By Shivanthi Ranasinghe Courtesy Ceylon Today

The civil lawsuit against the Pohottuwa presidential candidate Gotabaya Rajapaksa exposes the hypocrisy of democracy promoters. GR, from an American citizen, became a dual citizen in 2005 – almost 15 years ago. To question its integrity in court at this juncture is questionable to say the least.

 Unlike the last two presidential elections, this time there are 32 candidates (discounting Chamal Rajapaksa, whose name was forwarded as a mere precaution).

The strategy might have changed from common candidate to individual candidates – some from political parties never even heard before, but they all have the same common goal; to obstruct GR’s path or at the very least bag some of the floating votes that may flow towards GR.

Former Sri Lanka Army Commander General Mahesh Senanayake is the latest entrant to the upcoming presidential election.

 He, who is contesting from the National People’s Movement, is causing waves in the social media by annoyed SLPP loyalists. Interestingly, those who protested over General Shavendra Silva’s appointment as the Sri Lanka Army Commander are silent over this development.

Both Generals fought in the same war and if one is unacceptable for having played a role in the war, then the other should also be unacceptable. 

The fact General Senanayaka is running for presidency should have raised protests from Alaina Teplitz and her followers. They certainly cannot object afterwards. Yet, we see the same double standards we saw when General Sarath Fonseka became the 2010 presidential candidate.

Anura Kumara Dissanayake, who is contesting from the JVP is hardly making a ripple. Dr. Ajantha Perera and Nagananda Kodithuwakku occasionally beam down on the passing traffic from electronic billboards, but otherwise maintain a very low profile in both mainstream and social media.

 The major battle with the UNP leadership is over for Sajith Premadasa, during which time he never allowed an opportunity to take a shot against the Rajapaksas go waste despite his fight being with the UNP leadership.

Concerns

When Gotabaya Rajapaksa announced his candidacy, there were concerns that the SLPP campaign started too early. Indeed, maintaining the momentum of a campaign for three months is not an easy task. However, the organisers need not have worried as the Opposition is working overtime to keep him in news.

The whole of last week, the headlines of mainstream and social media were of the latest controversy GR’s opponents had cooked up, which was over his citizenship. 

The courts took three days to argue over a mere technicality. Not knowing which way the legal pendulum was about to swing was a matter of grave concern for all his supporters.

If the civil rights groups that have been fighting for democracy are true to their cause, they should take exception over the timing. Yet, we hear only absolute silence from these numerous groups.

 At the very least, we do not hear even a sound from any of the other candidates. They, if not anyone else, should be demanding a fair race for anything else would be a show of cowardliness.

In 2010 and then again in 2015, all the political parties in the Opposition ganged up against the then incumbent Administration and fielded a common candidate. 

This was a good strategy to take on a powerful and popular Government. Though the first time they failed with General Fonseka, they were successful the second time with Maithripala Sirisena.

However, it is very curious that in the 2019 presidential election Tamil Progressive Alliance, SLMC and ACMC have again got together with the UNP. 

Only the JVP has opted to field their own candidate, who, as mentioned above, is not being taken seriously enough even to warrant a regular FaceBook post. For the JVP, the game is up and they have been exposed as being in cahoots with the UNP. 

Though fielding Dissanayake, their marked strategy is to promote the second option. As that option, they are asking their vote base to select any candidate who is not a Rajapaksa. They are clearly hoping that second vote would be for Sajith Premadasa.

Unusual

While it is logical for the Opposition parties to combine efforts to defeat the incumbent Government, it is most unusual for the Opposition to get together with the Government to try and protect it. Yet, this is what we see in this election. 

Indeed, throughout this Government’s short life, we have seen this protectiveness from the political parties who are insisting that they are in the Opposition. 

In that same pattern, we see that all these parties, who are contesting as part of the Government’s alliance or as individual parties are set to allow this Yahapalana Government to continue to its second term. 

Obviously, their common enemy is not the Yahapalana Government but the emergence of Gotabaya Rajapaksa via the youngest political party in Sri Lanka – the SLPP.

The anti-GR propaganda campaign is to portray GR as an evil man who will take away our rights.

 In reality, though these rights – may it be media freedom or abductions from white vans to control freedom of expression – are not experiences that were introduced during the Rajapaksa Administration.

 These have been part and parcel successive governments. In fact, even during this Government we experienced entire weeks of media blackout and our right to social media clamped.

White van phenomenon reached its peak during the late ’80s with the efforts to eradicate the JVP menace.

 It was not only the State-sponsored terror we witnessed then, but also the horror unleashed by the JVP. While the South was thus getting washed in a bloodbath, the North and East was going through its own nightmare with IPKF and the LTTE clashing. 

These two were also equally ruthless and many innocents were killed in cold blood.

Bogus peace

When the Rajapaksa Administration came to power in 2005, the country was enjoying a bogus peace. The Cease Fire Agreement brokered by the Norwegians in 2002 ensured that the military was confined to barracks. 

The LTTE on the other hand flagrantly violated the conditions, which all were afraid to confront. 

Hence, our military intelligence units were razed by the LTTE killer squads. When the Rajapaksa Administration came to end in 2015, the country was in a very different place with these human and humanitarian violations already fading from memory.

In this context, it is very interesting how it was possible to narrow the focus of a nation that had witnessed absolute depravity to few isolated incidents. 

Recently, when MP Udaya Gammanpila questioned as to how many had been reported as been enforced to disappear since the end of the war in 2009, the Yahapalana Government had to admit zero as the answer. Yet, the anti-GR camp still has an audience and that audience ardently believes him to be a murderer.

Though the Opposition chant the same mantra about GR, they are composed of a variety of political parties and civil groups. Left to themselves, they will not see eye-to-eye with each other. Therefore, it is obvious they are all brought to the same platform by one dedicated force. 

That force, whatever it may be, is dictating one main narrative and that is, the Rajapaksa Administration committed war crimes and violated the human rights of minorities. Even during the height of the war, this narrative never wavered from its course.

Despite the hardships the ordinary Tamil citizen in the North and the East had to undergo at the hands of the LTTE, these groups maintained a disproportionate sympathy towards the LTTE. 

In fact, Gamini Viyangoda, one of the petitioners against GR’s citizenship was of the view that the LTTE should be recognised as legitimate rulers of the Northern and Eastern Provinces for ten years.

They completely ignored the brutal manner the LTTE abducted small children to be made use of as cannon fodder

. Fathers and school principals who tried to intervene were killed for protesting. Up to date, none of these civil rights groups or political entities have taken up this matter to at least quantify the number of such murders or abductions.

Today, those who endorsed the LTTE and thereby their atrocities have formed a front against GR and are portraying him as an evil man. The question is, what do they stand to lose if GR comes to power on the will of the people.

By Sugeeswara Senadhira Courtesy Ceylon Today

By this afternoon (7 October), the final list of candidates for the 16 November presidential election will be known. As Election Commission Chairman Mahinda Deshapriya said earlier, nearly 30 candidates have placed their deposits. 

However, it is a foregone conclusion that the main battle will be between two top candidates, while the next two or three candidates will not be able to get even one million votes collectively.

 All other motley crowd of applicants – most of who are filing nominations for 15 minutes of fame, and a few seconds of television ops – will lose their deposits.

While Gotabaya Rajapaksa, the Podujana Peramuna candidate finally got over legal hurdles, and Sajith Premadasa wrested the UNP candidacy after months of internecine warfare in the Party, the battle line has been clearly defined.

The presidential election race will heat up from today. The outcome of the 2019 presidential and 2020 parliamentary election will determine whether Sri Lanka renews its forward progress on the post-civil war homework of reconciliation and accountability. 

