සිටියෙදී  ඊයේ (23) මධ්‍යම රාත්‍රියේ එම නිවස වටලා ඔවුන් අත්අඩංගුවට ගැනීමට කටයුතු කර ඇත. දරුවා එප්පාවල සිට රැගෙන ගිය  විදුලි කාර්මික ශිල්පියාට අයත් ත්‍රීරෝද රථයද එම නිවසේ තිබී පොලිස් භාරයට ගෙන ඇත. මෙම දරුවාට හා දරුවා පැහැර ගෙන ගොස් සඟවා තබා ගැනීමට උදව් උපකාර කළ නිවසේ හිමිකරුද එම අවස්ථාවේදී අත්අඩංගුවට ගෙන ඇත.

දරුවා රඳවා ගෙන සිටි ජොන්ස්ලන්ඩ් වතුයායේ පිහිටි නිවසේ හිමිකරු වන නගර සභා සේවකයාගේ  පියා , මෙම දරුවා පැහැර ගැනීම සිදු කළ විදුලි කාර්මිකයා සමඟ වසර කීපයක් තලාව ප්‍රදේශයේ සේවය කරමින් සිටි  බවත්, ඒ හිතවත්කම මත  මීට පෙරද නිවසට එක් වරක් පැමිණි බවත්, පසුගිය 20 වැනි දින තම පියාගේ නිවසට පැමිණි මොවුන් එහි රැදී සිට,  පසු දින (21) ඔවුන් තමන්ගේ නිවසට පැමිණ, මෙම දරුවා තමන්ගේම දරුවා බව පවසා නිවසේ තබා ගෙන සිටි බවද පොලීසියට ප්‍රකාශ කර ඇත.තමන් නව නිවසක් ඉදි කරමින් පවතින බවත්, මෙම පුද්ගලයා එහි විදුලි පද්ධතිය සකස් කිරීමද පසුගිය දින වල සිදු කළ බවත් ඔහු පොලීසියට පවසා ඇත.

ඒ අනුව  එම නිවසේ සිටියදී අත්අඩංගුවට ගත් පැහැර ගැනීමට ලක් වූ දරුවා, පැහැර ගැනීම සිදු කළ විදුලි කාර්මිකයා හා ඔවුන්ට නවතැන් දුන් තිදරු  පියෙකු වන නගර සභා රියදුරුද ‍පොලිස් අත්අඩංගුවට ගෙන එප්පාවල පොලිස් ස්ථානය වෙත පසුගිය  (24) උදෑසන රැගෙන එනු ලැබීය.

අත්අඩංගුවට ගත් විදුලි කාර්මිකයා එප්පාවල ප්‍රාදේශීය රෝහලේ වෛද්‍යවරයකු වෙත යොමු කර වෛද්‍ය පරීක්ෂණයකට යොමු කළ අතර, එප්පාවල පොලිස් ස්ථානයේ කාන්තා හා ළමා කාර්යංශයේදී දරුවාගේ ප්‍රකාශයක් සටහන් කර ගැනීම සිදු  කෙරිණි. ඒ අනුව 19 වැනි දින රාත්‍රියේ නිවසින් රහසින් පිටත්වී, මාමාගේ (විදුලි කාර්මික ශිල්පියාගේ) කඩය අසලට පැමිණ ඔහුගේ ත්‍රී රෝද රථයට නැඟ සැඟවී සිටි බවයි. තමාව මහණ කරන බවට දෙමාපියන් පැවසූ නිසා, මහණ වීමට අකමැති බැවින්, ගෙදර හිටියොත් මාව මහණ කරයි, ඒ නිසා මාව ඈතකට එක්ක යන ලෙස මාමාට (විදුලි කාර්මික ශිල්පියා)  ඉල්ලා සිටි බවයි.ඊට පස්සේ නාවුල හා මාතලේ ප්‍රදේශයේ පිහිටි මාමාගේ නෑදෑ ගෙවල් වලට ගිහින් පස්සේ රිකිල්ලගස්කඩට ගියා, රිකිල්ලගස්කඩින් මගේ කොන්ඩෙත් කැපුවා, මාව හොයනවා කියලා මම ටී.වී එකෙනුත් දැක්කා.ඒත් මට ගෙදර එන්න හිතුනේ නෑ යැයිද දරුවා පවසා ඇත.

 අත්අඩංගුවට ගත් දරුවා පැහැරගත් විදුලි කාර්මිකයාද පොලීසිය වෙත ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ, තමා දරුවාට කිසිදු කරදරයක් කර නැති බවත්, තමාගේම දරුවකු මෙන් දරුවා බලා ගත් බවයි.දරුවා තමන්ට ඇවිටිලි කරමින් කියා සිටියේ ගෙදර ඉන්න බෑ, ඔයා මට උදව් නොකලොත් මං සියදිවි හානි කර ගන්නවා කියලා.ඒ නිසා දරුවාගේ ඉල්ලීමට මං දරුවාට ආදරේට , එයාව අරගෙන ගියේ යනුවෙනි.

ඔවුන්ට නවාතැන් දුන් පුද්ගලයාගෙන්ද ප්‍රකාශ සටහන් කර ගෙන ඇති අතර, ඔහු ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ තමාගේ පියා තලාව ප්‍රදේශයේ ආපන ශාලාවක කොත්තු බාස්වරයකු ලෙස කටයුතු කළ බවත්, එහිදී හදුනාගත් ප්‍රියන්ත නම් පුද්ගලයා හා දරුවාද සමඟ තම පියා පසුගිය 21 නිවසට පැමිණි බවත්.එම දරුවා තමන්ගේ දරුවා බවද, බිරිඳ විදේශගතව සිටින බවද පවසා. නිවසේ නතර වීමට ඉල්ලා සිටි බවයි. තම නිවස ඉදි කරමින් පවතින අතර, එහි විදුලි පද්ධතිය සකස් කිරීමද ප්‍රියන්ත නැමැත්තා පසුගිය දින වල සිදු කළ බවද නවාතැන් දුන් නිවසේ හිමිකරු පවසා ඇත.මෙම දරුවා පැහැර ගෙන පැමිණි දරුවකු බව තමන් නොදන්නා බවද, රූපවාහිනියෙන් හෝ මෙම සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් දැනුම්වත් නොවුන බවද ඔහු වැඩිදුරටත් පවසා ඇත.

දරුවා හා දරුවා පැහැර ගෙන ගිය විදුලි කාර්මික ශිල්පියාද අනුරාධපුර ශීක්ෂණ රෝහලේ අධිකරණ වෛද්‍යවරයා වෙත යොමු කළ අතර, ඒ වන විටත් දරුවා තරමක තරමක අසනීප තත්වයක් පෙන්නුම් කිරීම හේතුවෙන් අනුරාධපුර ශීක්ෂණ රෝහලේ 24 වාට්ටුවට ඇතුළත් කර ඇති අතර, දරුවා එහි නේවාසිකව ප්‍රථිකාර ලබයි.මෙතෙක් සිදු කළ පරීක්ෂණ අනුව දරුවාට ලිංගික අතවරයක් හෝ අපහරණයක් සිදු වී නැති බවට වාර්ථා වේ.

අනතුරුව, සැකකාර විදුලි කාර්මික ශිල්පියා හා ඔවුන්ට නවාතැන් දුන් නිවසේ හිමිකරු තඹුත්තේගම මහේස්ත්‍රාත්වරයා හමුවට ඉදිරිපත් කළ අතර, ජනවාරි මස 04 වැනි දින දක්වා රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගත කරන ලෙස තඹුත්තේගම මහේස්ත්‍රාත් එම්.එල් නුවන් කෞෂල්‍ය මහතා නියෝග කළේය.

නීත්‍යාණූකූල භාරකාරත්වයෙන් අපහරණය කිරීමේ චෝදනාව මත මෙලෙස රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගත කෙරුණේ 09 හැවිරිදි පිරිමි දරුවා පැහැර ගෙන යාමේ සිද්ධියට සම්බන්ධ ප්‍රධාන සැකකරු වන 22 කණුව, කැකිරාව පාර, තලාව ලිපිනයේ පදිංචි ඇස්වැද්දුමගේ අසේල ප්‍රියන්ත ප්‍රනාන්දු  නම් විදුලි කාර්මික ශිල්පියා හා  අපහරණයේ කිරීමේ චෝදනාවට ආධාර අනුබල ලබා දීමේ චෝදනාව මත දරුවා රැගෙන එප්පාවල ප්‍රදේශයෙන්  පළා ගොස් සැඟවී සිටිමට උපකාර කළ ජොන්ස්ලන්ඩ් වතුයායේ නිවසේ හිමිකරු වන අමිල සම්පත් කුමාර නානායක්කාර නම් 42 හැවිරිදි තිදරු පියෙකි. ඔහු රිකිල්ලගස්කඩ නගර සභාවේ රියදුරෙකු වශයෙන් සේවය කරන පුද්ගලයෙකි.

එම නිවසේ හිමිකරුගේ පියාද එප්පාවල පොලිස් ස්ථානයට පැමිණ භාර වීමෙන් අනතුරුව අත්අඩංගුවට ගෙන ඔහුද  ඊයේ (25) පෙරවරුවේ නීත්‍යාණූකූල භාරකාරත්වයෙන් අපහරණයේ කිරීමට ආධාර අනුබල ලබා දීමේ චෝදනාව මත අධිකරණයට ඉදිරිපත් කිරීමෙන් අනතුරුව ජනවාරී 04 දක්වා රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගත කරන ලෙස තඹුත්තේගම මහේස්ත්‍රාත් එම්.එල් නුවන් කෞෂල්‍ය මහතා නියෝග කළේය.මෙලෙස රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගත කෙරුණේ එන්.එන්.ජී.ඩී සිරිසේන නානායක්කාර නම් 74 හැවිරිදි පුද්ගලයෙකි.

දරුවා රෝහලෙන් පිටව පැමිණි පසු , දරුවාගේ වෛද්‍ය පරීක්ෂණයෙන් ලැබෙන වාර්ථා සමඟ දරුවාද තඹුත්තේගම මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයට ඉදිරිපත් කිරීමට නියමිත බව එප්පාවල පොලීසිය පවසයි.

එප්පාවල පොලිස් ස්ථානාධිපති ඊ.අයි.එස් ඒකනායක මහතාගේ උපදෙස් මත, අපරාධ පරීක්ෂණ අංශයේ ස්ථානාධිපති උප පොලිස් පරීක්ෂක එස්.ඩබ්.පී.ආර් ජයම්පති, පොලිස් සැරයන් 3694 අයි.ජී ඉරුගල්, පොලිස් කොස්තාපල්වරුන් වන 67338 ජයසිංහ, 68606 එරංග යන නිළධාරීන් පරීක්ෂණ සිදු කර දරුවා ඇතුළු සැකකරුවන් අත්අඩංගුවට ගැනීම සිදු කර තිබිණි.

සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් එප්පාවල පොලීසීය වැඩිදුර පරීක්ෂණ සිදු කරයි.

චානක බණ්ඩාරගේ

ඇමරිකාව, කැනඩාව, ඕස්ත්‍රේලියාව යන රටවල් (i)

‘සිංහල බෞද්ධ’ අයිතීන් පරයා  ‘ශ්‍රී  ලාංකික අනන්‍යතාවය’ ප්‍රවර්ධනය කරන්නවුනගේ තර්කයක් වනුයේ ඇමරිකාව, කැනඩාව, එංගලන්තය, ඕස්ත්‍රේලියාව, නවසීලන්තය වැනි රටවල් වල පවා මහ ජාතිය ක්ෂය වීමක් සිදුවන බවත්, අප රටේ සිංහලයන් ගණන අඩුවීම ගැන අප  මැසිවිලි නොනැඟිය යුතු බවත්ය.

මෙය වැරදි තර්කයකි.

ඉංග්‍රීසි කථා කරන දියුණු බටහිර  රටවල රැකියා සඳහා විදෙස් රටවලින් පුහුණු ශ්‍රමිකයන් ආගමනය කරවීමේ ප්‍රතිපත්තිය (migration)  ඔවුන් ඉතා සුක්ෂම ලෙස මැනවින් පාලනය කරන්නේ එම රටවල සුදු ජාතික ප්‍රතිශතය සැමදා 75%න් ඉහලින් තබා ගන්නා අයුරිනි. අදද එම රටවල තත්ත්වය එයයි.

තවද, පැමිණෙන විදේශිකයන් එම රටවල පවත්නා ‘බටහිර ඇන්ග්ලෝ සැක්සන්’ ජීවන ක්‍රමය සහ සංස්කෘතිය පිළිගෙන ඒ අනුව ජීවත් විය යුතු බව එම රටවල ජීවත්වන අය සාක්ෂි දරනු ඇත. මෙය ඔවුන්ගේ ‘Assimilation’ ප්‍රතිපත්තියයි.

උදාහරණයක් වශයෙන්, මොන තරම් වෙනත්  ජාතීන් තම රටට පැමිණියත් (මුස්ලිම්, බෞද්ධ, හින්දු වැනි), ඕස්ත්‍රේලියාව සිය පාර්ලිමේන්තුවේ කටයුතු සැමදාම ආරම්භ කරන්නේ කොරානයේ, භගවත් ගීත හෝ ධම්මපදයේ පාඨ කියවීමෙන් නොව බයිබලයේ පාඨ පමණක් කීමෙනි. මෙයට හේතුව ඕස්ත්‍රේලියාව යනු ක්‍රිස්තියානු සම්භවය ඇති රටක් ලෙසට එරට රජයන් සහ වැසියන් විසින් සනිටුහන් කර සිටීමයි. කුමන හේතුවක් නිසාවත් එය වෙනස් නොවේ.

(ශ්‍රී ලංකාව බෞද්ධ සම්භවයක් නොමැති රටක් යයි කෑ ගසන්නේ අපේම සිංහලයෝය. ඉතා උගත් යයි කියාගත් පුරා විද්‍යාව පිළිබඳව මහාචාර්ය වරයෙක් (ශ්‍රී ලංකාවේ නුතන පරණවිතාන ලෙස පෙනී සිටින්නේ මොහුයි) මෙහි ඇත්තේ දෙමළ සම්භවයක් බවත් සිංහලයාට ප්‍රථම ද්‍රවිඩයන් මෙහි විසු බවත් පවසයි (මෙම ලිපි පෙලේ 2වෙනි කොටස බලන්න). ඔහුට අනුව මෙහි රාජ්‍යය කල සෑම රජ කෙනෙකුටම වාගේ (පණ්ඩුකාභය පවා) දෙමළ සම්භවයක් තිබී ඇත. උතුරු ඉන්දියාවේ සිට මෙරටට බුදු දහම රැගෙන ආ කණ්ඩායමේ වූ ලම්බකර්ණයන් දකුණු ඉන්දීය ද්‍රවිඩයන් යයි යනුවෙන් මොහු ලක් ඉතිහාසය පිළිබඳව බොරු පතුරුවයි. මොහු බුධ්‍දංගලදී හොරට සෙල් ලිපි සෑදු බවට ඉතිහාසය පිළිබඳව ප්‍රවීණයෙක් පවසයි.  මෙහි සත්‍ය අසත්‍යභාවය මෙම ලියුම්කරු නොදනී. අද පාසැල් ළමුනට ඉතිහාසය පිළිබඳව පෙළ පොත් සෑදීමේ කර්තව්‍යය භාර දී ඇත්තේ මොහුටය!).

වෙනත් ජාතීන් කොපමණ සිටියත් නවසීලන්තයේ ජාතික ගීය ගයනුයේ ඉංග්‍රීසියෙන් පමණි. එය ඉතාලි, වියට්නාම්, අරාබි, සිංහල, දෙමළ හෝ හින්දි බසින්ද ගායනා කල යුතුය යන සංවාදයක් එම රටවල නොමැත.

1980/90 දශක වල ඕස්ත්‍රේලියාව තමන් බහු සංස්කෘතික රටක් යයි කියා උදම් ඇනුහ. ඒ, විශේෂයෙන්ම ඒ රටට දස දහස් ගණනින් සංක්‍රමණිකයන් ඉංග්‍රීසී 1වෙනි බස ලෙස කථා නොකරන රටවලින්, විශේෂන්ම ආසියාතික රටවලින් (ශ්‍රී ලංකාව වැනි) පැමිණීම නිසාය. ‘අපි Multicultural’ කියා ඔවුහු උදම් ඇනුහ.

