Yohan Perera and Ajith Siriwardana Courtesy The Daily Mirror

Speaker Karu Jayasuriya said today he would consider contesting the forthcoming presidential election only with the political forces which had since 1995 had consistently stood for the abolishing of the executive presidency.

He said he would also do so together with those who stood for democratic reforms introduced by the 17th Amendment and further strengthened by the 19the Amendment to the Constitution.

Issuing a statement the Speaker said there were many who had requested him to contest for the presidency. Some met me personally and made the request, some others did it over the phone and a few others made the request at news conferences,” he said.

The Speaker said the main objective that was highlighted by them was that the country needs a trusted leadership to safeguard democracy and overcome the current political confusion and establish a civilized society.

He said if he decided to contest the presidential election, it would merely be for a limited period with the intention of laying the foundation for an economically and morally strong country with democratic values.

The Speaker said he would contest only if he received the blessings of the UNP and its allies and within the party’s constitutional framework. 

Courtesy Adaderana

උපුටා ගැන්ම  හිරු පුවත්

විධායක ජනාධිපති ධුරය අහෝසි කිරීම මුඛ්‍ය අරමුණ කරගත් දේශපාලන බලවේග සමඟ එක්ව පමණක් ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වන ලෙස ලැබී ඇති ඉල්ලීම් පිළිබඳ සළකා බැලිය හැකි බව කථානායක කරූ ජයසූරිය ප්‍රකාශ කළා.

නිවේදනයක් නිකුත් කරමින් කථානායකවරයා සඳහන් කළේ පාර්ශවයන් රැසක් ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වන ලෙස තමන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින බවයි.     

මේ අතර, එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ නායක අග්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ සහ දෙමළ ජාතික සන්ධානය අතර, සාකච්ඡාවක් අද පස්වරුවේ පාර්ලිමේන්තු සංකීර්ණයේදී පැවැත්වුණා.

මෙම සාකච්ඡාවට එක්සත් ජාතික පෙරමුණ නියෝජනය කරමින් අමාත්‍ය රාජිත සේනාරත්න එක්වූ අතර, දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ මන්ත්‍රීවරුන් 14 දෙනාම සහභාගිවී තිබෙනවා

 lanka C news

කොළඹ නෙළුම් කුළුණ ඉදිකිරීම් ආරම්භ කිරීම දී රුපියල් කෝටි 200ක් ලබාදුන් අත්තිකාරම් මුදලක් අතුරුදහන් වී ඇති බවත් එය ලබාගත් සමාගම ද අතුරුදහන් වී ඇති බව ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා විසින් කළ ප්‍රකාශයට පැවති රජයේ ප්‍රබලයින් අදහස් පල කරයි.

එවකට පැවැති රජයේ ආර්ථික සංවර්ධන අමාත්‍යවරයා ද වන නෙලුම් කුලුනට මුල්ගල තැබූ හිටපු ඇමැති බැසිල් රාජපක්ෂ මහතා සඳහන් කරන්නේ එවන් මුදලක් අතුරුදහන් වූයේ නම් ඒ ගැන සොයා නොබැලූ චෝදනාව එල්ල කරන පුද්ගලයාද ඊට වගකිය යුතු බවයි.

එවන් මුදලක් අතුරුදහන් වූයේ නම් අදාළ අංශ වෙත පැමිණිලි කර පරීක්ෂණ කළ යුතු බවද බැසිල් රාජපක්ෂ මහතා සඳහන් කළේය.

එවකට විදුලි සංදේශ නියාමන සභාවේ හිටපු අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් අනූෂ පැල්පිට මහතා අද මාධ්‍ය හමුවක් අමතමින් කියා සිටියේ එහිදී කිසිදු මූල්‍ය වංචාවක් සිදු නොවූ බවයි.

අදාළ බිලියන 2 ක මුදල ගෙවන ලද සමාගමමේ ගිණුමටම වත්මන් රජය යටතේ ගෙවන ලද අවසන් වාරිකයද ගෙවා ඇති බව ඔහු සදහන් කලේය.

ජනාධිපතිවරයා පැවසූ සමාගමට මුදල් සියල්ල ගෙවා නැති බවත් සියළුම වාරික ගෙවා ඇත්තේ ඒකාබද්ධ සමාගමක ගිණුමකට බවත් ඔහු කියා සිටියේය.

ජනාධිපතිවරයාට කිසිවකු හෝ අසත්‍ය තොරතුරු මත මේ බව මෙම මෙම චෝදනා එල්ල කළ බවද කී ඔහු විදුලි සංදේශ නියාමන සභාව මේ සම්බන්ධයෙන් පැහැදිලි කිරීමක් කළ යුතු බවද සදහන් කලේය.

Anusha Pelpita FB

කොළඹ නෙළුම් කුළුණ ඉදිකිරීමේ එහි අත්තිකාරම් ලෙස ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 15.64 ක මුදලක් ඉදිකිරීම් සමාගමට ගෙවීම සම්බන්ධයෙන් චීනයේ එක්සිම් බැංකුව විසින් නිකුත් කරන ලද ලේඛණයක් එවකට විදුලි සංදේශ නියාමන කොමිෂන් සභාවේ හිටපු අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් අනූෂ පැල්පිට මහතා ප්‍රසිද්ධියට පත්කර ඇත.

ඔහු විසින් සිය ෆේස්බුක් පිටුවේ එය ප‍්‍රසිද්ධ කරමින් මෙසේ සටහනක්ද තබා තිබේ.

හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාගේ උපදෙස් පරිදි නෙලූම් කුලූන ව්‍යාපෘතිය 2012 වර්ෂයේ දී ආරම්භ කරනු ලැබුවා. මෙම ව්‍යාපෘතියේ කොන්ත‍්‍රාත්කරුවන් ලෙස එවකට චීනයේ ශී‍්‍ර ලංකා තානාපති කරුණාතිලක අමුණුගම මහතාගේ නිර්දේශය මත China National Electronics Import and Export Corporation – (CEIEC) සහ Aerospace Long-March International Trade Co. Ltd. (ALIT) යන සමාගම් කොන්ත‍්‍රාත්කරුවන් වශයෙන් අමාත්‍ය මණ්ඩල අනුමැතිය මත තෝරාගනු ලැබුවා.

ව්‍යාපෘතියේ මුල් පිරිවැය ලෙස ටෙන්ඩර් මණ්ඩලය අනුමත කළ මුදල වන්නේ ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 104.3යි. මෙම පිරිවැයෙන් ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 15.45ක් විදුලි සංදේශ නියාමන කොමිසන් සභාවේ අරමුදල් වලින් ගෙවීමටත් ඉතිරි මුදල වන ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 88.5ක් චීනයේ එක්සිම් (Exim) බැංකුවේ ණය මුදලක් ලෙස ලබා ගැනීමටත් අමාත්‍ය මණ්ඩලය අනුමත කර තිබුණා. 2012 ව්‍යාපෘතිය ආරම්භ කරන අවස්ථාවේ දී මුල් අත්තිකාරම ලෙස (Mobilization Advance) ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 15.45ක මුදලක් එනම් රුපියල් බිලියන 2කට ආසන්න මුදලක් (CEIEC) සමාගමට ගෙවන ලදී. මේ සදහා අමාත්‍ය මණ්ඩල අනුමැතිය ද මහ බැංකුවේ මුදල් මණ්ඩලයේ අනුමැතිය ද විදුලි සංදේශ නියාමන කොමිසමට ලැබී තිබුණි.

අදාළ මුදල පේ‍්‍රශනය කර ඇත්තේ චීනයේ එක්සිම් (Exim) බැංකුවේ CEIEC සමාගම විසින් පවත්වාගෙන යනු ලැබූ බැංකු ගිණුමටයි. ALIT සමාගමට කිසිදු ගෙවීමක් කවර හෝ අවස්ථාවක සිදු කර නොතිබුණි. මෙම අත්තිකාරම් මුදල සදහා අවලංගු කළ නොහැකි බැදුම්කරයක් (Irrevocable on demand Bank Grantee) ප‍්‍රධාන කොන්ත‍්‍රාත්කරු වූ CEIEC සමාගම විසින් විදුලි සංදේශ නියාමන කොමිසම වෙත ලබා දී තිබුණි.

ව්‍යාපෘතියේ ප‍්‍රගතිය අනුව මොරටුව විශ්ව විද්‍යාලයේ මහාචාර්යවරුන්ගේ නිර්දේශ මත වරින්වර අතුරු ගෙවීම් කිරීමේ දී මුල් අත්තිකාරම් මුදල අයකරගෙන ඇති අතර 2018 වන විට අය කර නොගත් අත්තිකාරම් මුදල ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 2.13ක් විය. එක්සිම් (Exim) බැංකුව විසින් ව්‍යාපෘතිය දිගින් දිගටම ප‍්‍රමාද වීම නිසා ණය මුදලේ ඉතිරි ශේෂය ලබා දීම ප‍්‍රතික්ෂේප කර තිබුණි. ඒ වන විට මුළු ණය මුදල වූ ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 88.5 මුදලින් අය කර ගෙන තිබුණේ ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 67කට ආසන්න මුදලකි. මුල් අත්තිකාරමෙන් පසුව කරන ලද සියලූ අතුරු ගෙවීම් සිදුකර තිබුණේ එක්සිම් (Exim) බැංකුව හරහා CEIEC සමාගමටය.

2018න් පසුව ඉතිරි අතුරු ගෙවීම් සිදුකර ඇත්තේ විදුලි සංදේශ නියාමන කොමිසමේ ප‍්‍රතිපාදන මගිනි. මුල් අත්තිකාරම් මුදලින් 2018 වර්ෂය වන විට අයකර ගෙන නොතිබූ ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 2.13ක මුදල ද විදුලි සංදේශ නියාමන කොමිසම විසින් CEIEC සමාගමට ගෙවන ලද අතුරු ගෙවීම් වලින් අඩුකර ගෙන තිබුණිි. ඒ අනුව මේ වන විට ව්‍යාපෘතිය ආරම්භයේ දී ගෙවන ලද අත්තිකාරම් මුදල වූ ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 15.45 ක මුදල CEIEC සමාගමෙන් අයකර ගෙන ඇත. නෙළුම් කලූන ඉදිකිරීමේ දී රුපියල් බිලියන දෙකක වංචාවක් සිදු කළ යැයි අතිගරු මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන ජනාධිපති තුමා විසින් නෙළුම් කුලූන විවෘත කරන අවස්ථාවේ දී (2019 සැප්තැම්බර් 16) සිදු කළ ප‍්‍රකාශය පදනම් විරහිතය. ALIT සමාගමට කිසිම අවස්ථාවක කිසිදු මුදලක් විදුලි සංදේශ නියාමන කොමිසන් සභාව විසින් ගෙවා නොමැත.

විදුලි සංදේශ නියාමන කොමිසන් සභාව විසින් 2012 ඔක්තෝම්බර් 09 වන දින එක්සිම් බැංකුව හරහා ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 15.64ක් මුල් අත්තිකාරම් මුදල ලෙස ගෙවීම සම්බන්ධයෙන් එක්සිම් බැංකුව නිකුත් කළ රිසිට් පතේ පිටපතක් ද මෙහෙි අමුණා ඇත.

– Anusha Pelpita FB

Hiru News

Former Director General of the Telecommunication Regulatory Commission Anusha Pelpita says that certain officials have mislead the President by providing incorrect information that Rs. 2 billion in funds for the construction of the Lotus Tower have disappeared.

He made this comment while explaining the statement made by President Maithripala Sirisena at a function held yesterday on behalf of declaring opening the Lotus Tower

The Lotus Tower at Colombo the tallest tower in all of South Asia of which construction began in the year 2012 was declared open by the President yesterday. During a speech he made at this function the President revealed a fraud of Rs. 2 billion which took place during construction.

At present there is much talk in society regarding this statement made by the President yesterday.

Accordingly, the former Director General of the TRC Anusha Pelpita has posted an item on his Facebook Account as well explaining the facts regarding this statement made by the President

He has added a photo of the then Chairman of the Tender Board in this country Gotabhaya Jayaratne in discussion with the Chairman of the Alit Company’s office in Beijing, China. This discussion had been in connection with the construction of the Lotus Tower.

By Sarojini Dutt

How complying with MCC conditions would  result in Sri Lanka gifting the entire country on a platter to the US for ever, is dealt with further down this piece 

What is one word for an Agreement where one party to an Agreement has to fulfil his part of the Contract before the Contract is signed and, where the other party fulfils his part of the Contract only after the Contract is signed? That word is, ‘MCC-Compact’.

Controverting Edelman who said that the ‘gift’ is unconditional another page of the MCC document was shown

The conditions imposed on Sri Lanka by the MCC are: All State Lands to be mapped out; All State Lands to be inventorised; a parcel fabric of all State Lands to be prepared; The Land Registry to be converted from the Deed system to the Title Registration system; the Land Registry Records to be Digitalised; a new system of Land valuation to be introduced; All government Grants (of Land) to be  Registered; A Land Policy Bodyto be Established; pass new laws that support reforms under the Title system.

Sri Lanka has done nearly ¾ of what MCC want Sri Lanka to do; only about a quarter remains to be done. From Sri Lanka’s perspective there is now hardly any requirement to sign an ‘Agreement’ Document as most of what the US wanted Sri Lanka to do, has been done; from the US perspective, the balance quarter must mandatorily be complied with if the MCC is to part with the money promised.

The Americans are laughing all the way.

All State Lands have been mapped out, inventorised and a parcel fabric of State Lands done. The Land Registry has been converted from a Deed System to a Title Registration system (this is the ‘Bim Saviya’ Act that was passed in 1998 by Kumaranatunge, a member of another secret subversive organisation of the Whites – the Club of Madrid – dedicated to breaking up Sri Lanka and other Nation States).

With Sri Lanka responding subserviently to the crack of the MCC whip, MCC requires Sri Lanka to digitalise the Land Registry, establish a new system of Land valuation, register all Government Land grants, establish a Land Policy Body and pass new laws that would support Land Reforms under the Title System.

On these conditions which MCC requires Sri Lanka to act on and which remain to be completed, Sri Lanka has already taken the initiative to have them implemented.

To digitalise the Land Registry, the US advertised in the local newspapers and selected a Sri Lankan contractor, Harin Gunawardena, to do the job of establishing the infrastructure for digitalising the Land Registry, under US instructions. The Registrar General of Lands, Gunasekera, and the Surveyor General, Udayakantha, devotedly permitted the Americans access to their offices and work on the process of digitalising the Register. The process is underway, with American input, unsupervised.

A similar situation exists in the Valuation department.

Gunasekera, Udayakantha and their successors are put on notice; they could however redeem themselves by assisting the State.

The double-speak of the Americans is quite evident. In their ‘Constraints’ analysis a primary concern of the Americans is their inability to access and buy-up land in Sri Lanka.

Hence most, if not all, of the conditions laid down by the MCC for Sri Lanka to comply with, is to give the Americans easy access to buy-up or lease land in Sri Lanka.

What then is the motive of the MCC compact? The objective of the MCC is to create the necessary conditions in Sri Lanka to enable the United States to buy up Sri Lanka for a song.

Where then is the double-speak? The MCC tells Sri Lanka (and other poor nations) that they are here to alleviate poverty. If they have access to Sri Lanka’s land and buy up the land of the poverty-stricken farmer, the MCC does not alleviate poverty, they only aggravate poverty.

The MCC slogan, ‘alleviating poverty’, is a good sell; poor countries, because of their poverty, are vulnerable, malleable, and susceptible to economic blackmail; for example, ‘if you do not conform to our conditions, we take our ‘gift’ and go to a more appreciative country who would conform’.

Yes, there are many poor countries in the world; and the world today is a predator’s market for land-grabs. It could be argued that what motivates MCC is not altruism but naked self interest.

In the last 70 years Sri Lanka has been able to maintain sovereignty of her land, not through an Army that would deter foreign aggression, but with Buddhism, a deeply engrained culture, a supportive Constitution, an incorruptible judiciary, legislature and Administration and, an Army that is excellently capable of dealing with the internal proxies of foreign military powers.

Consequently, the people of the country own 84% of the land.

Politicians, elected by the people, are only the temporary custodians of that land; they have been delegated the people’s authority to protect the sovereignty of that land and to preserve the fundamental rights of the unborn generations.

To deprive the people of Sri Lanka sovereignty over their land the foreign aggressor has to attack, Buddhism, Sri Lanka’s  culture, Sri Lanka’s Army, Sri Lanka’s supportive Constitution, and the incorruptibility of  Sri Lanka’s judiciary, legislation, and administration.

The attack has begun and the attack is on all fronts. The MCC is an integral part of that attack.

The Corridor from Trincomalee to Colombo is mostly government land given on lease to farmers. One of the conditions laid out by the MCC is to register all Land grants.

Why has the MCC included this condition?

Until about three years ago no foreigner could own land in Sri Lanka. But Wickramasinghe enabled foreigners to own land in the country. However, this is restricted to the 14% of private land available in the market and that too is restricted by extent, to a limit of 50 acres.

The rest of the country’s land, a 84%, is not available for sale; it is only available for lease, only if the  temporary custodian of the land, the President, deems it fit to be leased.

This 84% of Sri Lanka’s land is under the protective hand of the President of the country despite amendments to the Constitution and despite interpretation of the amendments being challenged in the Supreme Court of law.

How could America’s impediment to access 84% of Sri Lanka’s land, as a result of the President’s power, be overcome and how could these powers be devolved to the provinces as is the demand of the TNA?  

How could this ‘restriction’ on this 84% of land being available only for lease and not for sale be removed and such land be made available for outright private sale?

How could the limitation of ownership of land to a maximum of 50 acres be done away with?   

This is where the MCC, Wickramasinghe and Sirisena have colluded.

Wickramasinghe promised the issue of a million deeds to farmers who already have lease ownership to those lands; he and his hirelings have begun issuing deeds for these lands. 

Sirisena  placed the Presidential seal on each one of those million deeds issued, as is mandated by law. 

The MCC has made it one of their mandatory conditions that all Land grants be registered under the Title system; please see the box above captioned ‘Conditions precedent for MCC land investment’.

In short, by issuing a million Land Grants to the farmers, the land has been privatised; by the land being privatised, the power to deal with those lands has been devolved to the respective provincial councils along the MCC Corridor. The issue of  land grants therefore  is not to alleviate  poverty, as is proclaimed, but a necessary ‘precedent’ condition – a condition that has to be met before the MCC donates its ‘gift’ –  that would enable the Americans to buy up land while satisfying  the Eelamists demand for power over ‘land’.

With the MCC electric railway barrier (see map put out by the MCC in Part 1) dividing the North from the South, with the Americans controlling the Corridor from Trinco to Colombo and having the ability to hinder movement of the military between the North and the South, with Land power devolved to the provinces, the separatists have got what the American-backed terrorists fought for before they were wiped out at Nandikadal; Eelam.

The farmers are poor not because of a lack of land; they are poor because they do not obtain, at the appropriate time, the fundamentals necessary for farming, such as seed, water, fertiliser, warehouse facilities for their harvest, markets, price, etc.

Since the farmers continue to be poor, they are encouraged to sell their land (for which they now have deeds) or mortgage their land with lending institutions; when the farmers default on their mortgages the lending institutions would seize the properties mortgaged with them, and sell these properties.

And this is exactly what the MCC wants and that is why the MCC requires, as a precondition, ‘the registration of land grants under the title system’. The MCC would buy all this land for a song.

When land deeds are given to farmers, these lands now become private land; no longer do these lands come under the control of the President (or the Centre); all land powers to these million deeds issued are devolved to the respective provinces.

The Corridor from Trinco to Colombo, approximately 1.2 Million acres of land, is replete with Phosphate, Ilmenite, Monazite, Thorium – a nuclear fuel like uranium – and other precious and rare metals. 

Issuing of a million Deeds – viz a million Land Grants – has removed the restriction on Government lands being available only for lease; these lands are now available for sale, as required by the MCC.

A geopolitical analysis suggests that the US wishes to occupy Sri Lanka and that they propose to do so by buying out the country; they are restricted in a way that there is a limitation on ownership of land by an individual to a maximum of 50 acres.

This restriction and many other restrictions to America’s easy access to buy Sri Lankan Land   have been done away with, in the draft laws prepared by the MCC, unknown to the Sri Lankan public.

One such law was the Land (Special Provisions) Bill presented in Parliament but put on hold by the Supreme Court. This and the Land Bank Bill are some of the mandatory preconditions adduced to in the ‘Conditions precedent to funding activities’ given in the ‘Box’ above as ‘passage of legislation that supports reforms in the title registration system’.

The MCC has been cajoling the Government to sign the MCC agreement before 17 Sep 19. Wickramasinghe, Sirisena, the MCC and others are put on notice that they would be in contempt of Sri Lanka’s Supreme Court should they sign the MCC Agreement before the Supreme Court  give its determination on the plaint filed regarding the constitutionality of the  Land  (Special Provisions) Bill.

The member of the audience who publicly challenged Edelman for being economic with the truth indicated another pernicious issue in the MCC Plan put out by the MCC; he said that the MCC was planning to set up a Land Policy Body which would be the cardinal authority on Land Policy in the country.

This Policy body is empowered to override any decision relating to land made by the Government which is the denouement of Sri Lankan people’s sovereignty and democracy.

And in this policy body are entrenched the Americans and the NGOs, the paid hirelings of the Americans. When Edelman denied this allegation, this individual calmly pointed to the ‘Conditions Precedent for MCC Land Investment’ where establishment of a Land Policy Body is one of the conditions that should be done before the MCC ‘gift’ can be given. 

Then turning to another page in the document in his hand, he showed a wire diagram of this supreme Land Policy making body, as portrayed by the MCC. 

At the apex is the MCC and subordinate to it is the Land Policy Research Council and further below is the Land Policy Office of the Ministry of Lands!

With a very strong possibility of, an Eelam,  a terrorist caliphate in the East (see MCC map), Americans in control of the entire island, of the littoral states in the Bay of Bengal and the Bay being destabilised by the caliphate terrorists,  Sirisena, Wickramasinghe and the entire cabinet (collective responsibility)  and are put on notice.  

At the end of the sessions this writer interviewed the person who flustered Edelman and had her red faced. He spoke of the MCC as a US Foreign Policy tool (about which Edelman pleaded ignorance), the Atlantic Charter as the beginning of the American Empire and interestingly about a reciprocal process where the boot is on the other foot and Sri Lanka invests in Land in the US, on the same conditionalities that the US has imposed on Sri Lanka. This writer shall report on this in the next piece.

KAMALIKA PIERIS

Yahapalana’s attacks on the Maha Sangha are part of its attack on Buddhism, Buddhists and Buddhist worship. This anti-Buddhist strategy has clearly been planned well ahead and given to Yahapalana to implement.

Ven. Uduwe Dhammaloka observed in 2016 we can see that strategies are being discussed among various NGOs and the present rulers seem to be going along with them,  one instance is the Katikawata Bill, the intention was to suppression of the sangha. There is no need for a Katikawata bill, the Vinaya rules are sufficient.  Kiribathgoda Ananda has over a 1000 monks under him. They conduct themselves well.”

Uduwe Dhammaloka continued, there is now a move by NGOs to say that ordaining young boys as monks is child abuse.  We know that as far as Buddhism is concerned adult ordination will never work. Monks have to be ordained when they are young otherwise they will never be able to conduct themselves in a manner required of monks. We now see subtle attempt to portray the ordination of children as child abuse. There was a video clip of a young samanera crying for his mother that was shared on social media networks some time ago. These subtle campaigns which strike at the very root of Sinhala Buddhist culture. If child ordination is eliminated the sangha will be gone in one generation.  

Derana   news on 10.9.19 showed a young man repeatedly slapping two samanera bhikkhus repeatedly for allegedly taking an item from a shop. An onlooker came forward and stopped him but only after about half a dozen slaps had been given. The next day Derana news showed the two samanera in hospital. The man was arrested and the camera showed him apologizing for his action.

Samanera bhikkhus are also featured elsewhere. The popular teledrama ‘Sidu’ features a village temple, its chief priest, his assistant Ven.  Rahula and two little samaneras, Soratha and Subhoda. ‘Sidu’ thus shows the three levels of bhikkhus in the Sangha community, senior, middle and junior, their role and the difference in attitude among them.  The samanera are shown to be normal, mischievous little boys, training to be priests. Before it became a soap opera, Sidu” was a lovely film. Buddhist philosophy was  woven beautifully into  a relaxing film which offered,  suspense, melodrama, excitement, ‘pight’, ‘comit’ and ‘luv’. 

The international conspiracy leaders have studied the Sangha as individuals and selected the most suitable bhikkhus for what they had in mind. These handpicked monks talk and behave in a manner designed to turn Buddhists against Buddhism. That is the nature of the conspiracy. Getting the monks involved is part of the conspiracy. This has also happened in Burma where monks were brought into disrepute., said Uduwe Dhammaloka.

There is a small group of monks playing a major role in creating disturbances in the country.  They paved the way for the present government to come to power. These monks were completely unheard of until they started creating disturbances on the streets. This is a small minority of monks with suspicious linkages to the west.  

It is these monks who were arrested at Homagama. They were brought to court like criminals with their heads covered, Things that were not done even in colonial times are being done now. Our monks are now aware of what is going on, we discuss these matters, concluded Uduwe Dhammaloka.

The pin pettiya in temples is also targeted. Some time ago, the pin petti of Alutgama and Dambulla viharas were sealed by the Department of Buddhist Affairs. The public protested and the Department gave in. In September 2019 another round of pin petti sealing  started. The pin petti at Badulla raja Maha vihara were sealed.

In September 2019, the audit Division of the Department of Buddhist affairs had come Tissamaharama Raja Maha vihara to do a surprise check of its pin petti. The petti were sealed to be taken for examination to the Department of Buddhist Affairs. The auditors has said that the temple had not maintained proper records of the pin petti money.

 The chief priests at Tissamaharama told Derana that they were unable to get the money they needed for the next perahera due to the bomb blast. They needed about 1.3  million .They needed  another 50 lakhs or so, to keep the chaitya whitewashed and  pay the workers and feed them for about two or three months. The Chief priest also observed that there was a Christian Church in Tissamaharama which had about three hundred acres of land. Are they checking there as well, he asked. ( This is an extract from the revised version of   Yahapalana versus Maha Sangha Pt 4”)

ආචාර්ය වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති

වයස අවුරුදු පනහක් වෙන්නත් තව වැඩි දවසක් නෑ. අපේ පොඩි කාලේ අපිට උපන් දිනේ ගැන වගේ වගක් තිබුණේ නෑ. එක එක ෆෝර්ම කොළ පුරවද්දි අදාළ තැන්වල අපි අපේ උපන් දිනය ලිව්වා. ඒ ඇරෙන්න ඒක ගැන වදවෙන්න තරම් හේතුවක් අපිට තිබුණේ නෑ. ජීවිතේ මුල් ම සහ අවසාන වතාවට මම මගේ කියලා උපන් දින සාදයකට සම්බන්ධ වෙලා තියෙන්නේ 2002 අවුරුද්දේ. එදා මම හිටියේ නවදිල්ලියේ. ඉන්දියානු සංඛ්‍යාන ආයතනය විසින් වාර්ෂිකව සංවිධානය කරන සංඛ්‍යානය පිළිබඳ පාඨමාලාවකට සම්බන්ධ වෙච්ච ශිෂ්‍යයෙක් විදිහට මම ඒ දවස්වල ඉගෙන ගනිමින් හිටියා. වෙන රටවල්වලින් ඒ පාඨමාලාවට සහභාගී වෙන්න ඇවිල්ලා හිටපු අය තමයි ඒ උපන් දින සාදය සංවිධානය කළේ. මේ වෙද්දි ඒකත් සෑහෙන්න පරණ වෙච්ච මතකයක්.

