By Raj Gonsalkorale

Has the symbiotic interdependence between the political system, politicians and religious institutions been a major contributory factor for Sri Lanka’s economic bankruptcy?

A dog is not considered a good dog because he is a good barker. A man is not considered a good man because he is a good talker – It’s not what you say but what you do that defines you – Buddha

Nothing ever exists entirely alone; everything is in relation to everything else.” – Buddha

The year 2022 will end as the year that turned Sri Lanka on its belly. It demonstrated that while some political leaders were well meaning and did what they thought was good for the country, the collective effort of 75 years of independent governance had ended in the economic bankruptcy of the country and owing more than what it is economically worth. It has demonstrated that the country is good at living on borrowed money, and it had demonstrated that the country has functioned without a clear vision and a clear strategy as to how to achieve that vision.

It is not the time to dwell on the past unless one is doing so to learn lessons from the past. What is more important is the present, and what one could do to avoid mistakes of the past, create a new vision for the future and move to a better future.

Not blaming politicians alone for such mistakes is one lesson one should learn as they are a product of the political system in place. Creators of the system and its participants includes the people who elect the politicians. So, collectively, the people, their representatives and the system in place have all failed the country. In saying this, the vast strides made in different sectors of the country are recognized, and so are some leaders who spearheaded such improvements. The achievements of the country are however looked at from the prism of where it is now, an economically bankrupt nation.

One may argue that after 75 years of independence, this bankruptcy extends beyond economic bankruptcy and to social, moral, and ethical standards despite the teachings of three major religions of the world, Buddhism, Christianity, and Islam which are well entrenched in the country. Some would take the view that the strengthening of cultural, ritualistic aspects of these religions rather than practices based on the original teachings of these religions have contributed to the social, moral, and ethical bankruptcy that is being experienced. In this regard, it is the religious institutions that should look inwards and question themselves of the part they have played by just mouthing, but not living the teachings of the founders of the major religions.

Politics and religion, or rather the religious institutions and the political establishment has a symbiotic relationship of inter dependance. This is markedly so when it comes to the Sinhala Buddhist institution and the political establishment. Early in independent Sri Lanka, the leader who is hated and loved in equal measure, one who is recognized as the one who gave the Sinhala Buddhist community their due place, and at the same time who is recognized as the person who was the cause of the Sinhala Tamil rift, SWRD Bandaranaike, born a Christian, converted to Buddhism. Whatever the reasons for this conversion, there cannot be any doubt that this helped his political objectives considering that in post independent history, being the first citizen of the country has not been possible unless one were a Sinhala Buddhist.

In terms of the future, a question must be asked where this symbiotic relationship would take the country? More of the same? If the status quo continues, how could leaders of the two institutions, the religious and the political, work together to advance the country rather than themselves? This is one of the most important challenges for the future. While the Buddhist institutions argue that their role is to ensure the protection of Buddhism, their activities have gone well beyond this. Divisions within Buddhist Monks, the institutions they belong to, and their partisan preferences and actions as to who and which party should govern the country, have clearly indicated the real motive of some individual Monks and more broadly the   institutions. This motive being the desire to be a key stakeholder in political governance. In this context, as influential stakeholders, they have contributed in equal measure to the sorry state of the country today.

The Buddhist clergy is supposed to abide by the Vinaya Pitakaya, the code of conduct applicable to them as Buddhist Monks. Today, this is a joke if one looks at the behavior of some Monks. The Buddhist institution is replete with various internal judiciary positions, all of which are no more than figurehead positions that do not seem to be performing their tasks as outlined in the Vinaya Pitakaya.

While it may be controversial to some, the role and power of the religious institutions and Buddhist Monks, their conformity with the Vinaya Pitakaya and their influence on political governance arising from their political partisanship is a challenge that the country will have to confront with. If their political partisanship, power and influence should remain, and their role as stakeholders in political governance continues, a truly bi partisan economic framework will not be possible to take the country forward. This political bipartisanship has not happened partly due to the actions of some influential members of religious institutions who have exerted a significant degree of influence with the voters who elect politicians and political parties to govern. In this context, such an influence factor contributes either to the success or otherwise of the country’s economic development. If the present status of bankruptcy is to be a yardstick, it can be taken that this influence factor has failed the country.

Ideally, no religious institution nor its members should engage in politics, and if they wish to do so, they should leave their religious institutions and do so as lay persons. The ability to make this happen is in the hands of the people, and they should clearly and unequivocally send this message to all religious institutions.

Another key challenge for the country and its public is the need for a long-term development framework, at least the contours of such a framework. The very nature of the political system of 75 years has resulted in short term planning of not more than 5 years. There has never been a bi partisan development framework, even within a span of 5 years, let alone any period longer than that. The country needs such a framework of not less than 10 years, and it is heartening to note that the current President is said to be working on a 25-year framework.

It is vital however for such a framework to have bi partisan (or multi partisan) agreement, and for such an agreed framework to be periodically reviewed and updated to keep it in line with global developments including technological developments.

Such a framework should include major economic drivers such as an export development plan, an import substitution plan, a tourism plan, an agriculture plan to assure food security, a plan to maximize land and water utilization, an industrial development plan that includes Port development, sustainable energy development etc., and an education plan that prepares the future generations to meet the challenges posed by such an economic framework. Besides these, the health of the nation is paramount, and the framework should include plans for long term primary and curative healthcare in the country.

It is questionable whether the people nor their representatives, and other institutions that influence governance planning and decision making will have the foresight nor the guts to make far reaching decisions for the benefit of future generations. Ad hoc planning has been the order of the day for 75 years, and sadly, it is quite likely that this situation will continue for another 75 years if not more.

Sri Lanka has faced its gravest economic and social crisis since independence, and this has not been sufficient for the political leaders and their parties, in particular the Opposition parties, to work with the governing party and agree on an economic framework to lift the country out of its morass. Calling for fresh elections is the only plan they have offered to the country.  

Even if elections were held, history has shown that generally, the vote between the governing party and Opposition parties have been split in the ratio of 55 % to 45%.

If this were to be the case at an election the Opposition is clamoring to have, what will suffer most will be the way forward for the economy as political partisanship, split in the manner described above will stand in the way of a commonly agreed economic development framework.

The country is bankrupt, and yet, the singing and dancing goes on. It has been reported that the appointment of more cabinet ministers is imminent. The Titanic is sinking, but more deckhands are said to join the captain. This may defy logic, but it does fit in with the reality that the morals and ethics of most politicians have already sunk far below the level of economic bankruptcy.

By Dr Garvin Karunaratne

As far back as 1937,Hon Philip Gunawardena mooted a Kelani Valley Development Scheme. It was in the days of our State Council- he made a special motion at the State Council meeting on 16/11/1937 , mooting the Kelani River Flood Management system  to save agricultural lands from severe floods. It was an attempt to harness the waters of the Kelani River for development. As usual it fell on deaf years and the people keep suffering.

In countries like the USA the Army has a Unit to attend to such tasks. It was the US Army that did build the bunds that save New Orleans from the North Atlantic Seas waters. In my travels I have seen the US Army at work, maintaining the bunds. It is upto our Army to undertake this task during times of peace.

It was unfortunate for Sri Lanka that Hon Philip Gunawardena was the Minister of Agriculture and Lands for only four years. However even within that four years he has done wonders- he has actually done what no other leader has achieved to date. He paved the path for the development of his Motherland even after he left.

I am happy to have worked for him in the Department for Development of Agricultural Marketing and later in the Department of Agrarian Services, a major department which he himself created brick by brick, in a very special manner that will continue to contribute to the people of his Motherland whom he loved, even if he was not there.

The Department for Development of Agricultural Marketing had been established by Prime Minister DS Senanayake earlier. I served as an Assistant Commissioner in that Department when Hon Philip Gunawardena was elected. I have listened to the forceful speeches he made on election platforms. His speeches really mesmerized the listeners. He was never verbose, as far as I know it was never a speech that was planned or written earlier. When he got on to the stage there was a hallowed silence. He commenced detailing his programme and gradually was bold to speak out forcefully. The audience listened raptured- the audience was actually captured by him.

His greatness was to accept what earlier leaders had done, provided what was done earlier was developmental. That was the Department for Development of Agricultural Marketing where I worked. He put his shoulder to the wheel. When he came in the shops were full of IXL Jam and Fruit Juice from Australia. The Department had just established the Cannery. It was under his leadership that Sri Lanka achieved self sufficiency in all fruit products within some three years. I was in charge of implementing the Vegetable and Fruit Marketing Programme in 1957and was in charge of supplying produce to the Cannery. A colleague of mine Oswald Tillekeratne was in charge of the Cannery and within the three years 1956 to 1958 Sri Lanka stepped up the production of jam and fruit juice for the country to become self sufficient. Eight percent of the pineapple products were exported. All this was achieved under the leadership of Hon Philip.

He came up with the Paddy Lands Act, which provided security of tenure to tenant cultivators. In addition, the Act established for the first time a farmer’s organization- the Cultivation Committees fully democratic- elected by the farmers to plan and develop paddy cultivation, the staple crop..

In order to implement the Paddy Lands Act and attend to furthering paddy cultivation he created a Department overnight. What was very special was that no officer was recruited anew. He appointed a veteran administrator MS Perera as the Commissioner and hand picked administrators who had acquitted well in other departments. Further the appointees were all selected for their leftist leanings. His development programme was a socialist programme and everyone selected had socialist leanings- they were all workers for whom work came first in priority. . So the Paddy Lands Act got off to a grand start.

Further for the first time there was an organization belonging to the people- a cultivation committee that was run by farmers elected by the people for the administration of paddy lands.

Hitherto there were cooperatives for various purposes. Philip Gunawardena came up with the concept of a Multipurpose Cooperative and a Union of Cooperatives at the Divisional level. This strengthened the cooperatives as the Union of Cooperatives was strong and had the finances to help the individual cooperatives.

The Paddy lands Act was commenced in the Hambantota District and gradually implemented in other districts. It was done in a masterly manner, holding publicity meetings to explain the Act to the farmers and solicit their enthusiasm , electing the Cultivation Committees and getting down to draft a programme planning paddy cultivation, the provision of inputs like fertilizer, detailing how fertilizer had to be used, the purchase of paddy at a premium price through cooperatives etc. This was the first time when the farmers worked together in cultivation and their enthusiasm was evoken. I introduced the Paddy Lands Act in the Matara District.

The nineteenth of May 1959 was a sad day for all of us workers. That was the day Hon. Philip Gunawardena was removed as Minister. However during the four years he was Minister he had brought in many changes that transformed the peasantry. He had done something that no other leader had achieved uptodate, according to my knowledge- anywhere in the world. After leaving the SLAS I have lived 49 years in four countries, have toured many countries- and I cannot find any politician who has equalled that record.

We all mourned his departure, but we were men of steel to continue the task he left for his Motherland. We continued with a greater force. Though the new Minister did not have socialist leanings he could not officially stop us working on the programmes that Hon Philip had commenced. Owners were prosecuted for evicting cultivators, I worked in the Kegalla District and later in 1963 introduced the Paddy Lands Act to the Anuradhapura District, established cultivation committees and got down to a major programme of paddy cultivation- cultivation committees becoming active with meetings planning work, developing tanks- some cultivation committees were even given the contracts to hire D4 and D8 earth movers and build up the tanks. . We continued unabated.

When Mr Dudley Senanayake was elected the Prime Minister in 1965, he continued the paddy production programme that the cultivation committees had done and I am of the opinion that the grand success of reaching selfsufficiency in paddy production by 1970 was possible because of the cultivation committees established under the Paddy Lands Act of Hon Philip Gunawardena. The planning of paddy cultivation- introducing the use of high yielding varieties of paddy, the use of fertilizer in the appropriate manner- all ordained by the organization done by the cultivation committees. In 1967 to 68 I worked in the Kegalla District as the Additional Government Agent and one of my tasks was to accompany the Hon Prime Minister every Saturday and Sunday, when he came to his electorate and met the cultivation committees and rural development societies and actively participated in many functions connected to paddy cultivation. The success of achieving self sufficiency in paddy cultivation would not have been possible without the organizations brought about by the Paddy Lands Act of Hon Philip Gunawardena.

Hon Philip Gunawardena was a legend. He left his imprint on the sands of time .

Working under him was a pleasure. Once I had punished one of his party followers who had done something wrong and I fined a labourer a day’s pay. I was transferred out of Ratnapura for that and at that time I was worried. However I was moved to be in charge of the Vegetable and Fruit Purchasing Scheme for the entire island based at Tripoli Market and found that he had totally forgotten that incident. It was a pleasure to work for him. He had developed a gestapo system of communication, where he had informants every where, and incidents were reported to him, even before the immediate officer in charge came to know. This did really happen in Tripoli Market and later, when I worked in Anuradhapura in the Agrarian Services Department. That was before mobile phones had come. Perhaps this communication network kept him informed and he knew who worked and who failed.

Today, the Paddy Lands Act and its cultivation committees are no more- there is no proper organization for paddy cultivation. The cooperatives are weak. The agricultural extension system where the cultivation committees organized paddy production is dead. This is mostly felt in the maintenance of irrigation tanks, which due to the lack of an organized body is actually in ruins. This is where we have to seek inspiration from Hon Philip Gunawardena. Tread on the path he left. Yet, he alone showeth us the way out of the economic meltdown of today.

I feel priviledged to have worked for Hon Minister Philip Gunawardena.

Garvin Karunaratne former G.A Matara, Additional Government Agent 1967-1968 and Assistant Commissioner  for Agrarian Services & Agricultural Marketing.(1955-65)

22/12/2022

ආචාර්ය ධරිණී රාජසිංහම් සේනානායක සමාජ මානව විද්‍යාඥ

ආචාර්ය ධරිණි රාජසිංහම් සේනානායක

බාහිර ආර්ථික කම්පන තරංග මාලාවකට මුහුණ දී ඇති ශ්‍රි ලංකාවේ ආහාර සංස්කෘතියේ සහ ජනතාවගේ පෝෂණ තත්ත්වයේ විශාල වෙනසක් සිදුවෙමින් පවතී. ශ්‍රි ලංකාවේ වෙරළතීරයේ ජනතාවන්ගේ සම්ප්‍රදායික ආහාරය වූ පෝෂ්‍යදායි බත් සහ මාළු ක්‍රමානුකූලව පසෙකට දමා ආනයනය කරන ලද කුකුළු මස් (බඩඉරිඟු වලින් නිෂ්පාදනය කරන ලද සත්වාහාර ලබා දෙමින් නිෂ්පාදනය කරන කරන ලද), සුදු තිරිඟුපිටිවලින් නිෂ්පාදිත පාන්, ක්ෂණික නූඩ්ල්ස්, සහ සකස් කරන ලද පැකැට් ආහාර එම තැන අත්පත් කරගෙන තිබේ.

එමෙන්ම නිර්මාංශ ආහාර අනුභව කරන්නන් විසින් භාවිතා කරන ලද ඉතා පෝෂ්‍යදායි කොස්, පොලොස්, කජු මාළුව වැනි ප්‍රෝටීන් සශ්‍රීක ආහාර වෙනුවට රසායනිකව නිෂ්පාදනය කරන ලද සෝයා මීට් ද වොල්නට්,හේසල්නට්, සහ කජු වැනි ඇටවර්ගද ව්‍යාප්ත කරමින් පවතී. දේශගුණික විපර්යාසය, සාගතය, ණය බර ආදි තේමාවන්ගෙන් සමන්විත ආඛ්‍යායනයක් දේශපාලනඥයන් සහ සහ ජනමාධ්‍ය විසින් ගොඩනංවමින් පවතින අතරම නොර්වේ රටින් ආනයනය කරන ලද සැමන් මාළු ටින් ඉහළ මිල ගණන්වලට ලංකාවේ ජනතාව සඳහා මුදා හැර තිබේ. ඒ අතර ශ්‍රී ලංකාවේ සශ්‍රීක පෝෂ්‍යදායි මත්ස්‍ය සම්පත සහ මුහුදු ආහාර වෙන්ව ඇත්තේ සංචාරකයන්ටත්, දේශීය සුපිරි ප්‍රභූ පැළැන්තියටත් පමණි.

අලුත්මාළු සමග රතු කැකුළු හෝ නාඩු සහලින් පිසින ලද බත ජාතික ආහාරයේ ලක්ෂණයක් වී තිබිණි. දකුණේ උත්සව අවස්ථාවන්හිදී සම්ප්‍රදායිකව පොල් කිරි යොදා පිසින ලද කිරිබත් ද සමග බල මාළු ඇඹුල් තියල් ව්‍යංජනය හෝ මිරිස් මාළු ව්‍යාංජනයද අනිවාර්ය අංගයක් ලෙස සැලකුණ කාලයක් තිබිණි. ඒ අතර යාපනයේ සහ උතුරේ ජනතාව කිරිබත් සමග මීන් කුලම්බු මාළු කරිය ආහාරයට ගන්නා ලදි. මහා මුහුදෙන් වට වූ මේ දිවයින තුළ දැන් වසරේ වැඩි කාලයක් තිස්සේ බලමාළු දැකීමට නොමැති අතර කලාතුරකින් දක්නට හැකි වුව ද ඒවා අධික මිලගණන් වලින් යුතුය. ඒ අතර කුඩා මාලු වර්ගද දැන් සාමාන්‍ය ජනයාගේ බත්පත මත මාස ගණනාවක් තිස්සේ දක්නට නොමැති සුඛෝපභෝගී ආහාරයක් බවට පත්ව තිබේ.

බෙංගාලයේ සිට ඉන්දුනීසියාව හෝ වියට්නාමය දක්වා බොහෝ ආසියානු සංස්කෘතින් තුළ බත් සහ මාළු සමෘද්ධියේ සංකේතයක් ලෙස සැලකේ. චීන භාෂාව තුළ මාළුන් යන තේරුම සහිත යූ”(yu) යන වචනය එම භාෂාව තුළ අතිරික්තය හෝ සමෘද්ධිය යන අර්ථය සඳහාද භාවිතා වේ. ඔවුන්ගේ නව අවුරුදු සුබ පැතුම නියාන් නියාන් යූ යු ” යන්න විසින් සෞභාග්‍ය හෝ සමෘද්ධිය හෝ සරු මත්ස්‍ය අස්වැන්නක් ප්‍රාර්ථනා කෙරේ. මාළු වෑංජනයක් රහිත ආහාර වේලක් අසම්පූර්ණ එකක් යැයි දකුණු ආසියාවේදී සළකනු ලබයි.

අද ලංකාවේ කවර හෝ මාළු කෑල්ලක් සහිත බත් පැකැට්ටුවක මිල කුකුළු මස් සහිත බත් පැකැට්ටුවකට වඩා මිල අධිකය. දුප්පතාගේ ප්‍රෝටීන් ප්‍රභවය ලෙස සැළකුණ කරවල කෑල්ල තවදුරටත් ඔවුන්ට දරාගත හැකි මිල සීමාවේ නොමැත. මේ අතර ටින් කළ මාළු සාමාන්‍ය වෙළඳපොළේ දක්නට ඇත්තේ ඉතා විරල වශයෙනි. ඒවා තිබුණද ඒවායේ මිල සාමාන්‍ය මිනිසුනට දරාගතහැකි සීමාවක නොපවතී. තමන්ට අයිති අති විශාල මුහුදු සීමාවකටත් සුවිශේෂ සාගර ආර්ථික කලාපයකටත් (Exclusive Economic Zone – EEZ)හිමිකම් කියන ශ්‍රි ලංකාව වැනි රටවල් ටින් කළ මාළු ආනයනය වෙනුවට කළ යුතුව ඇත්තේ අපනයනය කිරීම වුව ද අවාසනාවත් ලෙස සිදුවන්නේ එයට ප්‍රතිවිරුද්ධ දෙයයි.

බත් සහ මාළු වෙනුවට බඩ ඉරිඟු සහ කුකුළු මස්: ආහාරයේ වෙනස්කම්, පෝෂණය සහ රෝග රටාවන්

පරම්පරා ගණනාවක් තිස්සේ  සෞඛ්‍ය සම්පන්න, ප්‍රීතිමත් ලෙස ළමා පරම්පරාවන් ලංකාව තුළ හැදී වැඩුණේ ඔවුන්ගේ කායික සහ මානසික වර්ධනයට අවශ්‍ය ප්‍රෝටීන,කැල්සියම් සහ අනෙකුත් විටමින් සහ ඛනිජ ලවණ අඩංගු මාළු සහ බත් සහිත ආහාර වේලක් අනුභව කිරීම මගිනි. පිරිසිදු අළුත් මාළු වෙනුවට බඩ ඉරිඟුවලින් නිෂ්පාදිත සත්වාහාර ලබාදෙමින්ද, ප්‍රතිජීවක ඖෂධ ලබා දෙමින් ද අස්වාභාවික ලෙස වර්ධනය කරන ලද ෆාම් කුකුළු මස් තමන්ගේ ප්‍රධාන ප්‍රෝටීන ප්‍රභවය ලෙස යොදාගැනීමට ඉන්දියන් සාගරයේ උපායමාර්ගික වශයෙන් වැදගත් තැනක පිහිටා ඇති මෙම දිවයිනේ වත්මන් ළමා පරම්පරාවට බල කෙරී තිබේ. එමෙන්ම පාරිසරික වශයෙන් විනාශකාරි ඉස්සන් කොටු තුළ වගා කරන ලද ඉස්සන් ලංකාවේ මුහුදෙන් අල්ලා ගත් නැවුම් මාළු වෙනුවට ප්‍රවර්ධනය කරමින් තිබේ.

නිරාහාරවීම හේතුවෙන් පාසල් තුළ ක්ලාන්තව ඇද වැටෙන සිසු සිසුවියන් පිළිබඳ පුවත් දසත පැතිර යද්දි මේ ඔවුන්ට ලබා දෙන ලද රතුහාල්, කුරක්කන් සහ මුංඇටවලින් නිපදවන ලද ත්‍රිපෝෂ සහ සමපෝෂ ආහාර සලාකය වෙනුවට බහුජාතික කෘෂි- නිෂ්පාදක සමාගම් (Multinational Agri-business Corporations – MNC)විසින් ආනයනය කරන ලද කිරිපිටි, බඩ ඉරිඟු සෝයා වලින් සමන්විත සැකැසූ ආහාර පැකැට් ලබාදෙමින් තිබේ. මෙම ආනයනිත නිෂ්පාදන බොහෝ විට ජාන විකෘතිකරන ලද (GMO · genetically modified organism)බීජ මගින් නිෂ්පාදනය කරන ලද ධාන්‍ය සහ ඇට වර්ග වේ. යුනිසෙෆ් ළමා අරමුදලේ වාර්තාවකට අනුව මේ වසරේ අප්‍රේලයේ දී ශ්‍රි ලංකාව ඩොලර් ණය ගෙවීමට නොහැකි බවට ප්‍රකාශ කළ මොහොතේ සිට ශ්‍රී ලංකාවේ ළමුන්ගෙන් 30%ක් මන්ද පෝෂණයෙන් පෙළෙති.

ආහාර සංස්කෘතියේද පෝෂණ රටාවන්ගේද සිදු වූ වෙනස්කම් හේතුවෙන් සිදුවන මන්දපෝෂණයේ ව්‍යාප්තිය, සථූලතාව සහ හෘදයාබාධ, දියවැඩියාව වැනි රෝග, අධික රුධිර පීඩනය, කොලෙස්ටොරෝල් ( සහ මෙම රෝගී තත්ත්වයන් පාලනය සඳහා ගනු ලබන ඖෂධ) සහ ජීවන රටාවේ සිදුවන වෙනස් කම් මෙම දිවයිනේ සිදුවන මරණවලට බොහෝ සෙයින් බලපාන හේතු බවට පත්ව තිබේ. එමෙන්ම මාධ්‍ය විසින් සිය වෙළඳ දැන්වීම හරහා ප්‍රවර්ධනය කරනු ලබන සෝයා පිටි පදනම්ව නිෂ්පාදිත කෙටි ආහාර වර්ග, පේස්ට්‍රි සහ කේක්වර්ග වැනි රසකැවිලි ක්ෂණික ආහාර නාගරික ප්‍රදේශවල නිෂ්පාදකයන් සහ පරිභෝජකයන් අතර බෙහෙවින් ජනප්‍රිය වී තිබේ. ඊනියා කොවිඩ්-19 වසංගතය පැවැති කාලසීමාව තුළ පැතිර ගිය තවත් වසංගතයක් නම් අධික ලෙස සීනි යොදා නිෂ්පාදිත ස්පංචි සහ විස්කෝතු වර්ග සුළුපරිමාණ ගෘහස්ත නිෂ්පාදකයන් විසින් සමාජ මාධ්‍ය ජාලා හරහා ප්‍රචාරය කරමින් අලෙවි කිරීමය.

කෙසේ වුවද හෘදයාබාධ සහ දියවැඩියාව වැනි බෝ නොවන රෝග වලින් සිදු වූ මරණ කොවිඩ්-19 වසංගතයේදී” සිදු වූ මරණවලට බලපෑ වෙනත් හේතුන්” ලෙස වර්ගීකරණය කර තිබේ. අධික ලෙස කෘත්‍රීමව සකස් කරන ආහාර සඳහා බඩ ඉරිඟු පිටි, සෝයා පිටි, පාම් තෙල් සහ විවිධ රසායනික ද්‍රව්‍ය අධික ලෙස යොදාගැනේ. මෝසම් 2ක් විසින් ලබාදෙන , අධික වර්ෂාවෙන් ද සාරවත් සහල් අස්වැන්නෙන් සහ පුළුල් ධීවර සම්පත්වලින් ආශිර්වාද ලත්, කලක් සරුසාර වූ මෙම නිවර්තන දිවයිනෙහි, පල්වීම හා නාස්තිය උත්සන්න වෙමින් පවතී.

වී සහ සහල් ආශ්‍රිත නිෂ්පාදන වලට වඩා ආනයනික බඩ ඉරිඟු විසින් අධික උෂ්ණත්වයක් සහ ආර්ද්‍රතාවක් සහිත රටක් වන ශ්‍රි ලංකාව තුළ දිලීර රෝග සහ වෙනත් හානිකර ජීව විද්‍යාත්මක උවදුරු ව්‍යාප්තවීමේ අවදානම උත්සන්න කර තිබේ. නිදසුනක් ලෙස වසර කීපයකට පෙර ජීව විද්‍යාත්මක අවි නිපදවන විද්‍යාගාරයක් විසින් නිර්මාණය කරන ලද Spodoptera frugiperda නම් මැස්සාගේ සේනා දළඹුවා ( Fall Army Worm) නම් දළඹුවා විසින් දකුණු ආසියාවේ සහ අප්‍රිකාවේ ඉරිඟුවගාවට විශාලවශයෙන් හානි සිදු කර දැවැන්ත ආර්ථිකමය විනාශයක් සිදු කරන ලදි. කෙසේ වුවද මෙම දළඹු වසංගතයට දේශිය වී වර්ග තුළ පැවැති ඔරොත්තු දීමේ හැකියාව ඉතා ඉහළ මට්ටමක පැවැති අතර ඒවා ට සිදු වූ හානිය අවම විය.

අපට අවශ්‍ය ආනයන මත රඳා පැවතීමේ ආහාර සංස්කෘතියක්ද?