The results matter not only in terms of Sri Lanka’s long-term stability, especially the relationship between the Sinhala majority and the country’ minorities, but also regarding Sri Lanka’s geostrategic position.

Most of the candidates are from recognised political parties. But most of those political parties have very few party members or activists.

 Although there are several minor party candidates and independent candidates, the presidential Contest is essentially a two-person affair. Alliance-building will be part of the process. The coming weeks are bound to be both messy and interesting.

Sri Lanka has a proud history of elections, with 88 years experience in adult franchise, as the voting rights were given to elect the State Council in 1931. With this maturity, the average Sri Lankan voter is not willing to waste his/her vote, by casting it for a candidate who has no chance of winning.

 Hence, in every presidential election, about 85 per cent to 90 per cent of the votes were divided between the first two candidates, and on every election the winner managed to get over 50 per cent, to ensure verdict in the first count, without resorting to a count of second preference of votes.

In the first presidential election of 1982, President J.R. Jayewardene received 3.4 million votes (52.9 per cent) and the main rival, Hector Kobbekaduwa polled 2.5 million. 

The third candidate, Rohana Wijeweera of the JVP could poll only 273,428 votes or a mere 4 per cent.

Second presidential
election

In the second presidential election in 1988, then Prime Minister, Ranasinghe Premadasa won by polling 2.5 million votes (50.43 per cent).

 He defeated Sirimavo Bandaranaike, who polled 2.2 million votes. The third candidate, Ossie Abeygunasekera could get only 235,719 votes. In 1994, Chandrika Bandaranaike Kumaratunga polled a record 62.28 per cent or 4.7 million votes, defeating Srimathi Dissanayake, who polled 2.7 million votes. The other four candidates could collectively get only 137,038 votes.

There were 13 candidates for the 1999 presidential election. The last ten candidates got less than 180,000 votes.

 While Chandrika Bandaranaike Kumaratunga won for the second time, with 4.3 million votes (51.12 per cent), the UNP’s Ranil Wickremesinghe polled 3.6 million. The third candidate, Nandana Gunathilake of JVP polled 344,173 votes.

In 2005, too there were 13 candidates and 11 of them got less than 2 per cent of the total. Mahinda Rajapaksa received 4.8 million (50.29 per cent) and Ranil Wickremesinghe polled 4.7 million (48.43 per cent).

There were a record 22 candidates in the 2010 presidential election and Mahinda Rajapaksa romped home with 6.1 million (57.88 per cent) votes, defeating Sarath Fonseka, who polled 4.1 million (40.15 per cent). The other 20 candidates lost their deposits.

In 2015, Maithripala Sirisena polled 6.2 million (51.28 per cent) votes, defeating then President Mahinda Rajapaksa, who polled 5.7 million (47.58 per cent). There were 19 candidates, and barring the first two, others could not cross even the 40,000 mark.

The highest number of votes polled by a third candidate in any presidential election was JVP’s Nandana Gunathilake, who polled 344,174 votes in 1999. However, he could not even get 10 per cent of the 4.3 million votes polled by the winning candidate, Chandrika Bandaranaike Kumaratunga.

Upcoming presidential election

In the upcoming presidential election, there are at least two formidable candidates, in addition to the two main candidates.

 Both of them, former Army Commander, General Mahesh Senanayake and JVP Leader Anura Kumara Dissanayake hope to do better than the other losing candidates in the past seven presidential elections. 

However, it is highly doubtful if any of the minor candidates, barring the first two, could cross the half million mark.

The above results clearly show that the voters in Sri Lanka have no faith in third candidates, even if they have sound principles and impeccable characters.

 The voters select the candidates backed by the main two national political parties – SLFP and UNP. However, this time, there is a changed scenario, as the Podujana Peramuna has emerged as a formidable national Political Party.

By a Special Correspondent Courtesy Ceylon Today

“In keeping with the concept of good governance, the national interest demands to abolish the Executive Presidency, and several other Constitutional reforms in order to strengthen the Parliamentary system of governance and sovereignty of the people,” the background of the Cabinet Memorandum of the 20th Amendment to the Constitution presented by the office of the Prime Minister, and signed by Prime Minister Ranil Wickremesinghe, on 16 September 2019.

Why do we need an Executive President? Countries such as the United Kingdom and Australia, where the Leader of the Nation is chosen by the Parliament, faces many disturbances in governing the Nation.

 Because of the fact that the Prime Minister is chosen from the Parliament and due to conflicts that happen occasionally between political parties, most Prime Ministers in the United Kingdom and Australia have a term of three years.

 In a developing country, this system could make the country unstable; for Sri Lanka to proposer in terms of national security and development, the Nation requires strong leadership for at least five consecutive years, to implement national agendas. 

It is no secret that the Sri Lankan Parliament is determined by agendas of Political Parties, which often result in conflicts. Political Parties have a proven history of promoting their political agendas to gain power through the Parliament, rather than promote a unity national agenda. 

Sri Lanka needs an Executive President who is elected by the public to establish the stability of the country, without strings attached or pulled by the Parliament. 

To make substantial decisions on national security, public policy and guide development strategies nationally; 

for example during a national security crisis the Executive is capable of making quick active decisions to ensure the security of the Nation.

 If the Prime Minister faced such a situation, he would have to respect opinions and approvals of multiple Political Parties, because it’s highly unlikely any single Political Party can get 113 votes in Parliament independently, so they would have to go for an alliance with other parties, which will come with demands. The Prime Minister can’t make independent and quick decisions, while satisfying the Political Parties’ demands, that will be required to get the majority of Parliament, in order to secure the Prime Minister seat.  

Constitution of Sri Lanka

The Constitution of the Democratic Socialist Republic of Sri Lanka (exercise of sovereignty) Article 4(b) states the executive power of the people, include the defence of Sri Lanka, shall be exercised by the President of the Republic, elected by the people. The 20th Amendment amends Article 4(b) of the Constitution according to Article 2(i) stating the deletion of the words “elected by the people” 

in paragraph (b) of Article 4 and substitution therefore of the words “and the Cabinet of Ministers provided for in the Constitution.” Article 2(ii) deletion of the words “the President of the Republic and of” in paragraph (e) of Article 4; paragraph (e) of Article 4 of the Constitution secures the right for the public to vote and elect the President of the Republic, but it gets cancelled according to Article 2 of the 20th Amendment.

 Chapter VII Article 30(1) of the Constitution is amended by Article 3 of the 20th Amendment. Article 3(i) indicates the deletion of words “and of the Government” 

in paragraph (1) of Article 30. Article 30 of the Constitution is regarding the Executive President and basically Article 3(i) of the 20th Amendment restrains the President of the Republic from being the Head of the Government.

Which in turn gives power of the Government to the hands of the Prime Minister, but who is the Prime Minister? The Prime Minister is a position that requires a majority of the Parliament, in order for the PM candidate to remain in that significant position.

 The finest illustration of the inequitable process in selecting a Prime Minister would be for a candidate to become a Member of Parliament from Colombo, the candidate would require to get somewhat forty to sixty thousand votes, but a candidate from Jaffna can be elected to Parliament by a vote base of two thousand; both of these Parliamentarians will have the same voting and influencing power when selecting a Prime Minister.

 It is no secret to the public that, in Sri Lanka, Parliamentarians representing various Political Parties will show their support only if their political or personal demands are met. 

The conclusion that the Prime Minister position will always have backdoor deals and strings attached to multiple power centres come to light, and is an unstable position to govern a developing Nation like Sri Lanka. Article 3(ii) of the 20th  Amendment determines the deletion of the word “people” in paragraph 2 of Article 30 of the Constitution and substitutes with the word “Parliament.” Article 30, paragraph 2 of the Constitution secures the voting right of the people to elect the President of the Republic as they please, but that privilege is given to the Parliament. 