එනම් සංක්‍රමිකයන් ඔවුන්ගේම මුල් සංස්කෘතිය තුල ඕස්ත්‍රේලියාවෙදී ජීවත් වුනාට කමක් නැත යන්නය. වැඩිහිටි/වයෝවෘද්ධ සංක්‍රමණිකයන් ඉංග්‍රීසී නොදැන සිටියාට කමක් නැත වැනි අදහසක් එවකට තිබු රජයන් දැරීය. Multiculturalism වෙනුවෙන් කෝටි ගණන් මුදල් රාජ්‍ය අයවැයන් මඟින් වෙන් කරනු ලැබීය.

මේ Multicultural සංකල්පය වඩවනු වස් SBS නමැති නව රුපවාහිනි සේවයක් රාජ්‍ය  අනුග්‍රහයෙන් සංක්‍රමණික සුභ සිද්ධිය උදෙසා කර ආරම්භ කළහ. කොටින්ම ඔවුන්ගේ ආගමන දෙපාර්තමේන්තුවේ නමද ආගමන සහ බහු සංස්කෘතික වශයෙන් වෙනස් කලහ.

බහු සංස්කෘතික උත්සව වෙනුවෙන් මධ්‍යම රජය සහ ප්‍රාන්ත රජයන්  කෝටි ගණන් මුදල් අය වැයන් මඟින් වෙන් කළහ.

සංක්‍රමණිකයන්ට ඔවුන්ගේ ආහාර පාන, ඇඳුම් පැළදුම්, සංස්කෘතික අංගයන් ඒ අයුරින්ම ඕස්ත්‍රේලියාව තුල පවත්වා ගෙන යාම සඳහා කෝටි ගණන් මුදල් රජයන් විසින් සංක්‍රමණික සංවිධානවලට ප්‍රධානය කෙරිණි.

නමුත් 21 වෙනි ශත වර්ෂය ලබත්ම මෙම Multicultural ලේබලය කිසිවෙකුටත් නොකියා ඕස්ත්‍රේලියාවේ මධ්‍යම රජය විසින් ගලවා දමනු ලැබීය.

අද නැවතත් ඔවුන්ගේ ආගමන දෙපාර්තමේන්තුව හැඳින්වෙනුයේ ආගමන දෙපාර්තමේන්තුව ලෙස පමණි. එහි තිබු Multicultural Affairs යන්න දැන් හැලී ගොසිනි. 

බහු සංස්කෘතිය (Multicultural)  රට තුල නැංවීම වස් කෝටි ගණන් මුදල් පෙර මෙන් දැන් රජයන් විසින් වෙන් නොකරයි.

අද නැවතත් ඕස්ත්‍රේලියාවේ ප්‍රතිපත්තිය Assimilation ය. නමුත් නාමිකව පමණක් Multicultural ද අවශ්‍ය බව ඔවුන් දක්වත්.  

Assimilation යටතේ ඕස්ත්‍රේලියානු රජය බලාපොරොත්තු වන්නේ සංක්‍රමණිකයන් තමනට ආවේනික සංස්කෘතිය අත් හැර එම රටේ ඇති බටහිර ඇන්ග්ලෝ සැක්සන් ජීවන ක්‍රමය සහ සංස්කෘතිය අනුව, එය සමඟ මුසු වී, ජීවත් වනු ඇතැයි යන්නය. සෑම සංක්‍රමණිකයෙක්ම ඉංග්‍රීසි භාෂාව චතුර ලෙස කථා කරනු ඇතැයි ඕස්ත්‍රේලියානු රජය අපේක්ෂා කරයි.

මේ වෙනස් වීමට ඔවුන් ගියේ සංක්‍රමණිකයනට වර්ධනය කරන මෙන් අනුබල දුන් Multicultural ප්‍රතිපත්තිය නිසා ඔවුන්ගේ සුදු ජාතික ඇන්ග්ලෝ සැක්සන් සමාජයට හානියක් වේය යන බිය නිසාය.

අදටත් ඕස්ත්‍රේලියාව සංක්‍රමණිකයන් වශයෙන් වැඩිපුරම ගෙන්වා ගන්නේ එංගලන්ත, අයර්ලන්ත. නව සීලන්ත රටවල ඇන්ග්ලෝ සැක්සන් වරුන්ය. ඒ මඟින් තමන්ගේ සුදු ජාතික අනන්‍යතාවය ඔවුන් කෙසේ හෝ රැක ගණිත් (75% එහාට ප්‍රතිශතය රඳවා ගැනීම).

උතුරු, නැගෙනහිර පලාත්වල තමනට ජීවත් විය නොහැක යන ව්‍යාජ සිංහල විශ්වාසය

ශ්‍රී ලංකාවේ ඇති භයානක තත්ත්වය නම් උතුර සහ නැගෙනහිර පාරම්පරික ද්‍රවිඩ නිජභූමී යන JR ජයවර්දනගේ ඔලමොට්ටල, වැරදි සහගත පිළිගැනීම (1987 ඉන්දු-ලංකා ගිවුසුමේ) වැනි දේ නිසා අද ඒ ප්‍රදේශවල සිංහලයාට ඉඩම් මුදලට/බද්දට ගැනීමට පවා නොහැකි තත්ත්වයක් පැණ නැගීමයි.

නමුත්, 13 වන සංශෝධනය මෙවැනි පිළිගැනීමක් නොකරයි.

තේසවලාමේ නීතිය පුස්සකි – එය සිංහලයනට උතුරේ ඉඩම් ගැනීමට ඍජු, විශාල  බාධාවක් නොවේ.

නමුත් ද්‍රවිඩ දේශපාලනඥයන් විසින් ශ්‍රී ලාංකිකයන්ට ලබා දී ඇති වැරදි සහගත පණිවුඩය නම් ‘තේසවලාමේ නිතීය නිසා කිසිදා ඔබලාට  උතුරේ හෝ නැගෙනහිර පදිංචි වෙන්න බැහැ’ යන්නය.

නමුත්, තේසවලාමේ නිතීයෙන් මෙවැන්නක් නොපැවසේ. අපගේ මෙම ලිපි පෙලේ 5වෙනි කොටස බලන්න.

සිංහලයා මෙම ව්‍යාජ අර්ථකථනයට බියවී සිටියා ඇත. ඔවුන් ‘කටුවෙන්’ එලියට පැමිණිය යුතු කාලයයි මේ.

සිංහලයාට අහිමිවී ඇත්තේ ශ්‍රී ලංකාවේ භුමි භාගයෙන් 35%ක් සහ මුහුදු තීරයෙන් 3/4 කට වඩා වැඩි වූ ප්‍රදේශයකි.  මෙම දැඩි ජාතිවාදය ගැන අප තවත් නිහඬව නොසිටිමු.

අනිත් අතට TNA /අනෙක් ද්‍රවිඩ පක්ෂ දකුණට සහ ජාත්‍යාන්තරයට ගොස් ද්‍රවිඩ  ජනතාවට මේ රට තුල අසාධාරණ සිදුවේය කියා බොරු කියත්. අපගේ 6 වෙනි ලිපිය බලන්න.

සිංහලයා මේ රටේ විඳින ජාතිවාදය ගැන කිසිවෙක් කථා නොකරයි/පිළිනොගනී. සැවොම ඉල්ලන්නේ රටේ ජනතාව තුල ඔවුන්ගේ  ‘ශ්‍රී ලාංකේය අනන්‍යතාවය’ වැඩි කලයුතු බවය. ජාතීවාදීන්, අන්තවාදීන් බහුල මේ රටේ එය එසේ සිදුවන්නේ නම් ඉතා හොඳය. නමුත්, සියළුම ජාතීන් එය කළ යුතුය.

මේ වෙනුවෙන් සිංහලයා පමණක් දැඩි කැපවීම් කළ යුතු වීම සාධාරණ නොවේ. මෙය සිංහල බෞද්ධ රටක් නොවේය යන පිළිගැනීමටද ඔවුනට ඒ නිසා අවනත වීමට සිදු නොවිය යුතුය.

දැන් සර්ව පාක්ෂික සමුළුවක් අටවා, ඒ මඟින් 13 මුළුමනින්ම බලගැන්වීම පමණක් කරන්නේය යන නිදහසට කරුණක් දී, බෙදුම්වාදීන්ගේ වෑයම තමන්ගේ ඊලාම් සිහිනය වෙතට තවත් ලඟා වෙන මාර්ග සකස් කර ගැනීමයි.

‘සිංහල යයි කියා ගන්නා’ දේශපාලන පක්ෂ (එය නමට පමණක් වේ) මෙවැනි සමුළුවකට මේ අවස්ථාවේදී කැමති වුයේ ඇයි?

මේ වෙලාවේ අපට අවශය රටේ සෑම පළාතකටම, 13නේ පොලිස් බලතල යටතේ,  ඔවුනට ආවේනික නව පොලිස් හමුදාව බැගින් පිහිටුවීම නොවේ. ලක්ෂ 7කට අඩු ජන්ද දායකයන් සිටින ඌවට, සබරගමුවට ඔවුනට ආවේනික පොලිස් හමුදාවක්, ඔවුන්ගේම නිතී සහ ඒ හා බැඳුනු උසාවි, ඔවුන්ගේම පොලිස්පති, නීතීපති; මේ මොන විකාර කථාද?

TNA ඉඩම් බලතල ඉල්ලා බල කරන්නේ මධ්‍යම රජය සතු උතුරු නැගෙනහිර ඇති සියළු ඉඩම්, ගංගා, ඇල, දොළ, මුහුදු අයිතීන් ඔවුනට පවරා ගෙන සිංහලයනට ඒවා සදාකාලිකව අහිමිකිරීමටය.

ඉඩම් බලතල නැතත් විග්නේස්වරන් එකී බලතල බලෙන්ම ස්වකීය අණසකට ගෙන මහා ඇමති කාලයේ වැඩ කළේය. මධ්‍යම රජයන් නිහඬව බලා සිටීහ.

අද රටේ තිබෙන ප්‍රශ්ණ හාමතේ ඉන්නා මිනිසුන්ට  සහ දරුවනට කෑම වේලක් දෙන්නේ කෙසේද, දරුවන් අතර මන්ද පෝෂණය ඉහල යාම අඩු කිරීම, බෙහෙත් නැති ඉස්පිරිතාලවලට බෙහෙත් සපයන්නේ කෙසේද, විදුලි බල ප්‍රශ්ණය විසඳන්නේ කෙසේද  ආදියයි. සර්ව පාක්ෂික සමුළුවක් මඟින් සාකච්චා කර කඩිනම් විසඳුම් සොයා ගත යුත්තේ මේවාටයි.

මෙම ලිපි පෙලේ කලින් කොටස් වල සඳහන් කලාක් මෙන් උතුරේ ප්‍රදේශවලට වන තදබල දකුණු ඉන්දියානු බලපෑම් සහ TNA වැනි බෙදුම්වාදී පක්ෂවල ප්‍රතිපත්ති නිසා මධ්‍යම  රජයට හොරෙන් සිදුවන අනවසර පදිංචි වීම් බොහෝය. මේ නොරටුන් පසුව කොළඹට/දකුණට පැමිණෙත්. මෙයින්, රටේ ද්‍රවිඩ ජනගහනය දිගටම ඉහල යයි.

ඇමරිකාව, කැනඩාව, ඕස්ත්‍රේ ලියාව යන  රටවල් (ii)

ඇමරිකාව, කැනඩාව, ඕස්ත්‍රේලියාව, නවසීලන්තය වැනි රටවල ශ්‍රී ලංකාවේ මෙන් ඒ අයගේ තනි රාජ්‍ය දෙකඩ කර වෙනම රාජ්‍යක් (ඊලාම් වැනි) ඉල්ලීමේ ව්‍යාපාරයන් නොමැත. ඒ රටවලට යන සංක්‍රමණිකයෝ ඒවායේ ඉතා සාමකාමිව ජිවත් වෙති.

කැනඩාවට ගිය අපේ ද්‍රවිඩ සහෝදරයන් කොටසක් මීට කාලයකට පෙර එම රටේද වෙනම කෑල්ලක් ඉල්ලා යම් සටනක් දියත් කල බවට ප්‍රවෘර්ති අසන්නට ලැබුණි. ඕස්ත්‍රේලියාවේ ඩාර්වින් නගරයද තමනට අවශ්‍ය යයි යම්  ද්‍රවිඩ පිරිසක් විසින් ඉල්ලීමක් කළහ. ඔවුන් එම ඉල්ලීම කලේ ඕස්ත්‍රේලියාවේ ආදීවාසීන් (ඇබරජිනවරු) පැවතෙන්නේ තමන්ගෙන් යයි ඔවුන් දැක්වූ ව්‍යාජ හේතුවයි. එයට, ඕස්ත්‍රේලියානුවෝ බොහෝ කලබල වුහ.

(නියම වශයෙන් නම් මේ ඇබරජිනවරු හෙළයන්ය. ඕස්ත්‍රේලියාවේ පලවී ඇති පැරණි ඉංග්‍රීසි ග්‍රන්ථ වල මේ බව සඳහන් වේ. නමුත් ඇබරජිනවරු මේ පිළිගැනීමට දැන් අකමැතිය.

ඇබරජිනවරු සහ අපේ වැද්දන් අතර ඉතා සමීප සම්බන්ධතා ඇත (උදා: ඇබරජිනර් භාෂාවේ නගර/ගම් – රත්තරන් බහුල කැල්ගූර්ලී (අපේ, කළු ගුලිය), ක්‍ෂතිජය පෙනෙන මීකතරා (අපේ, මිහි කතර), කැලෑ බද පෙදෙසක්වූ  වන්නි ආසා (අපේ, වන්නියට ආස).  ඇබරජිනවරු සහ අපේ වැද්දන් එකම හැඩ රුව ඇත (උස, කෙට්ටු ශරීර), දෙගොල්ලෝම එකම  ආයුධ භාවිතා කළහ, එකම විදියේ බිතු සිතුවම් ඇන්ඳහ.  එකම විදියේ ගස්, ගල්, මළවුන් ඇදහීම වැනි ආගමික කටයුතු වල නිරත වුහ.

ලොව අයිස් යුගයේදී අප්‍රිකාව, ආසියාව සහ ඕස්ත්‍රේලියාව එකම භූ තලයකි. ඒ කාලයේ අපේ වැද්දන් ඕස්ත්‍රේලියාවට පයින් ඇවිද ගොස් ඇත).

මේ බටහිර රටවල ඕනෑම කෙනෙකුට රට තුල ඕනෑම ප්‍රදේශයක ඉඩම් මුදලට/බද්දට ගෙන තමන් කැමති ප්‍රදේශයක ජීවත්වීමේ  හැකියාව තිබේ. අප කවුරුත් දන්නා පරිදි  සිංහලයාට මේ අයිතිය උතුරේ සහ නැගෙනහිර නැත. එම පළාත් 2කේ ප්‍රාදේශීය සභා, මහ නගර සභා, පළාත් සභා සිංහලයන් එම පළාත් වලට  පැමිණ ජීවත්වීම වැලක්වීමට කල හැකි සෑම දෙයක්ම කරයි (අනුරාධපුර සිංහලයෙක් උතුරේ නාවට්කුලි ගම්මානයේ පදිංචියට ගිය අවස්ථාවේ ඔවුන්ව ආපසු අනුරාධපුරයට උතුරේ බලධාරීන් විසින් හරවා එවූ කථාවක් මේ ලිපි පෙළේ 4වෙනි කොටසින් අප කීවෙමු).

ඔවුන් ජය ගෙන ඇත්තේ අපේ මධ්‍යම රජයන්හි ඇති දුර්වල කම් නිසාය.

ඉදින් එම රටවල් කිසි බියක් නැතිව සංක්‍රමණිකයන් ශ්‍රී ලංකාව වැනි රටවලින් ගෙන්වා ගනී. සංක්‍රමණිකයන් මනා ලෙස ‘පාලනය’ කරණා  හැටි ඔවුන් දනී. ඕනාවට වඩා ‘කට ගසන’ සංක්‍රමණිකයන් කෙසේ හෝ මධ්‍යම  රජය සහ ප්‍රාන්ත රජයන් (සමහරවිට එක්ව) මෙල්ල කරති. බොරු චෝදනා ගොනු කර අමාරුවේ වට්ටන ලද අහිංසක සංක්‍රමණිකයෝ ඇත.