සිය රටේ ජනතාව පෙළෙන ප්‍රෝටීන ඌනතාව, දුප්පත්කම, ආදියෙන් ගැලවීම සඳහා මෙන්ම එක්සත් ජනපදයේ ඩොලර් ණය උගුලෙන්ද ගැලවීම සඳහා ශ්‍රී ලංකාව විසින් සිය ධීවර, සාගර සහ ඛනිජ සම්පත් යොදාගත යුතුව ඇති බව වඩ වඩාත් පැහැදිලි වෙමින් පවතී. සාගතය සිය ප්‍රතිපත්තිමය තීරණයක් ලෙස තෝරාගෙන ඇති බවට දිස්වන වත්මන් ජනාධිපතිවරයාගේ ප්‍රකාශ ප්‍රතිරාවය කරමින් එක්සත් ජාතින්ගේ විවිධ ආයතන විසින් ද, ශ්‍රි ලංකාවේ වැඩිහිටියන් සහ ළමුන් ඉතා විශාල වශයෙන් සාගතයට සහ මන්දපෝෂණයට ගොදුරුවීමේ අවදානම ගැන අනතුරු අඟවා තිබේ. කෙසේ වුව ද අත්‍යාවශ්‍ය ආහාර සඳහා ස්වයං පෝෂිත තත්ත්ත්වයක් ගොඩනැගීමට කටයුතු කිරීම වෙනුවට කොළඹ පාලකයන් සහ එහි ආර්ථික උපදේශකයන් විසින් කටයුතු කරමින් සිටින්නේ ආහාර ආනයනය මත රඳාපැවතීමේ ප්‍රතිපත්තිය ප්‍රවර්ධනය සඳහාය. කෘෂිකාර්මික ක්ෂේත්‍රය තුළ සිදු කෙරෙමින් පවතින ව්‍යුහාත්මක ගැලපීම් හරහා ඩොලර් ණය උගුලේ ග්‍රහණය උත්සන්න කිරීමට මං පාදා තිබේ. ප්‍රෝටීන ඌනතාවයෙන් පෙළෙන පාසල් ලමුන්ට ආහාර සැපයීම සඳහා ශ්‍රී ලංකාවේ පුළුල් මුහුදු සීමාව තුළ පවත්නා මත්ස්‍ය අස්වැන්න නෙළාගනු වෙනුවට ශ්‍රී ලංකා රජය යොමුවී ඇත්තේ කුකුළු ආහාර සඳහා බඩ ඉරිඟු විශාල වශයෙන් ආනයනය කිරීමටය. එමෙන්ම මහා පරිමාණ ලෙස බඩ ඉරිඟු වගාව ව්‍යාප්ත කිරීම සඳහා අවශ්‍ය බීජ, පොහොර සහ කෘමිනාශක ආනයනය සඳහා එය යොමු වී සිටි. මනුෂ්‍ය සහ සත්ව ආහාර ලෙස මෙම බඩ ඉරිඟු යොදාගැනීමට සැලසුම් කර ඇති අතර එමගින් වී වගාව ලංකාවෙන් තුරන් කරමින් ශ්‍රී ලාංකික ජනයාගේ ප්‍රධාන ආහාරය වූ බත් පත අහෝසි කරනු ඇත.

ඒ අනුව රනිල් වික්‍රමසිංහ විසින් සත්වාහාර සඳහා සෝයා බෝංචි සහ බඩ ඉරිඟු ආනයනයට ඉඩ සැලසීම සඳහා විවෘත ගිණුම් ආනයන සඳහා පනවා තිබූ තහනම මෑතකදී ගැසට් නිවේදනයක් මගින් ඉවත් කරන ලදි. අප්‍රේලයේ දී රජය විසින් ආර්ථික බංකොළොත් බව ප්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන් පසු පැන නැගුණු ඩොලර් හිඟය හේතුවෙන් ඩොලර් ඉතුරු කර ගැනීම සඳහා අත්‍යවශ්‍ය නොවන ද්‍රව්‍ය ආනයනය තහනම යටතේ ඉරිඟු සහ සෝයා සඳහා මෙම තහනම පනවා තිබිණි.

සීනි මගඩිය මෙන්ම නුදුරු අනාගතයේදීමබඩ ඉරිඟු සහ සෝයා මගඩියක් පිළිබඳවද අසන්නට ලැබේදැයි සැකයක් මතුව තිබේ. මහ බැංකු බැඳුම්කර වංචාව මගින් මෙන්ම , කලින් ජනාධිපතිවරයා යටතේ ආරම්භ වී තවමත් ඇදෙමින් පවතින කාබනික පොහොර මගඩිය මගින්ද අති විශාල ධනයක් වංචා සහගත ලෙස උපයන ලද ව්‍යාපාරික ජාවාරම්කරුවන් සමග රනිල් වික්‍රමසිංහ රජය ද සමීප සම්බන්ධකම් පවත්වයි.

වර්තමානයේදී අන්ත නවලිබරල්වාදියෙකු වන රනිල් වික්‍රමසිංහගේ රජය විසින් ‘අපනයන මූලික වර්ධනය ‘ මුවාවෙන් දේශීය ආහාර නිෂ්පාදනය අපනයන ආදේශනය” නමින් හඳුන්වනු ලබන ප්‍රතිපත්තියක් මගින් දැවැන්ත වෙනසකට ලක් කිරීමට කටයුතු කරමින් ඇත. මෙහිදී සිදුවන්නේදේශීය ජනයාගේ පරිභෝජනයට අවශ්‍ය ආහාර නිෂ්පාදනය බිඳ වැටෙන පරිදි විදේශ විනිමය ඉපයීම සඳහා අවශ්‍යවන ආහාර නිෂ්පාදනය සඳහා ප්‍රමුඛතාව දීමයි. නමුත් මෙරටට මේ මොහොතේදී සැබෑ ලෙසම අවශ්‍ය වී ඇත්තේ ආනයනය කරනු ලබන ආහාර වර්ග සඳහා දේශීය ආහාර ආදේශනය” ප්‍රතිපත්තියකට ප්‍රමුඛතාවය දෙමින් වඩාත් පෝෂ්‍යදායි මාළු සහ වෙනත් දේශීය ආහාර නිෂ්පාදනය පුළුල් කිරීමත් ඒ සඳහා දේශීය වෙළඳපොළ සංවර්ධනය කිරීමත්ය. එමගින් විදේශ විනිමය ඉතිරි කර ගත හැකිය. එපමණක් නොව වර්තමානයේදී ජාත්‍යන්තර වශයෙන් ඉන්ධන සහ ආහාර සැපයුමට ජාත්‍යන්තර සහ ජාතික වශයෙන් පනවා ඇති විවිධ සම්බාධක මගින්ද ඉතා බලගතු ජාත්‍යන්තර බලවේග විසින් සංවිධානාත්මක ලෙස ආහාර සැපයුම් මාර්ග සම්බන්ධ ඩිජිටල් දත්ත හුවමාරු පද්ධති හැක් කිරීම මගින් ද ආහාර සැපයුම අඩාල කිරීම නිසා රටතුළ සාගත තත්ත්වයක් ඇති වීම වළක්වාගැනීම දේශීය ආහාර නිෂ්පාදනයට ප්‍රමුඛතාව දීම සිදු කළ හැකිය.

කොවිඩ්-19 ව්‍යුහාත්මක ගැලපීමක්: ආනයනය මත රඳා පවතින ආහාර සංස්කෘතිය

මේ මොහොතේදී දුප්පත්කම, දුෂ්පෝෂණය සහ ණය උගුල පැරදවීම සඳහා ශ්‍රි ලංකාව ඉතා පැහැදිලිව සිය ධීවර, සාගර සහ ඛනිජ සම්පත්වලින් ප්‍රයෝජනය ගත යුතුය. ඉතා පුළුල් ධීවර සම්පත් ප්‍රමාණයක අයිතිය සතු වුව ද ධීවර නිෂ්පාදනය විසින් ශ්‍රී ලංකාවේ දළ ජාතික නිෂ්පාදනයට දක්වන වාර්ෂික දායකත්වය හුදෙක් 2.5%ක් පමණකි. ඉතා වටිනා ඛනිජ සම්පත් වන ග්‍රැෆයිට්, ටයිටේනියම්, සර්කොන් වැනි විරල වටිනා ඛනිජමය මුලද්‍රව්‍ය” (Rare Earth Elements – REE) හුදෙක් වැලි ලෙස අපනයනය කිරීම නිසා ලංකාව දැන් එමගින් ලබන්නේ ඉතා අවම ආදායමකි.

ජාතික ආහාර නිෂ්පාදන පද්ධතිය සහ රජයේ කෘෂිකාර්මික සහ ධීවර ආයතන සහ ඒ හා අදාළ සේවා සැපයිම වසර දෙකක කොවිඩ්-19 ලොක්ඩවුන් හේතුවෙන් දැවැන්ත පීඩනයකට පත්ව ඇති අතර බහුජාතික කෘෂිව්‍යාපාරික සමාගම් විසින් මෙම අංශ ආක්‍රමණය කිරීමට මේ අවස්ථාව උපයෝගී කර ගෙන තිබේ. මෙම සමාගම් විසින් ඉතා වේගවත්, සැලසුම් සහගත සහ භයානක ‘ව්‍යුහාත්මක ගැලපීම්’ දියත් කර ඇත්තේ ආනයනිත ආහාර මත ශ්‍රි ලංකාව පරාධීන කිරීමේ ඉලක්කය සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහාය. මෙම කෘෂි නිෂ්පාදන සමාගම් විසින් ලංකාවේ ආහාර නිෂ්පාදනය මුළුමණින්ම සියතට ගැනීම මගින් එය ලංකාවේ ආහාර ස්වෛරීත්වය අහිමි කරනවා පමණක් නොව ශ්‍රි ලාංකික ජනතාවගේ සෞඛ්‍යයටද, පෝෂණ තත්ත්වයටද බරපතල තර්ජනයක් එල්ල කරනු ඇත.

උතුරු නැගෙනහිර සහල් බඳුන ලෙස හැඳින්වෙන වාකරෙයි ප්‍රදේශයේ වී වගාව සඳහා භාවිතා කළ ඉඩම් ගර්කින් වගාව සඳහා යොදාගනිමින් තිබේ. ගෝලීය වෙළඳාම සැලසු ම්සහගතව කඩාකප්පල් කිරීම මගින් සිදුවන අවහිරතා වර්ධනය වෙමින් පවතින සංදර්භය තුළ ශ්‍රි ලංකාව තවත් ඩොලර් කීපයක් උපයනු සඳහා දිගුකාලීන ආහාර ස්වෛරීත්වයක අවශ්‍යතාව ද, ජානමය වශයෙන් විකෘති කරන ලද බීජ සහ අස්වැන්න මත රඳා පැවතීම හේතුවෙන් සිදුවන ජෛව විද්‍යාත්මක සහ පාරිසරික හානියද නොතකා හරිමින් මෙම දිවයින මැද පෙරදිග සඳහා කෙසෙල් වත්තක් බවට පත් කරමින් තිබේ.

ඩොලර් ඉපැයීම සඳහා ශ්‍රී ලංකාව තුළ වගා කිරීමට සැලසුම් කෙරෙන බඩ ඉරිඟු සහ ගර්කින් සඳහා අවශ්‍ය වන බීජ, පොහොර සහ වෙනත් කෘෂි රසායනික ද්‍රව්‍ය ගෙන්වනු ලබන්නේ බහුජාතික කෘෂි සමාගම් වෙතින් වන අතර ඒ සදහාද ගෙවීමට සිදුවන්නේ ඩොලර් වලිනි. එහෙයින් මේ මගින් උපයන විනිමය නොසැළකිය හැකි තරම් සුළු වනු ඇත. මෙම බෝග සඳහා ආනයනය කරන බීජ, පොහොර සහ කෘමි නාශක සඳහා කොතෙක් වියදම් කිරීමට සිදුවන්නේ දැයි අපට දැනුම් දී තිබේ.

බෝග විවිධාංගීකරණය යහපත් දෙයක් වුවද ශ්‍රී ලාංකිකයන් විසින් සිය සෞඛ්‍ය සම්පන්න ධීවර සම්පත් වලින් ප්‍රයෝජන ගැනීම සහ සහලින් ස්වයංපෝෂිත වීමේ ඉලක්කය සාක්ෂාත්කරගැනීමද අනෙකුත් දේශීය බෝග වගාවන් ආරක්ෂාකර ගැනීමද අත්හැර නොදැමිය යුතුය. විශේෂයෙන්ම පසුගිය මාසවලදී සිදු වූ ඉන්ධන සහ බලශක්ති සැපයුමට එරෙහිව ජාත්‍යන්තරව සිදු කළ සැලසුම් සහගත අවහිර කිරීම් ද සේනා දළඹුවා වැනි විවිධ ජෛව විද්‍යාත්මක උවදුරු ද සැලකිල්ලට ගෙන බඩ ඉරිඟු වැනි ආනයනය කරන බීජ යොදමින් සිදු කරන බෝග වගාවන් මත සිය ආහාර සැපයුම පරාධීන නොකිරීමට ලංකාව වගබලාගත යුතුය.

ප්‍රමුඛතාවන් පිළිබඳ ප්‍රතිපත්ති අවතැන්වීම, ආර්ථික කම්පන යටතේ බහු ජාතික කෘෂි සමාගම් විසින් දේශීය ගොවි බිම් ආක්‍රමණය කිරීම

‘අපනයනය විසින් මෙහෙයවෙන’ ආර්ථික වර්ධනයක් සහ විවෘත ආර්ථිකයක් ගැන කතා කරන අතරම රනිල් වික්‍රමසිංහ රජය විසින් ආනයනය මත රඳා පවතින ආර්ථිකයක් ප්‍රවර්ධනය කරමින් ආහාර සංස්කෘතියේද, කෘෂිකාර්මික ව්‍යුහාත්මක සැකැස්මේද ආහාර සුරක්ෂිතතාවයේද විශාල සහ වේගවත් විපර්යාසයක් සිදු කිරීමට මං පාදා තිබේ. ආපදා ධනවාදයට ඉඩ සලසන විවිධ බාහිර ආර්ථික කම්පන” යටතේ ද ගෝලීය කෘෂි ව්‍යාපාර සහ සමාගම් විසින් ජාතික ආහාර නිෂ්පාදන පද්ධතීන් අත්පත් කරගැනීම මගින්ද ප්‍රතිපත්තිමය තීරණ මගින්ද මෙම පරිවර්තනය දැනට කලෙක සිට සිදුවන එකක් බව සැබෑවකි.

මෙයට පෙර 2019 පාස්කු බෝම්බ ප්‍රහාරය විසින්ද, කොවිඩ්-19 දෙවසරක ලොක්ඩවුන් මගින්ද මුහුදු යාම සීමා කිරීම සහ ධීවර වරායන් වසා දැමීම මගින්ද, 2022 එක්සත් ජනපද ඩොලර් ණය උගුල මගින් ඇති කරන ලද ඉන්ධන අර්බුදය තුළ ධීවරයන් සිය බෝට්ටු සඳහා භාවිතා කරන භූමිතෙල් සහ ඩීසල් හිඟය සහ මිල ඉහළයාම් හේතුවෙන්ද ධීවර ප්‍රජාවන් මසුන් ඇල්ලීම පිණිස මුහුදු යාම වළක්වන ලද අතර ඒ මගින් ඔවුන්ගේ ජීවිකාවට මෙන්ම රටේ සෙසු ජනකොටස්වල ආහාරයේ ප්‍රධාන ප්‍රෝටීන ප්‍රභවය වූ මුහුදු මාළු සැපයීමටද බරපතල තර්ජනයක් එල්ලකරන ලදි.

මේ අතර යුරෝපා සංගමයේ ව්‍යාපෘති සහ ට්‍රෝලර් යාත්‍රා මගින් ශ්‍රි ලංකා මුහුදු සීමාව තුළ දැවැන්ත පරිමාණයෙන් මසුන් මැරීම සිදු කරන අතර දේශීය ධීවරයන් බහුතරයකට සිදු වූයේ කුඩා එක්දින බෝට්ටු හෝ සම්ප්‍රදායික බෝට්ටු මගින් නොගැඹුරු මුහුදේ මසුන් ඇල්ලීමට සීමා වීමටය. දේශීය ධීවරයන් අතර බහු දින යාත්‍රා ඇත්තේ ඉතා සීමා සහිත පිරිසකට පමණි. ඒ අතර ශ්‍රී ලංකාවේ බටහිර වෙරළාසන්නව හයිබ්‍රිඩ් යුද මෙහෙයුමක ආකාරයෙන් සිදු වූ එම්වී පර්ල් සහ එම්ටී ඩයමන්ඩ් යාත්‍රා සම්බන්ධ අනතුරු විසින්ද බටහිර මුහුදේ ධීවර නිෂ්පාදනයට වසර ගණනාවකට යථා තත්ත්වයට පත් කළ නොහැකි හානියක් සිදු කරන ලදි. අනතුරට පත් වූ එම්ටී ඩයමන්ඩ් නැව තුළ පැවැති ටොන් 270,000ක බැරතෙල් විසින් මුහුදු ජලය දූෂණය කරමින් මත්ස්‍ය සම්පත විනාශ කරන ලදි. එම්වී පර්ල් නෞකාවේ තිබූ රසායනික ද්‍රව්‍ය ටොන් දහස් ගණනක්ද සහ ක්ෂුද්‍ර ප්ලාස්ටික් ගෝලිකා බිලියන ගණනක් ද සමුදුර එක්වී එවැනිම විනාශයක් සිදු කරන ලදි. මෙම හයිබ්‍රිඩ් යුද ප්‍රහාරයන් මගින් ධීවර ජනයාගේ ජීවිකාවට පමණක් නොව රටේ සමස්ත ජනතාවගේ පෝෂණයටද බරපතල හානියක් සිදු කර තිබේ.

කොවිඩ්-19 ලොක් ඩවුන් සහ ඉන් පසුව සිදු වූ ප්‍රතිඇරඹුම විසින් ලංකාවේ ධීවර කර්මාන්තය, කෘෂිකර්මාන්තය, සහ ඒ හා අදාළ පර්යේෂණ ආයතන සහ රජයේ ව්‍යාප්ති සේවාවන් අඩාල කර දුර්වල කරන ලදි. ඒ අතර බහුජාතික කෘෂි සමාගම් විසින් ණය උගුලට හසු වී දුර්වලව සිටි ගොවි ප්‍රජාව සිය ග්‍රහණයට ගනු ලබමින් සිටියි. මෙලෙස සාගතයක් නිර්මාණය වන තත්ත්වයන් විවිධ බාහිර බලවේග සමග එක්ව නිර්මාණය කරමින් සිටින ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ, පුළුල් ධීවර හා කෘෂිකාර්මික සම්පත් ඇති සශ්‍රීක හා සාරවත් ඝර්ම කලාපීය රටක් වන ශ්‍රි ලංකාව තුළ සාගතයක් ඇති වන බවට මේ වසරේ අප්‍රේල් මාසයේදී අභූත අනාවැකියක් පළ කර තිබේ.

දිවයිනේ බහුල සම්පත් ප්‍රයෝජනයට ගන්නවාට වඩා, රනිල් වික්‍රමසිංහ පාලනයේ ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති සහ සංවර්ධන න්‍යාය පත්‍රය සැලසුම් කර ඇත්තේ ශ්‍රී ලංකාව පළමු අවස්ථාවේ දීම ණය උගුලට හසු කරගන්නා ලද ණයහිමියන්” තෘප්තිමත් කිරීමට බව පෙනේ. දකුණු හා මධ්‍යම ආසියාව සඳහා එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය ලේකම් ඩොනල්ඩ් ලූට අනුව, බලයේ” පිටුබලය ලබන ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ, වොෂින්ටන් සම්මුතියද අභිබවා යන නව ලිබරල්වාදියෙකු ලෙස කීර්තියක් ලැබීම පුදුමයක් නොවේ!

මත්ස්‍යයන්ට සිදු වූයේ කුමක්ද? යුරෝපා සංගමයේ සාගර කොල්ලය සහ ආඛ්‍යාන ක්‍රීඩාව

මත්ස්‍ය සම්පත ක්ෂය වීම සම්බන්ධයෙන් ඉන්දියානු ධීවරයින්ට දොස් පැවරීම ලංකාවේ කොම්පැණි මාධ්‍ය විසින් ප්‍රවර්ධනය කරන ආඛ්‍යානයයි, නමුත් ඉන්දියානු සාගර ටූනා කොමිසමේ (Indian Ocean Tuna Commission-IOTC) නිල දත්ත පෙන්නුම් කරන්නේ යුරෝපීය සංගමයේ ට්‍රෝලර් සමාගම් විසින් විශේෂයෙන් ප්‍රංශය සහ ස්පාඤ්ඤය විසින් කලාපයේ විශාලතම ආසියානු රටවල් ඉන්දියාවට ඉන්දුනීසියාව වඩා මසුන් අල්ලා ඇති බවයි. ඇත්ත වශයෙන්ම, ඉන්දියානු ධීවරයින් මසුන් අල්ලන්නේ උතුරු මුහුදේ මිස ධීවර සම්පත් බහුල ශ්‍රී ලංකාවේ දකුණු මුහුදේ හෝ ශ්‍රි ලංකාවට අයත් විශේෂ සාගර ආර්ථික කලාපයේ (Exclusive economic zone-EEZ) නොවේ.

ඉන්දීය ධීවරයින්ට දොස් පැවරීමේ මාධ්‍ය ආඛ්‍යානය විසින් ඉන්දියානු සාගර රටවල් අතර බෙදීම් ප්‍රවර්ධනය කරමින් ඉන්දියන් සාගරයේ දුරස්ථ කලාපයන්හි ප්‍රංශය, ස්පාඤ්ඤය ඇතුළු යුරෝපා සංගමයේ රටවල් අධික ලෙස මසුන් ඇල්ලීමට එරෙහිව එම ක්‍රියාව තහනම් කිරීම සඳහා ඉන්දියානු සාගර රටවල් එකමුතු වීම වළක්වයි, සෝමාලියානු මුහුදු කොල්ලකරුවන්” ලෙස බටහිර මාධ්‍ය විසින් හැඳින්වෙන සන්නද්ධ ධීවරයන් විසින් ප්‍රංශය බටහිර ඉන්දියන් සාගරයේ අධික ලෙස මසුන් අල්ලන විට ඒවා සිය බලය යොදා නැවත අත්පත් කරගැනීම සිදු කරයි. ස්පාඤ්ඤය සහ යුරෝපා සංගමයේ සෙසු රටවලට එරෙහිව ඉන්දියානු සාගරයේ නව යටත්විජිත කොල්ලය” සම්බන්ධයෙන් චෝදනා එල්ලවී ඇත.

මේ අතර දේශගුණික විපර්යාස හේතුවෙන් සිදුවන විනාශයන් පිළිබඳ ආඛ්‍යානයට සහ සාගර පාරිසරික සංරක්ෂණ කලාපවලට ( environmental protection Areas – MPA)මුවා වී දැවැන්ත බහුජාතික සමාගම් විසින් ධීවර නිෂ්පාදන අංශය ආක්‍රමණය කරමින් සිදු කරන නීල ආර්ථික සාගර කොල්ලය”(Blue economy Ocean grab ) පිළිබඳව ඉන්දුනීසියානු ධීවර ප්‍රජාව ලෝකයේ අවධානය යොමු කරවා ඇත.
2022 වර්ෂයේ ජූලිමාසයේදී පෘතුගාලයේ ලිස්බන්හිදී පවත්වන ලද එක්සත් ජාතින්ගේ සාගර කටයුතු පිළිබඳ ගෝලීය සම්මේලනයක් පවත්වන ලදි. එහි තේමාව වූයේ ඉලක්ක 14 වැඩ සටහන ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා නවීකරණය සහ විද්‍යාව මත පදනම්ව සාගරය සම්බන්ධ කටයුතු වේගවත් කිරීම (Scaling up ocean action based on science and innovation for implementing Goal 14) යන්නයි. එහිදී පවත්වන ලද සිය දේශනය තුළ ට්‍රාන්ස්නැෂනල් ඉන්ස්ටිටියුට් ආයතනයේ පර්යේෂකයෙකු වන කාර්ස්ට්න් පෙඩර්සෙන් (Carsten Pedersen) විසින් පෙන්වා දෙන ලද්දේ ලෝකයේ සාගර ආර්ථිකය වර්තමානයේදී ඉතා දැඩි ලෙස පාරජාතික සමාගම් (TransNational Vompanies – TNCs) 100ක් විසින් දැඩිලෙස පාලනය කරන බවයි.එම සමාගම් විසින් සාගර ආර්ථික ප්‍රාග්ධනයෙන් 60%ක් සංකේන්ද්‍රණය කරගෙන ඇති බවත් ඔහු විසින් එහිදී වැඩිදුරටත් පෙන්වා දී තිබේ. (මේ පිළිබඳව වැඩිදුර හැදෑරීම සඳහා කියවන්න)

එක්සත් ජාතින්ගේ සංවිධාන පද්ධතිය තුළ උත්සන්න වෙමින් පවතින බහුජාතික සමාගම්වල ග්‍රහණය විසින් සාගර සම්පත් කොල්ලය වඩාත් තීව්ර කොට තිබේ. මෙම සමාගම් විසින් සාගර ආර්ථිකය තුළ ආයෝජනය කිරීම් සහ මුල්‍ය සම්පත් යෙදවීම් පිළිබඳව දොඩමළු වී සිටිති. සාගර සංරක්ෂණ කලාපයන් [Marine Protected Areas] පිළිබඳව එක්සත් ජාතින්ගේ 2030 න්‍යාය පත්‍රය සඳහා අරමුදල් සපයන්නන් වන දානපති පදනම් ආයතන ද ප්‍රංශය, ජර්මනිය සහ ස්වීඩනය වැනි රටවල්වල මුල්‍යාධාර ලබන සාගර මෙහෙයුම් අරමුදල ( Blue Action Fund ) ද විසින් මෙම සංරක්ෂණ න්‍යාය පත්‍රය පෙරට ගෙන යාම සඳහා ඇමෙරිකන් ඩොලර් බිලියනයක් යොදවා තිබේ. නමුත් මෙම මුදලින් සතයක්වත් ඒ ඒ රටවල ආණ්ඩුවලට හෝ ධීවර ප්‍රජාවන් වෙත නොලැබේ. ඒවායින් විශාල ප්‍රමාණයක් ලැබෙන්නේ විශාල ජාත්‍යන්තර සංරක්ෂණ සංවිධාන වෙතය. WFF, Conservation International සහ The Nature Conservancy යනු ඒ අතර කීපයකි. සමහර අවස්ථාවන්හිදී මෙම සංවිධානවල අයවැය ඇතැම් රටවල ධීවර අමාත්‍යාංශවල අයවැයට වඩා විශාලය.”

මේ අතර ශ්‍රී ලංකාව සිර වී ඇති ඩොලර් ණය උගුල සහ තමන් බංකොළොත් බවට එය විසින් කරන ලද ප්‍රකාශය විසින් ගෝලීය සමාගම්වලට සහ වොෂින්ටන් සම්මුතියට ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථිකයේ සහ වෙළඳ ප්‍රතිපත්තියේ අභ්‍යන්තරයටම සිය ආක්‍රමණය විහිදුවාලීමට ඉඩ සලසා ඇත. එමෙන්ම ඒ මගින් දැනට ක්‍රියාත්මක වෙමින් පවත්නා ජාතික ආහාර සුරක්ෂිතතාව, ප්‍රතිපත්ති සහ සංස්කෘතිය පිළිබඳ ව්‍යුහාත්මක ගැලපීම් තුළ විශාල අධිපතිවාදි මැදිහත් වීමක් ඔවුහු සිදු කරමින් සිටිති. මෙය ද්විත්ව අනතුරක්ද නැතහොත් පත්ලටම සූරා කමින් සිදු කෙරෙන මංකොල්ලයක්ද( race to the bottom)?

මේ අතර 2022 නොවැම්බර් දිනැති කඩිමුඩියේ එළි දක්වන ලද පර්යේෂණ” පත්‍රිකාවක් විසින් කැලරි කාර්යක්ෂමතාව” සඳහා ආනයන ආහාර මත යැපීම යහපත් බව ප්‍රකාශ කරමින් කෘෂිකාර්මික හා ධීවර අංශවල දියත් කෙරෙමින් පවතින ව්‍යුහාත්මක ගැලපුම් සාධාරණීකරණය කිරීමේ උත්සාහයක් දරා ඇත.

මෙම පර්යේෂණ පත්‍රිකාවේ කතුවරුන් කියා සිටින්නේ ආහාර හිඟයක් සහිත පවුල් විසින් භාවිතා කිරීමට පුරුදුව සිටින ආනයනය කරන ලද ආහාර (කැලරි) වැය කරන මිලට ඉහළම කාර්යක්ෂ්මතාවක් ලබාදෙන බව” සහ … ධාන්‍ය සහ පරිප්පු, වියලි බෝංචි, කඩල, සෝයා වැනි ආනයනිත ශාකමය ආහාර මත රඳාපවතින නාගරික පවුල්වල ආහාර සඳහා කරන වැයකිරීම්වල ඉහළම කාර්යක්ෂමතාවක් හිමිකරගන්නා බව” ත්ය.