ගතවෙච්ච අවුරුදු පනහක කාලය දිහා ආපහු හැරිලා බලද්දි දුක්වෙන්න, කම්පාවෙන්න කරුණු කාරණා තියෙනවා ද කියලා මම හිතලා බලලා තියෙනවා. ඇත්තටම ඒ විදිහේ එක කාරණයක් තියෙනවා. ඒක සෑහෙන්න දුක් වෙන්න ඕන කාරණයක්. අපේ පරම්පරාවේ අයට හරි හමන් අධ්‍යාපනයක් නො ලැබිච්ච එක තමයි ඒ කාරණය. ඉවරයක් නැතුව අපි එක එක විභාග පාස් කරලා මහ ලොකු සහතික ලබාගෙන තියෙන බව ඇත්ත. ඒත් ඒ සහතික ගැන ඇත්තට ම සතුටුවෙන්න පුළුවන්කමක් මට නම් නෑ.

මම ඉපැදුනේ 1969 අවුරුද්දේ සැප්තැම්බර් මාසේ 23 වැනි දා. එදා ම තමයි නිදහස් අධ්‍යාපනයේ පියා විදිහට අපි සළකන සී. ඩබ්ලිව්. ඩබ්ලිව්. කන්නන්ගර මහත්තයා දිවංගත වෙලා තියෙන්නේ. ඉතින් මේ අවුරුද්දේ අපි එතුමාගේ පනස්වැනි ගුණ සමරුව පවත්වනවා. ඒ සඳහා රට ම සූදානම් වෙන්න ඕන මේ වෙලාවේ අපි ලබපු අධ්‍යාපනය ගැන මට තියෙන දුක්ගැනවිල්ල මම කියන්නම්.

කන්නන්ගර මහත්තයා කියන්නේ අපි හැම දෙනෙක් ම බොහොම ගෞරවයෙන්, ආදරයෙන් සිහි කරන පුද්ගලයෙක්. එතුමාත් ඒ කාලයේ හිටිය අනෙකුත් දේශප්‍රේමී නායකයිනුත් එකතු වෙලා කරපු වැඩවලට පින්සිද්ද වෙන්න තමයි අපි හැමෝට ම නිදහසේ අධ්‍යාපනය ලැබීමේ වරම ලැබුණේ. ඒ ලැබීම ගැන අපි කවුරුවත් වාද කරන්නේ නෑ. 1956 වෙද්දි කන්නන්ගර මහත්තයා දේශපාලනයෙන් සමු ඇරගෙන තියෙනවා.

1960 අවුරුද්දේ ඔක්‌තෝබර් 27 වැනි දා පාර්ලිමේන්තුවේ දී සම්මත කරගත්ත පාසල් රජයට පවරා ගැනීමේ පනත නිසා නිදහස් අධ්‍යාපන අවස්ථා තවදුරටත් පුළුල් වුනා. මිෂනාරි සමාගම් යටතේ පාලනය කෙරුණු ඉස්කෝල 2750 ක්‌ ඒ පනත සම්මත කරගත්තාට පස්සේ රජයේ පාලනයට අයත් වුනා කියලා කියනවා. ඉතින් නිදහස් අධ්‍යාපන හිමිකම අපිට ලබා දෙන්න අනෙකුත් දේශප්‍රේමීන් එක්ක එකතුවෙලා කන්නන්ගර මහත්තයා කරපු කටයුතු නිසාත්, සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මැතිනියගේ රජයෙන් පාසල් රජයට පවරා ගැනීම නිසාත් ඇතිවෙච්ච අධ්‍යාපන අවස්ථා සෑහෙන්න තියෙන පරිසරයක තමයි මම ඉපැදිලා තියෙන්නේ.

එහෙම නම් කණගාටු වෙන්න, දුක් වෙන්න හේතුවක් කොහෙද තියෙන්නේ?” කියලා කාට හරි අහන්න පුළුවන්. උසස් අධ්‍යාපන අවස්ථාවල සීමාවක් තිබුණට ඒ දක්වා ඉගෙන ගන්න ඕන තරම් ඉඩ තියෙනවා නේ ද?” කියන ප්‍රශ්නයත් ඒ අයට අහන්න පුළුවන්. මම දුක් වෙන්නේ, කණගාටු වෙන්නේ අධ්‍යාපන අවස්ථා ගැන නෙවෙයි. මගේ දුක්ගැනවිල්ල අදාළ වෙන්නේ ඒ විදිහට ලැබිච්ච ඉඩ ඇතුළේ අපි ලබාගෙන තියෙන අධ්‍යාපනයේ ස්වරූපය ගැනයි. ඔය විදිහට ඇති කරගත්ත මහා ඉඩකඩ ඇතුළේ හරි හමන් අධ්‍යාපනයක් ලබාගන්නත් අපිට පුළුවන් වුනා නම් අද මේ රට මෙහෙම තියෙන්න විදිහක් නෑ.

මම ඉපැදෙන කාලේ අපේ රටේ අධ්‍යාපන ඇමැති විදිහට වැඩ කරලා තියෙන්නේ ඊරියගොල්ල මහත්තයා. අධ්‍යාපනයේ ලොකු වෙනසක් කරන්න ඕන කියන අදහස ඒ මහත්තයාට තිබිලා තියෙනවා. ඒ ගැන ඒ මහත්තයා නිතර නිතර කතා කරලාත් තියෙනවා. ඒත් ඒ වෙනුවෙන් යමක් කරන්න ඒ මහත්තයාටත් බැරි වුනා. අධ්‍යාපන ක්‍රමයේ ලොකු වෙනසක් කරන්න එතුමා දඟලන බව තේරුම් ගත්ත කට්ටියක් එතුමාව දේශපාලනයෙන් ම අයින් කරන්න කටයුතු කරලා තියෙනවා. ඒක වෙනම කතාවක්.

මේ කතා ඔක්කොම පැත්තකින් තියලා මම මගේ කතාව කියන්නම්.

අයියාට වඩා මාස දොළහයි දවස් දොළහකින් විතරක් බාල වෙච්ච හින්දා මට අමුතුවෙන් අකුරු කියවන්න වෙලා නෑ. අයියත් එක්කම මමත් අකුරු කියවලා තියෙනවා. හරස්බැද්දේ ගුරු නිවාසයේ ඉන්න කාලේ අපි හුණු කූරු ඇරගෙන ඉස්කෝලේ සිමෙන්ති බිමේ අකුරු ලියනවා. හවස ඉස්කෝලේ ඇරුනාම අම්මා පංති කාමරයක පුටු මේස ඈත් කරලා ඒකට ඉඩ හදලා දෙනවා. අපි දෙන්නා බිම පුරා ම එක සීරුවට, ඒ වගේ ම තරගෙට අකුරු ලියනවා. ඉතින් මගේ අකුරු හැඩවෙලා තියෙන්නේ වැල්ලේ ලියලා නෙවෙයි. සිමෙන්තියේ ලියලා.

අපි දෙන්නා ඉස් ඉස්සෙල්ලාම ඉස්කෝලේ ගියේ රූපහ ඉන්න කාලේ බව මට මතකයි. අයියාව ඉස්කෝලෙට භාර දෙද්දි මමත් ඒ එක්කම ඉස්කෝලෙ ගියා. මේ කතාව මම කලින් කියලා තියෙනවා. ඒත් රූපහ ඉස්කෝලේ ගමන ගැන වැඩි විස්තරයක් කියන්න විදිහක් නෑ. ඒ වැඩේට අදාළ කිසිම දෙයක් මට මතක් කරගන්න අමාරුයි. ඒත් හරස්බැද්දේ ඉස්කෝලේ යන කාලේ වෙච්ච සමහර දේවල් නම් මට හොඳට මතකයි. පංතිභාර ගුරුතුමා අනිත් ළමයින්ගෙන් ප්‍රශ්න අහද්දි මම ඒ මැද්දට පැනලා උත්තර දෙනවා කියලා අවුලක් ඇතිවුනා. මම ඒ වැඩේ සෙල්ලමකට ඇරගෙන තිබුණු හින්දා ඒක නවත්ත ගන්න විදිහක් නැතුව ගුරුතුමා තාත්තාට පැමිණිලි කරලා තිබුණා. ඉතින් තාත්තා ඒ ප්‍රශ්නය විසඳුවා.

ඉස්කෝලේ පේන මානේ තිබුණු හරස්බැද්ද පන්සලට අපි යනවා සිංහල” පොත් කියවන්න. නම්පොත, ගණදෙවි හෑල්ල, වදන් කවි පොත, බුද්ධ ගජ්ජය, සකස්කඩ වගේ පොත් තමයි අපි පන්සලේ දී කියෙව්වේ. ඒ පොත් සම්පූර්ණයෙන් ම කියවපු අන්තිම ගිහි පරම්පරාව අපි වෙන්නත් පුළුවන්. ඒ පොත්වල ලොකු බරක් තිබුණා. ඒ විතරක් නෙවෙයි. ඒවා කියවනවා කියලා අපිට හොඳින් දැනුනා. ඉතින් ගෙදර ඇවිල්ලත් අපි ඒවා මහ සද්දෙට කියෙව්වා.

සගම, පස්ගම, අරත්තන, මාදන්වල, විල්වල, කඩදොර, මොරපාය, දිඹුල, පුසුල්පිටිය, …” කියලා හොඳින් කට ඇරලා නම්පොත කියාගෙන කියාගෙන යද්දි අපේ කටවල් හැදෙනවා. අප තථාගතයන් සංසිද්ධාශේෂ සම්භාර විශේෂ සාක්‍ෂාත්කරණීය සර්වපාපමලප්‍රක්‍ෂාලනක්‍ෂම …” කියලා සකස්කඩ කියාගෙන කියාගෙන යද්දි කටේ තියෙන වංගු ඔක්කොම දිග ඇරෙනවා. ඊට පස්සේ බය නැතුව ඕන මගුලක් එක හුස්මට කියවීමේ හැකියාව අපිට ලැබෙනවා. ඉතින් හරස්බැද්දේ පන්සලේ නායක හාමුදුරුවන්ගෙන් ලබපු ඒ අධ්‍යාපනය අමතක කරන්න අමාරුයි.

ඒත් ඉස්කෝලේ ඉගැන්නුවේ අන්න සාමා, අමර එනවා” වගේ විකාර. අපි කියවන අකුරුවල බරකුත් නැතිනම්, ඒ අකුරු අස්සේ කතාවකුත් නැතිනම් අපි මොකට ද ඒවා කියවන්නේ? ඒ කියැවීම්වලින් අන්තිමට මොනවා ද ජීවිතේට එකතුවෙන්නේ? පන්සලේ දී අලි ඇත්තු උස්සලා ඉස්කෝලෙට ගියාම අපිට කියනවා පුංචි පුංචි බලු කුක්කෝ උස්සන්න කියලා. ඉතින් අනිත් ළමයින්ගෙන් අහන ප්‍රශ්නවලට උත්තර දීලා ඒ වැඩේ අල කරන්නේ නැතුව බකන්නිලාගෙන ඉන්නේ කොහොම ද?

ක්‍රිකට් ගහන කට්ටිය කරන අභ්‍යාස අපි දැකලා තියෙනවා. ඒ අයගේ අත පය එහෙට මෙහෙට අදිනවා. දුවනවා. බිම පෙරලෙනවා. ඩිප්ස් ගහනවා. පාපන්දුවලට ගහනවා. ක්‍රිකට් ගැහිල්ලට අදාළ නැති සෙල්ලම් සෑහෙන ප්‍රමාණයක් ඒ අය කරනවා. ඒවා හරි අමාරු ව්‍යායාම. එහෙම අමාරු ව්‍යායාම කළා ම තමයි ක්‍රිකට් ගැහිල්ලට ඕන විදිහට ඒ අයගේ ඇඟ හැදෙන්නේ. භාෂාවක් ඉගෙන ගන්නවා කියලා කියන්නෙත් ඒ වගේ දුක් විඳලා කරගන්න ඕන වැඩක්. ඒත් ඉස්කෝලෙ දී අපිට කියලා දුන්නේ ඇ‍ඳේ බුදියගෙන ක්‍රිකට් ගහන ක්‍රමයක්!

බස් එකේ යද්දි පාර දිගේ කඩ සාප්පුවල බෝඩ් ලෑලි කියවන්න කියලා අම්මා අපිට කියනවා. හරස්බැද්දේ ඉඳලා දෙණිකේ ලොකු අම්මලා ගෙදර යද්දි ලොකු ටවුමකට කියලා පහුකරන්නේ පදියපැලැල්ල නගරය. නුවර, හඟරන්කෙත දිහා යනවා නම් රිකිල්ලගස්කඩ පහුකරන්න ඕන. පදියපැලැල්ලෙයි, රිකිල්ලගස්කඩයි ඒ කාලෙත් හොඳට කඩ සාප්පු තිබුණා. ඉතින් ඒවායේ බෝඩ් ලෑලි කියවනවා මට තාමත් මතකයි. වැඩේ තියෙන්නේ අදටත් ඒ ලෙඩේ සනීප වෙලා නැති එක. පස්සේ පස්සේ ඒ බෝඩ් ලෑලිවල දෝෂත් හොයන්න මම පටන් ගත්තා. මේ ළඟ දී බොරැල්ලේ බාවා පෙදෙසේ ගෙදරකට ගියා. පාර හැරෙන තැන එක බෝඩ් එකක තියෙන්නේ බාවා පෙදෙස කියලා. තව බෝඩ් එකක තියෙන්නේ බවා පෙදෙස කියලා!

පහේ පංතියට යන කල් ඕන කරන ඉස්කෝල පොත් තාත්තා ගෙනැල්ලා දුන්නා. ඒ දවස්වල අපේ පංතිවල නිතර නිතර පාවිච්චි කළේ පී. රූබන් පීරිස් මහත්තයා ලියපු පෙළ පොත්. කුමාරතුංග මුනිදාස මහත්තයා ලියපු පොත් අපි කියෙව්වේ අමතර කියැවීම් විදිහට. ලස්සන ලස්සන රුසියන් කතන්දර පොතුත් අපි ගෙදර දී කියෙව්වා. ලස්සන වසිලිස්සා” කියන්නේ ඒ වගේ එක අපූරු පොතක්. වසිලිස්සා, ඉවාන් කුමාරයා විතරක් නෙවෙයි බබායිගා යකින්නත් ඒ දවස්වල අපේ හිත්වල සින්නක්කරේට ම පදිංචි වෙලා හිටියා. අම්මා උයද්දි අපි කුස්සියට වෙලා පොත් කියවනවා. ඇලිස් දුටු විශ්මලන්තය” ඒ වගේ තව පොතක්. හැම්ලින් නගරයේ නළාකාරයාගේ කතාව” තව එකක්. ඇයි අර නොගැලපෙන රෝද” කතාව? මේවා ගැන හිතන්න ගත්තම වැල නොකැඩී එක එක මතකයට එනවා. ඒ හින්දා ඒවා ගැන කතාව මෙතැනින් නවත්තන්නම්.

මෙච්චර පොත් පත්, කතන්දර තියෙන ලෝකයක මොන මගුලකට ද අමරයි, සාමායි ගැන විකාරයක් උගන්නන්නේ? ඉතින් ඉස්කෝලේ අපි ඉගෙන ගත්තේ එලොවටයි මෙලොවටයි දෙකට ම නැති සිංහල පාඩමක්. අපිත් ඈනුම් ඇර ඇර ඔය නීරස කතා අහන්න අපේ ජීවිතේ නාස්ති කරගත්තා. ඊට අමතරව, උඩ බලාගෙන ඉන්න එකත් අපි අභ්‍යාසයක් විදිහට පුරුදු පුහුණු කළා.

හතරේ පහේ පංතිවලට එද්දි ශිෂ්‍යත්ව සෙල්ලම පටන් ගත්තා. අද වගේ ටියුෂන් පංති තිබුණේ නැති වුනාට ශිෂ්‍යත්වය වෙනුවෙන් අමතර පංති තිබ්බා. ඒවා තිබ්බේ ඉස්කෝලෙමයි. මගුලාගම ප්‍රාථමික විද්‍යාලයේ ගුරුවරු දවස් බෙදාගෙන හවසට, සෙනසුරාදාට අමතර පංති කළා. සමහර ගුරුවරු සෑහෙන දුර ඉඳලා වැඩට ආවේ. එක ගුරුවරයෙක්ගේ ගෙදර තිබුණේ සඳලංකාව පැත්තේ. එතුමාගේ නම මට දැන් මතක නෑ. සඳලංකාවේ ඉඳලා මගුලාගමට එන්න අඩුම ගණනේ බස් තුනක එන්න ඕන. මුලින් ම පන්නලට ඇවිල්ලා, පන්නලින් කුලියාපිටියට ඇවිල්ලා, එතැනින් මගුලාගමට එන්න ඕන. සත පහක ප්‍රතිලාභයක් ගැන හිතන්නේ නැතුව නිවාඩු දවස්වලටත් ඒ ගුරුවරු ඉස්කෝලේ ආවා.

ඒ කොහොම වුනත් අපිව පුරුදු පුහුණු කළේ විභාගයකට. මම ශිෂ්‍යත්ව විභාගය ලිව්වේ 1979 අවුරුද්දේ. ඒ දවස්වල ශිෂ්‍යත්ව විභාග දෙකක් තිබුණා. ‍පළමුවැනි විභාගයෙන් පාස් වෙන අයට තමයි දෙවැනි විභාගයට ලියන්න පුළුවන්. මුල විභාගයෙන් අපි හත් දෙනෙක් පාස් වුනා. පස්සේ හෙට්ටිපොල තිබුණු දෙවැනි විභාගයට අපි හත් දෙනා ගියා. ඒ විභාගයේ අත්දැකීම් ගැන මම කලින් ලියලා තියෙනවා. ඊට පස්සේ ඇතුළත්වීමේ විභාගයකට ලියලා ඒකෙන් පාස්වුනා ම කුලියාපිටිය මහා විද්‍යාලයට යන්න පටන් ගත්තා.

ඒ අවුරුද්දේ (1980 අවුරුද්දේ) තමයි හා හා පුරා කියලා මුලින් ම පොත් නොමිළේ දෙන්න පටන්ගත්තේ. අධ්‍යාපන සේවා ඇමැති ධූරය හිමිවෙලා තිබුණේ ලයනල් ජයතිලක මහත්තයාට. ඉතින් පොත් නොමිළේ දෙන මුල් ම උත්සවය තිබුණේ නක්කාවත්ත මහින්ද මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ. ඒ උත්සවයට අපිවත් එක් කරගෙන ගියා. ජේ. ආර්. මහත්තයා එන කල් පැය ගානක් අපි බලාගෙන හිටියා. අව්ව සැරට මට කලන්තේ හැදුණා. ගහක් යටට මාව ගෙනියලා පවන් ගහලා, ග්ලූකෝස් කන්න දුන්නා. ඒ කාලේ අපිට ග්ලූකෝස් ටිකක් කන්න ලැබෙනවා කියන්නේ එසේ මෙසේ ජයග්‍රහණයක් නෙවෙයි!

හයේ පංතියේ පළමුවැනි වාරය ඉවරවෙන්න කිට්ටු වෙද්දි ශිෂ්‍යත්ව විභාගයේ ප්‍රතිඵල ආවා. මගුලාගම ඉස්කෝලෙන් පාස්වෙලා තිබුණේ මම විතරයි. ඉතින් දෙවැනි වාරය වෙද්දි නාරම්මල සෙන්ට්‍රල් එකට යන්න මට පුළුවන් වුනා. මේ ගැනත් මම කලින් කියලා තියෙනවා. ශිෂ්‍යත්වය පාස්වෙච්ච අය දැම්මේ එෆ් පංතියට. ඈත පළාත්වලින් ආපු ළමයි පවා අපේ පංතියේ හිටියා. මමත් ඉස්කෝලේ හොස්ටල් එකේ නැවතිලා ඉඳගෙනනේ ඉස්කෝලේ ගියේ.

අපේ පංතිය භාරදීලා තිබුණේ කඩහපොළ ඉඳලා ආපු චන්ද්‍රලතා ටීචර්ට. ඒ ටීචර් හරිම කරුණාවන්ත කෙනෙක්. සාමාන්‍ය පෙළ ඉවර වෙන කල් අවුරුදු පහක් ම අපේ පංතිය තිබුණේ චන්ද්‍රලතා ටීචර්ගේ භාරයේ. චන්ද්‍රලතා ටීචර් අපිට ඉගැන්නුවේ සමාජ අධ්‍යයනය. ඉතිහාසය, භූගෝලය කියන හැම දෙයක් ම ඒ පාඩමට දාලා තිබුණා. ඒ විෂයය නිර්දේශය කිසිම ගැඹුරක් නැති එකක්. ඒ දවස්වල අපිට සිතියම් වැඩ පොතකුත් දෙනවා. දෙසැම්බර් මාසේ නිවාඩු දෙද්දි තමයි අපිට ඊ ළඟ අවුරුද්දේ පොත් ලැබෙන්නේ. නිවාඩු කාලේ ඉවරවෙන්න කලින් මම සිතියම් පොතේ වැඩ ඉවර කරල‍ා දානවා. ඉතින් ඉස්කෝලේ පටන් ගත්තා ම පන්තියේ කරන්න දෙයක් නෑ. චන්ද්‍රලතා ටීචර් කොච්චර හොඳ වුනත් අපි මහ කම්මැලියෝ බවට, බාල්දි පෙරලන අය බවට පත්වෙන්න පටන් ගත්තා. ඒත් අපි කවදාවත් චන්ද්‍රලතා ටීචර්ගේ පන්තියේ බාල්දි පෙරලුවේ නෑ. ඇත්තට ම අපි ඒ ටීචර්ට අම්මා කෙනෙක්ට වගේ ගරු බුහුමන් කළා. ආදරේ කළා.

අපිට දැනෙන විදිහට යමක් ඉගැන්නුවේ බණ්ඩාර සර්. ඒ විදිහේ ගුරුවරයෙක් නම් මම මගේ ජීවිතේට ම ආයෙත් දැකලා නෑ. බණ්ඩාර සර්ගේ ගණිතය ඉගැන්නිල්ල ඒ කාලේ නාරම්මල පැත්තේ ම හරි ප්‍රසිද්ධයි. ඒ පන්තියේ එක මොහොතක්වත් නිකම් උඩ බලාගෙන ඉන්න අමාරුයි. පාඩමක් කියලා දීලා බණ්ඩාර සර් එක එක ගණන තමයි අපිට හදන්න දෙන්නේ. වැඩේ ඉවර නම් පොත මැදට එවන්න ඕන. පංතිය දෙකට බෙදලා තියෙන මැද ඉඩ දිගේ බණ්ඩාර සර් එහෙට මෙහෙට යනවා. වැඩි වෙලා ගන්න දෙන්නෙත් නෑ. ඉතින් මොහොතකින් පාඩම කියලා දීලා ඒ මොහෙතේ ම අපිව වැඩට දාන ක්‍රමය බණ්ඩාර සර් දැනගෙන හිටියා.

හදලා හරි නම් බණ්ඩාර සර් හරියක් දාන්නේ ඒ අගට සිම්පල් බී අකුරක් එල්ලලා. ඒ තමයි සර්ගේ අත්සන. සමීකරණ විසඳද්දි සමාන ලකුණු ටික එකක් යටින් එකක් තියෙන විදිහට පිළිවෙළට තියෙන්න ඕන. එහෙම නැතිනම් සර් ඒ දිගේ නයි අඳිනවා. හරියට වැඩ කරන්නේ නැති ළමයින්ට බනිනවා. ගහනවා. පොත් විසිකරනවා. බණ්ඩාර සර් හරි සැරයි. ඒත් බණ්ඩාර සර්ට ගරු කරපු නැති ළමයෙක් විතරක් නෙවෙයි, වැඩිහිටි මනුස්සයෙක්වත් නාරම්මල පැත්තේ හිටියේ නෑ. ජාතික ඇඳුමක් ඇඳගෙන බයිසිකලයක් පැදගෙන යන බණ්ඩාර සර් එක්ක පාර දෙපැත්තේ හිටිය හැමෝම හිනාවුනා. සර්ගේ මූණෙත් හැම වෙලාවේ ම හිනාවක් තිබුණා.

සිංහල පාඩම නම් කිසි කමකට නැති එකක්. දහය එකොළහ පන්තිවල දී සාහිත්‍ය පාඩමක් දෙකක් ඉගැන්නුවා. මනුතාපය, නාගසේන වස්තුව, මට්ටකුණ්ඩලී වස්තුව, ගුත්තිලය වගේ පාඩම් අපිට කියලා දුන්නා. ඒ දවස්වල නම් හොඳ සිංහල ගුරුවරයෙකුත් අපිට ලැබිලා හිටියා. ඒත් හරි හමන් විදිහට සිංහල ටිකක් එතුමාගෙන් ඉගෙන ගන්න ලැබිච්ච ඒ වාසනාව බොහොම ටික කාලයක් ඇතුළේ දී අපිට අහිමි වුනා. පාරේ යන ලොරියකට පැනලා ඒ ගුරුතුමා ජීවිතේ නැති කරගත්ත එක තමයි ඒකට හේතුව.

හයේ පන්තියේ ඉඳලා සාමාන්‍ය පෙළ වෙන කල් සිංහල උගන්නපු අනෙක් හැම ගුරුවරයෙක් ම පොත් බලාගෙන තමන්වත් දන්නේ නැති ව්‍යාකරණයක් අපිට කියලා දෙන්න හැදුවා. න, ණ, ල, ළ සහ අක්‍ෂර වින්‍යාසය හරියට ඉගෙන ගන්න ඕන බව ඇත්ත. ඒත් සිංහල කියන්නේ දරදඬු ව්‍යාකරණයක හිර කරන්න පුළුවන් භාෂාවක් නෙවෙයි. ගනු කඩුව – එනු සටනට” කීවත් කඩුව ගනු – සටනට එනු” කීවත් දෙක ම එකයි. සිංහල මිනිස්සු වගේ ම සිංහල භාෂාවත් නිදහස් එකක්. ඒක බැඳලා තියන්න බෑ.

මේ ඇත්ත නො තකා උගන්නන හින්දා අද අපි අතර ඉන්න බහුතරයකට සිංහල බෑ. පොඩි දරුවෝ ඉන්න දෙමව්පියන්ට දාඩිය දාන්න පුළුවන් එක අවස්ථාවක් තමයි ළමයෙක් සිංහල භාෂාව ගැන ප්‍රශ්නයක් අහන එක. ගණිතය පාඩමට අදාළ උදව්වක් ඉල්ලුවොත් බය නැතුව ඒ උදව්ව කරන්න පුළුවන්. අනිත් පාඩම් වුනත් එහෙමයි. ඒත් පොඩි එකෙක් අම්මාගෙන් හරි තාත්තාගෙන් හරි සිංහල භාෂාවට අදාළ ප්‍රශ්නයක් ඇහුවොත්? එහෙම නම් ඉතින් දෙයියන්ගේ පිහිටයි!

මොන විදිහට හරි අපේ සිංහල ඉගෙන ගැනිල්ල සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයත් එක්ක අවසන් වුනා. ඊට පස්සේ සිංහල ඉගෙන ගැනීමේ වරම හිමිවුනේ හරියට සාමාන්‍ය පෙළ පාස්වෙන්න බැරිවෙච්ච අයට. ශුද්ධ ගණිතය, ව්‍යවහාරික ගණිතය, භෞතික විද්‍යාව, රසායන විද්‍යාව කියන විෂයය හතරට විතරක් මගේ ඉගෙන ගැනීම සීමාවුනා. ඊට වඩා අධ්‍යාපනයක් අපිට දෙන්න ඕන කියලා මේ රටේ අධ්‍යාපනය භාර අය හිතුවේ නෑ. ගෙදර පරිසරයට පින්සිද්ද වෙන්න වෙන වෙන දේවල් අපි ඉගෙන ගත්තා. ඒවා ඔක්කොම අපි තනියෙන් කරගත්ත වැඩ.

