වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

බෝල සමරේ මිය ගිය බව ආරංචි විය.  බෝල සමරේ 2007 වසරේ මට හමුවූ අතර ඔහු මාගේ 71 කැරැල්ල පොතට තොරතුරු ලබා දුන්නේය. පහත දැක්වෙන්නේ ඔහු පිලිබඳව සටහනකි

71 කැරැල්ලේ අමතක කළ නොහැකි චරිතයක් ලෙස බෝල සමරේ චරිතය සනිටුහන්වී තිබේ. ඔහුගෙ නියම නම ජේ සමරතුංග වුව ද ඔහුව දන්නේ බෝල සමරේ නමිනි. මට ඔහුව හමු වුයේ නාරම්මල ඔහුගේ නිවසේ දී ය. දක්ෂ ගොවියෙකු වන සමරතුංග මහතාගෙ වත්ත පුරා කෘෂි බෝග දැකිය හැකි ය. මා ඔහුගෙන් ඇසූ මුල්ම ප්‍රශ්නය වූයේ ඔබට බෝල සමරේ කියන්නේ මන් ද ? යන්නයි. එවිට ඔහු කීවේ මෙයයි. ‘මට බෝල සමරේ කිව්වේ ඒ කාලේ මම මහත නිසයි. දැන් මගේ ශරීරය කෙට්ටු වෙලා. මම පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ උපාධිධාරියෙක්. මම සිංහල, ආර්ථික විද්‍යව ඉතිහාසය යන විෂයයන් හැදෑරුවා. මම මුලින් ම දේශපාලනය කළේ ෂන්මුග දාසන් එක්ක එක පිලේ. මම විශ්වවිද්‍යාලයේ සරත් විජේසිංහගේ සමකාලිනයෙක්. අපි සමාජවාදි ශිෂ්‍ය සංගමය ඇරඹුවා. නිහාල් ඩයස් ඉවත්වීමෙන් පසු ව මම සරත් විජේසිංහ සමඟ ඉතා කිට්ටුවෙන් සංගමයේ කටයුතුවල නියැලුනා. විජේවීර අපිට සම්බන්ධ වුණේ ලොකු අතුල හරහා. 1967 මුල් කාලයෙ විතර මාවනැල්ලේ වීරරත්නගේ ගෙදර අපි විජේවීර සමඟ සාකච්ඡා කළා. විජේවීර තමන්ගේ ව්‍යාපාරය ආර්ථික අර්බුදය ගැන එහෙම කථා කරලා. එම සාකච්ඡාව අවසානයේ දී මට හිතුනා අපි විජේවීර සමඟ එකතු වුණොත් හොඳ බව. ඒත් සරත් විජේසිංහ තවම හිටියේ තීරණයක් නොගෙන. ආපහු මාවනැල්ල   සිට පේරාදෙණිය දක්වා බස් එකේ එන කොට මමයි සරතුයි මේ ගැන විවාද කළා. අපි පේරාදෙණියේ බහින කොට සරතුත් එකඟ වුණා විජේවීරත් එක්ක කටයුතු කරන්න. 

මට මුලින් ම පන්ති කළේ ප්‍රේමපාල, විජේවීර හා මිල්ටන්. මම පූර්ණකාලිනයකු ලෙස මොනරාගලට ගියා. මාස 5 විතර වැඩ කරන කොට ධර්මසේකර එක්ක විජේවීර ගැටුනා. ඒ නිසා මාව කුරුනෑගල දිස්ත්‍රික් ලේකම් කලා. කුරුණෑගල හා කෑගළු දිස්ත්‍රික්ක භාරව සිටියෙ ලොකු අතුලයි. අතුල මුල් යුගයේ දැඩි කැප කිරීම් කළා. අපේ යුධ සෙන්පතියා. ව්‍යාපාරය වෙනුවෙන් මුදල් සෙවීම් පවා කළා. ඉලුක් කරපු බදුල්ලේ තැපැල් මුදල් කොල්ල කෑම සම්බන්ධීකරණය කළේ ලොකු අතුල. අනුරාධපුර බැංකුව කැඩීම අසාර්ථක වුණා. ඉලුක් අහු වුණා. මම තමයි ඇප දුන්නේ. සරත් විජේසිංහ කැපී පෙනුනු නායකයෙක්. උයන්ගොඩ. බෝපගේ කුමානායක ව්‍යපාරෙට සම්බ්න්ධ කර ගැනීමට මුලික වුණේ සරත් විජේසිංහ. විජේවීරට සරත් කෙරෙහි බියක් තිබුණා. සරත්ව දේශපාලන මණ්ඩලයට නොගැනීම ගැන සරත් හිටියේ ටිකක් අසතුටින්. තණමල්විල පැවති කඳවුරට සරත් සාමාජිකයන් 60 වගේ විශාල පිරිසක් ගෙනිච්චා. විජේවීර ජනතාව වෙනුවෙන් කැපවූ නායකයෙක් කියලා කියන්න පුලුවන්. ඒත් සතුරු බලවේග තේරුම් නොගැනීමේ නොහැකියාවකින් පෙලුනා. සතුරා මිතුරා අඳුනා ගැනීමට නොහැකි වීම විජේවීරගේ ලොකු අඩුවක්. ලොකු අතුල සමඟ ගැටළු ඇතිවූ විට අපි සැම දෙනා ම ලොකු අතුලගේ මිනිස්සු කියලා එක ගොඩට දමලා තමයි විජේවීර ක්‍රියා කළේ. ඒත් අපි ලොකු අතුලගේ ගෝලයෝ නොවෙයි. මට මතකයි වරක් මමයි සරත් විජේසිංහයි ලොකු අතුලට විරුද්ධ ව චෝදනා ඉදිරිපත් කලා විජේවීරට. ලොකු අතුල දේශපාලන වශයෙන් ක්‍රියාශීලි මදියි කියලා. 

1970 මැතිවරණයේ දී විජේවීර මොකුත් නැතුවට වඩා කැඳ හොඳයි” කියලා. සමඟි පෙරමුණට වැඩ කරන්න අපිට අවසර දුන්නා. මම දඹදෙණියේ පී.බී. වෑත්තෑවට වැඩ කළා. මම අවුරුදු  13-14 හිට දේශපාලනය කරපු කෙනෙක්. මම ශ්‍රී.ලං.නි.ප ආර්.ජී. සේනානායකගේ රැස්වීමක කථා කරන කොට මට අවුරුදු 14යි. ඒ නිසා දේශපාලනය මට අමුතු අත්දැකීමක් වුණේ නැහැ. සමඟි පෙරමුණ දිනුවාට පස්සේ ශ්‍රී.ල.නි.ප. කුරුණෑගල තරුණ සංවිධානේ පිළිගැනීමේ කථාවත් කළේ මම. අපිට සන්නද්ධ වෙන්න කියලා දැනුම් දීලා තිබුණේ. අපේ දිස්ත්‍රික්කයේ තුවක්කු 50-60 තිබුණා. ටින් බෝම්බ එහෙමත් තිබුණා. 1971 අප්‍රේල් 5 දා කුරුණෑගල පොලිසියට පහර දෙන එක මට නියමිත වුණා. අපිට 200 විතර පිරිසක් හිටියා. කුරුණෑගල පොලිසියට පහර දෙන්න වාරියපොල මඩගහfාපල රම්බඩගල්ල යන ප්‍රදේශවලින් කණ්ඩායම් ඒමට නියමිතව තිබුණා. 

අපි 1971 අප්‍රේල් 5දා රැ 9.30ට කුරුණෑගල ඔරලෝසු කණුව අසළට කණ්ඩායමක් හා පුත්තලං හන්දියට කණ්ඩායමක් එන්න කියලා දන්වලා තිබුණේ. එදා රෑ මමයි ජේ.ඒ. ජයකොඩියි මගේ ඥාතියෙකු වන රොඞ්රීගුයි බෝම්බ උර 3 කරේ තියාගෙන මලියදේව එක අසළ ඇති කුණු කානුව දිගේ අදාළ තැනට ගියා. අපි යන කොට කුල්ටා නොහොත් හේරත්, දොඩංගස්ලන්දේ ධර්මේ, වාරියපොල සේදිරිස් හිටියා. ධර්මසේකර විජේවීර ගැටුමෙන් පසු ජේ.ඒ. ජයකොඩි කපළා තිබුණේ. ඒත් මම ජේ.ඒ. ජයකොඩි නිර්දෝෂි කියන ස්ථාවරේ හිටියෙ. ජයකොඩි විශේෂ කාර්ය භාරයක් කැරැල්ලෙදි කළා. කිසිම වග විභාගයක් නැතුව මිනිසුන් කපා දැමීමට හොඳ නැති බව විශ්වාස කළ නිසයි මම ජයකොඩි අත නොහැරියේ. අපිට තුවක්කු පහකුයි. ටින් බෝම්බ 500 කුයි මොලටොව් 200 විතර තිබ්බා. රෑ 10 ට විතර කුරුණෑගල පොලිසියට ප්‍රහාර එල්ල කළා. අපේ කට්ටිය ආපු බස් එකක් පොලිසිය අසළට ආවා එතකොට පොලිසිය බස් එකට වෙඩි තිබ්බා. ඒකෙන් වික්‍රම කියන සාමාජිකයා මළා. අපි පිරිස 150 විතර පැය 2 පහර දුන්නා. උදේ 4 විතර වෙනකොට ප්‍රහාරය නවත්තලා පසු බසින ලෙසට මම පිරිසට දැන්නුවා. කුරුණෑගල පොලිසිය යටත් කර ගැනීමට බැරි උනත්   කුරුණෑගල පොලිසියෙන් අනෙක් ප්‍රදේශවලට ආධාර යැවීම වැළැක්වීමයි අපේ අරමුණ. ඒ අරමුණත් යම් ප්‍රමාණයකට ඉටු වුණා. උදේ වෙනකොට පිරිස විසිරිලා. උදේ 6ට විතර මමයි ජයකොඩියි, රුද්‍රිගොයි, මලියදේව විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍ය නායකයකු වූ සාලින්ද දිසානායකයි බස් ස්ටෑන්ඞ් එකේ ඉතුරු වුණා. 

මට තේරුණා මේ වනවිට කැරැල්ල අසාර්ථක බව. අපි හතර දෙනා ආඳාගල කන්දට ගියා. එතනින් මැද්දේගම පන්සල ලඟට ගිහිල්ලා රැදී සිටියා. අපි තුන්දෙනෙක් කැලේ නැවතිලා ඉන්න කොට සාලින්ද ගිහිල්ලා අපිට ඇඳුම් කෑම අරගෙන ආවා. කෑම කෑවට පස්සේ මම දැන් කල යුත්තේ කුමක් ද කියන එක ගැන හිතන්න පටන් ගත්තා. අපි එකට ඉන්න එක සුභ නැහැ. අපි ඔක්කොම තනි තනියම විසිරිලා ගියා. මම ගියේ කිඹුල්වානා ව්‍යාපාරයට. එහේ මගේ යාළුවෙක් හිටියා. මම එයාගේ කඬේ දවස් 3 විතර නැවතිලා ඉදිරියෙ කල යුත්ත සැලසුම් කරන්න පටන් ගත්තා. මට දැන් අවශ්‍ය වුණේ අපේ අනෙක් කණ්ඩායම එක්ක සම්බන්ධ වෙන්න. මම යාළුවාගේ කඬේ අසළ ඉන්නකොට ට්‍රැක්ටරයක 25 විතර පිරිසක් අපේ යුනිෆෝම් ඇඳගෙන සන්නද්ධව මඩහපොල කන්ද පැත්තට ගියා. මම ඉක්මනට කඬේ තිබ්බ බයිසිකලයක් රැගෙන ට්‍රැක්ටරය පස්සේ ගියා. ඒ පිරිස මාව අඳුරගෙන මඩහපොල කඳවුර තියන ඉසව්ව ගැන කිව්වා. මම යළිත් කඩයට ගිහිල්ලා පහුවදා මඩහපොල ට යන්න තීරණය කළා. 

1971 අප්‍රේල් 15 විතර මම මඩහපොල කන්දට ගියා. එතන 150 – 200 විතර අපේ සාමාජිකයන් ඉන්නවා. කුල්ටා හෙවත් හේරත් තමයි ලීඞ් කළේ. සිරිල් හිටියා, වෙඩි වැදිලා. සාමාජිකයන් එයාට උවටැන් කරනවා. මෙතන ඉන්න එක සුදුසු නැති බව මට හිතුනා. භූමිය අනතුරුදායකයි. ආරක්ෂක අංශ ප්‍රහාර එල්ල කිරීම ආරම්භ කරලා. මම කුල්ටා ගෙන් සාමාජිකයන් 4 දෙනෙක් ඉල්ලගෙන රම්බඩගල්ලට පයින්ම ගියා. රම්බඩගල්ලේ දී මට අපේ තවත් සාමාජිකයන් මුණ ගැසුණා. එතන හිටියා 100 විතර. ධර්මරත්න තමයි නායකයා. රම්බඩගල්ලේ   මම දවස් 2-3 විතර හිටියා. ඊට පස්සේ මම මාවතගම හරහා බලපත්තාවට ගියා. බලපත්තාවේ අපෙ පිරිස ගොඩක් හිටියා. මට හිතෙන්නේ 200 විතර සන්නද්ධව. ලොකු අතුල, තුල්හිරියේ ආරි, බන්ධුල, එතකොට බලපත්තාවේ පොඩි දිසා මට සරත් විජේ්සිංහගේ මරණය ගැන කිව්වා. සරත්ගේ මරණය ගැන ආවේ දුකක්. ඒත් හමුදා ප්‍රහාර අවිනිශ්චිතතා ඉදිරියේ අපිට ශෝකය වගේ හැගිීම්වලට හිතේ ඉඩක් නැහැ. 

කෑගල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ විශාල ප්‍රදේශයක් අල්ලා ගැනීමේදි සරත් විජේසිංහ, තුල්හිරියේ ආරි, පොඩි දිසා යන අයගේ සන්නද්ධ නායකත්වය විශාල දායකත්වයක් ලබා දුන්නා. ඒත් ලොකු අතුල වගේ සෙන්පතියෙකුගෙන් අපි බලාපොරොත්තු වෙච්ච සන්නද්ධ පෞරුෂය අපි එහිදී දැක්කේ නැහැ. මේ නිසා මට නායකත්වය නිතැතින් ම වාගේ ලැබුණා. අපි කණ්ඩායම දෙකට කැඩුවා. ප්‍රහාර හමුවේ පසු බැසීම සඳහා. පිරිස වැඩියි ඔක්කොම එකට විල්පත්තුවට පසු බැසීම නුසුදුසුයි. ඒ නිසා මම ලොකු අතුල පොඩි දිසා බන්ධු, සුජාතා හඳගම, තුල්හිරියේ ආරි එක කණ්ඩායමකටත් මගේ නායකත්වයෙන් අනෙක් කණ්ඩායම කාගම උපසේනගේ මෙහෙයවීම යටතේත් බෙදා වෙන් කළා. කාගම විශේෂ චරිතයක්. මතු වෙන්නේ ඇසල මුල්ලේ බෝම්බ පිපිරිමත් එක්ක. බෝම්බ කෑලි වැදිලා මුළු ශරීරයම ලේ ගලනවා. කාගම බස් එකක නැගලා ගියා ඩ්‍රැයිවර්ටත් සැර දාලා. විජේවීර මට පණිවිඩයක් එවලා තිබ්බා කාගම ගුණරත්නගේ මඩුවේ බෝම්බ පිපිරීමකට ලක් වෙලා තුවාලයි කියලා. මම තුල්හිරියේ ආරිට කිව්වා අලව්ව පාලම ලඟට කාගමව ගේන්න ඉතුරු ටික මම බලාගන්නං කියලා. ආරි කාගමව අලව්වේ පාලම ලඟට ගෙනාවා. මම නාරම්මල පාක් එකේ හිතවත් ටැක්සි රියැදුරෙක් එක්ක අලව්වේ පාලම ලඟ හිටියා. වහාම තුවාල වෙලා හිටපු කාගම අපේ ටැක්සියේ දාගෙන අලව්වේ ගල්වත්තේ ගෙදරකට ගෙන ගිහිල්ලා බේත් කළා. කාගම කැරැල්ලේ දී මතු වෙච්ච වීර චරිතයක්. ඒත් කාගමගේ කණ්ඩායමට නිසි දේශපාලන නායකත්වයක් ලබා දිය හැකි කෙනෙකු ලබා   නොදීම අපි එදා කරපු වැරැද්දක්. අපේ කණ්ඩායමේ හිටපු දේශපාලන නායකයෝ කාගමගේ කණ්ඩායම එක්ක පසු බැසීමේදි යාවෙන්න තිබුණා. අපිට ඒක අතපසු වුණා කාගම සමඟ සරත් විජේසිංහගේ මල්ලිලා, ජස්ටින් හා කරුනේ ඇතුළු පිරිසක් හිටියේ කාගමගේ කණ්ඩායමේ හොඳ දේශපාලන නායකත්වයක් දිය හැකි කෙනෙක් හිටියෙ නැහැ. ඒ නිසා කාගමගේ මරණයත් එක්ක පිරිස විසිරිලා අත්අඩංගුවට පත් වුණා. කාගම හා අපි බලපත්තාවේ සිට පිටත් වුණා. 

අපි මාර්ග දෙකක ගමන් කළා විල්පත්තුව ඉලක්ක කරගෙන. රෑට යනවා දවල්ට කැලෑ ඇතුළේ සැඟවිලා ඉන්නවා. අපි ලඟ තුවක්කු, ඩයිනමයිට්, බෝම්බ උස්සාගෙන යාමට අපහසු විදිහට තිබ්බේ. කෑම වතුර හිඟයි. අපි මුලින් ම ගියේ යක්දෙස්සා කන්දට. එතනින් ගියා මඩහපොල කන්දට. මඩහපොල කන්දේ කුල්ටාගේ නායකත්වයෙන් යුත් කුරුණෑගල කණ්ඩායම් ඒ වෙනකොට හිටියා. එතන 50-60 විතර ඒ වෙනකොට ඉතිරි වෙලා හිටියේ. අපි දවස් 3-4 එතන නැවතුණා. ගමේ මිනිස්සු අපිට කෑම බීම දුන්නා. අපි නැවතත් ඉදිරියට යන්න තීරණය කලා. මගේ හිතේ තිබ්බේ මා ඕ සේතුංගේ මහා පා ගමන. හමුදාවට මුහුණ නොදෙන්න තීරණය කළා පිරිසගේ ආරක්ෂාවට ඒ නිසා හමුදාව මඟ හැරලා ගමන් කළා. අපි කුරුණෑගල පල්ලේකැලේ ගල් ගුහාවල සතියක් විතර ගත කෙරුවා. හාල්වලින් බත් ඉව්වා. රොටී පිච්චුවා. වතුරවලවල්වලින් වතුර එකතු කළා. මෙහි දී හමුදාව අපට වෙඩි තිබ්බා. පැට්ට්‍රික් ප්‍රනාන්දුගේ කකුලට වෙඩි වැදිලා එයා අත්අඩංගුවට පත් වුණා. කුල්ටාට වෙඩි වැදුණා. පසු ව මට ආරංචි වුණා කුල්ටාගේ බඩට වෙඩි වැදිලා බඩවැල් එළියට ඇවිල්ලා. කුල්ටා බඩවැල් අතේ තියාගෙන ඉදිරියට යනකොට හමුදාව අත්අඩංගුවට අරගෙන. ඒ පාර කුල්ටා හමුදා වාහනයක් දක්වා පයින් ගිහිල්ලා තියෙන්නේ බඩවැල් අතේ තියාගෙන. ප්‍රහාර නිසා අපේ පිරිස විසිරුනා. සමහරු පැනලා ගියා. අපි ඉතිරි පිරිස අරගෙන ගල්කිරියාගම හරහා කැත්තංහුව ඔස්සේ   පළුගොල්ල දේවාලයට ගියා. රෑ යළි හමුදාවෙන් අපිට වෙඩි තිබ්බා. කණ්ඩායම දෙකට කැඩුනා. පිරිසක් ඉදිරියට ගියා. 

මම පොඩි දිසා ඇතුළු පස් දෙනෙක් කණ්ඩායමෙන් කැඩිලා. එදා රෑ වැස්ස අපි හත් දෙනා වැස්සේ පඳුරු අස්සේ හැංගිලා හිටියා. අපි හැමෝම වැස්සට තෙතබත් වෙලා හීතලයි. බඩගිනියි. යළිත් හමුදාව එන සැකය නිසා එළිය වැටුනු වහාම අපි පිටත් වුණා. උදේ වැස්ස නැවතුණා. අපිට මඟ ඇරිච්ච කණ්ඩායමේ අඩි පාරවල් දැක්කා. අපි අඩිපාරවල් ඔස්සේ ගියා. යනකොට එක තැනක අගේට මඟ ඇරුණු පිරිස කිරි උණු කරලා බොනවා. එතන 50 විතර හිටියා. මම කිව්වා මෙතන වතුර උණු කර කර ඉන්න එක භයානකයි. අපි ඉදිරියටම යමු. කිරි නොබිපු අයට ආරක්ෂිත ස්ථානයකට ගිය වහාම කිරි වීදුරු 2 බැගින් දෙනවා. කිරි හැදුවේ ටින් කිරි ටින් කඩලා උණු වතුරට දමලා. ඒ නිසා ඒ උණු වතුර විසි කරලා හැලිය අරගෙන යළිත් ගමන පිටත් වුණා. අපි යන්නේ මී ඔය දිගේ ආණමඩුව කැලේට. මී ඔය දිගේ අපි යන කොට හමුදාව අපට ඉදිරියෙන් එනවා. අපිව දැකලා හමුදාව වෙඩි තිබ්බා. මම කෑ ගැහුවා වහා බිම වැතිරෙන්න කියලා. සමහරක් බිම වැතිරුණා. සමහරක් දිව්වා. මාත් සමඟ ඉතිරි වෙලා හිටියේ 20 පමණ කණ්ඩායමක්. දිව්ව පිරිස අතර ලොකු අතුල, පොඩි දිසා එහෙමත් හිටියා. පස්සේ මට ආරංචි වුණා ඒ අය අත්අඩංගුවට පත් වෙච්ච බව. අපි ඔය දිගේ බඩගාගෙන ගියා. ක්‍රම ක්‍රමයෙන් වෙඩි හඬ නැවතුණා. අපිට තව ඉදිරියට යන්න ශක්තිය නැහැ. ශරීර වෙහෙස අධිකයි. අපි මැරිලා වගේ ඔහේ ඉවුරේ වැතිරුනා. අපි ඉදිරියේ යාර 200 විතර ඉදිරියේ මහ කැලේ. මට හිතුනා අපේ කට්ටිය කිරි උණු කර කර ඉන්නේ නැති ව දිගටම ආවානං කැලේට නිරුපද්ද්‍රිතව එන්න තිබුනානේ කියලා. අපි කැලේට අවතීර්ණ වුණා. ඒ අසළ ගහක තියනවා මීයක්. ඒක කඩාගෙන බෙදා හදාගෙන කෑවා. අපි මහ කැලේ දවස් 3 විතර ඇවිදගෙන කලා ඔය අයිනටම ගියා. කලා ඔය තරණය කරලා අපෙ ඉලක්කය වූ විල්පත්තුවට ගියා.