අපගේ පර්යේෂණයේ ප්‍රතිඵල විසින් ඉල්ලා සිටින්නේ දේශීය ආහාර නිෂ්පාදනයට හිතකර ප්‍රතිපත්ති සහ ඒ සඳහා වන පක්ෂග්‍රාහීත්වය ආහාර හිඟයෙන් පෙළෙන සහ නාගරික පවුල්වලට අසමානුපාතික ලෙස බලපාන බැවින් ආහාර හිඟයෙන් පෙළෙන සහ නාගරික පවුල්වලට ආනයනික ආහාර අහිමි නොකරන විචක්ෂණ වෙළඳ ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කරන ලෙසය.” යි එම පත්‍රිකාවේ කතුවරුන් විසින් වැඩි දුරටත් සඳහන් කර තිබේ.”iv

මේ අනුව ගුණාත්මක වශයෙන් ඉහළ දේශීය ආහාර බෝග සංවර්ධනයට සහ ලංකාවට අයත් පුළුල් ධීවර සම්පත් ප්‍රයෝජනයට ගැනීම සඳහා වැඩ පිළිවෙළක් සකස් කරමින් විදේශ විනිමය ඉතිරි කරගනු වෙනුවට අපනයනය මූලික කොට ගත් ආර්ථික වර්ධනයක් ඇති කරගැනීමේ මුවාවෙන් අපනයනය ඉලක්ක කරගත් ආහාර බෝග වගාවට යොමුවූත් සහ දුප්පත් මිනිසුනට අවශ්‍ය අත්‍යවශ්‍ය කැලරි සහ ප්‍රෝටීන ලබා ගැනීම සඳහා ලාභ බඩඉරිඟු වැනි ආනයනිත ආහාර මත පදනම් වූත් විකාර සහගත ප්‍රතිපත්තියකට ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුව යොමු විය යුතුයැයි මෙම පත්‍රිකාව විසින් අඟවනු ලබයි.

විවෘත වෙළඳපොළ අපනයන මූලික ආර්ථික වර්ධනය පිළිබඳ සටන් පාඨයට මුවා වෙමින් දේශිය බත් සහ මාළු කෑම වේලට වඩා අඩු පෝෂ්‍ය ගුණයකින් යුතු ලාබ බඩ ඉරිඟු ආනයනය විසඳුම ලෙස හුවා දක්වමින් තිබේ. සාවද්‍ය ලෙස ස්ථානගත කරන ලද ආහාර සුරක්ෂිතතාව පිළිබඳ ප්‍රමුඛතාවන් මේ මගින් පරාවර්තනය වේ. මෙම සාවද්‍ය ප්‍රතිපත්තිය ආනයන වියදම වැඩි කරමින් ණය උගුලේ තවදුරටත් සිරවීමට හේතුවක් වනු ඇත.

මේ අතර ශ්‍රී ලංකාවට අයත් මුහුදු සීමාව තුළ අල්ලන ලද ඉහළ ප්‍රමිතියේ නැවුම් බලමාළු අපනයනයට යුරෝපා සංගමයට සහ ගැඹුරු මුහුදේ මසුන් අල්ලන ට්‍රෝලර් සමාගම්වලට ඉඩ ලබා දෙන රහසිගත ගිවිසුමකට සහ ශ්‍රී ලංකා රජය විසින් අත්සන් තැබීමෙන් පසු එමගින් ලබන ලාභය ශ්‍රී ලංකාවට අහිමි වී තිබේ. එයට ආදේශකයක් ලෙස සිදු කෙරෙන ධාන්‍ය ආනයනය විසින් නිසැකවම ප්‍රෝටීන ඌනතාව සහ මන්දපෝෂණය උත්සන්න කරනු ඇත. රට වටා විශාල මුහුදු සීමාවකට හිමිකම් කියන ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික ධීවර කර්මාන්තය විසින් දළ දේශිය නිෂ්පාදනය වෙත සිදු කෙරෙන දායකත්වය 2%කට සීමා වී ඇත්තේ දිවයිනට අයත් සශ්‍රික මත්ස්‍ය සම්පත මේ ආකාරයට කුණුකොල්ලයට විදේශ රටවලට සහ සමාගම්වලට විකිණීම හේතුවෙනි.

කෙසේ වුවද කොළඹ ආණ්ඩුව එක්සත් ජාතින්ගේ සංවිධානයේ විවිධ උපදේශකයන් සමග එක්වී දේශගුණික ව්‍යසනය” පිළිබඳ ආඛ්‍යානය ගොඩ නැංවීම වේගවත් කරමින් සිටියි. ඒ වගා කිරීම, පරිභෝජනය සහ ජාතික ආහාර සුරක්ෂිතතාව මත පදනම් වූ රටාව විශාල වශයෙන් පරිවර්තනය කරමින් අපනයන ආදේශන” නමින් හැඳින්වෙන ආනයනිත ධාන්‍ය මත රඳා පැවැත්ම තහවුරු කරන ප්‍රතිපත්තියට ආධාර කිරීම සඳහාය. නමුත් දේශගුණික විපර්යාසයන් නිසා සිදුවන වෙනස්කම් හේතුවෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ වාර්ෂික වර්ෂාපතනය ඉහළ යෑම පිළිබඳවද වගා කළහැකි බිම් ප්‍රමාණය වැඩිවීමට ඇති ඉඩ පිළිබඳව ද වන සාක්ෂි වැඩි වැඩියෙන් ලැබෙමින් පවතින බවට යෝජනා කිරීම ආහාර සුරක්ෂිතතාව පිළිබඳ රජයේ ප්‍රතිපත්තිමය ප්‍රමුඛතාවන් ව්‍යාකූල කිරීමට සහ අවධානය වෙනතකට යොමු කිරීමට ද බලපාන බව පෙනී යයි.

ද්විත්ව ව්‍යසනය සඳහා වන සුපිරි අමාත්‍යාංශය: අපනයන ආදේශනය සහ සාගතය ප්‍රතිපත්තිමය තෝරාගැනීමක් ලෙස

රනිල් වික්‍රමසිංහ සෑම විටෙකම වොංෂින්ටන් සම්මුතියටද එහා ගිය ආන්තික නව ලිබරල්වාදියෙකු විය. ඔහුගේ ආණ්ඩුව විසින් සිදු කරමින් සිටින වෙළඳ ලිබරල්කරණය සහ කෘෂි සහ ධීවර ක්ෂේත්‍රයන්හි සිදුකරන ව්‍යුහාත්මක ප්‍රතිසංස්කරණ විසින් පුද්ගලික සමාගම්වල අසීමාන්තික ආක්‍රමණයකට ඉඩ සලසන අතර එමගින් ශ්‍රි ලංකාව සාගත තත්ත්වයකට යොමු කෙරෙමින් පවතී.
පාරිසරික විනාශය හුවා දක්වමින් ශ්‍රි ලංකාව තුළ කාබනික සහ රසායනික පොහොර පිළිබඳ අර්බුදයක් නිර්මාණය කරමින් දේශීය ආහාර නිෂ්පාදනය අඩාල කළ සිය පූර්වගාමියා වූ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මෙන්ම ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ ද මානව ක්‍රියාකාරකම් හේතුවෙන් සිදුවන ගෝලීය දේශගුණික ව්‍යසනය පිළිබඳ ආඛ්‍යානය(The Global Anthropocene Climate Catastrophe Narrative) හඹා යමින් රටට අදාළ සුවිශේෂි සංදර්භය නොතකා හැර තිබේ. විශේෂයෙන්ම සාගත තත්ත්වයක් පිළිබඳ අවදානම මතුවෙමින් පවතින සංදර්භයකදී ඔහු ජාතික ආහාර සුරක්ෂිතතාව තහවුරු කරන ප්‍රතිපත්තියකට යොමු වීමේ අවශ්‍යතාව බැහැර කරමින් ව්‍යසන ධනවාදයට සහ කෘෂි සමාගම්වලටද සාගර සම්පත් කොල්ලකන සමාගම්වලටද උපරිම ලෙස ලාභ ලැබීමට ඉඩ සලසා තිබේ.

ආහාර සංස්කෘතියේ ද ආහාර සුරක්ෂිතතාවයේද විශාල පරිවර්තනයක් සිදු කෙරෙමින් පවතින්නේ ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ විසින් ක්ෂේත්‍රයන් ගණනාවක කටයුතු තමන් වෙතම පවරාගෙන ගොඩ නගාගෙන ඇති සුපිරි අමාත්‍යාංශයක් යටතේය. ඒවා නම් ආරක්ෂක, මුදල්, ආර්ථික ස්ථාවරකරණ, සහ ජාතික ප්‍රතිපත්ති, තාක්ෂණික කටයුතු, කාන්තා කටයුතු, ළමා කටයුතු සහ සමාජීය පරිසර, සහ ආයෝජන සහ ආයෝජන ප්‍රවර්ධන අමාත්‍යාංශය යන අමාත්‍යාංශ 11 ය. තමන් යටතේ පවතින මෙම අමාත්‍යාංශවල රාජ්‍ය ඇමැතිවරුන්ගෙන් ඔහු අපේක්ෂා කරන්නේ සියල්ල විකුණා දැමීමේ සිය ප්‍රතිපත්තියට නිහඬව සහාය දැක්වීම පමණි. චීනයට එරෙහි සිය යුද්ධය වේගවත් කරමින් සිටින එක්සත් ජනපදය විසින් තමන්ට ගැති ආර්ථික ඝාතකයෙකු යටතේ පිහිටුවන ලද ආණ්ඩුවක් මගින් උපායමාර්ගික වැදගත්කමක් සහිත මෙම දිවයින මත ඩොලර් ණය යටත්විජිතවාදය තවදුරටත් තහවුරු කර තිබේ.

කාබනික පොහොර වෙත මාරු වීමට දරන ලද උත්සාහය මෙන්ම මත්ස්‍ය ප්‍රෝටීන අත්හැර ආනයනිත බඩ ඉරිඟුවලින් නිෂ්පාදිත සත්වාහාර ලබා දී නිෂ්පාදනය කරන ලද කුකුළු මස් වලට මාරු වීම මහත් ව්‍යසනයක් සඳහා වන වට්ටෝරුවක් මෙන්ම ලබන වසරේදී සිදුවෙතැයි අපේක්ෂා කරන සාගතය සහතික කරන ප්‍රතිපත්තියක්ද වනු ඇත. එමෙන්ම කෘෂි සහ ධීවර කර්මාන්තයට අදාළ ආයතන ද ඒ හා සම්බන්ධ රාජ්‍ය සේවාවන්ද පසුගිය කොවිඩ්-19 ආඛ්‍යානයේ ලොක්ඩවුන් යටතේ දුර්වල කරනු ලැබීම හේතුවෙන් බහුජාතික කෘෂි සහ ධීවර සමාගම්වලට ලංකාවේ ජාතික ආහාර සංස්කෘතිය සහ ආහාර සුරක්ෂිතතාව ආක්‍රමණය කිරීමට ඉඩ සැලසිණ.

වසංගත, සාගතය, භීතිය, දේශගුණික අර්බුදය සහ ණය ගැතිභාවය මැද වේදිකාගත කරන ලද ව්‍යාජ පොහොර අර්බුදය ආදියෙන් සමන්විත ආඛ්‍යානය විසින් කාලයක් තිස්සේfi සිදුවෙමින් පවතින සාම්ප්‍රදායික ආහාර, ආහාර සංස්කෘතියේ සහ පෝෂණ තත්ත්වයන්ගේ සිදුවෙමින් පැවැති පරිවර්තනය මේ වසරේදී වේගවත් කර ඇති බව නිරීක්ෂණය කළ හැකිය. මෙය ද්විත්ව අනතුරක් වෙත වේගයෙන් උත්සන්න වෙමින් පවතින තත්ත්වයක් ද?

ගෝලීය ප්‍රත්‍යාරම්භයන් මැද දේශීය විසඳුම්

ජාතික ආහාර සුරක්ෂිතතාව තහවුරු කිරීම සඳහා ශ්‍රී ලංකාවට සිය විශේෂ සාගර ආර්ථික කලාපයේ සම්පත් ආරක්ෂා කරගැනීමට සහ උපයෝගී කරගැනීමට රාජ්‍ය මෙහෙයවීම යටතේ වන ක්‍රියාත්මක සැලසුමක් අවශ්‍යය. එමෙන්ම එම සැලසුම මගින් බඩ ඉරිඟු බීජ, ඒ සඳහා වන පොහොර සහ කෘමිනාශක, සත්ව සහ මිනිස් ආහාරය සඳහා බඩඉරිඟු ආනයනය වෙනුවට වී සහ කුරක්කන් වැනි දේශීය බෝග වලට ප්‍රමුඛතාව ලබාදිය යුතුය. එමෙන්ම එම සැලසුම මගින් හරිතාගාර ආචරණය ට මං පාදන වායූන් මුදාහරින රතු මස් නිෂ්පාදනය අඩු කළ යුතුය.

ගැඹූරු මුහුදේ මසුන් මරන රාජ්‍යයන් සමග වන එකඟතාවන් සහ ගිවිසුම් නැවත විමර්ශනයකට ලක් කර ශ්‍රී ලංකාවේ පවත්නා ආහාර සහ පෝෂණ අර්බුදයත් සාගත තත්ත්වයක් ඇතිවීමේ අවදානමත් සැලකිල්ලට ගෙන එවැනි විදේශ රාජ්‍යයන් සමග ඇතිකරගෙන ඇති ගිවිසුම් සහ එකඟතාවන් අත්හිටුවිය යුතුය.එමෙන්ම ප්‍රංශ, ජපන්, කොරියන් සහ වෙනත් පුද්ගලික සමාගම් විසින් පුද්ගලික සහ රාජ්‍ය හවුල් ව්‍යාපාර උපයෝගී කරගනිමින් සිදු කරන ඉන්දීය සාගරයේ ධීවර සම්පත් කොල්ලය තහනම් කළ යුතුය.

අධික ලෙස මසුන් ඇල්ලීම නිසා ඉන්දීය සාගරය සහ ශ්‍රී ලංකාවේ විශේෂ සාගර ආර්ථික කලාපය තුළ මසුන් ගහණය තුනී වීම සහ වඳවීම වැලැක්වීමට යුරෝපා සංගමය සහ ඉන්දීය සාගරයට අයත් නොවන ගැඹුරු මුහුදේ මසුන් අල්ලන වෙනත් රාජ්‍යයන් සහ සමාගම් විසින් සිදු කෙරෙන මසුන් ඇල්ලීම නැවැත්වීම ක්ෂණික අවශ්‍යතාවයක් වී තිබේ. ඒ අතරම ශ්‍රි ලංකාව ක්‍රමයෙන් සිය ධීවර නිෂ්පාදනය සහ මත්ස්‍ය තෙල් නිෂ්පාදනය ඉහළ දැමීමට කටයුතු කළ යුතුය.

ආහාර සුරක්ෂිතතාව ඇති කිරීමට නම් මසුන් මැරීමට මුහුදුයාමට භාවිතා කෙරෙන කුඩා බෝට්ටු සඳහා සහ කෘෂිකාර්මික කටයුතු සඳහා ධීවරයන්ට සහ ගොවීන්ට අවශ්‍යවන භූමිතෙල් සහ ඩීසල් වැනි ඉන්ධන සහන මිලකට ලබාදීමට රජය කටයුතු කළ යුතුය. අවධානයට යොමු කළ යුතු අවසාන සහ වඩාත් වැදගත් කරුණක් වන්නේ දකුණු මුහුදේ මසුන් මැරීම සිදු නොකරන ඉන්දියන් ධීවරයන්ට දෝෂාරෝපණය කරමින් ධීවර කටයුතු පිළිබඳව ඉන්දියාව සමග ගැටුමකට එළැඹෙනු වෙනුවට ශ්‍රි ලංකා රජය ඉන්දියානු රජය සමග සමීපව කටයුතු කරමින් යුරෝපා සංගමය සහ අනෙකුත් ගැඹුරු මුහුදේ මසුන් මරන සමාගම් සහ ඔවුන්ගේ දේශීය එජන්තවරුන්ගේ මසුන් මැරීම තහනම් කරවීම සඳහා කටයුතු කළ යුතුව ඇති බවය. ශ්‍රී ලංකාවේ විශේෂ සාගර ආර්ථික කලාපය තුළ සහ මධ්‍යම ඉන්දීය සාගර කලාපය සිය කොලනි බවට පත්කර ගනිමින් සහ ශ්‍රී ලංකාවට නුදුරු චාගෝස් වැනි දිවයින් තුළ කඳවුරු බඳිමින් මෙම බාහිර රටවල් සහ සමාගම් විසින් දැවැන්ත පරිමාණයෙන් මසුන් මැරීම හේතුවෙන් දැනටමත් හිඟවෙමින් පවතින මත්ස්‍ය සම්පත ආරක්ෂා කිරීමටත් වර්ධනයටත් අවස්ථාව සැලසිය හැක්කේ එමගිනි.

පරිවර්තනය: අජිත් සී හේරත්

Malinda Seneviratne

Sometime in May 2022, when it was announced that plans were underfoot to hold the delayed parliamentary elections, there was a hue and cry, mostly from the then Opposition. Key leaders of the Samagi Jana Balavegaya (SJB) argued that elections would worsen the Covid-19 situation. Nothing of the kind happened of course, but at the time there was some merit to the reasoning. The results revealed the true concern: defeat.  

Elections should be held simply because that’s part of upholding the constitution. Over the years we have heard lots of arguments for postponing elections such as, yes, Covid, political turmoil, war and economic crisis. Typically, elections are demanded by those who feel confident of victory or who fear the returns would be even more unfavourable if they are held later. No one tells the truth, but in what kind of elections are demanded and when, tell us a lot about those who are agitating.  

The demand is for local government elections. They were last held on February 10, 2018. So elections need to be held in February 2023 or thereabouts. It is legitimate, absolutely, to say ‘this should be done.’ Those who are insisting on local government elections being held at the time demanded by the constitution often ice the demand with the word ‘democracy’. That’s good too. And correct.

There’s a small problem about these born-again democrats though. They’ve not only wanted the constitution violated and elections postponed on occasion (as happened in 2020), they’ve been DEAD SILENT about provincial council elections not being held.  

Elections were last held for the Western, Southern and Uva provincial councils in 2014, for the Central, Northern and North Western provincial councils in 2013, and for the Eastern, North Central and Sabaragamuwa provincial councils as far back as 2012.  Let that sink in.

So, ladies and gentlemen, democracy not being affirmed and indeed kicked in the metaphorical gut by not holding elections for the Eastern, North Central and Sabaragamuwa provincial councils in TEN long years, is ok? No, not ok. It’s been NINE years since elections were held for the Central, Northern and North Western provincial councils. That’s ok? No need to agitate? No need to talk about democracy? Really? Elections for the Western, Southern and Uva provincial councils should have been held three years ago. Not a murmur from the born-again democrats. Have you wondered why?  

The truth is that these worthies care not a hoot for democracy. They are not interested in the principles of true representation. They don’t worry about affirming or violating the constitution. They are, to put it plainly, humbugs. All of them.

Now, if they were serious, then they would not only talk about the problems of the system but offer corrections. The electoral system is in dire need of reform. They say it. Everyone says it. However, none of them have engaged with the draft proposals for electoral reform put forward by the committee headed by Dinesh Gunawardena. The president has observed that there are too many members in local government bodies. If that’s the case, corrective legislation should be drafted, debated and passed. Delimitation has been talked of for years. There are no deadlines for completing that exercise. The born-again democrats utter not a word of anguish about such things.  Let me repeat: they are humbugs, all.

Talking of putting things right, a committee was appointed to draft a new constitution. The draft I believe is done and has been handed over to the relevant authorities. What next? Well, that’s not a question that the born-again democrats have asked. Why not? Well, what can you expect from humbugs if not humbuggery, right?  

And it’s not just the politicians. We have the Candlelight Ladies, Rent-a-Protest Agitators, Bornagainazis, Stink Tanks and others who couldn’t get any sleep not too long ago because (hold your breath!) they were tormented by the absence of democracy. Are they sleeping well? They did wave the democratic-reform flag vigorously a few months ago. Have their anxieties been laid to rest since then? Didn’t such people call for a ‘Black Vesak’ as a mark of protest against all systemic ills including the absence of democracy or cheer those who did? Why aren’t they agitating for a ‘Black Christmas’? More humbuggery!

Democracy is about elections. The ‘Aragalaya’ was high on the issue of political legitimacy. Even after the resignation of Gotabaya Rajapaksa, the aragalists and their approvers questioned the legitimacy of the current parliament and the current president. You cannot get the legitimacy issue out of the way through local government elections. Such elections may indicate general support or opposition to a government, but the results either way will fall short of confirming or questioning legitimacy, respectively.  

While it is certainly legitimate to demand that local government elections be held, if the issue is one of democracy, then the louder screams should be for provincial council elections and a general election. Maybe the born-again democrats, among whom are diehard federalists/devolutionists have reconciled to the notion that there’s already reconciliation and that devolution is not even a half-way reasonable option that is thrown up by legitimate grievances.  That’s not the main concern here, of course. What’s mind boggling is the myopia and downright silliness of election-demanders who think that a berry called ‘local government elections’ will satisfy a democracy-hunger when there’s more nutritious fruit to be harvested.  

Why not? Well, it’s pretty simple. They are humbugs. Humbuggery is what they know and what they do.    

malindadocs@gmail.com

Media Release Sri Lankan High Commission in Delhi

High Commissioner Milinda Moragoda met with Rahul Bhatia, Founder and Managing Director of IndiGo. They discussed ways to expand collaboration in the aviation sector between Sri Lanka and India including ways and means to make Sri Lankan airports more competitive for Indian carriers. The opportunities presented by the recent permission granted by the Reserve Bank of India to allow VOSTRO accounts were also discussed.

IndiGo is India’s largest airline by passenger carriage and fleet size, and is a pioneer in low-cost aviation in India. The airline has carried over 300 million passengers as of November 2022. 

IndiGo currently operates scheduled flights between Chennai and Colombo and is responsible for transporting a significant portion of tourism traffic from India, Sri Lanka’s largest source market. Tourism from India will play a central role in Sri Lanka’s economic recovery. The recent approval by the Reserve Bank of India to allow VOSTRO accounts to be opened by Sri Lankan banks is a first step towards enhancing rupee-based trade between India and Sri Lanka. This development will be a further catalyst in enhancing tourism and IndiGo will play a key role in this regard.

දිනේෂ් ගුණවර්ධන , අග්‍රාමාත්‍ය, ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජය

යථාර්ථවාදීව ලෝකය දෙස බැලීමට ආදර්ශ සැපයූ ජේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ උප්පත්තිය සිහිගන්වන නත්තල, ප්‍රේමය මානව ගරුත්වය සහ මනුෂ්‍යත්වය පෙරදැරි සමාජයකට නවමු අඩිතාලමක් කර ගනිමු. එය පීඩාවට පත් ජනතාව ඉන් මුදා, යහපත් සමාජයක් නිර්මාණය කිරීම උදෙසා කැපවුණු ජේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ දර්ශනය මත වූ සැබෑ කාලීන අවශ්‍යතාවයක් වනු ඇත.

වෛරය හා කෘරත්වය පිටුදකිමින් ගැටුම් සමනය වන ආර්ථිකමය වශයෙන් හා බව භෝගයෙන් සමෘද්ධිමත් වූ ශ්‍රී ලංකාවක් වෙනුවෙන් නත්තල තවත් ආරම්භයක් කරගත හැක.

සාමය, සමාදානය හා සමානාත්මතාවය යන අපූර්ව පාඩම් මත පිහිටා අන්‍යයන්ට පිහිටවෙමින් නත්තල අර්ථාන්විතව ගත කරමු.

 දිනේෂ් ගුණවර්ධන

අග්‍රාමාත්‍ය

ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදී ජනරජය

2022 දෙසැම්බර් මස 23  

තිසර සමල් – අනුරාධපුර  

ඇයි අපේ ගෙවල් ගිණි තිබ්බේ පහුගිය කාළයේ ? ඇයි අපේ ගෙවල් වලට ගැහුවේ?  දැන් බලාගෙන යන කොට දේශපාලඥයෝ නෙමෙයිනේ හොරු.ඒ නිසා අපේ ගෙවල් නෙමෙයි ගිණි තියන්නේ ඉස්සරහට යැයි ප්‍රාථමික කර්මාන්ත රාජ්‍යය අමාත්‍යය චාමර සම්පත් මහතා ලංකා රාජ්‍යය පොස්පේට් ආයතනයේ අකටයුතුකම් සිදු කරන රාජ්‍යය නිළධාරීන්ට චෝදනා කරමින් පැවසීය.

රාජ්‍යය අමාත්‍යය චාමර සම්පත් දසනායක මහතා ඊයේ (22) එප්පාවල පිහිටි ලංකා රාජ්‍යය පොස්පේට් ආයතනයේ වැඩබිම නිරීක්ෂණය සඳහා පැමිණි අතර, පළමුව අමාත්‍යයතුමන් සේවක හමුවක් පැවැත්වීය.එහිදී එම ආයතනයේ වෘත්තීය සමිති ආයතනයේ සිදු වන දූෂණ අක්‍රමිකතා අමාත්‍යයවරයාට පවසා සිටි අතර, ඉන් අනතුරුව ලංකා රාජ්‍යය පොස්පේට් සමාගමේ අභිනව සභාපතිනිය වන ජී.ඒ.එම් එස්.පී අඹන්වෙල මහත්මියද ආයතනයේ වත්මන් තත්වය හා ඉදිරි සැලසුම් සම්බන්ධයෙන් අදහස් දක්වමින් කියා සිටියාය.අනතුරුව රාජ්‍යය අමාත්‍යය චාමර සම්පත් මහතා අදහස් දැක්වූ අතර, ඉන් අනතුරුව අමාත්‍යයතුමන් එම ආයතනයේ පොස්පේට් නිධිය හා ආයතනයේ වැඩබිම් වල කටයුතු නිරීක්ෂණය කරනු ලැබීය. එහිදී සේවකයින් සමඟ සාකච්ජා කිරීමටද අමාත්‍යයතුමන් කටයුතු කරන ලැබීය.

එහිදී සේවකයින් අමතමින් අදහස් දැක්වූ ප්‍රාථමික කර්මාන්ත රාජ්‍යය චාමර සම්පත් මහතා කියා සිටියේ,

අපි මේ රටේ දේශපාලනයට බොහෝම අමාරුවෙන් ආපු මිනිහෙක් චාමර සම්පත් කියන්නේ, චාමර සම්පත්ගේ දේශපාලන කථිකාව කියවලා තියෙනවා මේ රටේ මිනිස්සු, චාමර සම්පත් කියන්නේ බොහෝම පොඩි තැනකින් පටන් ගත්ත මිනිහෙක්, මේ රටේ අනෙක් දේශපාලඥයෝ වගේ නෙමෙයි, ඉන්දියාවේ නරේන්ද්‍ර මෝදියි , චාමර සම්පත් දසනායකයි දෙන්නම එකයි.එක විදිහට පටන් ගත්ත දෙන්නෙක්, මං ඒක පත්තර වලටත් කියලා තියෙනවා, පාර්ලිමේන්තුවෙත් කියලා තියනවා, අද අපිට ඒවා වෙනුවෙන් සමහර අය මඩ ගහනවා, මඩ ගහපු එවුන්ට මම ඊයේ පෙරේදා එක උත්තරයයි දුන්නේ, වාසගමත් එක්ක නම කියපන් කිව්වා, ඊට පස්සේ කට වහගත්තා.