This will put the position of the President to the same situation as the Prime Minister, of pleasing political and personal demands of MPs to remain in power, rather than the people of the Republic.

Article 3(v) of the 20th Amendment expresses the immediate insertion of Article 3(v), paragraph (3) of the 20th Amendment, right after paragraph (2) of Article 30 of the Constitution.

 Article 3(v), paragraph (3) says a citizen qualified under Article 88 and not disqualified under Article 89 and 92 of the Constitution shall be elected by a majority of MPs within four weeks of its first sitting, by a closed ballot. Article 88, 89 and 92 state, regarding the eligibility to contest for the Presidency; 

All three articles of the Constitution don’t indicate of the practical fact of the prevention of rich businessmen or other persons from bribing or influencing MPs to the Presidency. 

However, the JVP expressed in a parliamentary session that they are willing to make the amendment flexible in preventing the potential of such a situation.

Article 8(a)

On the bright side, Article 8(a) of the 20th Amendment; in a situation of the President by reason that cause him to be unable to exercise the powers and duties of his office, the Speaker of Parliament will perform the duties of the President, instead of the Prime Minister. In addition, Article 8(b) deletes paragraph (1) of Article 37, where in such case the Prime Minister will remain as the Prime Minister, and not assume duties of the President.

The 8th Article of the 20th Amendment also states in a situation of the Executive unable to perform his duties, the Chief Justice will not consult the Speaker, instead consult the Prime Minister;  the Consultation of the Chief Justice is directed form the Speaker to the Prime Minister, who is a politician representing a Political Party. 

 Article 8(e) again directs power over the Speaker of Parliament to the Prime Minister.  

The 20th Amendment also states that the President and the Speaker of Parliament cannot represent any Political Party, which raises the question why more privileges and power is directed to the Prime Minister, who will represent a Political Party?

The accusation of the fact that political parties like TNA are motivated by personal agendas over political, and in respect to the 20th Amendment; demands by the TNA can be higher when electing a Prime Minister from the Parliament, who will be the main power of the Nation. Since a single MP will have the power to influence or challenge the main power of the Nation;

 minority parties will have a higher bargaining power with the 20th Amendment, when active.

The Executive President cannot be influenced by Parliament, or his position cannot be challenged by Parliament, and is capable of making independent decisions in protecting the sovereignty of the country; which can be the reason most foreign powers support abolishing the Executive Presidency.

 If so, even foreign powers can influence positions such as Prime Minister and government, by simply supporting a minority Political Party or independent MPs, due to the fact that their bargaining power is more by the implementation of the 20th Amendment. 

Even a small Political Party would possess the power to influence the Government, in turn creating an unstable country. 

The 19th Amendment has created transparency, and given authority to Parliament, in decisions such as selection of the Inspector General of Police, Chief Justice, Supreme Court Judges and independent commissions.

 Will the 20th Amendment establish democracy or demoralise the confidence of the public on the sovereignty of the Nation?

By W.K. Prasad Manju  Courtesy Ceylon Today

Co-Convener of the Jathika Vidwath Bikshu Sansadaya, Ven. Medagoda Abayathissa Thera, said that the journey of the Sri Lanka Podujana Peramuna (SLPP) Presidential candidate, Gotabaya Rajapaksa, cannot be stopped by any evil power and it has been confirmed with the dismissal of the petition filed against him challenging his citizenship.

He opined that no evil power can stop Gotabaya Rajapaksa’s journey as he receives the blessings of the Maha Sangha. The Court confirmed Rajapaksa’s innocence within three days and he always receives the blessing of the Maha Sangha, the Thera added.

Ven. Abayathissa Thera further said that the Pirith chanting ceremony  organised to invoke blessings on Gotabaya Rajapaksa will be held till midnight today (7). 

The Thera further added that more religious activities are scheduled to be held at temples situated islandwide including the Pepiliyana Sunethra Devi Pirivena.

Courtesy Ceylon Today

Leader of the National Congress, A. L. M. Athaulla today (06) said that the National Congress will support Sri Lanka Podujana Peramuna (SLPP) Presidential Candidate Gotabaya Rajapaksa in the upcoming Presidential Election.

Further, the National Congress is a member of the United People’s Freedom Alliance.

උපුටා ගැන්ම  හිරු පුවත්

එක්සත් ජාතික පෙරමුණේ ජනාධිපතිධූර අපේක්ෂක සජිත් ප්‍රේමදාස මහතා පසුගියදා සිදුකළ ප්‍රකාශයක් පිළිබඳ මේවන විට සමාජයේ දැඩි කතාබහට ලක්ව ඇති අතර, ඒ පිළිබඳ පක්ෂ විපක්ෂ දේශපාලනඥයින් මෙලෙස අදහස් පළ කළා

උපුටා ගැන්ම  හිරු පුවත්

එක්සත් ජාතික පෙරමුණේ ජනාධිපති අපේක්ෂක සජිත් ප්‍රේමදාස මහතාගේ දැවැන්ත පරාජය වෙනුවෙන් කටයුතු කරන්නේ අන් කිසිවෙකු නොව අග්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා බව පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී විමල් වීරවංශ මහතා පවසනවා.

ඔහු මේ බව සඳහන් කළේ ඊයේ බුලත්කොහුපිටිය ප්‍රදේශයේ පැවති ජන හමුවකට එක්වෙමින්.

උපුටා ගැන්ම  හිරු පුවත්

තමන් ජනාධිපති ධුරයට පත්වූ පසු වැටුප් සහ දීමනා මහා භාණ්ඩාගාරයට පරිත්‍යාග කරන බව එක්සත් ජාතික පෙරමුණේ ජනාධිපති අපේක්ෂක සජිත් ප්‍රේමදාස පවසනවා.

ඔහු මේ බව කියා සිටියේ පොළොන්නරුව පුලතිසි බුද්ධි මණ්ඩපයේ අද පැවති එක්සත් ජාතික පක්ෂ පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික් ගොවි සම්මේලනය අමතමින්.

උපුටා ගැන්ම  හිරු පුවත්

රට බේරා ගැනීමට ලැබී ඇති අවස්ථාව නිවැරදිව භාවිත නොකරන්නේනම් යටත් විජිත ආක්‍රමණයක් අභිමුවෙහි පවතින රට ඉන් මුදා ගැනීමට හැකියාවක් නොලැබෙන බව මහාචාර්ය පූජ්‍ය මැදගොඩ අභයතිස්ස හිමියන් පවසනවා.

උන්වහන්සේ මේ අදහස් පළකළේ ජාතික වියත් පවුර කළුතර දිස්ත්‍රික් සමුළුව අමතමින්.

උපුටා ගැන්ම  හිරු පුවත්

ජනාධිපති ධූර අපේක්ෂක ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ පුරවැසිභාවය සම්බන්ධයෙන් නැවත ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ නඩුවක් ගොනු කිරීමට සූදානම් වන බව අමාත්‍ය රාජිත සේනාරත්න මහතා පවසනවා.

අද කොළඹදී පැවැති උත්සවයකින් අනතුරුව මාධ්‍යවේදීන් නැගූ ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු දෙමින් අමාත්‍යවරයා මේ බව සඳහන් කළා.