  බලපත්තාවේ සිට අපි සැතපුම් සිය ගණනක් පයින්ම ඇවිදලා තිබූ කාලය මාසයකටත් වැඩියි. 200ක පිරිසෙන් ඉතිරිව හිටියේ 21 ක විතර කුඩා කණ්ඩායමක් විතරයි. මම, තුල්හිරියේ ආරි බන්දුල නොහොත් උදේනි ජුලියට් ඇතුළු පිරිසක් විතරයි හිටියේ. මට අපේ අනිත් අය ගැන දුකක් ආවා. පසුබැස්ම සාර්ථක කර ගැනීමට නොහැකි වීම මට ඇතිකළේ දුක වගේ ම වරදකාරි හැගීම. අපිට අතපසුවීම් කිහිපයක් වුණා පසුබෑමේදී. අපි බලපත්තාවේ සිට නෙලුම්දෙනිය කිසිම ගැටළුවක් නැති ව ඇවිල්ලා රෑ නෙලුම්දෙනියෙ නැවතිලා හිටන් හබ්බෙලිකන්දට පැමිණියා. රෑ නැවතුනේ හබ්බෙලිකන්දේ. අපි ලඟ ආයුධ තිබ්බා. ඩයිනමයිට්, ජෙලිග්නයිට් ගොඩක් තිබුණා. ඒ අතර රාහුල හා තුල්හිරියේ ෆෝමන් ළඟ මැෂින් තුවක්කු 2 තිබුණා. අනිත් අය ලඟ පොඩි ගන් 300, රයිෆල් 4 එහෙමත් තිබුණා. අපේ බාගයක් යුනිෆෝම් ඇඳගෙන. අපි රෑට නැවතුන තැන්වල ඩයිනා හයි කරලා තිබ්බේ අනපේක්ෂිත වැටලිමක් වුණොත් පුපුරවන්න. හබ්බෙලිකන්දෙන් අපි ආවේ මැදගොඩ තේක්ක කැලේට. මැදගොඩ තේක්ක කැලේට එන්න කලින් හිමිදිරියේම අපි අක්කර 300 පොල් වත්තක් හරහා පැමිණියේ. බඩගින්නේ හිටපු අපේ කට්ටිය කුරුම්බා කඩාගෙන කෑවා. මේක අපේ අය කරපු වරදක්. උදේ වත්තේ මුරකාරයා එනකොට කෝම්බ 300 විතර පොල් වත්තේ සීසීකඩ. මුරකාරයාට වැඬේ තේරුණා. පොලිසියට ඔත්තුව දුන්නා අපි අසළ සිටින බවට. අපි තේක්ක කැලේ ඉන්න කොට හවස 4.30 ට 5ට විතර හමුදාව වැටළුවා. අපිට ඩයිනා හයි කරන්න බැරි වුණා. වෙඩි වැරුසාවක් කැලේ ඇතුළින් අපි දෙසට ආවා. මගේ දකුණු කකුලට දකුණු අතට වෙඩි වැදුණා. තුල්හිරියේ ෆෝමන් මාව උස්සගෙන ගිහිල්ලා අකුලකට එබුවා. කිව්වා ඔහොම ඉන්න අපි එනවා. පැයකට විතර පස්සේ පිරිස ඇවිල්ලා මාව ගෙන ගියා. ඒ ප්‍රහාරයෙන් සුජාතා හඳගම ඇතුළු හතර පස් දෙනෙකුට වෙඩි වැදිලා. අපි තේක්ක කැලේ කොටු වුණා. පසුදින හවස 6   විතර වෙනකොට අපිට යන්න විදිහක් තිබුනෙ නැහැ. අපේ බඩු නැති වුණා. බොහෝ පිරිසක් විසිරිලා ගියා. සමහරු රහසේම පැන ගියා. එක සාමාජිකයෙකුගේ කටට වෙඩි වැදිලා තිබුණා. එයාට යන්න අමාරුයි. අපි ඒ තුවාල ලැබූ සාමාජිකයාව මැදගෙ ාඩ මෙත්තාරාමයේ තියලා ගියා. පසු ව දැනගන්න ලැබුනා ඔහුව පොලිසියෙන් අරගෙන ගිහිල්ලා මරා දාපු බව. 

පුෂ්පා කියන සාමාජිකාවගේ ඔළුවට වෙඩි වදිලා තිබුණේ. ඒත් එයා ජීවත් වුණා. පසු බැස්මේදි අපි අතින් පොලිස් ඔත්තුකාරයෙක් හා ග්‍රාමාරක්ෂක 4ක් මැරුණා. ඒක ගැන අද මට ඇත්තෙ පශ්චාත්තාපයක්. නඩුවේ දී කණ්ඩායම් නායකයා හැටියට ඒකේ වගකීම මම පිළිගත්තා. ඒත් ඒ සිද්ධිය වුණේ මෙහෙමයි. ගලතරේ ගමේදි ග්‍රාම නිලධාරියා අපේ සාමාජිකයෙක් වන සෝමෙව ගස් බැඳලා. සෝමේට කෙලින් ඉන්න බැරි තරමට පහර දීලා තිබුණා. සෝමේ සමඟ හිටපු අනිත් සගයා ග්‍රාම සේවක හමුදාව එක්ක අරගෙන ගිහිල්ලා කාගමගේ කණ්ඩායම වටලන්න. සෝමේව ගස් බැඳලා පහර දිලා තිබ්බේ ග්‍රාම නිලධාරියාගේ සහෝදරයා. අපි ඒ පුද්ගලයා අරගෙන කාගමගේ කණ්ඩායම බලන්න ගියා. මේ මිනිසා අපිට කාගමගේ කණ්ඩායම ඉන්න තැන පෙන්නන්නං කිව්වා. හමුදාව සැඟවිලා හිටපු තැනකට ගෙනිච්චා. ඈතදීම මම දැක්කා හමුදා තොප්පි හා රයිෆල් එකක්. මට තේරුණා ග්‍රාම නිලධාරියාගේ සහෝදරයා කළේ බොරුවක් බව. මම බූට්ස් දාගෙන හිටියේ. තරහ ගිය පාර මම මිනිහට පයින් ගැහුවා. පයින් ගහලා මම යළි කණ්ඩායමට ගියා. පස්සේ එතන හිටපු කිහිප දෙනෙක් මිනිහටගේ ඔළුවට ගලකින් ගහලා මරලා. මම මේ මරණය අනුමත කළේ නැහැ. නමුත් වගකීම මඟ හරින්නෙත් නැති බව කියනවා. 

මේ සිද්ධිය වෙනකොට මට වෙඩි වැදිලා තිබුණේ නැහැ. මට වෙඩි වැදුනේ තේක්ක කැලේදී. තේක්ක කැලේ වෙඩි වැදීමෙන් පසු ව මම දුර්වල වෙලා හිටියේ. මම පිරිස එක්ක නොන්ඩි ගහ ගහ හුරුක්ගමුව පන්සලට ගියා. මමයි ලොකු අතුලයි ඇතුළු 5ක්   ඉදිරියෙන් ඊට යාර 60 විතර ඈතින් කණ්ඩායම. පසුපසින් තව පහේ කණ්ඩායමක්. එදා වෙසක් දවසට පෙර දවස. කන්ද උඩ හුරුක්ගමුව පන්සල කන්දෙ පාමුල දන්සැලකට ගහපු පොඩි පොල් අතු මඩුවක්. මඩුවේ ජනේල් පියනකින් මම දැක්කා තුවක්කු බටයක කටක් උඩු අතට. මම වහාම කට්ටියට බිම වැතිරෙන්න නියෝග දීලා. කෑ ගැහුවා යටත් වෙයං කියලා. එතන හිටියා ග්‍රාම ආරක්ෂකයෝ හතර දෙනෙක්. ඒ අය අතර හිටපු කෙනෙක් මාව අඳුර ගත්තා. එයා මැදගොඩ සුමනතිස්ස හාමුදුරුවන්ගේ මල්ලි කෙනෙක් වෙච්ච හේරත්. හේරත් මාව අඳුරගෙන කකා හිටපු අඹ ගෙඩියෙන් කෑල්ලක් දුන්නා. මේ අය අපිව දඩයං කරන්න හිටපු කට්ටියක්. මට හේරත්ට කිව්වා කිසිම අනතුරක් වෙන්නේ නැහැ. ඒත් අපට ඕගොල්ලන්ට යන්න දෙන්න විදිහක් නැහැ. මොකද ගියොත් ඕගොල්ලෝම අපි ගැන හමුදාවට ඔත්තු දෙනවා. මේ අය වාද කරනවා අපි පාවලා දෙන්නේ නැහැ. අපිට යන්න ඕනෙ කියලා. අපේ පිරිස මේ වෙනකොට හිටියේ ව්‍යාකූලව. සුජාතා හඳගමගේ මරණය ඇතුළු සාමාජිකයන් අහිමි වීම. හමුදා ප්‍රහාර, ඉදිරිය ගැන අවිනිශ්චිතතාව. පොලිස් ඔත්තුකරුවන්ගේ පාවාදීම්. මේ නිසා මේ අය සම්බන්ධයෙන් ගතහැකි පියවරක් හිතා ගන්නවත් බැරි වුණා. මම කිව්වා මේ අය ගහක බැඳලා අපි ඉදිරියට යමු කියලා. ඒකට සමහරු අකමැති වුණා. කණ්ඩායම තුළ තිබ්බ පීඩනය කොච්චර වැඩිද කිව්වොත් මට පාලනය කර ගත නොහැකි තරමට ඉහළ ගිහිල්ලා. මගේ අතටයි කකුලටයි වෙඩි වැදිලා තුවාලයි. මට වෙහෙසයි. බඩගින්නෙම මට නින්ද ගියා. රෑ අපේ සාමාජිකයෙක් මට කිව්වා කරන්න දෙයක් නෑ මේ හතර දෙනා මරන්න වෙනවා යන වග. පිරිස තුළ කෝපය, භය, පළිගැනීම තිබ්බා. ඒ නිසා ඒ මරණ ඉක්මන් වෙන්න ඇති. මම කිසිවක් නොකියා අනෙක් පැත්ත හැරිලා නිදා ගත්තා. අද වසර 37 පස්සේ මට හිතෙනවා මම අනෙක් පැත්ත හැරිලා නිදා ගත්ත එක වරදක් ලෙසට. සමහර විට මට ශරීර   වේදනාව, තෙහෙට්ටුව නිදිමත පැත්තකට දාලා පිරිසට තදින් ම නියෝග කරා නම් මේ මරණවලක්වන්න තිබුණා. ඒක දේශපාලන වශයෙන් මගෙන් වෙච්ච අත්වැරැද්දක්. 

පසුවදා මට දැනගන්නට ලැබුනා මේ හතර දෙනාව වෙඩි තියලා මැදගොඩ කන්ද පාමුලට තල්ලු කරලා. ඒ මලමිනී හමුදාවට හමු වෙලා තියෙන්නේ දවස් 2-3 පස්සේ ඒ වෙනකොට කාක්කෝ කාලා කබරයෝ කාලා. නමුත් ඒ කාලේ පත්තරවල කිව්වේ කැරලි කාරයෝ මළකඳන් විකෘති කරලා කියලා ඒක වැරදි මතයක්. මේ සිද්ධියෙන් පස්සේ අපි ගියේ වාරියපොල නාතගනේ කන්දට. එතකොට අපිට රුසියන් මිග්වලින් ගැහුවා. මෝටාර් ගැහුවා. පිරිසට කිසිම හානියක් නැහැ. එක් අයෙකුට සුළු තුවාල විතරක් සිදු වුණා. මට විල්පත්තුවේ දී මේ දේවල් සිහිපත් වුණා. කැරැල්ල අසාර්ථකයි. මම යටතේ 21 විතර පිරිසක් කෑම නෑ. මහ රූස්ස කැලේ විතරයි තියෙන්නේ. අපි නිදාගත්තේ කැලේ ගස් යට. කීප දෙනෙක් මුරට දැම්මා.වල් අලි, දිවියන්, සර්පයින්, පිරිගිය වනයක අපි තනිවෙලා බාහිර ලෝකයත් සමඟ සම්බන්ධතාවක් නැහැ. මට අවශ්‍ය කරා අනෙකුත් කණ්ඩායම් සමඟ සබඳතා ඇති කර ගන්න. මට තේරුම් ගියා අපේ සාමාජිකයන් අවට කැලෑවල කුඩා කණ්ඩායම් වශයෙන් ඇති බව. හමුදාවන් ඒ වෙනකොට විල්පත්තු පීරනවා. මේ නිසා ප්‍රවේශමෙන් තමයි වැඩ කළේ. අපි විල්පත්තුවට ඇවිල්ලා දවස් කිහිපයකට පස්සේ අනෙකුත් කණ්ඩායම් එක්ක සබඳතා ඇති කර ගන්න මම පස් දෙනෙක් එක්ක කැලේ ඇතුළට ගියා. කැලේ ගස් මුදුනට උඩින් කාක්කෝ වගයක් කැරකෙනවා. මම ඒක දෙස බලාගෙන කැලේ ඉදිරියට ගියා. මෙහෙම යන කොට අඩි පාරක් පෙනුණා. මේ අඩි පාර මිනිස් වාසයක සලකුණක්. අඩි පාර දිගේ අපේ අයගෙද, ගැමියන්ගේද, හමුදාවේද කියලා දන්නේ නැති නිසා පළු ගහක් යට හැංගිලා හිටියා. පැය 4 විතර පස්සේ අපේ අනුරාධපුර සාමාජිකයන් දෙදෙනෙක් ආවා. ඒ දෙදෙනා තඹුත්තේගම කරුගේ දෙන්නෙක්. මාව එතනට ගෙන ගියා. කරු ලඟ පිරිස 60-70 විතර හිටියා. මාරසිංහ, හීන් බන්ඩා, චුකි පේමරත්න, ගාමිනි සමරනායක, විල්බට්  එහෙමත් හිටියා මට දැනුනේ සතුටක්. වහාම අපේ ඉතිරි පිරිසත් මෙහෙට ගෙන්න ගත්තා. 

කරුගේ පිරිසට කෑම හිඟ නැහැ. අවට ගම්මු උදව් කරනවා. අප රෑට උයනවා කන්නේ උදේටයි රෑටයි විතරයි. මීවද කඩනවා. කැලේ අයිනේ සී.පී සිල්වාගේ වත්තක් තිබ්බා. මේ වත්තෙන් අපි රට කජු ගෝනි 10-15 අරගෙන ගියා රට කජු මී පැණිවල පොඟවලා කනවා. තුල්හිරියේ ආරි, ගාමිනි සමරනායක වෙස්වලාගෙන කැලේන් එළියට ගියා. ප්‍රේමපාල, ගාමිනි බාස් එක්ක සබඳතා ඇති කර ගන්න. මාස එකකට විතර පස්සේ අපි කණ්ඩායම් දෙකකට කැඩුනා. එළියට යන්න පුළුවන් අය එළියට ගියා. හීන් බන්ඩා එක කණ්ඩායමකට නායකත්වය දුන්නා. මම තවත් කණ්ඩායමක්. මම මගේ කණ්ඩායම එක්ක ආණමඩුව කැලේට ගියා. හීන් බන්ඩා අනුරාධපුර කැලේ. මේ කාලේ ඇතැම් අය බෝල සමරේ වෙනම කණ්ඩායමක් ලෙස ක්‍රියාත්මක වෙන බවට විජේවීරට ගතු කියලා කව්වා. තිබුණා. මේ නිසා විජේවීර මා එක්ක හිටියේ නොහොදින්. විජේවීර මාත් එක්ක අමනාප වෙන්න මුල් වුණේ මේ සිද්ධිය. 

හීන් බන්ඩාගේ කණ්ඩායමේ ජුලියට් (සරත් විජේ්සිංහගේ නැගණිය) හිටියා. ජුලියට් පුත්තලම කැලේ තව පිරිසක් එක්ක කෑම උයන කොට හමුදාවෙන් වෙඩි තියලා චූටි කියන සාමාජිකාව එක්ක තව සාමාජිකයෙක් මැරුණා. ජුලියට් වෙඩි වැදිලා පඳුරක් ඇතුළේ ඉන්න කොට කුරුණෑගල සරත් දැකලා ජුලියට්ව අරගෙන ගිහිල්ලා. අපිට තොරතුරු ආවේ ජුලියට්ට වෙඩි වැදිලා දවස් 2 කට පස්සේ. මට ඒ ප්‍රදේශයට ගිහිල්ලා ජුලියට්ව හෙව්වා. ජුලියට් අසළ පන්සලකට ගෙන ගිය බවට තොරතුරු හෙළි වුණා. මම පන්සලට ගිහිල්ලා හමුදුරුවෝ හමු වෙලා ජුලියට් ගැන ඇහුව්වා. හාමුදුරුවෝ මට කිසිම දෙයක් කිව්වේ නැහැ. එහෙම කෙනෙක් නැති බවයි කිව්වේ. මම මගේ දෙපා පෙන්නුවා මගේ කකුලේ 4 වෙනි පොඩි ඇගිලි දෙක පිහිටලා තියෙන්නෙ 3 හා 5 වෙනි ඇඟිලි දෙකට උඩින් වෙනස් ආකාරයට. මම හාමුදුරුවන්ට කිව්වා මේ වගේ ශරීර ලක්ෂණ තියෙන කෙනෙක් ආ බව ජුලියට්ට කියන්න මම සතියකින් යළි එනවා කියලා.  මම සතියකින් ඒ පන්සලට ගියා. හාමුදුරුවෝ මට කිව්වා ජුලියට් පුලියන්කුලම පන්සලේ ඉන්න බව. මම ජුලියට්ව හොයාගෙන යන කොට එයාගේ තුවාල පැසවලා. අස්ථි ඇතුල ආසාදනය වෙලා. මම ප්‍රේමපාලට පණිවිඩයක් යැව්වා. ප්‍රේමපාල ජුලියට්ව කොළඹ ගෙනියලා ප්‍රසිද්ධ චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂ කෙනෙකුගේ ගෙදර තියාගෙන ප්‍රතිකාර කළා. මේ අය එදා අපි දිහා මානුෂිකව බැලූ බව කියන්නයි මම මේ තොරතුරු කීවේ. 

ඒ අධ්‍යක්ෂකතුමාගේ බිරිද ඉතා ඕනෑකමින් ජුලියට්ගේ තුවාල ගැන සොයා බැලුවා. මේ කාලේ වෙනකොට මාව රු 15000කට ගැසට් කරලා. මම ගරිල්ලා ක්‍රම අධ්‍යයනය කළා. මට උවමනා වුණා කැලේ පරීක්ෂා කරන්න. මමයි කළු විජේයි, පේම්ස් කියන සාමාජිකයයි කලා ඔයේ ඉඳලා (විල්පත්තුවේ දකුණු මායිම) සිට විල්පත්තුවේ උතුරු මායිමට ගොස් වවුණියාව හරහා වස්ගමු කැලයට ගියා. මේ කැලේ අධීක්‍ෂණ චාරිකාවේ දී දවස් 1½ විතර වතුර නැති වුණා. වතුර නැතුව තිබහේ ඇවිදින කොට වතුරවලක් තිබ්බා. කළු විජේ දිව්වා. වතුර බොන්න මම විජේට බැනලා නවත්තාගත්තා. මම සෝදිසි කරා වතුරවල අවට හමුදාවෙන් මුර දාලාද කියලා. හොඳට පරීක්ෂා කර බලලා අනතුරක් නැති බව තේරුණාම තමයි වතුර බිව්වේ. අපි කැලේ ගත කළේ දුෂ්කර ජීවිතයක්. නිදාගත්තේ බිම ගෝනි එළලා. උඩට ඉටි කොලයක් අදිනවා. කට්ටියක් නිදියන කොට කට්ටියක් මුර. මට අවශ්‍ය කෙරුණා කොළඹ ඇවිල්ලා අපේ සංවිධාන ජාලය ශක්තිමත් කර ගන්න. මම වවුණියාවට ගිහිල්ලා බස් එකකින් කොළඹ ගියා. කොළඹ මෙට්ට්‍රෝ සිනමා ශාලාව අසළ අලුතින් හදන බිල්ඩිමක ගාමිණි බාස් රැඳිලා හිටියා මමත් ඒ අවට තාවකාලිකව පදිංචි වුණා. මම මෙහෙම මාස 6 විතර හිටියා. ඉඳලා හිටලා කැලෑවටත් යනවා. මේ කාලයේ මාව රු. 45000 කට ගැසට් කරලා. පොලිසිවල මගේ ඡායාරූප සහිත පෝස්ටර් ගහලා. මම කැලෑවට යනවා. යළි කොළඹට එනවා කැලේ ඉඳං එනකොට තාර පාරක් දක්වා ඇවිදගෙන එනවා. ඒ ඇවිල්ලා බස් එකක් හමු වුණොත් එකේ නැගලා ප්‍රධාන නගරයකට එනවා. එතනින් බස් එකක් අරගෙන කොළඹ එනවා. බහින්නේ කොටුවෙන් හෝ මරදානෙන්. සාමාන්‍ය  විදිහට අඳින්නේ. කිසිම දෙයක් ගෙනියන්නේ නැහැ. දවසක් මගේ සීට් එකේ එහා පැත්තේ රාලහාමි කෙනෙක්. මිනිසා නිදි කිරනවා, මගේ උරය උඩ. වරක් මම පොළොන්නරුව සිට ගලේවෙලට එනවා. නාරම්මල නගර සභාවේ සභාපති දයානන්ද මහත්තයා බස් එකට නැග්ගා. මම ඉක්මනට සීට් එකේ ඕලුව ගහ ගත්තා. ටිකක් දුර ගිහිල්ලා මම බස් එකෙන් බැස්සා දයානන්ද මහත්තයා මාව අඳුනගෙන තියනවා. ඒත් කරබාගෙන ඉඳලා පසු කාලෙක මට ආරංචි වුණා. 