මෙතන වෘත්තීය සමිති වලින් කියපු සමහර ඒවා අහගෙන ඉද්දී මට නම් ලැජ්ජයි, ඒවාට සම්බන්ධ කෙනෙක් මං වුණා නම් මං නම් හෙට අයින් වෙනවා.මේකේ සමස්ථ සේවකයින්ට තියෙන දේ  හතර පස් දෙනෙක් කන්න ලෑස්ති වෙන්න එපා, අයින් වෙන්න, අයින් කරන්න ඉඩ තියන්න එපා.අපි අයින් කරන්න ගියොත් ප්‍රශ්නයක් වෙනවා.මෙතන බෑග් වලින් මිලියන 10 ක විතර පාඩුවක් වෙලා තියෙනවා.මේ ආයතනය ඕඩියකින් දුවන්නේ, මේ ආයතනයේ ස්ථාවර තැන්පතුව මිලියන 500 යි, ඒක ඇපේට තියලා මිලියන 95 ක අරන් තමයි දැන් පඩි ගෙවන්නේ.ඔය ස්ථාවර තැන්පතුවේ පොලියත් 7% ට විතර බැස්සොත් , මේ රටේ ආර්ථික අවපාතය හොඳ තත්වයකට හැදුනොත් බැංකු පොලිය බහිනවා ආයේ 6% – 7% විතර, එහෙම වුණොත් ඔය ස්ථාවර තැන්පතුව උකසට තියලා පඩි ගෙවන්න වෙන්නේ නෑ, ඊට පස්සේ ස්ථාවර තැන්පතුවටත් කෙළවිලා, ආයතනයටත් කෙළවිලා, ඔය මිලියන 595 ත් ඉවර වෙලා තමයි නවතින්නේ.

මං මේ ආයතනයේ සම්පූර්ණ සිද්ධි හොයලා ඉවර වෙලා තමයි මෙතන්ට ආවේ, කොළඹ ඉන්න අය ඉන්නවා, පැයක් අත්සන් කරලා එළියේ වැඩ කියලා ගෙදර යන අය, ඒවා කරන්න බෑ, මට මේ ආයතනයෙන් තේ එකක්වත් එපා, මට රුපියලක දෙයක් එපා.මං රාජ්‍යය ඇමති, ඔයගොල්ලන්ගේ ආයතනයෙන් නෙමෙයිනේ මට පඩි ගෙවන්නේ, මට කොහොමත් අමාත්‍යංශයෙන් තෙල් ටිකේ ඉඳන් හම්බෙනවා.ඒ නිසා මෙතනත් මෙච්චර කල් කරපුවා මට වැඩක් නෑ, මං ඒවා හොයන්න යන්නේ නෑ, ඒවාට ඔඩිට් දාන්න යන්නේ නෑ, මින් ඉදිරියට ඒවා වෙන්න බෑ, මේක මිනිස්සුන්ගේ ආයතනයක්. සියලු වරප්‍රසාද සමසේ බෙදෙන්න ඕන, ඒ නිසා මගෙත් එක්ක සෙල්ලම් කරන්න ලෑස්ති වෙන්න එපා.ඒවාට මං භයත් නෑ.මෙහේ දේශපාලන අධිකාරියත් මගේ හිතවත්තු, හැමෝම මට උදව් කරනවා, මට ආදරෙයි, ඕන දේශපාලඥයෙක් චාමර සම්පත් කිව්වොත් ආදරෙයි, මට ගෞරවයක් තියෙනවා.ඒ නිසා දේශපාලන අධිකාරියෙන් මට ප්‍රශ්න නෑ,මම හැම වෘත්තීය සමිතියටම සලකනවා, සේවකයෝ ඔක්කොම එකයි.මේවා කාගෙවත් බූදල් නෙමෙයි, හරියට වැඩ කරන්න බැරි අය යන්න.පරිපාලනය කරන්න මේක එච්චර දෙයක් නෙමෙයි.අපි මීට වැඩිය පරිපාලනය කරනවා.මගේ නෝනා ඔය ඔක්කොම පාලනය කර ගන්නේ, ඇල්ලේ තියෙන හෝටල් අරවා මේවා.අපි 50-100 ක් දාගෙන නෙමෙයි ඕවා කරන්නේ.මේකට බඳවා ගන්න ඕන තරම් මිනිස්සු ඉන්නවා, අද ගැසට් කලොත් එන්න ඉන්නවා ඕන තරම්.

ලංකාවේ උලු කර්මාන්ත ශාලා 08 ක් තියෙනවා, 07 ක් වැහිලා, අම්පාරේ එක විතරයි වැඩ කරන්නේ, හැබැයි ඒ ආයතනයට මේ පොස්පේට් එකේ තියෙන හිඟමනය නෑ, ඒ ආයතනය ඕඩි දාලා පඩි ගෙවන්නේ නෑ.අලිමංකඩ මංතායි ලුණු කර්මාන්ත ශාලාව මේ වසරේ ලාභය මිලියන 109 යි, ඒක 20 වැනි සංවත්සරය තියෙනවා, ද්‍රවිඩ මිනිස්සු වැඩ කරන්නේ, මම ඒ සේවකයින්ට රුපියල් 10 000 ගානේ දෙනවා 20 වැනි සංවත්සරය වෙනුවෙන්. කලින් හිටපු සභාපතියා ලෑස්ති වෙලා හිටියේ  පාටි දාන්න, මං කිව්වා පාටි දාන්න ඕන නෑ, මිනිස්සුන්ට 10 000 ගානේ දෙමු කියලා.වෝටර්ස් ඒජ් එකේ තමයි පාටි දාන්න ලෑස්ති කරලා තිබ්බේ.මං සභාපතිගෙන් ඇහුවා ඔයාට පිස්සුද කියලා.කෑම එකක්ම 75000 ක් විතර ‍වෙයි. ළුණු හදන මිනිස්සු වෝටර්ස් ඒජ් එකේ ගිහින් කන්න ඕනද? මම කියන්නේ වැරදි තියෙන්න ඇති, දැන්වත් වැරදි හදාගන්න.

මේකේ බඩු ඉල්ලන ඕන මිනිහෙකුට බඩු දෙන්න, මේ ආයතනය විකුණනවාට තමයි නඩුවක් තියෙන්නේ, එප්පාවල පොස්පේට් ආයතනයට එක් දහස් නවසිය අනූ ගනන් වල නඩු තීන්දුවක් තියෙනවා, විදේශ සමාගම් වලට මේ ආයතනය විකුණන්න බෑ කියලා.මේක විකුණන්නේ නෑ, මේක විකුණුවේ නැති වුණාට බඩු විකුණන්න ඕන.මම මේ ඇමතිකම ගත්තාට පස්සේ මුදල් අමාත්‍යංශයට 10 පාරකට වඩා ගිහින් තියෙනවා. මම හිටියේ හැමදාම සේවකයින්ගේ පැත්තේ, මගේ සටන නිසා දැන් චක්‍රලේඛණය ආවා වෛද්‍ය නිවාඩු සඳහා දීමනාව දෙන්න, මගේ සටන නිසා බෝනස් එක ආවා, මම විතරයි ඒ සටනේ හිටියේ, මම සටන් කළා.මේ මාසේ රුපියල් 20 000 ක බෝනස් එකක් දෙනවා ඔයාලට, වෛද්‍ය නිවාඩු සඳහා දෙන දීමනවා මාසෙක එක වැටුපක් දෙන්න චක්‍රලේඛණය හදාගෙන තියෙනවා,ඒකත් දෙනවා.ඊට පස්සේ දෙන ඒවා ගන්න ඒවා ඉදිරියේදී, ආයතනය පිස්සු කෙලින්න බෑ, ආයතනයේ විනයක් තියෙන්න ඕන, වැඩ කෙරෙන්න ඕන, ලාභ පෙන්වන්න, ලබන අවුරුද්දේ මං හිටියත් නැතත් එක්කෙනක් රුපියල් ලක්ෂයක විතර බෝනස් එකක් ගන්න බලාගෙන වැඩ කරන්න, සල්ලි හම්බකලොත් සල්ලි දෙනවා.

බෑග් ටෙන්ඩර් කාරයා මාරු කරන්න, ගන්න පුලුවන් මිනිස්සුන්ගෙන් ගන්න. බෑග් කාරයාගෙන් හොරකම් කරලා, බෑග් නිසා මේ ආයතනය වහලා තියෙනවා කියන්නේ මොකක්ද මේක? විලිලැජ්ජයි.රටේ ටෙලිකොම් එක දෙනවා, මේකයි ටෙලිකොම් එකයි කියන්නේ ලේසීද? මේක පාලනය සේවකයින්ගේ අතේ, මේක ආරක්ෂා කර ගන්න මහන්සි වෙන්න, මේක පළාතේ තියෙන වස්තුවක්, මේක සම්පතක්, දුක් විදින්න, මහන්සි වෙන්න ඕන, නිකං ඉඳලා අපිට පඩි හම්බෙන්නේ නෑ,මාස 06 න් මේක හදන්න, ප්‍රශ්න ටික විසඳන්න.මේක මට ගෙනියන්න නෙමෙයි.මං පළාත් සභාවක් හදපු මිනිහෙක්, පහුගිය කාලේ මහාචාර්යලා, ආචාර්යලා හදපු විදිහ අපි දන්නවානේ, අපිට ප්‍රායෝගිකව, පොළවේ, බිමේ ඉඳන් හොදට වැඩ කරන්න පුලුවන්, ඒ වැඩ කරන්න තමයි අපි ඇවිත් ඉන්නේ.මට කවුරුත් ලොකු නෑ,එක ඡන්දයකින් හිටපු කෙනෙක් ජනාධිපතිව 134 න් හදන්න පුලුවන් අපිට, අනෙක් වැඩ කරන්න අපිට එච්චර දෙයක් නෙමෙයි. අඹ ගහට ගල් ගැහුවේ චාමර කියලා දන්නවානේ.හැමෝටම කියන්නේ වැඩ කරන්න බැරි නම් එහෙ මෙහ තපින්න ලෑස්ති වෙන්න එපා.වංචා කරලා, සී.අයි.ඩී, බ්‍රයිබරී යන්න ලෑස්ති වෙන්න එපා.මං තමයි පැමිණිලි දාන්නේ මගේ ආයතනයේ වංචා වෙනවා.ඒ නිසා ඒක කර ගන්න ලෑස්ති වෙන්න එපා, මාත් එක්ක තරහා වෙන්නත් එපා.

ඇයි අපේ ගෙවල් ගිණි තිබ්බේ පහුගිය කාළයේ, ඇයි අපේ ගෙවල් වලට ගැහුවේ. දැන් බලාගෙන යන කොට දේශපාලඥයෝ නෙමෙයිනේ හොරු.ඒ නිසා අපේ ගෙවල් නෙමෙයි ගිණි තියන්නේ ඉස්සරහට.ඒ නිසා ඒවා කර ගන්න එපා, අද ඉඳලා හැදෙන්න බලන්න.අද ඉඳලා හැදෙන්න බැරි නම් යන්න, අපි අලුතින් මිනිස්සු ගන්නම්.මාත් එක්ක කිසිම කෙනෙක් පෞද්ගලිකව තරහා වෙන්න එපා, ඔයගොල්ල කවුරුත් මට ඡන්දේ දෙන්නේ නෑ නේ, බදුල්ලේ කවුරුවත් ඉන්නවාද මෙතන, කවුරුත් නෑ, මම ඊළඟ සැරේ ඡන්දේ ඉල්ලන්නෙත් බදුල්ලෙන්, මොන මගුලෙන් හරි,  ලකුණ මොකක් වුණත්.මට දාන්නේ නෑ කවුරුත් මෙතන ඡන්දේ.

මං වේගවත් කථාවක් මේ කලේ මාධ්‍යත් ඉස්සරහා තියාගෙන, මං මාධ්‍යට හුරුයි ඔයිට වැඩිය, ඇයි අර ගුරුවරියක් දණ ගැස්සුවා කියලා ඒකාලේ කිව්වේ, දණ ගැස්සුවේ නෑ, දණ ගෑවා කියන ඒවාට, ඇත්ත කියන කොට දණ ගාන්න වෙනවා.උසාවි ගියා, අරෙහෙ ගියා මෙහෙ ගියා, එක එක දේශපාලන පක්ෂකාරයෝ අල්ලාගෙන මට කෙලින්න ගියා, අන්තිමේදී එයාම ඇවිල්ල නඩුව අස් කර ගත්තා, වැරදිකාරයා සර් නෙමෙයි කිව්වා, මාව බොරුවට අරන් ගිහින් අන්තිමට උසාවි යන කොට මට කවුරුත් නෑ කිව්වා.ඒ නිසා අපි අපි ගැන තේරුම් අරගෙන වැඩ කරමු.

මගේ ජීවිතය අත්දැකීම් බහුල ජීවිතයක්, ඇල්ල ප්‍රාදේශීය සභාවේ මන්ත්‍රී, ඇල්ල ප්‍රාදේශීය සභාවේ විපක්ෂ නායක, ඇල්ල ප්‍රාදේශීය සභාවේ සභාපති, ඌව පළාත් සභාවේ මන්ත්‍රී, ඌව පළාත් සභාවේ ඇමති, පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී, ඌව මහ ඇමති, ආයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී, දැන් රාජ්‍යය ඇමති ආයේ මට මොනවද වෙන්න තියෙන්නේ. කැබිනට් ඇමති වුණොත් මට ඇති.එහෙම දේශපාලනයේ ගමන් ඇවිල්ලා තියෙනවාද කවුරුත්, මං ආදර්ශයට අරන් කම්මැලි වෙන්න එපා වැඩ කරන්න.ආයතනය දියුණු කරන්න, තමන්ගේ වැඩේ තමන් කරන්න.උසස් නිළධාරීන්ට මං කියන්නේ දැන්වත් ඇති සේවකයින්ගෙන් අනං-මනං අහගත්තා, දැන් ඔයගොල්ල හැදෙන්න පටන් ගන්න යැයි පැවසීය.

 මෙම අවස්ථාවට පොස්පේට් රාජ්‍යය සමාගමේ විධායක නිළධාරීන්, සේවක මහත්ම මහත්මීන් ඇතුළු පිරිසක් සහභාගී වූහ.

By Michelle Cohan, CNN

When he was just 15, Kazumi Muraki created a small, portable device to capture carbon from the atmosphere. Seven years later, the Japanese chemist is researching how to convert this captured carbon into fuel.

As a young boy, Muraki was never very interested in science, he tells CNN, until his grandfather gave him the children’s novel George’s Secret Key to the Universe,” by the late Stephen Hawking and his daughter Lucy.

Muraki says the titular character goes on a quest to find a suitable planet for human life and settles on Mars. Amazed by pictures of the red planet and its blue sunset, at just 10-years-old Muraki made it his life mission to get to Mars.

Full Storey

With dreams of Mars, this young activist works for a greener future on Earth | CNN

Shenali Waduge

Mali is synonymous with Timbuktu. It was one of the largest empires that existed in Africa. No different to Sri Lanka, from the 15th century, the Kingdom of Mali began to weaken. There is much that the two nations have in common.

Mali is a country in Africa, created out of part of Sudan in 1891, and came under French control in 1892. In early 1959, the Sudanese Republic and Senegal formed the Federation of Mali, which was given independence on 20 June 1960.

The population of Mali is 20.8 million (the same as Sri Lanka). The majority of people there live below the poverty line. 90% survive on less than $ 2 a day.

International organisations claim Mali has a democratically elected government that has developed a national poverty plan, and that the country has a good system of financial accountability while being macroeconomically stable; even the International Monetary Fund (IMF) and World Bank (WB) agree.

Then what is their problem or where lies the problem? The problem lies in aid not being given on the basis of need. Why don’t the WB, IMF, and other donors give aid based on the need? Is this a problem relevant only to Mali or to the majority of Global South nations?

Is the problem the demand of the IMF/WB and other donors to implement controversial unproductive economic conditions like privatising and liberalising their economy?

The IMF and WB insisted that Mali privatise its electricity supply, which ended government support to cotton farmers. Mali was then forced to liberalise the price of cotton.

Less than 1% of rural Mali has access to electricity. Mali’s electricity was privatised between 1998 and 2000 in the midst of IMF/WB reforming the lending process – it was a condition to obtain loans from the IMF/WB. Mali retained 40% control, but 60% went into the private hands of French company SAUR.

What is noteworthy is how former IMF official Mandé Sidibé became Prime Minister of Mali in 2000. From 2000 to 2005, following the privatisation of electricity, Mali experienced electricity supply to affluent areas but not to the areas in need (80,000 in 2000 to 131,000 in 2003, but only in areas around the capital Bamako).

Prices were raised in spite of Mali continuing State subsidies to SAUR and other tax rebates.

In 2005, SAUR nullified the deal, forcing Mali to nationalise the company. It was another cost to an already impoverished nation. Mali accused SAUR of failing its contractual obligations and creating delays in the promised investments.

The World Bank report of 2001 acknowledged that Mali strongly opposed the privatisation of its electricity, but in spite of this, the WB and IMF wanted to include the privatisation of water and of their airport too.

The IMF and WB are both guilty of peddling economic reform conditions while knowing their negative outcome, even after claiming to not continue such practices. To prevent SAUR increasing prices, the Mali Government continued to subsidise, even giving it tax breaks, and subsidising on the fuel used by the company.

In 2003, the Electricity and Water Regulatory Authority was created when Mali’s electricity was privatised, which accused SAUR of falsifying its books. These differences resulted in renationalising electricity at a cost to the Government. This loss to Mali came about primarily because of the IMF/WB insistence on privatisation. The IMF/WB did not take lessons & moved on to putting Mali in further trouble by liberalising the prices of cotton.

Mali is famous for its cotton production. It is the second-biggest cotton producer in sub-Saharan Africa. The majority of people in Mali make their livelihood through cotton and it was naturally Mali’s main export. Mali’s cotton industry was part State-owned and part private. Mali was impacted when world cotton prices began to fall in the late 1990s, primarily as a result of a trading-monopoly by rich countries.

Rich countries subsidise their farming industries, resulting in world prices in the Global South cotton-producing countries getting adversely impacted, highlighting how world economies and production are manipulated. On top of this, the IMF/WB prevented Mali from supporting its farmers. This was a well-orchestrated downfall that forced Mali to seek IMF/WB aid and IMF/WB became the world’s poli-mudalali”, ready to give but with stringent conditions.

The World Bank in 2001 offered $ 70 million in conditional aid if Mali privatised and liberalised its cotton sector. The IMF too made the same demand for its 2002 Poverty Reduction and Growth Facility (in reality another name for SAP).

Mali was brought to its knees and had to agree and accept the conditions. By now you should have understood how the IMF/WB orchestrated themselves to give Mali no choice. Look at the scenario that took place in Sri Lanka and understand the bigger picture.

The Cotton Sector Development Policy was drafted by the World Bank though it claims to be a joint effort. We know too well how many of Sri Lanka’s policies must have been similarly passed.

Mali was asked to privatise their cotton industry in 2004. However due to the contentious nature of the demands, the Mali Government delayed it until 2008. This resulted in the WB and IMF using strong-arm tactics of withholding $ 50 million in aid (no different to what is done to Sri Lanka) – forcing the Government to adjust the producer price of cotton with artificially low market prices. The Mali Government adjusted the price of cotton in 2005 resulting in a 20% drop in the cotton prices earned by 3 million Mali cotton farmers. Was this how the IMF and WB claimed to eliminate poverty? Are their economists not aware of the ultimate outcome?

This is what Mali’s then-President Amadou Toumani Touré declared in 2005: True partnership supposes autonomy of beneficiary countries in requesting aid and in determining its objectives. Often programmes are imposed on us, and we are told it is our programme. People who have never seen cotton come to give us lessons on cotton. No one can respect the conditionalities of certain donors. They are so complicated that they themselves have difficulty getting us to understand them. This is not a partnership. This is a master relating to his student.”

The majority of the country’s population live in South Mali, while rebel groups North of Mali made several quests for autonomy in 1963, 1990, and 2006 (periods identical to issues in Sri Lanka). The current crisis began in 2012 with the Tuareg separatist group (National Movement for the Liberation of Azawad [NMLA]) rebelling for the 4th time. The NMLA was backed by numerous pro-Al Qaeda groups that ousted the Mali leader and declared independence. 

The French military intervened in 2013 and French troops have been deployed in Mali since 2014, as well as a UN Mission with 13,000 UN peacekeepers. Around 1,200 US military personnel are also present and have built a drone base in Niger to facilitate strikes. Who funds Al Qaeda and other militants? Who trains them? The question of who is fighting those that they have funded and trained, and why, is never answered, because it justifies foreign troop presence whether nations like it or not. A military coup occurred in 2021 and Mali faces economic sanctions. Mali’s situation, in spite of foreign presence, has not improved.

In 2022, the people of Mali protested in the capital against foreign meddling”, primarily because of opposition from the EU and France to a security deal with Russia. The people of Mali were protesting the presence of Western and UN troops.

In October 2022, Mali’s Foreign Minister even accused France of espionage and destabilising acts” and continued acts to undermine the sovereignty and national security of Mali when he addressed UN sessions. To be expected, the UN reports accused Mali soldiers of abusing and killing civilians suspected of colluding with jihadists”.

Mali’s State structure has been weakened by creating private military and security companies in Sahel. There are over 250 licenced companies. It was even encouraged by the UN as a protective measure. However, it has made authorities powerless and helpless.

The international community has failed Mali in its peace missions. In 2022, the French troops present in the country since 2012 agreed to withdraw from Mali. It is noteworthy that Mali’s rebels were used to oust Gaddafi. Every foreign contingent in Mali was present for different reasons than the ones they articulated. Jihadists were used to force Mali into agreeing to solutions” that were advantageous to those proposing. The rebels ended up attacking those that formed them. The entire situation takes us back to how Tamil militancy evolved – how they were used and how they exacted revenge for being used.

Mali is caught between a glorious past and an uncertain future; no different to what prevails in Sri Lanka. Sri Lanka has at least ended terrorism – but that is only the ground force. Terrorism was tied to separatism, which continues via tie-coat terrorists posing a far more dangerous threat than the uniformed terrorists. Mali was straddled with economic burdens using international monetary agencies and international systems peddled by powerful donor countries wishing to acquire Mali’s resources and gateways. Sri Lanka’s case is no different. The manner in which both countries became prey to loans/aid on conditions to liberate and privatise is a case in point.

Mali sits at a major crossroad in the African continent, just like Sri Lanka’s geopolitical importance in South Asia. Mali shares borders with seven nations that make up West Africa. Mali suffers colonial legacy just as Sri Lanka. Both Sri Lanka and Mali are key players in trade. Mali’s famous emperor Mansa Musa made Timbuktu a cultural centre. Mali is rich in resources. Corruption, cronyism, and poor governance in both Mali and Sri Lanka are features that tend to cloud the real enemies who hide behind the scenes.

(The writer is an independent political analyst who writes on a broad range of topics, and was previously the International Human Rights Commission’s Goodwill Ambassador for Sri Lanka)

Rahul Gautam Courtesy India Today

The Ram Setu or Adam’s Bridge between India and Sri Lanka has been a topic of debate for years

By Rahul Gautam: The debate on Ram Setu, also known as Adam’s Bridge, has come up yet again. This time, the issue was raised by an Independent MP from Haryana, Kartikeya Sharma, in Rajya Sabha. In a reply to his query of scientific research on the structure, the government said, “If it is said in simple words, it is difficult to say that the real form of Ram Setu is present there. However, there are some indications which suggest that the structure may be present there.”

ADVERTISEMENT

Kartikeya Sharma asked whether the government is doing any scientific research on “India’s glorious history as the previous governments continuously did not pay attention” to this issue.

Union Minister Jitendra Singh replied to his question and said, “I am happy that our MP raised a question regarding Ram Setu. We have some limitations regarding this. Because this is the history of about 18,000 years ago. The bridge we are talking about was about 56 km long.

ALSO READ | Centre gets 4 weeks to respond to plea seeking national heritage status for Ram Setu

Through space technology, we found out that some pieces of stones have been found in the sea. There are some such shapes which show continuity. Things like some islands and limestone have been seen in the sea. If it is said in simple words, it is difficult to say that the real form of Ram Setu is present there. However, there are some indications which suggest that the structure may be present there.”

He added that the government is continuously working to investigate the ancient city of Dwarka and such cases.

Congress leader Pawan Khera took the opportunity to slam the BJP and said, “All devotees, listen with open ears and see with open eyes. The Modi government is saying in Parliament that there is no proof of the existence of Ram Setu.”

In the ancient Indian Sanskrit epic Ramayana, it was mentioned that the Ram Setu was constructed by Lord Rama and his army. Hence, it has great historical and cultural significance.

Courtesy India Today

On Friday, a senior Sri Lankan official indicated serious fiscal reforms that the country may take to revive its economy, which faces an unprecedented slump in decades.

By Press Trust of India: Cash-strapped Sri Lanka will have to undertake serious fiscal reforms to revive the ailing economy as it has identified a huge gap between the state’s revenue and expenditure, a senior official said on Friday.

Addressing a seminar, Secretary to the Treasury Mahinda Siriwardena said, We have an average monthly income of 145 billion rupees where the monthly expenditure amounts to 157 billion.” He said the monthly state pay bill was 93 billion with another 27 billion for pensions. With the cost of the poor relief, social welfare costs, and capital expenditure of 11 billion there would be a revenue shortfall.

We are made to borrow to finance the gap. This is why fiscal reforms were needed to bring down expenditure and raise revenue”, Siriwardena stressed. The government has been facing opposition to its anticipated tax reforms which would see drastic rises in personal income taxes from employment. All salaries exceeding 100,000 per month are to be taxed at higher bands.

Mr Andrew Merrington Senior Media & Communications Officer University of Plymouth

One of the University’s closest academic partners, the National School of Business Management (NSBM) in Sri Lanka, has opened a new ‘green university town’ that will accommodate hugely increased numbers of students – including those from Plymouth. 

The state-of-the-art development in Pitipana, Homagama, covers 26 acres, and will house 30,000 undergraduates across business, computing and engineering degrees – a near sixfold increase from current levels. 

Built to the highest levels of sustainability, the Rs 10.2 billion (approx. £56 million) town includes cutting edge academic facilities, one of the biggest libraries in the country, leisure and sporting centres and retail outlets. 

The University of Plymouth is one of the main academic partners for NSBM, and oversees the delivery of a number of degrees covering business, computing, finance, accounting, marketing, tourism and hospitality, shipping and business communications. It is a collaboration that involves a ‘flying faculty’ of academics travelling out to Asia to deliver teaching to the final year cohort, who make up a proportion of the 1,500 Plymouth students currently registered there. Students from Plymouth and Sri Lanka also take advantage of reciprocal international study opportunities at the respective institutions. 

Members of the University’s leadership team, including Professor Simon Payne, Deputy Vice-Chancellor and Dean of Academic Partnerships, were invited to the launch alongside Sri Lankan President, His Excellency Maithripala Sirisena, and the country’s Prime Minister, Hon Ranil Wickramasinghe. 

Professor Judith Petts, CBE, Vice-Chancellor of the University of Plymouth, said: 

Our partnership with the National School of Business Management is flourishing and we’re proud to be actively delivering teaching and learning to students in Sri Lanka and creating new pathways into higher education. And the opening of this remarkable ‘green university town’ is an exciting new development and one that will generate new opportunities for students both in Sri Lanka, but also here in Plymouth.”

Courtesy The Daily Mirror

Social Empowerment State Minister Anupa Pasqual and its officials were taken to task by South Korea Disaster Relief Foundation (SKDRF) President Cho Sung Lea for getting late by 30 minutes for a scheduled meeting in Colombo.

The meeting, which was held yesterday at the Social Empowerment Ministry, looked into how South Korea could help Sri Lanka overcome its current economic crisis.

South Korea became one of the most developed economies in the world in just 40 years and remains one of the few success stories.

“Getting late to start a scheduled meeting by 30 minutes is not a good sign. Ministers should be responsible for keeping their promises and being punctual,” Lea started. 

If this had happened in South Korea such officials would have been questioned and disciplinary action would be taken,” he said.

There is no point in meeting such Ministers,” he said.

If a meeting is scheduled for a specific time, it must begin at that time. If such Ministers cannot do that, there is no point in meeting such persons,” Lea lambasted.

“Telling lies and making promises in Sri Lanka has become an ordinary thing, and it has become part of their culture. As a country, people should be ashamed to hear such things from a foreigner. If people in Sri Lanka cannot change that habit, the country will not be able to establish connections with foreigners,” he said. 