විශ්වවිද්‍යාලයට ගිය එක ගෝනි එළුවා බලපු එකට දෙවැනි නෑ. මේ ළඟ දී එක විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරයෙක් එක්ක මම මේ කතාව කිව්වා. ගෝනි එළුවා ගැන කතාව එතුමා අහලා තිබුණේ නෑ. මේ කතාව කියවන අය ඒ කතාව අහලා තියෙනවා ද දන්නේ නෑ. කමක් නෑ. ඒ ගැනත් කියන්නම්.

වෙසක්, පොසොන්වලට කානිවල් ති‍යන පුරුද්දක් බෝවෙලා තියෙනවානේ. නුවර පෙරහැර කාලෙටත් ඔය ගැටඹේ පැත්තේ කානිවල් එකක් තියෙනවා. මේ කානිවල් තියන පිට්ටනිවල එක එක සෙල්ලම් පෙන්නවා. මේ විදිහට පවත්වපු එක කානිවල් එකක ගෝනි එළුවා පෙන්නන තැනක් තිබිලා තියෙනවා. ඒක හොඳින් වට කරපු කුටියක්. ටිකට් ගත්ත කට්ටියව ඇතුළට දානවා. විස්සක් තිහක් ඇතුළට ගත්තාට පස්සේ දොර වහනවා. ඊට පස්සේ ගෝනි ටිකක් ගෙනැල්ලා එළාගෙන එළාගෙන යනවා. මේ විදිහට ගෝනි එළුවා දැකපු කට්ටිය මුක පූට්ටු කරගෙන එළියට එනවා. කවුරුවත් තමන් දැකපු දේ අනිත් අයට කියන්නේ නෑ. ඉතින් අනිත් අයත් ටිකට් ඇරගෙන ඇතුළට යනවා. ඒ අයත් ගෝනි එළුවා බලලා එළියට එනවා.

විශ්වවිද්‍යාලයට ගිහිල්ලා ගෝනි එළුවා බලලා එන අයට නම් රෝල් කරපු ලොකු සහතිකයකුත් දෙනවා. ඒකත් ඇරගෙන ෆොටෝ එකකුත් ගහලා ඒක රාමු කරලා ගෙදර තියා ගන්නවා. ඔය සහතිකය දෙන උත්සවයට මම ගියේ නෑ. ඒ වැඩේට දෙන ගවුම ඇන්දෙත් නෑ. ෆොටෝ ගැහුවෙත් නෑ. ටික දවසක් යන්න ඇරලා කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ කොලේජ් හවුස් එකට ගිය මම සහතිකය ඉල්ලගෙන ආවා. එහෙම කළේ ඒක පෙන්නලා වෙන වැඩ කරගන්න පුළුවන් හින්දා.

මේ දේවල් ගැන හිතද්දි සතුටු වෙන්නේ කොහොම ද?

(මේ කතාවේ ඉතිරි හරිය පස්සේ කියන්නම්)

ආචාර්ය වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති

Dr Sarath Obeysekera

Condominium Mgmt Authority, National Gem & Jewellery Authority to share information with the Financial Intel Unit

in terms of the provisions of the Financial Transactions Reporting Act, No. 6 of 2006 (FTRA), the Financial Intelligence Unit (FIU) of Sri Lanka entered into Memoranda of Understanding (MOUs) with Condominium Management Authority (CMA) and National Gem and Jewellery Authority (NGJA) on 28 August 2019 at the Central Bank of Sri Lanka with the objectives of outlining the process for providing information and defining the nature of the support that the FIU expects from the CMA and NGJA in ensuring effective implementation of Anti-Money Laundering/Countering the Financing of Terrorism (AML/CFT) legal obligations for condominium developers and licensed gem and jewelry dealers in Sri Lanka.

News Items above raises the question about the laundering of dirty money generated by the drug trade and bribery in third world countries.In Dubai and some other countries like Panama are attracting people to use their liberal banking system to generates healthy cash flow and increase surplus money within the country. Time to time Sri Lankan politicians change laws in the country to suit their needs either to take out surplus cash generated by scrupulous means and also to bring in money which was stashed elsewhere.

Recently Panama papers which were published by Wikileaks shows many Sri Lankans who deposited money earned either abroad or in Sri Lanka

The question is whether we should allow Sri Lankans or any other foreign person can bring money to Sri Lanka as investment or deposited in banks which give higher interest rates.

Under a Regime heavily dependent on World Bank, ADB, and other foreign funding agencies, such activity is frowned upon. Therefore Central Bank poke their nose in every transaction to satisfy World Bank

When a country does not have natural resources other than Tea, Rubber and a few other raw materials such as Ilmenite etc it is essential to find a way to improve money flowing into the country.

Many expat Sri Lankan and foreigners are ready to bring money in but Central Bank in Sri Lanka has imposed strict controls. Until recently foreigners could open   Share Trading Account and bring money in. The capital and profit brought in can be transferred out to the third party as they wish.

Central Bank wise governors have advised all State and Commercial Banks that foreigners can only open new account named IIA ACCCOUNT with conditions attached

Quote

Eligible Investors

A non-national resident in or outside Sri Lanka.

A non-national of Sri Lankan origin, who is a resident outside Sri Lanka

A Sri Lankan citizen, resident outside Sri Lanka.

A company incorporated outside Sri Lanka.

Country and regional funds, mutual funds, unit trusts and other institutional investors who are established outside Sri Lanka.

An administrator or executor of a deceased person, in the name of such deceased person who maintained an Inward Investment Account with that authorized dealer until the completion of the administration of the deceased person’s estate.

A receiver or liquidator of a company that maintained an Inward Investment Account with that authorize dealer until proceedings are concluded.

Any other person or category of persons who may be authorized by the Central Bank from time to time.

Permitted Credits

Remittances in foreign exchange received from outside Sri Lanka in favour of the account holder through the banking system.

Transfers from Personal Foreign Currency Accounts, Inward Investment Accounts or accounts maintained in the Offshore Banking Unit of the same account holder.

Dividends, sale or maturity proceeds, disposal of liquidation, capital redemption, share buyback, profits, surplus funds, rental income, recovery of principal, interest or any other related income received from capital transactions undertaken in Sri Lanka by persons resident outside Sri Lanka as permitted under the provisions of the Foreign Exchange Act, No. 12 of 2017.

Foreign currency brought into Sri Lanka by the account holder upon declaration (i.e., where such foreign currency notes exceed or equals to USD 15,000 or its equivalent in other foreign currency on a declaration to Customs Department or where such foreign currency notes are less than USD 15,000 or its equivalent in other foreign currency on an appropriate declaration to the authorized dealer).

Sale proceeds including capital gains, leasehold rights, sub-lease hold rights, if any, received in Sri Lanka rupees re-designated where such investment had been made through the Inward Investment Account or through the Securities Investment Account of the account holder or upon ascertaining the proof of inward remittances prior to these regulations come into effect.

Transfers from Business Foreign Currency Account of a person resident in Sri Lanka as repayment of foreign currency loans obtained by such person (i.e., borrower) from the account holder (i.e., foreign lender) under a general or special approval granted under the provisions of the repealed Exchange Control Act or Foreign Exchange Act, No. 12 of 2017.

Sri Lanka rupees converted into foreign currency by a resident in Sri Lanka (i.e., borrower) for repayment of foreign currency loans obtained from the account holder (i.e., foreign lender) under a general or special approval granted under the provisions of the repealed Exchange Control Act or Foreign Exchange Act, No. 12 of 2017.

Transfers from Diplomatic Foreign Currency Accounts and Diplomatic Rupee Accounts of the same account holder.

Transfers from an Inward Investment Account of another person (i.e., buyer) in respect of sale of permitted investments to such buyer by the account holder where such investment has been made by the account holder through the same Inward Investment Account (including any subsequent shares devolving on the investor by virtue of a corporate action by the issuer, exercise of a right, entitlement or conversion).

Transfers from Capital Transactions Rupee Account of the same account holder as permitted by directions issued by the Central Bank.

Transactions or Transfers from any other category of accounts that may be permitted to maintain by the Central Bank from time to time, to the extent such transactions or transfers have been permitted by directions issued by the Central Bank.

Interest earned on the funds held in the account. 

Permitted Withdrawals

Disbursements in Sri Lanka in Sri Lanka rupees.

Outward remittances in favor of the account holder.

Transfers to Inward Investment Accounts, Personal Foreign Currency Accounts or accounts maintained in the Offshore Banking Unit of the same account holder.

Payments relating to capital transactions undertaken in Sri Lanka by person resident outside Sri Lanka in terms of the permissions granted under the provisions of the Foreign Exchange Act, No. 12 of 2017.

Disbursements relating to foreign currency loans to a person resident in Sri Lanka where such loans have been obtained in terms of a general or special approval granted under the provisions of the Foreign Exchange Act, No. 12 of 2017.

Transfer of proceeds of foreign currency loans (including debt securities) to an Outward Investment Account of the borrower, where such loans have been obtained for the purpose of financing an overseas capital transaction (i.e., an outward investment) permitted under the provisions of the Foreign Exchange Act, No.12 of 2017.

Transfers to Diplomatic Foreign Currency Accounts and Diplomatic Rupee Accounts of the same account holder.

Transfers to an Inward Investment Account of another person (i.e., seller) in respect of the purchase of any permitted investment from such seller by the account holder.

Transactions or Transfers to any other category of accounts that may be permitted to maintain by the Central Bank from time to time, to the extent such transactions or transfers have been permitted by directions issued by the Central Bank.

If and when a foreign or Sri Lankan national intends to repatriate funds to Sri Lanka .they are discouraged to do so when they are told about such conditions listed above

The most questionable condition is that the person who opens an account has to visit the Sri Lankan embassy of the respective country and get his identity verified and submit a plethora of forms to prove his identity and residence status and of course source of funds.

Many investors have expressed their dissatisfaction with this condition as it is cumbersome.

Another ludicrous condition is that if you need to transfer the proceeds of investment to an outsider (even your kith and kin) is not allowed. The proceeds should only be remitted to an account anywhere in the world on the condition that the receiving account is on the same name.

If our country which considered underdeveloped  ( though some claim that we are developed !) cannot attract funds from other countries like Dubai.Panama.Gurnsey Islands Solomon islands etc we will never be able to find enough cash for development.

Once developed we can exercise such rules.

With all such rules, people were wondering how an eastern politician received an enormous amount for an investment suspected of funneling for terrorist activity ( though it was not substantiated )  bypassing the safety net of Central Bank?

It is high time we liberalize cash movement in and out for at least 5 years initially, and then start imposing strict monitoring rules.

People are wondering whether we can entice the Bond Scammers and other politicians as well as powerful government officers to bring back the money with a penalty like what they used to do in Iran

There was an Iranian National holding a high position in the shipping sector who plundered money through illegal means was pardoned when he agreed to bring the money back with a 100% penalty. He avoided being sent behind bars

Dr Sarath Obeysekera

මාධ්‍ය නිවේදනයයි දුම්රිය වෘත්තීය සමිති සන්ධානය

1979 අංක 61 දරන අත්‍යවශ්‍ය මහජන සේවා පනතේ 02 වගන්තිය ප‍්‍රකාරව, ශ‍්‍රී ලංකා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සමාජවාදී ජනරජයේ ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන මහතා විසින් අංක: 2138/10 . 2019 අගෝස්තු මස 27 දින ගැසට් නිවේදනයක් නිකුත් කරමින් දුම්රිය සේවය අත්‍යාවශ්‍ය සේවාවක් බවට ප‍්‍රකාශයට පත්කර ඇත.  මෙම ගැසට් නිවේදනයෙන් අවධාරණය කර ඇත්තේ ” මගින් හෝ භාණ්ඩ සඳහා වන සියළු පොදු ප‍්‍රවාහන සේවාවන් කාර්යක්‍ෂමව හා අඛණ්ඩව පවත්වාගෙන යාමට අත්‍යාවශ්‍ය වන්නා වූ දුම්රිය ධාවනය, දුම්රිය හා දුම්රිය මාර්ග නඩත්තුව හා නිසි ආරක්‍ෂාව සපැයීමට අදාල සංඥා පද්ධතිය හා මෙහෙයුම්, ප‍්‍රවේශපත‍්‍ර නිකුත් කිරීම අතුළු දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවෙන්  කළ යුතු කවරාකාරයෙන් වූ සේවාවන් පවත්වාගෙන් යාම සඳහා අවශ්‍ය වන්නා වූ සියළු වැඩ හා  ඕනෑම ආකාරයක ශ‍්‍රමය සැපයීම අත්‍යාවශ්‍ය සේවාවන් වන බවයි ”

මෙම ගැසට් නිවේදනයේ වැඩි දුරටත් සඳහන් වන්නේ  ” සාමාන්‍ය ජන ජීවිතය පවත්වාගෙන යාම සඳහා අත්‍යවශ්‍ය වන බව සැලකිල්ලට ගනිමින් හා එම සේවාවන් සැපයීමට අවහිරයක් හෝ බාධාවක් ඇති වීමට හැකියාවක් පැවතීම හේතුවෙන් ” දුම්රිය සේවය අත්‍යාවශ්‍ය සේවයක් කරන බවයි. එවැනි අවහිරතාවක් හෝ බාධාවක් ඇති වේනම් ජනාධිපති වරයා කළ යුත්තේ එම අවහිරය හෝ බාධාව ඉවත් කිරීමයි. එහෙත් දුම්රිය සේවාව පවත්වාගෙන යාමට කිසිදු අවහිරයක් හෝ බාධාවක් ඇති බවක් අපට නම් නොපෙනෙන අතර, වසර 05 කට අධික කාලයක් තිස්සේ දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවය කරන අනියම් ආදේශක තාවකාලික හා කොන්ත‍්‍රාත් පදනමින් බඳවා ගෙන ඇති සේවකයින් ස්ථීර නොකර, ප‍්‍රවාහන අමාත්‍ය වරයා සකස්කර ගත් ලේඛනයකට අනුව දුම්රිය කාර්ය සහායකයින් ලෙස ස්ථීර පත්වීම් ලබාදීම නම්, දුම්රිය සේවය පවත්වාගෙන යාමට අවහිරයක් හා බාධාවක් වී ඇත. එම බාධාව හා අවහිරතාව කැබිනට් අනුමැතියක් ගැනීම මගින් ඉතා පහසුවෙන් ඉවත් කිරීමට, ජනාධිපති වරයාටත් ප‍්‍රවාහන හා සිවිල් ගුවන් සේවා අමාත්‍ය වරයාටත් හැකියාව තිබියදී, තනතුරට පැවරී ඇති බලය පාවිච්චි කර, දුම්රිය වෘත්තීය සමිති වලටත් දුම්රිය සේවකයාටත් මර්ධනය කැඳවන ගැසට් නිවේදන නිකුක් කිරීම ප‍්‍රයෝගික නොවන බව අවධාරණය කරන්නෙමු.

” අබ කෑ මිනිහාගේ මොළේ දනවා ” යැයි කියන්නාක් මෙන්, ස්ථීර කළ යුතු සේවකයින් සිටියදී ඔහුන් ස්ථීර නොකර, ස්ථිර සේවයට තමන්ගේ දේශපාලන හිතවතුන් පිරිසක් ගැනීම වැරදි සහගත බවත්, දුම්රිය වෘත්තීය සමිති ඊට විරුද්ධව ක‍්‍රියාමාර්ග ගැනීමට හැකියාව තිබෙන බවත් දන්නා ප‍්‍රවාහන අමාත්‍යවරයා එසේ වෘත්තීය සමිති ක‍්‍රියාමාර්ග ගතහොත් එය මර්ධනය කිරීමට අවශ්‍ය නීතිමය පරිසරය මෙම ගැසට් නිවේදනය මගින් සකස් කරගෙන ඇත.

මෙපරිදි ගැසට් නිවේදන නිකුත් කිරීම, දුම්රිය සේවකයින්ගේ ප‍්‍රශ්න වලට විසඳුමක් නොවන බව දුම්රිය වෘත්තීය සමිති ලෙස අප පෙන්වා දෙන අතර, ඉන් ජනාධිපති වරයාත් නීතියත් දෙකම එකවිට අවතක්සේරු වන බවද, නීතිය අවභාවිතා කර පනවන නියෝග වෘත්තීය සමිති ලෙස අප කිසි විටකවත් පිලිනොගන්නා බවද අවධාරණය කරමු.

ස්තූතියි.

මෙයට,
එස්. පී. විතානගේ
සමකැඳවුම්කරු  

Fr J.C. Pieris Galle Courtesy The Island

A brawl in the house

The people of Sri Lanka finding them in the grip of an evil system tried for one last time to change it in 2015. The people trusted for one last time the usual set of politicians. The rascals promised ‘Yahapalanaya’ or good governance and deceived the people again. There is no point in elaborating the endless robberies that took place after 2015 and are currently going on with impunity, unchallenged and unpunished. The country is going from bad to worse. Bombs are going off again with hundreds of innocents dying and property destroyed. The very fact that the powers that are do not want to set up an independent probe into it smells fishy. Are they in collusion with some global powers playing their sinister games? With the dirty American tentacles groping around the country may even lose its sovereignty. After it became the dumping ground of British and international garbage there is nothing more to say. This country is at the end of its tether.

To save this country for the next generation we have no option but to chase away the traitors and betrayers of our people, the Ali Baba and the 225 thieves, robbers, murderers and pimps. It can be done by a radical system change.

It simply cannot be done within the current system. The system and the constitution have been dabbled and fiddled with the sole intention of the 226 staying in power for always either in the government or in the opposition and handing over this country to their dynasties. In this system they can commit any crime and get away with it. If even a few of this evil 226 come to power the rest of this despicable gang will be safeguarded. The system is tailor made for these criminals to stay in power with impunity. Therefore the need for a radical system change is imperative.

People have realized, finally, that there are only two sides to this national struggle. On one side the innocent, good but helpless citizens, the poor, the hard working white collar and blue collar workers, honest professionals and rank and file of the armed forces with their officers who are loyal to the people and the country, on the other side the 226 rascals who exploit them and the resources of the country supported by their boot-licking lackeys in the judiciary, armed forces, the administration and the business community.

The two sides can be easily recognized. The 226, their boot-licking lackeys and their foolish supporters are against a radical system change declaring it cannot be implemented for one reason or another. They try to trivialize it calling it an impractical dream or eyewash of a charlatan. Of course they will not expose the real reason: they know they will be defunct, politically speaking, if there is a real system change from their evil governance to genuine good governance.

On the other hand all good people, simple, hard working, decent citizens of the country who have had enough of this Ali Baba, the 225 thieves and their venal governance; professionals with clean hands, upright of character and love of the country who have had to suffer and put up with the evil shenanigans of their political masters simply tolerating it all for the sake of feeding the family; the farmers, the fishermen and the casual labourers who are in dire straits who have finally opened their eyes and seen why there is poverty in this country even after 71 years of independence, who have realized that it is corruption at the top that generates their poverty are not only accepting the revolutionary system change with much hope but also promoting it.

The people of this country has been offered a clear cut, logical and reasonable, revolutionary and non-violent system change in a new autochthonous constitution still in draft form. It will be finalized by the end of this month and at the nominations for the presidential election it will be presented to the people with the manifesto of the alternative candidate.

The new autochthonous constitution will drastically reduce the number of members of parliament, so much so that it will be brought back to the venerable old building at the Galle Face and similarly the number of cabinet ministers will be cut. Thus a huge amount of money will be saved to the treasury. The new MPs will be people who come forward to give the country their best unlike the present set of kleptoparasites who have come to take the best from the country. So the MPs will not receive a salary or a pension. They will be given an allowance and will leave the service after one or two terms of office. No dynasties will be formed and no life membership in the parliamentary club. They will have to be graduates from a recognized university or educated up to that level. They will have clean hands and have no criminal allegations. They or their close relatives will have no business dealings with the government. They will not get any permits for sale. Will anyone of the present 226 be willing to join a government of the people as described above?

Sri Lanka will be one country and it will be unitary. There will be only one people and they will be Sri Lankan. There will be only one law and the Kandyan law, the Thesawalami law and the Muslim law will be abolished. Executive presidency will be abolished and everybody, without exception, will be equal before the law. The provincial councils, the nine white elephants, will be abolished and one hundred billion rupees saved annually to the treasury! The illicit National List, the hole in the back door of the parliament, through which the rejected candidates creep into the parliament, will be abolished. Proportional representative method of election will be abolished. The old method of first past the post will be re-established. And thus democracy, true and genuine, will be brought back to the country.

There is a school of thought among the alternative groups that some good, clean people be sent to the parliament and slowly increase their number to form one day a government of good governance. They want to work within the present constitution and the way of proceeding. They want to throw clean people into a cesspit and expect them to remain clean! What a pipe dream! Didn’t the JVP try that for the last forty odd years? What have they got to show for that? They too finally and shamelessly resorted to the illicit national list to get into the parliament and sell vehicle permits to fatten the party coffers. There is only one method to clean the Augean stables, the autochthonous constitution and a system change.

A system change is a revolution. It can be violent or non-violent. It can be either by the bullet or by the ballot. The Autochthonous Constitution is the non-violent method by the ballot. It will be presented to the people at the next presidential election for their approval. Getting a simple majority it will become the supreme law of the land. Not a drop of blood will be shed, not a brick from a building will be moved, not a match will be struck to burn anything and not a tear will be shed. There will be only relief and joy at the dismissing of the Ali Baba and the 225 thieves from the country’s political scene. They shall receive their just dues for all the crimes they have committed and the wealth they have robbed from the poor of the country will be requited and returned to the people. The people of the country are yearning for a complete overhaul of the government, chasing away Ali Baba and the 225 thieves and giving the governance to a group of upright men and women of integrity. We need a system change.

Fr J.C. Pieris

Galle

anusha palapita FB

කොළඹ නෙළුම් පොකුණ ඉදිකිරීම ආරම්භ කිරීමේ අත්තිකාරමේදීම රුපියල් බිලියන 2 ක මුදලක් තුන්වන පාර්ශවීය සමාගමකට ගෙවා ඇතත් එවැනි සමාගමක් චීනයේ නොමැති බව ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා සඳහන් කළේය.

කොළඹ නෙළුම් පොකුණ විවෘත කිරීමේ අවස්ථාවට එක් වෙමින් පැවති රාජපක්ෂ පාලනය ඉලක්ක කරමින් ඔහු මෙම ප්‍රකාශය සිදුකරන ලදී.

නමුත් එම ප්‍රකාශය මුළුමනින්ම බැහැර කරමින් එවකට පැවති රජයේ විදුලි සංදේශ නියාමන කොමිෂන් සභාවේ අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්වරයාව සිටි අනූෂ පැල්පිට මහතා සඳහන් කරන්නේ අදාල සමාගම අදටද පවතින චීනයේ සමාගමක් බවයි.

ඒ බව සඳහන් කරමින් ඔහු තම ෆේස්බුක් පිටුවේ මෙසේ සටහනක් තබා ඇත.

නෙළුම් කුළුණ විවෘත කිරීමේදී ජනාධිපතිතුමා විසින් බිලියන 2 ක අත්තිකාරම් මුදලක් ALIT සමාගමකට ගෙවා ඇතත් එවැනි සමාගමක් චීන නොමැතිබව නිවැරදි තොරතුරු ලබා ගැනීමකින් තොරව ප්‍රකාශ කර ඇති බව පැහැදිලි වේ.

නෙළුම් කුළුණ ඉදිකිරීම සඳහා විදුලි සංදේශ නියාමන කොමිෂන් සභාව සමග චීන සමාගම් දෙකක් ඒකාබද්ධ වී කටයුතු කරන ලදී එම සමාගම් දෙක නම් national electronics import and export corporation (CEIEC) සහ aerospace long march international trading company (ALIT). සමාගම් දෙකට ඉදිකිරීම සඳහා දෙදහස් 10 ඔක්තෝම්බර් 29 වෙනි දින අමාත්‍ය මණ්ඩල අනුමැතිය ලැබී ඇත.

නෙළුම් කුලුනේ ඉදිකිරීම් පිළිබඳව සාකච්ඡා කිරීම සඳහා චීනයට ගිය අවස්ථා කිහිපයකදීම ALIT සමාගමේ සභාපති වරයා ඇතුළු සමාගමේ අනිකුත් සාමාජිකයන් සමඟ ොරටු විශ්ව විද්‍යාලයේ මහාචාර්යවරුන් ද ටෙන්ඩර් මණ්ඩල සාමාජිකයන්ට සාකච්ඡා කර ඇත.

මේ පිළිබඳ සියලු දත්ත විදුලි සංදේශ නියාමන කොමිෂන් සභාව සතුව ඇති බව මම දනිමි. එහි නිලධාරීන් විසින් මෙය නිවැරදි කළ යුතු ඇත .

ALIT සමාගමේ සභාපති වරයා ටෙන්ඩර් මණ්ඩලයේ සභාපති එවකට අධ්‍යාපනඅමාත්‍යාංශ ලේකම්. ගෝඨාභය ජයරත්න මහතා සමඟ චීනයේ බීජිං නුවරALIT ප්‍රධාන කාර්යාල තුළදී සාකච්ඡා කරන අවස්ථාවේ ගත් ඡායාරූපයක් ද මෙහි පළ කර ඇත.

මේ සම්බන්ධයෙන් ඉදිරි සංදේශ නියාම කොමිසන් සබාවේ වගකිවයුතු නිලධාරීන් කීප දෙනෙකුගෙන් වාචිකව විමසීම් කළෙමි. 2012 වර්ෂයේ මුල් අත්තිකාරම කැබිනට් අනුමැතිය සහ කොමිෂන් සභාවේ එකඟත්වය අනුව CEIEC සමාගමේ ගිණුම් අංකයට බිලියන 2 ක මුදල ගෙවීම් කර ඇත.

2012 වර්ෂයේ සිට මේ දක්වා එනම් 2019 වර්ෂය දක්වානෙළුම් කුළුණ ඉදි කිරීම සම්බන්ධයෙන් කොන්ත්‍රාත්කරුවා ට ගෙවන ගෙවීම් සිදුකර ඇත්තේ ද. CEIEC සමාගමේ එකම බැංකු ගිණුමකට සහ එකම ගිණුම් අංකය කටය මුදල් ගෙවීමට පෙර මහ බැංකුවේ මුදල් මණ්ඩලයේ අනුමැතියද ලබාගෙන ඇත.මෙහිදී කිසිදු මුදල් වංචාවක් හෝ අවභාවිතාවක් සිදුනොවූ බව අදාළ නිලධාරීන් මා වෙත තහවුරු කළේය.

විදුලි සංදේශ නියාමන කොමිෂන් සභාවේ ිටපු අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්වරයා වශයෙන් මට පැවසිය හැක්කේ අතිගරු ජනාධිපතිතුමාට වැරදි තොරතුරු ලබාදුන් නිලධාරීන් දැන්වත් ඉදිරියට පැමිණ මෙය නිවැරදි කළ යුතුය. චීන තානාපතිවරයා ඉදිරියේ චීනයට සිදු වූ අවමානය ගැන මට ඇත්තේ බලවත් කණගාටුවකි.

– anusha palapita FB

By Shivanthi Ranasinghe Courtesy Ceylon Today

At the time of writing, it is not clear if Sajith Premadasa’s wish to be the UNP’s presidential candidate would come true. It is clear however that he will not easily back down from the challenge he had posed to the UNP leadership. The UNP camp is currently divided over the issue, but the odds seem to be favouring Premadasa especially with Malik Samarawickrema and Mangala Samaraweera, who were key members of Ranil Wickremasinghe’s inner team, also shifting their loyalties to Premadasa.