සංක්‍රමණිකයනට පිං සිදු වන්නටය ඔස්ත්‍රේලියාව අද ‘දිව්‍ය ලෝකයක්’ බවට පත්වී ඇත්තේ. දෙවන ලෝක යුද්ධයට මත්තෙන් සුදු ඇන්ග්ලෝ සැක්සන් ඕස්ත්‍රේලියානුවෝ බැටළු, හරක් මස් ආදිය පුච්චා කමින් ‘හරි චාරයක් නැතිව’ වාගේ ජීවත් වූ ජාතියකි. 1940 මැද ගණන් වල ග්‍රීක, ඉතාලීන් ගෙන් ඇරඹුණු මහා සංක්‍රමණ රැල්ල 1970 ගණන් වල වියට්නාම්, කාම්බෝජ, ලාඕස්, චීන ආදීන්ටත්, 1990 ගණන් වල සිට මේ දක්වා පිලිපීන, මැලේෂියන්, ඉන්දීය, බංග්ලාදේශ්, ශ්‍රී ලාංකිකයනටත් පැතිර ගොස් ඇත.

මේ අයට ‘පිං සිදු වන්න’ ඕස්ත්‍රේලියාව තරම් සුඛෝපභෝගී ආහාර පාන වලින් පිරිපුන් රටක් වෙන කොහෙවත් නොමැති තැනට පත්වී ඇත.  ලොව වැඩිම විවිධාකාරයෙන් වූ රෙස්ටොරන්ට් ඇති නගරය මෙල්බර්න්ලු.

ඇමරිකාව, ඕස්ත්‍රේලියාව වැනි රටවල සැඟවුණු ජාතිවාදය (racism) තවම ඇත. ‘Tall Poppy Syndrome’ යන සිද්ධාන්තය යටතේ නැගී එන දියුණුවේ උඩටම ආ’ උස සංක්‍රමනික ගස්’ යනුවෙන් හඳුන්වන දක්ෂ, සාර්ථක සංක්‍රමිණිකයන් කුමන්ත්‍රණකාරී/අති සුක්ෂම  ලෙස කපා බිම හෙළන ජුගුප්සාජනක ක්‍රම වේදයන් ද  එම රටවල ක්‍රියාත්මකයි.

පොදුවේ ගත් කල ඕස්ත්‍රේලියානුවෝ ඉතාම හොඳ, මිත්‍රශීලී, ආචාරශීලි, ශිෂ්ට සම්පන්න මිනිසුන්ය.

කුමක් වුවත්, ශ්‍රී ලංකාව තරම් හොඳ රටක් තවත් නැත.

සිද්ධාන්ත 2ක් (මේ දෙකම සිංහලයාට අසුභය):

1. මෑතක සිට රුවන්ඩාව පාලනය කරන්නේ ටුට්සින්ය (ඔවුන් ඉතා හොඳින් එම රට පාලනය කරත්) ඔවුන් ජනගහනයෙන් 9% – 14% පමණ වේ. මහ ජාතිය හුටුන්ය. ඔවුන් ජනගහනයෙන් 86% – 91% පමණ වේ. එන්න එන්නම අසාර්ථක රාජ්‍යයක් බවට පත්වන ශ්‍රී ලංකාවද නුදුරේදී ‘ටුට්සි රාජ්‍යක්’ වීම සිදු විය හැක.

කදිරගාමර් ජීවත් වුනානම් ශ්‍රී ලංකාව ටුට්සින් (දෙමළ) පාලනය කරන රුවන්ඩාවක් බවට පත් විමට බොහෝ දුරට ඉඩ තිබුණි. කදිරගාමර් දක්ෂයෙක් විය. නමුත් ඔහු ජනාධිපතිත්වය දරනු ලැබූ රජයක් යටතේ රුවන්ඩාවේ ටුට්සීන් මෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ ද්‍රවිඩයන් ඉහලට විත් සැම අංශයකින්ම සිංහලයන්ව පාලනය කරන තත්ත්වයක් උදාවිම නොවැලක්විය හැකි කරුණකි. රුවන්ඩාවේ හුටුන් අද උසස් තානාන්තර හොබවන්නේ ඉතා අඩුවෙනි. බොහෝ ඉහළ තැන් උසුලන්නේ ටුට්සින්ය. අනාගත ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍යය ද්‍රවිඩ නායකයෙක් යටතේ (මෙය නුදුරේම සිදුවීමට බොහෝ ඉඩ ඇත) සිංහලයනට රජයේ උසස් තැන් නොලැබෙනු ඇත.

මනෝ ගනේෂන් ශ්‍රී ලංකාවේ රාජ්‍ය නායකයා විය යුතුය වශයෙන් ඇතැම් භික්ෂුන් වහන්සේලා පවා ප්‍රකාශ කරත්. ඔහුට වඩා අවස්ථා ශානක්යන්ට ඇතැයි මෙම ලියුම්කරු විශ්වාස කරයි.

රට යන මාවත දෙස බලද්දී මෙවැනි දේ සිදුවිමට බොහෝ ඉඩ ඇත. මනෝ ගනේෂන් ප්‍රභාකරන් සමඟ එකම වේදිකාවේ සිටි බව බොහෝ අයට අමතකය. ශානක්‍යන් පසුගිය අගෝස්තු මස (2022) කැනඩාවට ගොස් දෙමළ බසින් එහි දෙමළ ඩයස්පෝරාවට කීවේ කුමක්ද? ඉංග්‍රීසි බසින් නම් කීවේ රට අස්ථාර වී ඇති මේ සමයේ ඉන් උපරිම ප්‍රයෝජන ගැනීමට දෙමළ ජනයා පසුබට නොවිය යුතු බවයි.

රසමානික්කම් ‘දෙවියෙක්’ කියා සිතන සිංහලයෝ බොහෝය.

(සුමන්තිරන් සහ ශානක්‍යන් දෙදෙනා සිංහලයනට බොරු චාටු කියා කෙසේ හෝ ඔවුන්ගේ ත්‍රස්ත මර්ධන පනත (PTA) අහෝසී කිරීමේ පෙත්සමට සිංහලයන්ගෙන් අත්සන් ගනිති. අපේ අයද වැල නොකැඩි ගොස් එයට අත්සන් තබත්.  යම් දවසක නැවත අන්තවාදී ත්‍රස්තවාදයක් මේ රටේ ඇතිවී (බොහෝ දුරට ඉඩ ඇත) දකුණේ බෝම්බ පිපිරෙන්න ගතහොත් ඉන් මැරෙන්නේ ඔවුන් සහ ඔවුන්ගේ පවුලවල් සාමාජිකයන්ද බව ඔවුන් වටහා නොගනී.

ජනතාවගෙන්  අත්සන් ලබා ඔවුන් සකස් කරන අවසන් පෙත්සම මොවුන් යවනුයේ ජෙනිවා වලට, බටහිර රාජ්‍යයනට සහ බටහිර  නොයෙක් NGO වලට නොවේද?

ජෙනිවා වලදී, වෙනත් බටහිර රටවලදී සහ බටහිර NGO සමුළු වලදී මොවුන් ඉල්ලන්නේ ශ්‍රී ලාංකික යුධ විරුවන් නොකළ අපරාධ වලට නඩු අසා දඬුවම් කිරීම, ශ්‍රී ලංකාවට සම්බාධක දැමීම, ශ්‍රී ලංකාවට විදෙස් ආධාර ලබා නොදීම,  අසාධාරණ වූ දෙමළ අයිතිවාසිකම් ඉල්ලීම වැනි දේයි. ඉදින්, සත්‍ය වශයෙන්ම රටට ආදරය කරනවුන් මෙවැනි අය හා සම්බන්ධ වන්නේ ඇයි?

1979 න් පසු සියළු ත්‍රස්තවාදයන්  සාර්ථක ලෙස අවසානයේ මැඩලීමට රජයනට හැකි වුයේ  ත්‍රස්තවාදය වැළක්වීමේ පනතට ස්තුති වන්ත වෙන්න බව රටට ආදරේ කරන මධ්‍යස්ථ මතධාරීහු පිළිගනිති.

ත්‍රස්ත මර්ධන පනත වනාහි අප සියළු රට වැසියන් – සිංහල, දෙමල, මුස්ලිම්, අපගේ  දෙඇස මෙන් සුරක්ෂා කල යුතු අතිශයින් වටිනා පනතකි.

ත්‍රස්තවාදී මර්ධන පනත අහෝසී වූ වහාම රජයට ප්‍රධාන වශයෙන් ඉතිරි වන්නේ අපරාධ නඩු විධාන සංග්‍රහයයි (Criminal Procedure Code – Act No 15 of 1979).  මෙයට ත්‍රස්ත ක්‍රියාවන් හසු කරගැනීම ඉතා අපහසුය.

ත්‍රස්තවාදය පිලිබඳ  පනත අහෝසි කිරීමෙන් පසු කිසි බියක් නොමැතිව උතුරේ සහ නැගෙනහිර ප්‍රභාකරන්  උපන්දිනය, වෙනත් දෙමළ ත්‍රස්තවාදී වැඩ සටහන්/උත්සව මහ ඉහලින් පැවැත්වීමට බෙදුම්වාදීන් කටයුතු කරනු ඇත.සයින්දමර්දු වලින් සහරාන්ලා බිහි වෙනු ඇත.  දෙමටගොඩ පදිංචිව සිටි මොහොමඩ් ඉබ්‍රාහිම් වැනි කෝටිපති, ත්‍රස්තවාදීන්ට මුදල් දුන් අය, අත් අඩංගුවට ගැනීමට ඉතා අපහසු වනු ඇත.

LTTE සොහොන් බිම් නැවත ඉදි කරනු ඇත. ඊලම ඉල්ලා ඔවුන්  උතුරේ සහ නැගෙනහිර හර්තාල් කරනු ඇත. සිවිල් ජනතාව යොදා හමුදා කඳවුරු වටලනු ඇත.  දැන් පලාලි වල ජාත්‍යාන්තර ගුවන්තොටුපලක්ද ඇති නිසා, රට ඉතා දරුණුව ආර්ථිකව වැටී තිබෙන මේ සමයේ, උතුරේ වෙනම රාජ්‍යක් ප්‍රකාශ කිරීමට පවා ඔවුන් පසුබට නොවනු ඇත.  

ශ්‍රී ලංකාවේ රජයන් මෙම අගනා ත්‍රස්ත පනත ඉතා නින්දිත ලෙස අවභාවිත කල බව රහසක් නොවේ. තමන්ගේ පුද්ගලික සතුරන්ට ‘පාඩම් ඉගැන්වීමට’ සෑම රජයක්ම මෙම පනත යොදා ගතී. ඔවුනගේ හුදු ආත්මාර්ථකාමී, පළිගැනීමේ ආශාවන් නිසා අද අමාරුවේ වැටි තිබෙන්නේ ශ්‍රී ලංකා මාතාවය. ඔවුන්ගේ මෙවැනි දේ බෙදුම්වාදීන් උලුප්පා පෙන්වා දෙති; එයින් වාසි ලබා ගනිති.

දැන් කළ යුත්තේ දැනට තිබෙන පනත අහෝසි කිරීම නොව එහි අත්‍යාවශ්‍ය වගන්ති තබාගෙන,  පනත යම් සංශෝධනයට ලක් කිරීමයි. එවිට බටහිරට අපව විවේචනය කිරීමට නොහැකි වනු ඇත. මේ සම්බන්ධව අපේ 8/10/22 ලිපිය බලන්න).

By Skandha Gunasekara Courtesy The Morning

Despite the All Ceylon Jamiyyathul Ulama (ACJU) backpedalling on its commitment to the consensus on the proposed reforms to the Muslim Marriage and Divorce Act (MMDA), the move to amend the legislation is to continue as planned, The Sunday Morning learns.

The MMDA reforms have been in the pipeline for decades and this month finally saw concrete headway being made. 

Muslim Council of Sri Lanka Vice President Hilmy Ahmed said the proposed reforms would see the age of marriage being increased to 18 and women being appointed as quazis. 

He also said that polygamy would be allowed but only under strict conditions. 

Quazi system 

Any quazi undertaking a marriage outside the reform conditions will be liable to a fine of up to Rs. 150,000 or a similar jail term. Islam does not require any legal proceedings from marriage other than what is called a nikah, so it is very likely that this will be abused. This is why strict conditions are being introduced for anybody who is undertaking to preside over an illegal marriage, with them being liable to prosecution under the current laws,” he said. 

Ahmed added that it had also been proposed that financial support should be ensured in the instance a husband decided to take a second wife. 

We have even suggested that if the first wife decides to stay in the house where she has lived with the husband, then she’s entitled to the house or the husband must provide alternate housing which is of a similar condition. The first wife must be looked after and her living conditions must be ensured, including support for any children. The Judicial Service Commission (JSC), which has control over the quazis, will be the authoritative body enforcing these conditions. Once these reforms are made the quazi will be held liable.”

He noted that a benefit of retaining the quazi system was that marital issues could be resolved swiftly and without legal costs to either party.

One of the main reasons we are demanding that the quazi system be retained is because otherwise resolution of marital affairs will require district court’s or the magistrate’s court’s involvement. This will require lawyers and a minimum charge for a lawyer is around Rs. 25,000 and resolution can take up to five to 10 years. However, in a quazi court the matter can sometimes be resolved in less than three months or a maximum of nine months with zero costs to the parties. People appear in person and there are no charges whatsoever.” 

Issues resolved 

On 8 December, a meeting was held in the Parliament Complex between the Muslim parliamentarians and the Minister of Justice as well as members of the committee headed by Attorney-at-Law Shabry Haleemdeen. 

It was communicated to the Justice Minister that consensus had been reached among the MPs and the broader Muslim community over the proposed reforms. 

Following the meeting of the Muslim MPs and the Minister of Justice along with the Haleemdeen committee members, there is now consensus over the reforms. We have reached an agreement and there is no further controversy within the community because whatever disagreements existed have now been settled and matters have been agreed upon,” Sri Lanka Muslim Congress (SLMC) Leader MP Rauff Hakeem told The Sunday Morning.  

He said that the contentious issues such as the age of marriage, the quazi system, and polygamy had been addressed and resolved. The age of marriage will be 18, women can be appointed as quazis, and every reform that was suggested by the Saleem Marsoof committee has been agreed upon. Polygamy will be retained but strict conditions have been imposed as it is based on the quranic principles and whatever the Quran mentions will have to be strictly followed. 

Polygamy is an option to be allowed under very strict conditions in the proposed new law. Not everyone can marry a second wife. He will have to have the requisite qualifications to apply and he must even get the first wife’s consent; all that has to be properly established. No Muslim male will have carte blanche to contract a second marriage.” 

Muslim Civil Society Alliance consensus 

A letter dated 18 November 2022 by the Muslim Civil Society Alliance which had been signed by all Muslim MPs was handed over to the Minister of Justice. It read:

The position of the Muslim Civil Society Alliance which is a broad-based organisation representing numerous Muslim organisations is as follows;

• The quazi system should not be abolished but reformed as suggested by the committee;

• Polygamous marriages of Muslim males should be permitted subject to the stringent conditions specified in the additional report of the committee.”

Moreover, the letter stated that there was consensus among the Muslim community that women should be permitted to be appointed as quazis and as members of the boards of quazis, the age of marriage should be 18, and the bride should sign the marriage certificate.

The Muslim Civil Society Alliance includes the All Ceylon Jamiyyathul Ulama, the Muslim Council of Sri Lanka, the National Shoora Council, and the All Ceylon YMMA Conference. The endorsement of these organisations was given for the proposed reforms. 

The letter was to convey to the Minister that all the disagreements that existed within the community have now been settled and that we have all agreed that the progressive reforms should be included,” MP Hakeem said.

ACJU backtracks 

However, the following week on 15 December, the Strengthen MMDA organisation issued a statement via its Facebook page stating that it had reached out to several organisations in the Muslim Civil Society Alliance including the ACJU and had been informed that none of them had been consulted in drafting the said letter to the Minister. 

In response to this, the ACJU issued a letter to the Strengthen MMDA organisation, denying that it had agreed to the reforms and adopted a complete U-turn in the stance that had been expressed in the letter handed over to the Minister of Justice.