“People must keep to their promises and never forget to fulfil them. Even if life goes on, promises should be fulfilled. Even Ministers should do the same. If not, there is no point in meeting such Ministers. People should not tell lies. They must have a better understanding,” he said.

Therefore, there should be a change in the education system and the thinking patterns of the people

 in Sri Lanka,” Lea added. (Chaturanga Pradeep Samarawickrama)

Pix by Kithsiri de Mel

---

Courtesy The Daily Mirror

The Executive, Legislature, and Judiciary of Sri Lanka’s democratic political system and the education system need to be reformed and the mindset of the people changed to see any development in the country, Korea Disaster Relief Foundation (KDRF) President Cho Sung Lea said yesterday.

While addressing a meeting to elaborate on how South Korea became one of the most developed and powerful countries in the world in just 40 years and the way they were willing to help Sri Lanka overcome its current economic downfall, Lea requested the government to start “new village projects.”

The meeting was held at the Social Empowerment Ministry yesterday.

The new village projects are the types of projects that a country should implement from the ground to become a developed country,” he said. 

“In South Korea, developing projects were initiated by villages. We used to build all roads so that people could use them efficiently and quickly. The South Korean Government funded to implement of such projects,” Mr Lea said.

“If Sri Lanka wants to become a developed country, the thinking pattern of the people should also change. For that, the education system should be changed,” he said.

“If the teachers do not change, there is no hope for Sri Lanka. Therefore, first, the thinking patterns of the teachers should be changed before changing the thinking patterns of the people,” he said.

The teachers should know how the children in Sri Lanka are living and what they are experiencing. We do not need better and brand-new buildings for educational purposes. All we need are good teachers,” Mr Lea added.

There should be a reform of State officials. Never think that politicians are the most respectable people in the country. In South Korea, the State officials used to greet every person received at any State institution, But the situation in Sri Lanka is very different,” he said.

The people of a country is sovereign. But in Sri Lanka, State employees behave like kings. Therefore, in that way, Sri Lanka has become a different country,” he added. (Chaturanga Pradeep Samarawickrama)

තිසර සමල් – අනුරාධපුර

එප්පාවල පොලිස් වසමේ කිරලෝගම, ගැටදිවුල ප්‍රදේශයේ පදිංචි 09 හැවිරිදි පිරිමි දරුවකු රවටා පැහැර ගෙන යාමේ සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් දින 04 ක් ගතවී ඇතත් මෙතෙක් එම දරුවා සම්බන්ධයෙන් හෝ පැහැර ගැනීම සිදු කළ පුද්ගලයා සම්බන්ධයෙන් නිශ්චිත තොරතුරක් සොයා ගත හැකි වී නැත.

මෙලෙස පැහැර ගැනීමට ලක්ව ඇත්තේ අංක 16, ගැටදිවුල, කිරලෝගම ලිපිනයේ පදිංචි පී.කේ දෙනෙත් ගෞරව ප්‍රේමසුන්දර  නම් නව හැවිරිදි පිරිමි දරුවෙකි.ඔහු කිරලෝගම සුබෝධි මහා විද්‍යාලයේ සිව් වන වසරේ ඉගෙනුම ලබන සිසුවෙකි.

මෙම  සිසුවා එම ප්‍රදේශයේ විදුලි කාර්මික ශිල්පි ආයතනයක් පවත්වාගෙන ගිය විදුලි කාර්මික ශිල්පියකු සමඟ සමීප ඇසුරක් තිබූ බවත්, අදාළ විදුලි කාර්මිකයා දරුවා රවටා පැහැර ගෙන යන්නට ඇති බවට සැක කරන බවත් දරුවාගේ දෙමාපියන් එප්පාවල පොලීසියට පැමිණිලි කර ඇත.

පසුගිය (19) රාත්‍රි 8.30 න් පමණ පසුව දරුවා නිවසේ නොමැති බවට දැන ගෙන සොයා බැලූවද  ඊයේ (22) පස්වරුව වන විට දින හතරක් ගත වී ඇතත්,  දරුවා සම්බන්ධයෙන් තොරතුරක් නොලැබුණ බව දරුවාගේ මව වන පුෂ්පා මල්කාන්ති මහත්මිය හඩා වැළපෙමින් පැවසූවාය.

තම පාසලේ මිතුරා ගැන තොරතුරක් අපේකෂාවෙන් පාසල නිමවී ඔහුගේ පන්තියේ මිතුරන්ද අතුරුදන් ගෞරවගේ නිවසට පැමිණ සිටින අයුරුද එහි ගිය අපිට දැක ගත හැකි විය.

දරුවා පැහැරගෙන ගිය බවට සැක කරන ඇස්වැද්දුමේ අසේල ප්‍රියන්ත නම් 45 හැවිරිදි විදුලි කාර්මිකයා සන්තකයේ දරුවා සිටින පොලීසිය අනාවරණය කර ගෙන ඇති අතර, අදාළ විදුලි කාර්මිකයා පැහැරගත් දරුවාද සමඟ පසුගිය (19) වැනි දින නාවුල හා මාතලේ ප්‍රදේශයේ ඔහුගේ සහෝදරයකුගේ හා සහෝදරියකගේ  නිවෙස් දෙකකට ගොස්    පසුදින  (20) අලුයම එම නිවසකින් දරුවාද රැගෙන ගොස් ඇති බවට තොරතුරු අනාවරණය කර ගෙන ඇත,  ඔහුට අයත්, YI- 1752 දරණ රතු පැහැති ත්‍රී රෝද රථයෙන් දරුවා පැහැර ගෙන ගොස් ඇති බවටද පොලීසිය අනාවරණය කර ගෙන ඇති අතර, ඔහුගේ දුරකථන අංකයට ලැබුණු ඇමතුම් මෙන්ම, ඔහුගේ සමීපතමයන් රැසකගෙන්ද ප්‍රකාශ සටහන් කර ගෙන ඇති බවද පොලීසිය පවසයි.

දරුවාගේ මව වන පුෂ්පා මල්කාන්ති මහත්මිය මේ සම්බන්ධයෙන් අදහස් දක්වමින් කියා සිටියේ,

පහුගිය 19 වැනිදා පුතා අතුරුදන් වුණාට පස්සේ අදට (22) දවස් 04 ක් වෙනවා තවම තොරතුරක් නෑ, හොයනවා හැම තැනකම, අනේ රත්තරන් පුතේ මට ඔයා නැතිව මේ ගෙදරට වෙලා ඉන්න බෑ, පුතා හවසට සෙල්ලම් කරලා චන්ඩියෙක් වගේ අම්මේ කියාගෙන ගෙදරට එන හැටි මතක් වෙන කොට මට ඉන්න බෑ, මං එයාගේ ෆොටෝ ලඟ තියාගෙන බල බලා ඉන්නේ හැම වෙලාවකම, කොයි වෙලාවක හරි පුතා එයි කියලා ගෙදරට, කොයි වෙලාවකට හරි මගේ රත්තරන් පුතා මට කථා කරයි කියලා මං බලාගෙන ඉන්නවා.

මගේ පුතා හොඳින් ඉන්නවා කියලා මං දන්නවා, මගේ දරුවා ගෙනියපු කෙනාගෙන් මං ඉල්ලන්නේ මගේ දරුවාව මට දෙන්න, මට ඕන මගේ දරුවා විතරයි, මට දරාගන්න බෑ මගේ දරුවා මතක් වෙන කොට, මගේ දරුවා ආපහු එවන්න පිං සිද්ධ වෙනවා.

මගේ පුතේ ඔයා ඉන්න තැනකින් මට කථා කරන්න, මට ඔයාගේ කටහඩ හරි අහන්න ඕන මගේ පුතේ, මට ඔයා නැතිව පපුව පැලෙන්න එනවා, මං හොඳන් ඉන්නවා කියලා කියන්න ඉන්න තැනකින් මගේ පුතේ, මං වැඳලා කියන්නේ මගේ දරුවා ගෙනියපු කෙනාට එයාට කිසිම කරදරයක් කරන්නේ නෑ අපි මගේ දරුවා මට දෙන්න යනුවෙන් හඩා වැටෙමින් පැවසුවාය.

අතුරුදන් දරුවාගේ එකම සොයුරිය වන ගෞරවී කන්ෂිකාද හඩමින් කියා සිටියේ

මල්ලි නැතිව මේ ගෙදර පාලුයි,අම්මා තාත්තා, මං ගොඩක් දුකින් ඉන්නේ, අනේ මල්ලි ඉක්මනට එන්න, මට ඔයා එක්ක සෙල්ලම් කරපු හැටි, රණ්ඩු වුණ හැටි මතක් වෙද්දී ඉන්න බෑ, මල්ලිව ගෙනියපු කෙනාට කියන්නේ අනේ අපිට මල්ලිව ඉක්මනට ගෙනත් දෙන්න යනුවෙනි.

පොලිස් කණ්ඩායම් කීපයක් මෙම සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් පරීක්ෂණ පවත්වති.

තිසර සමල් – අනුරාධපුර

මේ හැම ආණ්ඩුවක්ම ඡන්ද කල් දැම්මා, ඡන්ද තියලා තමයි පහුගිය කාළයේ ආණ්ඩු වලට කෙළ වුණේ යැයි රාජ්‍යය අමාත්‍යය චාමර සම්පත් දසනායක මහතා පැවසීය.

ඒ මහතා මේ බව ප්‍රකාශ  කර සිටියේ එප්පාවල පැවති උත්සවයකින් අනතුරුව මාධ්‍යවේදීන් නැගූ ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු සපයමින්ය.

එහිදී වැඩිදුරටත් අදහස් දැක්වූ ඒ මහතා,

හැම ආණ්ඩුවම ඡන්ද කල් දැම්ම නේ,  මේ ආණ්ඩුව විතරක් නෙවෙයි,  මං හිටපු මහ ඇමති මං අයින් වුණේ 2019, මං තමා අන්තිමටම අයින් වුණ පළාත් සභාව ඌව පළාත් සභාව,  අද 2022 යි, අද වෙනකල් පළාත් සභාවක් තියෙනවාද? මේ හැම ආණ්ඩුවක්ම ඡන්ද කල් දැම්මා, මේ ආණ්ඩුව ඡන්ද කල්දානවාද?  නැද්ද? කියලා තවම කියලා නෑ, ඡන්ද තියලා තමයි පහුගිය කාළයේ ආණ්ඩු වලට කෙළ වුණේ, මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහත්තයයි, රනිල් වික්‍රමසිංහ මහත්තයායි හවුල් ආණ්ඩුවක් කරගෙන ගියා, 2017 ඡන්දේ තිබ්බා, දෙන්නා දෙපැත්තෙන් ඉල්ලුවා, එක්කෙනක් බුලත් කොළයෙන් ඉල්ලුවා, එක්කෙනෙක් අලියාගෙන් ඉල්ලුවා,  පොහොට්ටුව උඩ ගියා. ඊට පස්සේ මොකද වුණේ ? ආණ්ඩුව දෙදරුවා,  ආණ්ඩුව වැටුණා.මොකද වුණේ? ඊට පස්සේ 2019 අලුත් ආණ්ඩුවක් පත් වුණා, ප්‍රාදේශීය සභාවක් තියලා රටක් හදන්න පුලුවන්ද?  ප්‍රාදේශීය සභා වලින් හැදෙන්නේ ග්‍රාමීය ජනතාවගේ එදිනෙදා ජීවිතයේ තියෙන ඒවා, ඉස්සරලා රට හදනවා නම් මගේ මතය රටේ තියෙන ප්‍රශ්න ටික, ගැටලු ටික විසඳන්න ඕන, ඡන්ද තියලා බලන්න කියන්න, අපි ඕන පක්ෂයකින් අපේ කණ්ඩායම ඉදිරිපත් කරනවා.

ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ නායක මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මැතිතුමන්ගේ වැඩි බරක් තියෙන්නේ සජිත් ප්‍රේමදාසට තමයි.ගිය සැරේ ගෝඨාභය මහත්තයා ජනාධිපතිවරණයට ඉල්ලපු වෙලාවේ ඉඳන්ම එතුමාගේ බර තිබුණේ, සජිත් ප්‍රේමදාස මහත්තයාගේ පැත්තට, ඒ පැත්තට තමයි ඇදුනේ, ඒ ඇදිල්ල තාමත් ඇදිලා යනවා ඒ පැත්තට.අපි 09 දෙනෙක් ඉන්නවා තාම පැත්තකට බරක් නෑ, අපි කණ්ඩායමක් ඉන්නවා, ඉස්සරහට හොඳ තීන්දුවක් ගන්නවා.දැනට අපි බලන්නේ මේ උන්නු තැනින් ටිකක් උඩට එන්න, මොනවා හරි කරලා මේ ප්‍රශ්න ගැටලු නිරාකරණය කරලා චුට්ටක් රට උඩට ආවොත් අපිට සතුටුයි.

අකිල තෙන්නකෝන් මහජන ආරක්ෂක අමාත්‍යතුමන්ගේ මාධ්‍ය ලේකම්

ඉන්දීය ණය ආධාර යටතේ  ශ්‍රී ලංකා පොලිසියට ලබාදීමට නියමිත ජිප් රථ 500න් ප්‍රථම අදියර ලෙස නව ජීප්‍ රථ 125ක් පොලිසියට ලබාදීම අද (22 දා) මහජන ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේදී සිදුවිය.

මෙහිදී ශ්‍රී ලංකාවේ ඉන්දියානු මහ කොමසාරිස් ගෝපාල් බාග්ලේ මහතා සංකේතාත්මකව ජීප් රථ මහජන ආරක්ෂක අමාත්‍ය ටිරාන් අලස් මහතා වෙත ලබා දුන්නේය.

මෙහිදී අදහස් දක්වමින් අමාත්‍ය ටිරාන් අලස් මහතා ප්‍රකාශ කර සිටියේ ශ්‍රී ලංකා පොලිසියට අද විශේෂ දවසක් බවත්, සමහර පොලිස් ස්ථානවල රාජකාරී කිරීම සඳහා වාහන නොමැති තත්ත්වයක් තුල එයට විසඳුමක් ලෙස මෙම නව ජීප් රථ 500 ලබා ගැනීමට හැකිවීම ගැන සතුටු වන බවත්ය.

මහජනතාවගේ ඉල්ලීම් අනුව සොරකම් සහ මත්ද්‍රව්‍ය මැඩලීමට මෙම නව ජීප් රථ ශ්‍රී ලංකා පොලිසියට ඉතා අවශ්‍ය බවත්, පොලිසියට වාහන සපයා ගැනීම පසුගිය අවුරුදු 3 දීම කරගැනීමට නොහැකි වූ බවත්, ඉන්දීය මහ කොමසාරිස්තුමන් සමග ඉතා සමීපව වැඩකිරීම නිසා මෙම ව්‍යාපෘතිය කඩිනමින් සාර්ථක කර ගැනීමට හැකි වූ බවත් ඒ සඳහා ඉන්දීය මහ කොමසාරිස්තුමන්ටද විශේෂ ස්තූතිය පල කරන බවත් වැඩිදුරටත් අදහස් දක්වමින් මෙහිදී අමාත්‍ය ටිරාන් අලස් මහතා පවසා සිටියේය.

ශ්‍රී ලංකාවේ නීතිය හා සාමය පවත්වා ගැනීමට, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හා ස්ථාවරත්වය පවත්වා ගැනීමට මහජන ආරක්ෂක අමාත්‍යවරයා මගින් ශ්‍රී ලංකා පොලිසියට මෙම නව ජීප් රථ ලබාදීමට හැකිවීම පිලිබඳව ඉන්දියානු රජය ඉතා සතුටුවන බව ශ්‍රී ලංකාවේ ඉන්දියානු මහ කොමසාරිස්  ගෝපාල් බාග්ලේ මහතා අදහස් දක්වමින් ප්‍රකාශ කර සිටියේය.

චානක බණ්ඩාරගේ, සභාපති, සිංහල සංවර්ධන සංවිධානය

සිංහලයා වඳ වෙන ජාතියක්?, සිංහල ක්ෂය වෙන භාෂාවක්?

1981 සංගණනයේ ශ්‍රී ලංකාවේ සිංහල ප්‍රතිශතය 74% විය. ශ්‍රී ලංකාවේ අදටත් සිංහලයන් 70% සිටිතැයි බොහෝ දෙනා කියත්. නමුත් එය එසේ යයි පිළිගැනීමට තරම් සාක්ෂි තිබේද?

1970 – 1978 පමණ දක්වා රජයන් ‘පුංචි පවුල රත්තරං’ කියා දැවැන්ත පවුල් සංවිධාන වැඩපිළිවෙලක් ක්‍රියාත්මක කරවීය. වාසේක්තමි ශල්‍යකර්ම කරන පිරිමින්ට මුදලින් ආධාර පිරිනැමුණි. දරු ප්‍රසුත සඳහා රෝහල්ගත වන කාන්තාවන් දරු ප්‍රසුතියෙන් පසු වඳ සැත්කමකට භාජනය කෙරිණි. ඔවුනටද මුදල් සහ වෙනත් තෑගී බෝග ලබා දුනි. ‘පුංචි පවුල රත්තරං’ වැඩපිළිවෙල අති සාර්ථක විය. රටේ ජනගහන වැඩිවිම බෙහෙවින් පාලනය කෙරුණි. නමුත් එය  මුලිකව බලපෑවේ සිංහල පවුල් වලට බව කවුරුත් පිළිගන්නා කරුණකි. සිංහලයන්ට සාපේක්ෂව රටේ දෙමළ සහ මුස්ලිම් ජනගනයන් ඉතා සීග්‍ර වර්ධනයනට ලක්විය. අදද එය සිදුවෙමින් පවතී.

1970 දශකයේ කොළඹ මහා නගර සභා ප්‍රදේශය තුල (කොළඹ 1 – 15) සිංහල ප්‍රතිශතය 65% – 70%ක් පමණ වුවත්  අද එය 35% – 40%ට පමණ පහත වැටි ඇති බව නොරහසකි. කොළඹ නගරයේ බසයක ගමන් කරන්නෙකුට එය තුල සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් ජනයා සමාන ගණනින් ගමන් කරන බව දක්නට ලැබේ. බොහෝ මහ නගරවල තත්ත්වයද මෙසේය (ගාල්ල, මහනුවර, නුවරඑළිය, බදුල්ල, කෑගල්ල, කුරුනෑගල, මීගමුව වැනි).

1964 අත්සන් තබන ලද සිරිමා – ශාස්ත්‍රී  ගිවිසුම එන තුරු පසුගිය 20 වෙනි ශත වර්ෂයේදී ‘කල්ලතෝනින්’ වශයෙන් හඳුන්වනු ලැබූ දකුණු ඉන්දීය ද්‍රවිඩයන් ඉතා විශාල ලෙස ශ්‍රී ලංකාවට හොරෙන් පැමිණ මෙහි පදිංචි වුහ. (එවිට ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථිකය ආසියාවෙන් දෙවැනි වුයේ ජපානයට පමණි). ඔවුන්ගෙන් ඇතැමෙක් මේ රටේ අති සාර්ථක ව්‍යවසායකයන් බවට පත් වුහ.

ප්‍රභාකරන්ගේ පියා (ඔහු කේරල වැසියෙකි) පවා මෙරටට හොරෙන් පීනා පැමිණියෙකි. චෙල්වනායගම් උපන්නේ මැලේසියාවේය. ඔහු කිසිදා ශ්‍රී ලාංකික පුරවැසියෙක් නොවීය.

සමහර කල්ලතෝනි බෝට්ටු  මිනිසුන්ව මුහුදට තල්ලු කර, ඒ අය ශ්‍රී ලංකාවට පිහිනා ඒමේදී මිය ගිය  කනගාටුදායක  කථා එකළ නිතර  ඇසීමට ලැබී ඇත (බොහෝ බෝට්ටු පැමිණියේ ශ්‍රී ලංකා මායිම් පෙනෙන තෙක් මානයට පමණි).

මාළු අල්ලන ධීවරයන් මෙන් පෙනී සිටිමින් දකුණු ඉන්දියාවෙන් ද්‍රවිඩයෝ බෝට්ටුවලින් පැමිණ  දැනිදු මෙරට උතුරේ පදිංචි වෙන බවට වාර්ථා පළවී තිබුණි. පසුව, මොවුන් ශ්‍රී ලංකාවේ නන් දෙසට විහිද යති. බොහෝ විට නතර වන්නේ කොළඹය.

මේවා සංවිධානාත්මකව කරන උතුරේ දේශපාලඥයෝ සිටි බව නොරහසකි. වීසා ලබාගෙන මෙරටට පැමිණ නික්ම නොගොස් සිටින දකුණු ඉන්දියානු ද්‍රවිඩයෝ, මාලදිවයින්, පාකිස්ථාන් වැසියන් පිළිබඳව වාර්ථා පුවත් පත් වල නිරතුරුව පළවී තිබුණි. මෙවැනි අයට මෙහි ජීවත් වීමට ඉඩ නොදිය යුතුය.

වීසා නොමැතිව හොරට සිටින තමිල්නාඩුවෙන් ආ අය ශ්‍රී ලංකාවේ විවිධ ප්‍රදේශ වලින් අනන්තවත් හමුවී ඇත.

මේ අය සංගණන වාර්තා, චන්ද හිමි නාමල්ඛන වලට හසු වෙන්නේ නැත. ඔවුන් සැඟවී මෙන් ජීවත් වෙති. ඇතමුන් හොරට පුරවැසිකම් සාදා ගනිති. විශාල පමණින් මුදල් හොරට දී නොරටුන් ආගමන විගමන දෙපාර්තමේන්තුවෙන් ශ්‍රී ලාංකීය විදේශ ගමන් බලපත්‍ර ලබා ගෙන ඇති බවට ප්‍රවෘර්ති ශ්‍රී ලංකාවේ මාධ්‍යවල/සමාජ මාධ්‍යවල පලවී තිබේ.

සල්ලි විසිකරන්නේ නම්, හොර උප්පැන්න සහතික, හොර ජාතික හැඳුනුම් පත්, හොර රියදුරු බලපත්‍ර මේ රටේ සාදා ගැනීම ඒ තරම් අපහසු නොවන බවට කථා අසන්නට ලැබී තිබේ.

සමහර නොරටුන් ශ්‍රී ලාංකිකයන් විවාහ කරගෙන මේ රටේ පුරවැසිභාවය ලබා ගනිති. ඇතැමෙක් පසුව දික්කසාද වී ඔවුනගේ ජාතිකයන් සමඟ විවාහ වී ඒ අය මේ රටට ගෙන්වා ගනිති.

සිංහලයන් බොහෝ දෙනෙක් තාවකාලිකව (මැද පෙරදිග) හෝ ස්ථිරව (ඇමරිකාව, කැනඩාව, ඕස්ත්‍රේලියාව වැනි) මේ රට හැර ගොසිනි. මේ ලෙසින් බලන කල ශ්‍රී ලංකාවේ අද 70%ක් සිංහලයන් සිටිතැයි විශ්වාස කිරීම ඉතා උගහටය.

දැන් මෙහි චීන ජාතිකයන්ද බොහෝය. මේ පිළිබඳව මේ ලිපි පෙලෙන් වෙනම කථිකා වේ.

සිංහල නම් ගත් ද්‍රවිඩයන් සහ මුස්ලිමානුවන් බොහෝය. විශේෂයෙන්ම 1983 දෙමළ කෝලාහල වලින් පසු සිංහල නමක් දැරීම සිය ජිවිතාරක්ෂාවට සහ රැකියාවක් ලබා ගැනීමට උදව් වනු ඇතැයි බොහෝ ද්‍රවිඩයන් විශ්වාස කළහ. රත්නායක මුදියන්සේලාගේ,  විජේසුන්දරලාගේ, හේවාවසම්,  පටබැඳි  වැනි සිංහල නම් ලබා ගත් ද්‍රවිඩයන් සහ මුස්ලිමානුවන් සිටිත්.

මේ කරුණු සලකා බැලීමේදී අද ශ්‍රී ලංකාවේ ඇත්තටම 70% සිංහලයන් (බෞද්ධ/ක්‍රිස්තියානි) වාසය කරන්නේ යයි සිතීමට අපහසුය. මෙම ලියුම්කරු විශ්වාස කරන්නේ මේ ප්‍රතිශතය 65% – 67% වැනි අගයක් විය යුතු බවයි. කෙනෙක් එය ඊටත් වඩා අඩුයයි කීමට පුළුවන. නිවැරදි සංඛ්‍යාලේඛන නොමැති විම බලවත් අඩුපාඩුවකි.

මේ අගය මේ තරමින් වත් තිබෙන්නේ 1983න් පසු ශ්‍රී ලාංකික ද්‍රවිඩයන් ලක්ෂ 12ක් පමණ ස්ථිර ලෙස මෙරට අත් හැර යාම නිසාය (බටහිර රටවලට).

ද්‍රවිඩ තරුණයෝ 30,000ක් වත් තිස් අවුරුදු යුද්ධය නිසා මිය ගියහ. තවත් සාමාන්‍ය වැසියන් 10,000 වත් යුද්ධය නිසා (30 අවුරුදු යුද්ධයෙන්) මියයන්ට ඇතිය.

පුදුමය නම් මේසා විශාල ද්‍රවිඩයන් ප්‍රමාණයක් මෙරට අත්හැර ගියත්/මිය ගියත් ශ්‍රී ලංකාවේ ද්‍රවිඩ ප්‍රතිශතය (ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ සහ ඉන්දීය (වතුකර) දෙමළ) අදත් එදා 1981 සංගණනයෙදී වූ 20%ට හෝ ඊට වැඩි හෝ ආසන්නව තිබිමයි.

1983න් පසුව දස දහස් ගණනින් දෙමළ ජනයා උතුර විශේෂයෙන්ම යාපනය අත් හැර කොළඹට සංක්‍රමණය වුහ. ඔවුහු තම උතුරේ ඉඩම්ද රැකගෙන, කොළඹ සිය ස්ථිර වාසස්ථානය  බවට පත් කර ගත්හ. ඇතැමෙක් පසුව කොළඹ හැර දමා බටහිර විදෙස් රටවලට සරණාගතයන් ලෙස ගියහ. මේ සියළු දේ සඳහා පැවති මධ්‍යම රජයන් විසින් සියළු පහසුකම් සලසන ලදී. වැල්ලවත්ත හැරුණු කොට දෙහිවල, බම්බලපිටිය, කොටහේන, මෝදර, මට්ටක්කුලිය අද තනිකරම පාහේ දෙමළ වාසභුමි බවට පත්වී ඇත. මේ සමහර ප්‍රදේශවල සිංහලයන් 25%ක් වත් ඇද්ද?

කොළඹ පුද්ගලික අංශයේ විධායක තලයේ උසස් රැකියා දරන්ණේ බොහෝ විට ද්‍රවිඩ සහ මුස්ලිම් අයයි. ඒ අයගේ චතුර ඉංග්‍රීසී කථික හැකියාවද එයට හේතුවකි. අද බර්ගර් වරු නැති තරම්ය. ඔවුන්ද ක්ෂය වෙන ජාතියකි.

ශ්‍රී ලංකාවේ බිලියන පතියන් අතරින් සුළු ජාතිකයෝ (දෙමළ සහ මුස්ලිම්) සිංහලයන්ට වඩා වැඩිය. මේ අය අතර රටේ පිළිගත්, ප්‍රසිද්ධ ව්‍යවසායකයෝ සිටිත්.  නොයෙක් වංචා, දුෂණ වලින්, මත් ද්‍රව්‍ය ජාවාරම් වලින් ධනපතියන් වූ අයද වෙත්. සිංහල බිලියනපතියන් ගෙන් වැඩි දෙනෙක් දේශපාලකයෝ සහ දේශපාලකයෝ නිසා ධනවතුන් වූ අයයි.