However, Premadasa’s fight for presidency is very much akin to a couple planning their wedding without a care for the days after. It is the sad trend for most young adults to spend what they cannot afford on their weddings. They invest lavishly on this one function and wake up to a wedded life mired in debt. Essential components to a happy wedded life such as a place of their own, children and savings are pushed back until these financial commitments made are met.

It is likewise with Premadasa as well. His one goal is to become the President of Sri Lanka. However, as exposed by the promises he made at the recent talks with the TNA, it is clear that he does not have a proper plan beyond getting elected to lead the country. To the TNA, he promised to ‘prioritise the process to solve the Tamil question within six months, from the time I assume duties. However, a solution to the Tamil question should be acceptable to the people in the South.’

It is interesting that he said that the solution he gives to the ‘Tamil question’ must be acceptable to the ‘people in the South’. He did not say that the solution must be acceptable to the Sinhala people, nor did he specify as non-Tamil citizens of the country. Instead, he mentioned a particular geography of the country – the South.

However, the demography of the South is not devoid of Tamils. According to the 2012 census, 43.5 per cent and 26.8 per cent of Sri Lankan Tamils live in the Northern and the Eastern provinces respectively. Sri Lankan Tamils constitute 29.7 per cent of the population in the other parts of the Island that Premadasa collectively called the ‘South’. These figures discount the presence of Indian origin Tamils, who are now known as the ‘Upcountry Tamils’. If this component is also added to this group to calculate the Tamil ethnicity in its entirety, then 49 per cent of Tamils live outside the Northern and Eastern provinces.

Interesting

Therefore, it is interesting that Premadasa’s solution to the ‘Tamil Question’ excludes 49 per cent of the Tamils in the Island. Instead, only their acceptance of this solution that is not catered to their need is sought by Premadasa. Premadasa was thus promising to solve the ‘Tamil Question’ to a group of politicians who only represent the North and the East of the Island. The Tamil politician, Digambaran, who does not represent this constituency, despite openly pledging his alliance to Premadasa was clearly excluded from this assurance.

This thus brings forth the question, what is the ‘Tamil Question’ that obviously afflicts only the Sri Lankan origin Tamils living in the Northern and Eastern provinces. It is indeed a strange dilemma because the minute one leaves the Northern or Eastern Province to reside in any part of the south, he is freed from this so-called “Tamil Question”.

A few weeks ago, TNA Spokesman M.A. Sumanthiran declared that out of the three presidential aspirants, Wickremesinghe would make a better president for Tamils than Gotabaya Rajapaksa or Premadasa. Wickremesinghe, clarified Sumanthiran, at least came up with a Draft Constitution that met the aspirates of the Tamils. Sumanthiran too worked very hard to bring this draft to light for the past four years.

Had this Draft Constitution became a reality, then Sri Lanka would effectively have nine separate semi-autonomous governments. The Central Government would have been rendered a beggar of the provincial councils for power. If Premadasa manages to implement this solution, then instead of contesting for the second presidential term, it would be better for Premadasa to seek to be a Chief Minister of a Province.

Interestingly, the solution that the TNA proposes will unite the North and the East as one unit while the rest of the country will remain fragmented. Therefore, this draft constitution was advocating the rest of the country that is obviously not affected by the ‘Tamil Question’ to move out of the present unitary status to a united system whilst seeking to retain a unitary characteristic for the North and the East.

Canard

However, the promise to merge the North and the East is a canard. According to the Draft Constitution, two or three provinces may be merged but only after the people in the regions through a referendum would agree to it. Though in the Northern Province 93.3 per cent are Tamils, in the Eastern Province Tamils make only 39.3 per cent of the population. The balance 60.7 per cent of non-Tamils in the East would never agree to live under the hegemony of Tamils ruled by the most xenophobic sector in Sri Lanka.

Hence, had the Draft Constitution become a reality, what would have effectively taken place would be a country trapped into nine enclaves. The Tamils in the East would be forced to live under the Muslim authority. The Police powers would also be handed over to the individual provincial councils. In the event of tragedies such as Easter Sunday massacres, the National Police would have to seek the permission of the Eastern Province Chief Minister to enter the province to investigate extremist elements like Zahran. This means that the entire investigation would be in the hands of the Provincial Council politicians.

The TNA and those promoting federalism had always stressed on a political solution. They had however, never tied that political solution to the economy, which is the most important component for one to live with dignity. If this solution as specified by the draft constitution and advocated by the TNA becomes a reality, the North that has the least fertile soil and limited water would be severely affected. The area does not have any other natural resources. Though the people in the North are hard working agriculturalists, the earning are not adequate to finance important sectors like health and education in the North. Thus North is heavily dependent on the earnings from enterprises such as tea, rubber, garments, gems, agrarian products that are now in the export market and also the remittances sent from those who are working abroad. All these incomes are mainly generated from the South.

Isolating the North from the country’s collective earnings will not help them recover from the wounds of a 30-year war. The cries of the war widows struggling to make the ends meet are drowned by the howls of the mothers of the disappeared. It is not that the latter group is larger. On the contrary. It is only that the vested interest groups are only focusing on the grief of the mothers of the disappeared for their own vile agendas. Yet the real struggle is with the war widows who are fighting for their families’ survival. It is indeed a shame that they are hardly in the radar.

Premadasa is a relatively-young politician. As a product of the London School of Economics, a greater vision could be expected from him. Yet, all we hear is the same old empty election promises that has been the bane of this country. As voters we have an option. We can continue with this archaic flow where the one who lies and slanders the most is elected as our leader. The other option is, pave the way for a man with a true vision for the country to be our leader.

ranasingheshivanthi@gmail.com

උපුටා ගැන්ම  හිරු පුවත්

රටේ සංස්කෘතිය,නීතිය,ආගම ඇතුලු සමස්තය බිඳ වැටී තිබියදී ජනාධිපති අපේක්ෂකයින් පිළිබඳ අද අවදානය යොමු කර ඇති බව මහාචාර්ය පූජ්‍ය මැදගොඩ අභයතිස්ස හිමියන් පවසනවා.

උන්වහන්සේ මේ අදහස් පළකළේ නූතන දසපනත මහජන කොමිසමේ වාර්තාව එළිදැක්වීමේ අවස්ථාවට එක්වෙමින්.

උපුටා ගැන්ම  හිරු පුවත්

සංස්කෘතික අමාත්‍ය සජිත් ප්‍රේමදාස මහතා බුදුදහම විකෘති කරමින් සිටින බවට පිවිතුරු හෙළ උරුමය චෝදනා කරනවා.

අද පැවති ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡාවකදී එම පක්ෂයේ ප්‍රධාන ලේකම්පා ර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී උදය ගම්මන්පිල මහතා මේ බව සඳහන් කළ අතර පසුගියදා පාඨලී චම්පික රණවක අමාත්‍යවරයා සිදුකළ ප්‍රකාශයක්ස ම්බන්ධයෙන්ද ඔහු අදහස් පළ කළා.

දැඩි විනයක් සහිත පාලකයෙක් රටට අවශ්‍ය බව ජාතික ජනබලවේගයේ ජනාධිපති ධුර අපේක්ෂක අනුර කුමාර දිසානායක මහතා පවසනවා.

ගම්පහ කිරිල්ලවල ප්‍රදේශයේ පැවති ජනහමුවකට එක්වෙමින් ඔහු මේ බව සදහන් කළා.

මෙම අවස්ථාවට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී විජිත හේරත් මහතාද එක්ව සිටියා.

KAMALIKA PIERIS

SMART DRIVING LICENCES

Committee on Public Accounts (COPA)  found that the government had suffered a loss of around Rs. 4 billion owing to a decision made by the Department of Registration of Motor Vehicles to extend a contract given to a private company to issue smart driver licences. The private company had a contract for seven years. When its term ended, in 2016, the Department gave it a two-year extension.

The private company should have handed over its machinery used for the issuing of smart licences to the RMV at the end of the contract so that the department could issue licences on its own. However, the company instead of handing over their machines, continued to obtain extensions, causing a massive loss to the government. If the task had been carried out by the Department it could have earned an average income of Rs. 120 million a month.

According to the contract, the private company was to provide technology and training to RMV officials but they had not done so. The RMV officials said that they did not have a sufficient number of employees to be sent for the training considering the workload at the Department. Officials said they were not ready to take over the task of issuing smart licenses themselves.

COPA then ordered Chairman, RMV to take immediate action to take over the task of issuing smart driver licenses from the private company. If the RMV needed, it could set up a company managed by the government for the purpose and the approval of the Cabinet could be obtained.

SRI LANKA INSTITUTE OF INFORMATION TECHNOLOGY (SLIIT)

SLIIT stands on a 25-acre land owned by Mahapola Education Trust Fund (METF). SLIIT was built by Mahapola at a cost of Rs 373 million at Malabe. The Malabe facility was estimated at Rs 408 million.  An agreement signed in 2005 said SLIIT would pay METF either Rs. 8 million or 20% of the net profit, whichever was greater.

 Instead on May 12, 2015, METF   leased the land, on which SLIIT stands, at Rs. 20 million per annum for 60 years and also signed an agreement that made SLIIT independent of Mahapola. The deal was finalised during the yahapalana 100-day programme, observed critics.  Auditor General said in his report on the METF, that due to the new agreement, the Trust lost Rs. 120.99 million between May 2015 and December 2017.

METF was headed by the Chief Justice. Justice K. Sripavan, Head of METF told the Presidential Commission of Inquiry investigating corruption in the current administration that the METF Board of Trustees had not authorized the 2015 agreement between the Trust and SLIIT to make the institute an independent body.

He said that a board minute was presented to him by Wickrema Weerasooriya which said that the Board had approved the two agreements, when in fact, there had been no discussion at the Board meeting on the matter. “I  informed him that it was misleading information and asked him to remove that part immediately,” Sripavan informed the Commission. Usually, the Director of the Trust prepared the minutes. But minutes of the 56th and 57th board meetings had been prepared by Weerasooriya as the  Director had been removed.

Two appointed members, namely, Padmadeva Rajakaruna and Dr. Wickrema Weerasooriya had signed the agreement with SLIIT and told the other members that as two appointed members by ministers they had the power to do so.

Padmadeva Rajakaruna had told the Commission that he had been given permission to sign an agreement with SLIIT. Rajakaruna produced a document which he claimed contained the minutes of the 56th board meeting of Mahapola trustees on the decision, and two trustees, appointed by the Minister, had been authorized to enter into an agreement with the SLIIT. However, the official from the Attorney General’s Department pointed out that Rajakaruna’s document was different from the one-handed over by the Head of the METF.

ELECTRICITY (1)

Power and Energy Ministry has since January 2019  submitted multiple Cabinet papers seeking approval for varying quantities of emergency power. In June 2019  Cabinet approved the purchase of 200MW from a Turkish Karpowership barge for six months and another Karpowership barge for nine months. They are being contracted without tender. The CEB has already bought 100MW of emergency power from Aggrekko International, Altaaqa Alternative Solutions of the United Arab Emirates and V Power Holdings of Hong Kong.

ELECTRICITY (2)

Power, Energy and Business Development Ministry is planning to dip into the consumers’ deposits to the tune of billions of rupees, says Electricity Consumer Rights Movement the Ministry was planning to obtain permission to utilize the money of the electricity consumer deposits of the Ceylon Electricity Board. They were    planning to take Rs. 1.45 billion from  CEB  and Rs. 500 million from Lanka Electricity Company (LECO) without paying an interest to the consumer. According to  Section 28 of the  Electricity Act  CEB and LECO had to pay an interest on consumer deposits. They have not done so for years.  Yahapalana government   has taken steps to remove the Section 28 from the Electricity Act to enable the CEB and LECO to use the consumers’ deposits as they wished.

ELECTRICITY (3)

Since Minister Karunanayake took over the ministry in January, he has floated various emergency power proposals; contracted barge-mounted electricity outside accepted procurement procedure; and ordered the Ceylon Electricity Board (CEB) to appoint 27 personal nominees as coordinators to projects that have not even been initiated,  said Dushana Vidu Nethin  ,an association of professionals.

“We also noted that the Minister of Power and Energy has taken various steps to halt solar power development in Sri Lanka. [He has taken]  steps to increase the electricity tariff. This  would drastically affect the development of solar power in the country as there will be no incentive for people to purchase roof top solar power plants”.Minister Karunanayake is also attempting to reduce the PUCSL’s status of Economic, Technical and Safety regulator” to only “safety regulator” and “ombudsman” of the electricity industry, said Dushana Vidu Nethin.

APPOINTMENTS (4)

A probe conducted by Committee on Public Enterprises (COPE)  found that 1,707 persons had been recruited as Staff Assistants and Office Assistants of the National Savings Bank on the basis of lists sent to the bank by the Private Secretary of the Minister of Finance. 104 persons had been recruited in 2017, 36 in 2018 and 250 in 2019. They had been given letters of appointment. General Manager, NSB stated that this has been the procedure since 2008. We changed it in 2018 and recruited them as trainees, but they also  were recruited from the list..

APPOINTMENTS (5)

Media reported that in June 2019  , Power and Energy Minister Ravi Karunanayake had  ordered Ceylon Electricity Board (CEB) to appoint 27 of his personal nominees as project coordinators” for a spate of  non- existent power plants and the  power transmission facilities for the non-existent power plants. Project coordinators usually work under a project manager to help ensure tasks are completed on time and within budget.

Most of these power plants are not in operation, .some have not even gone before the Cabinet, said the media. These include two new coal power plants, two  government-to-government funded 300MW natural gas combined cycle power plants, the proposed 300MW natural gas combined cycle power plant by the CGL Windforce Consortium and the 300MW natural gas combined cycle power plant by Lakdanawi. A spate of wind, hydro and solar power parks around the country  area also included. These project coordinators were to be appointed in view of prevailing security situation of the country”. It is not explained how  these new project coordinators could help the prevailing security situation, concluded the media.

APPOINTMENTS (6)

in  July 2019 Dushana Vidu Nethin, (DVN) ,  condemned the appointment of Power and Energy Minister Ravi Karunanayake’s lawyer Sandun Gamage to the fifth vacant position of Commissioner at the Public Utilities Commission of Sri Lanka. Gamage’s name was approved by the Constitutional Council. Gamage represented Karunanayake multiple times during hearings into the Central Bank bond scam before the Presidential Commission appointed to inquire into the case, DVN said.

BUSINESS

Yahapalana government announced that  it would set up a National Single Window (NSW) to help business. Sri Lanka’s National Single Window (NSW) will allow businesses to lodge information and documents with a single entry point, to fulfil all import, export and transit-related regulatory requirements. A NSW Blueprint would be released soon, said officials. The implementation of the NSW is  a legal obligation under the World Trade Organisation’s (WTO) Trade Facilitation Agreement (TFA), which Sri Lanka has signed.

This was discussed at public-private consultative organised by the International Trade Centre (ITC), in collaboration with Government of Sri Lanka (GOSL),in September 2018. It was suggested that Sri Lanka should take a gradual approach and not try to bite off more than it can chew. The participants pointed out that  improving the functionality of a NSW is more important than extending the service to all traders and geographical locations in the country at the start of operations. It should start with Colombo port.

Sri Lanka should go for a more phased implementation, where change is gradually introduced over a longer time frame, starting on a small or limited scale. This was what Indonesia had done. In its first stage Indonesia limited the activity to three government agencies in  one port. Second stage covered five seaports, while the third stage expanded the INSW to all import procedures in the ports. The fourth stage in July 2009 covered import procedures for Government agencies in a seaport, airport, and dry-port. In January 2010, the fifth stage made the INSW mandatory for all import procedures in five ports. In the final phase, the INSW was extended to 21 ports and all import-export procedures in the country. (Continued)

By Sarojini Dutt

Jenner Edelman, the new Country Director of the controversial Millennium Challenge Corporation (MCC), had egg on her face when she was caught red-handed dishing-out fake news during a series of public presentations in Sri Lanka.

The MCC had acquired a malevolent reputation in Sri Lanka and the US was hellbent on whitewashing that image. Edelman embarked on a laundering campaign conducting a series of public presentations and artfully placed newspaper articles scripted by large US Corporate-funded organisations like Advocata.

Razeen Sally, a member of a secret and subversive organisation – The Mont Pelerin Society that is dedicated to destroying universal franchise and democracy -dutifully sang for his supper as instructed.

However, anger against the MCC  has been  snowballing and the Sri Lankan people are now demanding that any Presidential hopeful seeking their vote should publicly affirm before a Maha Sangha Council that he/she would not sign the MCC Agreement or any other similar Agreement, and that if such agreements, laws or Treaties have already been signed he/she would repeal such Agreements, Laws and Treaties when elected to office; furthermore, the people are demanding that the Presidential hopefuls make this the foremost statement, unambiguously, in their Manifesto.

It appears that the objective of Edelman’s programme, besides whitewashing the MCC, is to take the MCC off the political agenda at the forthcoming Election campaign.

When Edelman was caught out being untruthful and metaphorically with her pants down, critics were quick to pounce on her ham-handed deception, pithily describing her conduct as America’s ‘Millennium-Gate’ scandal.

Many in Sri Lanka have accused the MCC of subversion and of spearheading an alleged US military thrust into Sri Lanka; this campaign, people say, is in consonance with America’s much trumpeted, and bi-partisan, foreign policy doctrine of ‘Pivoting-to-Asia’ pronounced officially by Obama in 2012.

In all their presentations and contrived newspaper articles, Edelman and her assistant projected the MCC as an altruistic organisation, playing ‘Santa-Claus’ to the most poverty-stricken countries of the world and, making the poor in those countries rich.

Edelman went on to suggest that the MCC was created by Washington as a philanthropic arm of the US and not a tool of US foreign policy; she said that if Sri Lanka is not interested in America’s benefaction, the US would take their ‘gift’ to a more appreciative and grateful country.

Having said that, Edelman in the next breath did a positional pirouette;  rather sternly, she said, We are determined that Sri Lanka shall accept our ‘gift’; we shall sign the agreement before 17 Sep 19; if the people do not like it, the President, they elect, can annul the Compact at that time”.

Edelman then went on to say, The MCC has been maligned by much fake news. There are no electrified railway lines and there is no special economic Corridor running from Colombo to Trincomalee; everything being done by the MCC is what the Sri Lanka Government wants”.

At this point, a member of the audience got up; he fumbled through a wad of documents and, selecting one, he addressed Edelman, This document is not a spurious one; this document was produced by the MCC and was distributed by the MCC team leader Steve, at a meeting at Temple Trees, in September 2018, to all attendees that included legal officers from various banks and the President of the Bar Association, U R L De Silva.” This member of the audience then proceeded to show the first page of the document.

Turning towards the audience, this person then went on to show another of the pages from the document in hand, a page that had a Map. This writer has enlarged that map for greater clarity

As the lettering just above the map indicates, the map is a visual representation of the spatial structure of Sri Lanka in 2050, as perceived by the MCC.

Edelman was clearly upset and she mumbled feebly that Steve had erroneously shown the wrong map.

Contrary to what Edelman said, there is an electrified railway line running from Trincomalee to Colombo; see the map-legend on the right side of the map; it indicates ‘proposed electrified railway line’. The protective electric fences on either side of the railway line would be the electric border between the North and the South of Sri Lanka.

Again, contrary to what Edelman said, the Corridor between Trinco and Colombo is one of the focus areas for land investment selected by the MCC; it has been chosen by the MCC for maximum economic impact, as indicated in the MCC document above.

In the 7 districts along this Corridor, the Edelman team admitted that there are 10 Land Registries; the GOSL has authorised the Americans to go into these Land Registries where documents pertaining to Sri Lanka’s sensitive and precious Land-Assets are stored and secured; this, even before any Agreement has been reached.

Today, from all accounts received, there are Americans seen crawling out from all crannies and crevices in the Land Registry and Survey department buildings.

The Commissioner General of Lands is no doubt aware of the principle of law applied at the Nuremburg Trials; he is required to comply with only lawful orders; failure to do so would make him equally liable before the law. Perhaps, the Surveyor General, the Land Title Commissioner, the Government Chief Valuer, officials involved with digitalising land documents and other Government Officers thrust with responsibility should bear this in mind and consider themselves, to have been put on notice.

In that same MCC Map above, to the South East of Polonnaruwa where the MCC have projected an International airport, there is a distinct encirclement of an area bounded by Vallachenai, Kattankudi, Batticaloa, Sainthamaruthu, Kalmunai, Amparai, Moneragala, Badulla and Hingurakgoda.  

Within this area is, where the ‘Muslim University’ has been constructed, where investigators have identified the heartland of Sri Lanka’s Caliphate terrorists, where the US army, from the US Indo-Pacific Command, has built barracks that could accommodate a Division of US troops, where 20 Caliphate terrorists committed suicide following the Easter massacre, where investigators have identified the home-base of terrorist Zaharan and where the meeting between Hizbullah and Teplitz took place, just two days prior to the Easter slaughter.

Quite suspiciously, while Sri Lanka was yet in deep shock the MCC Board in Washington, just two days after the Easter massacre, unilaterally approved the MCC compact although there is much opposition to it from the Sri Lankan public (on the grounds that they have been deliberately kept in the dark about the details of the Agreement).

and, the matter not even discussed in Parliament; the ‘gift’ had been upped from 420M to 48OM USD by an organisation adjudged the most transparent in the US.

‘Matara-Spyhole’, Samarawickrema and Teplitz announced the details of the ‘gift’ gleefully to a Nation numbed by shock and horror; it is a silver lining was their message and a ‘gift’ that must be taken immediately, lest the Americans withdraw the ‘gift’.

It would appear that the Americans are using the Easter killings to force us to accept their ‘gift’. That, is food for thought.

An untruthful Edelman said that this ‘gift’, has no attached conditions, it is an outright grant and does not have to be repaid.

Bernard Gunathilaka of Pathfinders, of the same ilk as Prasad Kariyawasam the willing servant of the US, said Do not look a gift horse in the mouth”.

Was it Sri Lanka’s misfortune that these two persons had to be in the Foreign Ministry and head it too?

When does a gift horse become a Trojan horse? It is when the gift horse is given with attached conditions; it is when an Agreement has to be signed, to receive a ‘gift’. The ‘conditions’ laid down by the MCC for Sri Lanka to comply with, become the price Sri Lanka has to pay.

When payments are made by the receiver of the ‘gift’, the money touted as an outright grant, ceases to be a grant.

This is the type of modus operandi that was adopted by the travelling snake-oil-salesmen of the wild-west to dupe the people in America; MCC, Teplitz and Edelman have travelled a long way to Sri Lanka to do the same.

And in the case of the MCC Compact, Sri Lanka would be making  an eternal payment to the donor of the ‘gift’ horse; Sri Lanka by complying with the conditions laid down would be gifting the Americans, the donor of the ‘gift’ horse, the entire country for ever.

/ to be contd

චන්ද්‍රසිරි විජයවික්‍රම

ලංකාවේ අභියාචනා මහාධිකරණය (ඇපැල් උසාවිය) විසින් හෝමාගම මහෙස්ත්‍රාත් උසාවියට අපහාස කලාය යන චෝදනාව මත බොදු බල සේනාවේ ඥානසාර හිමියන්ට අවුරුදු 19 ක බරපතල වැඩ සහිත සිර දඬුවමක් (අවුරුදු 6 කින් ගෙවී යන පරිදි) දෙන ලදී. මෙම දඬුවමට විරුද්ධව සුප්‍රීම් උසාවියට අභියාචනයක් ඉදිරිපත් කිරීමට උන්වහන්සේ විසින් කල ඉල්ලීම, සුප්‍රිම් උසාවියේ නඩුකාරවරුවන් තුන් දෙනකු විසින් සළකා බලා, ඉන් දෙදෙනෙකුගේ තීරණය උඩ ඉවත දමන ලදී. මේ නිසා පුරවැසියෙකු වශයෙන් උන්වහන්සේට ඇති එකම වරණය වූයේ රටේ ජනාධිපතිවරයාට ඇති ව්‍යවස්ථාගත බලතල යටතේ මෙයට අවධානය යොමුකර තමාව නිදහස් කරන ලෙස ඉල්ලා සිටීම පමණය. එම නඩු තීන්‌දුව, බැලූ බැල්මටම පෙනෙන නිතිමය වැරදි සහිතය.

මීට පෙර මිනීමරු ඇමති බිරියන්ට, පාතාලකාරයින්ට ජනාධිපතිලා සමාව දුන් අවස්ථාවලදී නිහඬව සිටි ඩොලර් මුදලාලි කෙනෙක් දැන් ඥානසාර හිමියන්ව හිරෙන් එලියට දැමීමට විරුද්ධව උසාවියට ගොස් සිටී. ඒ නඩුව දෙසැම්බර් 5 දාට යෙදී ඇත. සුමන්තිරන්ගේ 19 සංශොධනයට අනුව ජනාධිපතිට ජනයාගේ මූලික අයිතිවාසිකම් කඩකල නොහැකිය. එසේ කිරීම නීතියේ ආධිපත්‍යයට පටහැනිය. වෙනත් වචන වලින් කියනවා නම් (එංගලන්තයේ රැජිණට හැර), පවතින නීතියට ඉහලින් යාමට කාටවත් නොහැකිය. එක්නැලිගොඩගේ ගේ (සමහරවිට) වැන්දඹුවද ඈඳාගෙන සරවනමුත්තු පාකියසෝති නම් ඩොලර් මැතිසඳ නියැලී ඉන්නේ ඥානසාර හිමියන් හිරෙන් එලියට දැමීමෙන් ඒ දෙන්නාගේ මූලික අයිතිවාසිකම් කඩ කල එක නිවැරදි කරගන්නටය. හාමුදුරුවන් දිගටම හිර දඬුවම් විඳීමින් සිටීම බලාසිටීම මේ දෙන්නාට ඇති මූලික අයිතිවාසිකමකි.

අව්වේ කරවෙන ගොවියෙකු වැන්නෙකුට මේ කොළඹට වී විස්කි බොමින් චන්ද්‍රිකා සමඟ උපන්‌දින සාදවල ඩාන්ස් කරණ දෙමළ-සිංහල නොදන්නා පාකියසොති උන්නැහේගේ මේ මූලික අයිතිවාසිකම්-නීතියේ ආධිපත්‍ය හුටපටය, අව්වේ කරවෙන ගොවියෙකුගේ පැත්තෙන් බලනවිට පේන්නේ සෙප්පඩවිජ්ජාවක්, ඇස්බැඳුමක්, ප්‍රෝඩාවක් හැටියටය. ඊට හේතුව හාමුදුරුවන් මොන දහංගැටයකින් හෝ හිරේ දාන්නට බැලූ පිරිසක් සිටිබව ඔවුන් දැනසිටි නිසාත්, හාමුදුරුවන් නිදහස් කරන්නට හා නොකරන්නට කී කොටස් දෙකක් සිටි නිසාත්‌ය. පාස්කු ප්‍රහාරය නිසා රටේ ජනාධිපතිට නොව මොන යකාටවත් තවදුටරත් හාමුදුරුවන් හිර ගෙදර තියාගන්නට නොහැකි වටපිටාවක් ක්‍ෂණිකව ගොඩනැඟුන නිසාත්‌ය.