ඉදුනිල් උස්ගොඩ ආරච්චි උපුටාගැණීම රාවය APRIL 19, 2019

2015 වසරේ නොවැම්බර් මස රජයේ විගණකාධිපති ධූරයට පත්වූ ගාමිණී විජේසිංහ එම ධූරයෙන් විශ්‍රාම යාමට නියමිතව තිබෙන්නේ 2019 අප්‍රේල් 23වන දාටය. මෙම සටහන ලියැවෙන්නේ ඔහුගේ සේවා කාලය තුළ ඔහු විසින් සිදුකරන ලද අතිවිශාල මුදල් නාස්ති කිරීම් හා අදූරදර්ශී ක්‍රියා පිළිබඳ නැවත ආවර්ජනය කිරීමට නොව පත්වීමට නියමිත විගණකාධිපතිවරයා ද ජනාධිපතිවරයාගේ හෝ වෙනත් පාලකයන්ගේ අතකොලුවක් බවට පත් නොවිය යුතු යැයි ද විගණන ක්ෂේත්‍රය පිළිබඳ මනා දැක්මක් සහිත පුද්ගලයකු එම ධූරයට පත් විය යුතු යැයි ද යන පැතුමෙනි.

වරක් විගණකාධිපති ගාමිණී විජේසිංහ ප්‍රකාශ කර තිබුණේ රාජ්‍ය සේවකයන්ගෙන් භාගෙට භාගයක් සිටිය යුත්තේ හිරේ යැයි කියාය. ඇතැම් රාජ්‍ය නිලධාරීන් විවිධ වංචා සහගත කාර්යයන් සිදු කළත් එය රාජ්‍ය සේවකයන් අඩක් හිරේ සිටිය යුතු යැයි වැනි බරපතල ප්‍රකාශයක් කිරීමට තරම් ඔහුට ඇති දත්ත වාර්තා මොනවාදැයි ඔහු පවසන්නේ නැත. එමෙන්ම ඔහු පසුගිය දිනක පවසා තිබුණේ රාජ්‍ය ආයතන තුළ සිදුවන නාස්තිය නිසා රාජ්‍ය වියදම්වලින් 25%ක ප්‍රතිශතයක් අවභාවිත වන බවකි. එම නාස්තිය අවම කරගනු ලැබුවහොත් එම ආයතන සඳහා වියදම් වශයෙන් ලබා දී තිබෙන මුදල්වලින් 25%ක් ඉතිරි කර ගත හැකි බවත් ඔහු පවසන්නේය. එය ඉතා අනර්ඝ යෝජනාවක් බව නම් තර්කයක් නැතත් අපට ඇති ගැටලුව වන්නේ එසේ ප්‍රකාශ කරන විගණකාධිපතිවරයාම විගණන දෙපාර්තමේන්තුව තුළ ක්‍රියා කර තිබෙන්නේ ඊට පටහැනි අයුරින් වීමය.

සීමා නැති සංචාර

ඊට දිය හැකි නිදර්ශන ගණනාවක් අතුරින් එක් කදිම නිදර්ශනයක් වන්නේ විගණන දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරීන් 1360 දෙනකු මැලේසියාවේ පුහුණු වැඩසටහනකට යැවීමට විගණකාධිපතිවරයා කටයුතු කර තිබීමය. ආයතනයක නිලධාරීන්ට පුහුණුවක් ලබා දීම ඉතා අගනා කාර්යයක් බව විවාදයක් නැත. එහෙත් එය කුමන වැදගත්කමක් සහිත පුහුණුවක්ද, ලබා දිය යුත්තේ කාටද ආදී කරුණු සලකා බලා මිස ආයතනයක මුළු කාර්ය මණ්ඩලයම පාහේ විනෝද චාරිකාවක් සඳහා මෙන් විදේශ පුහුණු වැඩසටහන්වලට යැවීම කිසිසේත් අනුමත කළ හැක්කක් නොවේ. එහෙත් එක්දහස් පන්සියයක් පමණ සේවක සංඛ්‍යාවක් සහිත දෙපාර්තමේන්තුවේ අසූව බැගින් කණ්ඩායම් 17ක් ලෙස සේවකයන් 1360 දෙනෙකු දින 14 බැගින් වූ පුහුණු වැඩසටහනකට මැලේසියාවට යැවීමට මෙම විගණකාධිපතිවරයා කටයුතු කරන්නේය. ඒ සඳහා වැයවී තිබූ මුදල රුපියල් කෝටි 41කි. ඒ අනුව දෙපාර්තමේන්තුවේ අතිරේක විගණකාධිපති, නියෝජ්‍ය විගණකාධිපති, සහකාර විගණකාධිපති, විගණන අධිකාරීවරු, විගණන පරීක්ෂකවරු යන සියලු තනතුරුවල අය එකම පුහුණුව සදහා මැලේසියාවට යවා තිබුණි. අප්‍රේල් 16 වන දින ද එලෙස තවත් කණ්ඩායමක් මැලේසියාව බලා පිටත්වී තිබුණි.

මැලේසියාවේ විගණකාධිපතිත් කියනවා ලංකාව පුදුම රටක්, අපේ රටේ නම් තෝරාගත් හොඳම අය කීපදෙනෙකු යවා පුහුණු කරවා ඒ අය ලබා ගත් අත්දැකීම් අනෙක් අයට ලබා දෙනවා කියලා. නමුත් මෙහේ කිසිම අරමුණක් නැතිව එකම පුහුණුවට 1360 දෙනෙකු අවුරුදු තුන ඇතුළත යැවුවා. ඒක ඇත්තටම අපරාධයක්. එක් අයෙකුට ලක්ෂ තුනක් වැනි මුදලක් වැය වෙනවා. 1360 වෙනුවෙන් කෝටි 41ක මුදලක් වැය වුණා.” පුහුණු සංචාරයට සහභාගීවූ විගණන දෙපාර්තමේන්තුවේ ඉහළ නිලධාරියකු අප සමග පැවසුවේය. වර්තමානයේ භාවිතා වන වෝහාරික විගණනය වැනි විද්‍යාත්මක පුහුණුවක් හෝ ලබා දුන්නා නම් එය ප්‍රයෝජනවත් වීමට ඉඩ තිබූ නමුත් මැලේසියාවේ පුහුණු වැඩසටහන වූ කාර්යසාධන විගණන (Performance Audit) ඉතා ප්‍රාථමික මට්ටමේ වූවක් බැවින් එය විශාල මුදල් නාස්තියක් බව ද ඔහු ප්‍රකාශ කළේය. මැලේසියාව වැනි රටවල අපට ලබාගන්න අත්දැකීම් අඩුයි. ලොකු වංචා නැහැ. වංචා වෙනවා නම් තමයි ඒවා සොයාගත් විධිය ගැන අධ්‍යයනය කළ හැකි වන්නේ. එහෙත් එහි තියෙන්නේ කාර්යසාධනයයි. කාර්යසාධනය ලෙස හඳුන්වන්නේ ආයතනයක් තමන්ගේ අමුණු ඉටු කරගත්තේ කොහොමද කියන එක විගණනය කිරීමයි. ඒ පුහුණුව ඉතාම ප්‍රාථමික එකක්. දවස් 14 තුළ කළ එම පුහුණුව වැඩක් වුණේ නැහැ. ෂොපිං ගියා විතරයි, විනෝද වුණා. එච්චරයි. මෙය මහා මුදල් නාස්තියක් ලෙසයි මම දකින්නේ” එම නිලධාරියාගේ අදහස වූයේ එවැන්නකි.
නිලධාරීන්ගේ ප්‍රසාදය දිනා ගැනීමට මෙවැනි දේ කිරීම අනුන්ගේ මඟුල් ගෙදර ගොස් තමන් කෑම බෙදීමක් වැනිය. දෙපාර්තමේන්තුවකට පුහුණුවක් අවශ්‍යය නමුත් මෙවැනි දේ කිරීම රටේ මුදල් නාස්ති කිරීමකි. අවශ්‍ය නම් සිදුකළ යුතුව තිබුණේ නිසි ක්‍රමවේදයකට තෝරාගත් කොටසක් පමණක් පුහුණුවට යවා ඔවුන් ලවා අනෙක් අය පුහුණු කිරීමය, ඔවුන්ගේ අත්දැකීම් බෙදාගැනීමට අවස්ථාව සැලසීමය. සියදෙනෙකුගේ කණ්ඩායමක් ඒ සදහා යැවුවත් ඔවුන් යොදවා අනෙක් අයට එම අත්දැකීම බෙදා දිය හැකියි. නමුත් එසේ නොකර සිදු කර තිබෙන්නේ මහජන මුදල් හිතුමනාපයේ වැය කිරීමය. එමෙන්ම පුහුණුවලට යැවිය යුතු වුවත් සියල්ලෝම එකම පුහුණුවකට යැවීම ඵලක් වන්නේ ද නැත. තොරතුරු තාක්ෂණය, කාර්යසාධනය ආදී විවිධ අංශවල අය තෝරා විවිධ පුහුණුවීම්වලට යැවිය යුතු වුවත් සිදුව තිබෙන්නේ නිලධාරීන් තමන්ට හිතවත් කර ගැනීමට අරමුණක් නැති පුහුණුවකට යවා ජනතා බදු මුදල් නාස්ති කිරීමය. මෙවැනි ආකාරයේ ක්‍රියාපිළිවෙතක් විගණකාධිපතිවරයෙකුට කිසිසේත් සුදුසු කටයුත්තක් නොවනවා සේම ඔහු කරන ප්‍රකාශවලට ද පරස්පර විරෝධීය.