කොළඹ අලුතින් බිහිවී ඇති සුපර් මාර්කට් වල, විශේෂයෙන්ම ප්‍රධානතම ජාලා දෙකක, පාරිභෝගික සහායක සේවකයන්ගෙන් 65%ක් වත් ද්‍රවිඩ අයය. වැඩි දෙනා කාන්තාවන් වන අතර මේ අය වතුකරයෙන් ගෙන ආ අය බව පෙනේ.  නුගේගොඩ, බත්තරමුල්ල, මහරගම, බොරැල්ල වැනි සිංහලයන් වැඩියෙන් සිටින ප්‍රදේශවල පවා තිබෙන මේ සුපර් මාර්කට් `වෙළඳ සැල් වල සිංහල හරිහැටි කථා කිරීමට බැරි දෙමළ වෙළඳ සහායකයන් පත් කිරීම සිංහල ගණුදෙණුකරුවනට කරන අපහසුවකි. ඒ ප්‍රදේශවල සිටින සිංහලයනටද මේවායේ රැකියා දිය යුතුය.

1981 සංගනනය අනුව මේ රටේහි වූ මුස්ලිම් ප්‍රතිශතය 8%කි. අද මෙය 12% වත් විය යුතුය. මෙරට මුස්ලිම් ජනතා ප්‍රතිශතය ඉතා සීග්‍රයෙන් ඉහළ යන බව නොකිවමනාය. කොළඹ නගරයේ මරදාන, දෙමටගොඩ, මාලිගාවත්ත, කොම්පඥවීදිය, ග්‍රෑන්ඩ්පාස්  වැනි නාගරික කොට්ටාශ මුළුමනින්ම වාගේ මුස්ලිම් ප්‍රදේශ බවට පත්ව ඇත. දුප්පත් ලෙස ජීවත් වන මුස්ලිමානුවන්ද, ඒ හා සමාන අන් ජන කොට්ටාශ වලට සාපේක්ෂව, වඩා පිරිසිඳුව ජීවත්වන බව දක්නට ලැබේ.

මුස්ලිම් ඇතැම් ස්ත්‍රීන් දැන් නැවතත් බුර්කාව පලඳිති. ඒ මන්ද?

පාස්කු ප්‍රහාරයෙන් පසු සිරිසේන ජනාධිපති තුමාට බුර්කාව ඉතා පහසුවෙන්  තහනම් කිරීමේ හැකියාව තිබුනේය. ඔහු එසේ නොකළේය. දුර්වල නායකයන් නිසා පීඩා විඳින්නේ මුළු රටමය.

සිංහලයාට යාමට වෙන රටක් නැත

ලොව සිංහලයා ජීවත් වන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ පමණය. ඔහුට/ඇයට යාමට වෙනත් රටක් නැත. ශ්‍රී ලංකාවේ හැර ලොව වෙන කිසිදු රටක සිංහල භාෂාව කථා නොකරයි. දෙමළ, ජාතියක් සහ භාෂාවක් ලෙස පිළිගත් රටවල් ඇත – ඉන්දියාව, සිංගප්පුරුව, මැලේසියාව, දකුණු අප්‍රිකාව, ෆිජී යන රටවල තමිල්නාඩුවෙන් සංක්‍රමණය වූ  ද්‍රවිඩ අය ජීවත්වේ. ද්‍රවිඩ භාෂාව එම රටවල පිළිගත් භාෂාවකි.

 තමිල්නාඩුවේ (දකුණු ඉන්දියාවේ පමණක්) ද්‍රවිඩයන් කෝටි 7ක් පමණ වෙසෙති, කේරලයේ මලයාලියෝ කෝටි 3.2කි. මුළු මැද පෙරදිගම ශ්‍රී ලාංකික මුස්ලිම්වරුන්ට විවෘතය. ශ්‍රී ලංකාවේ මුළු ජනගහනයම කෝටි 2.2ක් පමණි. සිංහල ජන සංඛ්‍යාව කෝටි 1.5 ට අඩුය.

මුළු ලොවම සිටින සිංහලයන් සංඛ්‍යාව කෝටි 1.5ක් යයි කිව හැක (ලක්ෂ 150ක්). මෙය සාගරයේ ඇති ජල බින්දුවක් මෙනි.

ශ්‍රී ලංකාවේ සිංහලයන් ඔවුන්-ඔවුන් කුලල් කා ගනිති. එක පවුලේ සහෝදර සහෝදරියන් මිනිමරා ගනිත්, එකෙක් තවකෙකුට විරුද්ධව නඩු කියයි. ඉඩම් තන්හාවෙන් අන්ධව සහෝදරයෝ  එකතුවී අනෙකාව නොමරා මරත්. සිංහල දික්කසාද ද එන්න එන්නම වැඩිවේ.

මෙවැනි තත්ත්වයක් තුල රටේ සිංහලත්වය පිරිහීයාම පුදුමයක් නොවන්නේද?

දිනපතා මිනීමැරුම් සහ වෙනත් අපරාධ ඉතා අධිකය. සිංහලයන් ඔවුන් ඔවුන් අතර අතර පවතින නොසරුප් බව වැඩිකර ගන්නා කල්හි ද්‍රවිඩයන් සහ මුස්ලිමානුවන් ඔවුන්ගේ ජාතිකයන් සමඟ කුලල් නොකා සමගිව ජීවත් වෙත්.

ශ්‍රී ලංකාව තුල තමන් සුළු ජාතියක් බව වටහාගෙන ඇති ඔවුහු තමන්ගේ ජාතිය, භාෂාව, ආගම දිවිහිමියෙන් ආරක්ෂා කර ගැනීමට කටයුතු කරත්. තම ජනගහනය කෙසේ හෝ වැඩි කර ගනිති. ඒවායේ වරදක් නැත.

විදේශගත වූ විටද සිංහලයෝ එම රටවල දී ශ්‍රී ලාංකික ද්‍රවිඩයන් සහ මුස්ලිමානුවන් මෙන් නියම සහෝදරත්වයෙන් (camaraderieship) යුක්තව කටයුතු නොකරති. ඒ රටවලදී ද ඔවුහු තම සහෝදර සිංහලයා පරයා යාමේ මානසිකත්වයෙන් යුක්තව කටයුතු කරයි.

ශ්‍රී ලංකාව තුල සිංහලයන් මහ ජාතිය බව ඇත්තය. නමුත් දකුණු ආසියා කලාපය ගතහොත් (සාර්ක්) ඔවුහු සුළු ජාතියක්ය. ද්‍රවිඩයනට සහ මුස්ලිමානුවනට ඔවුන්ගේ ‘සහුර්ද්‍රයන්’ සාර්ක් කළාපයේ ඇත.

ජාත්‍යාන්තර පරිසර උපදේශකයෝ

මැයි, ජුනි. ජුලි මාසවල රට පුරාම තිබුනේ ගෑස්, භූමිතෙල් සහ ඉන්ධන පෝලීම්ය. එකළ මුළු රටම, ඉතා මූසල, අන්ධකාරයකින් වැසී තිබුණි. අරගලය ඉතාම තදින් ක්‍රියාත්මක විණි .

නව ජනාධිපතිතුමා පැමිණීමත් සමඟ මේ පෝලීම් අහෝසී විය. ඒ පිළිබඳව කීර්තිය එතුමාට හිමිවේ (රට නිශ්චිතවම බංකොලොත් භාවය ප්‍රකාශ කර තිබුණු නිසා විදෙස් ණය ගෙවීම – තාවකාලිකව –  අනවශ්‍ය නිසා රටේ විදෙස් සංචිත ඉතිරි විය. එහි වාසිය රජයට ලැබුණි.  ගොටාභය මහතා අන්තිම කාළය දක්වා රජයන් විසින් ගත් ණය (ඔහුට පෙර රජයන්) ගෙවීමට තැත් කළේය).

ඉන් පසුව වූ රජයේ ආර්ථික සහ සමාජ ක්‍රියාමාර්ගයන් ගැන ජනතාව තුල අප්‍රසාදයන් මතුව ඇත.

විදේශිකයෝ අපේ පරිසර හෝ වෙනත් විශේෂඥයන් ලෙස අප පත්කර ගන්නේ ඇයි?

මේ ඊනියා විදේශිකයනට වඩා අපේ රටට අවංකවම ආදරය කරන, අපේ පරිසරය ගැන කැපවුණු, උසස් දැනුමක්  ඇති,  ජාත්‍යාන්තර මට්ටමේ, අපේම විශේෂඥයෝ ඇත.  

පර්ත් විශ්ව විද්‍යාලයේ චරිත පට්ටිආරච්චි,  අපේ තල්මසුන් ආරක්ෂා කරන ආශා ඩී වෝස් වැනි අය

ජාත්‍යාන්තරය ජයගත් දක්ෂ පරිසරවේදීන්වේ. 

මාලදිවයිනේ නෂීඩ් මහතාට අවශ්‍යව ඇත්තේ ඒ රටට ඇති අයහපත් දේශගුණික බලපෑම් නිසා, එම රට මුහුද නිසා යට වෙනවාය කියන  ප්‍රදේශවල වැසියන්ට මේ රටේ පදිංචිය ලබා දීමයි. ඒ සඳහා අපේ නැගෙනහිර පළාතේ වෙනම කොටසක් ගැන එතුමා ඇස ගසා සිටී. ඒ වෙනුවෙන් මුදල් ගෙවීමට ඔහු සුදානම්ය.

දැන් නෂීඩ් මහතා කාලගුණය පිළිබඳව ශ්‍රී ලංකා රජයේ ජාත්‍යාන්තර උපදේශකයෙකි. 

නෂීඩ් මහතාට කරන්න බැරි දෙයක් නැතැයි  කියති. ඔහු ඒ තරම්ම දක්ෂයය. මෙතුමා මේ හදන්නේ මෙම තනතුර මඟින් ඔහුගේ ඒකායන අභිප්‍රාය කෙසේ හෝ ඉෂ්ට කර ගන්නද?

සෝල්හයිම් ද දැන් මේ රටේ පරිසරය පිළිබඳව ජාත්‍යාන්තර උපදේශකයෙකි.  රුවල් හබලකටත් වඩා දිග ලී දණ්ඩකින් වත් සෝල්හයිම්ව නොඅල්ලමි.

සෝල්හයිම් මේ රටට කරන්න ගිය හානිය මේ රටේ ජනයා හොඳින් දනී.

සෝල්හයිම් නැවතත් මේ දිනවල ශ්‍රී ලංකාවේ කරක් ගැසීමට පැමිණ ඇත්තේ සර්ව පාක්ෂික සමුළුව කාලයේ කිසියම් ‘ගුන්ඩුවක්’ අදින්නද?

ශ්‍රී ලංකාවේ ජාත්‍යාන්තර පරිසර උපදේශක සෝල්හයිම් පසුගියදා නුගේගොඩදී මනෝ ගනේෂන් හමුවී සාකච්චා කලේ මොනවාද? (පරිසරය ගැනද, ඊළම ගැනද?).

සෝල්හයිම් ඉදිරි මාසවල තව කී වරක් ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණේද? ඔහු අනිවාර්යයෙන්ම උතුරට යනවා නොවේද?

එසේ ගියහොත් ඔහු KP වත් හමු වේවි නේද? 

මේ නෂීඩ් මහතා, සෝල්හයිම්ලා ශ්‍රී ලංකාව වෙනුවෙන් වැඩ කරනවාය  කියා ජාත්‍යාන්තරයේ කරනම් ගසන්නේ අපේ මුදලින් නොවේද?  අපට දැන් ඇත්තේ සොච්චම් ඩොලර් සංචිතයකි (බෙහෙත් ටික පවා ගෙන ඒමට මුදල් නැත).

උතුර ආරක්ෂා කිරීම සහ මන්නාරම

උතුරේ සිංහලයන් සහ මුස්ලිමානුවන් වැඩි වශයෙන් පදිංචි වී සිටින්නේ නම් (විශේෂයෙන්ම මන්නාරම, යාපනය, පේදුරු තුඩුව, වැල්වැටිතුරේ, මුලතිව් වැනි ප්‍රදේශවල), එය ශ්‍රී ලංකාව භෞමිකව ආරක්ෂා කිරීම උදෙසා ද කදිම රක්ෂණයකි. උතුර රැක ගැනීමට නම් එහි සිංහලයන් සහ මුස්ලිමානුවන් බොහෝ වාසය කල යුතුය. ප්‍රභාකරන් උතුරේ සිටි මුස්ලිමානුවන් ලක්ෂයකට වඩා පිරිසක් දකුණට එලවා දැමුවේ එහෙයිනි.

අද සිංහලයන්ට මේ යථාර්ථය අවබෝධ නොවේ. පුත්තලමේ සිටි මුස්ලිමානු සරණාගතයන් ආපසු උතුරට (මන්නාරමට) රැගෙන ගියා කියා ඔවුහු මැසිවිලි නගති.  මේ ගැන කියා ඔවුහු මුළු රටම කණ පිට පෙරළුහ.

තාර්ථික ලෙස සිතීමට ඇති නොහැකියාව (rationality),  ප්‍රශ්නයක් ගැන ගැඹුරින් නොසෙවීම (investigative) සහ අවශ්‍ය තරමට වඩා  සංවේදීවීම (emotional)  අප සිංහලයන්ගේ දුර්වල කමකි.

ශාෆි අවංක, ගුණ ගරුක මිනිසෙක් බව දැන් හෙළිවී තිබේ. ඉදින්, මෙවැනි අහිංසකයනට නිකරුනේ පහර දුන්නේ ඇයි? එවැනි දේ කිරීමට පෙර බොහෝ සිතා බැලිය යුතු නොවේද?

යාපනයේදී අවතැන් වූ, පසුව පුත්තලමේ විසු මුස්ලිමානුවන් සීලාවතුරේ, මන්නාරමේ, තලේමන්නාරමේ පදිංචි කිරීම ඉතා හරිය.

ඒ අය කලින්ද යාපනයේ ජීවත්වූ මුස්ලිම් වරුන්ය. ප්‍රභාකරන් පැය 24ක් තුල එලවා දැමීම නිසායි ඔවුන් පුත්තලමේ සරණාගාතයන් බවට පත් වුයේ.

දැන් සිදුවී ඇත්තේ උතුරු පළාතේ මුස්ලිම් ප්‍රතිශතය වැඩි වීමය. මෙය හොඳය.  ඔවුන් මන්නාරම අපට ආරක්ෂා කර දෙනු ඇත. තලෙයිමන්නාරම යනු මේ රටට උතුරෙන් මුහුදෙන් ඇතුල්වීමට ඇති ප්‍රධානතම දොරටුවයි.  එහි සිට තමිල්නාඩුවේ දනුෂ්කොඩි වරයට ඇති දුර කිමි 20ක් පමණය.  මෙය ශ්‍රී ලංකාව සහ ඉන්දියාව අතර කෙටිම දුරකි.

එක්තරා මුස්ලිම් ඇමතිවරයෙක් විල්පත්තුව වනය කපා පුත්තලමේ සිටි මුස්ලිමානුවන් ගෙන එහි ගොස් පදිංචි කිරීම ඉතා වැරදිය. එය සමාව දිය නොහැකි අපරාධයකි. දඬුවම මදි වුවත්; ඔහුට ගරු අධිකරණයෙන් ඒ පිළිබඳව දඬුවම් කර ඇත.

ඊනීයා සිංහල දේශපාලන පක්ෂ

දකුණේ සියළු දේශපාලන පක්ෂ ‘ශ්‍රී ලාංකික’ අනන්‍යතාවය ප්‍රවර්ධනය ගැන කථා කරති. එසේ නොකළහොත් ඔවුනට බලයට ඒමට බැරියයි ඔවුහු සිතති. මෙය මිත්‍යා සිතිවිල්ලකි. සිංහල, බෞද්ධයන් ගැන ඔවුන් කථා නොකරති.

සිංහල, බෞද්ධයන් ගැන කථා කිරිමට රටේ එකම දේශපාලන පක්ෂයක්වත් නැත. ඔවුන් ගැන කථා කිරීමට එකම ප්‍රධාන සිංහල රුපවාහිනි නාලිකාවක්වත් නොමැති බවද  පෙනේ. තිබුනත්, සිංහල බෞද්ධකම ප්‍රවර්ධනය කරනවා වෙනුවට බොහෝ විට කරන්නේ ඒවා අභාවයට ගෙන යන දේය.

නමුත්, ද්‍රවිඩයන් සහ මුස්ලිමානුවන්ගේ අයිතීන් කතා කිරීමට/සටන් කිරිමට බොහෝ දේශපාලන පක්ෂ ඇත. ඒ සඳහා සුවිශේෂ වූ රුපවාහිනී මාධ්‍ය, FM  නාලිකා ඇත. හොඳම සංඛ්‍යාත ලබාදී ඇත්තේ එම රූපවාහිනී/FM ගුවන් විදුලි නාලිකා වලටය. මේ වෙනුවෙන් කෝටි ගණන් මුදල් සිංහල දේශපාලනඥයන් අතට දී ඇති බවට වාර්තා පළවී තිබණි.  සිංහල FM නාලිකා වැඩසටහන් ඉතා අපැහැදිලිය; ශබ්ධ, ඝෝෂා වලින් බහුලය. දෙමළ FM   විකාශනයන් මෙන් නොව සිංහල  විකාශනයන් හරිහැටි ‘ටියුන්’ කර ගත නොහැක. මේ තත්වය නිවැරදි කිරීමට රජයන් කටයුතු කල යුතුය.

සිංහල කියා කීවත් බොහෝ සිංහල FM නාළිකා වල කථා කරන්නේ සිංග්ලිෂ්ය. සමහර නිවේදක නිවේදිකාවෝ සිංහලට වැඩිය එම නාළිකා වල ඉංග්‍රීසීයෙන් කථා කරනවාද කියා සිතේ.  මේවා ‘සංකර FM’ වශයෙන් හැඳින්වීමට සිංහලට ආදරය කරන වැසියෝ කටයුතු කරත්.

අද රටේ තිබෙන සෑම දෙමළ සහ මුස්ලිම් දේශපාලන පක්ෂයක්ම බිහිව ඇත්තේ ඔවුන්ගේ ජනයා වෙනුවෙන් සටන් කිරීමටය.

සිංහල ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂ ද (4 හෝ 5) සුළු ජාතික චන්ද හඹා යති. නමුත් ඔවුනට එම චන්ද නොලැබෙන බව ඔවුනටම නොතේරේ.

සුළු ජාතිකයන් ඔවුන්ගේම දේශපාලන පක්ෂ පිහිටුවා ඇති කල ඔවුන් සිංහල ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂවලට චන්දය දෙනු ඇතැයි අනුමාණ කිරීම් මෝඩ කමකි. අද, උතුරේ/නැගෙනහිර ජනතාව කිසිදා මේ අයට චන්ද නොදෙත්. දුන්නත් ඉතා සුළු ගණනකි. කොළඹ ද සුළු ජාතින් චන්දය දෙන්නේ මනාප ක්‍රමයටය – බොහෝ දුරට ඔවුනගේම ජාතියේ අපේක්ෂකයනටය. මනෝ ගනේෂන්, සජබේ මුස්ලිම් මන්ත්‍රීවරුන් දෙදෙනෙක් කොළඹින් දිනන්නේ ඒ හෙයිනි. මේ පිළිබඳව ඒ සුළු ජාතීන්ට දොස් කියනවා නොවේ.

අවසානයේදී මෙම සිංහල ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂ (4 හෝ 5 – (පොහොට්ටුව, SLFP, SJB, UNP, JVP වැනි) ආසන දිනන්නේ දකුණේ සිංහල චන්ද වලිනි. නමුත්, කලින් සඳහන් කලාක් මෙන් ඔවුන් සිංහලයාට පමණක් ආවේනික වූ ප්‍රශ්ණ ගැන කථා නොකරත්. එයට මුලිකව හේතුව සුළු ජාතික චන්ද නැතිව යනු ඇතැයි යන ඔවුන් තුල ඇති අනියත බියය. අනෙක, බටහිර රටවල්, බටහිර NGO විසින් තමන් ජාතිවාදී යයි විවේචනය කරනු ඇතැයි යන බියය.

අපගේ 5වෙනි ලිපියෙන් දැක්වුවාක් මෙන්, දැන් මේ සර්ව පාක්ෂික සමුළුවක් (2022 දෙසැම්බර් – 2023 පෙබරවාරි) තුලින් සිංහල දේශපාලනඥයන් (පොහොට්ටුව, SLFP, SJB, UNP,) බලන්නේ ඉදිරි මැතිවරණවලදී  TNA, මුස්ලිම් පක්ෂවල සහාය කෙසේ හෝ තම පක්ෂයට ලබා ගැනීමටය; නැත්නම් සුළු ජාතික චන්ද ටිකක් හෝ වැඩියෙන් තම ‘ගොඩට’දා ගැනීමටය.

රටේ මිනිසුන් හාමතේ මැරීමට ආසන්න මේ අවස්ථාවේ, සති 6ක් තුල, වසර ගණනාවක් තිස්සේ කථාවෙන ගැටළු විසදනවා යයි කියන්නේ රටේ මහා ජාතියට උදව් කිරීමට නොවේ. තවත් ඔවුන්ගෙන් ගෙන, සුළු ජාතිනට දීමටය. දේශපාලනඥයන් ඔවුන්ගේ ආත්මාර්ථකාමී අභිලාෂයන් මුදුන් පත් කරගැනීමේදී ඔවුනට රටේ සුභ සිද්ධිය අමතක වේ.

සිංහලයා මර නින්දේ නිසා (50% වඩා අධික ගණනක් තදබල හාමතේය)  සුළු ජාතීන් ඉල්ලන ඕනෑම වාගේ දෙයක් දීමට මේ පක්ෂ නායකයෝ  සැදී පැහැදී සිටිති. ‘Yes, we are for devolution’ යයි කියා ඔවුන් එක් හඬින් කියන්නේ ඒ නිසාය.

වැඩි බලයක් ඉල්ලා කරදර කරන්නේ සුළු ජාතීන්ය. දැනුම් තේරුම් ඇති සිංහලයාට මොකක් වුවත් කම් නැත.

මේ රටේ ප්‍රධානතම වාමාංශික පක්ෂය මේ සමුළුවට සහභාගී නොවේ. එය හොඳය.

නමුත්, සුළු ජාතික චන්ද වලට පෙරේත ඔවුන් ද සිංහල අසාධාරනකම් ගැන කථා නොකරත්. එවැනි දෙයක් නැති ගානට සිටිති.

ඒ අයට වැඩිම තරමින් උතුරෙන් චන්ද 4000ක් ලැබෙනු ඇති. නැගෙනහිර මුස්ලිමානුවන් 6000ක් පමණ ඔවුනට උපරිමව චන්දය දෙනු ඇත.

සෙසු ප්‍රධාන ‘සිංහල යයි සිතිය හැකි’ දේශපාලන පක්ෂ මෙන්, මේ වාමාංශික දේශපාලන පක්ෂයද, එය මිරුඟුවක් බව තවමත් නොදැන උතුරු නැගෙනහිර සුළු ජාතික චන්දා හඹා යයි. ඒ ගැන මහත් බලාපොරොත්තු තබා ගෙන සිටිත්.

පසුගිය වසර 40 පුරාම මේ රටේ සිදු වුයේ මේ දේය. මේ දේශපාලනඥයනට ස්තුති වන්ත වෙන්න රටේ සිංහල ජනගහනය 1981 වූ 74% සිට අද 65% – 67% හෝ ඊටත් වඩා පහත වැටී ඇත.

ඉදිරියේදී මෙය එයටත් වඩා සීග්‍රයෙන් පහත වැටෙනු ඇත.

සිංහලයාගේ අයිතීන් ගිලිහි යන කුමන වැඩ පිළිවෙලක් ගැන  හෝ මේ පක්ෂ නොබියව, ඉදිරියට පැමිණ කථා නොකරත්.

‘සිංහල’ ලේබලය අලවා ගත් දේශපාලන  පක්ෂද 2 -3ක් ඇත. ඒවායේ නායකයෝ පොහොට්ටු, UNP රජයන් වල ප්‍රබල ඇමතිකම් දැරූහ. ඔවුන් පුද්ගලිකව තම තමන් හැදුනා විනා, සිංහලයන් වෙනුවෙන්, සිංහල බෞද්ධත්වය වෙනුවෙන් කල දෙයක් නැත.

ඇමතිකම් නොදරා විරුද්ධ පක්ෂයේ සිටින විට පමණක් සිංහලයා ගැන ඇතිවෙන කැක්කුම අව්‍යාජ කැක්කුමක් නොවේ.

සිංහල, සිංහල බෞද්ධ අයිතීන් ගැන කථා කරන්නන්

සිංහලයා ගැන, සිංහල අයිතීන්, බෞද්ධ අයිතීන් ගැන කථා කිරිම දේශපාලනමය අසම්මතවාදී දෙයක් ලෙස (politically incorrect) ලෙස දැන් බටහිර ජාත්‍යාන්තරයේ පමණක් නොව සිංහලයා ජීවත් වෙන රටේද බොහෝ දුරට මුල් බැස ඇති සිද්ධාන්තයකි. සන්හිඳියාවද එවැනි දෙයක් ප්‍රවර්ධනය කරයි.

සුළු ජාතින්ගේ ප්‍රශ්ණ ගැන කථා කිරීමෙන්, විශේෂයෙන් ඔවුනට මේ රටේ අසාධාරණ සිදු වෙනවා වැනි දේ කීමෙන් බොහෝ දෙනෙක් ඉතා පහසුවෙන් මානව හිතවාදී ලේබලය අලවා ගණිත්. එය මෝස්තරයටද ඉතා හොඳය. (fashionable).  විදේශ බටහිර රටවල සංචාර, එකී තානාපති නිවෙස්වල නොකඩවා පැවැත්වෙන රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහ, NGO සල්ලි – මේවා ගලා එන්නේ සුළු ජාතික ප්‍රශ්ණ කථා කරන්නන්ටය. සිංහලයාගේ සැබෑ ප්‍රශ්ණ ගැන කථා කරන්නා සිංහල අන්තවාදියෙක් ලෙසට වූ ලේබලයෙන් පිදුම් ලබයි.

සමාජ මාධ්‍ය ක්‍රියාකරුවන්, විශේෂයෙන්ම සමහර ප්‍රසිද්ධ යු ටියුබ් නාළිකා,  සිංහළ බෞද්ධත්වය පහත් කර කථා කරනු නිරන්තරයෙන් දක්නට ලැබේ.  මෙය ඉතා කණගාටුවට කරුණකි. මෙම ලියුම්කරුගේ පෙර ලිපි  වල සඳහන් කල පරිදී සිංහල, බෞද්ධත්වය යටපත් කර ඒ වෙනුවට ‘ශ්‍රී ලාංකික’ අනන්‍යතාවයක් දිය යුතුය යන සංහිඳියා මන්ත්‍රය නිරන්තරයෙන් මතුකරන්නන්ගේ කාණ්ඩයට මේ බොහෝ අය අයත් වෙත්. 

සංහිඳියා ක්‍රියාදාමය උතුරේ සහ නැගෙනහිර ඉතාම අඩුවෙන් ක්‍රියාත්මක වූවා නේද යන්න පිළිබඳව ඔවුන් කථිකා නොකරති.

මොවුන්ගේ කථා අසන විට, නියෝ-ලිබරල් වීම යනුවෙන් ඔවුන් සිතනුයේ සිංහලයා මැඬලා සුළු ජාතිකයනට තැන දීම කල යුතුය වැන්නකි (ඔවුන්ද සිංහලය). 

සුළු ජාතිකයනට තැන දිය යුතුය. එය ඉතා හොඳ, අත්‍යවශ්‍ය දෙයකි. නමුත්, අවශ්‍ය අප සැවෝම එක හා සමාන බව පිළිගැනීමයි.  සිංහලයනට අසාධාරණ කර සුළු ජාතිකයනට සැලකීමෙන් වැඩක් නැත.

සිංහල බෞද්ධත්වය පහත් කර කථා කිරීම, පොදුවේ මහා සංඝරත්නයට නිගරු ලෙස කථා කිරීම මේ සමහර අයගේ වාග් මාලාවල  සහ හැසිරීම් චර්යාවේ  සුවිශේෂ ලක්ෂණය. 

2 වෙනි ලිපියේ සඳහන් කළාක් මෙන්, බෞද්ධත්වය, බෞද්ධ සංස්කෘතික අංග විවේචනය කරන අය හින්දු, ක්‍රිස්තියානි, මුස්ලිම් ආගම් ගැන එවැනිම විවේචන නොකරයි.