අගමැති රනිල්ගේ නෝනාත් හාමුදුරුවන් නිදහස් කරන්නට එපා යයි ලිව්වේය. ඒබ්‍රහම් සුමන්තිරන්, වැලිමුණේ, ලාල් විජේනායක යන අයද ඇය හා එකඟ විය. එහෙත් හිස්බුල්ලා, අසාද් සාලි, රාවුෂ් හකීම්, මුස්ලිම් සංගම්, හින්දු සංගම් හා ක්‍රිස්තියානීන් හාමුදුරුවන් නිදහස් කරන්නැයි ප්‍රසිද්ධියේ ඉල්ලා සිටියේය. කෙසේ වෙතත් ජනාධිපති ක්‍රියාත්මක වුනේ අප්‍රේල් 21 පාස්කු ප්‍රහාරයට පසුවය.  දේශපාලක කළුසුද්දන්ගේ ද්වේශයට, වෛරයට හා අපහාසයට ලක්‌වූ ඥානසාර හිමියන් ජාතික නායකයෙක් ලෙස යළි ඉපදුනේ මේ දේශපාලක තක්කඩින් ගල උඩ සිටි හොර බළලුන් කරලමින්‌ය. ඒ හිමියන් හිරෙන් එලියට දානවා හැර කල හැකි වෙන විකල්පයක් රටේ ජනාධිපතිටද නොවීය. හිරේට ගිය ඥානසාර හිරෙන් එලියට ආ ඥානසාර නොවේයයි කියන උන්වහන්සේ ගැන දැන් බොහෝදෙනා සිතන්නේ ලංකාවේ සංඝරාජ කෙනෙක් වගේය කියාය.

මෙම පසුබිම යටතේ මේ ලිපිය ලියන්නට හේතුව පාකියසෝතිගේ නීතියේ ආධිපත්‍යය කරත්ත රෝදයට ඔහුම යටවන බව පෙන්වා දීමටය. ඥානසාර හාමුදුරුවන්ව මෙසේ අයුතුලෙස හිරේට දැමීම ගැන මීට පෙර ඉංග්‍රීසියෙන් ලියූ සවිස්තර විග්‍රහයක් ලංකාවෙබ් වෙබ් අඩවියේ පලවිය. පාකියසෝති විසින් නිසැකවම දැන සිටිය යුතුවන, එහෙත් රටේ ජනයා නොදන්නා රහසක් නම් ඔහුගේ මෙම නඩුව අසන්නට යන තුන් දෙනාගෙන් එක් නඩුකාරයෙක්, නීතියේ ආධිපත්‍යයේ නාමයෙන්ම ඒ නඩුව ඇසීමෙන් ඉවත්‌විය යුතු නොවේද යන කාරණාවය. මේ නඩුකාරයාම මීට පෙරද ඥානසාර හිමියන්ට බලවත් අවනීතිමය අසාධාරණයක් සිදු කලේය. හාමුදුරුවන්ට, ඇපැල් උසාවිය විසින් දුන් දඬුවමට විරුද්ධව සුප්‍රිම් උසාවියට අභියාචනයක් ඉදිරිපත් කිරීමට අවසර ඉල්ලා කල ඉල්ලීම ඇසූ නඩුකාරයින් තුන් දෙනාගෙන්, එය ප්‍රතික්‍ෂේප කල නඩුකාරයින් දෙදෙනාගෙන් එක් නඩුකාරවරයෙක්, අවුරුදු කීපයකට පෙර ඔහු ලංකා නීතිඥ සංගමයේ උප සභාපතිව සිටිද්දී, බොදු බල සංවිධානයට විරැද්ධව දැඩිලෙස ක්‍රියාකල අයෙකු විය. ලෝක සම්මත ස්වභාවික නීතියට (නැචුරල් ජස්ටිස්) අනුව නම් මෙම නඩුකාරවරයා මෙම කරුණ විනිශ්චය කිරීමෙන් සිය කැමැත්තෙන්ම ඉවත් විය යුතුව තිබුණේය. බුද්ධාගමේ හිරි ඔත්තප්ප කියන්නේ එයටය. සුප්‍රීම් උසාවියට යාමට හාමුදුරුවන්ට තිබූ අයිතිය මේ නඩුකාරයා අයුතු හා අසාධාරණ ලෙස අහිමි කලේය.

අවජාතක දරුවෙකු සුජාතක කිරීම

නැඟෙනහිරෙන් ඉර පායනවා, ඉපදුනොත් මැරෙනවා වැනි ස්වභාවධර්‍මයේ රීති හෝ ව්‍යවහාර බවට පත් අතීතයේ සිට එන සිරිත්-විරිත් සාරධර්‍ම හැරුණ විට මිනිස් සමාජයේ ඇත්තේ මිනිසා විසින් කලින් කලට පණවා ගන්නා නීතිරීතිය. මේ වනාහි යම් සමාජයක රටක පාලන බලය අල්ලාගෙන ඉන්නා සුළු පිරිසක් විසින් දරදිය අදිනා සෙසු මහත් හුදී ජනයා පාලනය කිරීමේ හෙන්‌ඩුය. ඕලන්ද කාලයේ කුරුඳු ගහක් කැපීමට දඬුවම මරණය. අරාබියට බුදු පිළිමයක් හෝ ධම්මපදයක් ගෙන ගියොත් දඩගසන්නේ ඇයි. ලංකාවේ තාමත් තිබෙන්නේ සුද්දගෙ නීතිය යයි කියන්නේ ඒ නිති සිංහල බෞද්ධයා මර්‍ධනයට 1818 න් පසු පැණවු ගුල් නිසාය. සුද්දගේ පැත්තෙන් ඒවා යටත් විජිතයේ සාමය හා මනාපාලනය සඳහා පාස් කල නීතිය.
නීති පැනවීම භාරව ඉන්නා පාර්ලිමේන්තුව හොරක්‍රමයට නීති පනවනවා නම් හා සුප්‍රිම් උසාවියට පවා වැලි ගසා නීති හදාගන්නවා නම් ඒ නීති වලට ආධිපත්‍යයක් දිය යුතුද? හොඳ හෝ නරක නීතියක් ක්‍රියාවේ යෙදවීම භාර අය ඒවා නවනවා නම් මේ ආධිපත්‍යය යනු හරියට වළාකුලක් ලණුවකින් බඳින්නට හදනවා වගේ බොරුවක් නොවන්නේද? ඊට අමතරව එය මකුණු දැලක් නොවේද? ලොකු එකා පගාවෙන්, බලයෙන්, ‌ධනයෙන්, නෑකමෙන් දැල කඩාගෙන යන මුත් කුඩා කෘමීන් දැලට අසුවේ. සමාජයේ සිදුවන මේ අවනඩු පසිඳලීම භාර උසාවි වල නඩුකාරයින් නුසුදුසු පත්‌වීම් නම්, ලෝභ-දෝෂ-මෝහයෙන් පිරි මේ පංචස්කන්‌ධ අතර ලැජ්ජාභය නැති අය සිටිය නොහැකිද? නාගානන්ද කොඩිතුවක්කු මහතාගේ නීතීඥ ලයිසම අවුරුදු දෙකකට තහනම් කලේ ඔහුව රවටා බව ඔහු කියයි. කෝප් කමිටුවේදී එලිවූ පරිදි ජාතික ඉතිරිකිරීමේ බැංකුවේ රක්‍ෂාවල් දෙන්නේ ඇමතිගේ ලැයිස්තුවට නම් ඊට විරුද්ධව උසාවියට යන්නට නීතියක් තිබේද?

පාර්ලිමේන්තුව කියන්නේ බත් කඩයකට නම්, ඒ බත් කඩය රටට හානිකර අන්දමට පිස්සු නටනවිට ඒ ගැන කල් මරමින් සිටිනවා මිස යම් පියවරක් ගත නොහැකියයි නීතියක් තිබේ නම්, ඒ නීතිය වංචා සහගත ලෙස වියවුල් අන්දමට ජයම්පතිලා- සුමන්තිරන්ලා විසින් අටවා තිබේ නම්, රටේ අධිකරණ බලය තිබෙන්නේ රටේ ජනයාට නම්, පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා චන්දයක් පවත්‌වන එක නීතියේ ආධිපත්‍යයට පටහැනියයි කියන්නට නඩුකාරයින්ට අයිතියක් තිබේද? කබරගොයා, තලගොයා කරන්නේ මොන පදනමකින්ද? වර්‍ෂ 2000 දී අල්ගෝර්-ජෝර්ජ් බුෂ් නඩුවේදී ඇමෙරිකන් සුප්‍රිම් උසාවිය දේශපාලන තීන්‌දුවක් දුන්නේ රටේ ජාතික අර්බුදයක් ඇතිවීම වැලැක්‌වීමටය. එම තීන්‌දුව වැරදි බව පසු කලෙක ඊට මූලිකවූ නඩුකාරයාම පිළිගත්තේය. නීතියේ ආධිපත්‍යය නමැති හෙළුව වසා ඇති කඩතුරාව ගැලවියයුතු අවස්ථාවේදී ගැලවිය යුතුවන බව මින් පෙනේ. ඇමෙරිකන් ඩොලර් බලපෑමට ලංකාවේ අධිකරණ අංශ යටවුනා හෝ නොවුනා හෝ ලංකාවේ සුප්‍රිම් උසාවිය ලංකා ජනයා බලවත් ව්‍යසනයකට දැම්මේ රූල් ඔෆ් ලෝ නම් ප්‍රෝඩාව හරහාය. මුළු රටම, සමාජයම කුණුගොඩක් නම් නඩුකාරයින්වත් වෙන රටවල පොත්‌වල ඇති න්‍යාය වලින් නොසැඟී මේ රට බේරා ගන්නේ කෙසේද කියා සිතිය යුතුය. ඥානාසාර හිමියන් නැවත හිරේට දැමීමේ ප්ලෑන, ඇමෙරිකන් ප්ලෑනක් විය නොහැකිද? උසාවියේ බෞද්ධ නොවන නඩුකාරයින්ට මෙය නොතේරෙන්නට ඉඩ ඇත. මේ අයට රටේ ඉතිහාසය හා භූගෝල විද්‍යාව ගැන දැණුමක් නැත.  මෙය රන්ජන් රාමනායකගේ පන්සල් ලිංගික ප්ලෑනේම පියවරක් වන්නට පුළුවන.

ඥානාසාර හිමියන්ගේ නඩුව දේශපාලන නඩුවකි. බොදු බල සේනාව රටට හානියක් කරනවාදැයි හොයන්නට කොමිෂමක් පත්කරණවා යයි කී දේශපාලකයින් එය නොකලේද ඒ නිසාමය. බොදු බල සේනාවට මුහුණදීමට ආත්ම ශක්තියක් නැති දේශපාලකයින් උසාවි හරහා එය දමනය කරන්නට මාන බලමින් සිටියේය. බල සේනාව ලඟදීම බලු කූඩුවලට දමනවා යයි 2015 දී හිටපු ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා මැතිණිය ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශකලේය. මෙම මුළු නඩු විභාගයම දෙස බලනවිට ඒත්තු යන කරුණක් නම් හාමුදුරුවන්ව කොටුකර ගැනීම සඳහා චන්ද්‍රිකා මැතිණිය හා එකඟවන අන්දමේ නීතිය හා සාමය භාරව සිටින පිරිසක් මඟ බලමින් සිට ඇති බවය. නොවැම්බර් මස 19 දින හාමුදුරුවන් වෙනුවෙන් ජනපතිතුමාට සංදේශයක් භාරදීමට පැමිණි භික්‍ෂුන් පිරිසකට ඒ සඳහා ඉඩ නොදී පොලිසිය විසින් කඳුළු ගෑස් දමා හිරිහැර කිරීමද මෙම අයුතු ආකල්පයේම තචත් පිළිඹිබුවක් විය. එම ක්‍රියාවට පෙර, එම භික්‍ෂූන් වහන්සේලාගේ පැමිණීම ජනපතිගේ අවධානයට යොමුකිරීමට සුදුසු නොවේදැයි මෙම නිලධාරීන්ට නොසිතුනේය. ඇපැල් උසාවියේ නඩුතීන්‌දුවේ පේලි අතරින් බලනවිට කියවෙන්නේද එම කතාවමය.

ඇපැල් උසාවියේ නිල නඩු වාර්තා ලැයිස්තුවේ හාමුදුරුවන්ගේ නම සඳහන් කර ඇත්තේ නිකම්ම ගලබොඩ අත්තේ ඥානසාර කියාය. මේ රටේ බුද්ධ සාසනයේ, භික්‍ෂුත්වයේ නාමයෙන්, බුදුන්ගේ රස්තියාදුව, නිර්‍වස්ත්‍රම් පරමං සුඛං යන පාරේම නොගොස්, අඩුතරමින් ඥානසාර හිමි කියාවත් නොලියවීමට ඇපැල් උසාවිය වගබලා ගත්තා සේය.  එහෙත් ප්‍රින්ස් ගුණසේකර මහතා විසින් 1958 දී ලියූ විහාර නීති විත්ති නම් පොතේ සඳහන් කර ඇති කරුණක් නම්, නිතරම සෙනඟ පිරුණු උසාවි කොරිඩෝර් වල හාමුදුරුවරුන් රස්තියාදු කරවීම ඉතාමත් අශොභන ක්‍රියාවක් බවත්, ඔවුන්ගේ ගරුත්වය රැකෙන ආකාරයට ඔවුන් සඳහා වෙනම උසාවි පිහිටු විය යුතුය කියාත් මෑත අතීතයේ ලංකාවේ සිටි සුදු නඩුකාරවරුන් විසින් නිතර නිතර යෝජනා කල බවය. සුද්දන්ට තිබූ එම කරුණාව, මානව දයාව, වේදනාව, 1931 න් පසුව බලයට ආ කළු සුද්දන්ට නොතිබුණේය. එහෙත් මේ කළුසුද්දන් 1951 දී ඉස්ලාම් භක්තිකයින්ට වෙනම කාති උසාවි ලබා දුන්නේය.  මේ උසාවි මුස්ලිම් ස්ත්‍රීන් වහල් භාවයේ තබාගන්නා ක්‍රමයක් බව නොබොදා ඊට විරුද්ධව ඉදිරියට ආ මුස්ලිම් ස්ත්‍රීන්ගෙන් අනාවරණය විය. මේ වනවිට ශාරියා බැංකු, අරාබි භාෂා පාසැල්, මද්‍රසා, හලාල් නිතී යනාදියද සපයාදී ඇත.

යම් නඩුවක් පැවරීමේදී සිදුවන සාමාන්‍ය ක්‍රියා පටිපාටිය පවා මෙහිදී උඩුයටිකුරු වී ඇත්තේද, බලයට පත්‌ව සිටින කවර හෝ ආණ්ඩුවකට වෙනස් ජාතික අදහස් දරණ භික්‍ෂූන් දඩයම් කිරීමේ ආකල්පයක් රටේ පැතිරෙමින් පවතින නිසාය. නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවම හවුල්වී පටලැවූ, නිර්‍මාණයකල නඩු නිමිත්තක්, යළිත් වරක් මඩ සෝදා ඔපමට්ටම්කර ඇපැල් උසාවියට දමන්නේද නීතිපතිමය. ඔවුන් ගෙනා චෝදනා හතර සාධාරණ සැකයෙන් තොරව ඔප්පු කල නොහැකි චෝදනා බව ඔවුන්ට නොපෙණුනේ මේ නිසාය. ඔවුන් අදාල ශාක්‍ෂි විශ්ලේෂණය කර නැත. මේ නඩුවට ශාක්‍ෂිදීම සඳහා පැමිණිල්ල වෙනුවෙන් එක් සාමාන්‍ය ගිහියෙක් වත් කැඳවා නැත.

මෙවැනි නඩුවක් උසාවියේ ගොණු කිරීමට පෙර සළකා බලා විග්‍රහකර ගතයුතුව තිබූ මූලික කරුණුවත් නීතිපති වරයා විසින් ඉෂ්ඨකර නැති බවක් පෙනේ. නගරයක, ගමක පොලිසියක් විසින් වුවද කරන මෙය සාමාන්‍ය නිල රාජකාරීමය වගකීමකි. එය ඉටුකලා නම් මට විරුද්ධව චෝදනා පත්‍රයක් පිළියෙල කල නොහැකි බව නීතිපතිට වැටහීයාමට ඉඩකඩ තිබුණි. මෙම නඩුවට අදාල සිද්ධිය (නඩු නිමිත්ත) වන්නේ හෝමාගම මහේස්ත්‍රාත් උසාවියේදී සිදුවුන මගේ හැසිරීමය. මෙම හැසිරීම පෙන්වන වීඩියෝ පටියක් ලෝක වෙබ් ජාලයේ තිබේ. වත්මන් ලෝකයේ ඇසින් දුටු ශාක්‍ෂි වෙනුවට වඩාත්ම නිවැරදි ශාක්‍ෂි ලෙස යොදාගන්නේ වීඩියෝ ශාක්‍ෂිය.

වීඩියෝ පටයෙන් එළිවන අයුරු, ඥානසාර හිමියන්ට විරුද්ධව දුන් නඩු තීන්දුවේ ඇති ප්‍රබලතම වැරදි දෙක පෙන්වා දීමට පෙර, සඳහන් කලයුතු කරුණක් නම් අපරාධ නීතිය යටතේ යම් චූදිතයෙකුට, හදිසි හා දරුණු ප්‍රකෝප කිරීම (ග්‍රේව් ඇන්ඩ් සඩන් ප්‍රොවොකේෂන්) නිසා ඇතිවන මානසික තත්‌වය යටතේ ලැබෙන සහනයවත් උන්වහන්සේට නොලැබුණ බවය. බලාපොරොත්තුවුණ අන්දමට ඇප නොලැබීම නිසා මාංචු දමා උසාවියෙන් පිටට ගෙනයන එක් රණවිරුවෙකුගේ කඳුළු හාමුදුරුවන්ගේ අත මතට වැටීම නිසා ඇතිවූ බලවත් මානසික කම්පනය නිසා තමාට, තමාවම පාලනය කරගත නොහැකි චිත්ත ව්‍යාධි තත්වයකට වැටුනා නොවේද? මෙම චූදිතයින්ගේ බිරින්දෑවන් හා ලඟ ඥාතීන් නිතර නිතර හාමුදුරුවන්ගේ පන්සලට පැමිණ, දැන් කිසිවෙකුගේ පිහිටක් නැතිව අනාථව අසරණ වී සිටින, රට ගලවා ගැනීමට තම ජීවිතය පරදුවට තබා ක්‍රියාකල මේ රණවිරුවන් වෙනුවෙන් මැදිහත්‌ව, කුමණ හෝ හැකි සහනයක් ලබාදෙන මෙන් හාමුදුරුවන් ඉදිරියේ වැඳ වැටෙමින් ඉල්ලා සිටියේය. ඔවුන්ගේත් හාමුදුරුවන්ගේත් අරමුණ වූයේ චන්ඩි වැඩක් කිරීම හෝ උසාවිය වැටලීම හෝ නොවේ. මෙවර නම් නිසැකවම ඇප ලැබිය හැකි බව ඔවුන්ගේත් හාමුදුරුවන්ගේත් විශ්වාසය විය. එහෙත් හදිසියේ නොසිතූ අන්දමට එය බිඳ වැටුනේය. හාමුදුරුවන් බලවත් මානසික ආතතියකට හසුවිය.

මෙහිදී සඳහන් කල යුතු තවත් කරුණක් නම් මෙම චූදිතයින්, ඇප නොදී දිගටම සිරභාරයේ තබා ඉන්නා අර්ජුන ඇලෝසියස් වැනි අයට වඩා වෙනස් අය වන බවය. රහස් පොලිසියට විසඳාගත නොහැකි ප්‍රශ්න නිසා මෙසේ ඔවුන්ගේ හිතූ මතයට බොල් නීති තර්‍ක වලට මුවා වී මෙම චූදිතයින් හා ඔවුන්ගේ පවුල් දැඩි පීඩනයකට ලක් කල යුතුද? යහපාලනය යයි කියමින් රටේ පාලකයින් හා ඔවුන්ට කත් අදින නිලධාරීන් අතලොස්සක් විසින් කරගෙන ගිය මෙම ව්‍යාපාරය, අළු යට සැඟවුන ගිණිපුපුරක් නොව කාල බෝම්බයක් වැනිවිය. මෙසේ අයුතු උපක්‍රම මඟින් ධර්‍මය අධර්‍මයෙන් (යුක්තිය අයුක්තියෙන්) යට කරගෙන ඇත. මේවා සුද්දගෙ නීති නොවේද?  එපමණක් නොව මෙම නඩුවේ එක්නැලිගොඩ නම් පුද්ගලයා මරා දමාද නැත්නම් රටින් පලාගොස්ද යන සැකයක් දිගටම, මුලසිටම පැවතියේය. නොබෝදා ඩුබායි සංචාරයකින් පසු පැමිණි මධු මාධව මහතා විසින් අනාවරණය කලේ අතුරුදහන් කලා කියන මෙම පුද්ගලයා ඉන්දියන් කාන්තාවක සමඟ ඩුබායි වල රහසේ පවුල් කමින් ජීවත් වනවාය යන තොරතුරය. එක්නැලිගොඩ ලංකාවේ ඔහුගේ බිරිඳට දුරකතන ඇමතුම් දෙන බවත්, මධු මාධව හා මෙම රහස් ඔත්තුව දුන් අනිත් පුද්ගලයාත් එක්නැලිගොඩ රහසේ ජීවත්‌වූ නිවසට ගියවිට ඔහු හා ඉන්දියන් කාන්තාව එම නිවසින් පලාගොස් ඇති බවත් මධු මාධව මුහුණු පොතෙන් වාර්තා කලේය (එක්නැලිගොඩට ලංකාවේ මාතලේද අනියම් බිරිඳක් සිටිබව කලින් අනාවරණය විය). මෙහිදී  ලංකාවේ රහස් පොලිසිය විසින් කල යුත්තේ වහාම මධු මාධව ගෙන් කට උත්තරයක් ලබාගෙන ඉන්ටර්පොල් සහාය හෝ ලබාගෙන මෙම දුරකතන සංවාද හාරා බැලීමේ ඩිජිටල් තාක්‍ෂණය උපයෝගි කරගනිමින් එක්නැලිගොඩ ඉන්නා ස්ථානය සොයා ගැනීම නොවේද?
 
වීඩියෝ පටියෙන් සක් සුදක් සේ අනාවරණයවන කාරණා නම්:

(1) හාමුදුරුවන් විසින් හෝමාගම උසාවියෙන් සමාව ගත්තේ නැත යන ඇපැල් උසාවියේ නිගමනය සාවද්‍ය බවත්;

(2) හාමුදුරුවන්  විසින් නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ නීතිඥයාට නපුංසකයා කියා ආමන්ත්‍රණය කලාය යන ඇපැල් උසාවියේ තීරණය සාවද්‍ය බවත් ය.

හාමුදුරුවන් විසින් එක වරක් නොව දෙවරක්ම හෝමාගම මහේස්ත්‍රාත් වරයාගෙන් සමාව ඉල්ලා සිටි බව වීඩියෝ පටියේ සටහන්ව ඇත. නපුංසක, නපුංසක ආණ්ඩුවක්, නපුංසක රජයේ ඇතැම් නිලධාරීන් යන කතා ඇපැල් උසාවියේ සභාපති විනිසුරුතුමාට සිංහල භාෂාව හරිහැටි නොදැනීමේ, නොතේරීමේ ප්‍රශ්ණයක් බව පෙනේ. ඉම්පොටන්ට් යන ඉංග්‍රීසි වචනයේ දෙන ජීව විද්‍යාත්මක අර්‍ථය සිංහලෙන් නපුංසක යන වචනයෙන් දෙන්නේ නැත. හාමුදුරුවන් විසින් රජයේ නීතීඥයාට ඔහු නපුංසකයෙක් කියා එතුමා ආවේගශීලිවුන මොහොතේදීවත් පවසා නැත. ඔහුගේ නඩු තීන්දුවේදී ඇපැල් විනිසුරු නපුංසකයා යන්න අර්‍ථ නිරූපණය කරගෙන තිබෙන්නේ ලිංගික ආභාධයක්, සංසර්‍ග නොහැකියාවක් ඇති පිරිමියෙක් යන අන්දමටය.  නමුත් සිංහල භාෂා ව්‍යවහාරයේ නපුංසකයා කියන්නේ බාල වැඩ කරන, පඹයෙක් මෙන් හා අන් අයගේ බළල් අතක් සේ ක්‍රියාකරන, ප්‍රතිපත්තියක් නැති, මෝඩ (අඳබාල), පහත් ගති ඇති, සදාචාර විරෝධී හැසිරීමක් පෙන්වන පිරිමියෙකුටය. යම් පිරිමියෙකුගේ බිරිඳක් වෙන පිරිමියෙකු හා අනියම් සම්බන්ධයක් ප්‍රසිද්ධියේ පවත්‌වා ගෙන ගියත් එම සැමියාට කියන්නේ එයා වෙස්සන්තර කෙනෙක් කියා මිස එයා නපුංසකයෙක් කියා නොවේ. හාමුදුරුවන්ගේ සිංහල භාෂා ව්‍යවහාරය මෙසේ නිසා, මේ නපුංසක ආණ්ඩුව, නපුංසක රජයේ නීතීඥයා යන වාග් ව්‍යවහාරය රජයේ නීතීඥයාට පුද්ගලිකව එල්ලකරන ලද අපහාස කිරීමක් නොවන්නේ එවැනි චේතනාවක් නොතිබුණු නිසාය. ඉංග්‍රීසි භාෂාවේ එන සබ්ජෙක්ටිව් හෝ ඔබ්ජෙක්ටිව් නිර්‍ණායක අනුවවත් එහි පුද්ගලික අපහාසයක් නැත.

නපුංසක යන්න නාම පදයකි. සරදියෙල් අල්ලාගත් විට ලන්ඩන් වලින් එවූ ටෙලිග්‍රාෆ් පණිවුඩය මෙහිදී මතක්වේ. කිල් නොට්. සෙන්ඩ් යන නියෝගය කොළඹින් සටහන් කලේ, කිල්. නොට් සෙන්ඩ් යනුවෙනි. මෙම සුළු වරද (නැවතීමේ ලකුණ වැරදි තැන දැමීම) නිසා සරදියෙල්ව මරා දමන ලදී.  මේ වගේම නපුංසක රජයේ, නීතීඥයා වෙනුවට නපුංසක, රජයේ නීතීඥයා කියා හාමුදුරුවන් කිව්වා යයි ඇපැල් විනිසුරුතුමා නිගමනයකට පැමිණ ඇත. අනාගාරික ධර්‍මපාලතුමා සුදු මිනිසුන්ට පර සුද්දා කියා අපහාස කරන්නේ ඇයිදැයි වරක් සුදු නඩුකාරවරයෙක් එතුමා ගෙන් ප්‍රශ්ණ කලේය. එතුමා කියා සිටියේ පර කියන්නේ විදේශික යන අර්‍ථයෙන් බවය. පර යන්නේ උතුම් කියන අදහසද තිබේ. එහෙත් පර බල්ලෙක් කියන්නේ බල්ලෙකුට නොව ජරා ගති ඇති මිනිසෙකුටය. තෝ පර බල්ලා කියා මිනිසුන් බල්ලන්ට කෑ ගසන්නේ නැත. අනික් කාරණය නම් කේන්තියෙන් කරන උච්චාරණ ශබ්දය මෙහිලා තීරණාත්මක සාධකයක් වීමය.  නපුංසක, රජයේ නීතීඥයා යන්න එසේ වචන තුනෙන් මුල් වචනය කඩා ඇපැල් උසාවිය නිගමනය කල ආකාරයට ආක්‍රෝධයෙන් උච්චාරණය කල නොහැකිය. වචන තුනම නොකඩා එකට ඇදී යායුතුය. ඒ අනුව පෙනීයන්නේ වාග් විද්‍යාව අනුව විග්‍රහ කල විටද ඇපැල් උසාවිය නොමඟ ගොස් ඇති බවය. මෙවැනි සුළු සිද්ධියක් කෙස් පැලෙන තර්‍ක යොදවා ගෙන අවුරුදු 19 ක හිර දඬුවමක් දීමට දඩමීමා කර ගැනීම යුක්ති සහගත නැත.