With reference to the above mentioned letter dated 18 November 2022, we wish to state that the points stated therein were not drafted with due consultation of ACJU and are contrary to the stance of ACJU. It should be noted that we have informed the concerned parties regarding this matter.

The ‘Report on Muslim Marriage and Divorce Act by Union of Religious Scholars’ dated 22 January 2021, which declares the stance of ACJU, is attached herewith for your reference.

We wish to reiterate that since inception, the stance of ACJU has been very clearly declared, especially with reference to the appointment of women quazis and the stance of wali which are in accordance with the Shafi’i school of thought.”

When asked how this would affect the MMDA reform process, MP Hakeem expressed criticism of the ACJU. 

We are not concerned about whether the ACJU has distanced itself from the letter or not. We will stand by what we have signed. That is my position. The ACJU can’t be playing games with this issue for so long. We have, with great difficulty, resolved these issues. These are intra community issues. We signed that document because there was consent.”

He said that the reforms were essential and that the continuous hindrance of the process was unnecessary and frustrating to the community. They should not be blocking these things over unnecessary dogmatic issues. We are also somewhat annoyed with the continuous blockage of reforms. These are timely reforms that are needed and such organisations have been responsible for dragging this for too long. We have come to a conclusion and everybody has signed, so it is not possible to back out now. I will not change my position.”

He asserted that reforms would go ahead regardless of the stance of the ACJU. Meanwhile, attempts to contact the ACJU for comments failed. 

උපුටා ගැන්ම සිළුමිණ

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ පන්දු යවන්නකු ලෙස කටයුතු කරමින් පසු කාලයේ ක්‍රිකට් පරිපාලන නිලධාරියෙකු ලෙස කැපී පෙ‍ෙනන චරිතයක් බවට පත් වූ ප්‍රකට ව්‍යාපාරිකයෙක් වූ ජනශක්ති සමාගමේ සභාපති චන්ද්‍රා ෂාෆ්ටර්ගේ පුත් දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ පසුගියදා සිදු වූ ඝාතනයෙන් අදටත් මුළු ව්‍යාපාරික ලෝකයම සිටින්නේ හෙල්ලී ගොසිනි.

දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් ද සිය පියා මෙන්ම සමාජයේ කැපී පෙනෙන්නට සිටි ප්‍රකට චරිතයක් වූ බැවින් ඔහුගේ ඝාතකයා නීතිය හමුවට පමුණුවන තුරු මුළු රටම බලා සිටින්නේ නොඉවසිල්ලෙනි. ඒ සුසාන භූමියක් තුළට ගෙන්වා ගෙන මහ දවාලයේ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් වැනි ඉහළ ධනපතියෙක් මරා දමන්නට තරම් මුල් වූ කරුණ කුමක්දැයි දැන ගැනීමේ පිපාසාව ද සමඟිනි.

ඉහළ ධනපතියෙක් සුසාන භූමියක කළේ කුමක්දැයි කියාද ප්‍රශ්න නඟන්නෝ ද බොහෝය. මේ හැම ප්‍රශ්නයකටම පිළිතුරු වැඩි කල් යන්නට මත්තෙන් ලැබෙනු ඇති බව දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ ඝාතනය සම්බන්ධයෙන් අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ සංවිධානාත්මක අපරාධ හා මිනිස් ඝාතන විමර්ශන කොට්ඨාසයේ විමර්ශන ප්‍රගතිය ගැන සොයා බැලීමේදී පෙනී යන කරුණකි.

දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් මෙරට පදිංචිව සිටියේ අංක 39 මල්පාර කොළඹ 07 දරන නිවසේය. එංගලන්තයේ ද ඔහුට නිවසක් හිමිය. සිය පළමු විවාහයේ දරුවා වාසය කරන්නේ ද එංගලන්තයේය. ඒ නිසාම ඔහු වැඩි කාලයක් ගත කිරීමට කැමැත්තක් දැක්වූයේ යැයි කියැවෙන්නේ එංගලන්තයේය.

දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ දෙවැනි විවාහයේ බිරිය ටානි ශමින් ෂාෆ්ටර්ය. ඇය 1978 වසරේ උපන්නියකි. ඇය දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ට වඩා වයසින් බාල වසර 08ක් පමණි. දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් ට මෙම දෙවැනි විවාහයෙන් ද දරුවන් සිටිති. ඒ දෙදෙනෙකි.

දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ බිරිය ටානි ශමින් පොලිසියට පවසා ඇති ආකාරයට අනුව සිය සැමියා ඝාතනයට ලක්වන අවස්ථාව වන විට ඔහු ඇසට්ලයින් නැමැති මුදල් අයෝජන ව්‍යාපාරයක් ද පවත්වාගෙන ගොස් ඇත. ඒ ඔහු සමාගම් රැසක දරන අධ්‍යක්ෂ ධුරයන්ට අමතරවය.

අන්තර්ජාලයේ තොරතුරු විමසා බැලීමේදී පෙනී යන්නේ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් ජනශක්ති සමූහ ව්‍යාපාරයේ සමූහ අධ්‍යක්ෂ ලෙස සහ ෆස්ට් කැපිටල් හෝල්ඩින් පී.එල්.සී. හි කළමනාකාර අධ්‍යක්ෂ ලෙස ද කටයුතු කර ඇති බවකි.

දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් ගේ ඝාතනය සම්බන්ධයෙන් කෙරෙන විමර්ශනයන්ට අදාළව පොලිස් විමර්ශකයන් කරනු ලබන ප්‍රශ්න කිරීම් හමුවේ ටානි ශමින් පවසා ඇති ආකාරයට අනුව එදා උදෑසන සිටම සිය සැමියාගේ හැසිරීමේ යම් වෙනසක් ඇය දැක තිබුණාය. ඇය කියන්නේ ඒ ඇයි දැයි කියා සැමියා කිසිවිටකදීවත් තමාට පැවසුවේ නැති බවය.

ඇය පවසන ආකාරයට අනුව එදින සවස 2.00ට පමණ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් නිවෙසින් පිටව ගොස් ඇත්තේ පැය භාගයකින් නැවත පැමිණෙන බව කියාය. ඒ ඔහුට අයත් wp KU 8732 අංකය දරන මෝටර් රථයේ නැඟීය. රථය පදවා ගෙන ගොස් ඇත්තේ ඔහුමය.

මම එයාගෙන් ඇහුවා කීයට ද එන්නේ කියල. එතකොටයි පැය භාගෙන් එනවා කීවේ ඒ ගැන ටානි ශමින් පොලිසියට පවසා ඇත්තේ එවැනි කතාවකි.

දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් ඒ කියූ ආකාරයට පැය භාගයකින් නිවසට ආවේ නැත. ටානි ශමින් සිය ජංගම දුරකතනයෙන් දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ ජංගම දුරතතනයට පණිවුඩයක් යොමු කළේ යැයි කියන්නේ ඒ කියූ වෙලාවට නොපැමිණි බැවිනි. දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ ජංගම දුරකතනය ඒ වන විට රැඳී තිබෙන්නේ කුමන ස්ථානයකදැයි ඇය සිය ජංගම දුරකතනයෙන් පරීක්ෂා කළේ යැයි කියන්නේ ද එම පණිවුඩය ඔහු නොබැලූ බව පෙනී ගිය නිසා බවය. එහිදී ඇයට දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් රැඳී සිටින ස්ථානය ලෙස පෙන්වා ඇත්තේ බොරැල්ල පොදු සුසාන භූමියයි.

පැය භාගයෙන් එනවා යැයි කියා ගිය සිය සැමියා ඒ කියූ වේලාවට නොපැමිණීම නිසා ටානි ශමින් කොතරම් කලබල වී සිටියේදැයි කිවහොත් ඇය ඒ ගැන සොයා බලන්නයි කියන්නේ ඔන්ග්‍රි පැට්රික් ක්‍රිෂ් පෙරේරාටය. ඇය කියන්නේ ඔහු සිය සැමියාගේ ඥාතියකු බවය. ඥාතියෙක් යැයි ඇය කීවාට දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් සහ ඔහු අතර තිබී ඇත්තේ ඥාතිකමට වඩා ළඟ මිතුරුකමක් බවද ඇය කියන්නීය. දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ බොහෝ ව්‍යාපාරික ගනුදෙනු මෙන්ම ව්‍යාපාරික රහස් ගොන්නක්ම දැන සිටි විශ්වාසවන්තයා යැයි කියැවෙන්නේද ක්‍රිෂ් පෙරේරාය. ඒ සිය සහෝදරයන් දෙදෙනාටත් වඩාය.

ක්‍රිෂ් දෙදරු පියෙකි. හැදල, වත්තල පදිංචි ක්‍රිෂ් පෙරේරා 1985 වසරේ උපන්නෙකි. නෙක්ස්ට් ඉන්වෙස්ට් ලිමිටඩ් හි අධ්‍යක්ෂකවරයෙක් ලෙසද ක්‍රිෂ් පෙරේරාට කටයුතු කරන්නේය. ක්‍රිෂ් හා දිනේෂ් අතර ඇති සබැඳියාව වසර 19ක් තරම් ඈතට දිව යන්නෙකි. ඒ ක්‍රිෂ් පෙරේරා පොලිසියට පවසා ඇති ආකාරයට අනුවය. ඒ අනුව පෙනී යන්නේ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් යටතේ සේවකයෙක් ලෙස කටයුතු කර ඇත්තේ වයස අවුරුදු 18 සිටය.

දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් පැය භාගයෙන් නොපැමිණීමෙන් කලබල වෙමින් සිය සැමියා ගැන සොයා බලන්නැයි ටානි ශමින් දුරකතන ඇමතුමක් ගෙන ක්‍රිෂ් පෙරේරාට පවසා ඇත්තේ හරියට සැමියා සහ බිරිය අතර ඇතිවන හිත් අමනාපයකින් හෝ ගැටුමකින් අනතුරුව සැමියා හිස හැරුණු අතේ යනවා යැයි කියා හෝ සිය ජීවිතය නැති කර ගන්නවා යැයි කියා හෝ නිවෙසින් පිටව ගිය මොහොතක බිරියකගේ හැසිරීම සිහි ගන්වමිනි. එහෙත් මෙහිදී එවැනි සිදුවීමක් වූ බවක් නම් ටානි ශමින් පවසන්නේ නැත.

ඔන්ග්‍රිට මම ෂාෆ්ටර් ඉන්න ලොකේෂන් එක යවල කිව්වා පොඩ්ඩක් බලන්න කියල. ඒ වෙලාවේ එයා කිව්වා එයාටත් ෂාෆ්ටර් ලොකේෂන් එක එවල තියෙනවා කියල යැයි ද ඇය පොලීසියට වරෙක කියා තිබුණාය.

ඒ අනුව පෙනී යන්නේ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් සිය බිරියට මෙන්ම සිය මිතුරා වූ ක්‍රිෂ්ට ද එදා ඔහු යන එන තැන් ගැන දැන ගැනීමට ලොකේෂන් හුවමාරු කර ඇති බවය. ඒ ගැන මේ වන විට ඇත්තේ විවාදාත්මක තත්ත්වයකි. ඒ ඊට පෙර අවස්ථාවලදී මෙසේ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් සිය ජංගම දුරකතනයේ තමා රැඳී සිටින ස්ථානය වෙනත් අය සමඟ හුවමාරුකර ඇති බවක් බැලූ බැල්මට නොපෙ­‍ෙනන බැවිනි. ඒ ගැන මේ වන විටත් විමර්ශනයක් පැවැත්වෙන්නේ ඔහුගේ ජංගම දුරකතනය අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ ඩිජිටල් වෝහාරික පරිගණක විද්‍යාගාර ඔස්සේ දැඩි විමර්ශනයකට ලක්වෙමිනි. ඒ ලොකේෂන් හුවමාරු කිරීම් සම්බන්ධයෙන් අතීත තොරතුරු මතු කර ගනිමින් සහ දිනේෂ්ගේ ඝාතනය සම්බන්ධයෙන් වැදගත් තොරතුරු එහි ගබඩා වී තිබේදැයි සොයා බලමිනි.

විමර්ශන වලින් පෙනී ගොස් ඇති ආකාරයට අනුව ටානි ශමින්ගෙන් දුරකතන ඇමතුම ලැබෙන විට ක්‍රිෂ් පෙරේරා සිට ඇත්තේ ඔහු සේවයේ නිරතව සිටින ආයතනයෙන් පිටතය. ඒ මහා පාරේය. ඒ බොරැල්ල පොදු සුසාන භූමියට පහසුවෙන් ළඟා විය හැකි ස්ථානයකය.

ක්‍රිෂ් පෙරේරා පවසන ආකාරයට අනුව ටානි ශමින්ගෙන් දුරකතන ඇමතුම ලැබෙන විට ඔහු සිට ඇත්තේ සිය දරුවන් දෙදෙනාගේ පාසල වෙත ගොසිනි. ඒ පාසල නිම වීමෙන් පසු ඔවුන්ව නිවෙසට ඇරලවීම සඳහාය. එහිදී ඔහු සිය දරුවන් දෙදෙනාව වත්තල පිහිටි නිවසට ආරක්ෂාකාරීව ගමන් කිරීමට අවශ්‍ය පහසුකම් සලසා බොරැල්ල පොදු සුසාන භූමිය වෙත ආවේ යැයි කියනු ලබන්නේ ඔහු සේවයේ නිරතව සිටින ආයතනයෙන් ගෙන්වා ගත් කැබ් රථයක නැඟීය. එම කැබ් රථයේ රියදුරු ලෙස කටයුතු කළේ යැයි කියනු ලබන්නේ නිහාල් නැමැති අයෙකි.

පෙනී යන ආකාරයට අනුව ක්‍රිෂ් පෙරේරා එම ඇමතුම ලැබී ඉතා කෙටි වේලාවක් තුළ බොරැල්ල පොදු සුසාන භූමිය වෙත පය තබා ඇත්තේය.

දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් ඝාතනය සම්බන්ධයෙන් පැවැත්වෙන විමර්ශනයේදී අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ විමර්ශකයන්ට මුලින්ම පැන නැඟුණු ගැටලුවක් වූයේ ඔහුව වෙනත් ස්ථානයක ඝාතනය කර සුසාන භූමියට රැගෙනවිත් දමා ගියේදැයි කියාය. එම සැකය නිරවුල් කර ගැනීමට විමර්ශකයන් සිය අවධානය යොමු කරනු ලැබුවේ ආරක්ෂක කැමරා දත්ත විමර්ශනයෙනි. පළමුවෙන්ම විමර්ශකයන්ගේ නිරීක්ෂණයට ලක්වන්නේ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් මල්පාරේ නිවෙසින් පිටව යන අවස්ථාවය. දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් පැය භාගයකින් පැමිණෙන බව කියා නිවසින් පිටත් වූයේ සවස 2.00ට පමණ යැයි ටානි ශමින් පැවසුවත් ආරක්ෂක කැමරා දත්ත නිරීක්ෂණයේදී පැහැදිලි වන්නේ සැබෑ ලෙසම ඔහුගේ මෝටර් රථය මහා පාරට දමන්නේ සවස 2.06 ට පමණ බවය. ඒ අවස්ථාවේදී මෝටර් රථයේ තවත් අයෙක් සිටියේදැයි සැක හැර දැන ගැනීමට තවත් තාක්ෂණික විමර්ශන ගණනාවක් මෙන්ම නිවසේ ආරක්ෂකයන්ගෙන් ද තොරතුරු විමසීමේදී පෙනී යන්නේ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් එදා මෝටර් රථයේ නැඟී පිටත්ව යන්නේ තනිවම බවය.