පුහුණු මධ්‍යාස්ථාන

විගණකාධිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරීන් පුහුණු කිරීමේ මධ්‍යස්ථානයක් මීට වසර කීපයකට පෙර කුරුවිට ප්‍රදේශයේ සාදා තිබිණ. විගණකාධිපතිවරයා එය දුර වැඩි බව පවසමින් මීට මාස කීපයකට පෙර සබරගමුව විශ්වවිද්‍යාලයේ වෛද්‍ය පීඨයට ලබාදී ඇත. එසේ සිදුකරන ඔහු ආයතනයේ සියලුම සේවකයින් පාහේ මැලේසියාවේ පුහුණු වීමට යවන්නේ කුරුවිටට වඩා මැලේසියාව ළඟ නිසාදැයි අප දන්නේ නැත. කුරුවිට පුහුණු මධ්‍යස්ථානය විකුණා දැමීමෙන් පසු ඔහු නැවතත් හොරණ ප්‍රදේශයෙන් අක්කර 25ක භූමියක් ලබාගෙන බිලියන 10ක් වැය කරමින් පුහුණු මධ්‍යස්ථානයක් පිහිටුවීමට ආරම්භ කරයි. මුළු සේවකයින් සංඛ්‍යාව එක්දහස් පන්සියයක් පමණ වන දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවකයන් එකවර පුහුණුකිරීමට අවශ්‍යතාවයක් හෝ හැකියාවක් නැතත් මෙවන් විශාල ස්ථාන කුමක් සදහා දැයි අරමුණක් ඔහුට තිබූ බවක් පෙනෙන්නේ නැත. තිබූ පුහුණු මධ්‍යස්ථානය විකුණා ඉන් පසු ඔහු නැවත මුළ සිට පුහුණු මධ්‍යස්ථානයක් අලුතෙන් සෑදීමට ආරම්භ කළේය. මේ වන විට පුහුණු මධ්‍යස්ථානයක් නොමැති බැවින් 45 දෙනෙකු පමණ පුහුණු කිරීමට කුකුළේගඟ හමුදා කදවුරක ස්ථානයක් ලබා ගන්නා බව විගණන දෙපාර්තමේන්තුවේ ඉහළ නිලධාරියෙකු ප්‍රකාශ කරයි. හැටකට හැත්තෑවකට පමණ පිරිසකට නේවාසිකව පුහුණුව ලබා ගත හැකි අයුරින් හිටපු විගණකාධිපතිවරු විසින් ඉදිකර තිබූ ස්ථානය විකුණා දමා ඔහු කර තිබෙන්නේ විකාර සහගත දෙයක්” යැයි එම නිලධාරියා පවසයි.

සීමා නැති වාහන

හිටපු විගණකාධිපති භාවිතා කළ මොන්ටෙරෝ ස්පෝට්ස් රථය විගණකාධිපති ගාමිණී විජේසිංහ විසින් ඉතා අධික වියදමක් වැය කරමින් අලුත් වැඩියා කරවූවත් එය ද තිබියදී 2016 වසරේ සිට අධි සුඛෝපභෝගී බෙන්ස් රථයක් ද ලබා ගැනීමට ඔහු කටයුතු කර තිබුණි. එහි මාසික කුළිය පමණක් රුපියල් පන්ලක්ෂ තිස්පන්දාහක් බව වාර්තා විය. ඒ අනුව එහි අවුරුද්දක කුළිය රුපියල් හැට හතර ලක්ෂයකි. කුළී පදනම මත වාහන ලබා ගන්නවා නම් ලක්ෂ හතරකට නොවැඩි විය යුතු යැයි කොන්දේසියක් තිබුණ ඔහු එම රථය ලබා ගන්නේ ඊට වඩා වැඩි මුදලකටය. රාජ්‍ය ආයතන වලට කුළී පදනම මත ලබා ගැනෙන වාහනවල අවාසිදායක තත්ත්වය පෙන්වාදිය යුත්තේ ද විගණකාධිපති වුවත් ඔහු සිදු කර තිබෙන්නේ ද අධික කුළියකට අධි සුඛෝපභෝගී වාහනයක් ලබා ගැනීමය. කොන්දේසිවලට අනුව එම බෙන්ස් රථයට යම් හානියක් වුවහොත් රක්ෂණ සමාගමෙන් ගෙවන්නේ කොටසක් වුවත් ඉතිරිය ගෙවිය යුතු වන්නේ ද දෙපාර්තමේන්තුවෙනි. මෙම බෙන්ස් රථය ලබා ගන්නා අවස්ථාවේ අදාල නිලධාරීන් ඊට විරෝධය දක්වා තිබුණද ඔහු එම රථය ලබා ගැනීමට කටයුතු කර තිබුණි. ඒ අනුව රජයේ නිලධාරියකුගේ වාහනයකට ලක්ෂ හැටහතරක කුළියක් ගෙවීම රටට ඔරොත්තු දෙනවාද යන්න හෝ මේවා බදු ගෙවන ජනතාවගේ මුදල් බවට මෙම රාජ්‍ය නිලධාරීන්ට කිසිදු හැගීමක් නොමැති බව පැහැදිලිය. එමෙන්ම මීට පෙර විගණන දෙපාර්තමේන්තුවේ වසරක වියදම බිලියන එකක් වුවත් එය මෙම විගණකාධිපතිවරයාගේ කාලයේ දෙගුණයක් බවට පත්වූ බව ද වාර්තාවේ.

ඔහුගේ බෙන්ස් රථයට අමතරව තවත් ඩබල් කැබ් රථ 25ක් කුළී පදනම මත දෙපාර්තමේන්තුවට ලබා ගෙන තිබුණි. ඒ සදහා මසකට තිස්හතර ලක්ෂයක් වැය වන අතර එම රථවල ධාවන සීමාව මාසයකට කිලෝමීටර් තුන්දාහක් වුවත් කිලෝමීටර් දාහක්වත් ඒවා ධාවනය නොවන බව දෙපාර්තමෙන්තු ආරංචි මාර්ග සදහන් කරයි. කොළඹ ආශ්‍රිතව ගමනාගමනය සදහා විගණන නිලධාරීන්ට ඩබල් කැබ්වල ගමන් කිරීම අත්‍යාවශ්‍ය නොවන අතර, ඊට අඩු මුදලකට වුවත් පහසුකම් සහිත වෙනත් මාදිලියක වාහන ඒ සදහා යොදා ගත හැකිව තිබුණි. එහෙත් කටයුතු කර තිබෙන්නේ මේ කිසිවක් පිළිබද නොසලකා හරිමිනි.