නීතිපතිවරයා කලින් මෙම කරුණු සළකා බැලුවා නම් ඥානසාර හිමියන්ට විරුද්ධව චෝදනා පත්‍රයක් ඉදිරිපත් කිරීමට ඉඩක් නැතිබව ඔහුට අවභොධ වන බව නිසැකය. කෙසේ වෙතත් නඩු තීන්දුව කියවන විට පෙනී යන්නේ හෝමාගම මහෙස්ත්‍රාත්ට හෝ රජයේ නීතීඥයාට හෝ  හාමුදුරුවන් විසින් අපහාස කල බවක් ඔප්පු නොවන බවය. සුද්දගේ නීතිය අපිට එපා කියා මහේස්ත්‍රාත් ඉදිරියේ කියා සිටීම මුළු රටේම සමස්ථ නීති ක්‍රියා පද්ධතියට එරෙහිව කල බරපතල රාජද්‍රෝහී ක්‍රියාවක්, ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවක් ලෙස මහේස්ත්‍රාත්වරයා එම අවස්ථාවේදී නොසිතූ බව විඩීයෝ පටියේ සංවාදයෙන් මනාව තහවුරු වුවත්, එය නොදුටු ඇපැල් විනිසුරු කෙන්ද කන්ද කරගෙන තිබේ.

පිට මැද සාක්කුවක්ද ඇති කළු කබායක් දමා උසාවියේ උස් මේසයේ ඉඳගෙන ඉන්නේ ශාන්තුවරුන් නොව නොයෙක් අඩුලුහුඬුකම් ඇති පංචස්කන්ධය.  ලෝකයේ ඉන්නා නඩුකාර වරුන්ට ඕනෑනම් කබර ගොයා තල ගොයා කරන්නට වුවද පුළුවන් බව ප්‍රසිද්ධ රහසකි. බොහෝ නඩුවලදී සිදුවන දෙයක් නම් නඩුව විභාගයට යන්නට කලින්ම නඩුකාරයා එම නඩුව ගැන යම් නිගමනයකට පැමිණ සිටින බවය. මේ සිද්ධාන්ත සංඛ්‍යාන විද්‍යාවේ නෝමල් කර්ව් එක වැනිය. එක් එක් නඩු තීන්දු කෙසේ තීරණය කෙරෙනවාද යන්න ඒ මඟින් තීරණය කල නොහැකිය. එය එසේ වුවද, මේ නඩු තීන්දුවේ යම් යම් කරුණු වලින්, නඩුකාරතුමාගේ ආකල්පය, චිත්ත ක්‍රියාවලිය පිළිඹඳ යම් සංඥා, හෙවනැලි, හෝඩුවාවන් දැනේ, පෙනේ. මෙම නඩුව බොදු බල සේනා සංවිධානයට විරුද්ධව නීතීඥයින් හය දෙනෙකු විසින් ගත් අනිසි ව්‍යායාමයක්දෝ කියා සිතෙන්නේ ඒනිසාය. මෙම අතිරේක කරුණු එකතුවක් ලෙස ගත් විට උසාවි තීරණයේ චෝදනා නමැති කුළුණු හතර පුපුරවා බිමට නොදැම්මත් ඒවා එම කුළුණු සොලවා ඇලකර දමයි.

1. හාමුදුරුවන්ට විරුද්ධව ශාක්‍ෂි දුන් නීතීඥයින් ඉතා උසස් ගනයේ ශාක්‍ෂිකරුවන් යයි ඇපැල් උසාවිය කියා සිටී. විනිසුරුට අනුව මහෙස්ත්‍රාත්වරයාව තදබල (සිවියර්ලි) ලෙසත්, රජයේ නීතීඥයාව තදබල ලෙස දීර්‍ග කාලයක් පුරාත්, නීතීඥ කුමාරප්පෙරුමව දිගින් දිගටමත් හාමුදුරුවන්ගේ නීතීඥයා විසින් ප්‍රශ්ණ කර ඇත. මේ අනුව මේ නීතීඥයින් තුන් දෙනා මට්ටම් තුනකින් පරීක්‍ෂණයට ලක් කරා යයි ඔහු කියා සිටී. ඉහත කියා ඇති විශේෂණ පදවලින් නඩුකාරතුමා බලාපොරොත්තු වන්නේ කුමක්ද? මේ මඟින් ඔහු වක්‍රව කියන්නට සදන්නේ විත්තිය පැත්තේ ශාක්‍ෂිකරුවන් මුහුණ දුන්නේ මෘදු, ලිහිල් ප්‍රශ්ණ කිරීමකට යන්නද?

 රජයේ නීතීඥ දිලීප පීරිස් හා නීතීඥ කුමාරප්පෙරුම, මහේස්ත්‍රාත් දුන් ශාක්‍ෂිය තහවුරු කරා යයි නඩුකාරතුමා ලියයි. හාමුදුරුවන්ට නඩුවක් පැටලැවීමට එකතුව ක්‍රියාකල මේ තුන් දෙනා එකිනෙකාට පටහැනි ශාක්‍ෂි දේවිද? අනික මොවුන් නීතීඥයින් මිස නීතියේ වෙට්ටු නොදන්නා සාමාන්‍ය ජනයා නොවේ.

2. 1.විත්තිකරු මහේස්ත්‍රාත්ගේ ශාක්‍ෂිය තහවුරු කලා; 
 2.විත්තිකරුගේ නීතීඥයා හා විත්තියේ ශාක්‍ෂිකරුවන් දෙන්නා විත්තිකරු විසින් නපුංසක යන වචනයභාවිතාකලේ නැතැයි කියා සිටියත්, විත්තිකරු තමා එසේ කල බව පිළිගත්තේය;
 3.විත්තිකරුගේ ශාක්‍ෂිකරුවන් දෙන්නා බොරු ශාක්‍ෂි දුන්නේය;
 4.විත්තිකරු බොරු ශාක්‍ෂි දුන්නේය?
නඩුකාරතුමාගේ මෙම නිගමන වලින් පෙනීයන්නේ විත්තිකරු විසින් අවංකවම, සත්‍ය ලෙස ශාක්‍ෂි දුන් බව නොවේද? සාමාන්‍යයෙන් සිදුවන්නේ යම් නඩුවක ශාක්‍ෂිකාරයින්ගෙන් ඔවුන් දෙන ශාක්‍ෂිය කුමක්ද යන්න ඒ ඒ පාර්‍ශවයේ නීතීඥයින් විසින් විමසා බැලීමය. ඒ අවස්ථාවේදී විත්තියට වාසිවන ආකාරයට බොරු ශාක්‍ෂි දීමට නීතීඥයින් උපදෙස් දෙන්නේ නැත. එහෙත් එම ශාක්‍ෂිකරු කියන දෙය විත්තියට අවාසි නම් එවැනි ශාක්‍ෂිකරුවන්ව විත්තිය විසින්ම උසාවිය ඉදිරියට ගෙනියන්නේ නැත. කුමක් නිසා මෙවැනි වරදක් සිදුවූවාද යන්න පැහැදිලි නැත. කෙසේ වෙතත් කුමන හේතුවක් නිසා හෝ විත්තියේ ශාක්‍ෂිකරුවන් විත්තිකරු කී දේට පටහැනි දෙයක් කිව්වා නම් එය විත්තිකරුට විරුද්ධව පාවිච්චිකිරීම සුදුසුද?  විත්තිකරු දුන් බොරු ශාක්‍ෂිය කුමක්දැයි නඩුකාරවරයා පැහැදිලි ලෙස සටහන් කර තිබේද?
 
3. විත්තිකරු මහේස්ත්‍රාත් ඉදිරියේ කලේ ආයාචනයක් නොවේ; එය සාමකාමී සංවාදයක් නොවේ;
 ඔහු මහේස්ත්‍රාත්‌වරයාව ඇමතුවේ ආවේගශීලී උස් හඬකිනි; මේක සුද්දගෙ නීතියයි, අපි මේ නීතිය පිළිගන්නේ නෑ, ඒ නිසා මේ රණවිරුවන්ට ඇප ලබා දෙන්න යනුවෙන් විත්තිකරු කියා සිටියා.
නඩුව අසන අවස්ථාවේ විත්තිකරු නිහඩව සිටියේය.  නඩුවට භාධා කලේ නැත. විත්තිකරු කතාකලේ නඩුව අවසානවී චූදිතයින්ව පිටතට ගත් පසුවයි. වීඩියෝ පටිය බැලූ විට ඇපැල් උසාවියේ ඉහත නිගමන සාධාරණද(රීසනබල්ද) යන සැකය මතු නොවන්නේද? අවුරුදු 19 ක බරපතල වැඩ ඇති සිරදඬුවමක් දීම යුක්තිසහගතද? විත්තිකරු මිනීමැරුම් චෝදනා ලැබූවෙක්ද? බොදු බල සංවිධානයේ ප්‍රධානියා වශයෙන්, යහපාලන නඩය කරගෙන ගිය රණවිරු දඩයම හා භික්‍ෂු දඩයම විත්තිකරු තුල බලවත් ආතතියක් ජනිත කලේය. මේ කාරණය මහේස්ත්‍රාත්වරයාද තේරුම් ගත්තේය. ඔහු පසුව වෙනස්වුනේ ඒ වනවිට උසාවියෙන් පිට මිදුලේ සිටි නීතීඥයින් දෙන්නා නැවත උසාවියට ඇතුළුව කල බලපෑම නිසාය.

4. ජේවීපි හා බුද්ධාගම

උසාවිය විසින් කුමාරප්පෙරුම නම් නීතීඥයාට චරිත සහතිකයක් දීම මෙවැනි නඩුවලදී නඩූකාරවරුන් හුදෙක් නීති පොත් හා නඩු වාර්තා පොත් වලට පමණක් සීමා නොවී ඉන් ඔබ්බටද යන බව පෙන්වා දේ. කුමාරප්පෙරුම එක්නැලිගොඩගේ බිරිඳ සන්ධ්‍යාගේ නීතීඥයාය. වීඩියෝ පටියෙන් පෙනෙන අයුරු මහේස්ත්‍රාත්වරයා විසින් සිය අභිමතය මත ගොඩින් බේරා දැමීමට ගිය සිද්ධියක් ගිනි අවුලා ඔහුට බලපෑම් කල එක් අයෙක් කුමාරප්පෙරුමය.  ඔහුගේත් රජයේ නීතිඥයාගේත් මැදිහත්වීම නිසා උසාවිය ඉදිරිපිටම මහේස්ත්‍රාත්වරයා අසරණ අවස්ථාවකට පත්‌විය. ඔහුට ක්‍රියා නොකර සිටීමට නොහැකි පරිසරයක් මැව්වේ මේ නීතීඥයින් දෙන්නා විසින් ය. ඔහුට ඇති බලයට වඩා වැඩි බලයක් ඇති උසාවියක් මඟින් හාමුදුරුවන්ට දඬුවම් කල යුතුය යන තීරණයකට ඔහු ආවේ මේ බලපෑම නිසාය. එහෙත් මේ ගැන ඇපැල් උසාවියේදී නැවත ප්‍රශ්ණ කල විට එය සිදුවූයේ ඒ ආකාරයට නොවේ යයි කියන්නට ඔහුට පුළුවන්ද? ඔහුට නූතන කැප්පෙට්ටිපොළ කෙනෙක් විය හැකිද?

මෙම කාරණය කණපිට හරවා විත්තිකරුට විරුද්ධව පාවිච්චි කර ඇත. මහේස්ත්‍රාත්වරයා එදින උසාවි කටයුතු මෙහෙයවූ අන්දම ගැන විත්තිකරු සතුටු වනවා යයි හරස් ප්‍රශ්ණ වලට විත්තිකරු දුන් පිළිතුර නිසා විත්තිකරුගෙන් ඇසූ තවත් හරස් ප්‍රශ්ණයක් නම්, එසේ නම් ඔහු විත්තිකරුට විරුද්ධව ශාක්‍ෂි දෙන්නේ ඇයිද යන්නය. මෙම උභතෝකෝටික ප්‍රශ්ණයට ක්‍ෂණයකින් පිළිතුරක් දීමට නොහැකිවීම විත්තිකරුට විරුද්ධවම පාවිච්චිකර ඇත. මහේස්ත්‍රාත්වරයා වෙනස් වූයේ අනිත් නීතීඥයින් දෙන්නාගේ බලපෑම නිසා නොවේද යන්න ඒ වේලාවේ හාමුදුරුවන්ගේ කල්පනාවට ආවේ නැත.

කුමාරප්පෙරුම මහතා උසාවියේදී කියා සිටියේ 2015 දී ඔහු ජේවීපී යටතේ පාර්ලිමේන්තු චන්දය ඉල්ලුවත්, තමන් බොදු බල සේනා විරෝධියෙක් නොවන බවය. නොෙසේ නම් තමන් බුද්ධාගමට විරුද්ධ නැති බවය.  නඩුකාරවරයා එය පිළිගෙන තිබේ. එහෙත් ලංකාව හෝ ලෝකය එය පිළිගන්නවාද? කෙසේ වෙතත් මින් එළියට පනින දෙයක් නම් සිංහල බෞද්ධ විරෝධී ව්‍යාපාරය ගැන විනිසුරුතුමාටද යම් හෝඩුවාවක් තිබී ඇති බවය.

ලංකාවේ නීතිය පසිඳලන අකාරය ගැන වික්ටර් අයිවන්ගේ උසාවිය නිහඬයි යන වාර්තා චිත්‍රපටියේ හා සුගන්ධිකා ප්‍රනාන්දුගේ නඩුකාරයාගේ පතුල්වලට දෙහිගෑම් යූටියුබ් වීඩියෝ පටියෙන් රටටම එලිදරව් විය. එහෙත් උසාවි ක්‍රමය, සංස්ථාව කෙතරම් පහත් අඩියකට වැටී තිබේද යන කාරණය, ඥානසාර හාමුදුරුවන්ට දුන් දරුණු දඬුවමෙන් කදිමට පැහැදිලිවිය. ඇමෙරිකාවේ මීට කියන්නේ කෲර හා අසාමන්‍ය දඬුවම් කියාය. නීතීඥයින් දෙන්නෙක් නිසා අසරණවූ හෝමාගම මහේස්ත්‍රාත්‌වරයා ශාක්‍ෂි දෙමින් කියා සිටියේ මේ වරදට දැඩි දඬුවමක් දීමට අවශ්‍ය නිසා ඔහු එය ඇපැල් උසාවියට වාර්තා කරන්නට තීරණය කල බවය. එහෙත් ඊට පෙර හාමුදුරුවන් සමඟ දේශපාලන සංවාදයක ඔහු නියැලී සිටි ආකාරය වීඩියෝ පටිගතව තිබේ!

cwije77@outlook.com

ආචාර්ය වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති

දොන් චාල්ස් ගෙමෝරිස් ආටිගල ඉපැදුණේ 1834 අවුරුද්දේ. ඒ දරුවාගේ ගෙවල් තිබුණේ පිළියන්දල මඩපාත. වයස අවුරුදු 12 ක් තරම් පොඩි කොල්ලෙක් කාලේ පේරාදෙණියේ උද්භිද උද්‍යානයේ වැඩට ගෙමෝරිස් ගියා. අවුරුදු හයක් ම පේරාදෙණිය උද්භිද උද්‍යානයේ වැඩ කරපු ගෙමෝරිස් තමන් කරපු රාජකාරිය ගැන හොඳ දැනුමක් ලබාගත්තා. ඉතින් ඒ හපන්කම ගැන සළකපු ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුව මනුස්සයාව නුවරඑළියේ හක්ගල මල් වත්තේ වැඩට යැව්වා. ගෙමෝරිස් එතැනත් අවුරුදු හයක් ම වැඩ කළා. ඊට පස්සේ මනුස්සයා ආණ්ඩුවේ රස්සාවෙන් අස්වුනා.

මේ වෙද්දි ගෙමෝරිස්ගේ වයස අවුරුදු 24 යි. ඊට පස්සේ තවත් දෙන්නෙක් තුන් දෙනෙක් හවුල් කරගත්ත මනුස්සයා කඩුගන්නාව පැත්තෙන් ඉඩමක් ඇරගෙන කෝපි වවන්න පටන් ගත්තා. එක එක විච්චූර්ණ පැල ජාති යුරෝපීය වතුකාරයන්ට විකුණන වැඩෙත් ගෙමෝරිස් කරගෙන ගියා. තව තව බිස්නස් වැඩවලටත් අත ගැහුවා. ඊටත් පස්සේ ජයතිලක කියලා කෙනෙකුයි සිල්වා කියලා කෙනෙකුයි අල්ල ගෙන මිනිරන් පතල් හාරන වැඩේට මුල පිරුවා. දොඩන්ගස්ලන්ද පැත්තේ තියෙන කහටගහින් ඉඩමක් ගන්නත් මනුස්සයාට පුළුවන් වුනා. ඒ වැඩෙන් තමයි ගෙමෝරිස්ට හරි හමන් ඉල්ලමක් පෑදෙන්න පටන් ගත්තේ. ඉතින් ඒ ඉඩමේ හාරපු කහටගහ මහා මිනිරන් පතලේ අයිතිකාරයා බවට පත්වෙන්න ගෙමෝරිස්ට පුළුවන් වුනා. අරක්කු රේන්ද බිස්නස් එකටත් මනුස්සයා අත ගැහුවා.

මේ එක්කම ගෙමෝරිස්ගේ කරල පැහුණා. නවතින්නේ නැති සල්ලි ගංගාවක් මනුස්සයාගේ අතට ගලා ගෙන එන්න පටන් ගත්තා. ඉතින් මේ විදිහට ඉස්සරහට ආපු ගෙමෝරිස් අක්කර දහදාහකට වැඩි ඉඩම් හිමි මහා වැවිලිකාරයෙක් බවටත් පත්වුනා. තේ, පොල්, රබර්, කුරුඳු මේ හැම මගුලක් ම මනුස්සයා වැව්වා. ඒ එක්කම මනුස්සයාට පට්ටම්, නම්බුනාමත් ලැබෙන්න පටන් ගත්තා. වයස අවුරුදු පනහක් වෙද්දි (හරියට ම කියනවා නම් 1885 අවුරුද්දේ) ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුව ගෙමෝරිස්ට මුහන්දිරම් පට්ටමක් දුන්නා. තවත් අවුරුදු 15 ක් ගතවෙද්දි මනුස්සයාට මුදලි පට්ටමත් ලැබුණා.

දැන් අපි මේ මනුස්සයාට ගෙමෝරිස් ගෙමෝරිස් කියලා කියන්නේ නැතුව හොඳට ගරු නම්බු ලැබෙන විදිහට ආටිගල මුදලිතුමා කියලා කියමු. ආටිගල මුදලිතුමාගේ වලව්ව (ආටිගල වලව්ව) තිබුණේ මඩපාත කොළමුන්නේ ගමේ. එතුමා බැඳලා හිටියේ පෙට්‍රොනෙල්ලා අබේකෝන් කියන ළමාතැනීව. මේ දෙන්නාට ළමයි හතර දෙනෙක් හිටියා. ඒ, දුවලා තුන් දෙනයි, පුතාලා එක්කෙනයි කියන විදිහට.

වැඩිමහළු දුවගේ නම ඇලිස් එලිසබෙත්. යන්තම් වයස අවුරුදු 22 ක් වෙද්දි මේ දැරිවිය ගමේ හිටිය පොලිස්කාරයෙක් එක්ක ඇයි හොඳැයියක් ඇති කරගත්තා. ඒ පොලිස්කාරයා තමයි ජෝන් කොතලාවල. මේ කියන්නේ 1953 අවුරුද්දේ අගමැති ධූරයට පත්වෙච්ච ජෝන් කොතලාවල ගැන නෙවෙයි. මේ කියන්නේ ඒ ජෝන් කොතලාවලගේ තාත්තා ගැන. අර නෙයිනාගේ සූදුවට පැටලුණේ මේ තාත්තා ජෝන්. කොහොම හරි මේ තාත්තා ජෝන්ට පුළුවන් වුනා දන්න සෙල්ලම් ඔක්කොම දාලා ඇලිස් එලිසබෙත්ව කරකාර බැඳගන්න. ඒ ගැනත් ලස්සන ලස්සන කතන්දර තියෙනවා. ඒවා ඔක්කොම කියන්න ඉඩක් නෑ.

මේ වැඩේට මුල දී විරුද්ධ වුනත් අන්තිමේ දී ආටිගල ජෝඩුව ඒ මගුල කරලා දුන්නා. හැබැයි දෝණියැන්දාව නිකම් දුන්නෙත් නෑ. අක්කර 2058 ක රබර්, පොල් වතුයි, කහටගහ පතලෙන් හතරෙන් එකකුයි ඒ දෑවැද්දට අයිති වුනා.

1901 අවුරුද්දේ දෙසැම්බර් මාසේ 12 වැනි දා ගෙමෝරිස් ආටිගල මුදලිතුමා පරලොව ගියා.

මේ පවුලට හිටිය දෙවැනි දුව තමයි ලීනා ආටිගල. 1905 අවුරුද්දේ ඒ දෝණියැන්දාව බන්දලා දුන්නේ හමුදාවේත් කාලයක් වැඩ කරපු තියඩෝර් ග්‍රොඩ්ෆි විජේසිංහ ජයවර්ධන කියන සිවිල් ඉංජි‍නේරුවාට. තේ, රබර් ඉඩම්වලින් අක්කර 2861 කුයි, මිනිරන් පතලෙන් හතරෙන් පංගුවකුයි මුදලින් රුපියල් ලක්‍ෂ දෙකකුයි දෑවැද්ද විදිහට දුන්නා. තියඩෝර් ජයවර්ධන කියන්නේ කවුද කියලා දන්නවා ද? ඒ තමයි අපේ ජේ. ආර්. ජයවර්ධන මහත්තයාගේ මහප්පා. ඒ කියන්නේ ජේ. ආර්. මහත්තයාගේ තාත්තාගේ අයියා.

ආටිගල පවුලේ තුන්වැනි දුව තමයි ඇලන් ආටිගල. ඒ දෝණියැන්දාව බන්දලා දුන්නේ එෆ්. ආර්. සේනානායක මහත්තයාට. එතුමා ගැන අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නෑනේ. ඒ තමයි ඩී. එස්. සේනානායක මහත්තයාගේ අයියා. ඒ කසාදයේ දෑවැද්ද හැටියට තේ, රබර් ඉඩම්වලින් අක්කර 3027 කුයි, මිනිරන් පතලින් හතරෙන් පංගුවකුයි, මුදලින් රුපියල් ලක්‍ෂ දෙකකුයි දුන්නා.

මේ දෝණියැන්දලා දෙන්නාට දුන්න දෑවැදි ලොකු දෝණියැන්දාට දුන්න දෑවැද්දට වඩා සෑහෙන්න වැඩියි. මේ ගැන ජෝන් බෑනා (තාත්තා ජෝන්) හිත නරක් කරගෙනයි හිටියේ. මේ අස්සේ පවුලේ බාලයා – ෆ්‍රැන්සිස් ඩික්සන් ආටිගල; දේපල පාලනයට මැදිහත් වෙන්න පටන් ගත්තා. මේ වැඩේ නම් ‍ජෝන් බෑනා පොඩ්ඩක්වත් ඉවසුවේ නෑ. මේ කතාවත් නාට්‍යයක් වගේ කියන්න පුළුවන් එකත්. ඒත් ඒ හැම දෙයක් ම කියන්න ඉඩක් නෑ.

1906 අවුරුද්දේ දෙසැම්බර් 5 වැනි දා රෑ ෆ්‍රැන්සිස් ඩික්සන් ආටිගල (ඒ කියන්නේ ආටිගල පවුලේ බාල පුතා) පිටකොටුවේ ගෙදරකට ආවා. ඒ ගෙදර අයිති වෙලා තිබුණේ වෙස්ලි විද්‍යාලයේ හිටපු විදුහල්පතිතුමාට. අවුරුදු 22 ක් වයස ෆ්‍රැන්සිස් ඩික්සන් ආටිගලව පරලොවට දක්කන සැලැස්ම එදා රෑ ක්‍රියාත්මක වුනා. වෙඩි වැදිච්ච ආටිගල කුමාරයා පහුවදා පරලොව ගියා. ඒත් මැරෙන්න ටිකකට කලින් ඔහු තමන්ගේ අන්තිම කැමැත්ත ලිව්වා. ඔහුගේ දේපොළ ඔක්කොම ලියලා දුන්නේ පොඩි අක්කලා දෙන්නාට. ඒ දේපොළින් පිච්චියක්වත් ලොකු අක්කාට ලිව්වේ නෑ.

වැඩේ සැලසුම් කරලා ජපානයට ගිහිල්ලා හිටියත් මේ වැඩේට ජෝන් බෑනා සම්බන්ධ බව එළිවුනා. ඉතින් ජපානයේ ඉඳලා ආපහු එන දවසේ ම මනුස්සයා පොලිස් අත්අඩංගුවට පත්වුනා. බොහොම ඉහළින් මේ නඩුව ඇහුවා. දෙපැත්තම පුළුවන් තරමින් සල්ලි විසි කළා. ඒත් තමන්ට ගැලවීමක් නැති බව ජෝන් බෑනා තේරුම් ඇරගෙන හිටියේ. ඉතින් නඩු තීන්දුව දෙන දවසේ උසාවයට එන්න ලෑස්ති වෙද්දි ජේලර් කෙනෙක් මනුස්සයා අතට පොඩි පැකට් දෙකක් දුන්නා. ඒ සයනයිඩ් පැකට් දෙකක්!

මේ කියන්න හදන කතාවට ඔය සියදිවි නසාගැනීමේ සිද්දිය අදාළ නෑ. මේකට අදාළ දේ තමයි යූ. ඇන්. පී. කියන එකට මිනිස්සු පට බැඳපු නම. යූ අකුරට මිනිස්සු උන්ගේ” කියලා කිව්වා. ඇන් අකුරට මිනිස්සු නෑයන්ගේ” කියලා කිව්වා. පී අකුරෙන් කොහොමත් කියැවෙන්නේ පක්‍ෂය” කියන එකනේ. ඉතින් යූ. ඇන්. පී. කියන එක උන්ගේ නෑයන්ගේ පක්‍ෂය” කියලා මිනිස්සු වෙනස් කළා.

මේ නෑදෑකම් ඇතිවෙච්ච එක විදිහක් දැන් පැහැදිළියි නේ ද? ඒකට මූලිකව ම සම්බන්ධ වුනේ අපේ කතානායකයා – ඒ කියන්නේ ගෙමෝරිස් ආටිගල මුදලිතුමා. සේනානායකලා, කොතලාවලලා, ජයවර්ධනලා ගෙමෝරිස් ආටිගල මුදලිතුමා හරහා ළඟ ම නෑයෝ බවට පත්වුනා. රනිල් වික්‍රමසිංහ මහත්තයා කියන්නේ ජේ. ආර්. මහත්තයාගේ බෑනා බව අපි හැමෝම දන්නවානේ.

රණසිංහ ප්‍රේමදාස මහත්තයා කියන්නේ මේ නෑයන්ගේ පක්‍ෂයට අභියෝග එල්ල කරලා රටේ නායකයා බවට පත්වෙච්ච සාමාන්‍ය පවුලකින් ආපු එකම පුද්ගලයා. තාත්තා කරපු වැඩේ තමනුත් කරනවා කියලා සජිත් මහත්තයා කියනවා. තාත්තා කරපු ලොකු ම හපන්කම තමයි මේ පවුල් බලයට අභියෝග කරලා රටේ රජවුනු එක. සජිත් මහත්තයෝ, පුළුවන් නම් ඒ වැඩේ කරන්න. අපි හැමෝම බලාගෙන ඉන්නවා.