1974 දී ජම්බුගස්මුල්ලෙන් මම බස් එකකට නැග්ගා. ඩ්‍රයිවර් අපේ අල්ලපු ගමේ කෙනෙක්. ඒනිසා මාව කන්නාඩියෙන් දැකලා හිනා වුණා. මොනවා කරන්නද මමත් හිනා වුණා. ගමනාන්තෙදි එයා මට කතා කරලා කිව්වා පරිස්සමින් ඉන්න කියලා. සල්ලි වගයකුත් අතට දුන්නා. අපේ පැවැත්ම ඉතා අමාරුවෙන් කෙරුනේ. මුදල් හිඟය නිසා නිරාහාරවත් ඉන්න වුණා. බැරිම තැනදි මංකොල්ල කෑම් කිහිපයක් කරන්න සිද්ධ වුණා. සමූපකාර කිහිපයක් කැඩුවා. 1974 විතර දඹුලු පාරේ අපි රැකගෙන හිටියා. මොරිස් මයිනර් කාර් එකක් ආවා. අපි කාර් එක නැවැත්තුවා. එකේ හිටියා වී මෝල් හිමියෙක්. නමුත් ලඟ සතයක්වත් නැහැ. අයිතිකාරයාට කිව්වා අපිට මුදල් අවශ්‍ය බව. වී මෝල් හිමියා කැලේ තියාගෙන ඩ්‍රයිවර්ව මෝලට යවලා රුපියල් 1000ක් ගෙන්න ගත්තා. තව දවසක් තනියම මනුස්සයෙක් එනවා. බලන කොට හමුදාවේ සෙබලෙක් නිවාඩුවට ගෙදර යනවා. අසනීප වෙලා අතේ සතයක් නැහැ. මම එයාගෙ අතට සල්ලි වගයක් දුන්නා බේත් ගන්න. මම ජම්බුගස්මුල්ලේදි ඉන්න කාලයේ පදිංචිව හිටියේ බෝඩිමක. මේ බෝඩිමේ පිට අයත් හිටියා. බෝඩිම අයිතිකාරයොයි, ගෙවල් අයිතිකාරයෝයි ගෝරි. දිනපතා දෙන්නා කට්ටිය ගෙනල්ලා බැන අඩගහ ගන්නවා. එක දවසක් රෑ මම නිදා ගෙන හිටියා. පිරිසකගේ කට හඬක් ඇහුනා. මම හිතුවෙ අදත් ගෝරියක් කියලා. කොරිඩෝ එකේ බූට්ස් අඩි ශබ්ද ඇහෙනකොට මට තේරුණා වැඬේ හමාර බව. 

 වාහන දෙකක පොලිසියේ පිරිසක් ඇවිල්ලා මාව අල්ලාගත්තා. මගෙන් නම ඇහුවා මම කරුනාසේන ජයලත්ගේ පොතක චරිතයක් මතක් වෙලා ඒ නම කිව්වා. ඒ පාර කෑලි පහක ලොකු ටෝච් එකක් තිබ්බා ඒ ටෝච් එකෙන් ගහලා නම ඇහුවා. මම කිව්වා මම තමයි බෝල සමරේ කියන්නේ කියලා. පොලිස් පිරිස විශ්මයට සහ සතුටට පත් වුණා. සුප්‍රසිද්ධ බෝල සමරේ අත්අඩංගුවට ගැනීමට හැකිවීම ගැන. මට ගහන එක නවත්තලා අත් දෙක පිටිපසට තියලා රෙදිකඩකින් බැන්දා. පොලිස් කණ්ඩායමේ හිටියා. එස්. අයි. කෙනෙක්. මිනිහාට හරි සතුටුයි. මාව අරගෙන ගියා ජීප් එකට. මාව ජීප් එකට දාගෙන කතාව. මගෙන් ඇහුවා ඇයි ඔයාට බෝල සමරේ කියන්නේ. මම කිව්වා මගේ ශරීර හැඩය නිසා ඒ නම වැටුනු බව. පොලිස් එස්. අයි. මහත්තයා මාත් එක්ක කථා කරන අතරතුර පොලිස් පිරිස මගේ කාමරය සෝදිසි කරනවා. ඒ කාමරයේ සමූපකාරයෙන් ගත්ත සරම් සහ අලුත් ඔරලෝසු තිබ්බා මේ අය ඒ බඩු අදිනවා. ටිකක් වෙලා කථා කර කර ඉන්න කොට මම කිව්වා මට මුත්‍රා බරයි. එතකොට එස් පී මහත්තයා දොර ඇරලා මට කිව්වා ලඟ කාණුවට මුත්‍රා කරන්න හැබැයි කලබල කරන්න එපා කියලා. එයා අතේ පිස්තෝලේ. මම මුත්‍රා කරනවා වගේ පහත් වෙලා අත් බැඳපු රෙදි පටිය ලිහුවා. මොකද සමරේ වෙලාව ගන්නේ එයා අහනවා. මම කිව්වා සර්ලා ගහපු පාරවල් නිසා යටි බඩ තැලිලා මුත්‍රා අඩස්සිය වගේ හොඳයි ඉක්මනට මුත්‍රා කරනවා එයා කිව්වා. එස්.අයි මහත්තයා පිස්තෝලේ කොකා ඇඟල්ල අස්සේ දාගෙන පිස්තෝලේ කරකවනවා. මම එක පාරටම පැනලා දිව්වා. ලඟ තිබ්බා තාප්පයක් මම තාප්පෙට නැගලා ඒ ගෙදර වත්තට පැන්නා. එස්.අයි. මහත්තයා මොර දෙනවා. මම ගෙදර පසුපසට ගිහිල්ලා පිටිපසස්සේ තාප්පෙනුත් පැන්නා. මාව වැටුණා මඩවලකට. මුලු ඇඟේම මඩ. මම ෂර්ට් එක ගලවලා දාලා සරම පිටින් දිව්වා. මම දුවන ගමන් පිටුපස බැලුවා පොලිසියේ අයට මාව මඟ ඇරිලා. මෙහෙම යන කොට පිළියන්දල පාරට වැටුණා. දැන් ටික ටික එළිය වැටීගෙන එනවා. පාර අයිනේ පඳුරක් තිබ්බා මම පඳුර ඇතුළට රිංගුවා. එහා පැත්තේ ඇල. උදේ වෙනකොට ගෑනු මිනිස්සු එතනට නාන්න එනවා. මම පඳුර අස්සේ හැංගිලා. මම බයේ හිටියේ මාව කවුරුහරි දකීවි කියලා. එහෙං පොලිසියට බය. අනිත් පැත්තෙන් පඳුර ලග හැංගිලා නානතොට බලා හිටියා කියන ලැජ්ජාව. කොහොම වෙතත් මම හවස අඳුර වෙනකොට එතන ඉඳලා පඳුරෙන් එළියට ආවා. මගේ උඩුකය නිරුවත්. සරම විතරයි තියෙන්නේ. මම පාර දිගේ යනකොට රත්තනපිටියට වැටුණා. තව දුරටත් ඇවිදලා. හදිසියේම මට තේරුණා මම වැටිලා තියෙන්නෙ රත්මලාන ගුවන් තොටුපොල අසළට බව. මට මතක් වුණා ගල්කිස්ස ටෙම්පල් පාරෙ හිටපු යාළුවෙක් ගැන. මට ඕන කරා මගේ යාළුවා සුනිල්ගේ ගෙදර යන්න. දැන් රෑ වෙලා පාරේ යන එක සුබ නෑ. මම පොල් ලී පලන තැනකට ආවා. ඒ තැන වහලා. මම පොල් කොටයක් උඩ වාඩි වෙලා හිටියා. ටික වෙලාවකින් ගෑනු කෙනෙකුයි තරුණයෙකුයි මෙතනට ආවා. මාව දැකලා පුදුම වුණා. මම කිව්වා මම හිරෙන් පැනලා එන එක්කෙනෙක්. අම්මා බලන්න ආසාවට හිරෙන් පැන්නා හෙට යළිත් බාර වෙනවා. මේක අහලා ඒ අයගේ හිත උණු වෙන්න ඇති. ඒ අය මාව ගෙදර ගෙනියලා කෑම දුන්නා ඇඳුම් දුන්නා. මේ තරුණයා බෙලෙක් කඬේ හන්දියේ ගණන්කාරයෙක්. මම හිටියේ බඩගින්නේ. කෑම එක කටට දෙකට ඉවර කලා. 

පහුවදා මාව ටෙම්පල් පාරේ සුනිල්ගේ ගෙදරට බයිසිකලෙන් අරගෙන ගියා. මම සුනිල්ගේ ගෙදරට ගිහිල්ලා දොරට තට්ටු කළා. සුනිල්ගේ අම්මා මාව දැකලා බුදු පුතේ මේ දැන් සී.අයි.ඩී. එකෙන් ඇවිත් ගියා විතරයි උඹ කොහේ හරි වහංගු වෙයන් කිව්වා. මේක ඇසුනු බෙලෙක් කඬේ හයිරංකාරයා බය වුණා. එයාගේ සාක්කුවේ තිබ්බ රුපියල් 2 මට දීලා යන්න කිව්වා. මම පිළියන්දල දන්න ගෙදරකට ගිහිල්ලා සල්ලි ඉල්ලගෙන පේරාදෙණිය මී වතුරෙ බෝඩිමට යන්න පිටත් වුණා. ගම්පලදි පොලිස් කොස්තාපල් කෙනෙක් මගෙ අතින් අල්ල ගත්තා. මම හිතුවේ මාව අත්අඩංගුවට ගන්න කියලයි. බලන කොට යාළුවෙක්. මට බය වෙන්න එපා කියලා හෝටලයකට අරන් ගිහින් තේ අරන් දුන්නා. රුපියල් 10 අතේ තිබ්බා. කැරැල්ල 655 මම ගම්පලින් පේරාදෙණි බස් එකක නැගලා පේරාදෙණියට ටිකට් ගත්තා. මගේ සීට් එකේ වාඩි වුණා ස්කෝලෙ මහත්තයෙක්. එයා පත්තරේ දිග ඇරියා. පත්තරේ මුල් පිටුවේ තියනවා මී වතුර වටලයි කියලා ප්‍රවෘත්තියක්. මම එහා හෝල්ට් එකෙන් බැහැලා හැටන්වලට ගිය. හැටන්වල කොන්තසිංහලාගේ ගෙදර ගියා. ඒ අය මාව සාදරයෙන් පිළි ගෙන කෑම බීම දුන්නා. මම එහේ සති 2 විතර හිටියා. මම කොන්තසිංහලාගේ ගෙදර ඉන්න කොට එහෙ ග්‍රාම නිලධාරි මාව දැක්කා. එයාට මාව සැකයි. මම එදාම ගම්පලට ඇවිල්ලා අඳුරන යාළුවෙකුගේ ගෙදර ගියා. මම එහෙ යනකොට රෑ 12 යි. මම ඒ ගෙදරට ගිහිල්ලා පැය භාගයක්වත් ගියේ නැහැ ඒ අයගේ සහෝදරයෝ ඇවිල්ලා මාව ගෙදරින් එළියට දැම්මා. මෙහේ තියා ගන්න බැහැ කිව්වා. මම ඒ වෙලාවෙම ගෙදරින් පිට වෙලා ඇවිල්ලා බෝක්කුවක් යට රෑ ගත කළා. මම උදේ බස් එකක නැගලා සීගිරියට ගියා. සීගිරියෙන් බැහැලා බටර් පාන් රු 2 ක ගත්තා. පාන් මල්ලත් අරගෙන දවස් දෙකක් පයින්ම කැලේ ඇවිද්දා අඳුරන කෙනෙක්ගෙ හේනකට. මේ කාලය පුරා මම කෑවේ බටර් පාන්. මම අඳුරන හේන් ගොවියාගේ පැලට ඇවිල්ලා ගිමන් හැරියා. මට කෑම බීම ලැබුණා. 

1976 අවසන් වෙනකං මම ඒ හේනේ හිටියා. ඒ හේනේ වැඩවලට උදව් කළා. මට අවශ්‍ය වුණා ගොවිපලවල් හදලා ස්වයංපෝෂිත වෙන්න. එතකොට මංකොල්ල කන්න සමූපකාර කඩන්න අවශ්‍ය නැහැ. මම නාමල් ඔය ව්‍යාපාරේ ඉගිනියාගල මහ කැලේ අසළ තුල්හිරියේ ආරි සමඟ හේනක් කෙටුවා. ඒ වගේ ම හැඩ ඔය අයිනේ අක්කර 25 ක හේනක වට්ටක්කා වැව්වා. ගොවියන්ගෙන් හේන් කුලියට ගත්තා. අපි හේන්වල වැඩ කරන කොට හමුදාව පුහුණූවීම්වලට හේන අයිනෙං යනවා. මෙහෙම කලක් යනකොට නාමල් ඔය තුල්හිරිය ආරිගේ හේන පොලිසියෙන් වැටලුවා. මම පැනලා ගියා. අපි එක්ක හේන් කොටපු සුදු මල්ලි කියලා කෙනෙක් හිටියා. එයා අපි ගැන කිසිම දෙයක් දන්නේ නැහැ. ඒත් අපිට හිතවත් කරන්න දෙයක් නැහැ. මම සුදු මල්ලි හම්බ වෙන්න ගිහිල්ලා ඇත්ත කිව්වා. සුදු මල්ලි මට ආරක්ෂාව දුන්නා. එයාගෙ ගෙදර 656 රුවන් එම්. ජයතුංග නවත්තා ගත්තා. මමයි සුදු මල්ලියි කුලී වැඩ කරනවා දවසට අපිට ගෙවන්නේ රුපියල් 5යි. සුදු මල්ලි දන්නවා මාව රුපියල් 45000කට ගැසට් කරලා. මම ගැන ඔත්තුවක් දුන්නොත් එයාට රුපියල් 45000ක් ලැබෙනවා කියලා. ඒ කාලේ ඒක අති විශාල මුදලක්. සුදු මල්ලිට ජීවිත කාලයේම ඒ වගේ මුදලක් දකින්න ලැබෙන්නේ නැහැ. ඒත් ඒ දුප්පත් හේන් ගොවියා මාව පාවලා දුන්නේ නැහැ. බලන්න මිනිස්කමක හැටි. සුදු මල්ලි හිටියේ දිළිදු පැලක, ඇන්දේ වැරහැළි, කන්න බොන්න දෙයක් හරි හැටි නැහැ. රුපියල් පහේ පඩියට හේන් කොටනවා. ඒත් මාව අල්ලලා දීලා නිධානය ගන්න තුන් හිතකවත් නැහැ. මේ කාලේ මට බලපත්තාවේ සිරි එක්ක සබඳතා තිබ්බා. මේක ගැන සී.අයි.ඩී එකට ඉව වැටිලා තැපෑලෙන් ලියුමක් යැව්වා සිරීට මම යවන විදිහට. ඒකේ සඳහන් වුණේ මම දැන් අත්අඩංගුවේ මැගසින් බන්ධනාගාරයේ ඉන්න විදිහට. ඒ ලියුම තැපැලේ බලපත්තාවේ සිරීට යවලා. සිරිට ලියුම ලැබුනු හැටියෙම අත්අඩංගුවට ගත්තා. සිරිගෙන් අහලා තියනවා උඹේ ලොක්කා දැන් මැගසින් එකේ කොහේද මෙච්චරකල් ඌ හිටියේ උඹත් එක්කද කියලා. සිරි නොදන්නා කමට කියලා මම හිටපු හේන ගැන. මේ තොරතුරුත් එක්ක වහාම පොලිසිය මම හිටපු තැන වැටලුවා. එස්. අයි. ආරියදාස එක්ක 6 දෙනෙක් ආවා. මමයි සුදු මල්ලිවයි තව ගමේ කොල්ලෝ කිහිප දෙන්නෙකුයි අත්අඩංගුවට ගත්තා. මට මාංචු දැම්මා. මේ පාර මට පැනලා යන්න බැරි විදිහට මුර කලා. මම කිව්වා සුදු මල්ලි ඇතුළු අනික් අය අහිංසකයන් ඒ අය මොනවත් දන්නේ නැහැ. ඒ අයට යන්න දෙන්න කියලා. අත්අඩංගුවේ දී මට පහර දුන්නේ නැහැ. මාව ගෙනාවා අම්පාර හාඩි එකට එතනදි කන්න දීලා යළි නුවරට ගෙනාවා. නුවරදි දවල් කෑම දුන්නා. එතනින් නිට්ටඹුව පොලිසියට ගෙනල්ලා එදාම වරායේ පොලිසියේ කූඩු කළා. 

මාව වරාය පොලිසියේ සති දෙකක් විතර තිබ්බා. පහර දුන්නේ හිරිහැර කළේ නැහැ. උසාවියේ දී මම වරද පිළිගත්තා. මම අද හිතනවා මම වරද පිළිගැනීමෙන් කළේ නොමේරු දෙයක්. මට නායකයෙකු හැටියට පෞරුෂයක් තිබුණා. ගොඩක් පිරිස මම නොසැලෙන නායකයෙක් හැටියට කැරැල්ල 657 පිළි අරගෙන තිබුණා. අපරාද යුක්ති කොමිසම ඉදිරියේ වරද පිළිග ැනීම තුළින් මම මගේ නායකත්වයේ තිබිය යුතු ගුණාංගවලට හානියක් කර ගත්තා. මම මංකොල්ල කෑම් හා මිනිමැරුම් පිළිබඳ ව සාමුහික වගකිම ගත්තා. ඒවා දේශපාලනමය වශයෙන් වෙච්ච අත්වැරදි. ඒ ගැන අදත් මගෙ කනගාටුව ප්‍රකාශ කරනවා. මට නඩුවෙන් අවුරුදු 5ක සිර දඬුවමක් ලැබුණා. මාත් එක්ක බන්ධනාගාරේ තුල්හිරියේ ආරි, උදේනි, කැප්ටන් කුලරත්න, එදිරිසිංහ, චන්දරේ එහෙමත් හිටියා. විජේවීර මාව කපළා දමලා තිබුණේ. 1977 දී මට ජනාධිපති සමාව ලැබුණා. මම ගමට යන කොට දෙමාපියන් දේපල අනික් සහෝදරයන්ට ලියලා දීලා. මට ජීවත් වෙන්න මාර්ගයක් තිබුණේ නැහැ. මගෙ සහෝදරවරු මට තෑගි ඔප්පුවකින් ඉඩමක් දුන්නා. මම ගොවිතැන් කරලා ජීවත් වුණා. 

මම විවාහ වුණේ 1978 දී මගේ බිරිඳ විල්පත්තුවේ අපි එක්ක හිටපු සාමාජිකාවක් වන ලීලා සේනාරත්න. මම ගමේ පදිංචි උනාම මිනිස්සු මම එනකොට හැංගෙනවා ත්‍රස්තවාදියා චේගුවේරා කාරයා කියලා. මාත් එක්ක කථාවටවත් ආවේ නැහැ. හුරුක්ගමුව පන්සල ලඟ දී මැරිච්ච හේරත්ගේ නෑදෑයෝ මාත් එක්ක අමනාපයෙන් හිටියේ. වරක් මැදගොාඩ සුමනතිස්ස හාමුදුරුවෝ අපේ ගමේ උත්සවයකට ආවා එහි දී මම හාමුදුරුවන්ට වෙච්ච සිද්ධිය කිව්වා. ඊට පස්සේ හාමුදුරුවෝ මං ගැන තිබූ දුර්මත සිතින් පහ කර ගත්තා. ගමේ මිනිස්සු ටිකින් ටික මම ගැන දරපු අදහස් වෙනස් කර ගත්තා අද ගමේ පොදු වැඩවල දී මම ඒ අයට නැතිවම බැරි චරිතයක් වෙලා. මම ගොවිතැන් කලා. උපාධිය තිබුනට මම රැකියා සොයා ගියේ නැහැ. 71 අත්දැකීම් එක්ක ගොවිතැන් පිළිබඳ ලැබුනු දැනුම මගේ පසු කාලීන ජීවිතයට ලබා දුන්නේ පන්නරයක්. නිදහස් වෙලා ඇවිල්ලා මමයි තුල්හිරියේ ආරියි ඉලුක් වත්ත ගලේවෙල හේනක් පවා කෙටුවා. 88/89 කාලේ ප්‍රදේශයේ දේශපාලන බලපෑම් උඩ මාව පොලිසියේ රඳවගත්තා දින 10 විතර. එක පැත්තකින් ජේ.වී.පි එකෙන් මරණ තර්ජන තිබුණා. ඒ කාලයේ හරියට දෙකෙන්ම පීඩා ලැබුවා. 71 කැරැල්ලෙන් අවුරුදු 37 පස්සේ මම යළිත් පස්ස බලන විට යම් යම් පසුතැවිලි තිබෙනවා. අපේ විප්ලවීය මෙහෙවර ඉටු කිරීමට බැරි වීම, අර පුද්ගලයන් පස් දෙනාගේ මරණ ගැන එහෙම. මම අද විශ්වාස කරන අයුරින් විප්ලවීය වෙනසක් අවශ්‍යයි. ඒත් ඒක ආයුධ හරහාම කල යුතු නැහැ. රාජ්‍ය තන්ත්‍රය කටයුතු කරන ආකාරය අනුව තමයි යළිත් අපි ආයුධ අතට ගන්නවද නැද්ද යන එක තීරණය වෙන්නේ. ආයුධ අතට ගැනීමට නොලැබෙන විදිහට රාජ්‍ය යන්ත්‍රනය කටයුතු කරනවා නම් ඉතා හොඳයි. අවසාන වශයෙන් මට කියන්නට තියෙන්නේ දෙවන වර ජ.වි.පෙ ගොඩනැගීමට ප්‍රබල ලෙස බලපෑවා 71 හඬ හා දෝංකාරය. එය අමතක නොකල යුතු දෙයක්.

(71 කැරැල්ල ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්වා පුර්ණ සමාලෝචනයක් කෘතිය ඇසුරෙනි )

By P.K.Balachandran/Daily Express Courtesy NewsIn.Asia

Prime Minister Mahinda Rajapaksa is Minister for Finance, Economy and Policy Development, and India is focused on economic cooperation

Colombo, January 15: Sri Lankan Prime Minister Mahinda Rajapaksa, who is to visit New Delhi in early February at the invitation of the Indian Premier Narendra Modi, will be discussing economic cooperation more than anything else, according to informed sources.

The reason cited for this is that Prime Minister Mahinda is also Minister for Finance, Economy and Policy Development, and India is focused on economic cooperation with Sri Lanka, besides, of course, strategic and defense cooperation.

Mahinda’s visit, precise dates for which are yet to be finalized, is part of an on-going bilateral dialogue which began with the visit of the newly elected President Gotabaya Rajapaksa to New Delhi on November 29, 2019, days after he got elected.

Given the critical nature of India-Sri Lanka relations in the context of the growing presence of China in the South Asian region and the Indian Ocean, New Delhi had sought meetings with other top Sri Lankan government leaders too in order to firm up ties with the new Lankan Establishment.

Following President Gotabaya’s visit, Foreign Minister Dinesh Gunawardena was in New Delhi from January 8 to 10. After talks with External Affairs Minister S.Jaishankar, Gunwardena met the Indian Skills Development and Entrepreneurship Minister Mahendra Nath Pandey and State Labor Minister Santosh Kumar Gangwar also. This was because Gunawardena holds the Skills development and Labor portfolios also. Additionally, both Sri Lanka and India are keen on cooperation in skills development, a field in which India can fill gaps that exist in Sri Lanka.

Gunawardena’s concentration on skills and entrepreneurship development could be explained also by the fact that the main foreign affairs issues had already been discussed with the Indian leaders by President Gotabaya Rajapaksa during his visit in November last. Parameters for cooperation in foreign affairs, security and defense had already been agreed upon. Being a directly elected Executive President, Gotabaya has the supreme and over-riding authority to speak and take decisions on these matters. Therefore, Foreign Minister Dinesh Gunawardena’s discussions in New Delhi were substantively over cooperation in skills and entrepreneurial development rather than foreign affairs per se.