හිටපු විගණකාධිපති සිටි කාලයේ එක් නිලධාරියෙක් විගණකාධිපතිගේ අත්සන හොරට ගැසීම නිසා සේවයෙන් ඉවත්කර ඇති අතර කෙනෙක් එලෙස සේවයෙන් ඉවත් කළ පසු රාජ්‍ය සේවා කොමිෂන් සභාවේ අවසරය නොමැතිව නැවත බදවා ගත නොහැකිය. සේවයෙන් ඉවත් කළ මෙම පුද්ගලයා ඉතා සූක්ෂ්ම අයුරින් නැවත සේවයේ පිහිටුවීමට ද විගණකාධිපතිවරයා කටයුතු කළ බවට ද විගණන දෙපාර්තමේන්තුවේ ආරංචි මාර්ග සදහන් කරයි.

කොමිෂන් සභාව අනවශ්‍යද?

රජයේ මුදල් අවභාවිතා කරන, මූල්‍ය අක්‍රමිකතා සිදුකරන නිලධාරීන්ට එරෙහිව විගණන කටයුතු කළද අධිභාර පැනවීමට හෝ දඩුවමකට යටත් කිරීමට රජයේ විගණකාධිපති දෙපාර්තමේන්තුව සතුව නීති ප්‍රතිපාදන නොමැති බැවින්19 වැනි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යටතේ ස්වාධීන විගණන කොමිෂන් සභාව 2015 වසරේ ස්ථාපිත කෙරුණී. එහි නිල බලයෙන් සභාපති වන්නේ විගණකාධිපතිය. මාස තිස් හයක් ඒ සදහා ද වැටුප් ලැබුවත් 2018 වසරේ අගෝස්තු වන තුරු කොමිෂන් සභාව බලාත්මක නොවූයේ ජාතික විගණන පනත සම්මත කිරීම ප්‍රමාද වූ බැවිනි. 2018 අගෝස්තු සිට ක්‍රියාත්මක වූ පසු ඔහු තම හිතුමනාපයට විගණන කොමිෂන් සභාව හැසිරවීමට කටයුතු කළා. කොමිෂන් සභාවේ අනෙක් සමාජිකයින් ඊට කැමති වුණේ නැහැ. ඔහු පසුව විශාල වැටුප් වර්ධක ලබා දෙන බවට පැවසුවත් ඊට කොමිෂන් සභාව විරුද්ධව වුණා. මොකද වැටුප් වර්ධක ලබා දිය යුතු වන්නේ ජාතික වැටුප් අර්බුදයකට නොයන ලෙසයි.” විගණන දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරියකු ප්‍රකාශ කළේය. එමෙන්ම රාජ්‍ය ගිණුම් කාරක සභාව සහ රාජ්‍ය ව්‍යාවසාය කාරක සභාවලට විගණකාධිපති සම්බන්ධවී වාර්තා ඉදිරිපත් කළ යුතු වුවත් මේ දෙකම සදහා බොහෝ අවස්ථාවල සහභාවගි වන්නේ අතිරේක විගණකාධිපතිවරයා බව ඔහු සදහන් කරයි. එබැවින් ඇතැම් දිනවල කෝප් කමිටුවේ සභාපතිවරයා ද පවසා තිබුණේ ස්පෙයාර් වීල් එක එවා විගණකාධිපති එන්නේ නැහැ යනුවෙනි.

විගණකාධිපති කොමිෂන් සභාවේ සභාපති වන අතර විගණකාධිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ විශ්‍රාමික නිලධාරීන් දෙදෙනෙක්, පරිපාලන සේවයේ ලේකම්වරයෙකුට සමාන අයෙක්, අභියාචනාධිකරණයේ හෝ ශේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිශ්චයකාරවරයෙක් යන අය කොමිසමේ සාමාජිකයින්ය . 2018 නොවැම්බර් 23 කොමිෂන් සභාවට වසර 3ක් සම්පූර්ණ වන විට කොමිෂන් සභාවේ සාමාජිකයන්ගේ කාලය අවසන් වීමට නියමිතව තිබූ අතර විශ්‍රාමික නිලධාරීන් දෙදෙනා වෙනුවට තමන්ගේ කාලය තුළ උසස්වීම් ලැබූ දෙදෙනෙක් පත්කිරීමටට විගණකාධිපතිවරයා සූදානම් වුවත් කොමිසමේ සාමාජිකයන්ගේ සේවා කාලය තවත් අවුරුදු තුනකට දීර්ඝ කිරීමට ආණ්ඩුව තීරණය කිරීම නිසා එම උත්සාහය අසාර්ථක වූ බව දැනගන්නට ලැබේ. එම සිදුවීම් සමග කොමිෂන් සභාවේ සාමාජිකයන්ට නිලධාරීන්ගේ ප්‍රසිද්ධ රැස්වීම්වලදී නිර්දය ලෙස බැණවැදීමට විගණකාධිපතිවරයා කටයුතු කර තිබුණි. පසුව ඔහු කොමිෂන් සභාවට සහභාගී නොවෙමින් එහි කටයුතු අක්‍රිය කිරීමට උත්සාහ ගෙන තිබුණි. 2019 පෙබ 27 වන දා දෙපාර්තමේන්තුවට ජනාධිපතිවරයා පැමිණි අවස්ථාවේ මෙම විගණන කොමිෂන් සභාව අහෝසි කරීමට කටයුතු කරන ලෙස විගණකාධිපතිවරයා පවසා ඇත. එහෙත් මෙම කොමිෂන් සභා තිබිය යුතු බවට ජනාධිපතිවරයා සහ කථානායක වරයා එම අවස්ථාවේ පැහැදිලි කර තිබුණි. වසර තුනක් වැටුප් ලබාගනිමින් සිටි කොමිෂන් සභාව අහෝසි කරන ලෙස මේ වන විට එහි සභාපති වන විගණකාධිපතිවරයා ප්‍රකාශ කරයි.

දේශීය ආදායම් දෙපාර්තමේන්තුවේ නියෝජ්‍ය කොමසාරිස් ලෙස කටයුතු කළ ගාමිණී විජේසිංහ විගණනකාධිපති ලෙස පත්වූයේය. දෙපාර්තමේන්තුවේම අයෙකු එම තරනතුරට පත් කිරීම බොහෝ අයගේ බලාපොරොත්තුව වී තිබුණ ද අවසානයේ මොහු පත් කළ පසු ඔහුට සහයෝගය ලබා දුන් බව එම දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරීහු කීපදෙනෙක් ප්‍රකාශ කළෝය. එහෙත් දෙපාර්තමේන්තුවේ ගෞරවය රැකෙන පරිදි ඔහු ක්‍රියා නොකළ බව ඔවුන්ගේ අදහසයි. ඔහුගේ සමුගැනීම වෙනුවෙන් ද විගණකාධිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ ඉහළ නිලධාරීන් බොහෝ දෙනෙකු සහභාගී නොවීමට තීරණය කර තිබෙන්නේ ඔහු වැනි දේශපාලන පිළිලයක් හේතුවෙන් දෙපාර්තමේන්තුවට සිදුව තිබෙන හානිය පිළිබද කළකිරීමෙන් බව ද ඔවුහු පැවසූහ.