ආචාර්ය වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති

Dr Sarath Obeysekera

It was the time when Lalith and Gamini were bitter the president JR for nominating Premadasa as the candidate and they were conspiring to form a new party.

Both left UNP and .planning to take over the helm 

One prominent land developer who was famous for illegal, landfilling was carrying out unauthorized development in Rajagiriya

I was the chairman of SLLRDC , at that time. My engineers objected to him for filling and building a bridge over the Canal. After he ignored the advice by engineers I personally visited the location to advise him not to do so, but his brother who was at the site threatened me.

I took action to complain to Borella police which planned to arrest him and place behind bars 

I spoke to a known judge (who is no more) and explained to him about the incident 

He said that we should teach such people a lesson and guided me on how to proceed

Same day early morning I received the customary 4 am telephone Call from the estate of the land developer where the President was visiting 

I was asked about the incident and received a very cordial advise to get the developer down with the ASP and force the land developer to apologise 

His words were this man is a supporter but take any relevant action after apology and get the Ministry Secretary to intervene”

I did so and the matter was closed after the developer was told to. build the bridge to the specification of the corporation 

Though the matter died down  I was subjected to indirect harassment by citing false allegation against me by him 

In the meantime, another  developer who was later an Ambassador was filling land in Jaela and we objected 

He was forced to get the design from the corporation for drainage and also to build a lake in the site

That was done to prevent filling with no proper drainage.

Corporation forced him to use the services of out in house engineers and the developer invited me to the inauguration of lake dredging 

Without knowing his ulterior motive I visited the land, where the developer placed a garland around my neck and published a photo in the national papers.

At that time a luxury Toyota car was missing from Mahawali Pool and Premadasa deployed A DIG To hound both Gamini and Lalith

It would have gone unnoticed, but to my unluck, the same developer was caught for having a car transferred illegally from  Mahaveli Ministry which was under Gamini who has already left the party.

The first developer who filled land in Rajagiriya took a copy of the   Newspaper cutting with the photo where I was garlanded by the second developer from Jaela claiming that the developer is a supporter of Gamini and I am also a supporter of Gamini! ( I have never even met  Gamini at that time )

The first developer prepared a dossier with that information and included another false information claiming that I was a supporter of Lalith. He substantiated that claim by writing a petition that I was deploying a surveyor for land surveying of SLLRDC who is a friend of Lalith!

As expected Premadasa called me to the secretariat in the presence of the ministry secretary and treasury secretary where he placed the dossier in front of me and asked me for explanation 

Both secretaries knew that I was above board and rescued me by defending me.

Finally, I was asked to send a letter closing the matter.

The first developer hanged a mammoth  banner in front of the corporation in Sinhala  naw ( ships) Kaapu Lalith  and Mahaveli gilapy ( gulped )Gamini  

Well I did not bother to remove them after the demise of Premadasa DB took over and Gamini came back to the party Same developer hanged a Banner Ape’ Gamini Weerayata Jaya Wewa” And now all three have died tragically and we live to see the mess this country is now in

This is the type of politics the leaders were playing 

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි

වර්ෂ 2015දි අපට සතුරෙක් පැහැදිලිවම සිටියහ. ඒ මෛත්‍රිපාල සිරිසේන නම් වූ ජනාධිපති අපේක්ෂකයායි. මුළු මහත් රටත් ජාතියත් රවටා ඔහු ජය ගත්හ. බලයට පත් ඔහු හා පිරිස නිර්දය ලෙස මෙරට ජනතාවට හා ජනතා අපේක්ෂාවන්ට එරෙහිව කටයුතු කරමින් ඉතිහාසයේ, කිසිදු නායකයෙකු නොකළ අකාරයෙන්, මහා බැංකුව කොල්ලකමින්ද, මුළු මහත් රටපුරාම සිදුවෙමින් තිබු සියලුම සංවර්ධන කටයුතු වසර දෙකක් යනතෙක් මුළුමනින්ම නවතාලමින්ද, මහා පරිශ්‍රමයක් දරා ගොඩනැංවූ රාජ්‍ය දේපල විකුණාලමින්ද, මහා දුෂ්කරතාවයන්ට මුහුණ දෙමින් මේ රට ත්‍රස්තවාදයෙන් මුදවා ගත් රණවිරුවන්ව සිරගතකරමින්ද, විපක්ෂයේ සියලුම නායකයින් හා ප්‍රබල ක්‍රියාකාරින්ව සිරගත කිරීමේ ක්‍රියාවලියක නිරත වෙමින්ද,ජනතාව මත අධික බදුබර පටවමින්ද, ඉදිවෙමින් තිබු මහා හමුදා මුලස්ථානයේ කටයුතු අදාළ කරමින්ද, උතුරේ හා නැගෙනහිර හමුදා කදවුරු ගලවා ඉවත් කරමින්ද, විශාල විදේශීය මුදල වැයකරමින් ලබාගත්, හමුදාව සතුව තිබු  බරඅවි මහා මුහුදට දමමින්ද, විශාලම ආරක්ෂක හමුදාව සතු අවි ගබඩාවන් ගිනිලා විනාශ කරමින්ද, මුළුමහත් රටත් ජාතියත් ඉතිහාසයේ තවත් අඳුරු අගාධයකට තල්ලුකරමින් ගමන් කරනවිට, ඒවාට එරෙහි ජනතාව එකට පෙළ ගැසී සටන් කිරීමට තිබු මධ්‍යස්ථානය වූ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට කඩාවැදී එම පක්ෂය, සිය බලයපා තම ආධිපත්‍යට නතුකරගනිමින්, කටයුතු කල මෛත්‍රිපාල සිරිසේන ප්‍රමුඛ ජාතිද්‍රෝහී නාඩය, ඉන් නොනැවතී, පසුගිය මහා මැතිවරණයේදී සන්ධානය තුලින් තරග වැදෙමින් ගත හැකි පල නෙලා ගැනීමටත් පෙර සතුරු බලය පන ගැන්වීම සඳහා, “මහින්ද ප්‍රමුඛ සන්ධානය දිනුවත් මම මහින්දට අගමැතිකම දෙන්නේ නැහැ” යන උද්දච්චයේ උපරිමය මානසිකත්වයෙන් ඔද වැඩි, එවන් ප්‍රකාශ කරමින්ද, ඒ උද්දච්ච්ය පෙන්වාලමින්ද, මහා මැතිවරණය පැවැත්වෙන මොහොතේදීම සන්ධානයට කඩාවැදී, එහි ලේකම්ලා එලියට ඇද දමා එහි බලයත් එහි සලකුනවූ බුලත් කොළයත් තමන්ගේ අතට ගත්, අධිරාජ්‍යවාදීන්ට ගැති මෛත්‍රිපාලයන්ට, වර්තමානයේදී ඒ චන්ඩිකම් කිරීමට නොහැකිව, නොන්ඩි ගසමින් සිටින රාජ්‍යනායකයෙකු බවට පත්ව ඇති බැවිනි. ඔහුට මෙවර පොදුජන කාර්යාලයට කඩාපැන යකා නැටීමට වරම් නැත. මේ වෙනවිට බටහිර තානාපතිවරුන්ට නොවිකිණි පවතින එක් ප්‍රබල දේශපාලන මධ්‍යස්ථානයක් බවට පත්ව ඇති පොදු ජන පෙරමුණ හා එහි සලකුණට, එදා අත සලකුණ හා බුලත් කොලය සලකුණ උදුරගත්තාසේ, මෙදා නෙලුම් පොහොට්ටුව උදුරා ගැනීමට නොහැකි බව ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල දනී.එබැවින් ජනතාව විසින් විශාල බලපෑමක් කර ගොඩනන්වාගත් පොදුජන පෙරමුණ හා එහි ඇති පුජනිය සලකුණ විනාශ කිරීම සදහා මෛත්රිපාලගේ අලුත්ම උපක්‍රමය වී ඇත්තේ ධර්ම පොතෙන් ඔහුගේ දුෂ්ඨ චේතනාවන් මුදුන්පත් කර ගැනීමයි. මේ උපක්‍රමයට පොදුජන පෙරමුණ හෝ එහි නායකත්වය අසුනොවිය යුතුය.

මෛත්‍රිපාල සිරිසේන බලය ගත්තේ රාජපක්ෂලාට පෙරලා පෙරලා පහර දෙමිනි. බලය ගත මෛත්‍රිපාල සිදුකලේ, රාජපක්‍ෂලා බොරු නඩු වලට පටලවා සිරගත් කරවීමේ මෙහෙයුමයි. ඔහු බැසිල් රාජපක්ෂ, තමන්ගේ දරුවන් මෙන්වූ නාමල් රාජපක්ෂ, යෝෂිත රාජපක්ෂ් යන්නවුන් සිරගත කරවා ලැබූ සතුට අපමණය අප්‍රමාණය. මහින්ද රාජපක්ෂයන්ට උරුම නිල නිවස ආරක්ෂාව නොදී කාලයක් මුළුල්ලේ ඔහු ලැබූ සතුටේ ප්‍රමාණය මහා මෙරක් තරම්ය. ගෝඨාභය රාජපක්ෂයන් සිරගත කරවීමට ඔහු දැරූ වෙහෙස නිසාමදෝ ඔහුට රට වෙනුවෙන් කිසිම දෙයක් කිරීමට නොහැකි විය. මේ වනවිටත් ගෝඨාභය රාජපක්ෂයන් ඉලක්ක කරගත් නඩු නිර්මාණය කරමින් ඔහුව සිරගත කිරීමට වෙහෙසෙන්නේ ඔහුගේ විධායකත්වයෙන් යුතුවූ යහපාලන රජයයි. ගෝඨාභය රාජපක්ෂය්න්ව මෙතරම් වෙහෙසක් දරමින් සිරගත කිරීමට වෙහෙසෙන මෛත්‍රිපාල සිරිසේනයන්ගෙන්, ගෝඨාභය රාජපක්ෂයන්ව ජනාධිපති ධුරයට පත් කිරීම සඳහා සහයෝගය හා උපකාරය පැතීම, ඒ සම්බන්ධව සාකච්චා කිරීමම පෙන්වා දෙන්නේ පොදුජන පෙරමුණේ අභ්‍යන්තරයේ ඉන්නාවූ සතුරු බල කදවුරේ ප්‍රබලත්වයයි.

අපි අවබෝධ කරගත්යුත්තේ, කුමන පදනමකින් පො ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය සමග සන්ධානගත වුවද, මෛත්රිපාලගේවත්, දයාසිරි ජයසේකරගේවත් දුමින්ද දිසානායගේවත් එම කල්ලියේ කිසිවෙකුගේවත් චන්දය ගෝඨාභය රාජපක්ෂයන් වෙනුවෙන් සලකුණු කිරීමට මොවුන්ගේ මනස ඉඩ නොදෙන වගයි. මේ සාකච්චා කරන්නේ මෙවන් මනසක් ඇතිවුන සමගය. මෙය සතුරන් හා සංවාසයේ යෙදීමට දරන්නාවූ වෑයමකි. මේ වනවිට මොවුන් යෝජනා කරන්නේ, ජනපුජිත සලකුනාවූ “පොහොට්ටුව” අත හැර එන්නේ නම් ඔවුන් සහය දෙන බවයි. ඔවුන්ගේ සතුරා අන් කවරක්වත් නොව නෙලුම් පොහොට්ටුව බව මේ කියමන ප්‍රකාශ කරයි. දයාසිරි ජයසේකරගේ මේ ඉල්ලීමට එකඟ වුවහොත්, මෙවර පොහොට්ටුව පමණක් නොව මුළු බිජුවම අහිමිවීමේ ප්‍රවනතාවයක් ඇතිබව වටහා ගෙන කටයුතු කිරීම ශුභදායකය.

By Saman Indrajith Courtesy The Island

The selection of the UNP’s presidential candidate would take some more time as the TNA, yesterday, has said it is not ready to accept Sajith Premadasa as the candidate of the coalition to be formed.

The TNA has pointed out that Premadasa will not get the votes in the North and the East as his position on the national question is not clear.

Ministers Dr Rajitha Senaratne, Mangala Samaraweera and Malik Samarawickrama met with TNA members R. Sampanthan and MA Sumanthiran at the Minister Samaraweera’s residence, yesterday, to discuss matters pertaining to the formation of the UNF and naming its presidential candidate. The meeting commenced around 11 am and lasted for nearly one and a half hours.

Minister Samaraweera pointed out that Premadasa commanded the support of the majority of the UNP’s rank and file and that majority had already endorsed his candidacy. The UNP would soon nominate Premadasa as their nominee to the UNF and the minority and minor parties should ensure his victory.

The TNA members, however, responded that Premadasa did not have proper understanding of the national problem and not proposed a solution.

Minister Samaraweera then said that Sumanthiran was against Premadasa and had been able to get other TNA members to oppose Premadasa’s candidacy.

MP Sumanthiran, however, rejected Minister Samaraweera’s accusation and said that his party was not swayed by an opinion of a single individual. The talks between the TNA and Premadasa so far have not been successful. Premadasa could not respond clearly to the TNA’s question as to what the Tamil electors in the North and East would get by voting for him.

Asked to explain what the Tamil electors would expect, the TNA members responded that they would not expect anything more than what had been promised as solutions by former Presidents Chandrika Kumaratunga, in 2000, and Mahinda Rajapaksa later at an All-Party Conference.

The TNA said it was ready to support Prime Minister Ranil Wickremesinghe came forward as the presidential candidate, for he had a clear understanding of the national problem and had been consistent in his opinion for years on the matter of solving the national problem, Sampanthan said at the meeting.

The TNA agreed to meet Premadasa again.
Addressing a meeting of leaders of civil society and trade union representatives at Temple Trees yesterday, the Prime Minister pointed out the UNP’s vote base would not be enough for anyone to win the next presidential election.

The Prime Minister had said that the party’s Working Committee would pick the Presidential candidate of the UNP and that nomination would finally have to be approved by the UNF’s leadership council.

By Norman Palihawadana Courtesy The Island

President Maithripala Sirisena, who is the Chairman of the SLFP, could not unilaterally decide to sack him, MP S.B Dissanayake said, yesterday, commenting on the announcement that his party membership had been suspended.

Dissanayake said: “Only the Central Committee of the SLFP can take away my membership. A number of people who took part in the CC meeting told me that they had not talked about suspending MPs. Thus, the Chairman can’t take a unilateral decision.”

A. H. M. Fowzi, who has also been suspended, said that he had been an SLFP member for 40 years and he had been sacked without any warning. “This is not fair. None of us have received this in writing yet. We will decide what to do when we get the letter,” he said.

On Saturday, the SLFP suspended the membership of five of its national list MPs, for joining other political parties.

They are Lakshman Yapa Abeywardena, S. B. Dissanayake, Dilan Perera, Vijith Wijayamuni Zoyza, and A. H. M. Fowzi, according to political sources.

The party will write to them, informing them of its decision to suspend them.

SLFP General Secretary Dayasiri Jayasekera said: “These MPs will receive their charge sheets soon. Disciplinary inquiries will be conducted against them for supporting other political parties while holding SLFP membership. They have already been removed from the positions they held in the party,.”

MPs S. B. Dissanayake and Dilan Perera obtained SLPP membership on August 29. MP Lakshman Yapa Abeywardena joined the SLPP earlier. SLFP MPs A. H. M. Fowzie and Vijith Wijayamuni Zoysa crossed over to the government, last year.

එක්සත් ජාතික පක්ෂය සහ මැති ඇමතිවරුන්ද දැඩිව විවේචනය කරමින් සංගීත ශිල්පී ඉරාජ් වීරරත්න විසින් නවතම ගීත වීඩියෝවක් නිකුත් කර තිබේ.

‘මැතිනටා’ ලෙසින් නම් කර ඇති එම වීඩියෝව යූ ටියුබය එක් කර කෙටි කාලයක් ඇතුළත අති විශාල නරඹන්නන් පිරිසක් විසින් එය නරඹා ඇත.

Continuing with the subject of land, one of the most important topics for Sri Lanka and its citizens, the Bim Saviya title registration is the present topic of discussion. How aware are the citizens of this new system, were they involved before its implementation, were they given a chance to raise questions and seek answers and how knowledgeable are the supposed legislators and lawyers enacting these foreign infused land registration systems is what we as citizens should have the right to know and have our questions answered.

It seems that  there is a new established parliamentary procedure to pass statutes. No one knows how and when and when laws are passed by parliament. Recently the CB officials said it was not possible to carry out an investigation on money transfers of the Batticaloa campus under the amended act as it did not even define an offence. Isn’t it a grave mistake  amending statutes  in an arbitrary manner, without the knowledge of the officials  in the country. 

Another  Good example is Bim Saviya, where no one was aware of the    introduction of Australian law[restricting access to court]  and the introduction of the Electronic Land Information System [ LIS] came into operation. These statutes have already come into operation mainly targeted at reaching a higher  positions in the Doing Business Index. The result is that the new systems will be totally incapable of providing the much needed protection to the people

What is Bimsaviya?

Firstly, this is a foreign land law introduced to Sri Lanka by Act 21 of 1998. It is globally referred to as Title Registration.

This foreign property law practiced in prosperous nations for over 150 years has repealed the existing Common Law and the Roman Dutch law which was practiced in Sri Lanka for over 100 years.

Every land statute in the future will have to be subject to the provisions of Act 21 of 1998.

No one seems to be bothered about the indigenous laws that existed prior to colonial invasion & occupation that lasted over thousands of years!

What is the objective of Bim Saviya or Title Registration

1] is to survey all land in Sri Lanka belonging to the State (Govt) & private owners according to a new surveying system called Cadastral system. Estimated blocks of land to be surveyed is said to be 8.5million.

2] plans of 8.5 Million blocks will be registered in the land registry with owners name  . Each block will have an identification number of 12 digits and the owner will be able to view ownership from the computer using the number

All original deeds will be taken and replaced with one-page Certificate of Title with owners name and plan depicted on it. Originals will be destroyed.

All original deeds will be taken and replaced with one-page Certificate of Title with owners name and plan depicted on it. Originals will be of no value but I would strongly recommend the owners to retain the original deeds, extracts and the certified copies of their deeds

Who decides ownership of individual blocks of land after survey is completed?

Under the new system the ownership is to be adjudicated by a Commissioner of Title. A new position that has been created. The Commissioner will re-register owners that are already registered in the old deed register. Quite a lot of scope for mischief! Shouldn’t the Courts be doing adjudications?

Why is the Judiciary not handling adjudication of rights of owners?

Unknown to most the judicial powers has been transferred to a new office – Commissioner of Title. Why has no one objected? There were objections It is unfortunate that the recommendations made by the Bar Association and the amendments to the law to prevent fraud made by the Ministry of Justice were  not considered by parliament, prior to introducing the electronic methods to the land registry, affected by fraud and malpractices.  Even the lawyers are silent!

The importance of the Judiciary handling adjudication comes because the quality of legal documents and books kept to support the rights (deed registers) in land registries have deteriorated. The Registrar himself says 50% of the deeds are forged. Therefore, the role of the judiciary is pivotal for adjudication rather than a Commissioner who may not be knowing anything about land rights or land laws!

What is the most important feature of the Bimsaviya new law that will affect the land owner?

First and foremost is that the owner cannot go to court for any matter after obtaining the Bimsaviya deed. For an example if the owners name is replaced by a forged entry the ‘law of indefeasibility’ will operate. That means no one can remove the name of a owner not even court of law. So if the register is having a forged owner’s name the court cannot remove the name. This is quite serious and demands how far the Govt or lawyers addressed this aspect before implementing Bimsaviya.

What remedy is available to land owners if justice is denied?

Under the Bimsaviya land title is guaranteed by the Government. The Government according to Act 21 will protect the owners from fraud or forgery. This statutory state guarantee of Title is backed by a new insurance scheme. An Assurance Fund (TAF) has been established under Section 62 of Act 21 of 1998 by the then Government. The Fund is supposed to provide compensation to owners for any loss suffered as a result of fraud or error in registration.

We have to wonder whether the architects of this Act purposely created this Fund anticipating acts of forgery & fraud and compensating with some for land taken from owner via forgery was the reason for introducing this Act. Who actually proposed this Act to Sri Lanka? Who drafted the Act – our lawyers or foreign lawyers?

Can the Government Assurance Fund under Bim Saviya afford to compensate owners for loss of land rights in lieu of court intervention?

If colonial statutes were not bad enough – when new laws that replace these colonial statutes which have provisions favorable to fraudsters how can a Government guarantee protection? How can a Government simply say it has a Fund to compensate and then walk away from the injustice to the land owner?

Bimsaviya is simply a cut & paste from statutes of Australia & New Zealand – while these two countries have large funds in their Assurance Funds what does Sri Lanka have?

The Ministry of Justice did make amendments to the existing law to prevent fraud in Bim Saviya but it is now over 9 years and nothing has been done.

Has this law been approved by the Attorney General’s Dept who is responsible to assure that statutes do not violate the constitution?

All statutes have to be approved by the AG before implementation.

Why was the law not contested at the Bill stage?

The Act was introduced in a hurry much like most Bills allowing no public discussion. Hardly anyone knew about the revolutionary change introduced to property law. It questions on what basis Parliamentarians who voted in favor of the Bill did so without raising any question or objections. It would be good for Parliamentarians to seek legal advice for important Bills in future. By not raising their doubts and simply voting for this new Land Act, Sri Lanka’s Parliament has put Sri Lankan land owners in a vulnerable situation.

Are there other countries following Title Registration – Bim Saviya?

Not surprisingly it is World Bank that is insisting Commonwealth Countries to introduce this new law. Prof Tang Hang Wu, Prof of Law, Centre for Cross-Border Commercial Law in Asia, Singapore wrote a paper on Title Registration titled A aw which favors forgers: Land fraud in two jurisdictions”

The paper was written following the shocking judgement on Title registration in the highest court of Malaysia. The judges allotted the land in favor of the owner who registered the name with a forged document (this is precisely what can happen in Sri Lanka)

What will be the situation in Sri Lanka vis a vis its Courts?

A series of judgements from various jurisdictions does not favor the law. The Judges are imposing very strict penalties on conveyancing professionals who attest documents without identifying owners. Judicial precedence in the latest case in UK gave a drastic decision recently – the court ordered solicitors who attended the land transaction to make financial contributions to the owner who lost the land due to forgery (Dreamyar vs Mishcon de Reya)

What advice can be given to a buyer under Bim Saviya

Buyers must first investigate who owns the land. The owners name is on the computer but is the person who signs & takes the money the real owner?

It is good to take precautions, prove transaction process and identify all parties who participated in taking the money & documents to be notarized. Keep a copy of the original submitted by your notary as the land registry will retain documents only for 10 years (request a copy from your notary)

Judicial precedence in other jurisdiction have emphased that the owners and notaries should be able to produce documents to prove that they used maximum due-diligence to deal with the true owner. Retain the copy of the ID. Photo of the owner, address and phone numbers of the notary who attested the document & all identifications of brokers and third parties who took part in the land transactions.

Are deeds (especially lease deeds) prepared by notaries (after the lands are governed by Bim Saviya) valid?

No – not valid under Section 47 of Act 21

What is the role of the Land Bank Act with Bim Saviya since Bim Saviya is the final conclusion register for lands in Sri Lanka?

Section 73 Act 21 of 1998 / Bim Saviya Act is very clear –it does not permit any other land register.   

Can an owner write a Last will under Bim Saviya

Yes, last wills can be written.  Ownership however cannot be granted jointly as the Act 21 of 1998 does not permit coownership.

What will happen if all deeds are computerised, original deeds are destroyed and computers get hacked and all records eliminated

The Electronic register is already in place known as the Land Information system [ LIS]

In other countries the law is monitored by Professors of law. Under the Electronic Transaction Act of Sri Lanka, the Minister of Lands has the power to continue the process. Even land documents can be signed with electronic signatures one day, which the act has not permitted to date.

Other nations are very cautious in introducing fully automated methods without the introduction of statutes to preserve the identification of owners. The damage that could be done to the property rights of a country was demonstrated by USA reporters —They prepared a electronic land sale document for the Empire State Building with forged signatures sent to the land registry The fictitious sale of the Empire State building took place in 90 minutes.. The   land registry did not have the identification laws in place to prevent the registration.

What can Sri Lanka do going forward?

1. The legal education in the university and the Law College has to be changed to have counsel and academic staff to address the issue of unrestricted entry of technology and land statutes drafted by foreigners . 
2. If an application is made to court, courts may seriously consider to revert to the deed registration system to operate the electronic register, unless the transaction speed is considered more important than preventing fraud.
3. People’s lobby groups to demand Parliamentarians be more responsible and accountable for Bills/Acts re Land in Sri Lanka

These aspects of land laws are brought to you by lawyers who are well versed and researched in land laws both in Sri Lanka & abroad. If not for a handful of patriotic lawyers we would not be knowing even this much and simply calling ourselves a democratic country is not enough if there is no transparency or involvement of the Citizens in lawmaking. The Nation must thank them for the silent role they play.

As things stand the BimSaviya together with the new controversial land Bills being presented including the Land Privatization Act spells dangers for Sri Lanka.

The public are asked to raise more questions so that we may find answers and share these amongst the rest of the citizens to become aware of what our Parliamentarians are hiding from us

Shenali D Waduge

By C. A. Chandraprema Courtesy The Island

September 14, 2019, 8:28 pm 

Anura Kumara

Major split in the yahapalana vote All ‘also rans’ floundering Second and third preference hopes unrealistic

With the JVP fielding its own candidate, the yahapalana vote bank breaks up in a very significant way. At the presidential elections held in 2010 and 2015, the JVP vote was a part of the anti-Rajapaksa common candidate’s vote bank. This time however, it will not be possible for the JVP to avoid fielding a candidate of its own if the UNP fields a party member as a candidate. Some think that Karu Jayasuriya may be able to get the JVP to stand down and obtain their vote. But if the JVP allows their members to vote for the member of another party that will set in motion a process whereby the JVP ultimately gets swallowed up by the other party that their voters vote for.

All the small parties that have had semi-permanent links with a bigger party have haemorrhaged leaders, members and voters to the bigger entity. It happened to the LSSP and CP after the 1950s when they began collaborating with the centre-left SLFP. Today the LSSP and CP have become permanent allies in an unavoidable marriage with the larger social democratic entity they linked up with – the SLFP and its successor the SLPP. The Sri Lanka Mahajana Party which linked up with the SLFP in 1994, has virtually disappeared from sight. There are plenty of examples like that. The monk Dambara Amila was once a member of the JVP.

Today, he has no association with the JVP but is a prominent member of the NGO cabal supporting yahapalanaya. Up to now the JVP has been a cadre based political party. That never changed even when they contested the presidential election of 1982. At the Parliamentary elections of 1994, 2000 and 2001, they relied only on their party vote. At the Parliamentary election of 2004 they for the first time, began joining coalitions with the SLFP to fight elections. One parliamentary election and one presidential election later, by 2008, the end result of this was that they had lost a good number of leaders, cadres and voters to the UPFA with Wimal Weerawansa breaking away to join the Rajapaksa camp.

Bitter experiences of the past

At the presidential election in 2010 and 2015 the JVP supported a common candidate, with the second attempt being successful. Then the JVP fell a victim to its own success because they had to share the blame for the misdeeds and failings of the government they had helped bring into power. They have now run out of options and strategies. Since they have now fallen down a well, the only way out is through the mouth of the same well. In promoting a common candidate in 2010 and 2015, the JVP set aside its own identity as a Marxist Leninist party and joined a loose coalition led by the UNP which had as its main aim the dislodging of the Rajapaksas from power.

With the JVP’s move to field Anura Kumara Dissanayake as its presidential candidate, they have now taken that approach to its logical conclusion and for all practical purposes shed the red colour and their Marxist Leninist ideology and positioned itself as a liberal alternative to the UNP and the SLPP. They tried out this approach in a limited way at the local government elections in 2018, and they found that it would work up to a point by attracting the voters disgruntled with the UNP to their side. If they are to harvest the floating vote that may be leaving the UNP, they have to field their own candidate and to maintain a sufficiently people-friendly image.