එතැන් සිට හන්දියක් හන්දියක් ගානේ ඇති ආරක්ෂක කැමරා දර්ශන නිරීක්ෂණය කරමින් ඉතා සංකීර්ණ වූත් වෙහෙසකර වූත් විමර්ශනයකින් අනතුරුව අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ විමර්ශකයන් තහවුරු කර ගන්නේ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් සිය නිවසින් පිටත්ව විනාඩි පහළොවක් විස්සක් ඇතුළත කෙළින්ම එන්නේ බොරැල්ල පොදු සුසාන භූමිය වෙත බවය. ඒ යන අතරතුර ඔහු සිය මෝටර් රථය නතරකර ඇත්තේ නම් ඒ එක් ස්ථානයක පමණි. ඒ තැන කොළඹ 07, මලලසේකර මාවතේ අංක 28 දරන ස්ථානයේ පිහිටි රොද්‍රිගෝ ලොජන්සි ප්ලේවර්ස් නැමැති කෙටි ආහාර අලෙවි සැල ඉදිරිපිටය. අනාවරණය වී ඇති ආකාරයට අනුව ඔහු එහිදී දෙදෙනකුට සෑහෙන කෙටි ආහාර කිහිපයක් මලු දෙකකට බහා මිලදී ගෙන ඇත. ඔහු එම කෙටි ආහාර මලු දෙක මෝටර් රථයේ දමාගෙන කෙළින්ම ගොස් ඇත්තේ බොරැල්ල පොදු සුසාන භූමිය වෙතය. ඒ දේවි බාලිකා විද්‍යාලය පැත්තෙන් ඇති දොරටුවෙන් සුසාන භූමිය වෙත සිය මෝටර් රථය ඇතුළු කරමිනි. ඒ අවස්ථාවේදී එම ගේට්ටුවේ සුසාන භූමියේ ආරක්ෂකයන් සිටි බවක් නම් මෙතෙක් තහවුරු වූ බවක් දැනගන්නට නැත. ආරක්ෂකයන් සිටියත් නැතත් බොරැල්ල පොදු සුසාන භූමියට වාහන ඇතුළු කිරීමේදී කිසිදු පරීක්ෂාවකට ලක් වන්නේ නම් නැත. හිතූ හිතූ හැටියට ඕනෑම අයෙකුට වාහනයක් සුසාන භූමියට දමා එහි කාලය ගත කිරීමට තරම් නිදහස් පසුබිමක් ඒ වන විට එහි පැවතියේය.

ආරක්ෂක කැමරා දත්ත විමර්ශනයේදී පැහැදිලිවම හෙළි වන්නට වූ කරුණු විශ්ලේෂණයේදී පෙනී යන කරුණක් වන්නේ පැය භාගයකින් නැවත පැමිණෙන බව කියා නිවසින් පිටත් වූ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ ගමනාන්තය වූයේ බොරැල්ල පොදු සුසාන භූමිය බවය.

ගමනාන්තය කරගත්තේ සුසාන භූමිය පෙනී පෙනී කෙටි ආහාර පාර්සල් දෙකක් ලබා ගත්තේ සුසාන භූමියේදී හමුවීමට නියමිත අමුත්තෙක් වෙනුවෙන් බව ද ඒ අනුව අනුමාන කිරීමට පුළුවනි. දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ මරණින් පසු කෙරුණු පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණයේදී පවා ඒ ලබාගත් ආහාර කැබලි ඔහුගේ බඩවැල් අතර තිබී හමු වීමෙන් පවා තහවුරු වන්නේ මලලසේකර මාවතෙන් මිලදී ගත් කෙටි ආහාර ඔහු සුසාන භූමියේදී හෝ ඒ එන අතරතුර මෝටර් රථයේදී ආහාරයට ගෙන ඇති බවය.

ඒ එක් කෙටි ආහාර බෑගයක් දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් විසින් හිස් කළේ නම් දෙවැනි පැකට්ටුවට සිදු වූයේ කුමක්ද? එය ආහාරයට ගෙන ඇත්තේ වෙන කිසිවෙක් නොව, සුසාන භූමියේදී දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් මුණ ගැසෙන්නට ගිය ඔහුගේ ඝාතකයා විසින් බවට අනුමාන කළ හැකිය. මෙම කෙටි ආහාර වේල මෙහිදී බොහෝ දේ කියා පාන්නේය. එනම් නොදන්නා අයෙක් වෙනුවෙන් ඔහු කෙටි ආහාර වේලක් ලබාදීමට සුසාන භූමියක් වැනි ස්ථානයකට රැගෙන යැයි දැයි කියාය. මෙමඟින් පැහැදිලි වන්නේ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් සුසාන භූමියේදී මුණ ගැසීමට ගිය පුද්ගලයා ඔහුට වඩාත් හිතෛෂී අයෙක් බවය. එම ගමන විනාඩියෙන් දෙකෙන් සමු දෙන කතාබහක් නම් කෙටි ආහාර වේලක් එතැනට කිසිසේත්ම අවශ්‍ය නොවනු ඇත. ඒ අනුව පැහැදිලි වන්නේ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ මේ ගමන පැය භාගයකට සැලසුම් වී නොතිබුණු ගමනක් බවය.

එහෙත් මේ ගමන ගැන දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ බිරිය තරමක් කලබල වූයේ ඇයි දැයි ඇත්තේ ගැටලුවකි. ඒ ගැන දන්නේ ඇය පමණි. ඇය වරෙක පොලිසියට පවසා තිබුණේ එදින රාත්‍රී කාලයේ එංගලන්තය බලා යාමට නියමිතව තිබුණු බැවින් ගුවන් තොටුපොළ වෙත කල්වේලා ඇතිව යාමට අවශ්‍ය බැවින් එසේ කලබලවී ඔහු සිටින තැන සොයා බැලූ බවය. සවස 2.30ට ඇය කලබල වී තිබුණේ රාත්‍රී 8.30ට ගුවන් ගතවන ගුවන් යානයක ගුවන් ගමනක් ගැන බව විමර්ශකයන්ට ද පෙනී ගිය කරුණකි.

දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ ඝාතනය ගැන ක්‍රිෂ් පෙරේරා පොලීසියට කියා ඇත්තේ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් එදින සවස 1.00ත් 1.30ත් අතර කාලය තුළ බී.ටී.ව මුණ ගැසීමට යන බව තමාට පැවසූ බවකි. බී.ටී. යනුවෙන් ඔවුන් හඳුන්වනු ලබන්නේ ක්‍රිකට් විස්තර විචාරකයෙක් වූ බ්‍රයන් තෝමස්වය. ක්‍රිෂ් පෙරේරා කියන්නට උත්සාහ ගත්තේ දිනේෂ්ගේ ඝාතනයට බ්‍රයන් තෝමස් වගකිව යුතු බවකි. පොලිසිය හමුවේ ඔහු පෙන්වා දෙන්නට වූයේ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ට රුපියල් කෝටි 160ක මුදලක් බ්‍රයන් තෝමස් වංචා කර ඇති බැවින් මෙම අපරාධය ඒ නිසාම බ්‍රයන් අතින් සිදුවී ඇති බවකි. ඒ සම්බන්ධයෙන් අධිකරණයේ නඩුවක් ද මේ වන විට ක්‍රියාත්මකය. ඒ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් විසින් අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට කර ඇති පැමිණිල්ලකට අනුවය. කෝටි 160ක් යැයි කීවාට එම ගාන ඊට වඩා ටිකක් අඩුය. ඒ රුපියල් කෝටි 140කි.

අධිකරණයේ නඩුවක් විභාගයේ පවතින අවස්ථාවකදී බ්‍රයන් තෝමස්ව සුසාන භූමියකදී දිනේෂ් ෆාෂ්ටර් නතිවම ගොස් හමුවේවිද? මේ විමර්ශන ආරම්භයේදීම විමර්ශකයන්ට ගෙන දුන් ප්‍රහේලිකාවකි. ඒ ගැන ද විමර්ශකයන් විශේෂ අවධානයක් යොමු කර පරීක්ෂා කිරීමේදී පෙනී යන්නේ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් ඝාතනය වූ දින ඔහු සිය නිවෙසින් එළියටවත් බැස නැති බවය. ඒ හැරුණු කොට තවත් විද්‍යාත්මක සාක්ෂි රැස්කිරීමකින්ද පෙනී යන්නට වූයේ බ්‍රයන්ගේ සම්බන්ධයක් මෙම ඝාතනයට නැති බවය. ඒ මෙතෙක් කර ඇති විමර්ශනවලදීය. ඉදිරියේදී විමර්ශන කුමන මාවතකට ගමන් ගනීවි දැයි කිව නොහැකිය. ඒ කොන්ත්‍රාත්තුවක් දෙමින් ඝාතනයක් කිරීමට ඇති හැකියාව කොතෙකුත් ඇති බැවිනි. ඒ තර්කය පවා බිඳ වැටෙන්නේ සුසාන භූමියට දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් තවකකුටත් එක්ක කෙටි ආහාර වේලක් ද රැගෙන ගොස් ඇති බව කියැවෙන නිසාය. ඒ ඔහු එදා සුසාන භූමියේදී හමුවන්නට ගියේ කෙටි ආහාර වේලක රස විඳිමින් කතාබහක නිරත වන අයෙක්ව මුණ ගැසීමට ගිය නිසා බවට වූ තර්කයන්ද ගොඩනැඟෙමින් ඇති බැවිනි. දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් මහ මඟදී ඝාතනය වූයේ නම් කොන්ත්‍රාත්තුවක් දෙමින් ඔහුව ඝාතනය කළේ යැයි කියන්නට හෝ සැකකරන්න හැකියාව ඕනෑ තරම්ය. එහෙත් බැලූ බැල්මටම අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තු විමර්ශකයන්ට පෙනී ගියේ බ්‍රයන් තෝමස් මෙම ඝාතනයට පැටලීමේ කුමන්ත්‍රණයක් ද මේ තුළ තිබී ඇති බවය. බ්‍රයන්ගේ ජංගම දුරකතනට එදා සවස 2.30න් පසු දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ ජංගම දුරකතනයෙන් ලැබී තිබී ඇත්තේ ඔයා එනකම් මම ඉන්නවා යනුවෙන් හැඟවෙන ඉංග්‍රිසියෙන් යොමුකළ පණිවුඩයකි. ඒ වන විට දෙදෙනා අතර කිසිදු හමුවක් හෝ කතාබහක සූදානමක් නොතිබුණු බැවින් බ්‍රයන් තෝමස් ඊට පිළිතුරක් යොමු කරනු ලබන්නේ මට ඔයා එක්ක කිසි කතාවක් නැහැ. යනුවෙන් අර්ථය ගැන්වෙන ඉංග්‍රීසියෙන් සටහන් තැබූ කෙටි පණිවුඩයකි.

මේ ගැන කරුණු අධ්‍යයනය කිරීමේදී විමර්ශකයන්ට පෙනී ගොස් ඇත්තේ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් අපරාධකරුවකුගේ හෝ කිහිප දෙනකුගේ ගොදුර බවට පත්වීමෙන් අනතුරුව ඔහුගේ ජංගම දුරකතනයෙන් මෙම පණිවුඩය බ්‍රයන් තෝමස්ගේ ජංගම දුරකතනයට යොමු කර ඇති බවකි. ඒ අනුව පැහැදිලි වන්නේ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ ජංගම දුරකතනය පිළිබඳව ද යම් අවබෝධයක් ඇති අයකු මෙම අපරාධයට සම්බන්ධව සිට ඇති බවකි.

බොරැල්ල පොදු සුසාන භූමියේ දේවි බාලිකා විද්‍යාලය දෙසින් ඇති ආදාහනාගාරය ආසන්නයේ ඇති ගුවන් හමුදා සාමාජිකයන්ගේ අළු තැන්පත් කරමින් ගොඩනඟා ඇති ස්මාරකය අසලින් දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් සිය මෝටර් රථය තුළ අපරාධකරුවන්ගේ ගොදුර බවට පත්ව සිටියදී සොයා ගන්නේ ක්‍රිෂ් පෙරේරාය. ඔහු එතැනට යන්නේ ටානි ශමින්ගේ දැනුම්දීමට අනුවය. ටානි ශමින් පවසන ආකාරයට අනුව ඇය මේ ගැන ක්‍රිෂ් පෙරේරාට කියා ඇත්තේ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් නිවසින් පිටත්ව ගොස් පැය භාගයකට පසුවය. ඒ සවස 2.30 හෝ ඒ ආසන්න කාල පරාසයක් තුළදීය. ක්‍රිෂ් පෙරේරා පවසා තිබුණේ ඒ ඇමතුම ලැබෙන විට තමා සිටියේ සිය දරුවන් දෙදෙනා පාසලෙන් නිවසට ඇරලවීම සඳහා ගොස් සිටියදී එම ඇමතුම ලද වහාම ඔහු කළා යැයි කියන්නේ දරුවන්ව නිවෙසට යවා ඔහු සේවයේ නිරත සමාගමෙන් කැබ් රථයක් ගෙන්වා ගෙන බොරැල්ල පොදු සුසාන භූමිය වෙත ගිය බවය. එම රථයේ රියදුරු ලෙස ඒ වන විට සිට ඇත්තේ නිහාල් නැමැති අයෙකි.

විමර්ශනවලින් පෙනී යන ආකාරයට අනුව ක්‍රිෂ් පෙරේරා බොරැල්ල පොදු සුසාන භූමිය වෙත ගොස් ඇත්තේ ටානි ශමින්ගේ දුරකතන ඇමතුම ලැබී විනාඩි දහ පහළොවක් යන්නට මත්තෙනි. ඔහු සුසාන භූමියට ඇතුළු වන්නේ ද දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් සුසාන භූමියට ඇතුළු වූ පැත්තෙන්මය. දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් සොයා මෙහිදී ක්‍රිෂ් පෙරේරා සුසාන භූමියට ඇතුළු වන්නේ ද තනිවමය. ඒ ඔහු පැමිණි කැබ් රථයේ රියදුරුට මොඩල් ෆාම් පාරේ රථය නතර කරගෙන සිටින ලෙස දැනුම් දෙමිනි. එසේ සුසාන භූමිය වෙත කැබ් රථය ඇතුළු නොකර, මාර්ගයේ නතර කරන්නට රියදුරුට තමා දැනුම් දුන්නේ යැයි ඔහු කියන්නේ ඒ වන විට සුසාන භූමියට වාහන ඇතුළු කරන දොරටුව අසල යම් තදබදයක් පැවති නිසා බවය. මේ කාරණා සම්බන්ධයෙන් තවමත් ඇත්තේ විමර්ශන මට්ටමේය. විමර්ශකයන් මේ ගැන පැහැදිලි නිගමනයකට තාමත් එළඹ ඇති බවක් පෙනෙන්නට නැත. විද්‍යාත්මක සහ පරිවේෂණාත්මක සාක්ෂි රැස්කර ගැනීමෙන් අනතුරුව ඒ ගැන ක්‍රිෂ් පෙරේරාගෙන් ඉදිරි දිනෙක විමර්ශකයන් ප්‍රශ්න කර නිරාකරණය කර ගැනීමට ඇති ගැටලුවලට විසඳුම් සොයා ගනු ඇත.

ක්‍රිෂ් පෙරේරා පවසන හැටියට දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ව සොයා ඔහු සුසාන භුමියට ඇතුළු වී ඇත්තේ තනිවමය. එසේ ගොස් ඔහු හරියටම දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් රැඳී සිටි ස්ථානය සොයා ගත්තේය. ඒ මෝටර් රථය සුසාන භූමියේ 09 වැනි පටුමගේ නතර කර තිබෙනු දැකය. එතැනට ගොස් පරීක්ෂා කිරීමේදී ඔහු දකින්නේ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් අපරාධකරුවන්ගේ ගොදුරක් බවට පත්ව ඇති ආකාරයය. එහිදී ඔහුට තමා සමඟ පැමිණි රියදුරු නිහාල්ව මතකයට ආ බවක් පෙනෙන්නට නැත. සුසාන භූමියේ ඈත කොනක මිනියක් වළලෑමට වළක් කපමින් සිටි කම්කරුවෙක් දුටු ඔහු කෑ ගසා ඔහුට කතා කර එතැනට ගෙන්වා ගත්තේය. කොළඹ මහා නගර සභාවේ සේවකයෙක් වන එම කම්කරුවා සිතන්නේ සුසාන භූමියේ අවමඟුලක් සඳහා පැමිණි අයෙක් රෝගී වී ඇති බවකි. එය අපරාධයක් බව ඔහුට පෙනෙන්නට වූයේ එතැනට පැමිණි පසුවය. දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් ඒ වන විට සිටියේ රියදුරු අසුනේය. ඔහුගේ ගෙල වටා වයරයක් සිර කර තිබුණු අතර, එහි කොන් දෙක තිබුණේ රියදුරු අසුනට තබා ගැට ගසාය. දැන් තිබෙන්නේ කේබල් ටයිවලින් සිර කරය. ක්‍රිෂ් පෙරේරා එම බැමි වලින් දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් ව ගලවන්නේ කම්කරුවා ඔහු වෙත පැමිණ සියල්ල දුටු පසුවය. ඒ කම්කරුවාගේ සහය ද ඇති බවය. අනතුරුව ක්‍රිෂ් පෙරේරා උත්සාහ දරන්නේ රියදුරු අසුන පිටුපසට නවා දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ව පිටුපස අසුනට දමන්නටය. එය ව්‍යාර්ථ වූ තැන දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ව රියදුරු අසුනට යාබද අසුනට බොහෝම අමාරුවෙන් ඇද දමා ගන්නා ක්‍රිෂ් පෙරේරා රියදුරු සුක්කානම අතට ගන්නේ කොළඹ ජාතික රෝහලට යන මාර්ගය නොදන්නා බව කියා කම්කරුවාව ද එහි නංවා ගෙනය. විමර්ශන වලින් පෙනී යන ආකාරයට අනුව සවස 3.00ත් 3.15ත් අතර කාලය තුළ ඔවුන් සිට ඇත්තේ ජාතික රෝහලේය. ඒ වන විටත් දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් සිට ඇත්තේ ජීවිතයත් මරණයත් අතර දැඩි සටනක නරත වෙමිනි.