විගණන දෙපාර්තමේන්තුව හා කොමිෂන් සභාව යනු රටේ අනෙකුත් ආයතනවල සිදුවන වංචා දූෂණ සම්බන්ධයෙන්ද නිවැරදිව සොයා බලා වාර්තා ඉදිරිපත් කළ යුතු ආයතනයකි. එවැනි ආයතනයක ප්‍රධානියා යනු රටේ සිදුවන කටයුතු සම්බන්ධනේ අති විශාල බලපෑමක් කළ හැකි පුද්ගලයෙකි. එබැවින් එවැනි ධූරයකට පත්විය යුතු වන්නේ එම විෂය සම්බන්ධයෙන් මනා අවබෝධයක් දැක්මක් සහිත අයෙක් වන අතරම අදූරදර්ශී ලෙස හෝ දේශපාලන අතකොලුවක් ලෙස ක්‍රියා කරන්නෙකු නොවේ. හතළිස් වැනි විගණකාධිපතිවරයාගේ නික්ම යෑම සමග එම තනතුර වඩාම සුදුස්සාගෙන් පිරවිය යුතුව තිබෙන්නේ එබැවිනි.

අපේ කටයුතු ඉස්මතු වුණේ පුහුණුව නිසයි
විගණකාධිපති- ගාමිණී විජේසිංහ

රටේ අද විගණකාධිපති දෙපාර්තමේන්තුව තුළ පිබිදීමක් ඇති වෙලා තියෙන්න හේතුව තමයි පුහුණු කිරීම. පහුගිය අවුරුදු විස්සට ඒ අය පුහුණු කරලා තිබුණේ නැහැ. මම දෙපාර්තමේන්තුවට එද්දී නිලධාරීන් 1500න් අනූඑක්දෙනෙක් පමණයි විදේශ පුහුණුව ලබා තිබුණේ. විගණනය කියන්නේ ජාත්‍යන්තරව හඳුනාගත යුතු කටයුත්තක්. ඉතාම අඩු වියදමින් ඒක කරන්න තමයි මැලේෂියාව දාලා තියෙන්නේ. මුදල් අමාත්‍යාංශයත් ඊට මුදල් වෙන් කළා. මැලේෂියානු රජයේ විගණකාධිපති ආයතනයේ පුහුණු මධ්‍යස්ථානයේයි පුහුණු කළේ. තෝරාගත්තේ නෑ, සියලු නිලධාරීන් යැවුවා. මුදල් අමාත්‍යාංශය වැනි ඒවායේ හැම මාස තුනකට සැරයක් හැම කෙනෙක්ම වගේ යනවා, ඒවා කවුරුවත් කතා කරන්නේ නෑ. නමුත් මේ ආයතනයේ අවුරුදු විස්සකට විදේශ පුහුණුව ලබා තිබුණේ අනූඑක්දෙනයි. පසුගිය අවුරුදු තුනේ විගණකාධිපති දෙපාර්තමේන්තුව උඩට ඇවිත් වාර්තා එළියට ආවේ මේ පුහුණු කිරීම් නිසායි. දෙපාර්තමේන්තුව තිබුණේ කාර්ය සාධන විගණනය සම්පූර්ණයෙන් අතහැරලායි. මේක මිනිස්සුන්ට රැකියාව ආසාවෙන් කිරීමට අවශ්‍ය එක වැඩපිළිවෙලක් විතරයි.

කුරුවිට පුහුණු මධ්‍යස්ථානයේ පහසුකම් තිබුණේ හතළිහකටයි. ඒක සබරගමුව විශ්වවිද්‍යාලයට ලබා දුන්නා. ආණ්ඩුව මැදිහත් වී ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ පුහුණු මධ්‍යස්ථානයක් දැන් හැදීමේ කටයුතු පටන් අරන් තියනවා. ඒක හැදෙන්න තව කාලයක් යාවි. අපට මැලේෂියාවට යන්න වුණේත් ජාත්‍යන්තර පහසුකම් නැති නිසායි. එවිට සම්පත්දායකයන් ගෙන්වාගන්න පුළුවන්. මෙතැන තෝරාගන්නත් ප්‍රධාන හේතුව විනාඩි හතළිහකින් විතර කටුනායක ඉදලා එන්න පුළුවන්. කුරුවිටට යන්න පැය පහක් විතර යනවා.
කලින් තිබූ වාහනය මාස තුනක් පමණ අලුත්වැඩියා කරන්න වුණා. මේක ලබා ගන්න මුදල් අමාත්‍යාංශය තමයි චක්‍රලේඛනය නිකුත් කළේ. මම දන්නවා මේක රටට පාඩුයි කියලා. නමුත් ඒක රජයේ ප්‍රතිපත්තිය නම් මට කරන්න දෙයක් නැහැ. කුලිය සම්බන්ධව ගැටලු තිබේ නම් මට ඒවායේ වගකීම භාර නැහැ. නීතියක් කඩ කර තිබේ නම් ඒවා කළ අය වගකියයි. හැබැයි එහෙම ප්‍රශ්නයක් මම නම් දකින්නේ නැහැ. මේ ක්‍රමය යටයේ වාහන දහස් ගණනක් රාජ්‍ය ආයතනවලට අරගත්තා. එහෙත් මම එහෙම ගන්න ගියේ නැහැ, මම පැහැදිලිවම ඒවා ප්‍රතික්ෂේප කර මුදල් අමාත්‍යාංශයට ලීවා.

අපි කාටවත් කඬේ ගියේ නැහැ. සාධාරණ විධියට රජයේ අවභාවිතයන් එළියට දැම්මා. තව දුරටත් එළියට දානවා.”

Gamini Sarath Godakanda 

Can Sri Lanka afford a trillion rupee Public Service?

Sri Lanka’s annual Public Service Salary and Pension bill exceed one trillion rupees per annum for the first time in history. Milinda Moragoda calls upon Presidential Candidates to present their proposals for meaningful Public Service reform. 

The budgetary allocation for salaries and pensions for 2019 amounts to Rs 685 billion. The estimated cost of the public sector salary increases this year is Rs 120 billion. The total public sector salary bill for 2019 is therefore estimated to reach Rs 805 billion. In addition, the budget outlay for pensions in 2019 is Rs. 212 billion and is expected to be Rs 235 billion in 2020. This will take the annual public service wage and pension bill in excess of one trillion rupees for the first time in history.

Public sector salary and pension increases boost aggregate demand without generating an increase in supplies in the economy. They are, therefore, inflationary. In practice, the increases in salaries are likely to be eroded by a rise in prices. In addition, the incremental aggregate demand will also leak into imports, thereby putting pressure on the balance of payments. This can then result in a depreciation of the Sri Lanka Rupee, and place further pressure on the price level (inflation). 

These negative effects can only be contained if the salary increases are funded by cutting other recurrent expenditures, raising revenue, or a combination of these two measures. Cutting capital expenditure is a less good option as it reduces growth impulses in the economy. Ultimately, someone has to pay the piper. 

The worst option is to fund the salary increases through additional borrowing. Increasing the public debt to fund recurrent expenditure will be highly detrimental as there would be no rate of return to defray the cost of servicing the additional debt incurred. Against this backdrop, it is imperative that all Presidential candidates present realistic and sustainable plans and policies to deal with public service reform to the country as part of their election manifestos as a matter of urgency.

Dr Sarath Obeysekera

Today I watched the TV program where aspirants who intend to contest the presidential election were requested to table the program they intend to implement during their tenure if they win.