This is why Anura Kumara Dissanayake had shed the red shirt of radicalism for pastel coloured alternatives and why the red banner of the party has been replaced by a shade of purple. This is the JVP in sheep’s clothing – a new approach taken with the hope of swelling their ranks by harvesting disgruntled voters from the yahapalana project. There have been many twists and turns in the JVP’s history. They moved from armed insurrection to popular politics after getting out of jail in 1977. They reverted to armed insurrection again in the mid 1980s, to be followed by another phase of engaging in democratic politics after 1994.

They started collaborating with the SLFP in mid 2001 when the so called ‘pariwasa government’ was set up with the JVP helping to prop up the failing PA. This was taken to a new level when the JVP entered into a coalition with the SLFP to contest the 2004 Parliamentary election. The JVP soon left this coalition and opted to remain independent in Parliament until the presidential election of 2005 when they once again helped the UPFA to win the Presidential election of that year. Their justification for supporting Mahinda Rajapaksa in 2005 was on the argument that it was necessary to keep Ranil out. By 2010 the JVP had come to the conclusion that Mahinda Rajapaksa should be kept out and Ranil Wickremesinghe brought into power as the Prime Minister. At the 2010 presidential elections, they promoted the idea of fielding a common candidate to defeat the Rajapaksa government. This succeeded in 2015.

The JVP has tried everything they possibly can in the past quarter of a century and now they are trying the only remaining option  – to give up the red and radicalism and to try and become at least the third force in politics like the Liberal-Democratic Party in Britain. The JVP has been making the moves necessary for this transition – no red, no radicalism and a stated willingness to accept the rights of gays and lesbians.

It’s unlikely that the JVP would be inclined to help another party to capture power in the future because they would have to share the blame for bringing that other party into power. That would have already happened to the JVP with the yahapalana fiasco except for the fact that they have got this opportunity to harvest some of the floating vote by posing as the cleaner option within the yahapalana camp. In normal circumstances, the constant fielding of outsiders as their candidates leads to a dissolution of the party. The JVP is fortunate that the yahapalana government was such a failure. If they had been even moderately successful, the above mentioned process would have taken place in reverse and the main partners in the government the UNP and the SLFP would have eaten into the JVP base.

But because the main yahapalana partners were so unsuccessful, the JVP has now got an opportunity to eat into the vote banks of the SLFP and the UNP. The JVP’s experience with forming partnerships with larger entities for a common cause has not been good. In 2010 when the JVP supported Sarath Fonseka’s bid for the presidency along with the UNP and the TNA, a large segment of the JVP’s activist cadre with Premakumar Gunaratnam at their head broke away to form the Frontline Socialist Party. Simultaneously, the JVP lost control over the Inter University Students Federation which they have never regained.

So there is a need for the JVP to reassert their own identity. Upstarts like like Nagananda Kodituwakku were stepping into the void left by the JVP which was collaborating with parties like the UNP, the TNA and the Muslim political parties. The announcement of Anura Kumara Dissanayake as the JVP candidate and the rally at Galle Face to announce that candidacy was clearly an attempt to claw back lost ground.

‘Also rans’ in trouble with JVP’s entry

In fact the proliferation of presidential hopefuls at the 2019 presidential elections was because the JVP was not in the scene. The moment the JVP announced their candidacy we saw that it acted as as dampener on the enthusiasm of some of the potential ‘also ran’ candidates. The JVP is appealing to the same constituency as Nagananda Kodituwaku, Rohan Pallewatte and other would be Presidents. Uvindu Kurukulasuriya the editor of the Colombo Telegraph website once announced (we fervently believe, only tongue in cheek) that he will be voting for Madhu Roxz a youthful Youtube crack pot celebrity wearing what looks like a leg warmer on one arm who had early on announced that he will be running for president. Madhu Roxz is now nowhere to be seen.

Many such candidates will opt out now that the JVP is in the ring. Nagananda Kodituwakku who is the longest standing ‘also ran’ in the race due to his involvement in public interest litigation. Disturbing questions are now being asked about Nagananda’s candidacy as well. Last week youtuber Darshana Handungoda charged that Nagananda had not yet relinquished his British citizenship and had not yet made public the Constitution that he promised the people. Handungoda ominously stated that Nagananda had been engaged in fund raising activities even though he has not up to now relinquished his British citizenship and he expressed the fervent hope that this would not turn out to be a scam.

This is a moment when the potential also rans are facing a reality check. Even though it is speculated in some quarters that the JVP may at the last moment do what they did in 1994 and stand down in favour of a candidate who pledges to abolish the executive presidency, it is unlikely that they would do that this time. They need to reassert their separate identity while at the same time reinventing themselves to appeal to a wider vote base. Now that Anura Kumara Dissanayake has come forward as the candidate the JVP will have no option but to put their best foot forward and to gather as much votes as possible – all of it coming out of the yahapalana vote bank.

If the JVP had not supported the common candidate in 2015 albeit indirectly, Maithripala would have lost to Mahinda Rajapaksa. It can clearly be seen that the UNP (both factions) are still wooing only the minorities with increased appearances in the north. The Tamil and Muslim votes are crucial no doubt, but so are the JVP votes. Even if the UNP gets all the Tamil and Muslim votes in the country, they will not be able to win unless they are able to get the JVP votes as well. In 1982, when Hector Kobbekaduwa was made the SLFP presidential candidate, he made an attempt to get Dr Colvin R. De Silva to stand down but failed. Given how important the JVP vote is, its surprising that the UNP has not yet approached the JVP and requested them to stand down.

At the moment perhaps the UNP is preoccupied with their internal battles. But once they decide on a candidate, that candidate will have to go to the JVP’s Pelawatte headquarters with the same enthusiasm that they go to the north today. The JVP’s entry into the contest skews things for the yahapalana camp to such an extent that one has to pose the question as to why the UNP is fighting one another for the presidential candidacy at all. They will be better off talking to the JVP and asking them who their preferred candidate is and then making their choice accordingly. That’s how important the JVP vote is for the yahapalana camp.

For the first time in the history of presidential elections in this country, a discussion has ensued about the second and third preferences that voters can cast. This discussion is being fuelled mainly by the yahapalana side which hopes that though the yahapalana vote may not remain together at this election the way it stuck together at the 2010 and 2015 presidential election, still the yahapalana partners would have enough in common with one another particularly the need to keep the Rajapaksas out of power at all costs, to come to an arrangement whereby all pro-yahapalana types cast the second and third preferences for one another.

For example, if the JVP is contesting separately this time, the yahapalana types hope that the JVP voters’ second preference would be cast for the UNP candidate so as to ensure that even if the JVP candidate does not win, that it would help keep Gotabaya Rajapaksa out. One problem in this anticipated second preference is that the JVP cannot ask its voters to cast their second preference to the UNP candidate or indeed any other candidate. They can’t even make a general statement like telling the voting public to vote for any candidate other than Gotabaya Rajapaksa.

The moment they do that, they will be acknowledging that there are other alternatives to which the people can vote other than the JVP. Asking your voters to cast a second or third preference for some other political entity is a sure fire way of losing votes to that named entity.  

The second and third preferences

The more radical offshoot of the JVP the Frontline Socialist Party is also fielding a candidate at the Presidential elections. The JVP can’t afford to ask their voters to cast their second preferences even to the FSP who were their comrades until a few years ago because that would immediately result in a gravitation of JVP voters towards the FSP. In such circumstances, how can one expect the UNP candidate to be able to harvest the JVP’s second and third preferences? It can be argued that since the JVP has worked together with the UNP at two presidential elections in 2010 and 2015, that the JVP voters will of their own accord without any need to be told to do so, cast their second and third preferences to their erstwhile UNP partners.

That is not an improbable scenario. After all Anura Kumara Dissanayake was in the National Executive Council, the Anti-Corruption Committee set up by the UNP Cabinet in the immediate aftermath of the January 2015 change of government. AKD was also the head of the Rapid Response Sub-Committee of this Anti Corruption Committee. By appearing on the same stage as the UNP, the leaders of the JVP have given their rank and file the impression that the UNP is a friendly force. So there is a distinct possibility that some of the JVP constituency will of their own accord cast their second preference to the UNP candidate. This in the medium to long term will be a sure fire way for the JVP to lose its base to the UNP. In fact, if the JVP is to maintain its identity and keep its vote base together, they will have to actively discourage the casting of second and third preferences.

The actual fact is that no political party or individual contesting a presidential election can afford to ask their voters to cast their second or third preferences to any other party or individual because that would be a case of committing suicide in stages. In 1982, at the first presidential election, we don’t recall ever hearing Dr Colvin R. De Silva telling his voters to cast their second or third preferences for Vasudeva Nanayakkara or for Hector Kobbekaduwa because they were colleagues who had served in the same government together and were potential allies in the future as well.

A presidential election is a headlong battle to win votes for oneself. Recommending or endorsing anyone else as a candidate suitable to receive second or third preferences will result in a flight of original votes to that endorsed candidate. If someone is deemed suitable to receive a second preference as a potential alternative, it will be only a matter of time until that organization starts hemorrhaging supporters to alternative entities. Presidential elections are not the only elections around. There are parliamentary, provincial council and local government elections. If a voter sees a good candidate at the parliamentary, PC or LG level in a party to whom he cast his second preference at a presidential election, that voter will switch his allegiances to that good candidate.

Encouraging or indeed even tolerating a second or third preference vote at a presidential election will be a sure fire way of turning the party vote into a semi-floating vote in the medium to long term. This is not a situation that will be relished by any political party – least of all the JVP. If some members of the JVP have now come to the conclusion that the UNP candidate is worthy of their second or third preference, then it will be only a matter of time until they become UNP like Nandana Gunatillke, the JVP’s presidential candidate of 1999 who is now a UNP local government representative!

So the JVP, UNP and SLPP and indeed all political parties and even individual candidates will all have to actively discourage the casting of second and third preferences at the presidential elections if they value their identity.

Dr Sarath Obeysekera  

It was  first of May 1993 when  tigers exploded a bomb to kill President Premadasa

I was a chairman of a corporation hand-picked by Premadasa though I have  never done any politics before that

We were obliged to attend 1st of May parade with the  UNP union on 1st in May

I was in the front of the section of union members of and walking along the road towards Galwala junction

We were stopping on and off to keep the pace and Thondaman’s union has joined the parade in front of us near Dimo 

Same time we saw Premadasa passing the parade in the same Land Rover  imported by Montague Jayawickrama which was bulletproofed by the company where I was working, who was waving to the participants with Mohideen who was sitting in military fatigue in the front 

One hundred yards before Galwala we heard the bang which sounded like firecrackers 

Some people in front of us who have joined the parade may have perished and saved our life!

Most of the People ran away, but without knowing that he was dead, I told our people to continue walking towards Galle Face where final parade to

be held where Premadasa was to make a speech

We still did not know that he was dead and waited in the Galle Face 

Everyone knew that there  was an explosion but none were aware that Premadasa was one of the victims 

I told some of my colleagues that he may be watching from Presidential Secretariat to see that we have not left the parade 

Then we see Ranil and Sirisena Cooray  arriving at the stage and sitting and having a discussion and no announcement was made by the duo  

I walked back home and got a call from my wife who received  a message from an Australian friend that Worldwide news already  announced that Premadasa  was dead

Whatever said and done, we saw how DB was peacefully coronated with the leadership of this duo

O who was on that stage that day to continue to run the country and hold the most peaceful election for Chandrika to come to power.

In an African country, there could have been a   coup to take power but it was prevented.

Same people who may have got houses from the Gamudawa program lighted crackers despite the fact that they should have been mourning. 

My contention is that son of same Premadasa and  nephew of Cunning fox JR should get together and work out a plan to save the country and  democracy unless GR has other plans to develop the country by marrying democratic rules with enhanced Discipline of this unruly nation

17th September which is the birthday of JR ( and also mine!!) maybe the day these two can get together !!!!

Dr Sarath Obeysekera  

දඹුල්ල- කේ. කේ. ආරියදාස උපුටා ගැන්ම මව්බිම දැන්

බුදුරජාණන් වහන්සේ ජීවමානව වැඩ සිටින සමයෙහි විශාඛා මහා උපාසිකාව හා අනේපිඬු මහා සිටාණන් විහාරස්ථානයට පැමිණෙන විට විහාරස්ථානයේ වැඩසිටින කුඩා සාමණේර හිමිවරුන්ට රසකැවිලි, පලතුරු ආදිය රැගෙන පැමිණි බව ඉතිහාස බණ පොත්වල සඳහන්ව තිබේ. එම නිසාම විශාඛා උපාසිකාව පැමිණෙන විට කුඩා සාමණේර හිමිවරුන් සිය අම්මා පැමිණි හා සමානව ඉදිරියට ගොස් ඉතා සමීපව සිටින බවද එහි කියැවේ. ඇතැම් විට ඒ දරු සෙනෙහස උතුරා යන නිසාවෙන් සාමණේර හිමිවරුන්ගේ සිත් පුබුදු කරවීමේ අදහසින් ඇය එසේ කරන්නට වූවා විය හැකිය.

එහෙත් කුඩා සාමණේර හිමි දෙනමක් යම්කිසි කුඩා ආහාරයක් නොකියා ලබා ගත්තේ යැයි චෝදනා නඟමින් පුද්ගලයකු සම්බුද්ධ ශාසනය ආරක්ෂා කරන කුඩා බුද්ධ පුත්‍රයාණන් වහන්සේ දෙනමකට ඉතා අමානුෂික ලෙස පහරදී දඬුවම් කිරීම මොන තරම් වූ පාප ක්‍රියාවක්දැයි ජනතාව වටහාගෙන හමාරය.

මෙම කතාව මතක් වූයේ රටම කම්පා වූ හොරොව්පතාන ප්‍රදේශයේ දී කුඩා සාමණේර දෙනමකට පුද්ගලයකු ඉතා අමානුෂික අන්දමට පහරදීමේ සිද්ධියත් සමඟය.

මෙවැනි වාර්තා නොවන සිද්ධි  කොපමණ ඇද්ද යන්න අපි නොදනිති. මවුපියන් දරුවකු සසුනට භාර කරන්නේ නිවන් දකින්නටය. ඇතැම් මවුපියන් පන්සලට භාර දෙන්නේ ජීවත් කරවීමටය. ඉගැන්වීමටය. කුමන අරමුණකින් ලබාදුන්නද පුංචි හාමුදුරුවෝ බුද්ධ පුත්‍රයෝය. 

පසුගිය සතියේ මේ පාපතර කතාව ජනගත විය. ඒ අනුව හොරොව්පතාන පොලිසිය සිදුකළ විමර්ශනයකින් පසුව පහරදීමේ චෝදනාවට අත්අඩංගුවට ගෙන ඇත්තේ හොරොව්පතාන  ගම්මැද්ද ප්‍රදේශයේ පදිංචි 37 හැවිරිදි එක්දරු පියකු වන චමින්ද ගලගොඩ නොහොත් උටියා නමින් හඳුන්වන පුද්ගලයකුය.

මෙලෙස පහරකෑමට ලක්ව ඇත්තේ තවමත් පිරිවෙන් අධ්‍යාපනය ලබන අවුරුදු 11 සහ 14 වයස් සීමාවන්වල පසුවන සාමණේර හිමිවරුන් දෙනමකි. 

ඉකුත් 07 වැනිදා දහවල් පන්සල අසල වෙළෙඳසලකට පැමිණි මෙම හිමිවරුන් දෙනම එහි අලෙවි කිරීමට තිබූ චොකලට් එකක් සහ පැණි බීම අඩංගු අසුරනයක් සොරකම් කළ බව පවසා එම පහරදීම සිදුකර ඇත. 

කෙසේ වෙතත් සැකකරු අදාළ හිමිවරුන්ට අමානුෂික ලෙස පහර දෙන ආකාරය වෙනත් අයකු විසින් වීඩියෝගත කරනු ලැබ සමාජ ජාලා වෙබ් අඩවිවලට මුදා හැර ඇති අතර ඒ සම්බන්ධයෙන් රට පුරා විශාල විරෝධතාවක්ද මතුව තිබේ. 

හොරොව්පතාන ප්‍රදේශයේ සාමණේර හිමිවරුන් දෙනමකට අමානුෂික අන්දමින් පහරදෙන උටියා” කවුද? ඔහු කුමක් කරන්නේද?  උටියාගෙ පැටිකිරිය කුමක්ද? මෙවැනි පාපතර ක්‍රියාවලියක් කරන්නට තරම් පහත් මානසික මට්ටමක් ඇතිවූයේ ඇයිද යන්න අපි මෙහිදී සොයා බැලුවෙමු.

හොරොව්පතාන ගම්මැද්ද ප්‍රදේශයේ පදිංචිව සිටින චමින්ද ගලගොඩ නමැති මෙම පුද්ගලයා ප්‍රදේශවාසීහු උටියා” නමින් හඳුන්වනු ලබති. 

එතරම් අධ්‍යාපනය නොලැබූ ඔහු කුඩා කාලයේ සිටම මතට, සුරාවට සූදුවට ඇබ්බැහි වී සිටි අයකු බව ප්‍රදේශවාසීහු පවසති. විවාහ වී එක් දරුවකු සිටින මොහුගේ බිරිය මේ වන විට බරපතළ පිළිකා රෝගයකින් පෙළෙන්නීය.

නිතර නිතර අඬදබර සහ ගුටිකෙළි ඇතිවීම, මත්ද්‍රව්‍ය පාවිච්චි කිරීම, ජාවාරම් කිරීම ආදී කරුණු රැසක් පිළිබඳව මොහුට විරුද්ධව හොරොව්පතාන පොලිසියේ පැමිණිලිද පවතී. 

එමෙන්ම ජීවත් වීමට මඟක් නොමැතිව ආර්ථික අපහසුතා මධ්‍යයේ ජීවත් වෙද්දී හොරොව්පතාන සමෘද්ධි අධිකාරියෙන් ලබා ගත් සහන ණය මුදලක් යටතේ කුඩා වෙළෙඳසැලක් මෙම පුද්ගලයා විසින්  පවත්වාගෙන යනු ලබයි. ඇතැම් දිනවලදී හොරොව්පතාන ස්වර්ණ තිලකාරාමය පිරිවෙනේ ගස්වල වැටෙන පොල් ගෙඩි සොරාගෙන අලෙවි කර බඩ වියත රැක ගැනීම සහ සුරාවට සූදුවට යොදා ගැනීමද ඔහු අතින් සිදුවේ. 

රුපියල් 100ක මුදලක් අතැතිව කුඩා සාමණේර හිමිවරුන් දෙදෙනා විහාරය ආසන්නයේ ඇති මෙම වෙළෙඳසලට ගොස් පැකට් කළ බීම ඉල්ලා තිබේ.  එම අවස්ථාවේ වෙළෙඳසලේ සිටි මෙම පුද්ගලයා කුඩා සාමණේර හිමිවරුන්ගෙන් මීට පෙර දිනක තම වෙළෙඳසලෙන් අයිස් පැකට් හොරකම් කළේද යන්න විමසා තිබේ. එහෙත් සාමණේර හිමියන් ඒ පිළිබඳව නිර්දෝෂීභාවය ඔප්පු කරද්දී ඔහුගේ වෙළෙඳසල පිටුපස ඇති නිවෙසට රැගෙන ගොස් මෙසේ ප්‍රශ්න කරමින් පහර දෙන්නට වී ඇත.

ඒ වන විටත් හොරොව්පතාන ප්‍රදේශයේ වෙහෙර විහාරස්ථානවල විශාල පිරිසක් නැවතී සිටියේ ආන්දෝලනයකට තුඩු දී තිබුණු ශාන්තිකර්ම සිදුකර ගැනීම සඳහා පැමිණි ජනතාවගෙනි. මෙම ජනතාව බලා සිටියදී නිවෙස ඉදිරිපිටට රැගෙන ගිය කුඩා සාමණේර හිමි දෙනමට පහර දෙන්නට විය.

මෙම අමානුෂික ක්‍රියාවලිය අතේ තිබුණු ජංගම දුරකථනයකින් පුද්ගලයකු වීඩියෝ කරගෙන එහි පිටපතක් හොරොව්පතාන පොලිසියටත් අදාළ විහාරස්ථානයටත් භාරදී මෙය මහා අපරාධයක් බව පෙන්වා දෙමින් ඊට කඩිනමින් නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන්නැයි ඉල්ලා තිබුණු බව ආරංචි මාර්ගවලින් පැවසේ. 

ඒත් සමඟම හොරොව්පතාන පොලිසියේ ස්ථානාධිපති පී.ඩී.එස්.ආර්. සංජීව මහතා වහාම මෙම පුද්ගලයා අත්අඩංගුවට ගෙන තිබේ. 

වයස අවුරුදු දහයක් සහ දාහතරක් වූ සාමණේර හිමිවරුන් දෙදෙනාට පහරදුන් පුද්ගලයා වන චමින්ද ගලගොඩ හෙවත් උටියා නමැති අය රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගත කරන ලෙස කැබිතිගොල්ලෑව මහෙස්ත්‍රාත් මාලින්ද හර්ෂණ ද අල්විස් මහතා නියෝග කර තිබිණි.

මෙම සිද්ධිය ගැන තවදුරටත් විමර්ශන මෙහෙයවා එහි ප්‍රගතිය දැක්වෙන වාර්තාවක් අධිකරණයට ඉදිරිපත් කරන ලෙසට මහෙස්ත්‍රාත්වරයා පොලිසියට නියෝග කළේය. 

පහරකෑමට ලක්ව සිටින සාමණේර වහන්සේ දෙනම අනුරාධපුර ශික්ෂණ රෝහලේ අධිකරණ වෛද්‍ය නිලධාරියා හමුවට ඉදිරිපත් කොට ඊට අදාළ අධිකරණ වාර්තාවක්ද ඉදිරිපත් කරන ලෙස කැබිතිගොල්ලෑව මූලස්ථාන පොලිස් පරීක්ෂක කීර්ති ජයන්ත මහතා වෙත පදවිය සංචාරක මහෙස්ත්‍රාත් අධිකරණය නියෝග කර ඇත. 

හොරොව්පතාන පොලිසියේ ප්‍රකාශකයකු කියා සිටියේ, රුපියල් දහයක් පමණ වටිනා චොකලට් දෙකක් මුදල් ගෙවීමකින් තොරව මෙම සාමණේර හිමිවරුන් දෙනම ලබා ගත්තේ යැයි පවසමින් මෙම පුද්ගලයා පහර දී තිබෙන බවයි. පොලිස් පරීක්ෂණවලදී හෙළිවී ඇත්තේ සාමණේර දෙනම මුදල් නොගෙවා සැකකරුට අයත් වෙළෙඳසලෙන් හොරෙන් චොකලට් ලබාගෙන නැති බවය. 

මෙම සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් හොරොව්පතාන ශ්‍රී  ස්වර්ණතිලකාරාම මහා පිරිවෙනේ සහ විහාරස්ථානයේ විහාරාධිපති ගලිගමුව පොතානේ පියරතන නාහිමියන්ගෙන් විමසීමේදී මෙසේ සඳහන් කර සිටියහ.

මෙම පුද්ගලයා ප්‍රදේශයේ බොහෝ දෙනකුගේ පිළිකුලට ලක් වෙච්ච කෙනෙක්. ඒ වගේම මත්ද්‍රව්‍යවලට ඇබ්බැහි වෙලා හිටපු කෙනෙක්. අපි හිතුවේ නැහැ පොඩි හාමුදුරුවන්ට මේ වාගේ පහර  දීමක් සිද්ධ කරයි කියලා. එයා කරගත්තේ විශාල අකුසලකර්මයක්. කතාවක් තියෙනවා සර්පයත් එක්කයි ගින්දරත් එක්කයි රජුන් එක්කයි පුංචි සාමණේර හිමිවරු එක්කයි කවටකම් සෙල්ලම් කරන්න එපා කියලා. ඒක මේ අය දැනගෙන හිටියෙ නැහැ. ඒ නිසා තමයි අද දිට්ඨධම්මවේදය හැටියට පඩිසන් දීලා තියෙන්නෙ.”

මේ මනුස්සයට ගමේ අය බ්‍රහ්මදණ්ඩනය පනවන්න තීරණය කරලා කියලා ආරංචියි. මම හිතන්නේ පුංචි හාමුදුරුවන්ට මේ සිදුකළ අපරාධයට මේ වන විටත් මෙම පුද්ගලයා මානසික වශයෙන් දඬුවම් විඳිනවා කියලා”

අපේ පුංචි හාමුදුරුවරුන්ටත් මම අවවාද කරලා ඒ අය ඉදිරියට කොහොමද ජීවත් වෙන්නේ කියලා දැනුම්වත් කළා. පහරදීම් යම්කිසි කෙනකු වීඩියෝ කරලා මටත් පෙන්නුවා. පොලිසියටත් පෙන්නලා තිබුණා. ඒ අනුව තමයි වහාම නීතිය ක්‍රියාත්මක වුණේ”

මෙම සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් සියම් මහා නිකායේ රංගිරි දඹුලු විහාර පාර්ශ්වයේ අනුනායක ආචාර්ය දානියගම ආනන්ද  ස්වාමීන් වහන්සේගෙන් අප කරුණු විමසීමේදී මෙසේ පැවැසූහ. 

සාමණේර හිමිවරුන් දසසිල් සමාදන් වී ඉන්න එක ඇත්ත. එහෙත් මේ උතුම් අරහත් ධජය පොරවාගෙන සිටියත් එම අය තවමත් පුංචි දරුවෝ. හැබැයි මෙම කළා යැයි කියන හොරකම් සිදු කරන්නේ එම සාමණේර හිමිවරුන් නෙවෙයි. ඒ අයගේ පුංචි සිතුවිලියි. මෙවැනි දෙයක් වුණහම ගිහියන් වන ඔබ එවැනි සිද්ධියක් දුටුවහොත්  සිදු කළ යුත්තේ වහාම එම සාමණේර භික්ෂුන් වහන්සේලා භාරව සිටින නායක ස්වාමීන් වහන්සේ හමුවී මේ බව දැනුම් දීමයි. පසුව ඔහුට සිදුවූ අලාභයක් ඇත්නම් එය ලබා ගැනීමයි. එමෙන්ම එම කුඩා සාමණේර හිමිවරුන් ඉදිරියේදී දැනුම්වත් කිරීමයි. එහි ආනිශංස පිළිබඳව නායක ස්වාමීන් වහන්සේ හරහා අවවාද අනුශාසනා කරවීමයි. එසේ නොකොට භික්ෂුන් වහන්සේලාට මේ ආකාරයෙන් පහරදීම ඉතා අකුසල කර්මයක්. මෙම පුද්ගලයා කරගෙන තියෙන මේ අකුසලය පඩිසන් දීම පවා සිදුවෙනවා. මේ වන විටත් ඔය පහර දුන් පුද්ගලයා මානසිකව ශාරීරිකව වධ විඳිනවා වෙන්න පුළුවන්.”

කුඩා සාමණේර හිමිවරුන් පමණක් නොව ඕනෑම දරුවකුට වුවද තවත් අයකුට මේ ආකාරයෙන් දඬුවම් කිරීමට හැකියාවක් නැහැ. ඒ සඳහා ක්‍රමවේදයක් පවතිනවා රටක නීතියක්ද පවතිනවා. මානුෂීය පදනමක්ද පවතිනවා. අපට බෞද්ධයන් හැටියට ආගමික ඉගැන්වීමක්ද පවතිනවා. ඒ නිසා බුද්ධිමත් ජනතාව මෙවැනි පාප වැඩවලට ගොදුරු නොවිය යුතුයි.”