Gotabaya had also discussed with Modi the question of devolving power to the provinces to meet a long standing demand of the minority Tamils. Modi had raised the issue keeping Tamil Nadu in mind, but Gotabaya made it clear to him that he proposed to bring about ethnic reconciliation through equitable development rather than through devolution of power as the latter is anathema to the majority Sinhalese.

Since Prime Minister Mahinda Rajapaksa agrees with his younger brother and President Gotabaya in toto on these issues, these are not expected to be taken up in the February talks. What will be taken up are the fate of India’s development projects in Sri Lanka, many of which were initiated in April 2017 but had not been followed up by the Sirisena-Wickremesinghe regime.

The Indian projects in question were in a variety of fields including energy (LNG and renewable), industrial economic zones, ports and airports development and natural gas supply for domestic use.

There is an understanding that the Colombo port’s Eastern Terminal will be completed and run by a consortium comprising the Sri Lanka Ports Authority, Japan and India. But Ports Minister Johnston Fernando recently threw a spanner in the works by saying that the government is trying to get the terminal back. Modi would certainly want to know from Mahinda, the Lankan government’s actual position on the terminal, which Indian wants to keep an eye on the Chinese who already have a terminal in the port.

The other ticklish issue is the development of the giant oil storage tanks in Trincomalee. During Mahinda’s earlier regime and also during the last regime headed by President Maithripala Sirisena and Prime Minister Ranil Wickremesinghe, issues which put India on the mat were raised. The Lankan complaint was that India had taken the 99 tanks in 1987 but had refurbished, and was using, only a few of them. The Sri Lankan government wanted to use some of the tanks but India said that the tanks were handed over to it by a bilateral agreement and cannot be surrendered just like that. During the last government, an agreement was worked out, but further development of the tanks is yet to take place.

Given the plan to develop the Trincomalee harbor and its hinterland, further development of the oil storage facility would be in order and India would certainly want to participate in it in cooperation with Japan, which is the other interested party.

India has been trying to get the Chinese-built but still unused Mattala airport in South Sri Lanka, but President Gotabaya said that his government is not talking to India on this matter. However, it appears that India might be allowed to develop Palaly airport in Jaffna as an international airport, especially to link Jaffna with towns in Tamil Nadu.

India is very much interested in reinforcing cultural and Hindu and Buddhist ties with Sri Lanka, and fortunately for it, Mahinda Rajapaksa is also Minister of Buddhasasana, Cultural and Religious Affairs. He is also Housing Minister, and India has been involved in Sri Lanka’s housing sector since the end of the war in 2009 and would like to do more. It had built 50,000 houses for the war displaced people in the Northern and Eastern provinces and has been building houses for the plantation Tamils of Indian origin. Under the model villages program of the Wickremesinghe government, India had built houses in South Sri Lanka also. India would certainly want Mahinda to continue cooperation in this grassroots-level project.

India and Mahinda Rajapaksa had fallen out in 2014 when the latter, as President, allegedly allowed a Chinese nuclear” submarine to dock at Colombo harbor around the time the Chinese President Xi Jinping was on a visit. Rajapaksa blamed India for his defeat in the January 2015 Presidential election and kept aloof from India and Indians. However, there was a thaw in relations in 2017 due to a change of guard in the Indian High Commission in Colombo.

Mahinda and his brother Gotabaya sought a meeting with Modi when the latter was on an official visit to Sri Lanka. The meeting proved to be cordial but it was not sufficient to convince the Indian Establishment that the Rajapaksas were trust worthy. However New Delhi’s attitude underwent a swift change when Gotabaya won the November 16 Presidential election convincingly.

India’s Foreign Minister S.Jaishankar was the first foreign dignitary to visit the newly elected President, congratulate him personally, and invite him to visit India. Gotabaya’s visit to India on November 29 was also his very first official overseas visit as President.

In the Gotabaya-Modi talks in Delhi, a wide measure of agreement was reached which led to the visit of the Sri Lankan Foreign Minister. An invitation was extended to the Lankan Prime Minister also. According to reports, during his February visit to Delhi, Prime Minister Mahinda Rajapaksa will personally extend an invitation to Modi to visit Sri Lanka to further strengthen Indo-Lankan ties.

(The file picture at the top shows Mahinda Rajapaksa with Narendra Modi)

උපුටා ගැන්ම හිරු නිව්ස්

රක්ෂිත බන්ධනාගාර ගතකෙරුණු රංජන් රාමනායක මන්ත්‍රීවරයාගේ ආන්දෝලනාත්මක හඬපට සම්බන්ධයෙන් විවිධ පාර්ශ්ව අදත් අදහස් පළ කළා.

උපුටා ගැන්ම හිරු නිව්ස්

බොහෝ දුෂ්කරතා මධ්‍යයේ සරසවි වරම් ලබාගත් දරුවන් 8 දෙනෙකු පිලිබඳ පුවතක් පොළොන්නරුව – අසේලපුර මහා විද්‍යාලයෙන් අපට වාර්තා වුණා.

ලෝකය කෙතරම් නවීකරණය වුණත් නාගරීකරණයේ ප්‍රතිලාභයන්ට බොහෝ දුරකින් ඇති, පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික්යේ ඉතා දුෂ්කර ගම්මානයක් වන අසේලපුර ගම්මානයට අධ්‍යාපන, සෞඛ්‍ය, මංමාවත්, නිවාස, රැකියා අවස්ථා මෙන්ම පානීය ජල පහසුකම් වැනි ජීවිතය හා සම්බන්ධ, වෙන්නොකළ හැකි අවශ්‍යතා මේ ගම්මානයට ලැබෙන්නේ කුඩම්මාගේ සැලකිලි මධ්‍යයේයි.

මේ ගම්මානයේ දරුවන්ගේ නිදහස් අධ්‍යාපනයේ යථාර්ථයද, කදුළු කතාවක්.

නමුත් ඊට අභියෝග කරමින්, 2019 වසරේ අ.පො.ස. උසස් පෙළ විභාගයෙන් මේ ගම්මානයේ දරුවන් 8දෙනෙකු සරසවි වරම් ලබා තිබෙනවා.

නැතිබැරිකමේ කඩුල්ල පැන එන දුප්පත්කමල මේ ගැමි ජීවිත වසා සිටියත්, තම දරුවන්ගේ හෙට ලොව වෙනුවෙන් මේ ගම්මානයේ දෙමාපියන් එය කිසිදු විටෙක බාධාවක් කරගෙන නැහැ.

දරිද්‍රතාවේ බාධකය, බාධවක් නොකරගනිමින් අසීරුවෙන් දිනාගත් සරසවි වරම් යථාර්ථයක් කරගැනීම අදටත් මේ දරුවන්ට සිහිනයක්.

Courtesy Ada Derana

The Cabinet of Ministers has approved the proposal for implementation of a national program to eliminate poverty from the country.

This decision was taken during the Cabinet meeting held yesterday (14).

The proposal, tabled by President Gotabaya Rajapaksa, seeks the implementation of several programs on priority basis:

• Implementation of programs to ensure food security by providing essential food items to low income people
• Program of providing 100,000 employment opportunities for 100,000 poor families
• Prompt implementation of housing program for poor families under one house, one village program
• Implementation of 100,000 km Rural Road Development Program
• Provide with quality roads to at least one million households and providing easy access to loans giving priority to the development of small enterprises, self-employment, household needs and household livelihood programs.

The President’s Media Division (PMD) said that the program for ensuring food security will provide essential food items to low-income families through an Electronic Card (E-Card).

Under the National Policy framework Vistas of Prosperity and Splendor”, the Government has identified the elimination of poverty in the country as a high priority for an appropriate large scale development in the country.

The development goals identified by the National Policy Framework ‘vistas of prosperity and splendor’ are compatible to the 17 sustainable development goals of the United Nations. Accordingly, with the intention of eliminating poverty in the country, the Cabinet of Ministers has given its nod for the proposal presented by the President.

Courtesy True News

2016 වසරේ දී රාජගිරිය ප්‍රදේශයේදී තරුණයෙකු අනතුරට ලක් කරමින් සිදු වූ ආන්දෝලනාත්මක රිය අනතුර වූයේ තමන් අතින් නොවන බව චම්පික රණවක හිටපු ඇමතිවරයා විසින් අධිකරණයට ඉදිරිපත් කරන ලද රියදුරා විසින් පාපොච්චාරණය කර ඇත.

එම අවස්ථාවේ වාහනය ගෙන ගියේ තමන් නොව චම්පික රණවක මහතා විසින් බව ඔහු සඳහන් කර තිබේ.

මේ බව හෙළි කරන ලද්දේ රාජ්‍ය ඇමැති මහින්දානන්ද අලුත්ගමගේ මහතා විසින් කොළඹ පැවති මාධ්‍ය හමුවකදීය.

සිංහල බෞද්ධ නායකයෙක් ලෙස මෙම වරද පිලිගන්නැයි රණවක මහතාගෙන් මහනායක හිමිවරුන් විසින් ද ඉල්ලා ඇති බවද ඔහු කියා සිටියේය.

මේ අතර අදාල රියදුරා විසින් අධිකරණය හමුවේ විශේෂ ප‍්‍රකාශයක් සිදු කිරීමටද අවසර ඉල්ලා ඇත.

Courtesy Hiru News

Arrested MP Ranjan Ramanayake has been remanded until January 29.<br /><br />He was produced before the Nugegoda Magistrate this noon. Ramanayake was arrested in connection with the interference of the functions of some judges yesterday.

Meanwhile, the Magistrate has ordered the Prison Commissioner to produce MP Ramanayake before the Government analyst for a voice test.

උපුටා ගැන්ම හිරු නිව්ස්

අධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ රාජකාරියට බලපෑම් කිරිම සම්බන්ධයෙන් අත්අඩංගුවට ගත් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී රන්ජන් රාමනායක මේ මස 29 වනදා දක්වා රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කර තිබෙනවා.

ඒ, ඔහු නුගේගොඩ මහේස්ත්‍රාත් වසන්ත කුමාර හමුවට අද ඉදිරිපත් කිරීමෙන් අනතුරුවයි.

>එසේම රන්ජන් රාමනායක මන්ත්‍රීවරයා කට හඬ පරීක්ෂාවක් සඳහා රජයේ රස පරීක්ෂකවරයා වෙත යොමු කරන ලෙසටයි මහේස්ත්‍රාත්වරයා බන්ධනාගාර කොමසාරිස්වරයා වෙත මෙහිදී නියෝග කළේ.

අත්අඩංගුවට ගත් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී රංජන් රාමනායක අද පස්වරු 1.30 පමණ කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාසයේ සිට නුගේගොඩ මහේස්ත්‍රාත්වරයා වෙත ඉදිරිපත් කිරීම සඳහා රැගෙන ගියා.

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී රංජන් රාමනායක විසින් සිදුකර තිබූ දුරකථන සංවාද ඇතුළත් ආන්දෝලනාත්මක හඬපට සම්බන්ධයෙන් සිදුකළ විමර්ශනයවල වාර්තා කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාසය නීතිපතිවරයා වෙත යොමු කර තිබුණා.

එම විමර්ශන උදෘත සහ හඬ පට සම්බන්ධයෙන් සිය උපදෙස් ලබාදෙමින් නීතිපතිවරයා කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාසයට දැනුම් දුන්නේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී රංජන් රාමනායක විනිසුරුවරුන්ට බලපෑම් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ  111 ව්‍යවස්ථාවේ ඇ 2 වගන්තිය යටතේ අධිකරණ වරෙන්තුවක් ගෙන ඔහු අත්අඩංගුවට ගන්නා ලෙසයි.

මේ එම වගන්තිය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ සඳහන් වන ආකාරයයි.

“කවර හෝ විනිශ්චයකාරවරයෙකුගේ, මූලාසනාරූඪ නිලධාරියෙකුගේ, රජයේ නිලධාරියෙකුගේ හෝ මේ ව්‍යවස්ථාවේ (පළමු වැනි) අනු ව්‍යවස්ථාවේ සඳහන් යම් නිලධාරියෙකුගේ අධිකරණ බලතල ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී හෝ කර්තව්‍ය ඉටු කිරීමේදී හෝ ඒ විනිශ්චයකාරවරයා, මූලාසනාරූඪ නිලධාරියා, රජයේ නිලධාරියා හෝ නිලධාරියා කෙරෙහි නීත්‍යානුකූල බලයක් නොමැතිව යම්කිසි බලපෑමක් කරන හෝ බලපෑමක් කිරීමට තැත් කරන සෑම තැනැත්තෙක්ම වරදක් කරන අතර මහාධිකරණය විසින් ජූරි සභාවක් නොමැතිව පවත්වනු ලබන නඩු විභාගයකින් පසු වරදකරු කරනු ලැබූ විට එක් අවුරුද්දක් දක්වා දීර්ඝ වියහැකි කාලසීමාවකට දෙයාකාරයකින් එක් ආකාරයකට බන්ධනාගාර ගත කිරීමට හෝ දඩයකට හෝ ඒ බන්ධනාගාර ගත කිරිම හා දඩය යන දඬුවම් දෙකටම හෝ යටත් වන්නේය. ඊට අමතරව, එසේ වරදකරු කරනු ලැබූ දින සිට ඒ තැනැත්තා අවුරුදු 7ක් නොඉක්මවන කාලයකට ඡන්ද හිමියෙකුවීමට ද ජනමත විචාරණයකදී හෝ ශ්‍රී ලංකා ජනරජයේ ජනාධිපතිවරයා තෝරා පත් කර ගැනීමේ ඡන්ද විමසීමකදී හෝ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු තෝරාපත් කර ගැනීමේ මැතිවරණයකදී හෝ පළාත් පාලන ආයතනයක සභිකයන් තෝරා පත්කර ගැනීමේ ඡන්ද විමසීමකදී හෝ ඡන්දයදීමට හෝ රජයේ කවර හෝ ධූරයක් දැරීමට නැතහොත් රජයේ නිලධාරියෙකු වශයෙන් සේවයෙහි නියුක්ත කරනු ලැබීමට ද නුසුදුස්සෙකු කරනු ලැබිය හැක්කේය”

උපුටා ගැනීම අවසන්….

එසේම රංජන් රාමනායක මන්ත්‍රීවරයා විසින් විනිශ්චයකාරවරුන්වන පද්මිණී රණවක ගුණතිලක, ගිහාන් පිලපිටිය, ධම්මික හේමපාල යන නිලධාරීන්ගේ අධිකරණ බලතල ක්‍රියාත්මක කිරීමේ කර්තව්‍යයට බලපෑමක් කිරීමෙන් හෝ ඊට තැත් කිරීමෙන් අපරාධයක් සිදුකළ බවට  සැකකරුවෙකු ලෙස නම් කිරීමට ප්‍රමාණවත් කරුණු පවතින බවද නීතිපතිවරයා ලබාදුන් උපදෙස්වල සඳහන්.

එබැවින් ඉහත උපදෙස් පරිදි මෙම සැකකරු සම්බන්ධයෙන් අපරාධ නඩු විධාන සංග්‍රහයේ ප්‍රතිපාදන ප්‍රකාරව නියමිත මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණයට කරුණු වාර්තා කරන ලෙස නීතිපතිවරයා කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාසයට දැනුම් දී තිබුණා.

ඒ අනුව කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාසයේ නිලධාරීන් විසින් ඊයේ පස්වරුවේ නුගේගොඩ මහේස්ත්‍රාත් වසන්ත කුමාර මහතාට කරුණු දැක්වීමක් සිදුකළ අතර එහිදී පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී රංජන් රාමනායක අත්අඩංගුවට ගැනීමට මහේස්ත්‍රාත්වරයාගෙන් වරෙන්තුවක්ද ලබාගත්තා.

මන්ත්‍රීවරයා එම අවස්ථාවේ සජීවි දර්ශන සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේ මුදාහැරියා

ඒ අනුව ඊයේ පස්වරු 6.15 ට පමණ කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාසයේ නිලධාරීන් විසින් මන්ත්‍රීවරයාව අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුවා.

ඉන් අනතුරුව රංජන් රාමනායක මන්ත්‍රීවරයා රැගෙන ගියේ කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාසය වෙතයි.

කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාසය භාරයේ අද පස්වරු 1.30 පමණ වන තෙක් ප්‍රකාශ සටහන් කරගැනීමෙන් අනතුරුව රංජන් රාමනායක මන්ත්‍රීවරයා නුගේගොඩ මහේස්ත්‍රාත්වරයා හමුවට ඉදිරිපත් කළා.

(A Paper published by the Sri Lanka Geo-Political Study Circle)

On 16th November 2019, a 6.9 Million people overwhelmingly voted Gotabaya Rajapaksa into office, sincerely believing that he would give Sri Lanka leadership to face her biggest danger in 200 years, a brazen attempt by the US to physically take over the Country.

Leaders of Gotabaya’s alliance-parties, like Vasudeva, Weerawansa and Gammanpila, vociferously supported Gotabaya, in the run-up to the Presidential Election, in a collective show of political force against the MCC and the insidious American ‘invasion’.

With Wickramasinghe hell-bent on handing over the country on a platter to the Americans, the US ‘invasion’ of Sri Lanka became one of the prime issues at the 2019 Presidential-Elections.

The MCC is the smartpower tool of the US Government. In the overall ‘Indo-Pacific Command’ Operational Plan to achieve the stated US strategic objective of establishing US hegemony over the Indian Ocean (described as Pivot-to-Asia), the MCC Plan for Sri Lanka is the Sri Lankan Phase of that Indo-Pacific Operation.

Gotabaya purportedly gave up his US citizenship to give his valuable leadership experience to the Sri Lankan people albeit his spouse did not give up her citizenship; she has the dubious distinction of being the first American woman to be categorised, in the words of some, as Sri Lanka’s First Lady.

The first hint that some skulduggery was afoot came when Chandrasena, in his ‘immediate-post-Ministerial-appointment-interview’ chortled witlessly, in front of the cameras, with a, ‘I-will-be-issuing-loads-of-land-deeds-come and-get-yours’ boast.

This insidious tremor was followed by a major shock. On 10 December 2019, less than a month to Gotabaya being elected into office by the people, Chandrasena presented to the Cabinet, a detailed proposal of what is described as a ‘Plan to accelerate the ‘Management of State Land’.

(http://cabinetoffice.gov.lk/cab/index.php?option=com_content&view=article&id=16&Itemid=49&lang=en&dID=10291)

It would have taken a great deal of work and time, even for professionals with greater capacity than Chandrasena, to formulate such an elaborate Plan in such a short space of time as three weeks.

The Cabinet approved the Plan and tasked Chandrasena to start on the Project immediately and have it completed by March 2020, before the anticipated General Election.

This Project, approved by the Cabinet, has 11 programmes and include, the issuance of Land Grants and Leases and the issuance of Title certificates under the Title Registration Act (Bim Saviya) of 1998.

Suspicions of what is being planned were compounded when on 29 Dec 19 Chandrasena, visiting Padaviya, declared that he would be issuing 200,000 Land deeds and that he would be establishing a land Secretariat system. (https://www.newsfirst.lk/2019/12/29/land-secretariat-system-to-resolve-land-ownership-issues/)

 It is an extraordinary coincidence that Chandrasena’s proposal, approved by the Gotabaya Cabinet, is exactly what the MCC has instructed Sri Lanka to do, and that too, as laid down by the MCC, prior to signing the MCC Agreement.

Chandrasena’s proposal is the crux of the MCC Plan for America’s takeover of Sri Lanka. The accelerated Plan for ‘Management of State Land’ is the Accelerated MCC Plan for Sri Lanka.

The Objective of the MCC plan, is indicated in the ‘Constraints Analysis’ (https://assets.mcc.gov/content/uploads/constraints-analysis-sri-lanka.pdf)

and also, in the ‘Execution Phase’ of the MCC Plan leaked out unwittingly by Steve Dobrilovic and, which mistake, was acknowledged by MCC Country Director Edelman as ‘a big blunder’.

The objective of the MCC is ‘To make all of Sri Lanka’s Land (80% Government Land and 20% Private Land) accessible to the Americans, for outright purchase or lease. Vide the URL given below

https://drive.google.com/file/d/1rmhfN6_NaTnz9IriymMxQrlpy6fL7rlV/view?usp=sharing

The main obstacles, at present, to the Americans buying up the Country are: (a) SL Law does not permit foreigners to own land: (b)  Government Land (viz 80% of the Country) is under the protective care of the Executive President who is not empowered to sell this Land; he, and only he, may lease out this land or issue Land Grants of limited extent; (c) Land ownership is restricted to 50 acres: (d) The absence of a mechanism to grant Absolute Title to State Lands held by people who are holders of Land Grants: (e) Some of the State Lands are under the purview of State Organisations: (f) The Constitution which safeguards the Fundamental Rights of the unborn generations to this Land.

The MCC demands that Sri Lanka dismantle all these impediments to the US take-over of the Country, before it parts with even a dime of the 480 Million US Dollars dangled before her. 

(https://drive.google.com/file/d/1rmhfN6_NaTnz9IriymMxQrlpy6fL7rlV/view?usp=sharing)

The Sirisena-Wickramasinghe Government obliged: (a) The ‘State Land-Bank’ Bill was drafted (reportedly by the Americans) to remove the 50-Acre limitation on ownership and also, to enable State Lands, under the purview of State Departments and Corporations, to be sold to any potential buyer showing interest. This embryonic Law, waiting to be presented in Parliament, was alluded to by Sirisena in his infamous TV soap-opera performance in September 2018: (b) The Project of ‘Issuing-a- Million-Land-Grants’, was initiated, to release the protective hand of the President over State Land; by issuing a ‘Million’ Land Grants – to many who already have leasehold ownership of these Lands – over two Million Acres of Land in the Country are being initially privatised.  These numbers are calculated on the basis of 2 acres per Land Grant to each beneficiary.  (To deviate for a moment from the construct being placed before the readers,   the MCC offer of 68 M USD for ‘Land’ – the balance of the 480 M USD  being allotted to Transport – for a 200-year lease works out to Rupees 2/50 per acre per month or One and a half Cents per perch per month!): (c) ‘The Land (Special Provisions) Bill’ was drafted (reportedly once again by the Americans) to grant Absolute Title to those citizens holding State Land Grants: (d) Foreigners were permitted to lease Land for 99 years and renew a further lease for another 99 years.

The Land (Special Provisions) Bill ran into flak; concerned citizens challenged the Bill in the Supreme Court. The Court determined that the Bill was in violation of the Constitution and resolved that the Bill needed to go through the Provincial Councils which owe their existence to Amendment 13 of the Constitution; the controversial Amendment to the Constitution has given Sri Lanka a brief respite from the MCC invasion.

All obstacles to the US control of our Land have been done away with, save three; these are, the two draft Bills, adduced to earlier, which have to be passed in Parliament , the need to continue the programme of ‘Issuing  a Million Land Grants’ until the Corridor from TCO – CBO is covered completely. The MCC has laid claim to this Corridor stating that this Corridor is its special focus of interest.

The special focus of MCC interest, the TCO – CBO Corridor, is enlarged below

It is quite evident that Gotabaya and Chandrasena, have picked up from where Sirisena and Wickramasinghe stopped; they are continuing the programme of issuing a Million Land Grants.