මේ සමහරුනට NGO ඩොලර් යහමින් ගලා එයි.

සිංහලයාට උතුරු නැගෙනහිර නිදහසේ ජීවත්වීමේ අයිතිය ගැන මෙකී නියෝ-ලිබරල් වාදීහු නිශ්ෂබ්ද මන්ද?

මේ රටේ ඇත්තේ සිංහල බෞද්ධ සම්භවයක් (origin) බව සියළු දෙනාම පිළිගත යුතුය. මේ පිළිබඳව ගරු කාදිනල්තුමා විසින් දක්වන ලද අදහස් ඉතා අගය කල යුතුය.

සිංහලයන්ට නොමැති සුළු ජාතීන්ට පමණක් සීමාවූ මෙරට ඇති ප්‍රශ්ණ මොනවාදැයි ඇසුවහොත් මේ ඊනියා මානව හිතවාදීන්ට දිමට පිළිතුරු නොමැත.

කලින් සඳහන් කලාක් මෙන්, තම අයිතීන්, තම ජාතිය/ආගම ගැන කථා කිරිමට සිංහලයෝ මැලි බවක් පෙන්වත්. බොහෝ අය එසේ කිරීමට බයය. ‘සිංහල’, ‘බෞද්ධ’ අයිතීන් ගැන කථා කිරීම අද තහනම් වචන බවට පත්වී ඇද්ද?

පුදුමාකාර ලෙස, සිංහල, බෞද්ධකම ගැන කථා කල අයට විරුද්ධව නිති මඟින් කටයුතු කිරිමට බලධාරීන් උත්සහ කර ඇත. මෙය  අධිරාජයවාදී යුගයේවත් නොසිදු වූ දෙයකි. මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 14වෙනි වගන්තියෙන් ලබාදෙන භාෂනම නිදහසට (freedom of speech) පටහැනිය.

ධර්මපාලතුමා ඇති තරම් මෙරට පාලනය කල බ්‍රිතාන්‍යයනට බැන්නේය. ‘පර‘ සුද්දා කියා සමහර විට ඔවුන්ව තදින්ම ආමන්ත්‍රණය කළේය. තමන් බලවත් ලෙස  අවමානයට පත් කල බලගතු සුද්දෙකුට දකුණු පළාතේ දුමිරිය ස්ථානයකදි හැරමිටියෙන් ගැසීමට සැරසීය.  තවත් අවස්ථාවක, තමන් ගමන් කල දුම්රියේ 1වෙනි පංතියේ දුම්රිය පෙට්ටියෙන් එතුමාව එලවා දමා එම මැදිරිය තුල මත්පැන් පානය කිරීමට තැත් කල සුද්දන් දෙදෙනෙකුට අවසානයේ සිදු වුනේ ඔවුනට එම දුම්රියෙන් බැස යාමටය.

ගාන්ධි තුමාව දකුණු අප්‍රිකාවේදී 1වෙනි පන්තියේ දුම්රිය මැදිරියකින් එහි සුද්දෝ පන්නා දැමුවත් (ඔහු මානව හිමිකම් උදෙසා සටන් කිරීමට පටන් ගත්තේ ඉන් පසුවයි) අපේ ධර්මපාල තුමා ශ්‍රී ලංකාව තුලදී සුද්දන් දෙදෙනෙක්ව 1වෙනි පන්තියේ මැදිරියෙන් එලවා දැමීමට තරම් නිර්භීත විය.

ද්‍රවිඩ බසින් අන්තවාදී කරුණු කියනා අය ශ්‍රී ලංකාව තුල බොහෝය. මේ අය නියාමනයකට බඳුන් නොවෙත්.  අන්තවාදයට එරෙහි නිතීය ක්‍රියාත්මක කෙරෙන්නේ සිංහලයන්ට පමණක්ද?

නැවතත් – සුළු ජාතික ප්‍රශ්ණ තිබේ නම් ඒවා ගැන කථා කල යුතුය.

ඒවා මොනවාද කියා රටට පැහැදිලිව කිව යුතුය. TNA සහ වෙනත් සුළු ජාතික දේශපාලන පක්ෂ මෙය කර නොමැත.

ඒ ගැන ඇසු විට ඔවුහු ලිස්සා යති,  නැත්නම් කියන්නේ යල් පැණ ගිය දෙමළ ප්‍රශ්ණයි. 1956 සිංහල රජ බස කිරීම, ’83 ජූලී සිද්ධිය ආදිය. මේවා වර්තමානයට අදාළ නොවේ. බටහිර රටවලට  ගිය විට ඔවුන් අමුලික බොරු ඇද බායි. මෙම ලියුම්කරු ඔවුන්ව ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රශ්ණ කර ඇත. එවිට තමන් බොරු කිව්වාය කියා පිළිගෙන ප්‍රසිද්ධියේ සමාව ගත් අවස්ථාද ඇත. රැස්වීමට පැමිණි සුද්දන්ට මේ අය බොරු කියා අසු වීම නිසා ඔවුන්ව එපා වූ අවස්ථා ඇත.

එක් අවස්ථාවක මේ රටේ ප්‍රබල TNA මන්ත්‍රී වරයෙක් බටහිර රටක මහජන රැස්වීමකදී ශ්‍රී ලංකාවට විරුද්ධව අභූත බොරු කියා අසු විය (අප ඔහුගෙන් තදින්ම ප්‍රශ්ණ කල නිසා). මේ ලියුම්කරු එකෙනෙහිම අපගේ මහ කොමසාරිස් වරයාට මේ බව දුරකතනයෙන් දැන්වීය. මහ කොමසාරිස් වරයා මේ මන්ත්‍රීට වහාම තමා හමුවීමට එන ලෙස අණ කළේය.  ඔහු මහ කොමසාරිස්තුමා හමුවීමට ක්ෂණයකින් ගියේය. එම රටේ සිටින කාලයේදී ඉදිරියටත් බොරු කිවහොත් ඔහුට එරෙහිව දැඩි නිතීමය ක්‍රියාමාර්ග ගන්ට සිදුවන්නේ යයි ඒ විශිෂ්ට මහ කොමසාරිස්වරයා මොහුට දැන්වීය.  ඉතා බියවූ ප්‍රබල TNA මන්ත්‍රී වරයා අප මහ කොමසාරිස් තුමාගෙන් සමාව අයැදීය. ‘ඔහු තමනට නොවැන්දා පමණ යයි’ මහ කොමසාරිස්තුමා මේ ලියුම්කරු සමඟ පසුව පැවසීය.

සුළු ජාතීන්ට ඔවුන් සුළු ජාතීන් නිසා කිසිසේත්ම අකටයුතු, අසාධාරනකම් නොකළ යුතුය. එවැනි දේ සිදුවන්නේ නම් ඒවා මැඬලීමට තවත් නිතී සම්පාදනය කල යුතුය. ගරු ශ්‍රේෂ්ටාධිකරණයට මුලික අයිතීන් කඩවීමේ පෙත්සම් ගොනු කිරීමේ හැකියාව, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 14වෙනි වගන්තිය, මානව හිමිකම් කොමිසම ආදිය මඟින් සුළු ජාතීන්ට සිදුවන අසාධාරණවලට අද පුර්ණ සහණ ලැබේ.

අද, 14වෙනි වගන්තිය තනිකරම මානව අයිතිවාසිකම්/හිමිකම්  පිළිබඳව වෙනම වූ ප්‍රඥප්තියකි (Bill of Rights). ලොව කිසිම රටක ජනතාවට මේ තරම් අයිතිවාසිකම්/හිමිකම් (9ක්) ඇති ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් නොමැති තරම්ය.

මහ ජාතියටද ප්‍රශ්ණ ඇති බව රජයන්, TNA වැනි දෙමල පක්ෂ, මුස්ලිම් පක්ෂ සහ සිංහලත්වය විවේචනය කරන්නන් ධාරණය කර ගත යුතුය, ඒවා විසඳිය යුතුය. බොහෝ දේවල් මේ ලිපි පෙලෙන් දක්වා ඇත.

තවත් උදා: වතුකරයේ දෙමළ සේවක අයිතින් ගැන, ඔවුන්ගේ ජීවන තත්වයන් නඟා සිටුවිමට රජයන් විශාල වශයෙන් කැපවී වැඩ කරයි. ඒ වෙනුවෙන් අති විශාල මුදලක් දරයි. එය ඉතා හොඳය. ඉන්දියාවද වතුකරයේ ද්‍රවිඩ ජනතාවට බෙහෙවින් ආධාර කරයි.

නමුත්, වතු වටා ජිවත්වන උඩරට සිංහල ගම්වාසීන් ගැන රජයන් එතරම් සැලකිල්ලක් නොදක්වන්නේ ඇයි?  වතු සේවකයන්ගේ අවම වැටුප වැඩි කරද්දී ඒ වතු වටා සිටින ගම්වල වෙසෙන බුද්ධිකලා, හංසිකාලා දවසට එක වේලක් වත් කන්න නොමැති තරම් වූ දරිද්‍රත්වයෙන් සිටිනවා නේද කියා රජයන් නොසිතයි/නොබලයි. මේ බුද්ධිකලා, හංසිකාලාද වතුවල වැඩට යාමට බොහෝ ආසාවෙන් සිටිත්. නමුත් වතු ද්‍රවිඩ වෘත්තිය සමිති ඒවාට විරුද්ධය. සුද්දන් වතු බිහි කලේ බුද්ධිකලා, හංසිකාලාගේ මුතුන් මිත්තන්ගේ ඉඩම් බලයෙන් පවරා ගෙන බව දැන් කාටත් අමතකය. වතු වෘත්තීය සමිති කාරයන් මේ රටට ආවේ 19වෙනි සහ 20වෙනි ශත වර්ෂවලය.

වතු වෘත්තීය සමිති වලට සාධාරණය කුමක්දැයි  පෙන්වා දීමට නොහැකි දේශපාලනඥයන් ගෙන් මේ රටට් ඇති පලය කුමක්ද?

සිංහලයාට පමණක් ආවේනිකවූ සිංහල ප්‍රශ්ණ වෙනම ගෙන මාධ්‍යයන් කථා කරන බවක් නොපෙනේ (බෞද්ධ ප්‍රශ්ණ නම් යම් තරමකට සාකච්චා වේ). අද සිංහල, බෞද්ධ ප්‍රශ්ණ ගැන ලිපියක් පල කර ගැනීමට පවා ඇති මාධ්‍ය අවස්ථා ඉතාම සීමිතය. සිංහල අයිතීන් ගැන ලිපි පල කිරිමට සිංහල ප්‍රකාශන ආයතන සුදානම් නැත. එවැනි ලිපි ප්‍රතික්ෂේප වේ. සිංහලයාට සිදු වන අසාධාරණකම් ගැන ගැඹුරින් ලියන මාධ්‍යවේදීන්ද නැත හෝ ඉතා අඩුය.  සිටියත් ඔවුහු සමාජයෙන් හොඳ නමක් නොලබති. එදා මෙන් නොව අද බොහෝ දෙනා සිංහල, බෞද්ධ අයිතීන් ගැන කථා කිරීමට බයය. මුළු සිංහල යු ටියුබ් සංස්කෘතියම පාහේ විහිදී ඇත්තේ සුළු ජාතික ප්‍රශ්ණ, අයිතිවාසිකම් මතු කර දැක්වීම පිලිබඳවය. සිංහලයාට,  බෞද්ධයාට ආවේනික වූ ප්‍රශ්ණ, අයිතිවාසිකම් පිළිබඳවද ඔවුන් කථා කල යුතුය. මේ තත්ත්වයන් ඉදිරියේදී නිවැරදි වේ යයි උදක්ම පතමු.

සිංහලකම, බෞද්ධකම ගැන ලිපි, වාර්ථා චිත්‍රපට, වීඩියෝ පළවීම ඉතාම අඩු නිසා ඒවාට සිංහලයන් අතර ඇති උනන්දුව තවත් ගිලිහේ.

පලවෙන ලිපි වුවත් කියවන්නේ සිංහලයෝ ඉතාම ටික දෙනෙකි. සිංහලයනට දීනා ගැනීමට අයිතිවාසිකම් නැතැයි සිංහලයෝ සිතත්?

නැවතත්; සුළු ජාතීන්ගේ අයිතීන් ගැන මුළු බටහිර ලොවම කථා කරයි. ශ්‍රී ලංකාව තුලත් කථා කරයි. එයට කමක් නැත. නමුත්, කිසිවෙක් සිංහලයාගේ අයිතීන් ගැන කිසිම විටක විශේෂිතව කථා නොකරයි. එය කණගාටුවට කරුණකි.  

මේ ලිපි පෙලෙන් සිංහල ප්‍රශ්ණ, බෞද්ධ ප්‍රශ්ණ, සිංහලයා මුහුණ දෙන අසාධාරණකම් සමහරක් පෙන්වා දුනිමි. ඒවා පිළිබඳව බටහිර රටවල් කිසිම තැකීමක් අතීතයේදී සිදු කර නැත. ඉදිරියේදී ද ඔවුන් ඒවා නොතකනු ඇත. ශ්‍රී ලංකාව තුලද ඒවා ගැන ගණන් ගැනීමක් නොමැත. සිංහලයාට වන අසාධාරණ/සිංහල ජාතියේ ක්ෂය වීම ගැන තනි තනි සිංහලයාටද ගානක් නැත; පහත සඳහන් කාරණය එක් උදාහරණයකි:

පසුගිය වසර 40 පමණ තුල ශ්‍රී ලංකාවේ සිංහල ජනගහනය 9%කින් පමණ පහත බැස ඇත (74% පමණේ සිට 65% – 67% පමණ දක්වා). පසුගිය වසර 50 තුල කොළඹ නගරය තුල සිංහල ජනගහනය 30%කින් පමණ පහත බැස ඇත (65% හෝ 70% පමණ සිට 35% හෝ 40% පමණ දක්වා).

(මෑතක පළවූ වාර්ථාවක් අනුව ලෝකයේ ‘සෙක්ස්’ ගැන නම් වැඩියෙන්ම තොරතුරු සොයන්නේ ශ්‍රී ලාංකිකයෝලු. ශ්‍රී ලංකාවේත් එයින් පලවෙනි තැනට පැමිණ ඇත්තේ අනුරාධපුරයයි).

මතු සම්බන්ධයි …..

උපුටා ගැන්ම  හිරු පුවත්

දින නියමයක් නොමැතිව වසා දමා ඇති හෝමාගම – පිටිපන පිහිටි ශ්‍රී ලංකා බෞද්ධ හා පාලි විශ්වවිද්‍යාලය නේවාසිකාගාරයේ හිස්වූ මතපැන් බෝතල් 1000 කට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් තිබූ බවට වාර්තා පළවනවා.

පසුගිය 19 වනදා එම විශ්ව විද්‍යාලය වසා දැමුණේ නවක වද සිද්ධීන් ඇතුළු විනය විරෝධී ක්‍රියාකාරකම් හේතුවෙන්.

පසුව විශ්ව විද්‍යාලයේ උප කුලපති මහෝපාධ්‍ය මහාචාර්ය පූජ්‍ය නෙළුවේ සුමනවංශ හිමියන්ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් බලධාරින් එක්ව විශ්ව විද්‍යාලයේ නේවාසිකාගාරය විශේෂ සෝදිසියක් සිදුකළා.

ඒ අනුවයි එම භූමියෙහි කසළ බැහැර කරන ස්ථානයේ අපජලය බැහැර කරන වලක් තුළ තිබී හිස් මත්පැන් බෝතල් 1000 කට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් සොයාගෙන ඇත්තේ.

අප මේ සම්බන්ධයෙන් බෞද්ධ හා පාලි විශ්ව විද්‍යාලයේ උපකුලපති මහෝපාධ්‍ය මහාචාර්ය පූජ්‍ය නෙළුවේ සුමනවංශ හිමියන්ගෙන් විමසීමක් කළ අතර එහිදී උන්වහන්සේ පැවසූවේ විශ්ව විද්‍යාලය තුළ සිදුවූ විනය විරෝධී ක්‍රියාකාරකම් සම්බන්ධයෙන් සොයා බැලීමට මහාචාර්යවරයෙකුගේ ප්‍රධානත්වයෙන් විශේෂ කමිටුවක් ස්ථාපිත කර ඇති බවයි.

එහි අවසන් වාර්තාව ඉදිරි දින කිහිපය තුළදී ලැබීමට නියමිත බවත් පසුව ඉදිරි ක්‍රියාමාර්ග ගන්නා බවත් උන්වහන්සේ වැඩිදුරටත් සඳහන් කළා.

කෙසේ වෙතත් පොලිස් මාධ්‍ය ප්‍රකාශක ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් අධිකාරි නිහාල් තල්දූවගෙන් කොළඹ අද පැවති මාධ්‍ය හමුවකදීද මේ සම්බන්ධයෙන් මාධ්‍යවේදියෙකු ප්‍රශ්න කර සිටියා.

පෙරේදා දිනයේදී මාධ්‍යයට අදහස් දක්වමින් උසස් අධ්‍යාපන රාජ්‍ය අමාත්‍ය ආචාර්ය සුරේන් රාඝවන් කියා සිටියේ ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීමකින් පසු ලබන වසරේ වෙසක් පොහොයට පෙර විශ්ව විද්‍යාලය විවෘත කිරීමට කටයුතු කරන බවයි.

Courtesy Adaderana

An order was issued by the Peradeniya Magistrate’s Court today (22 Dec.), calling for the immediate arrest of Anuruddha Withanage, the President of the Peradeniya University’s students’ union. 

Moreover, the 12 students arrested over the assault on the former vice-chancellor of the University of Peradeniya, Prof. Athula Senarathne and his son were also further remanded until 04 January 2023, after being presented in an identification parade before the court today. 

Those who had appeared as witnesses on behalf of the case had identified six students lined up in the identification parade today. 

On December 11, Prof. Senaratne was assaulted by a group of students near his official residence and was hospitalised due to injuries. 

Police revealed that the altercation had taken place due to an argument a few students had had with the Professor, stating that his son’s car had collided with a parked motorcycle. 

Subsequently, a group of nearly 300 students had attacked Prof. Senaratne, while also damaging his residenc

Courtesy Adaderana

President Ranil Wickremesinghe has instructed the relevant officers to formulate a report jointly engaging all government agencies on the resolution of land problems within the Nuwara Eliya district.

Wickremesinghe noted that in the event the said report is not presented to him before 04 February 2023, he will take necessary action in this regard.

Moreover, the District Secretariat, Ministry of Plantation and Land Registration Department were also instructed to prepare a joint report on the government owned lands in the district within a month.

All the land licenses given to the plantation companies will be cancelled and steps will be taken to provide the land needed by the people and we hope to complete these activities before February 04,” said the President.

Further attention was also focused on providing facilities for the health centres located near the estates. 

Problems that can be solved at the level of government officials should be solved first. A report on the problems in this district should be prepared one month before the next District Development Committee meeting. Officers should participate in the meeting of the development committee with possible solutions to the problems mentioned in the report. As a President, I will not find time to do any work other than solving these problems,” he stated.

The President made these remarks at the Nuwara Eliya District Development Committee meeting held this morning (22 Dec).

Meanwhile, the measures to be taken for the promotion of the tourism industry in the Nuwara Eliya district were also discussed at this meeting.

Speaking in this regard, Wickremesinghe advised that a cable car project be established between Pattipola and Boralanda for tourists visiting World’s End.

He noted, however, that in its attempts to promote tourism, Government officials should refrain from doing anything that harms the people and the environment.

Special programs are needed to boost the tourism industry in the Nuwara Eliya District. But nothing should be done in such a way as to harm the environment. 

Horton plain is the highest place in Sri Lanka. Therefore, nothing can be done to destroy it. We hope to bring a new law to protect the Horton Plains”, he said in this regard.

Courtesy Adaderana

In an interview with The Hindu, Governor of the Central Bank of Sri Lanka (CBSL) Dr. Nandalal Weerasinghe stated that Sri Lanka is waiting for financing assurances from its bilateral creditors, including India and China, to tap support from the International Monetary Fund (IMF).

“We have shared all the information possible with our bilateral creditors, on an open, comparable, and transparent basis. Now they will have to look at it, make their decisions internally and come back to us…we hope they will do that soon”, he said in this regard.

In September, the IMF reached a staff level agreement with Sri Lanka for a $2.9 billion package to help the island nation facing its worst economic crisis in decades. 

The development came months after Sri Lanka floated the rupee, opted for a preemptive default on its external debt, and increased interest rates sharply to tighten monetary policy.

However, Sri Lanka must now obtain adequate financing assurances from its creditors, for the IMF Board to approve the promised Extended Fund Facility (EFF). 

Thus, the island nation has been in talks with China, Japan, and India, its three major bilateral creditors, over the past few months to restructure the billions of dollars owed to them.

Colombo is desperate for the $2.9 billion not because it is a big amount — it can barely meet two months’ worth of imports — but mainly to use the IMF package to qualify for more credit internationally, as the country struggles to recover from the dreadful economic crash that pushed citizens to the streets. 

From the time the Sri Lankan government entered the provisional agreement with the IMF, India has underscored the need for creditor equitability and transparency”, Weerasinghe said, implying Colombo must not give any creditor preferential treatment while restructuring their loans.

Dragging debt talks in Sri Lanka put spotlight on Chinese loans

Although Sri Lanka aimed to secure IMF relief before the end of this year it failed to, as bilateral negotiations dragged. 

Talks with China got a little delayed”, Governor Weerasinghe observed, citing internal issues” such as the Chinese Communist Party (CCP)’s national congress held in October, and COVID-19 restrictions” in China.  

But the delay in discussions with China is not the only reason” for Sri Lanka’s inability to secure the IMF package this year, in his view. Japan, and the Paris Club of which it is a member, know this business” [of debt restructure] as they have been doing it for many years”, he said. Because of that, they are more advanced in their engagement. They have done the analysis and shared it with non-Paris Club members like India and China,” Weerasinghe said, adding: Now, it is up to them.” After the creditors provide financing assurances, it would likely take the IMF Board four to six weeks to approve the package, he said.  

In addition to bilateral loans, Sri Lanka has over the years borrowed heavily from private creditors, the country’s largest external credit source, holding nearly $13 billion of its outstanding debt, apart from multilateral agencies. 

The focus, however, is on bilateral creditors whose role is key for Sri Lanka to obtain crucial IMF support. 

Multilateral loans, taken on low-interest and over a long term, will not be restructured, and the actual negotiation with commercial creditors will commence only after the IMF programme kicks in, according to the Governor.

Balance of Payments

With Colombo’s decision to default on its $51-billion foreign debt — the Governor maintained it was a debt standstill” as against a hard default — its subsequent move limiting imports to essentials, the nearly $4 billion Indian assistance and some repurposed funds, Sri Lanka waded through the last few months, despite unsuccessful attempts to obtain bridge financing. 

We can manage without bridge financing now, that is how we have been managing since July,” Weerasinghe said. With our export proceeds, worker remittances, and some support from the Asian Development Bank and World Bank we can manage,” he added.

While Sri Lankan economists contend that the economy is still on a precarious path, the senior official sought to project a more hopeful picture, pitching earnings from tourism and remittances as additional benefits”.  

Official data showed earnings from tourism crossed over $1 billion from January to October 2022, while workers’ remittances went up to $3 billion during the period.  

Commenting how Sri Lanka planned to exit the cycle of debt going forward the CBSL Governor said Sri Lanka was looking at more concessional, long-term loans” only from multilateral agencies. And the relief we are expecting from other creditors is a grace period and maturity extensions so that our debt service burden in the next few years will be much lower than if we did not opt for debt restructure,” he said.  

Sri Lanka has debt service commitments to the tune of $6 billion a year for the next several years. So, what we are seeking from our creditors is some relief, so we repay this over the next 20 years rather than in the next four, five years.”

Reflecting on Sri Lanka’s past tendency in borrowings, Weerasinghe deemed the habit of borrowing externally and spending locally, rather than using the funds to boost the country’s capacity, a mistake, noting that such a practice would have equipped Sri Lanka to repay the loans from its own earnings.

Source – The Hindu

Senaka Weeraratna

The most important question that people particularly Buddhists should ask themselves is, What are the lessons that we can learn from the total destruction of Nalanda University in the 12th Century? The answer lies in the necessity of Self Defense and the improvement of our abilities of Buddhist resistance. 

If the Buddhists cannot defend their own citadels no one else will do it for them. Nalanda University was ransacked and destroyed by an Islamic fanatic called Muhammed Bakthiyar Khilji, a Turk, and 200 other troops on horseback. With no armed guards at the entrance, it was a cakewalk for the intruders to destroy this magnificent tertiary institution. The lesson in the modern era for both Buddhists in Asia and members of the Sanatana Dharma in India is to improve your Self Defense capabilities. What happened on Easter Sunday in Sri Lanka in 2019 and Nalanda University in 1202 in India are somewhat interrelated.

When a group of people is ideologically driven to destroy the faith and the religious edifices of other religions nothing will stop them as shown many a time in history books. If Buddhists continue to bury their head in the sand like the proverbial Ostrich when Buddhism is in danger, then Buddhists have only themselves to blame for any tragic consequences resulting from their inaction and lack of taking proper defensive measures.

Senaka Weeraratna

by an Indian Columnist 

The Portuguese conquest of India was one of the most brutal. They carried out a terrible Inquisition in which the Hindus were forcibly converted and then tortured on the suspicion of back-sliding. The conversion itself was gruesome. Christian fanatics razed Hindu temples, butchered Hindu men, and distributed their women to Portuguese soldiers. One of their favored torture technique was to surround the fishing boats early in the morning when the fishermen returned. They would then fire cannons from their naval ships and set the boats ablaze and burn the fishermen to death while their terrified women and children watched in agony from the shores. It was an expression of Christian love in its purest form. The frightened orphans would then convert to Christianity. Xavier, the scumbag whom Christians venerate as a saint, was the one who successfully petitioned for the Inquisition. Brahmins were special targets because they were when seen through the jaundiced and hate-filled Christian eyes, the priests of the devil.

The horror of Portuguese colonial rule lasted 450 years during which the wealth of Goa was plundered to fill the coffers of Portugal. In 1961, India sent her military to throw out the Portuguese. This headline was the response from NYT. Hardly surprising. The West would always vilify India if she refuses to be servile to the West and offer herself for conversion to Christianity. How dare India to throw out a white Christian colonial power? That’s the anger that is reflected in NYT’s headline.

The lies and hate that the western media perpetrates about India and Hindus didn’t arise in a void. It arose from Christianity. It just got progressively worse as India became stronger economically and militarily and rebuilt herself. There’s no difference whatsoever between the western left and right.

………………..

India, the aggressor- This is the headline in the New York Times dated December 19, 1961.

පේශල පසන් කරුණාරත්න

.කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ වලල්ලාවිට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයට අයත් ලිහිණියාව ප්‍රදේශයේදී 2022.12.20 වන දින සවස් කාලයෙදී මාර්ගය හරහා ගමන් කරමින් සිටි හඳුන් දිවියෙකු මාර්ගයේ ධාවනය වූ වාහනයක ගැටී අවාසනාවන්ත ලෙස දිවි අහිමි වී ඇති බවට වාර්තා විය. මෙලෙස මියගිය සත්වයාගේ සිරුර අනතුර සිදුවූ ස්ථානයේ මද වේලාවක් තිබී ඇති අතර පසුව මියගිය සත්ත්වයාගේ සිරුර අනතුර සිදුවූ ස්ථානයෙන් අතුරුදහන් වී ඇත. අනතුරෙන් මිය ගිය මෙම වනජීවී සත්වයාගේ සිරුර කිසියම් අයෙකු රැගෙන ගොස් ඇති බවට ප්‍රදේශ වාසීන් සැකකරයි.