ටානි ශාමින් පවසන්නේ ඒ කාලය තුළ තමා දිගින් දිගටම ක්‍රිෂ් පෙරේරාගේත් සිය සැමියා වූ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේත් ජංගම දුරකතනවලට ඇමතුම් ලබාගනිමින් සිටි බවය. ඒ දෙදෙනාම දුරකතන ඇමතුම්වලට ප්‍රතිචාරයක් නොදැක්වූ බව ද ඇය කියන්නීය. අවසානයේදී ඇයට සිය සැමියාගේ ජංගම දුරකතනයෙන් ප්‍රතිචාරයක් ලැබුණේ යැයි කියන්නේ සවස 3.17ට පමණය. එම පුද්ගලයා කවුරුන්දැයි ඇය කියන්නට දන්නේ නැත. ඒ තැනැත්තා සිය සැමියා හෝ ක්‍රිෂ් පෙරේරා නොවන බව පමණක් ඇය දන්නීය. ඇමතුමට ප්‍රතිචාර දැක්වූ තැනැත්තා ඇයට පවසා ඇත්තේ ඉක්මනින්ම ජාතික රෝහලේ හදිසි අනතුරු අංශයට පැමිණෙන ලෙසය.

ඒ අනුව ඇය රෝහලට එන විට ක්‍රිෂ් පෙරේරා සිටින්නේ සුසාන භූමියේ කම්කරුවා සමඟිනි. දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ මෝටර් රථය නතර කර තිබුණු ස්ථානයේ සිට යම් පුද්ගලයෙකු වේගයෙන් ඉවත්ව යන අයුරු සුසාන භූමියේ වළකපමින් සිටියදී යාන්තමට මෙන් කම්කරුවා දැක තිබුණේය. ඒ ක්‍රිෂ් පෙරේරා එතැනට ඇවිත් උදව් ඉල්ලා කෑ ගසන්නට මොහොතකට පෙරය. සුසාන භූමි කම්කරුවා මේ ගැන ජාතික රෝහලේදී කියන විට ක්‍රිෂ් පෙරේරා සිය ජංගම දුරකතනයේ ඇති ඡායාරූප කිහිපයක් පෙන්වමින් මෙයා නේද ඒ ගිය කෙනා යනුවෙන් පවසමින් යම් හඳුනා ගැනීමකට දැඩි උත්සහයක නිරත වූ බවට තොරතුරුද විමර්ශකයන්ට ලැබී ඇත්තේය. ඔහු එසේ කම්කරුවාට පෙන්වමින් හඳුනා ගැනීමට උත්සාහ දරමින් සිට ඇතැයි කියැවෙන්නේ බ්‍රයන් තෝමස්වය.

දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ මෝටර් රථය නතරකර තිබුණු ස්ථානයේ සිට යම් පුද්ගලයෙක් ගමන් කරන අයුරු කම්කරුවා දකින්නේ ඡායාවක් මෙන් බැවින් ඔහුට ඒ පුද්ගලයා බ්‍රවන් තෝමස් ද නැති නම් වෙනත් අයෙක්දැයි කියා හදුනා ගැනීමට තරම් හැකියාවක් නොවීය. ඒ නිසාම ඔහු ඒ ඡායාරූපය හඳුනා ගන්නට නොගියේය. බැරිවෙලාවත් ඔහු එම හඳුනා ගැනීම කළේ නම් අද බොහෝ විට බ්‍රයන් තෝමස් සිටින්නේ කොතනකදැයි සිතා ගන්නට බැරිය.

මෙම අපරාධය ගැන බොරැල්ල පොලිසිය විසින් මූලික විමර්ශන ආරම්භ කරන පළමු අවස්ථාවේදී පවා ක්‍රිෂ් පෙරේරා පුන පුනා කියා ඇත්තේ මෙම අපරාධයට බ්‍රයන් තෝමස් සැක කරන බවකි. එම සැකය තීව්‍ර කරන්නට වූයේ ටානි ශමින්ද පොලිසිය හමුවේ සිය සැමියාට මෙම අපරාධය කර ඇත්තේ බ්‍රයන් තෝමස් හෝ ඔහු විසින් කිසියම් අයෙක් යොදවා කරවන්නට ඇති බව කියමිනි.

දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් මුදල් ගනුදෙනුවක් සම්බන්ධයෙන් ලොකු හිත් වේදනාවකින් සිටි බව ද ඇය මෙහිදී කියන්නට වූවාය. ඒ ගැන තමා දැන සිටියත් සැමියා තමාට ඒ ගැන කිසිවක් නොකියූ බව ද ඇය පැවසුවාය. එසේ සැමියා තමාට ඒ බව නොකියා සිටින්නට ඇත්තේ තමා එය අසා කලබල වනු ඇතැයි සිතා බව ද ඇය මෙහිදී කියන්නට වූවාය.

ඇය පොලිසිය හමුවේ එක හෙළා කියන්නට වූයේ සිය සැමියාට මෙවන් කරදරයක් කරන්නට බ්‍රයන් තෝමස් හැරුණු කොට වෙන හතුරෙක් නොමැති බවකි.

දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ ඝාතනයේ සැකය මුල් අවස්ථාවේදී බ්‍රයන් තෝමස් වෙත දිග හැරෙන්නට වූයේ එසේය. දැන් ඒ සැකය එල්ල වී ඇත්තේ වෙනත් පැත්තකටය. ඒ අය කවුරුන්දැයි හඳුනා ගෙන ඇතත්, තවමත් ඔවුන්ව නීතිය හමුවට ගෙන එන්නට විමර්ශන නිලධාරීන් කල්මරමින් සිටින්නේ ඊට තවමත් ශක්තිමත් සාක්ෂි ප්‍රමාණවත් ලෙස නොමැතිකම නිසාය.

මෙම ඝාතනය හා ඔහුගේ ව්‍යාපාරික ගනුදෙනුවක් බැඳී තිබේද? එසේත් නොමැති නම් වෙනත් සිදුවීමක් මුල් කරගෙන මෙම අපරාධය දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් ට සිදුවී තිබේද යන්න කෙරෙහි ඇත්තේ බලවත් සැකයකි. ඒ ගැන කරුණු හෙළිකර ගැනීමට විද්‍යාත්මක විමර්ශන ගොන්නක්ම මේ වන විට සිදු වෙමින් ඇත්තේ දිනේෂ්ගේ ජංගම දුරකතනයේ සිට බැංකු ගිණුම දක්වා වූ සියලු තොරතුරු පරීක්ෂාවට ලක්කරමිනි. මෙහිදී දිනේෂ්ගේ පමණක් නොව, සැකයට ලක්වුණු තවත් අයකුගේ ද හැඳුනුම්පත් අංක දෙකක් ඔස්සේ මෙරට බැංකු 16ක් පීරා තොරතුරු සොයන්නේ ඒ අයට එම බැංකුවල ඇති ගිණුම් ගැන තොරතුරු දැන ගැනීමටය. දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ සහෝදරයන් දෙදෙනාගෙන් ද ඒ අතර ප්‍රශ්න කරමින් ව්‍යාපාරික ගනුදෙනු ගැන බොහෝ තොරතුරු විමර්ශකයන් දැන ගත්තේය. ඒ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ට හිමිව තිබුණු ව්‍යාපාරික කොටස් සම්බන්ධයෙන් පැවති ආරවුල් ගැන ඇති තොරතුරු විස්තරාත්මකව නිවැරදි ලෙස දැන ගන්නටය.

ඒ හැරුණු කොට ඇතැම් මඟ හැරුණු තොරතුරු සොයා අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ විමර්ශකයන් විසින් දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් ගේ ජංගම දුරකතනය මෙන්ම ඔහුගේ බිරිඳ ටානි ශමින්, මිතුරා වන ක්‍රිෂ් පෙරේරා සහ සුසාන භූමියේ සේවකයාගේ මෙන්ම කාර්යාල සේවකයකුගේත් ජංගම දුරකතන පවා ජාල පරික්ෂාවකට යොමු කර ඇත්තේ වැදගත් තොරතුරු ඒ තුළ සැඟවී තිබෙන්නට හැකි බැවින් ඒවා මතු කර ගන්නටය. ඒ විමර්ශනයේදී වැදගත් සාක්ෂි හෝ තොරතුරු මේ තුළින් මතු කර ගැනීමෙන් ඝාතකයා හඹා යෑමට ඒ සෑම සියුම් කරුණක්ම ඉතා වැදගත් සාධකයක් බවට පත්වනු ඇති බැවිනි.

මේ අය ගැන පමණක් නොව, විමර්ශකයන් සිය පුළුල් විමර්ශන අවධානය දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් පදිංචිව සිටි මල් පාරේ පිහිටි නිවසට ආරක්ෂාව ලබාදී ඇති සමාගමේ ආරක්ෂක නිලධාරීන් කෙරෙහි ද නිවසේ මෙහෙකරුවන් කෙරෙහි ද යොමු කර ඇත. ඒ ප්‍රශ්නගත ගැටලු රැසක් නිරාකරණය කර ගැනීමට ඒ අයගේ සහය ලබා ගන්නටය. ඒ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් රියදුරු නොමැතිව තනිපංගලමේ මේ ආකාරයට මෝටර් රථයේ මෙයට පෙර ගමන් කර තිබේද? ඔහු ඝාතනය වූ දින හැසිරීමේ වෙනසක් දුටුවේ ආදි කරුණු බොහොමයකට පිළිතුරු සොයා ගන්නටය. ඒ දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් වැනි ඉහළ තලයේ සිටින ව්‍යාපාරිකයෙක් රියදුරු නොමැතිව තනිපංගලමේ ගමන් බිමන් යෑම සැකයට පමණක් නොව, විමතියට ද කරුණක්ව බවට මේ වන විට පත්ව ඇති බැවිනි. ඊටත් වඩා මෙහිදී වඩාත් විමතිය දනවන්නක් බවට පත්ව ඇත්තේ ලංකාවේ ලොකුම සුසාන භූමියට ගොස් මෝටර් රථයේ රැඳී සිටිමින් ෂෝට් ඊට්ස් කතා අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදෙන්නට තරම් ඔහුට සිටි සමීපතමයා කවුරුන්දැයි කියාය. දිනේෂ් ෂාෆ්ටර්ගේ ඝාතනයේ අභිරහස විසඳිය හැක්කේ ඒ සමීපතමයා කොටු කර ගැනීමෙන් පමණි. විමර්ශකයෝ මේ වන විට පැය 24 පුරාම වෙහෙසෙමින් දැඩි පරිශ්‍රමයක් දරමින් සිටින්නේ එම සමීපතමයාට එරෙහිව බලවත් සාක්ෂි රැස් කරමිනි. ඒ එම සමීපතමයා අත්අඩංගුවට ගෙන නීතිය හමුවට කඩිනමින් ඉදිරිපත් කිරීමේ සූදානමක් ඇතිවය.

– Silumina

උපුටා ගැන්ම ලංකා සී නිව්ස්

විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යයකු අරක්කු ටිකක් බිව්වට දුම්වැටියක් බිව්වට මහා ලොකු දෙයක් නොවන බව ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ භික්ෂු සංගමයේ සභාපති පූජ්‍ය උදේනිගම ගුණරතන හිමියෝ සඳහන් කරති.

ශ්‍රී ලංකා පාලි හා බෞද්ධ විශ්වවිද්‍යාලයේ ඇති වූ සිදුවීම් සම්බන්ධයෙන් මාධ්‍යවේදීන් කළ විමසීමකදී උන්වහන්සේ මෙසේ කියා සිටියහ.

භික්ෂු විශ්ව විද්‍යාලයේ හමු වූ මත්පැන් බෝතල් අලුත්ම බෝතල් බවත් ඒවා හමුවූයේ සිසුන් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් පිටවී ගියාට පසුව වීම පුදුම සහගත වුවත් උන්වහන්සේ තවදුරටත් පැවසූහ.

දෙරට රූපවාහිනී නාලිකාවට එරෙහිව විරෝධතාවයක් පවත්වමින් සිටි අතරතුර මාධ්‍ය වෙත උන් වහන්සේ මේ අදහස් පල කරන ලදී.

Sugath Kulatunga

Bribery is one of the most vicious, repulsive and destructive features of our society. It is a subject which should receive the attention of all citizens in the country. It should be not only investigated but researched to identify its roots which might help in confronting it. It is a challenge for social scientists and historians. This note is only scratching the surface and doing some guesswork without deep research.

In bribery there is a taker and a giver. The giver does not attract much attention. It is considered part of business strategy. Bribery results in securing an undeserving benefit to the bribe giver and depriving a rightful benefit to a deserving party. Sometimes the denial of the benefit to the deserving party can be more damaging. It leads to discontent and loss of confidence in the system.

There are two types of bribery. One is the petty bribery (santhosam) given to a person who has the authority to do a favor or expedite an approval. Normally the taker is a bureaucrat, and the giver is a person who rightfully deserves to secure the benefit.

The more damaging kind of bribery is for bending or breaking a rule and giving an undeserved advantage. Here the giver is a private party expecting a substantial benefit in a government tender or a procurement. It could also be for the benefits of a lucrative post. The taker in this case will be a politician or a very high ranking official with authority. The worst kind of bribery is when a public official accepts a bribe to collude In an illegal activity and share the loot. It is common with organized crimes and drug trade and involves massive rewards. Another joint operation is misinvoicing at customs and under -declaration of tax.

Petty bribery corrupts the system but is not as damaging as the large-scale bribery. The main tool designed to prevent large scale bribery and illicit incomes is the Declaration of Assets Law which is not strictly implemented. Members of Parliament who are susceptible to bribes seem to be not adhering to the law. They have to submit their declarations to the Speaker who is not prepared to reveal them. This cavalier treatment of the law at the highest level of the society can be understood when even a former Chief Justice had not observed the law.

The declaration of Assets is not a right or privilege of a member of Parliament and is not a matter for the Speaker to intervene. It is a duty of any person entering the public service like taking the oath of loyalty. It is suggested that the Assets of members of Parliament and the President are submitted to the Chief Justice and the declarations of Supreme Court judges are submitted to the President. That will maintain the balance of power between the pillars of government.

Sociologists and historians should research on to what extent bribery is an ugly remnant of our feudal history. During the times our kings the land was his sovereign right. Even today land which is not granted by the crown some time or other remains to be crown land. The King gifted land to chieftains and sometimes to individuals as recognition of loyalty or bravery. These lands comprised of villages and other settlements. The Landlords were not paid any remuneration by the King and had to be maintained by the settlers. They had to pay the landlords in kind and in labor. This system I guess continued with the Mudliars, Rate Mahatthyas and Muhandirams during the colonial period. Even with the introduction of a salaried public service the feudal custom of a reward from a beneficiary may have continued and encouraged. Even sophisticated beneficiaries would have yielded into the socially accepted culture of rewarding the provider of a public service. This system of rajakariya still remains with temple land.