 Gotabaya has given Chandrasena a deadline. “Complete the task before March this year”.

The last major task yet to be done, as required by the US, is putting in place a new Constitution.

The tragedy that is unfolding is criminal. Land Grants are being granted to a ‘Million’ people and, together with their families, the numbers that are being cold-bloodedly trapped into a deadly web could be conservatively estimated at 4 Million people.

The MCC anticipates these poverty-stricken people to apply for distress loans and thereafter default on these loans issued on the collateral of their newly gifted 2-Acre Land Grants.

When that happens, the Lending Agencies would seize the Land and resort to ‘distress’ sales/leases to the Americans waiting in the side lines to grab the Land as planned.  As per the MCC Agreement, the Americans would be controlling the Land Secretariat which would control the ten Land Registries in the TCO-CBO Corridor.

By duplicity, a Four-Million farmers are being made landless overnight by a mafia of traitorous politicians who are exceeding and abusing their powers, acting in contempt of the Constitution and the Supreme Court and trampling the Fundamental Rights of the unborn generations of this Land.

Sadly, all this is being done without even a proper geological survey of the Land; a detailed  survey would reveal the diversity, the extent, the quantity, the quality of wealth beneath the Land and the environmental impact that would be created in extracting  these resources and the necessary precautions that have to be followed when extracting theses resources. The Corridor which the Americans demand is rich with divergent minerals and resources.

The people in the meantime, in this initial phase of the MCC Plan, are being disingenuously lured into a debt trap and thereafter evicted from the Lands of their forefathers.

Phase 1 of the MCC Plan would be achieved.   The Americans (and their military allies from the Pacific) would pivot into the Lands made vacant by deceit and which makes up the American Corridor of Special Interest from TCO – CBO.

It appears that Gotabaya’s accelerated programme for the Management of State Land is an accelerated Plan for the division of Sri Lanka along the TCO-CBO Corridor. 

What becomes of these Four Million Farmer families? They have been dispossessed of their Land and they have lost their means to earn an income.

What employment will they engage in to keep their families from starving? Where will they sleep?  What happens to their health? Where will their children study?

Massive migration of a four Million people to cities, in this initial phase of the MCC, can be anticipated; With this massive urban migration, Sri Lanka would be reduced to a Haiti where beggary, prostitution, Narcotics, murder, robbery, ghettos, contract killings will be the order of the day.

In the meantime, Gotabaya has appointed a Committee to do a ‘Comprehensive study on the Millennium Challenge Corporation Project and submit recommendations to the Government’. 

It certainly does not reflect well on Gotabaya. His actions suggest that he went into an Election with a promise to lead the people without even studying or identifying the biggest security threat that faces our Country because of the MCC -Plan of the Indo Pacific Military Command.

What are the terms of reference of this Gunaruwan-Committee which is required to do a comprehensive study of the MCC Project?  Are the members of the Committee fiercely independent or are they a group of persons who could be influenced by the MCC?  Are the public permitted to address the Committee? Will Gunaruwan and his committee be independent enough to submit their report for Public viewing  before the General Elections?  

Sri Lanka’s experience has been that many previous Committees, Commissions etc have not acted with a sense of responsibility; they have excluded some vital evidence and included evidence bordering on the nebulous. Since the MCC is a matter of life and death for Sri Lanka, would Gunaruwan and his Committee members take responsibility to allow themselves to be held culpable and liable for prosecution for any glaring sins of omission and/or commission on their part?

Would the Committee invite members of the MCC for a live televised debate to comprehensively discuss the MCC issue; there are several members in this Study Circle who would like to exchange views with the MCC.

Will Gunaruwan and his Committee, commissioned to do a comprehensive study, examine the entire MCC Agreement which consists of the ‘Constraints Analysis’ Report, the ‘Execution Plan’ and the ‘Administrative Plan’?  The MCC disingenuously describes the Administrative plan as the ‘MCC Agreement’. The links to the three documents have already been given afore in this paper.

The view that Gotabaya is sailing with the Americans is bolstered  when, without a blush, he surrounds himself  with advisers who are known American agents, when he, without the peoples’ authority, attempts to change Sri Lanka’s Foreign Policy from Non-Alignment to Neutrality (the MCC would not be permitted under Non-Alignment while Neutrality would not pose problems for the MCC) and when, it has been reliably reported that instructions have been issued for all Madrasah Schools to be registered.

 The 6.9 Million voters are hoping that the alarm bells that are ringing and the danger-lights which are blinking are  ‘false alarms.

Gotabaya can reassure all of them and rebut his critics if he, in Parliament, decries the MCC and the Parliament takes a vote on that statement; Gotabaya is assured of a majority. Premadasa has assured Gotabaya, UNP support for such a move; the JVP too has latterly expressed its antipathy to the MCC.

Furthermore, such a move would assure Gotabaya of an overwhelming victory at the General Elections.

If Gotabaya does not take a firm stand against the MCC now, it would be a great disappointment to the people of Sri Lanka. It would signal the self-destruction of a present-day icon and would indeed be a bitter pill for the Sri Lankans to swallow.

If swallowing a bitter pill is the fate of the Sri Lankans they must then swallow that pill.   With a bitter taste in the mouth and with the sheer anguish of betrayal running through  their bodies, the minds of the Sri Lankans will not permit them, at the General Elections, to vote for any one of Gotabaya’s candidates; neither would they vote for the UNP or anyone in the recognised political parties who dance to the tune of the MCC.   

The people would vote instead for some Independent Candidates whose Election Slogan is, MCC Never! Stop USA!

By Rohana R. Wasala Courtesy The Island

This is a reply to the opinion piece under the heading ‘Separating Religion from Politics’ sent in by George Braine (The Island/January 13, 2020). According to Braine ‘The various Mahanayakes and other Buddhist leaders must act quickly before the deterioration of the Sangha hits rock bottom. Another danger is to the state; when the monks begin to opine on and influence all aspects of national affairs, they cross the line between religion and politics’. After reading his scurrilous comments on the Maha Sangha, unworthy of a scholar of his stature, I would like to draw his attention to the wisdom of the following verse (158) from the Dhammapada: 

‘One should first establish oneself
In what is proper;
Then only should one instruct others;
Thus the wise man will not be reproached.’

Or let me quote the same idea put more strikingly in the Bible (Matthew 7.5) that came later  thus:

‘You hypocrite! First take the log out of your own eye, and then you will be able to see clearly to take the speck out of your brother’s eye’ (from the Good News Bible/The Bible Society in Australia).

Braine’s criticisms (even if well meant, frivolous though they really are) acquire some significance in Sri Lanka’s current politically charged atmosphere. There is overwhelming evidence to show that the Buddhasasanaya (the Buddhist religious establishment), which has been part and parcel of the Sri Lankan polity for over two millennia, is under siege by various foreign funded fudamentalist groups, apparently  without enjoying any patronage from the traditional mainstreams of the Abrahamic religious communities in Sri Lanka. Today, the fundamentalist onslaught is at its most virulent. Prime Minister Mahinda Rajapaksa made an explicit public assertion of this fact recently. This is something unprecedented in his case, considering the fact that he is very prudent and politic when he speaks as a politician He is not the kind of political leader to make such statements without concrete evidence. 

This response to someone’s ill supported opinion is not an important enough context to dwell on the matter. But I wish to refute all the indiscriminate allegations that Braine makes against the Maha Sangha. Allegations against individual bhikkhus who are human and fallible and those against bhikkhus  as a single organized community are two different things. It is a fact that there is no more peaceful, no more nonviolent, no more spiritual, no more democratic, and no more altruistic body of men and women than the Maha Sangha, which literally means ‘The Community’ (of Buddhist monks).

Contrary to what Braine asserts without evidence, Buddhist monks are in the news for all the right reasons. It appears that the few monks who are active (out of a total of some 30,000) have been forced to talk loudly and agitatedly (which is out of character, but justified in the prevailing circumstances) about various controversial subjects do so because the traditional Buddhist leaders (Ven. Mahanayakes)  have been sadly remiss in attending to their duties until very recent times. The issues broached by the monks affect all Sri Lankans in general, and the majority Sinhalese Buddhist community in particular as a ‘targeted’ or victimised group of people. However, circumstances are now emerging that are conducive for positive changes to be effected in this respect, with a high level of awareness rising among the new generation of Sri Lankans about this and other matters. 

The professor monk who criticised the sex education book written for early teenagers (of Grade 7) substantiated his objections by referring to the inappropriateness of the language used, the explanations and examples given, etc. in terms of their apparent insensitivity to local Buddhist cultural values. He mentioned how mothers in the traditional Buddhist society educated their daughters in the past about sexual matters without violating cultural norms. Monks do not disapprove of or object to sex education for school children in accordance with modern trends; but they want it done in a culturally acceptable way.  We have enough sociologists, scientists and educators equipped with the necessary knowledge and linguistic competence who can collectively produce proper sex education textbooks for school children.

The other issues raised by the monks (Shafi, Rajitha, Champika, and Duminda cases) appear to be based on sound verifiable evidence, contrary to what people have been led to believe. They are not imaginary allegations designed to harm the reputation of some individual or group for some personal gain, which is the last thing that Buddhist monks would choose to do. Why can’t educated Buddhist monks express their opinions about such matters as agriculture, and foreign policy, etc.? Is it only the preserve of benighted religious fanatics, foreign NGO mercenaries, and Diaspora parasites? One young monk started a fast unto death at the Independence Square protesting against the  MCC agreement. He had read the original document before he did so. Those who habitually and maliciously underestimate the knowledge and intelligence of the Bhikkhus need some education and moral rehabilitation.  

Braine further writes: ‘Their tirades, sometimes leaden with obscenities, pollute TV channels and social media. Essentially, these militant monks are out of control. When added to their dubious financial dealings, religious and racial intolerance, drunk driving, sexual liaisons, abuse of minors and other escapades, there is little doubt that the Sangha is facing a rapid decline.’

There are a couple of monks who do sometimes use obscenities. But they have expressed their personal regret about having had to do that. However, had the Ven. Mahanayakes had intervened at the appropriate time/beforehand, those monks wouldn’t have resorted to such language. They will certainly return to their accustomed ministerial duties in their respective viharas and monasteries once these problems are sorted out by the state. If necessary, persons interested in the welfare of the Buddhasasanaya and the Sri Lankan people, may study the case of the famous/notorious Madakalapuwe Hamuduruwo, who was shown recently slapping a drunken evangelist who dared question him about his knowledge of Buddhism in order to insult him. Ven. Galaboda-aththe Gnanasara underwent a lot of persecution at the hand of the police and NGO types, even imprisonment, as result of his relentless attempts to reveal the unlawful activities of religious fundamentalists. His warnings were ignored by the authorities for seven years. The Easter bombing by Islamic terrorists happened killing 270+ innocent men, women and children at prayer in Catholic churches, and leaving over 500 injured, while the monk was still in prison, a few days before his release. He shed tears of sorrow over the perishing of those innocent people, and over the failure of his attempts to convince the authorities and help prevent such mayhem. That monk is not a demon. It was his violently prejudiced critics who created that image through the media.

Braine also quotes from an article by Dr Sarath Amunugama in The Island (“Bonds of friendship: Sri Lanka and Thailand”, Nov. 24, 2018), where the latter, according to him, had written to the effect that ‘…. the Sangha faced a crisis in the 16th century. Monks had become landowners, promoted demon worship, and kept concubines These women and their children even lived on temple premises. These “monks” were called Ganninanses, not Swaminwahanse, which was the common Sinhala term for pious Buddhist monks. Even upasampada had been abandoned and had to be restored with the help of Thai monks.’

This is a misinterpretation or an uninformed misreading of Dr Amunugama’s ‘presentation’ as Dr Amunugama calls it in that particular article. When the Portuguese came to the island in 1505, the country was passing an advanced stage of its economic and cultural achievements, although it was an unstable period of internecine political rivalry and fratricide. Still, the Portuguese recognized the king of Kotte as the ‘emperor’ of the island. The native population were at a higher stage of civilization than the invading Portuguese. (In this connection, one may read Dr Susantha Goonatilake’s ‘A Sixteenth Century Clash of Civilizations: The Portuguese Presence in Sri Lanka’, 2010.) The degradation and the corruption of the Buddhist Order – this happened, not in the 16th century, but in the 17th and 18th centuries; it was was mostly an indirect result of the depredations of the rapacious Portuguese and Dutch intruders. The system of ganinnanses, which Dr Amunugama calls ‘lapsed monkhood’ in his biography of Anagarika Dharmapala ‘The Lion’s Roar’ (2016) was actually a temporary device to tide over that period in which the Buddhasasanaya and the Maha Sangha were faced with unprecedented trials and tribulations, that threatened their very existence. The ganinnanses did yeoman service to sustain the learning and practice of the Dhamma. However, the Dutch later assisted the King of Kandy – king Kirti Sri Rajasinghe – to bring by ship monks from Siam (Thailand) to restore the Upasampada or Higher Ordination ritual in the country, which had lapsed due to difficult circumstances, not voluntarily ‘abandoned’ as Braine irresponsibly claims.  There are no militant monks. The handful of monks who, on behalf of the whole Maha Sanga, volunteer to fulfill their historic duty of protecting the country, the people and the Buddhasasanaya when they are threatened – this obligation of theirs is 2300 years old – may feel forced to sometimes assume unexpectedly threatening (but ultimately nonviolent) postures to achieve their legitimate ends. Braine mentions some exceptional allegations such as drunk driving, sexual crimes, which, whether true or false, need to be investigated, as isolated cases, not reflecting on the whole Sangha Order, and the culprits punished according to the common law of the land. 

That would be in agreement with what Thomas Jefferson said about ‘the wall separating the church from the state’: ‘The legitimate powers of government extend to such acts only as are injurious to others. But it does me no injury for my neighbor to say there are twenty gods or no god. It neither picks my pocket nor breaks my leg.’ That, however, better applies to the Christian nation that America was then and still is. As Buddhism is not a religion, Braine’s strictures on Buddhist monks’ alleged intrusion into politics do not hold water. Don’t worry about GR. He knows how to use the lessons he learnt as a distinguished military officer and as an efficient senior government functionary, and also to draw on the  social and professional experience he gained in America to serve our Motherland in the way he has pledged to. He is a man of his word.

BY EDWARD THEOPHILUS

It is a pleasure to hear that Prof.W.D.Lakshman, the governor of Central Bank publicly announced that a new banking act will be enacted in 2021.  According to news reports, the following areas would be the major consideration in the proposed legislation. However, the governor’s statement did not give clear information on whether the proposed act would be an admixture of all enactments since the establishment of Central Bank on the advice of John Exter and the law relating to negotiable instruments will be included to the proposed legislation.  Central Bank has accounts of government departments with cheque books and if the funds transferring of the treasury continue, it would be useful enacting of law relating to the negotiable instrument in Sri Lanka. 

I have recently published several articles regarding banking operations in the Lanka web and pointed out significant issues in banking operations in the country.

• Approval for establishment of branches and banking outlets – This is a vital activity in the trading banks with the approval of the central bank and it is subject to the regulation of Central Bank.  It is observed that the Central bank of Sri Lanka permitted many banking outlets for domestic and foreign-owned without considering capital requirements consistent with the dynamic economic environment and in this process, the regulatory authority has less emphasized the possibility of insolvent threats. The proposed banking act should focus to incorporate regulations rationally thinking about this area.  What would be the future regulation regard to capital requirements? It is essential to cover the proposed legislation and it shouldn’t be too flexible and rigid as the change in the economic environment needs direct involvement of the central bank and changing regulation from time to time. 

In the Western countries, population density also considers in opening branches of banks as people in the rural area needs banking services.  Foreign banks may not involve in the area and domestic banks should concern and be regulated by the banking act and should not allow opening branches like emerging mushrooms.

Did foreign banks bring enough capital to operate in Sri Lanka as a registered bank in the country or they operated as a branch in Sri Lanka covering or showing the capital structure of the head office overseas? BIS regulations regard capital adequacy concerns on this matter.  Foreign banks or branches need to maintain risk-weighted capital regulation of Bank for International Settlements.  In this connection think about the experience of Bank of America branch in Sri Lanka and later the business operations of BA took over by Mercantile credits which also bankrupted.  The capital adequacy of domestic banks, which were emerged like mushrooms after 1978 seems a question and practical experience shows that they have not maintained adequate capital and this area must be strictly covered by the proposed act. Credit demand and quantity rapidly increase due to four main reasons, inflation, increase in business cost and government promotion for business investment and expansion of the existing business.

When a person visits a rural town, it is seen that so many bank branches from various banks and they compete without enough business to distribute among branches. Resulting allowing many bank branches, non-bank finance institutions it seems that an intense competition between each other and competition is good environment which generates benefits to customers, but in Sri Lanka, it is not happening because branch managers have no authority to give benefits to customers regarding the price of loans and charges relating to non-credit business and other transactions  Bank managers in Western countries have limited power and electronic technology supported to reduce staff in rural branches and reduce the delegated authority of rural managers to perform such functions by regional managers and officers in head office.

Head Office authorities scare to delegate more power to branch managers, one reason is it may encourage credit frauds and other malpractices. The cost of branch management has skyrocketed and this situation has created to implement weak regulation or neglecting regulation of the Central Bank especially in exchange, credit and other restrictions. The power to make strict regulations is needed for the central bank to control unnecessary competition and rigid regulation also needed for the approval of the establishment of branches and banking outlets.

The Central bank also needs to regulate the operation procedures of trading bank branches although it is the role of trading bank head office. When opening branches by trading banks should not allow opening branches of several trading banks in small townships, like in the Western countries trading banks can agree with banks open one branch in small rural towns to provide the services to the community in the area. This practice doesn’t appear working in Sri Lanka despite it is a good policy to be adopted.

Central bank regulation should direct trading bank branches to maintain branch liquidity requirements as a strategy for the effective management of banks. Bank liquidity management is the responsibility of individual trading banks and many bank executives have no clear understanding of this strategy and branch managers have not been trained by the training department how to manage the money base of a branch. Liquidity management is a broader concept in foreign countries, but simply, it could consider that the money base of a trading bank shows management stewardship of branch managers and the reconciliation of money base with financial assets minus liabilities of the branch would be easily supported to successful liquidity management of the entire bank. The weak bank liquidity management has forced many trading to borrow from overseas pushing the indebtedness of the country.  Therefore, Central Bank should concern about this matter as regulatory authority and prudence controls will be a useful measure to play a good regulatory role.

• Strengthening Consumer Protection – Foreign countries have banking ombudsmen for this purpose and customers can make direct complaints to the office of banking ombudsmen if individual banks disregard customers’ complaints. Customer complaints might be a pain to the head office and the credibility of a bank.  The culture of Sri Lanka is the bank executives show the public that they are superior in knowledge and practice. It is not a truth.  Sri Lanka has no such an institution for consumer protection purposes. If anyone investigates the history of consumer protection it could be found that many banks disregarded in practice and acted like a bull in a clay utensil shop.  In addition to this office, the Western countries appoint commissions for banking inquiry and in Australia investigations made on several occasions by banking commissions.  The proposed banking act needs to considered for establishing a Banking Ombudsman Office and giving authority to Central Bank to appoint a banking Inquiry Commission to investigate issues from time to time.
• Deposit Insurance – This is a good idea but the problem that needs to consider is who will pay the insurance premium.  It shouldn’t be like a credit insurance system, which creates counterfeit obligations to compensate deposit owners and liability to make profits to insurance companies out of hard earn money from poor people. Go back to the case of the Leeman Brothers. Sometimes banks can take the balance of deposit holder until the account gets nil balance and in the case of current accounts or cheque accounts banks may get insurance premium overdrawing accounts. If the bank pays insurance premium it would cost to the bank and impact on the profitability of banks. If it shifts the cost to customers it would be an additional cost to customers like debit tax and the cost of collecting premium may be an additional cost to the bank. 

The deposit insurance program has a positive aspect and if banks work like custodians of customers to protect customer deposits, especially banks make good decisions in the process of lending business considering they lend their own money, it will protect customer deposits. The experience of Sri Lank has proved that bank executives have not worked as custodian of customer deposits and made bad lending decisions without protecting customer deposits.

   Will deposit insurance promote bank employees to cheat customer deposits with an expectation that insurer will pay for damages when they cheat customer deposits. What would be the answer? (Continue in Part 2)

EDWARD THEOPHILUS

Governance – It is not clear governance refers to the management of the Central bank or other trading banks.  I believe that Central Bank has own policy and procedures manuals, which are updated amalgamating internal circulars. However, governance of the Central Bank should consider appointing members to the Monetary Board and heads of departments and other matters.  As the regulatory authority of the financial system of Sri Lanka, which consists of trading banks, Non-bank financial markets, the Development Banking market, the Leasing market, the Stock Market, the Insurance Market, the Superannuation market and other the monetary board of the Central Bank should be consist of representatives from all markets. Central Bank should have the authority to control and regulate all markets.  The Central Bank should not be a market player doing market business such as EPF management, rural credit operations, and development lending, etc.  When the regulator becomes a market player it creates more negative impacts on the regulatory role.

•  The amalgamation of Off-show Banking Units and Domestic Banking operations into a Single Banking Business – This is also a controversial aspect of bank management. This idea is not clear and since the 1980s this idea has been in the banking circle. The amalgamation of off-shore banking units (FCBU units) might be a good policy action, however, individual banks will object to it.  In this connection, the Central Bank needs to think about risk factors. Many trading banks in Sri Lanka shows profits from exchange earning (For example X bank has the US $ 1000 balance in Off-shore banking unit and the accounting standard of Sri Lanka insists that this deposit needs to record in Sri Lanka rupees and if a US $ 1= Rs 175.00, it will record in the balance sheet Rs 175000 asset and Rs 175000 liabilities to customers.  If the foreign value of Sri Lanka Rupee depreciates and become the US $ 1.00 = Rs 180.00, the end of the month provision records the Rupee value of US $ 1000 increased by Rupees 5000, which treats as exchange earning or profit.  When there are millions of the US dollar balance in a bank, automatically exchange earning goes an upward trend but it is not liquid earning to the bank It is paper profit and the government banks transfer to .the treasury as earning and finally the government uses such book entries for fiscal spending, which supports inflation in the country.  One day a bank chairman asked me although the bank has so much of profits they made by the change in or depreciating value of Sri Lanka rupee, but not real earning from the business. There is nothing wrong with accounting provision, the impact of the increase in exchange profit would be creating more money supporting to inflation. Central Bank should talk with FCBU owned trading banks and should come to regulate the accounting system.

In Western countries, trading banks treat exchange earning as bank profit, however, in those countries, there is a trend of exchange rate going up and down.  In such a situation, treating exchange gains would not be negative to the economy, but in Sri Lanka, it would be negative to the economy when there is a continuous depreciation of the foreign value of Sri Lanka rupee.  Originally, the legislation to establish the Central bank aimed at stablishing the domestic and foreign values of Sri Lanka rupee and the stabilization of the economy, despite these aims the central failed to achieve aims.

Amalgamation of off-shore banking units and domestic business such as export and import business is good policy, however, Sri Lanka has a trend in boosting international business, in such a trend, it is better to allow international business to major banks with standards and small banks and non-banking financial institutions should give only retail international business such as providing services to tourists, and making inward and outward remittances. Exchange contracts (forward) for export and import businesses should do only major banks. This idea needs a broad debate, which should be participated by customers, banks and government policymakers.