ශ්‍රී ලංකාවේ ඉහලම ජෛව විවිධත්වයක් දක්නට ලැබෙන මෙම ප්‍රදේශය යගිරල රක්ෂිත වනාන්තරය සහ පැණිවැල් මූකලාන, නාවලකන්ද රක්ෂිත කලාපය, මීගහතැන්න රක්ෂිත කලාපය, හලවල් කැලේ වනාන්තරය,  මල්ගස්ඕවිටදෙණිය කඩොලාන සංරක්ෂිත වනාන්තරය ආදී  වැසිවනාන්තර පද්ධති කිහිපයකින්ම ආවරණය වී ඇත.  මෙම සුවිශේෂී පරිසර කලාපය තුල ඉහල ශාක සහ සත්ත්ව විවිධත්වයක් පවතින අතර මෙරටට ආවේණික වනජීවීන් විශාල ප්‍රමාණයක් මේ ආශ්‍රිතව වාසය කරයි. නමුත් මෙම වනජීවීන් සම්බන්ධව කටයුතු කිරීම සඳහා ප්‍රදේශය තුල වනජීවී කාර්යාලයක් නොමැති නිසාවෙන් ඉතාමත් අවාසනාවන්ත ලෙස අපගේ වටිනා වනජීවී සම්පත් අහිමි වීම සිදුවේ.

මතුගම සිට පැලවත්ත දක්වා දිවෙන මාර්ගයේ ලිහිණියාව ප්‍රදේශයේ ඉතාමත් කෙටිකාලයක් තුලදී මෙලෙසම වාහනවල ගැටී හඳුන් දිවියන් කිහිප දෙනෙකුගේම දිවි අහිමිවීම සිදු වූ අතර මෙම ප්‍රදේශය ආශ්‍රිතව දිවියන් වාර්තා වීම නිසාවෙන් සහ දිගින් දිගටම මෙලෙස අනතුරු මගින් මෙම සතුන්ගේ දිවි අහිමිවීම නිසාවෙන් එම සතුන්ගේ සහ අනෙකුත් වනජීවීන්ගේ ජීවිත ආරක්ෂා කිරීම සඳහා අඩුපාඩුවක්ව පවතින වනජීවී කාර්යාලයක් වලල්ලාවිට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසයට ලබා දෙන ලෙස වනජීවී දෙපාර්තමේන්තුවෙන් වසර ගණනාවක ‌සිට ඉල්ලා සිටියද, එය ඉටු නොවීම නිසාවෙන් මෙලෙස අහිංසක ජීවිත විනාශවීම දැකිය හැක.

2022 වර්ෂයේ මාර්තු මස සිට වලල්ලාවිට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය තුල වනජීවී කාර්යාලයක් ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා අප සියළු කටයුතු සිදු කර ඒ සඳහා වනජීවී දෙපාර්තුමේන්තුවේ අනුමැතිය ලබා ගෙන ඇතත් වනජීවී දෙපාර්තුමේන්තුවේ නිලධාරීන් විසින් තවමත් එම කාර්යාලය ක්‍රියාත්මක නොකර වනජීවීන් සංරක්ෂණයට කටයුතු නොකරමින් සිටී.

තවද පළමු හඳුන්දිවියාගේ මරණය වාර්තාවූ පසු මාර්ග සංවර්ධන අධිකාරියේ පාරිසරික හා සමාජ සංවර්ධන අංශය දැනුවත් කල පසු එම අංශයේ නිලධාරීන් විසින් මෙම ප්‍රදේශයේ ස්ථානීය පරීක්ෂණයක් සිදුකොට මෙම මාර්ගය ආශ්‍රිතව වාර්තා වන වනජීවීන් හට මෙවැනි අකල් මරණයන්ට ඉදිරියේදී ගොදුරු වීමට ඉඩ නොදී ඔවුන්ගේ ජීවිත රැකගැනීම සඳහා අවශ්‍ය ඉදිරි ක්‍රියාමාර්ග ගන්නා බව ඔවුන් පවසා සිටියද අදටත් එය වචනයට පමණක් සීමා වී ඇත.

මෙම ප්‍රදේශය ආශ්‍රිතව මෙවැනි වන ජීවීන් විශාල වශයෙන් වාර්තා වන අතර වනජීවී දෙපාර්තමේන්තුව විසින් මෙම ප්‍රදේශයට අනුමත වී ඇති වනජීවී කාර්යාලය ඉක්මනින්ම පිහිටුවා වනජීවීන් සංරක්ෂණය කිරීම සඳහා කටයුතු කරන්නේනම් ඉදිරියේදි මෙවැනි අවාසනාවන්ත මරණ වලක්වා ගැනීමට හැකියාව ලැබේ. එමෙන්ම සිංහලෙන් හඳුන් දිවියා  සහ  ඉංග්‍රීසි බසින් Fishing Cat සහ Prionailurus viverrinus යන විද්‍යාත්මක නාමයෙන් හඳුන්වන මෙම වනජීවී සත්වයා වනසත්ව හා වෘක්ෂ­ලතා ආර­ක්ෂණ ආඥා පනත මගින් ආරක්ෂිත සත්ත්වයෙකු බැවින් මියගිය සත්ත්වයෙකු උවද වනජීවි දෙපාර්තමේන්තුවේ ඇති නිර්දේශයන්ට යටත්ව අවසන් කටයුතු සිදු කල යුතු වේ. නිසි අවසරයකින් තොරව සත්ත්වයගේ ශරීර කොටස් රැගෙන යාම සිදු කල නොහැකි නමුත් මෙම සත්වයාගේ සිරුරට සිදුවූ දේ පිළිබඳව සොයා බලා නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම අදාල නිලධාරීන් විසින් සිදුකල යුතුවේ. තවද අපගේ වටිනා තවත් වනජීවී සම්පත් මෙලෙස අවාසනාවත්ත ලෙස අහිමි වීමට ඉඩ නොදී ඒ සඳහා ගතයුතු කඩිනම් ක්‍රියාමාර්ග ගැනීම සඳහා අදාල ආයතන කටයුතු කලයුතු වේ.

තිසර සමල්  -අනුරාධපුර 

එප්පාවල පොලිස් වසමේ කිරලෝගම, ගැටදිවුල ප්‍රදේශයේ පදිංචි 09 හැවිරිදි පිරිමි දරුවකු රවටා පැහැර ගෙන යාමේ සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් 45 හැවිරිදි විදුලි කාර්මිකයකු  අත්අඩංගුවට ගැනීමට පොලීසිය පරීක්ෂණ ආරම්භ කර ඇත.

මෙලෙස පැහැර ගැනීමට ලක්ව ඇත්තේ අංක 16, ගැටදිවුල, කිරලෝගම ලිපිනයේ පදිංචි පී.කේ දෙනෙත් ගෞරව ප්‍රේමසුන්දර  නම් නව හැවිරිදි පිරිමි දරුවෙකි.ඔහු කිරලෝගම සුබෝධි මහා විද්‍යාලයේ සිව් වන වසරේ ඉගෙනුම ලබන සිසුවෙකි.

මෙම  සිසුවා එම ප්‍රදේශයේ විදුලි කාර්මික ශිල්පි ආයතනයක් පවත්වාගෙන ගිය විදුලි කාර්මික ශිල්පියකු සමඟ මිතුරුව සිටි බවත්, අදාළ විදුලි කාර්මිකයා දරුවා පැහැර ගෙන යන්නට ඇති බවට සැකකරන බවත් දරුවාගේ දෙමාපියන් එප්පාවල පොලීසියට පැමිණිලි කර ඇත.

පසුගිය (19) රාත්‍රි 8.30 න් පමණ පසුව දරුවා නිවසේ නොමැති බවට දැන ගෙන සොයා බැලූවද මෙතෙක් ඔහු සම්බන්ධයෙන් තොරතුරක් නොලැබුණ බව දරුවාගේ මව වන පුෂ්පා මල්කාන්ති මහත්මිය හඩා වැළපෙමින් පැවසූවාය.

දරුවා පැහැරගෙන ගිය බවට සැක කරන ඇස්වැද්දුමේ අසේල ප්‍රියන්ත නම් 45 හැවිරිදි විදුලි කාර්මිකයා සන්තකයේ දරුවා සිටින බවට  තොරතුරුද මේ වන විට ලැබී ඇතැයි පොලීසිය පවසයි. අදාළ විදුලි කාර්මිකයා පැහැරගත් දරුවාද සමඟ නාවුල ප්‍රදේශයේ ඔහුගේ සහෝදරයකුගේ නිවසකට ගොස් එම නිවසේ රාත්‍රියේ රැදී සිට ඊයේ (20) අලුයම එම නිවසින් දරුවාද රැගෙන පිටත් ව ගොස් ඇති බවට පොලීසිය අනාවරණය කර ගෙන ඇත.

මෙම පුද්ගලයා YI- 1752 දරණ රතු පැහැති ත්‍රී රෝද රථයෙන් දරුවා පැහැර ගෙන ගොස් ඇති බවටද පොලීසිය අනාවරණය කර ගෙන ඇත.

දරුවා පැහැර ගැනීමේ සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් දරුවාගේ මව වන මල්කාන්ති මහත්මිය කියා සිටියේ,

මගේ පුතා ඉලෙක්ට්‍රික් වැඩ වලට ආසයි, ඒ නිසා මගේ පුතාව ප්‍රියන්ත කියන කෙනා රවට්ටගෙන ඒ වැඩ උගන්වන විදිහට දරුවට ගොඩක් ලං වෙලා හිටියේ, එයා නිතර නිතර ගෙදර ආවා ගියා, දරුවා පාසල් දාන්න, පන්ති දාන්න පවා එක්කගෙන ගියා, එයාගේ දරුවෝ දෙන්නයි බිරිඳයි බෝම්බයකට අහු වෙලා මැරුණා කියලා කිව්වා, එයාගේ දරුවෝ නැති නිසා මගේ දරුවාට ගොඩක් ආදරෙයි කියලා එයා ඇඟෙව්වා.ඒ නිසා සැකයක් තිබුණේ නෑ අපිට.

පහුගිය 19 වැනිදා රැ 8.30 ට විතර මගේ පුතා ගෙදර නෑ කියලා දැන ගෙන හොයද්දී දැන ගත්තා මේ ප්‍රියන්ත කියන කෙනාගේ ත්‍රී විල් එක අපේ ගෙවල් ලඟ තිබ්බා රෑ කියලා, අපි හැම තැනම හෙව්වත් දරුවා හොයා ගන්න බැරි වුණා. අපි ඊට පස්සේ එප්පාවල පොලීසියට පැමිණිලි කළා.තවම මගේ දරුවා ගැන තොරතුරක් නෑ, මගේ දරුවා කොහොම හරි හොයලා දෙන්න යැයි ඇය හඩමින් ඉල්ලා සිටියාය.

දරුවා පැහැරගෙන ගිය පුද්ගලයාගේ ඡායා රූපයක්ද මේ වන විට අපට ලැබී ඇති අතර, ඔහු සම්බන්ධයෙන් යම් තොරතුරක් වෙතොත් දුරකථන අංක 025-2249122 ඔස්සේ එප්පාවල පොලිස් ස්ථානය හෝ ලඟම ඇති පොලිස් ස්ථානයට දැනුම් දෙන ලෙස පොලීසිය ඉල්ලා සිටියි.

තිසර සමල් – එප්පාවල

 උතුරු මැද පළාත් ආණ්ඩුකාර මහීපාල හේරත් මහතාගේ සංකල්පයක් මත සියළු පුරවැසියන් යම් ක්‍රීඩාවක නිරත විය යුතු යැයි යන තේමාව යටතේ උතුරු මැද පළාත් සභාවේ ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශය සංවිධානය කළ පළාත් සභාවේ අන්තර් ආයතන වොලිබෝල් සැණකෙළිය දෙසැම්බර් 19-20 දෙදින පුරාවට උතුරු මැද පළාත් ගෘහස්ථ ක්‍රීඩාංගනයේදී පැවැත්විණි

මෙය රන් කුසලාන” ක්‍රීඩා සැණකෙළිය වශයෙන් නම් කර තිබූ අතර උතුරුමැද පළාතේ අමාත්‍යාංශ, දෙපාර්තමේන්තු, කොමිෂන් සභා සහ අධිකාරිවල සේවය නිරත නිලධාරීන්ගේ සහභාගිත්වයෙන් කණ්ඩායම් 51 මේ සඳහා ඉදිරිපත් වී තිබුණි .මේ සඳහා ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවන් 500ක් පමණ සහභාගි වූහ

මෙය තරග කාණ්ඩ 05ක් යටතේ  පැවතුණු අතර විශේෂ කාන්තා, විශේෂ පිරිමි, විවෘත කාන්තා ,50න්  ඉහළ පිරිමි, 50 න් පහළ පිරිමි වශයෙනි. මෙය අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික් වොලිබෝල් පුහුණු කරු උපාලි සුමනතිලක මහතා විසින් මෙහෙයවන ලදී

මෙහිදී 50න් ඉහළ පිරිමි ශුරතාවය පළාත් ක්‍රීඩා දෙපාර්තමේන්තුව විසින් හිමිකර ගත් අතර අනු ශූරයන් වූයේ පළාත් අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුවයි. විශේෂ කාන්තා අංශයේ ශූරතාවය පළාත් අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුව හිමිකරගත් අතර එහ අනු ශූරයන් වූයේ පළාත් ක්‍රීඩා දෙපාර්තමේන්තුවයි. 50න් පහළ පිරිමි කාණ්ඩයේ ශූරතාව අනුරාධපුර පළාත් සෞඛ්‍ය අධ්‍යක්ෂ කාර්යාලයේ හිමිකරගත් අතර  අනුශූරයන් වූයේ පොළොන්නරුව ප්‍රාදේශීය සෞඛ්‍ය සේවා අධ්‍යක්ෂ කාර්යාලයයි. විවෘත කාන්තා අංශයේ ශූරතාවය පළාත් සමුපකාර සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුව හිමිකරගත් අතර එහි අනු ශූරතාවය පළාත් සමූපකාර අමාත්‍යාංශය හිමි කරනගන්නා ලදී. විශේෂ පිරිමි අංශයේ ශූරතාවය පළාත් අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුව හිමිකරගත් අතර අනු ශූරයන් වූයේ පළාත් ක්‍රීඩා දෙපාර්තමේන්තුවයි

අවසන් තරග උතුරුමැද පළාත් ආණ්ඩුකාර මහීපාල හේරත් මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් ආරම්භ කෙරුණු අතර නිශ්චකරුවන් සහ ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවන් හඳුනාගැනීමෙන් පසු අවසන් මහා තරගය ආරම්භ කෙරිණි

ජයග්‍රහකයින් ට කුසලාන පිරිනැමීම උතුරු මැද පළාත් ප්‍රධාන ලේකම් චන්ද්‍රසිරි බණ්ඩාර මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් සිදු කෙරුණ.

 මෙම අවස්ථාවට උතුරු මැද පළාත් ක්‍රීඩා අමාත්‍යංශයේ ලේකම් සම්පත් ධර්මදාස, ප්‍රධාන අමාත්‍යාංශයේ ලේකම් එන්.එච්.ආර්. නිශාන්ත, පළාත් ක්‍රීඩා අධ්‍යක්ෂ ජේ. රලියුදීන් සහ පළාත් අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරුන් දෙපාර්තමේන්තු ප්‍රධානීන් සහ නිලධාරීන් රැසක් සහභාගී වූහ

අග්‍රාමාත්‍ය මාධ්‍ය අංශය

“ශ්‍රී ලංකාවේ හරිත සංවර්ධන ක්‍රියාවලියට ඉන්දියාවේ උපරිම සහාය දෙනවා.”
-ඉන්දියානු මහකොමසාරිස් ගෝපාල් භාග්ලේ මහතා.

 අග්‍රාමාත්‍ය දිනේෂ්  ගුණවර්ධන මහතාගේ ආරාධනයෙන්, සීතාවක උද්භිද උද්‍යානයේ 2022.12.21 දින සංචාරයක යෙදුන ඉන්දීය මහ කොමසාරිස් ඉන්දියාවේ ගෝපල් භාග්ලේ මහතා ඉන්දියාවේ 75 වන නිදහස සමරමින් උද්‍යානයේ පැළයක් රෝපණය කළේය.
එහිදී අදහස් දැක් වූ අග්‍රාමාත්‍යවරයා…
“ඉන්දු ශ්‍රී ලංකා මිත්‍රත්වය, වසර කීපයකට සීමාවූවක් නොවේ. එය ශතවර්ෂ ගණනාවක් ඈතට විහිදී ගිය එකක්. සෑම අවස්ථාවකදීම දෙරට අතර ද්විපාර්ශික සබඳතා වඩාත් ශක්තිමත් වූණා. මේ වසර වනවිට ඉන්දියාව ලෝකයේ බලවත්ම රාජ්‍යයක් බවට පත්ව තිබෙනවා. ඉන්දීය අගමැතිමෙන්ම ජී 20 කණ්ඩායමේ වත්මන් සභාපතිවරයා වන නරේන්ද්‍ර මෝදි මහතා යටතේ අසල්වැසි රාජ්‍යයන්ටද ප්‍රතිලාභ රැසක් ලැබී තිබෙනවා.
 ලෝකයේ  බලවත්ම රාජ්‍යයක මහ කොමසාරිස්වරයෙක් මෙම අවස්ථාවට සහභාගීවීම දෙරට අතර මිත්‍රත්වය තව තවත් ශක්තිමත් කිරීමක්. එනිසාම අද සීතාවක ජනතාවට ද සුවිශේෂී දිනයක්. පරිසරය එක් පරම්පරාවකට සීමා වූවක් නොවේ. ජෛව විවිධත්වයෙන් අනූන මෙවැනි උද්භිද උද්‍යාන රැක ගැනීම සියලු දෙනාගේ වගකීමයි. මෙරට නිදහස් සටනේ දී සීතාවක රාජධානිය සුවිශේෂී කාර්යභාරයක් ඉටු කළා.ඊට මෙම සුවිශේෂී පරිසරයේ ස්වභාවය ද බලපෑවා’
එහිදී අදහස් දැක් වූ  ඉන්දියානු මහකොමසාරිස්වරයා…
“ශ්‍රී ලංකාවේ හරිත සංවර්ධන ක්‍රියාවලිය සඳහා ඉන්දියාවේ සහයෝගය හිමිවෙනවා. දෙරටේ  සබඳතා ආර්ථික සහයෝගීතාවට පමණක් සීමා වී නැහැ. පුනර්ජනනීය බලශක්තිය ප්‍රවර්ධනය කිරීමේ වැඩසටහනේදී ශ්‍රී ලංකාවට ඉන්දියාවේ පූර්ණ සහයෝගය ලබා දෙනවා.
 ස්වභාවික සම්පත් පරිසරයට හානියක් නොවන සේ සංවර්ධන ක්‍රියාවලියට යොදා ගැනීම ඉතා වැදගත්. ඉන්දියාවේ ශ්‍රේෂ්ඨ සබඳතා හා ඉතිහාසය සිහිපත් කිරීමටත්, එම ශ්‍රේෂ්ඨ සබඳතා ශක්තිමත් කළ අග්‍රාමාත්‍යවරයාගේ පියාවූ පිලිප් ගුණවර්ධන අමාත්‍යතුමා වැනි පුද්ගලයින් කෘතවේදීව මේ අවස්ථාවේ සිහිපත් කළ යුතුයි. අපගේ ආර්ථික හවුල්කාරිත්වය ප්‍රවර්ධණය කිරීම පමණක් නොව, දේශගුණික විපර්යාසයන්ට එරෙහිව සටන් කරන පරිසර හිතකාමී ප්‍රතිපත්ති නිර්මාණය කිරීම සඳහා දෙරට විසින් ගන්නා ඒකාබද්ධ ප්‍රයත්නයන් සමඟ අප කටයුතු කළ යුතුව තිබෙනවා.”
පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී යදාමිණි ගුණවර්ධන, සීතාවක ප්‍රාදේශීය සභා සභාපති ජයන්ත රෝහණ, කොළඹ දිසාපති ප්‍රදීප් යසරත්න, සීතාවක උද්භිද උද්‍යානයේ  අධ්‍යක්ෂ  ආචාර්ය ශිරෝමී  ක්‍රිෂ්ණරාජා ඇතුළු නිලධාරීන් ප්‍රදේශවාසීන් හා පාසල් දරුවන් මෙම අවස්ථාවට එක්විය.

අග්‍රාමාත්‍ය මාධ්‍ය අංශය

By Stephen Sefton

Since its inception, the leaders of the ALBA countries have denounced North American and European imperialism’s brutal exploitation and domination and its gangster diplomacy of Do what we want or else…”.

In 2004, Comandante Fidel Castro and Comandante Hugo Chávez founded what is now the Bolivarian Alliance of the peoples of America, ALBA which now includes Bolivia, Cuba, Nicaragua, Venezuela, and the Caribbean island nations of St. Vincent and the Grenadines, Dominica, St Kitts, and Nevis, Grenada, Antigua, and Barbuda and Santa Lucía. A year earlier, in 2003, the Shanghai Cooperation Organization was formally constituted, which now includes China, Russia, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Tajikistan, Uzbekistan, India, Pakistan, and Iran. Both organizations share practically the same principles of solidarity, equality among their members, and mutual respect for different ideologies. This suggests that, at that same time, in different poles of the majority world, a common decision arose to build a world free of the economic strangulation and neocolonial aggression of the United States and its allies.

RELATED:
 Mayo Square Mothers March in Tribute to Hebe De Bonafini

Since its inception, the leaders of the ALBA countries have denounced North American and European imperialism’s brutal exploitation and domination and its gangster diplomacy of Do what we want or else…”. In May of this year, President Comandante Daniel Ortega declared at the 21st ALBA-TCP Summit: They have not stopped practicing the Monroe Doctrine, they have not renounced the Monroe Doctrine. In the name of democracy, they impose a tyrannical, imperialist, terrorist, international policy… imperialism has not changed, the essence of Imperialism is there, a totally criminal essence.”

At that same meeting, Venezuelan President Nicolás Maduro expressed, “Enough is enough of the centuries of plunder, of invasions, of threats, of imperial hegemonism, this is our century! The 21st century… and our path is that of Latin America and the Caribbean, of ALBA, of the Community of Latin American and Caribbean States, this is our path, the path of equals, the path of respect, the path of inclusion, the path of unitary convocation, that is our path.”

At the same summit, Cuba’s President Miguel Díaz Canel also expressed the commitment of the ALBA countries to unity among diversity In the face of attempts at exclusion and selectivity, it is urgent to strengthen the authentic mechanisms of Latin American and Caribbean to integrate and act in concert. Together we will be able to effectively defend our sovereignty and self-determination without interference or external pressures…We call to unite, not to divide; to contribute, not to subtract; to dialogue, not to confront; to respect, not to impose.”

After decades of increasingly aggressive provocations on the part of the United States and the European Union, in February of this year, the Russian Federation finally acted to defend itself. And in his historic speech on September 30, President Vladimir Putin elaborated the vision of a multipolar world, based on the same principles of ALBA and the Shanghai Cooperation Organization, genuine cooperation, respect between equals, unity in diversity, a commitment to dialogue and international law. The similarity between the ALBA country leaders’ vision and the vision expressed by President Putin in his speech is very striking.

He spoke of the faith of the majority world’s peoples in a multipolar world in order to strengthen their sovereignty and, therefore, to acquire true freedom, historical perspective, the right to independent, creative, authentic development, to a harmonious process.” President Putin made clear that it is also about faith in the human capacity to overcome differences, collaborate for the common good and create a world of solidarity. He stated explicitly, “Our values are love for neighbor, mercy, and compassion.”

The contrast of these common visions of the ALBA countries, of Russia, China, and their allies, with the practice of the West, could not be stronger. As President Putin puts it, Western countries have been saying for centuries that they bring freedom and democracy to other nations. Everything is just the opposite: democracy becomes repression and exploitation; freedom, slavery and violence. The entire unipolar world order is inherently undemocratic and devoid of freedom. It is mendacious and hypocritical to the core.”

The truth of this categorical condemnation of the United States and its allies is self-evident in the colonial history of imperialism from its origins to its evolution over the last century to neo-colonialism. In the United States and Europe, since the introduction of universal suffrage last century enabled the Western elites to pass off their nations as democracies, in practice essentially, in exchange for guaranteeing their populations’ socio-economic development, those elites have been able to count on their countries’ peoples to collaborate in the looting of the majority world. This ensured that the peoples of Africa, Asia, and Latin America paid the costs of the prosperity and development of Western nations as, one way or another, they continue to do.

However, the scope of geopolitical power and control of the majority world resources by Western elites is now more limited. In part, this setback for the West results from the growing cooperation and commercial and financial power of the nations of the Eurasian space. In turn, the increasing economic and diplomatic activity of China, Russia, and their allies have promoted the development of their relations with the nations in Africa and in Latin America, and the Caribbean, especially with the countries and peoples committed to the defense of their sovereignty.

The desperate response to the relative decline of their global power on the part of the American and European oligarchies takes three main forms. First, in their own countries, the exploitation of the labor force and the repression of dissent are increasing. Secondly, they act with greater aggression of all kinds against Russia and China and their regional allies such as Cuba, Venezuela, Nicaragua or Syria, Iran, and the Democratic Republic of Korea. And the third form of the Western reaction to their decline is to apply greater intimidation and harassment against countries vulnerable to economic pressure to ensure that they remain obedient.

In North America and Europe, neoliberal policies implemented since the 1980s have normalized repression and economic exploitation. In the United States, there is a permanent political offensive against the social security system and investment in public services generally. In Europe, public services are being cut or privatized. In the United States and the European Union, there have been huge transfers of wealth to corporate elites both during the financial crisis of 2008-2009 and as part of the financial measures in response to the economic collapse caused by measures addressing Covid-19. At the same time, even the IMF recognizes that labor remuneration in the West has fallen in real terms. Likewise, the terms and conditions of work for people throughout the West are becoming increasingly precarious. Only 10% of the workforce in the United States is organized into unions. In European countries, the average is 23% and generally much lower.

It is impossible to summarize concisely all the nuances of this reality. But among the main effects associated with increased domestic economic repression in Western countries and increased aggression overseas, have been censorship on social networks and suppression of information in the media, especially on international events. These practices reinforce the West’s extensive and intense psychological warfare against the majority world and facilitate the economic and military aggression and terrorism of the United States and its allies against any nation that tries to defend its sovereignty and independence.

This marks a deep and irreparable collapse of moral and intellectual integrity on the part of Western elites and their peoples, signaling a comprehensive, insidious spiritual defeat. On the other hand, a growing number of the majority world’s governments and peoples insist on their sovereign right to manage their international relations at the international so as to open up and promote new possibilities for national, regional, and international development. Perhaps the most important expression of this faith in the future is the broad support for the so-called BRICS+ group of countries,  originally organized by China, Russia, India, Brazil, and South Africa, from countries around the world, including Iran, Algeria, Turkey, Argentina, Egypt, Indonesia, Kazakhstan, Nigeria, the United Arab Emirates, Saudi Arabia, Senegal, Thailand, and even Nicaragua.

A great many majority world nations clearly agree with the views of Prime Minister Ralph Gonsalves of St Vincent and the Grenadines who observed this year on July 19th in the Plaza de la Revolución in Managua, at the 43rd Anniversary of the Sandinista Revolution, I come from a small country in our hemisphere, but this small country believes and subscribes to large principles: The defense of sovereignty and independence, non-interference and non-intervention in our own affairs; so as to able to lead ourselves and our civilizations onward, and to be able to walk together with all the peoples around the world, in friendship but not in subordination. In that sense, we are friends with everyone and aspire for a Better World.”

Dr Sarath Obeysekera

News item today shows how stupid we were to build a coal power plant in Norrocholai  but not in Sampoor in Trinco 

පුත්තලමර බැරිවුනොත් ත‍්‍රිකුණාමලයට ගල් අගුරු ගොඩ බා ලොරිවලින් නොරොච්චෝලට අදිනවා…

December 22, 2022 at 12:02 am | lanka C news

නොරොච්චෝල බලාගාරයට ගල්අඟුරු සැපයීමේ කිසිදු ගැටළුවක් නැති බව විදුලිබල හා බලශක්ති අමාත්‍ය කංචන විජේසේකර මහතා සඳහන් කරයි.

අප්‍රේල් මස 25 වන දින විට අවශ්‍ය ගල් අගුරු නැවු ප‍්‍රමාණය මෙරටට ගෙන ඒමට සැලසුම් කර ඇති බවද ඔහු පැවසීය

Please read my previous article

COAL STORY ,WHAT A MESS ……….