Taking and giving of bribes have increased significantly with the change of the constituency of an MP to a District. To run an election campaign in a District costs millions and the support of hundreds of thugs. Funds required are collected from supporters who consider it as an investment. The MP has to pay back these bribes by the offer of irregular benefits. Political parties demand financial support from contractors for political campaigns which are paid back with fraudulent awards of more contracts. These illicit transactions can be eliminated by restoring the smaller electorate.  

In the current situation there must be a new definition of grave social and economic crimes which should invite swift sentencing through special courts and given deterrent punishment which includes death sentence which cannot be commuted.

Justice for Animals and Nature

No religion can be true to itself if it is indifferent to the welfare of animals or at worse calls for the exploitation and death of non-humans. The defining quality of a true religion is loving kindness and compassion. It cannot be confined to one species or shared on a cherry-picking basis excluding all other non-human species.

Animals kidnapped from tropical countries are now dying en masse without heat in their cages in European Zoos being frozen to death. The bitter European Winter does not discriminate between man and animal. These avoidable deaths constitute a further Justification for the closure of Zoos which is another instance of man’s inhumanity to animals.  

On the eve of Christmas let us commit ourselves to fostering the development of ‘ Hithak Papuvak Athi Minissu’ ( noble people with good hearts and minds) for their own sake and that of other living beings. 

Justice for Animals and Nature 

තිසර සමල් – අනුරාධපුර

එප්පාවල පොලිස් වසමේ කිරලෝගම, ගැටදිවුල ප්‍රදේශයේ පදිංචි 09 හැවිරිදි පිරිමි දරුවා පැහැර ගෙන යාමේ සිද්ධියට සම්බන්ධ විදුලි කාර්මික ශිල්පියා හා ඔවුන්ට සැගවී සිටීමට උපකාර කළ රිකිල්ලගස්කඩ නගර සභාවේ රියදුරා එළැඹෙන ජනවාරි මස 04 වැනි දින දක්වා රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගත කරන ලෙස තඹුත්තගෙම මහේස්ත්‍රාත් එම්.එල් නුවන් කෞෂල්‍ය මහතා අද (24) පස්වරුවේ නියෝග කළේය.

සැකකරුවන් අත්අඩංගුවට ගෙන අද (24) පස්වරුවේ තඹුත්තේගම මහේස්ත්‍රාත්වරයාගේ නිළ නිවසට ගොස් මහේස්ත්‍රාත්වරයාට ඉදිරිපත් කිරීමෙන් අනතුරුව මෙමෙ නියෝග නිකුත් කරනු ලැබීය.

මෙලෙස රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගත කෙරුණේ 09 හැවිරිදි පිරිමි දරුවා පැහැර ගෙන යාමේ සිද්ධියට සම්බන්ධ ප්‍රධාන සැකකරු වන 22 කණුව, කැකිරාව පාර, තලාව ලිපිනයේ පදිංචි ඇස්වැද්දුමගේ අසේල ප්‍රියන්ත ප්‍රනාන්දු  නම් විදුලි කාර්මික ශිල්පියා හා ඔවුන්ට එප්පාවල ප්‍රදේශයෙන්  පළා ගොස් සැඟවී සිටිමට උපකාර කළ ජොන්ස්ලන්ඩ් වතුයායේ නිවසේ හිමිකරු වන අමිල සම්පත් කමාර නානායක්කාර නම් 42 හැවිරිදි තිදරු පියෙකි. ඔහු රිකිල්ලගස්කඩ නගර සභාවේ රියදුරෙකු වශයෙන් සේවය කරන පුද්ගලයෙකි.

පොලිස් භාරයට පත් වූ පැහැර ගැනීමට ලක් වූ  දරුවා අද (24) පස්වරුවේ අනුරාධපුර ශීක්ෂණ රෝහලේ අධිකරණ වෛද්‍යවරයා වෙත යොමු කිරීමට එප්පාවල පොලීසිය කටයුතු කළ අතර, එහිදී දරුවා තරමක අසනීප තත්වයක් පෙන්නුම් කිරීම හේතුවෙන් අනුරාධපුර ශීක්ෂණ රෝහලේ 24 වාට්ටුවට ඇතුළත් කර ඇති අතර, දරුවා එහි නේවාසිකව ප්‍රථිකාර ලබයි.

එප්පාවල පොලිස් වසමේ කිරලෝගම, ගැටදිවුල ප්‍රදේශයේ පදිංචි 09 හැවිරිදි පිරිමි දරුවා පැහැර ගෙන ගොස් රිකිල්ලගස්කඩ ජොන්ස්ලන්ඩ් වතුයායේ නිවසක සඟවාගෙන සිටියදී සොයා ගැනීමට එප්පාවල පොලිස් ස්ථානයේ නිළධාරීන් කණ්ඩායමකට ඊයේ (24) මධ්‍යම රාත්‍රියේ හැකි වී ඇත.

මෙලෙස පැහැර ගැනීමට ලක් වූයේ  අංක 16, ගැටදිවුල, කිරලෝගම ලිපිනයේ පදිංචි පී.කේ දෙනෙත් ගෞරව ප්‍රේමසුන්දර  නම් නව හැවිරිදි පිරිමි දරුවෙකි.ඔහු කිරලෝගම සුබෝධි මහා විද්‍යාලයේ සිව් වන වසරේ ඉගෙනුම ලබන සිසුවෙකි.

මෙම  සිසුවා එම ප්‍රදේශයේ විදුලි කාර්මික ශිල්පි ආයතනයක් පවත්වාගෙන ගිය විදුලි කාර්මික ශිල්පියකු සමඟ සමීප ඇසුරක් තිබූ බවත්, අදාළ විදුලි කාර්මිකයා දරුවා රවටා පැහැර ගෙන යන්නට ඇති බවට සැක කරන බවත් දරුවාගේ දෙමාපියන් එප්පාවල පොලීසියට පැමිණිලි කර ඇත.දරුවා පැහැරගෙන ගොස් ඇත්තේ දරුවා සමීපව ඇසුරු කළ ප්‍රදේශයේ විදුලි කාර්මිකයකු වන  ඇස්වැද්දුමේ අසේල ප්‍රියන්ත නම් 45 හැවිරිදි පුද්ගලයකු බවත්, ඔහු දරුවා රවටා රැගෙන යන්නට ඇති බවට සැකකරන බවටත් දරුවාගේ මව වන පුෂ්පා මල්කාන්ති මහත්මිය  එප්පාවල පොලීසියට පැමිණිලි කර ඇත.

ඒ අනුව පොලිසීය පරීක්ෂණ සිදු කර ඇති අතර, ඒ අනුව සිදු කළ පරීක්ෂණ වලදී  විදුලි කාර්මිකයා සන්තකයේ දරුවා සිටින බවට  තොරතුරුද පොලීසිය පළමුව අනාවරණය කර ගෙන ඇත.ඒ  අදාළ විදුලි කාර්මිකයා පැහැරගත් දරුවාද සමඟ  දරුවා පැහැරගත් දිනම රාත්‍රියේ  (19)  නාවුල ප්‍රදේශයේ ඔහුගේ සහෝදරයකුගේ නිවසකට ගොස් එම නිවසේ රාත්‍රියේ රැදී සිට පසුදින  (20) අලුයම එම නිවසින් දරුවාද රැගෙන පිටත්ව උකුවෙල පිහිටි ඔහුගේ සහෝදරියකගේ නිවසකටද ගොස් ඇති බවට අනාවරණය කර ගෙන තිබිණි.ඒ අනුව පොලිස් කණ්ඩායම් කීපයක් දරුවා සොයා පරීක්ෂණ ආරම්භ කර තිබිණි.

 සැකකාර විදුලි කාර්මිකයා දරුවා පැහැර ගෙන ගිය දින සිට ඔහුට අයත් ජංගම දුරකථනය ක්‍රියා විරහිත කර තිබීම හේතුවෙන් ඉන් පසු දරුවා සම්බන්ධයෙන් නිශ්චිත තොරතුරක් සොයා ගත නොහැකි වූ  අතර, ඊයේ (23) පස්වරු 6.30 ට පමණ එම දුරකථනයෙන් හදිසියේම දරුවාගේ මවට ඇමතුමක් ලබා ගෙන දරුවා හා දරුවා පැහැර ගත් විදුලි කාර්මික ශිල්පියා පවසා ඇත්තේ දරුවා හොඳින් ඉන්නා බවයි.තමන් අනුරාධපුර තලාව ප්‍රදේශයේ දරුවා සමඟ සිටින බවත්, කඩිනමින් දරුවා මව වෙත ලැබීමට සලස්වන බවත්,  දරුවාගේ ඉල්ලීම මත තමන් දරුවා රැගෙන ගිය බවද සැකකාර විදුලි කාර්මික ශිල්පියා දරුවාගේ මවට පවසා ඇත.

කෙසේ වෙතත් ඔවුන් තලාව ප්‍රදේශයේ රැදී සිටින බව පැවසූවද අදාළ දුරකථන අංකය  ඔස්සේ ලැබුණු ඇමතුම පරික්ෂා කර එය රිකිල්ලගස්කඩ ප්‍රදේශයේ භාවිතා වන බවට තොරතුරු අනාවරණය වීමත් සමඟින් ඒ ඔස්සේ පරික්ෂණ පවත්වා දරුවා හා දරුවා පැහැර ගත් පුද්ගලයා රැදී සිටි  රිකිල්ලගස්කඩ, ජොන්ස්ලන්ඩ් වතුයායේ නිවස ඊයේ (23) මධ්‍යම රාත්‍රියේ වටලා ඔවුන් අත්අඩංගුවට ගැනීමට කටයුතු කර ඇත. දරුවා එප්පාවල සිට රැගෙන ගිය  විදුලි කාර්මික ශිල්පියාට අයත් ත්‍රීරෝද රථයද එම නිවසේ තිබී පොලිස් භාරයට ගෙන ඇත. මෙම දරුවාට හා දරුවා පැහැර ගෙන ගොස් සඟවා තබා ගැනීමට උදව් උපකාර කළ නිවසේ හිමිකරුද මේ වන විට පොලිස් අත්අඩංගුවට පත්ව ඇත.

දරුවා රඳවා ගෙන සිටි නිවසේ හිමිකරු වන නගර සභා සේවකයාගේ  පියා , මෙම දරුවා පැහැර ගැනීම සිදු කළ විදුලි කාර්මිකයා සමඟ වසර කීපයක් තලාව ප්‍රදේශයේ සේවය කරමින් සිටි  බවත්, ඒ හිතවත්කම මත  මීට පෙරද නිවසට පැමිණි බවත්, පසුගිය 20 වැනි දින තම පියාගේ නිවසට පැමිණි මොවුන් එහි රැදී සිට,  පසු දින (21) ඔවුන් තමන්ගේ නිවසට පැමිණ එම දරුවා තමන්ගේ දරුවා බව පවසා නිවසේ තබා ගෙන සිටි බවද පොලීසියට ප්‍රකාශ කර ඇත.තමන් නව නිවසක් ඉදි කරමින් පවතින බවත්, මෙම පුද්ගලයා එහි විදුලි පද්ධතිය සකස් කිරීමද පසුගිය දින වල සිදු කළ බවත් ඔහු පොලීසියට පවසා ඇත.

ඒ අනුව  එම නිවසේ සිටියදී පැහැර ගැනීමට ලක් වූ දරුවා, පැහැර ගැනීම සිදු කළ විදුලි කාර්මිකයා හා නිවසේ නවතැන් දුන් තිදරු  පියෙකු වන නගර සභා රියදුරුද ‍පොලිස් අත්අඩංගුවට ගෙන එප්පාවල පොලිස් ස්ථානය වෙත අද (24) උදෑසන රැගෙන එනු ලැබීය.ඉන් අනතුරුව අත්අඩංගුවට ගත් විදුලි කාර්මිකයා එප්පාවල ප්‍රාදේශීය රෝහලේ වෛද්‍යවරයකු වෙත යොමු කර වෛද්‍ය පරීක්ෂණයකටද යොමු කෙරිණි.

එප්පාවල පොලිස් ස්ථානාධිපති ඊ.අයි.එස් ඒකනායක මහතාගේ උපදෙස් මත, අපරාධ පරීක්ෂණ අංශයේ ස්ථානාධිපති උප පොලිස් පරීක්ෂක එස්.ඩබ්.පී.ආර් ජයම්පති, පොලිස් සැරයන් 3694 අයි.ජී ඉරුගල්, පොලිස් කොස්තාපල්වරුන් වන 67338 ජයසිංහ, 68606 එරංග යන නිළධාරීන් පරීක්ෂණ සිදු කර දරුවා ඇතුළු සැකකරුවන් අත්අඩංගුවට ගැනීම සිදු කර තිබිණි.

Courtesy NewsIn.Asia

Dec 23 (The Hindu) – Sri Lanka is waiting for financing assurances from its bilateral creditors, including India and China, to tap support from the International Monetary Fund (IMF), according to Sri Lanka’s Central Bank Governor P. Nandalal Weerasinghe, The Hindu reported.

In September, the IMF reached a staff level agreement with Sri Lanka for a $2.9 billion package to help the island nation facing its worst economic crisis in decades. The development came months after Sri Lanka floated the rupee, opted for a preemptive default on its external debt, and increased interest rates sharply to tighten monetary policy.

For similar articles, join our Telegram channel for the latest updates. – click here

However, Sri Lanka must now obtain adequate financing assurances from its creditors, for the IMF Board to approve the promised Extended Fund Facility (EFF). Colombo is desperate for the $2.9 billion not because it is a big amount — it can barely meet two months’ worth of imports — but mainly to use the IMF package to qualify for more credit internationally, as the country struggles to recover from the dreadful economic crash that pushed citizens to the streets. Spanning months, the mass protests ousted the former Rajapaksa administration. President Ranil Wickremesinghe, who was elected through a parliamentary vote, has vowed to rebuild the island’s devastated economy, while repeatedly acknowledging the enormous challenge the task entails.

Delay in securing IMF support

Over the past few months, Sri Lanka has been in talks with China, Japan, and India — its three major bilateral creditors — to restructure the billions of dollars owed to them. We have shared all the information possible with our bilateral creditors, on an open, comparable, and transparent basis. Now they will have to look at it, make their decisions internally and come back to us…we hope they will do that soon,” the Governor of the apex Bank told The Hindu in an interview at his office on Tuesday. From the time the Sri Lankan government entered the provisional agreement with the IMF, India has underscored the need for creditor equitability and transparency”, implying Colombo must not give any creditor preferential treatment while restructuring their loans.

Although Sri Lanka aimed to secure IMF relief before the end of this year it failed to, as bilateral negotiations dragged. Talks with China got a little delayed”, Governor Weerasinghe observed, citing internal issues” such as the Chinese Communist Party (CCP)’s national congress held in October, and COVID-19 restrictions” in China.

But the delay in discussions with China is not the only reason” for Sri Lanka’s inability to secure the IMF package this year, in his view. Japan, and the Paris Club of which it is a member, know this business” [of debt restructure] as they have been doing it for many years”, he said. Because of that, they are more advanced in their engagement. They have done the analysis and shared it with non-Paris Club members like India and China,” Mr. Weerasinghe said, adding: Now, it is up to them.” After the creditors provide financing assurances, it would likely take the IMF Board four to six weeks to approve the package, he said.

In addition to bilateral loans, the island nation has over the years borrowed heavily from private creditors, the country’s largest external credit source, holding nearly $13 billion of its outstanding debt, apart from multilateral agencies. The focus, however, is on bilateral creditors whose role is key for Sri Lanka to obtain crucial IMF support. Multilateral loans, taken on low-interest and over a long term, will not be restructured, and the actual negotiation with commercial creditors will commence only after the IMF programme kicks in, according to the Governor.

Balance of Payments

With Colombo’s decision to default on its $51-billion foreign debt — the Governor maintained it was a debt standstill” as against a hard default — its subsequent move limiting imports to essentials, the nearly $4 billion Indian assistance and some repurposed funds, Sri Lanka waded through the last few months, despite unsuccessful attempts to obtain bridge financing. We can manage without bridge financing now, that is how we have been managing since July,” Mr. Weerasinghe said. With our export proceeds, worker remittances, and some support from the Asian Development Bank and World Bank we can manage,” he said.