• Improving Resolution, Enforcement and Supervisory Actions – The Central has a major role as the banker to banks and the nation.  This role needs to expand covering non-bank financial markets, which creates many problems in the financial system. The regulatory role is the priority of reserve banks in all countries and supervisory actions also have become vital as an aspect of the role and many banks and non- financial institutions need well supervision and good advice to remain as solvent institutions.  Banks and non-bank financial institutions have no policy and procedures manuals.  These institutions don’t conduct risk asset reviews once in two years and classify credit portfolio and make credit loss provisions.  Bad credit decisions will increase in non-performing credits and finally, institutions should go courts to recover loans and exercise para te execution regarding fix or floating mortgage charges which might not appropriate in a democratic society.  Credit loss may create unexpected loss to banks and when the loss cut off from the capital the balance sheet many reflect negative net worth.  To avoid this situation, the regulation and the supervisory acts of the central bank must effective. banks and non-bank financial institutions must need risk acceptance criteria for customer and industry-wise.  The central bank must guide banks and non-bank financial institutions to do these works.
• Capital ratios are expected to increase – What is capital of trading banks and non-bank financial institutions is a broader area and financial text writers outlined that capital functions as the provision of funds for the development and expansion of finance organization’s infrastructure, to provide buffer against unexpected credit losses so to protect depositors’ balances and work as contributor to the profitability. Balance sheet items such as ordinary shares that should be called or paid up shares and not uncalled shares or unpaid capital, preference shares, convertible notes that began as debts instrument such as bonds or treasury bills, retained earnings, general or special reserves, minority interests in subsidiaries, provisions, which don’t represent permanent commitment such as credit loss provisions, subordinated debt, and perpetual floating-rate notes are considered as capital. In the prudential supervision process, capital ratios expected is given in BIS regulations.

Capital ratios are considered as capital to some balance sheet measures.  The widely applied capital ratios are the ratio of capital to total assets, which is also called the gearing ratio.  The other important capital ratio is the ratio of capital to risk-adjusted assets.  This ratio is an attempt to relate the risk associated with the bank’s differing assets portfolios to its ability to absorb unexpected losses. Risk weighting to different kinds of assets in Sri Lanka is a quite difficult task.  In the risk weighting process, my experience is temporary overdrafts, Bills Receivable and investments in subsidiaries contain very high risks. Bank of England has published many articles on this matter in its Quarterly Bulletin. The Central Bank of Sri Lanka can use a risk-weighting system advised by Bank for International Settlements.

As I mentioned before Law of Negotiable instruments has been changed by many countries and the central banks as the regulatory authority and the banker to banks need to consider modernizing the law relating to negotiable instruments and laws of banking operations. From time to time the central bank issued instructions and Weerasooriya (1974), Banks and Banking Law in Ceylon have summarised the law and it should be updated by the central bank. Merchant banking is a new area of development and electronic banking has created many problems creating liabilities to banks and customers.  Many countries have taken steps; however, the actions or response of Sri Lanka is slower and there should be regulations to spend at least 5% profits for staff training purposes, which is the direct way to enhance productivity, preventing frauds, improvement of credit quality and many areas. Banks, which spend 5% or above annual profits for staff training should be given tax concession and for double deductions like in some countries.

Banking is a highly dynamic business, which has a trend to change policies and procedures.  Many bank executives in Sri Lanka have poor knowledge and practical experience in this area     

KAMALIKA PIERIS

The media said in 2011 that the security forces had hundreds of acres under cultivation in Mannar, Kilinochchi, Mullaitivu, Vavuniya and Jaffna districts.

In 2014 it was reported that the Civil Defence Force ‘is engaged in agriculture at Kebetigollewa’  .They have cultivated over 812 acres, of paddy, maize, kurakkan, gingelly, urad dhal, cowpea, green gram, fruits and vegetables. They use compost fertilizer only, produced through their compost fertilizer manufacturing plants in each sub zone.  There is a new paddy warehouse at Kebetigollewa. The rice is offered to the military camps at Medawachchiya, Kebetigollewa, Colombo and Padaviya.

The Army also had farms at Vellankulam, Udayarkattukulam and Nachcchikuda in Mullativu, and two farms of 360 acres and 11,130 acres at Kantale and Kandakuda. Kandakuda farm was earlier abandoned after its workers were killed by the LTTE.  Kandakuda was now exporting Cavendish plantains. Its dairy farm had 120 cows.

The continued presence of the military and its expanded role in non military sphere of daily life had created a serious concern internally and internationally said Gamini Keerawella.  UN Human Rights Council resolution 30/1 of October 2015, also spoke of ending the role of the military in commercial enterprises in the North.

The issue of the military running civilian businesses, such as hotels and farms, is an issue that is often brought up by human rights and political activists. But to the local population and the Diaspora community who may be less politically motivated, the army is providing a quality service at a reasonable price and from which they wish to benefit, said Jehan Perera.

 TNA did not care about that. We don’t want the military to run farms on our lands we want them out of these commercial activities which hinder the livelihoods of our people, TNA said.They wanted the farms handed over. Defence secretary agreed to release farm lands to the Provincial Council if they could pay salaries for the 11,000 people who work in the farms. The farms were running under the Civil Defence Force and salaries were paid by the Defence ministry.

Army ran three farms in Mullaitivu,  Vellankulam, Udayarkattukulam and Nachcchikuda, providing employment to around 117 Tamil workers, both rehabilitated ex-LTTE members and civilians. These farms were handed over  but Army had retained 100 acres at the Vellankulam farm, handing over the balance 500 acres. Vellankulam farm generated around Rs. 20 million in profit. Army also ran a farm close to the Palali runway in Jaffna, where around 150 rehabilitated ex-cadres were given employment.

Daily News visited Vellankulam farm in January 2019. The workers were not elated regarding the releasing of lands held by the military. On the contrary, almost all of the Tamil workers employed at these farms were worried and unhappy about these farms being released.

26-year-old S. Damayanthi, a resident of Ganesapuram, Vellankulam,  has been working on the farm for the past four-and-a-half years. She  joined the farm with the first 25 recruits and has been working there since.When we joined, there were only a few females, but today there are 10 females and 21 males. We have to tend to the vegetables, and during the cashew season, we have to pick the cashew. We pick over 300 kg of cashew per day during the season. Each of us is given different duties. We grow pumpkin, beans and other vegetables here too. The farm spans around 600 acres. For me, I live nearly two kilometres away from the farm and it is easy for me to travel here.” .

Niluka, who is an injured ex-LTTE member, had lost a leg during the war and now, an artificial leg supports her as she gets about her work. Most of us employed here are recruited by the Army to work in these farms and are paid by the Army. After the war, I was rehabilitated and thereafter I started my life. Now, both my husband and I are employed at this farm and we take home a good salary.”

Many of these farm workers have obtained loans for constructing their houses and purchasing necessities. According to some of these workers, they have to pay as much as Rs. 25,000 as repayment for their loans. With the salaries they receive by working in these farms, they are able to manage their loans. Many of these farm workers live in the vicinity of the farms making it easier for them to work in the farms and keep an eye on their children as well.

Daily News also spoke to Rajive Ghandi, Jeromeson, Manivanan, Sri Kala, Padmajayanthini and Maniwanan who work at the Udayarkattukulam farm, which was also scheduled to be handed over by the Army. They too have the same fear and uncertainty as those in the Vellankulam farm and fear the loss of their source of income. All these farm workers were recruited to work on these farms on the promise that they would have their jobs throughout their service period. However, now they face an uncertain future, as they do not know what would happen once they lose these farms. There is no clear decision as to what the land would be used for thereafter.

The Udayarkattukulam farm is around 120 acres in extent, and there are around 50 Tamil farm workers employed here, who claim that they have worked happily at the farm all these years, but now their entire future is again shrouded in uncertainty.

There has been much controversy about the Sri Lanka Army engaging in farming activities in the North, especially in Jaffna. However, despite the outcry of the Tamil politicians about the army engaging in farming activities, the Tamil youth, especially those rehabilitated ex-rebel cadres who are given employment at these farms feel that it has given them an opportunity to earn a decent living and live with dignity in society. The benefits they enjoy does not merely mean their salaries, they are also entitled to all the medical and welfare facilities enjoyed by the rest of the army and even their families are provided with free medical assistance, which according to them, is a great blessing.

The ex-combatants who are employed on the Palaly farm  were appreciative of the fact that the Army had given them back their dignity by providing them with the opportunity to be productive citizens of the country and a steady source of income for their families.

Speaking to the Daily News, Rasiah Lochana, who had been employed by the Army for the past five years said she was a teacher previously and had served in the LTTE during the war and after the conflict ended, she had not received the acceptance of her people. In a family of four, she is now married and is the mother of two children. Lochana noted that initially, she and her family had reservations about joining the army and her parents were scared. However, after I joined, I realised that the army personnel are not bad at all and they, in fact, accepted us and treat us better than our own people.”

Sudhakaran Navaneethamalai, another employee engaged in farming activities on the Army farm in Palali said, I have also been in the army for the past five years. They have treated me well and I am happy. My family is also accepting of my job. I have four children and the oldest son is 14. My husband does not provide for us and I run my family with what I earn from this job. When I am at work my sister looks after my children and since I get to go home every evening, it is easier for me to take care of them. I am originally from Kilinochchi and as an active member of the LTTE, I know how much we suffered as we were the ones who had to go to war. Both my parents were killed during the war and all I want is to ensure that my children never have to undergo the same hardships as I did.”

Kirindika Jeganathan who had joined the army just three months ago said she was still adjusting to the work. At 21 years, she was initially employed elsewhere but had later decided to join the army as she could earn better and the army provides better facilities. Her family was initially afraid to send her to the army. However, having seen the progress of those already in the army and hearing their stories, she too had eventually decided to join. Now, she says she feels safer with the army than with civilian organizations.

Earlier, we were scared to death of the army after the stories we had heard. However, now that I am with them, I realize that all that we were told are not true. I feel very safe here and even the Sinhala soldiers and superiors are very kind to us and we don’t face any discrimination or harassment. We work together on the same farm as brothers and sisters, share our meals and work happily. Now I see that they are no different to any of us, but we were initially scared because of all the wrong impressions that we had about them,” she added.

Nidharshan a 24-year-old youth had joined the army just two months ago. I worked in a lathe workshop earlier. My friends who were in the army told me of the many benefits they receive and I too decided to join. When I first came, I was sceptical, but now that I am here with the army, I have a totally different opinion of them. I have lost all that suspicion and I am comfortable working with the Sinhalese soldiers and I see no difference among us.

 Now when we go out, I always tell the people that army treats us well. Hence I personally would encourage anyone among my people to join the army without any fear of all the negative things we have heard about them are all fabricated lies. There is no issue working with the army and it is a safe and secure place to work in. We never ever want a war again and all I want is to educate my sisters and see a free and safe society once again in the North,” he said.

Rahul said, there are some who try to ridicule us that we are with the Sinhala forces. It is the army that has given us the opportunity and I am grateful for it.” Karan said all these people who criticise us for joining the army did not come forward to help us. Now that they see that we are living well, they are coming behind us asking us to help them get employment within the army too.

There are about 120 Tamils working within the army farm. These females  need to serve for a period of just 15 years in order to be entitled to a pension. This, they say, is a great blessing for them. Despite what is being said by the Tamil politicians, for these Tamil civilians recruited by the army, life for them has changed dramatically and so has their perception of the army and the Sinhalese people, concluded Daily News.

It is alleged that the army-run farms are posing a threat to the local farmers and that they have to compete with the military-run farms. However, the Jaffna Security Force Headquarters Commander Maj. Gen. Dharshana Hettiarachchi, vehemently denied these allegations and added that the produce from these farms are not sent to the open market, but instead they are solely for the consumption of the military establishments and the military personnel.

The army says that their intention is to help these people manage their daily lives and these farms and gradually, they would step back from these civilian activities and hand them over to the people of the North to carry on these activities.

The army also  runs  coconut plantations in collaboration with the Coconut Development Board, Palmyra plantations in collaboration with the Palmyra Development Board, and does reforestation, in collaboration with the Forest Department.

Fifty unemployed  Jaffna youths, including rehabilitated former LTTE combatants, were recruited by the Sri Lanka Army  for the coconut cultivation project in the Army farm in the Palaly Army Cantonment.

These recruits are entitled to a monthly salary of Rs. 40,000 in addition to many other privileges. They are provided with meals, transport, medicine and pension rights in the Army on retirement. Their family members including parents have access to Army medical facilities depending on their marital status. They were required to work a regular 8.5-hour work shift and  were able to travel from their homes daily.

These ex-combatants, who were actively engaged during the war, have found it very hard to be accepted into society once the war ended. As much as they were hailed and feared during the rule of the LTTE, once the war ended these very combatants were shunned by the general public. As a result of it, they were not given employment by society as they were perceived to be violent. This situation left many of these ex-combatants unemployed.  ( Continued)

ආචාර්ය වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති

වෙන රටවල්වල වගේ ම අපේ රටෙත් අනාගාමික (Atheist) මිනිස්සු ඉන්නවා. ඒ අය අතරින් සමහර අය ඒ බව කියා පානවා. එහෙම කරන එකේ කිසිම වැරැද්දක් නෑ. සමාජයට පොදුවේ හානියක් නැතිනම් යම් කෙනෙක්ට තමන්ගේ අදහස් කියන්න බාධාවක් තිබිය යුතු නෑ. ආගම් අදහන අයට ගැරහීමක් අනාගාමිකවාදය (Atheism) තුළ නෑ. අනාගාමික මිනිස්සු ආගම් ගැන වදවෙන්නේ නෑ. එච්චරයි.

ආගම් විරෝධය (Antireligion) කියලා එකකුත් තියෙනවා. මේ අදහස් පිළිගන්න අය හැම ආගමකට ම විරුද්ධයි. මේක අනාගාමික වැඩක් නම් නෙවෙයි. මේක දේශපාලනික කටයුත්තක්.

අපේ රටේ තමන් නිරාගාමික (අනාගාමික) කියලා හඳුන්වා ගන්න අය අතරින් සමහරු අයිති වෙන්නේ ආගම්-විරෝධී ගොඩට. ඇත්තෙන් ම, ඒ අය හැම ආගමකට ම විරුද්ධ නෑ. ඒ අය නිතර ම තමන්ගේ විරෝධය සහ විවේචනය පළ කරන්නේ බුද්ධාගමට විරුද්ධව. ඒ හින්දා, ඒ අයව නම් කරන්න පුළුවන් බෞද්ධ-විරෝධී (Anti-Buddhist) කියලා.

මේ බෞද්ධ-විරෝධීන් තමන්ගේ මූලික ම කටයුත්තක් බවට පත් කරගෙන තියෙන්නේ මහා සංඝයාවහන්සේලාට පහරදීම. මේ අයට සිවුර අසාත්මිකයි. පහුගිය දවසක මංගල සමරවීර මහත්තයා දෙරුවන ගැන කියද්දිත් මේ අසාත්මිකතාව පැහැදිළි වුනා.

අපේ රටේ ඉස්මතු කරන මේ සංඝ-විරෝධය මූලික ව ම දේශපාලනික කාර්යයක්. සංඝයාවහන්සේලා යම් යම් ආකාරවලින් දේශපාලන කටයුතුවලට සම්බන්ධවීමත් මේකට හේතුවෙලා තියෙනවා. රටේ ජනගහනයෙන් සියයට එකක් විතර වෙන එංගලන්ත සභා ක්‍රිස්තියානි (කතෝලික නෙවෙයි) සමාජයේ පූජක පක්‍ෂය ඉතාමත් තීරක විදිහට අපේ දේශපාලන කටයුතුවලට සම්බන්ධ වුනාට ඒක හුඟක් අයට පේන්නේ නෑ. එංගලන්ත යටත්විජිත උරුමය ඇතුළේ අපේ රටේ ආයතනික බලය මෙහෙයවන පරිසරයක් ඇතුළේ ඒ බලපෑම් වෙන් කරලා හඳුනගන්නත් බෑ. ඒක වෙනම කතාවක්.

සිවුරට විරෝධය දක්වන අය කියන කතා ගණනාවක් තියෙනවා. පුංචි ම කාලයේ ළමයින් මහණකිරීමත් ඒ අයට තේරුම් ගන්න බෑ. එහෙම නැතිනම් තේරෙන්නේ නැති බව පෙන්වමින් ඒකට විරුද්ධ වෙනවා. යම් කෙනෙක් පැවිදිවෙන්න ඕන දුක ගැන අවබෝධ වෙලා, නිර්වාණ ප්‍රාර්ථනයෙන් නේ ද කියලා ඒ අය අහනවා. පොඩි අයට එහෙම අවබෝධයක් තියෙන්න විදිහක් නෑ. ඉතින් එහෙම අය මහණ වෙන්නේ ඇයි කියන එක ඒ අයට තියෙන මහ විශාල ප්‍රශ්නයක්.

රටක් කියලා කියන්නේ මොකක්ද කියලා මේ අයට තේරෙන්නේ නැති බවක් තමයි පේන්නේ. රටක් කියලා කියන්නේ සිතියමකින් ලකුණු කරලා පෙන්නන්න පුළුවන් භූමිය විතරක් නම් නෙවෙයි. ඒ භූමි සීමාව තුළින් ආවරණය වන සමස්ත ස්වභාව ධර්මයමත් රටට අයිතියි. මිනිසා කියන්නෙත් ඒ ස්වභාව ධර්මයේ ම කොටසක්. ඉතින් යම් භූමියක තියෙන ගහ කොළ, ඇළ දොළ, සතා සීපාවා, මිනිස්සු, අහස, ආශ්‍රිත මුහුද, මුහුදු ජීවීන් සහ සාගර සම්පත් වගේ මෙකී නොකී හැම දෙයක් ම රටක් කියලා අපි හඳුනාගන්න දේට අයිතියි.

ඇත්තෙන්ම රටක් කියලා කියන්නේ මේ ස්වභාවික භෞතික සීමාවත් ඉක්මවපු එකක්. භෞතික සීමාව ඉක්මවන නිර්මාණ කරලා තියෙන්නේ මිනිස්සු. පොදුවේ අපි සංස්කෘතිය කියලා කියන්නේ ඒ නිර්මාණවල එකතුවට. භාෂාව, සාහිත්‍යය, සිරිත් විරිත්, ඇගැයීම්, ආගම, ඇදහිළි, ආහාර පාන, ඇඳුම් පැළඳුම්, ගෙවල් දොරවල්වල ස්වභාවය, පවුල් සම්බන්ධතා, දේශපාලනයේ ස්වරූපය වගේ ඉවරයක් නැති දේවල් සංස්කෘතියකට ඇතුළත්. සංස්කෘතිය විසින් තමයි රටකට අනන්‍යතාවක් ලබා දෙන්නේ.

සංස්කෘතියක් ඇතුළේ අස්පර්ශනීය (ඒ කියන්නේ අත පත ගාන්න බැරි, Intangible) දේවල් ඕන තරම් තියෙනවා. ඇත්තෙන් ම වැඩි හරියක් තියෙන්නේ ඒවා තමයි. දැන් දැන් මේ විදිහේ අස්පර්ශනීය දේවල් වෙන් කරලා හඳුනාගෙන ඒවා ලෝක උරුම විදිහට නම් කරන වැඩපිළිවෙළකුත් ක්‍රියාත්මක වෙනවා. අපේ එල්ලංගා පද්ධති ක්‍රමයත් ඒ විදිහේ අස්පර්ශනීය ලෝක උරුමයක් බවට පත් කරපු බව අපි දන්නවා. අවුරුදු දෙකකට විතර කලින් චීනයේ සාම්ප්‍රදායික දින දර්ශනයත් අස්පර්ශනීය ලෝක උරුමයක් බවට පත් කළා. ඕනකමක් තියෙනවා නම් අපේ සිංහල අවුරුද්ද වගේ උත්සව පවා මේ විදිහට අස්පර්ශනීය ලෝක උරුම කියලා නම් කරගන්න පුළුවන්.

මේ විදිහේ අස්පර්ශනීය නිර්මාණ ඒ ඒ සමාජවලට අයිති සමාජ ප්‍රාග්ධනයක් (Social capital) විදිහට හඳුනාගෙන කටයුතු කරන උගත්තු ඉන්නවා. ඒ අයට ඒවා ගැන හොඳ වැටහීමක්, ඇගැයීමක් තියෙනවා.

අපේ සංස්කෘතිය ඇතුළේ භික්‍ෂූන්වහන්සේලාට විශේෂ තැනක් තියෙනවා. අද මහණ කරපු කුඩා දරුවෙක්ට වුනත් අපි දණ නමස්කාර කරලා වඳින්නේ ඒ හින්දා. මේක අපේ ඇගැයීම්වලට අදාළ කටයුත්තක්. හැම සංස්කෘතියක් ඇතුළේ ම ඒ සංස්කෘතියට අදාළ ඇගැයීම් (Cultural values) තියෙනවා. මේ ඇගැයීම් හඳුනාගන්න පුළුවන් වෙන්නෙත් අස්පර්ශනීය විදිහට.

ඉතිහාසය පුරා ම අපේ ස්වාමීන්වහන්සේලාට සමාජ නායකත්වයක් පැවරිලා තියෙනවා. ඒක අපේ සමාජ සම්මුතියෙන් සිද්දවෙච්ච එකක්. එහෙම නැතුව මේ වැඩේට අදාළ කරුණු කාරණා ත්‍රිපිටකයෙන් හොයාගන්න අපිට බෑ. සමාජ නායකත්වය කියන්නේ වගකීමක්. ඉතින් අපේ රටේ මිනිස්සු මහණ වෙන්නේ, ළමයි මහණ කරන්නේ නිර්වාණය අරමුණු කරගෙන විතරක් ම නෙවෙයි.

මෙතෙන්ට අපේ ජාතික අරමුණත් අදාළයි. ඉතිහාසය පුරා ම අපි වැඩ කරලා තියෙන්නේ එක්තරා පොදු, ජාතික අරමුණක් වෙනුවෙන්. බුද්ධ ශාසනයේ චිරස්ථිතිය තමයි අපේ ජාතික අරමුණ.

මිහිඳු මහ රහතන්වහන්සේ වැඩම කළාට පස්සේ මහා විහාරය පිහිටුවීමේදීත්, ආක්‍රමණිකයාගෙන් රට මුදවා ගන්න දුටුගැමුණු මහ රජතුමාගේ නායකත්වයෙන් කරපු සටනේදීත්, ත්‍රිපිටකය ග්‍රන්ථාරූඪ කිරීමේදීත්, අටුවා ලිවීමේදීත්, පොළොන්නරුවේ දී කරපු මහා ශාසන ශෝධන කාර්යයේදීත්, දඹදෙණිය යුගයේ දී කරපු ධර්ම ග්‍රන්ථ ලිවීමේදීත්, ලන්දේසි කාලයේ දී නැවත උපසම්පදාව හඳුන්වා දීමේදීත්, එංගලන්ත කිරීටයට අපේ රටේ පාලනය පවරා දීපු ගිවිසුමේදීත්, අන්තිමට අපි හදාගත්ත ජනරජ ව්‍යවස්ථා දෙකේදීත් මේ ජාතික අරමුණ විවිධාකාරයෙන් ප්‍රකාශයට පත් කෙරිලා තියෙනවා.

මේ ජාතික අරමුණට අදාළ සමාජ වගකීම් අපේ ස්වාමීන්වහන්සේලා විසින් ඉෂ්ට කරලා දෙයි කියන බලාපොරොත්තුව අපිට තියෙනවා. ඉතින් අපේ ස්වාමීන්වහන්සේලා කරන්නේ බණ කියන එක විතරක් නෙවෙයි. එහෙම නැතිනම් සමාජයෙන් ඈත්වෙලා භාවනා කරන එකමත් නෙවෙයි. මේ කටයුතුත් උන්වහන්සේලා අතින් සිද්ද වෙන්න ඕන. ඒ වගේ ම, බුද්ධ ශාසනය පවත්වා ගෙන යෑමට අවශ්‍ය, මේ ශාසනය සහ ධර්මය ඉදිරි පරම්පරාවලට රැකලා දීමට අවශ්‍ය කටයුතුත් උන්වහන්සේලා විසින් කරයි කියලා අපි බලාපොරොත්තු වෙනවා.

හැම මනුස්සයෙක් ම හැම දේට ම එක විදිහට දක්‍ෂ නෑ. මේක අපේ ස්වාමීන්වහන්සේලාටත් අදාළ කාරණයක්. ඉතින් අපේ සමහර ස්වාමීන්වහන්සේලා බණ කියන්න දක්‍ෂයි. තවත් සමහර ස්වාමීන්වහන්සේලා පොත් පත් ලියන්න දක්‍ෂයි. තවත් සමහර ස්වාමීන්වහන්සේලා පන්සල්, වෙහෙර විහාර හදන්න දක්‍ෂයි. ඒවා පාලනය කරන්න දක්‍ෂයි. තවත් ස්වාමීන්වහන්සේලා දක්‍ෂ ගෝලයෝ හදන්න. ගංවතුරක්, නාය යෑමක් වගේ ආපදාවක් වෙච්ච වෙලාවට ඉස්සරහට ඇවිල්ලා මිනිස්සුන්ට උදව් කරන වැඩේට නායකත්වය දෙන්න හැකියාව තියෙන ස්වාමීන්වහන්සේලාත් වැඩ ඉන්නවා. චිත්‍ර අඳින්න, ගීත ලියන්න දක්‍ෂ ස්වාමීන්වහන්සේලා පවා වැඩ ඉන්නවා. ඉතින් අපේ සංඝයාවහන්සේලා විවිධ හැකියාවන් තියෙන අය.

ඒ වගේ ම, උන්වහන්සේලා කරන වැඩට අදාළව ස්වාමීන්වහන්සේලාගේ හැසිරීම් තේරුම් ගන්නත් අපිට පුළුවන් වෙන්න ඕන. ආරණ්‍යවාසීව පූර්ණකාලීනව භාවනා කරන ස්වාමීන්වහන්සේලා හැසිරෙන විදිහට වැඩ කරන්න ගම්වල වැඩ වාසය කරන ස්වාමීන්වහන්සේලාට බෑ. බණ ගෙවල්, දාන ගෙවල්, පාංශකූල පවා කොච්චරක් නම් තියෙනවා ද? ඉතින් තමන් විසින් ඉෂ්ට කරන ශාසනික වගකීමට අදාළ විදිහට තමයි උන්වහන්සේලා හැසිරෙන්නේ.

එක කාරණයක් වෙනුවෙන් දක්‍ෂ ස්වාමීන්වහන්සේ නමක් අතින් තවත් පැතිවලින් අඩුපාඩු සිද්දවෙන්න පුළුවන්. කාලයකට කලින් ගම්පහ ප්‍රදේශයේ වැඩ සිටිය පූජ්‍ය දරමිටිපොළ රතනසාර හාමුදුරුවෝ කියලා කියන්නේ අපේ රටේ දේශපාලන කටයුතුවලට මූලික වෙලා කටයුතු කරපු, ජේ. ආර්. මහත්තයා එක්ක පවා හරි හරියට හැප්පිච්ච ස්වාමීන්වහන්සේ නමක්. ඒත් උන්වහන්සේ සිගරැට් පානය කළා. සිගරැට් වැළඳුවා කියලා අපි කියන්නේ නෑනේ. සමහර වෙලාවට දායකයෝ එක්ක ප්‍රශ්න ඇති කරගෙන පන්සල ඉස්සරහ පාරේ (ගම්පහ රෝහල පැත්තෙන් තියෙන කොළඹ පාරේ) සිගරැට් බිබී ඇවිද්දා. එහෙම වුනා කියලා උන්වහන්සේට දක්වපු ගෞරවය මිනිස්සු අඩු කරගත්තේ නෑ.

ලැබෙන සමාජ නායකත්වය හින්දා, සමාජ වගකීම් ඉටු කිරීමට ලැබෙන සත්කාර හින්දා ඒ දේවල්වලින් අයුතු ප්‍රයෝජන ගන්න අයත් සිවුරු ඇඳගන්න පුළුවන්. අශෝක අධිරාජ්‍යයාත්, පරාක්‍රමබාහු මහ රජතුමාත් මේ විදිහේ අත්දැකීම්වලට මුහුණදීලා ශාසනය හෝදන්න කටයුතු කරපු බව අපි දන්නවා.

ඉතින් සිවුර කියන්නේ මේ හැම දේ ම නිරූපණය කරන සංකේතය. සමහර ස්වාමීන්වහන්සේලාගේ හැසිරීම්වල අඩුපාඩු තියෙන බව දැන දැනත් සිවුරට ගරු කරන්න ඕන” කියන අදහස අපි ඇති කරගෙන තියෙන්නේ ඒ හින්දා. සිද්දවෙන අඩුපාඩු ඒකට සුදුසු වෙලාවක, සුදුසු නායකත්වයක් යටතේ හදාගන්න පුළුවන්. ඒ කොහොම වුනත්, සිවුරට පහර දෙනවා දකිද්දි අපිට රිදෙනවා. ඒක ශාසනයට එල්ලවෙන අභියෝගයක් කියලා අපි හිතනවා. අපි ඒ වැඩේට එරෙහිව නැගී සිටිනවා.

සිංහල බෞද්ධයා කියන සංස්කෘතික නිර්මිතය බුද්ධ ශාසනයේ චිරස්ථිතිය වෙනුවෙන් යුද්ධ කරන්නත් දක්‍ෂයි. ශාසනයට හානියක්, අනතුරක් වෙනවා කියලා තේරිච්ච ගමන් ම අපි කඩු, පොලු ඇරගෙන ඉස්සරහට එනවා. මේකට අදාළ මෙහෙයවීම ලැබෙන්නේ සාමූහික විඥානයකින්. එහෙම නැතුව කවුරුවක් කීවාට අපි කඩු පොලු අතට ගන්නේ නෑ. සිංහල මිනිස්සු නියෝගවලින් මෙහෙයවන්න අමාරුයි!

ආචාර්ය වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති

ප්‍රවෘත්ති නිවේදනය මාධ්‍ය ඒකකය -තාක්ෂණ හා නවෝත්පාදන රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශය

ඩෙංගු වසංගතය මැඩලීමට  සහය වීම වෙනුවෙන් ඩ්‍රෝන තාක්ෂණ ක්‍රමවේද නිර්මාණයට ආතර් සී. ක්ලාක් ආයතනය සූදානම් – අමාත්‍ය තිලංග සුමතිපාල

ඩෙංගු වසංගතය මැඩලීම සඳහා සහයවීම වෙනුවෙන් ඩ්‍රෝන තාක්ෂණ ක්‍රමවේද නිර්මාණයට ප්‍රමුඛත්වය ගෙන කටයුතු කිරීමට නවීන තාක්ෂණය පිළිබඳ  ආතර් සී. ක්ලාක් ආයතනය සූදානම් බව තාක්ෂණ හා නවෝත්පාදන  රාජ්‍ය අමාත්‍ය තිලංග සුමතිපාල පැවසීය. පසුගියදා එම ආයතනයේ ඉදිරි කටයුතු පිළිබඳ සොයාබැලීමේ නිරීක්ෂණ චාරිකාවකට එක්වෙමින් ඹහු මෙම අදහස් පළ කළේය. එහි දී අමාත්‍යවරයා මෙසේ ද අදහස් පළ කළේය.

නවීන තාක්ෂණය පිළිබඳ ආතර් සී. ක්ලාක් ආයතනයේ පර්යේෂණ විද්‍යාඥයින් ඩ්‍රෝන තාක්ෂණය පිළිබඳව විශාල මහන්සියකින් සහ උනන්දුවකින් පර්යේෂණ  කටයුතු කර තිබෙනවා. මේ පිළිබඳ අවධානය යොමු කළ අප යෝජනා කළා ඩෙංගු වසංගතය මැඩලීමට මේ ක්‍රමවේදය යොදා ගැනීම පිළිබඳව. ඒ සඳහා ඔවුන්ට සක්‍යතාව ඇති බැවින්  එයට ප්‍රමුඛත්වය ගෙන කටයුතු කිරීමට එකඟතාව පළ කර තිබෙනවා. ඩෙංගු වසංගතය වැනි තත්වයක් පාලනයට ඉහළින් ගොස් නිරීක්ෂණය කිරීම වැදගත් වෙනවා. එහිදී  පාසල්, රාජ්‍ය ආයතන, විශාල ගොඩනැගිලි, හිස් ඉඩම් ආදිය තුළ ජලය එකතු වන ආකාරය පිළිබඳ නිරීක්ෂයට, ඡායාරූප වාර්තා ගැනීමට, මෙන්ම එය පාලනයට අදාල නිශ්චිත ස්ථාන වලට බෙහෙත් වැනි දේ ඉසීම හෝ ධූමායනය ආදී පිළියම් යෙදීමටත් හැකිවෙනවා. මේ පිළිබඳව සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශය සමඟ සාකච්ඡා කර ඉක්මනින්ම ඒ සඳහා අවශ්‍ය තාක්ෂණය ක්‍රමවේද නිර්මාණයට කටයුතු කරනවා.  

රජයට අවශ්‍ය වන්නේ නූතන තාක්ෂණය උපරිම අයුරින් රටක් ලෙස භාවිතයට ගැනීමයි. ඒ සඳහා අභ්‍යන්තර තීන්දු ගැනීමේදීත්, ඒවා ප්‍රායෝගිකව ඉටුකර ගැනීමේදී අලුත් තාක්ෂණය යොදාගෙන එයින් උපරිම ඵලදායිතාවක් ලබා ගැනීමයි අපේ අරමුණ. අතිගරු ජනාධිපතිතුමා අපට උපදෙස් දී තිබෙනවා කෘෂිකර්මයට අදාළ ක්ෂේත්‍රයන්හි දී තාක්ෂණයට වැඩි නැඹුරුවක් දක්වා ඵලදායිතාව වැඩිකරගැනීමට අවධානය යොමුකරන ලෙසට. නවීන තාක්ෂණය පිළිබඳ ආතර් සී. ක්ලාක් ආයතනය මගින් දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයට වැඩි දායකත්වයක් දීමට හැකි, කෘෂිකර්ම ක්ෂේත්‍රයේ ද, භාවිතා කළ හැකි අලුත් තාක්ෂණයන් නිර්මාණය කර තිබෙනවා. ඹවුන්ට තවත් අවශ්‍ය සහයෝගය ලබා දී රට තුළ කෘෂිකර්ම ක්ෂේත්‍රයේ  වියදම අඩුකර ගනිමින් ඉහළ ඵලදායිතාවක් ලබාගැනීමටද හැකි වෙනවා. කිලෝ දහයක් පමණ ධාරිතාවකින් යුත් බරක් ගෙන යා හැකි ලෙසට ඩ්‍රෝන  තාක්ෂණයක් ඔවුන් නිර්මාණය කර තිබෙනවා. එය කෘෂි කර්මාන්ත ක්ෂේත්‍රයේ තේ, වී, රබර් වැනි වගාවන්හි යොදවා  සාර්ථක ලෙස පර්යේෂණ අත්හදාබැලීම් සිදුකර තිබෙනවා. ඉදිරියටත් අපේම නව තාක්ණයන් ලෙස ඒවා සංවර්ධනය කිරීමට ද ඔවුන් පර්යේෂණ සිදු කරනවා.”

මෙම අවස්ථාවට අමාත්‍යාංශ ලේකම් චින්තක ලොකුහෙට්ටි,  ආතර් සී. ක්ලාක් ආයතනයේ අධ්‍යක්ෂ  ජනරාල් සනත් පනාවැන්නගේ, පර්යේෂණ විද්‍යාඥයින් වන කවීන්ද්‍ර ජයවර්ධන, ජනක අඩස්සූරිය යන මහත්වරුන් ඇතුළු පිරිසක් එක්ව සිටියහ.

මාධ්‍ය ඒකකය –තාක්ෂණ හා නවෝත්පාදන රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශය

පේශල පසන් කරුණාරත්න සභාපති සමනල යෞවන සමාජය නාවලකන්ද

කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ වලල්ලාවිට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස සීමාවට අයත් 849 – D ග්‍රාමසේවා වසම තුල පිහිටා ඇති නාවලකන්ද වනාන්තර පද්ධතිය ඉහල ජෛව විවිධත්වයක් සහිත සදාහරිත වැසි වනාන්තර ලක්ෂණ වලින් සමන්විත වූ වනසංරක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට අයත් රක්ෂිත වනාන්තර කිහිපයක එකතුවකි.

පාරිසරික අධ්‍යයනයන් සහ පර්යේෂණයන් කිසිවක් සිදුනොවුනු මෙම වටිනා වනාන්තර පද්ධතිය විවිධාකාර හේතූන් නිසා කලක පටන් විනාශයට පත්වෙමින් පවතී. මෙම වනාන්තර පද්ධතිය සතු ජම්බුගහහේන් කන්ද රක්ෂිත කොටස දැඩි බෑවුම් සහිත උස් කඳු මුදුනක පිහිටි වනාන්තරයක් වන අතර ඉහල ජෛව විවිධත්වයක්ද මෙහි දැකිය හැකිය. මෙම වනාන්තරය මගින් ජම්බුගහහේන් කන්ද ස්ථායිලෙස පවත්වා ගනිමින් නායයාම් ආදියෙන් ආරක්ෂා කරන නිසා කන්ද පාමුල පිහිටි ජනාවාසයන්ට විශේෂ ආරක්ෂාවක්ද ලැබී තිබේ.

ඉහල වටිනාකමක් තිබුනද මේ වන විට එම රක්ෂිත කලාපය දැඩි තර්ජනයට ලක්ව විනාශ වෙමින් පවතී. විශේෂයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ සමස්ත වනාන්තර පද්ධතියටම වසංගතයක් වූ වල්ලපට්ටා ජාවාරම් කරුවන්ගේ ග්‍රහණයට මෙම වනාන්තර කොටසද  නතු වී විශාල විනාශයක් සිදුවී තිබේ. වල්ලපට්ටා ලබා ගැනීම සඳහා මේ වන විටත් විශාල ගස් ප්‍රමාණයක් කපා බිම හෙලා දමා ඇත. සූක්ෂම අයුරින් වනාන්තරය තුළට ඇතුලු වී කියත් වැනි ආයුධ භාවිතයෙන් ගස් කපා දමා කැබලිකරමින් තැනිත් තැන ගොඩ ගසා ඇති අයුරු දක්නට ලැබේ. වනය තුල වාඩියක් තනා එය තුලට වී ආහාර  පවා සකස්කර කරගනිමින් කලක  පටන් මෙම ජවාරමේ නිරත වී ඇති අයුරු දැක ගැනීමට හැකියාව ලැබේ.

වල්ලපට්ට ගස් වලට අමතරව තවත් ශාක විශේෂ රැසක් කපා දමා ඇති අතර ඒ නිසාවෙන් අලුතෙන් ජීවය ලබන කුඩා ශාකයන්ද විනාශ වී ඇති අතර වන සතුන්ගේ වාසස්ථාන පවා අහිමි වී ඇත. සර්ප විශේෂ , කුරුළු විශේෂ, ක්ෂීරපායින් විශේෂ සහ සමනලුන් වැනි කෘමි විශේෂ රාශියක් වෙසෙන මෙම පරිසර පද්ධතිය වැනසීම නිසාවෙන් ඔවුන්ටද විශාල බලපෑමක්  එල්ල වී ඇත. මේ නිසා මෙහි වාසය කල සතුන් ගම්මානය කරා පැමිණෙන අතර ඒ හේතුවෙන් වන ජීවීන්ගේ ජීවිත වලටද තර්ජන එල්ලවී තිබේ. වනසතුන්ට වාසස්ථාන සහ ආහාර අවම වීමෙන් වන සතුන් ගම් වැදී මිනිසුන් සමඟ ගැටුම් ඇති වීමද සිදු වේ.

ඉහල වටිනාකමක් ඇති මෙම ප්‍ර‍දේශය දිගින් දිගටම මෙලෙස  ජාවාරම්කරුවන්ගේ ග්‍රහනයට නතුවී ගස්වැල් කපා දැමීම නිසාවෙන් රක්ෂිත කඳුමුදුනේ ස්ථායිභාවය බිඳ වැටී නායයෑම් සිදුවී කඳු පාමුල වෙසෙන ගම්වාසීනගේ ජීවීතවලට පවා හානි සිදුවීමේ අවධානමක් මතුව පවතී. අදාල නිලධාරීන් මේ දැවැන්ත විනාශය පිළිබඳව සොයා බලා රක්ෂිතය විනාශකල අයවලුන්ට නීතීය ක්‍රියාත්මක කොට මෙම රක්ෂිත කලාප රැක ගැනීම සඳහා කඩිනම් ක්‍රියාමාර්ග ගත යුතු කාලය එලඹ තිබේ.

ස්තූතියි.

පේශල පසන් කරුණාරත්න
සභාපති
සමනල යෞවන සමාජය
නාවලකන්ද

Courtesy Sputnik

Earlier this day, the Russian Foreign Ministry confirmed that Libyan National Army (LNA) leader Field Marshal Khalifa Haftar had left Moscow without signing a ceasefire agreement with the head of the UN-backed Government of National Accord (GNA) Fayez al-Sarraj.

Commenting on the failure to reach a ceasefire agreement between Libyan Field Marshal Khalifa Haftar and the UN-backed government, Russian Foreign Minister Sergei Lavrov said that Libya’s statehood had been destroyed by NATO.

“If Libya could become ‘a second Syria’, I believe the Libyan people will benefit from this. Unfortunately, there is no statehood in Libya so far,” Lavrov said at a press conference, held after talks with Sri Lankan Foreign Minister Dinesh Gunawardena.

“The Libyan statehood was bombed by NATO in 2011, and we are still facing the consequences of this illegal, criminal escapade, the Libyan people first of all,” Lavrov said.

The Russian foreign minister noted the need to urge the conflicting parties in Libya to negotiate instead of resorting to using force.

On Monday, Haftar met with Libya’s internationally recognised prime minister, Fayez Sarraj in the Russian capital for talks mediated by Russia and Turkey. That day, Lavrov said that Haftar had asked for a little extra time to look at a draft ceasefire agreement between Libya’s conflicting sides.

However, early this morning, it was announced that Haftar had left Moscow without signing a deal.

On Assassination of Soleimani

According to the Russian foreign minister, the assassination of Qassem Soleimani, the head of the Islamic Revolutionary Guard Corp’s Quds Force, was the culmination of US illegal actions.

“Of course, the killing of Qasem Soleimani, an official representative of the Iranian government who was paying a visit to neighbouring Iraq, was the culmination of Washington’s illegal actions. This is certainly beyond any international legal and humane framework,” Lavrov said at a press conference after talks with Sri Lankan Foreign Minister Dinesh Gunawardena.

He added that Washington’s policies on Iran were behind the increase in tensions in the Persian Gulf area.

“Of course, no one can be satisfied with the events in the Persian Gulf area, where tensions are increasing, and, I would say, nervousness is increasing, which affects practical steps and results in people’s deaths,” Lavrov said.

© Fotolia / Borna_MirTehran Plans to Take Trump to International Court for Soleimani’s Assassination – Iran’s Top JudgeSoleimani, 62, was killed in Baghdad on January 3 when the convoy he and a senior Iraqi Shia militia leader were riding in was struck by a US Reaper drone.

Donald Trump ordered the strike without seeking the approval of Congress, which is normally required in such cases.

Trump and US Secretary of State Mike Pompeo have claimed, citing undisclosed intelligence, that Soleimani was planning attacks on US embassies, creating the impression that he was posing a threat to US security.

ALI SUKHANVER

‘The fool’s paradise’ is getting more and more populous with the people who are misguided rather detracted by different misunderstandings. Among the long queue of such distracted ones is Mr. Narendra Modi too.  In every speech he claims that he is the most popular leader in India and his political party the BJP rules over the hearts of the people of India. He claims that no one in India has got guts to defeat the BJP in the coming years. His mouth-peace media persons also keep on the same string all the time but on-ground realities altogether otherwise. The performance chart of the recent elections of the Jharkhand State Assembly must be an eye-opener to the BJP which were held in five phases from 30^th Nov 2019 to 20^th Dec 2019. According to the results announced by the election authorities BJP got 25 seats; in 2014 elections this number was 37. Astonishingly the regional political parties secured a far better rather far stronger position in these elections. This situation indicates that the BJP is losing an over-all support from the general public.

The reasons behind this political defeat could be many but the most important one is the extremism expressed by the BJP at different occasions. Revocation of articles 370 and 35 A in the states of Indian Occupied Jammu and Kashmir and implementation of the amended Citizenship Act 2019 are the other reasons behind the political defeat of the BJP. All these actions of the Modi government have generated very deep-rooted hatred against the BJP. Recent results of the Jharkhand Assembly reflect this hatred very honestly. This poor political mandate in fact shows public discontentment against incumbent BJP government’s radical policies. Certainly BJP’s advisers need a serious review of their policy objectives to minimize this hatred against the Modi government. Mr. Modi must try to realize that every battle could not be won with the help of media-warriors. He must look at the increasing protest against the amended Citizenship Law which is getting intensified day by day. The Modi government has banned public gatherings in several areas of the country including India’s most populous state Uttar Pradesh. Internet access has also been disrupted in many parts of the country including the capital New Delhi. 

On 19^th December 2019, the Time reported that during a protest procession several prominent protesters were also detained, including historian Ramachandra Guha. He was among more than 200 peaceful protesters detained in the southern city of Bengaluru a day before. Students of different colleges and universities are also expressing their intense reaction on the Citizenship Amendment Act 2019. Law enforcement agencies are treating the protesting students as they are not the Indians; they are the Pakistanis. In Aligarh Muslim University and Jamia Millia Islamia University, the law enforcement agencies tried to snub the protesters in the most violent manner by firing different poisonous tear gasses were on them. Media reports say that many students are seriously injured and many missing. More than35 students of Jamia Millia Islamia University and more than a dozen from Aligarh Muslim University have been arrested; reports say. But in spite of all this brutality, the supporters of Modi sarkar are harping on the same string that India is heading towards a new era of peace and prosperity under the leadership of Mr. Modi.