The Central Bank recently said there was a notable contraction” in merchandise trade deficit in October 2022, compared to the previous year, even as Sri Lanka’s imports continue to exceed exports by millions of dollars. Exports will probably be coming down because global demand is also going down…and obviously that will impact imports as well.”

While Sri Lankan economists contend that the economy is still on a precarious path, the senior official sought to project a more hopeful picture, pitching earnings from tourism and remittances as additional benefits”. Official data showed earnings from tourism crossed over $1 billion from January to October 2022, while workers’ remittances went up to $3 billion during the period.

On how Sri Lanka planned to exit the cycle of debt going forward, Mr. Weerasinghe said Sri Lanka was looking at more concessional, long-term loans” only from multilateral agencies. And the relief we are expecting from other creditors is a grace period and maturity extensions so that our debt service burden in the next few years will be much lower than if we did not opt for debt restructure,” he said. Sri Lanka has debt service commitments to the tune of $6 billion a year for the next several years. So, what we are seeking from our creditors is some relief, so we repay this over the next 20 years rather than in the next four, five years.”

Reflecting on Sri Lanka’s past tendency in borrowings, Mr. Weerasinghe observed that it was a mistake that the country borrowed externally and spent locally, rather than use the funds to boost the country’s capacity, including in exports that would have equipped Sri Lanka to repay the loans from its own earnings. That was the problem”, he said.

Mr Alan Williams Media & Communications Officer University of Plymouth 

The University is working with organisations in the UK and Sri Lanka on new research to develop compound flood hazard maps.

An international team of engineers is joining forces with a disaster educationalist to investigate coastal flooding due to cyclones in three communities within the northern and eastern provinces of Sri Lanka.

Communities in these provinces face a significantly greater risk of flooding from storm surges associated with seasonal cyclones than those in the rest of the country’s coastal belt.

Using a range of methods including computer modelling, researchers plan to develop a series of compound flood hazard maps that will take into account storm surge components, rainfall and the future impact of climate change.

The C-FLOOD (Compound flooding from tropical cyclone-induced sea surge and precipitation in Sri Lanka) project is being funded through a grant from the Natural Environment Research Council (NERC) and the UK’s Department for International Development under the SHEAR Catalyst programme.

It builds upon the previous work of national storm surge flood hazard assessment conducted by the University of Peradeniya and the Coast Conservation Department for Sri Lanka’s Ministry of Disaster Management. This work produced storm surge flood hazard maps for the entire coastline of Sri Lanka. However, these maps did not include the effect of precipitation. This new C-FLOOD project will include rainfall modelling into the coastal flood hazard maps for the three selected communities.

The C-FLOOD team will also work with governmental organisations and the local communities to help people fully appreciate the level of threat and the actions they can take to minimise the risk to them and their homes.

The project is being led by the University of Plymouth with University of East London, University College London, the University of Peradeniya (SL) and the Coast Conservation Department (SL). They partners will also work in conjunction with engineering consultants, universities and governmental organisations in the UK, Sri Lanka, Japan and Australia.

Alison Raby, Professor in Environmental Fluid Mechanics in the University of Plymouth’s School of Engineering, is the project’s Principal Investigator. She said:

It’s a huge privilege to partner with experts in Sri Lanka, to quantify the hazards associated with flooding in these vulnerable areas. We hope that in developing an increased understanding of the coastal flooding mechanisms, and working alongside the local communities, we will improve their resilience to these natural hazards.”

Academics at the University of Peradeniya and the University of East London will develop state-of-the-art computer models of the flooding, and the effects of buildings and debris created by storm waves will be investigated through experiments in Plymouth’s COAST Laboratory.

Janaka Wijetunge, Professor in Civil Engineering at the University of Peradeniya who led the Sri Lanka National Coastal Hazards Modelling and Mapping Project said:

The C-FLOOD project enables us to build on the considerable volume of work that has already been done by us during the past 15 years in understanding and mapping the storm surge hazard and risk in Sri Lanka. It is a pleasure to partner with academics from the UK to include effect of precipitation into computer models of storm surge and to further enhance community awareness of coastal flood hazards.”

Ultimately, the findings will be shared with community members and local and regional leaders and administrators in Sri Lanka, in order to maximise the uptake of the new hazard maps.

Ravindra Jayaratne, Reader in Coastal Engineering at the University of East London, added:

The analysis from the hazard maps and flood impact mitigation methods can be implemented across the vulnerable communities in Sri Lanka and beyond. So it is important that we’ll be working very closely with people on the ground and the local communities to make sure they understand and implement the maps. It will mean better targeting of resources for disaster risk reduction, reducing loss of life from these natural hazards, and creating more resilient coastal communities.”

The main partners in the project are: University of Plymouth; University of East London; University College London; University of Peradeniya, Sri Lanka; Department of Coast Conservation & Coastal Resource Management, Sri Lanka; University of Western Australia.

Assistance is also being provided in the UK by the Environment Agency, HR Wallingford, WS Atkins Ltd. and Black & Veatch Ltd, and in Sri Lanka by the Disaster Management Centre, Department of Meteorology, Climate Change Secretariat, and Lanka Hydraulic Institute, and by Waseda University, Japan

Courtesy Adaderana

The nine-year-old boy from Eppawala, who was reported missing several days ago, was found with the welding mechanic suspected of accompanying him.

According to the police spokesman, they were found at an estate in Rikillagaskada early this morning.

The suspect has been placed under arrest.

Earlier this week, the Eppawala Police initiated an investigation in search of a man suspected to have kidnapped the nine-year-old from Kiralogama, Getadiwula in the North Central Province.

In a complaint filed with the police, the parents of the boy accused a 45-year-old male, employed as a welding mechanic in the area, of kidnapping the nine-year-old.

Although the child, named P. K. Deneth Premasundara, was reported missing at around 08:30 p.m. on Monday night (Dec 19), it was believed that he was in the custody of the suspect.

The suspect had reportedly stayed over at his brother’s house in Naula, and left in the early hours of Dec 20 with the child.

According to the boy’s mother, the man in question had befriended the child over their shared interest in electrical work and had taught the child various things in this regard.

She added that he often visited their house, and even took the child to school and other tuition classes and that they never suspected him as he had said his wife and children had died in a bomb attack.

The three-wheeler used by the suspect, registered under the plate YI- 1752 was also found near the child’s residence earlier this week.

Courtesy The Daily Mirror

PIC BY NISAL BADUGE

• Daily arrival average improves to 2,500
• Weekly arrival average improves to 16,000
• If current momentum is maintained, December could end with about 75,000 tourists

The tourist arrivals to Sri Lanka for the first 20 days of December have crossed 50,000, indicating a significant improvement in tourism activities.

The provisional data released by the Sri Lanka Tourism Development Authority showed that for the December 01 to 20 period, a total of 50,375 international visitors entered the country. This brings the total tourist arrivals for the year so far (January 01- December 20)
to 678,392.

Accordingly, the daily arrival average improved to 2,518. In the previous months, the daily arrival average was below 2,200.

Analysis of the weekly arrival numbers shows that for the first 20 days, the tourist arrivals were above 16,000 for the first three weeks of the month.

In the first week (December 01-07), the tourist arrivals reached 16,169, whereas in the second week (December 08 -14), the arrivals totalled 16,418. In the first five days of the third week (December 15-20), the tourist arrivals reached 17,788.

If the current pace of tourist arrivals can be maintained, Sri Lanka could end the month of December with about 75,000 tourist arrivals, which will mean the tourism sector has somewhat improved to what it was before the economic and political crisis in the country that escalated in April. The Russian Federation continues to remain as the largest tourist traffic generator for destination Sri Lanka, accounting for 22 percent of the total tourist arrivals for the first 20 days of December.

Ranking second is India, contributing to 18 percent of the total tourist traffic and in the third place is the United Kingdom, bringing in 9 percent of the total tourists
to the country.

The other notable markets include Australia, Germany and the
United States.

Courtesy The Daily Mirror

Social Empowerment State Minister Anupa Pasqual today denied media reports claiming that he had attended a meeting with a senior Korean official 30 minutes late and maintained that he had begun the meeting at the scheduled time.

 Pasqual, who came under immense criticism after South Korea Disaster Relief Foundation (SKDRF) President Cho Sung Lea slammed Sri Lankan ministers for not being punctual, said the meeting on Wednesday was scheduled to begin at 9.30 am but it was the media who was invited to arrive at 9 am.

“The head table was filled by 9.30 am. It was the media who was informed to arrive at 9 am so they could prepare. Therefore none of us are at fault and neither did we arrive late for the meeting. We have taken a decision to start all our work on time hereon,” the State Minister justified.

Pasqual who was expected to lodge a complaint at the CID today at 1.50 p.m. against social media reports which he claimed had tarnished his image after the Korean official slammed Sri Lankan ministers for not being punctual, said that he did not appear at the CID as he wanted to attend the press briefing instead.He said the Korean official Lea had also decided to hold a media briefing today and after seeing its outcome, he would visit the CID and the IGP tomorrow to lodge a complaint. 

The Minister also thanked the media for the free publicity given to him. (Chaturanga Pradeep Samarawickrama)

Courtesy The Daily Mirror

Police have arrested 47 people including a 17-year-old schoolboy of a leading school in Mirihana during a drug raid carried out near schools in the Western Province yesterday.

Police said the raids were conducted from 6.30 am till 2.30 pm near 149 schools in the Western Province.

The police have recovered 1.260 kg of ‘Mava’, 9.630mg of heroine and 2.38mg of ICE and 207g of cannabis during the raid.

Police said the schoolboy was arrested with cannabis in his possession.

They said the drug busting activities near schools will continue.(Darshana Sanjeewa Balasuriya)

Courtesy The Daily Mirror

The Sri Lanka Air Force (SLAF) signed an agreement with the Health Ministry to provide aircraft on a mobile Charter Basis for the purposes of airlifting remains of deceased personnel for organ retrieval at the request of the Ministry of Health.

Accordingly, C-130, AN-32, MA-60, Y-12, MI-17, Bell-412, Bell-212 and Bell-206 airworthy aircraft will be deployed to perform airlift operations under this agreement.

The Memorandum of Understanding (MOU) for Charter Aircraft Agreement was signed at Air Force Headquarters under the solemn approval by the Ministry of Defence.

Commander of the Air Force, Air Marshal Sudarshana Pathirana and Secretary to the Ministry of Health, Janaka Sri Chandraguptha attended to the ceremony. (Darshana Sanjeewa Balasuriya)

Shenali D Waduge

Regime changes are engineered to remove nationalist/populist leaders or to fast pace globalist agenda. Social media is a tool used to manipulate people to align with their agenda. Social media is partnered by non-governmental organisations (NGOs), civil society, media organisations, and any other locals, co-opted with various inducements. Some are knowingly involved, others get foolishly roped in. When diplomatic corps representing the regime change operators interfere on behalf of these agents of system change”, it’s a clue.

F. William Engdahl of Princeton University claims Srđa Popović’s organisation Otpor created in 1998, in Belgrade, was given $ 41 million to overthrow then-Serbian President Slobodan Milošević. Otpor was trained in methods of US regime change by Gene Sharp and US State department soft coup specialist former ambassador Richard Miles, who was instrumental in the Central Intelligence Agency (CIA) coup in Azerbaijan in 1993, as well as the CIA coup in Georgia to bring US asset Mikheil Saakashvili to power. Who, in Sri Lanka, has had soft coup training?

Otpor received outside funding from the National Democratic Institute. The Centre for Civic Initiatives distributed copies of Gene Sharp’s book From Dictatorship to Democracy to the organisation. The International Republican Institute trained 400 Otpor activists in nonviolent struggle. Otpor also distributed a training manual in nonviolent struggle based on Gene Sharp’s The Politics of Nonviolent Action.

The agents of regime change are handsomely rewarded. Popović received the 2011 Foreign Policymagazine award Top 100 Global Thinkers”. Popovic was nominated for the Nobel Peace Prize in 2012, World Economic Forum listed him Young Global Leader” in 2014, St. Andrews University in Scotland made him Rector in 2017.

Following the successful regime change Popović created in the year 2000, CANVAS (Centre for Applied Non-Violent Action and Strategies) is being used to train activists in other parts of the world to carry out similar regime-change revolutions. CANVAS activists were funded by Freedom House, IRI, OSI to overthrow Milošević. 

Popović also helped topple Hungarian Prime Minister Viktor Orbán. CANVAS boasts of training pro-democracy activists in more than 50 countries including Ukraine, Georgia, Zimbabwe, Myanmar, Georgia, Eritrea, Belarus, Azerbaijan, Tunisia, Egypt, and Syria. Sri Lanka is also mentioned.

Engdahl claims Stratfor (US intel consultancy) is a shadow CIA for corporate clients Lockheed Martin, Northrop Grumman, Raytheon, and the US Government agencies including the Department of Homeland Security and the Defense Intelligence Agency. The hacker colective Anonymous released 5 million emails from Stratfor in 2012 disclosing that Popović’s CANVAS was a spy for Stratfor. Wikileaks also revealed that CANVAS was also funded by Goldman Sachs and the Wall Street Bank.

Also, it is claimed that USAID channelled millions through NED, NDI, IRI, and OSI to Otpor to topple Milošević. 

Freedom House is funded by USAID, NED, and Soros. The Open Society Institute (OSI) was funded by Soros in 1993 specifically for colored revolutions in Eastern Europe. The International Republican Institute (IRI) is funded by NED (linked to the US Republican Party). The National Democratic Institute (NDI) for International Affairs – funded by NED chaired by Madeleine Albright (linked to the Democratic Party), while NED is supported by the US State Department and CIA.

Washington Post investigative reporter Michael Dobbs says the IRI has trained Popović and other Otpor leaders at Hilton Hotel Budapest in October 1999.

The training included how to organise a strike and how to communicate with symbols (the clenched fist became a logo of coloured revolutions). Resistance was to begin with street uprisings, which were were presented as spontaneous” public dissent (this was not so). Behind the scenes of the spontaneous uprisings” were Western advisors, pollsters, and consultants training thousands of opposition activists. Around 5,000 cans of spray paint were given to student activists to scrawl anti-Milošević graffiti on walls.

Unfolding of Milošević’s downfall and role of Otpor

• In June 2000, Milošević was to run for another term as President
• Otpor launched two campaigns for the election – with the first campaign He’s Finished” printed on t-shirts, stickers and posters, and the second campaign It’s Time” to encourage voter participation
• Otpor created the Democratic Opposition of Serbia to present a common candidate
• Otpor had tapped many decision makers to twist support to common candidates and many co-opted to join strikes and disobey national orders. It became fashionable” to join the mass protests. Law and order came to a standstill.
• Otpor got the Opposition to bring its supporters to Belgrade to create numbers
• Otpors protestors burned the media building and several rooms inside the federal Parliament building (note Sri Lanka’s protests)
• On 6 October 2000, Milosevic announced his resignation

A key similarity in Serbia and Sri Lanka was that the so-called youth” resistance had no known leader – primarily because groups of leaders were handling them from behind the scenes.

How do Popović and CANVAS connect to Sri Lanka?  

Sri Lanka is mentioned under the curriculum of the Harvard Kennedy School online leadership programme on Leading Non-Violent Movements for Social Progress. A co-instructor of this programme is Srđa Popović (of Otpor and CANVAS), according to the Harvard Kennedy School website.

Who were the Sri Lankan activists trained in leading non-violent movements? 

In June 2015, the US called for proposals from NGOs for projects on democracy, human rights, and rule of law. Reconciliation and ethno-religious projects were allocated $ 750,000 to $ 1 million under various themes. Who received these funds, how many have been trained by NED in Sri Lanka, and what type of training has been given to them?

University youth were trained and guided to overthrow the Serbian leader in 1999. Details of who funded them, who trained them, how they were trained, on what aspects they were trained came out after the Serbian leader was forced to resign. The world was made to believe that the people of Serbia, and in particular, the youth went spontaneously against the Serbian leader. Years later, we now know that there was no spontaneous youth revolution”, similar to the Arab Spring, where activists are now admitting to being trained on how to overthrow their leaders.

It is only a matter of time. How Sri Lanka’s aragalaya” took place will also emerge much to the embarrassment of many, though those who voluntarily took part unaware of the inside deals, should demand to know how much those who led the aragalaya” was paid for getting the non-paid to get involved.

Shenali D Waduge