At the same time, there are some very positive social indicators too going side by side with negativity projected by the Modi government in the Indian society. One of these positive indicators is that the Indian public has started realizing that extremism promoted by a handful of people is disfiguring the true face of ‘shining India’. They have started feeling that the extremist approach of BJP is pushing India towards a very unfortunate disintegration. It is the result of this realization that various NGOs consisting of people representing different religions philosophies have also joined hands with the Muslims in the protest against the actions of the Modi government. The streets and roads of different cities are resonating with the slogans ‘Hindu Muslim Sikh Isai, aapas mein hain bhai bhai’ (Hindus, Muslims, Sikhs, Christians, we are all brothers). Let us see how Mr. Modi counters this new revolutionary move leading to social unity and religious harmony in the Indian society.

– ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කෙන්ද්‍රයේ විධායක අධ්‍යක්ෂිකා සුරංගි ආරියවංශ කියයි

රාජ්‍ය නිලධාරීන් සිය වෘත්තීය ගෞරවය ආරක්ෂා කර ගැනීමට කටයුතු කළ යුතු බව ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කේන්ද්‍රය අවධාරණය කරයි. එහි විධායක අධ්‍යක්ෂිකා සුරංගි අරියවංශ මහත්මිය මාධ්‍ය නි‍වෙදනයක් නිකුත් කරමින් මේ බව සඳහන් කර තිබේ. ෙ පසුගියදා හෙළිදරව් වූ හඩපට ආදිය මඟින් රාජ්‍ය නිලධාරීන්ගේ විනිවිද භාවය පිළිබඳ ගැටළු රැසක් මතුවී ඇති බව එම නිවේදනයේ දැක්වෙයි.

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී රංජන් රාමනායක මහතා සතුව පැවති බව සඳහන් වන හඩ පට රැසක අධිකරණ, පොලිසිය ඇතුළු අංශ ගණනාවක රාජ්‍ය නිලධාරීන්ගේ බව කියන හඩ කොටස් ඇතුළත්ව තිබූ බවත් එම හඩපට අනුව මෙරට සමස්ත රාජ්‍ය සේවයේම විනිවිද භාවය පිළිබඳව ගැටළුවක් මතුවන බව සුරංගි ආරියවංශ මහත්මිය පෙන්වා දෙයි. විශේෂයෙන් අධිකරණය සහ පොලිසිය ස්වාධින බවට මෙරට ජනතාව අතර පැවති මතය එම හඩපට මඟින් අහෝසි වී ගොස් ඇති බව ඇය සඳහන් කර තිබේ. මෙරට සාමාන්‍ය ජනයා තවදුරටත් නීතිය සහ පොලීසිය  පිළීබඳව තබා ඇති විශ්වාසය එම හඩ පට නිසා පළුදු වී ඇති බවත් එය ඉතා බරපතල තත්වයක් බවත් ආරියවංශ මහත්මිය සඳහන් කරයි.

මුදලට හෝ වෙනත් වරප්‍රසාද සදහා වහල් වන රාජ්‍ය සේවාවකින් සැබෑ ජනතා සේවයක් අපේක්ෂා කළ නොහැකි බව ආරියවංශ මහත්මිය පෙන්වා දෙයි. ස්වාධින රාජ්‍ය සේවා කෙමිෂන් සභා වැනි ආයතන කොතරම් පිහිටුවා තිබුනද මෙරට ස්වාධින රාජ්‍ය සේවාවක් පිහිටුවාගැනීමට නොහැකි වීම ඉතා කණගාටුදායක තත්වයක් බව ද ශ්‍රීි ලංකා මානව හිමිකම් කේන්ද්‍රයේ අදහසයි. මේ නිසා විශේෂයෙන් ජනතා බදු මුදලින් වැටුප් ලබන ජනතා  සේවකයින් මීට වඩා විනිවිද භාවයකින් යුක්තව සිය වෘත්තීය ගෞරවය ආරක්ෂා වන පරිදි කටයුතු කළ යුතු බව ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කෙන්ද්‍රය අවධාරණය කරයි.

(මෙම නිවේදනයට අදාලව ශ්‍රී ලංකා මානව හිමිකම් කේන්ද්‍රෙය් විධායක අධ්‍යක්ෂිකා සුරංගි ආරියවංශ මහත්මියගේ හඩ පටය සහ ඡායාරූප මේ සමඟ යොමු කර ඇත)

මාධ්‍ය ඒකකය

ශ්‍රීලංකා මානව හිමිකම් කේන්ද්‍රය

2020 ජනවාරි 14 වනදා 

Courtesy NewsIn.Asia

As both US and Lanka respect democracy, it is important to present a solution that will be acceptable to the people, Gotabaya said.

Colombo, January 14 (newsin.asia): Sri Lankan President Gotabaya Rajapaksa told the visiting Deputy Assitant to US President Donald Trump Lisa Curtis and Acting Assistant Secretary for South and Central Asia Alice G Wales on Tuesday, that a decision on the controversial Millennium Challenge Corporation (MCC) compact will be taken considering the views of the people and after the expert committee which is going into it comes out with its report.

It is important to address the concerns of the people. As both countries respect democracy, it is important to present a solution that will be acceptable to the people,” Gotabaya said.

The proposal is therefore now being reviewed by a Panel of Experts. This group will also study other countries’ experience with the MCC and the impact its projects had on those countries,” the President added.

Delineating his development priorities, Gotabaya said these centered around poverty alleviation and economic development for all.

To create a business-friendly environment steps such as a simplified tax system have already been taken, he said. Education, agriculture, technology-based industries, tourism are some of the areas the government is keen to develop.

Gotabaya pointed out that, currently, the US is Sri Lanka’s largest apparels buyer. But as Sri Lanka is ready for IT, and technology-based industries, the President invited the US to invest in these sectors.

Addressing US concerns regarding the Indian Ocean region, the President assured Wells that Sri Lanka will follow a policy of neutrality.

As such, Sri Lanka will ensure that the Island’s relations with countries do not cause any concern for other countries in the region,” he assured.

US officials Lisa Curtis and Alice Wells appreciated the steps taken and the meeting ended on a positive note, a press release from the Presidential Media Division said.

(The picture at the top shows Gotabaya Rajapaksa meeting US officials Lisa Curtis, Alice Wells, and Ambassador-AlainaTeplitz)

Courtesy NewsIn.Asia

President Gotabaya Rajapaksa had said that he is striving to keep Sri Lanka free and economically independent

Colombo, January 14 (newsin.asia): The visiting Chinese Foreign Minister, Wang Yi, told Sri Lankan President Gotabaya Rajapaksa here on Tuesday, that China will not allow any outsiders to interfere in Sri Lanka’s internal affairs.

In a thinly veiled reference to the Western countries’ bid to dictate terms to Sri Lanka on human rights and ethnic reconciliation at the UN Human Rights Council (UNHRC), Wang said: We will not allow any outside influences to interfere with matters that are essentially internal concerns of Sri Lanka.”

Responding to Lankan President Gotabaya’s statement that he is striving to keep Sri Lanka independent and economically free, Wang said: China stands for Sri Lanka’s sovereignty, territorial integrity and independence. As Sri Lanka’s strategic partner, China will continue to standby Sri Lanka’s interests. As in the past, would be Sri Lanka’s longtime partner in prosperity and growth.”

Wang noted that China’s policy towards Sri Lanka had always been consistent and that it would continue to be Sri Lanka’s reliable friend.”

President Gotabaya had earlier said: Sri Lanka is a small country. Fortunately or not, it is geographically placed in a most strategic location. As a result, the country has to face many political challenges. The only way to overcome them is to be economically strong. Economic independence will ensure political independence.”

The Foreign Minister of Wang congratulated China’s old friend” President Gotabaya Rajapaksa on his election and added that he was confident that the already existing strong bilateral relations could be further strengthened.

President Gotabaya warmly reciprocated the visiting Minister’s good wishes and revealed that he was an admirer of President Xi Jinping, especially his work in poverty alleviation. Xi’s model of poverty alleviation had been incorporated into his own manifesto, he added.

Referring to the Lankan President’s visit to China in February, the Chinese Foreign Minister said that all arrangements would be made for him to meet with relevant parties who could help Sri Lanka in the areas of technology, tourism, infrastructure and other related fields of development. The visit, he assured, will be most productive.”

Driving home the point that China is sanguine about Sri Lanka’s progress, Wang said: Sri Lanka may have less landmass, but it will soon be strong economically. China will be with Sri Lanka in its striving to reach this goal.”

The Ambassador of China to Sri Lanka Cheng Xueyuan, Vice Minister of Commerce Qian Keming, Vice Chairman of China International Development and Cooperation Agency Zhou Liujun, Secretary to the Lankan President Dr. P. B. Jayasundara, honorary adviser to the President Lalith Weeratunga and the Additional Secretary to the President on International Relations Admiral Jayanath Colombage were present during the discussion.

Courtesy NewsIn.Asia

Lankan Foreign Minister Gunawardena thanked Sergey Lavrov for Russia’s unfailing support for Sri Lanka’s sovereignty.

Colombo, January 14 (newsin.asia): Russia and Sri Lanka will continue to cooperate in the UN Human Rights Council (UNHRC) and other UN bodies to pursue shared interests,” said the Sri Lankan Foreign Minister Dinesh Gunawardena in his interaction with the visiting Russian Foreign Minister Sergey Lavrov here on Tuesday.

In the past three decades, we have fought against ruthless terrorism in or respective countries. We face numerous challenges in multilateral fora where we continue to support each other. I take this opportunity to extend Sri Lanka’s deep appreciation to the government of the Russian Federation for its unequivocal support for Sri Lanka’s sovereignty and territorial integrity. Therefore, a strong sense of understanding , solidarity and mutual respect underpin the Sri Lanka-Russia bilateral engagement,” Gunawardena said.

The two countries pledged to cooperate in economic development. The agreed areas of cooperation are: agriculture and the food economy, fisheries, water management, education, including technical and vocational education, trade and investment, tourism, security and defense, including counter terrorism, science and technology, renewable energy and oil exploration.

The two countries pledged to take bilateral trade from the 2018 level of US$ 388.98 million to US$ 700 million.

Previously, when Russia was part of the USSR, the latter had helped Sri Lanka in the field of housing, irrigation and steel and tyre manufacturing. Since 1840, Russian political movements and literature had greatly shaped the political thinking and literature of Sri Lankans, Gunawardena recalled.

At his meeting with President Gotabaya Rajapaksa, Foreign Minister Lavrov said that over five thousand Sri Lankans have graduated from Russian universities. Presently, there are around 800 students studying in Russia. The scholarship scheme for military cadets which was organized when President Gotabaya was Sri Lanka’s Defense Secretary is still an ongoing program which has increased its intake to 70 students.

President Gotabaya spoke of the possibility of new flights to Russia in the near future.

He pointed out that Foreign Minister Sergey Lavorv had begun his diplomatic career in Sri Lanka in 1972 and had learnt Sinhala during his stay here.

Courtesy NewsIn.Asia

Arrests result in serious loss of liberty and reputation

Colombo, January 14 (newsin.asia): Arrests result in serious deprivation of liberty of citizens and has other significant implications, such as loss of reputation and standing in the society, the Sri Lankan President Gotabaya Rajapasa told the Acting Inspector General of Police Senior DIG C. D. Wickramaratne.

Arrests are to be carried out only when absolutely necessary and upon a decision taken with utmost care and in strict compliance of the law, the President told the police chief.

The President further directed the police to ensure that, necessity to arrest is made entirely on the professional judgment of the officers in charge. They should discharge their duty independently and without any fear or favour.

Due respect should be given by officers discharging such duties to Members of Parliament as representatives of the people and professionals such as doctors.

The police were further directed by the President to apply the law equally to all citizens of Sri Lanka without any discrimination.

The President directed the police to duly and properly discharge the duties with utmost diligence and upon advice from the Attorney General when required.

(The featured image at the top shows C.D.Wickramaratne, Acting Inspector General of Police)

Courtesy Sputnik

New Delhi (Sputnik): Russian Foreign Minister Sergey Lavrov along with a 42-member delegation is on an official two-day visit to the island nation of Sri Lanka. He held a joint press conference with Sri Lankan Foreign Minister Dinesh Gunawardena on their bilateral military and economic cooperation on Tuesday.

Russia will continue to provide arms and ammunition to the Sri Lankan Army, Russian Foreign Minister Sergei Lavrov said on Tuesday during a joint press conference with his Sri Lankan counterpart Dinesh Gunawardena on bilateral military and economic cooperation.

Along with Lavrov, Chinese Foreign Minister Wang Yi and US Principal Deputy Assistant Secretary of State for South and Central Asian Affairs Alice Wells are in Sri Lanka.

On economic cooperation and the investment front, Lavrov said: Russia knows Sri Lanka wants investment in hydrocarbon exploration and tourism. Direct contact between business communities will be promoted to meet this goal. Russia wants to increase bilateral trade with Sri Lanka from USD 400 million to USD 700 million.”

Lavrov expressed Russia’s desire to pursue the national interests of both countries through an independent policy in line with international law. Our relations traditionally developed based on trust, respect and equality.”

The Russian foreign minister is scheduled to arrive in India on Tuesday night to attend the 2020 Raisina Dialogue, the fifth edition of the annual geopolitical and economic summit, on Wednesday.

Following the tragic events in Sri Lanka, where a series of terrorist attacks on April 21 left 321 people dead and more than 500 injured, the island nation is keen on combatting international terrorism in the region and preparing for other security challenges.

In June 2019, speaking to Sri Lankan military officials, the Chief of General Staff of the Armed Forces of the Russian Federation said that Moscow was interested in developing military cooperation with Sri Lanka. The Russian Armed Forces Chief had noted that Sri Lanka is a friendly state and Russia’s reliable partner in South Asia.

The Sri Lankan Army is equipped with substantial numbers of Soviet-designed arms, artillery and armoured vehicles.” The Sri Lankan Air Force also has Russian-designed Mi-24 attack helicopters and MiG-27 ground attack aircraft. Since 2008, the Russian government has provided short military training programmes for Sri Lankan defence forces.

උපුටා ගැන්ම හිරු නිව්ස්

ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ සහ කර්නල් නිහාල් දයාරත්න පැහැරගැනීමේ සිද්ධියට අදාළව අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ හිටපු අධ්‍යක්‍ෂ ශානි අබේසේකර  අත්අඩංගුවට ගත යුතු බව මව්බිම වෙනුවෙන් රණවිරුවෝ සංවිධානයේ කැඳවුම්කරු නීතීඥ අජිත් ප්‍රසන්න ප්‍රකාශ කළා.

ඒ, ඊට අදාළව කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාශයට අද පැමිණිල්ලක් සිදුකිරීමෙන් අනතුරුව මාධ්‍ය වෙත අදහස් දක්වමින්.  

උපුටා ගැන්ම හිරු නිව්ස්

රංජන් රාමනායක මන්ත්‍රීවරයා සතුව තිබූ ආන්දෝලනාත්මක හඬ පට සම්බන්ධයෙන් අදත් විවිධ පාර්ශ්ව අදහස් පළ කළා.

උපුටා ගැන්ම හිරු නිව්ස්

අත්අඩංගුවට ගැනීම්වලදී ඉතා සුපරික්ෂාකාරීව දැඩිව නීතියට අනුව ක්‍රියාකරන්නැයි ජනපතිගේ දැනුම්දීම අනුව ජනපති ලේකම්වරයා විසින් වැඩබලන පොලිස්පතිට උපදෙස් ලබාදී තිබෙනවා.

උපුටා ගැන්ම හිරු නිව්ස්

මාර්තු පළමුවැනිදා සිට වතු කම්කරුවන්ගේ දෛනික අවම වැටුප රුපියල් 1000ක් දක්වා වැඩි කිරීමට ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා තීරණය කර තිබෙනවා.

We have lost the narrative and we need to correct this and re-write the narrative. The soldiers defended the nation, got rid of terror and returned Sri Lanka to live in peace. The role of the diplomats in defending the nation has been lackluster. As a result, the world is unaware of what Sri Lanka went through and has come to accept the fictions promoted by LTTE propagandists and those on their payroll as well as those paid to destabilize Sri Lanka. The recent leaked voice-clips, allegations of corruptions have afforded a golden opportunity to set the story right. It places the President on a morally high ground in taking the very allegations by the international community & seeking closure to them by finally cornering the culprits and serving them justice.

Where do we start rewriting the narrative and who should be tasked to start writing the narrative:

Disappearance of media personalities: a set of names are oft circulated in the media –

Lasantha W, Ekneligoda etc

Whoever attacked, kidnapped, killed or made them disappear needs to be brought to book. The tape revelations by Major Ajit Prasanna are indeed startling and cannot be ignored.

But, in so doing President Gotabaya CANNOT ignore every OTHER media personnel who was killed or went missing too. Who killed Richard de Zoysa, Premakirthi de Alwis, Sagarica Gomes even former President Chandrika Kumaratunga’s husband Vijaya Kumaratunga also needs to be named and punished.

This should get nod of approval by international media, UN and diplomatic community for they have been crusaders of justice for media personnel attacked and this is a super opportunity for the present Govt who had been unfairly accused to set the story right by cornering the real culprits who have gotten away with their crime all these years.

Every person killed during 1980s/1990s ‘bheeshana’ period covering Batalanda Torture:

There are thousands of deaths no one knows who was responsible but their families deserve to know. What we all know was that the crimes were committed by either UNP or JVP but there are a handful of personalities who were directing and coordinating these vicious and inhuman acts on people through groups like PRAA, Black Cats, Yellow Cats etc:

Deaths of Daya Pathirana (student leader), Wijayadasa Liyanarachchi (lawyer), are just a handful of names who fell victim. Scores of people were tied to lampposts and killed. Torture chambers did inhuman acts and this period has never been properly investigated and culprits brought to book.

The West is still hounding NAZI’s and arresting those who are even in their 90s – therefore those that committed crimes or ordered such crimes must be held accountable whatever their age.

The UNHRC also is asking to release ‘independent commission’ reports this means the Batalanda Torture Commission Report, the Sansoni Commission report on 1983 July riots must all be released.

Armed forces/intel personnel/police involved in any PRIVATE act of action violating the military/police code of ethics

There are some personnel allegedly named to be involved in accepting ransoms/attacking and causing harm in connivance with numerous politicians to satisfy personal vendettas etc

If the State finds evidence against them for violating the State and the Military Code of ethics the military/police must take action against them and criminal charges must be filed against them.

A few sour grapes cannot be allowed to destroy the good name and reputation of the entire armed forces/police. Taking action against these unwanted personnel who have embarrassed and tarnished the armed forces/police will serve as a deterrent to others and positively show the international community that Sri Lanka has taken action to punish wrong doers.

Political victimization & interference and influencing judiciary by previous govt

It is commendable that the President has launched an investigation into the political victimization by numerous state entities opened and operated under the former PM targeting only Ministers of Rajapakse government. With the exposure of leaked tapes it has come to light that the judiciary and police have been heavily influenced by the previous government and many a person have been put into prison having influenced the judges.

The case of Mr. Lalith Weeratunga & Mr. Anusha Pelpita should be exposed publicly to show the low levels that the UNP has stooped to in completely destroying the good name of a civil servant.

The citizens of Sri Lanka must know the levels of corruptions that have been committed. This has nothing to do with hounding the previous government but everything to do with the injustice the previous government committed by unfairly influencing police and judiciary to arrest people and put them in prison. This is what needs to be exposed for the public to know

The judges & police breaking code of ethics of their employment for personal gains must be punished and debenched/sacked from service.

LTTE & roots of separatism: no ethnic/civil war but terrorism & terrorists linked to people trying to separate/divide Sri Lanka

Again we have failed in highlighting the true picture of how divide and rule policies of the colonial invaders created a minority thinking them to be superior to and demanding they rule over the majority while unfairly targeting the majority claiming them to be discriminating the minority. We had ample evidence to showcase how minorities got preferential treatment under colonial rule and how that in a democratic and independent sovereign framework could not continue and was reason for grievance though it had no basis. The statistics was enough to showcase what minorities enjoyed but it was never used. The demands of separatist Tamil political leaders sufficed to showcase unfair demands but that too was never internationally shown. The militancy and termination of lives was enough to showcase who were the victims and the perpetrators but that too was never projected to the world. The manner LTTE hijacked the separatist chant was also never linked and shown.

All these anomalies need to be now brought into the open and publicly shown not only as reminders to locals but to set the story straight amongst the international community.

The lies about July 1983 must also be exposed by showcasing who the real culprits were

(the background of all riots and the players involved & timeline of events)

5^th Columnists – Media / NGOs / Civil Society

If the general public & the international community are not aware of the truth it is the fault of 2 main groups – the State and its apparatus and the other group that comprise media, local NGOs and so-called civil society.

The state silence is often as a result of political agenda where truth is often compromised for political deals while the 5^th columnists are often silenced by power of foreign funding and other remunerations that come their way to either distort the truth, not publicize the truth or publicize something completely opposite to the truth.

It has always been left to the common sense and personal judgement of the public to weigh the stories and make their own conclusions but that is not doing justice to the victims.

From the 1980s Sri Lanka has been subject to tremendous external influences all of which have hampered the exposure of the covert/overt and other insidious plots and ploys at work.

The new President has before him a golden opportunity to put all these untruths, half-truths and lies to rest by addressing all areas that have been neglected and closing these chapters by exposing the individuals and groups who have been responsible for the injustices.

Spare no one in exposing the truth before closing this chapter for good.

In so doing the international community will be left with nothing much to hound the new Government and it will certainly put to rest issues that are unnecessarily tarnishing Sri Lanka’s good name.

Shenali D Waduge

Courtesy Ada Derana

UNP Parliamentarian Ranjan Ramanayake has been arrested by the Colombo Crimes Division (CCD).

CCD officers had arrived at the MP’s official residence in Madiwela, a short while ago, with an arrest warrant, Ada Derana reporter said.

He was subsequently taken into custody and taken away by in a police jeep by the officers. 

MP Ramanayake is expected to be produced before the court in a short while after a statement is recorded from him. 

The Nugegoda Magistrate’s Court issued an arrest warrant against Mr Ramanayake, a few hours ago, based on a request made by the police.

Accordingly, the magistrate had ordered to arrest and produce the parliamentarian before the court.

Earlier today (14), the Attorney General directed the Director of the Colombo Crimes Division (CCD) to obtain a warrant and arrest UNP MP Ramanayake.

He has also instructed the CCD to produce the parliamentarian before court for offences committed in terms of Article 111C (2) of the Constitution, for interference with the functions judges. 

Several controversial audio recordings containing telephone conversations between former State Minister Ranjan Ramanayake and several influential figures in the country had come to light recently.

Phone conversations the MP purportedly had with certain judges as well as officials in the judicial service were among those recordings released thus far.

The ‘Sinhale’ organization has filed several complaints with the Judicial Service Commission, seeking a comprehensive investigation into the involvement of judicial authorities in this matter.