Regrettably, all of them talked about-creating  a utopian society 

None of them did specify the revolutionary changes we need today

Lack of discipline among the young generation in the cities, on the road, and in public transport. Was never discussed or explained

I expected at least one of them to promise to control indiscipline by promoting national service in the country to make them disciplined and respectable  people when they complete training 

The second proposal I expected them to promise to implement is strict punishment for graft and for drug distribution to make the society safe 

During the four minutes at least one of them could have promised to undertake such tasks 

I am personally not impressed by any of them

Dr S Obeysekera 

By C. A.Chandraprema Courtesy The Island

GR’s citizenship issue cleared
Another boost for SLPP expected in Elpitiya
The five month transition period

Sri Lanka has had presidential elections in 1982, 1988, 1994, 1999, 2005, 2010, and 2015 but never one like the present election. With just two working days to go to the close of nominations, a former local government head from Galle petitioned the Supreme Court seeking an order calling off the election. Thankfully, this was dismissed by the SC. But the attempt to knock out the principal opposition candidate from the race even before it began, was heard in the Appeal Court over three days throwing the entire opposition election campaign into a state of uncertainty. Several weeks ago, in an article titled “Geetha, Gota and the Elections Commission”, this writer pointed out that Gota’s citizenship matter had been sorted out to the maximum extent it could ever be, citing the Appeal Court and Supreme Court judgements in the Geetha Kumarasinghe case.   

It was not as if the Appeal Court was hearing a case involving dual citizenship certificates and renunciation of foreign citizenship etc. for the first time. This is ground that the AC has already gone over. On Friday, after hearing the arguments presented, the Appeal Court dismissed the petition filed by two yahapalana activists Chandragupta Thenuwara and Gamini Viyangoda seeking an interim order prohibiting the recognition of Gotabhaya Rajapaksa as a citizen of Sri Lanka. As things turn out, Thenuwara and Viyangoda have unwittingly done Gotabhaya Rajapaksa a favour by filing that petition and enabling the latter to prove conclusively that there is no issue with regard to his present Sri Lankan citizenship. This columnist warned in two full page articles published some weeks ago, of the power that the Elections Commission assumes in the event an objection is received regarding a candidate’s qualifications to contest a presidential election and the need to take precautions.

Now Thenuwara and Viyangoda have served up the best possible precaution on a platter. This is not something that the Gota camp could have done by themselves even if they had tried! According to the Presidential Elections Act, there are only three grounds on which objections can be raised to a nomination. Firstly, ‘that it is apparent from the contents of the nomination paper’ that the candidate is not qualified to be elected as President; secondly that the candidate is disqualified by reason of conviction by a court of law for a corrupt or illegal practice or an election malpractice; and thirdly, that civic disability has been imposed on the candidate by Parliament.

When it comes to objections raised on the second and third instances, the Elections Commission cannot decide on its own but has to refer such objections to the Supreme Court within three days after the day of nomination. Such petitions have to be heard by a five-member bench of the Supreme Court within a period of seven days. Unless and until the Supreme Court decides to uphold the objection the candidate concerned will stand nominated.But when it comes to objections based on a candidate’s qualifications, the Elections Commission assumes unbridled power. The Elections Commission itself will decide what the term ‘apparent from the contents of the nomination paper’ means in a context where the nominations paper is directly connected to the Constitutional provisions listing the qualifications of a presidential candidate through the declaration that the candidate signs.

The power of the Elections Commission in this regard was hanging like a sword of Damocles over Gota’s candidacy and one never knew what would happen on the 7th after nominations closed.  The Appeal Court decision now eliminates that uncertainty, and also precludes other candidates from carrying on a negative campaign against Gota by casting doubts about his citizenship. Gota is personally indebted to Thenuwara and Viyangoda for having got this matter cleared up once and for all. This unequivocal decision of the Appeal Court will no doubt give the SLPP campaign a boost. Next Friday there will be the Elpitiya PS election which the SLPP is tipped to win by a comfortable margin – which will give the SLPP campaign yet another boost.

Fragmentation of the

yahapalana vote

Last week, Sajith Premadasa tried to get Maithripala Sirisena’s support for his Presidential bid. However, he has not yet approached the JVP, which is very surprising because the single most important factor that will decide the fate of the yahapalana camp at this election is not really the SLFP or Maithripala Sirisena but the JVP. Even if Maithripala Sirisena personally joins the UNP campaign, it is very unlikely that he will be able to carry the SLFP rank and file with him into the UNP. Unlike the SLFP, the JVP voters are an integral part of the yahapalana camp. If not for the JVP votes at the 2015 Presidential election, Maithripala Sirisena would have lost. This time, for the first time since Rohana Wijweera contested the Presidency, the JVP has put forward their own leader as the Presidential candidate and will be compelled to put their best foot forward and to win the maximimum number of votes possible.

In 1982, Rohana Wijweera contested the Presidency as a Marxist candidate and fared poorly. This time the JVP has shed all such encumbrances and are going for broke to win votes from all and sundry, Marxists and non-Marxists alike. Every vote the JVP takes will be from the yahapalana camp. The differences between the JVP and the pohottuwa types have built up over nearly a decade and no pophottuwa votes will go to the JVP. The agenda that the JVP has espoused also appeals to a yahapalana constituency and not to the pohottuwa constituency. The JVP has been with the yahapalana crowd for a decade so the likelihood of the UNP candidate being able to get the JVP vote is much higher than him being able to get the SLFP vote. So Sajith would have been better off wooing the JVP rather than Sirisena.

Almost all the other ‘also ran’ candidates are those who would have been with the yahapalana camp in 2015, including former Army Commander Mahesh Senanayake. The latter was among the officers sent on compulsory retirement in 2010 in what was described as a ‘military purge’ by the Rajapaksa Government against officers deemed loyal to the fomer Army Commander Sarath Fonseka. Mahesh Senanayake returned to the country after the change of government in 2015 and was reinstated in the Army. Mahesh Senanayake’s motivation to contest the presidential election would come from his bitter experiences of 2010 and perhaps a need to get his own back on the Rajapaksas by siphoning off some military votes from Gotabhaya. The organization supporting Senanayake,  are clearly yahapalanites.

So it appears that virtually all the ‘also rans’ will be eating into the yahapalana vote bank instead of the SLPP vote bank. The appeal of the also rans are also pitched at the disappointed yahaplana voter of 2015 rather than the pro-Rajapaksa voter. It’s a moot point as to whether the also rans would be able to appeal even to the new voters who have come of age during the past five years.

The contest for an emasulated presidency

What is puzzling is why a record number of ‘also rans’ would want to contest the emasculated presidency that exists at present. One of the first to point out that this presidency is not what it used to be, was Dr Nihal Jayawickrema and he is absolutely right. The powers of the presidency in the 1978 constitution rested on three pillars – the President made appointments to all the most important positions in the state such as Supreme Court judges, the Attorney General and the Inspector General of Police. It was the President who appointed and dismissed Cabinet Ministers and in addition to assigning subjects to Ministers, the President could assign any subject to himself. Finally, it was the President who had the power to dissolve Parliament at his discretion. The 19th Amendment has dislodged all three pillars of Presidential power and the position is no longer the pivot on which all political power rests.

Now, the President cannot make any important state appointment except in mandatory consultation with the ten-member Constitutional Council. This mandatory consultation can take place in two ways. The Constitutional Council was to recommend to the President persons for appointment as Chairmen or members of the Election Commission, the Public Service Commission, the National Police Commission, the Human Rights Commission of Sri Lanka, the Permanent Commission to Investigate Allegations of Bribery or Corruption, the Finance Commission and the Delimitation Commission. In such cases, it was the Constitutional Council that was to take the initiative by recommending persons suitable to be members of the independent commissions. In the case of important offices of the state such as the Judges of the Supreme Court and Court of Appeal, members of the Judicial Service Commission other than the Chairman, the Attorney-General, the Auditor-General, the Inspector-General of Police, the Ombudsman and the Secretary-General of Parliament the roles were reversed with the President making the recommendation of the candidate to the Constitutional Council and the latter indicating its approval or disapproval. Either way, it’s the Connstitutional Council that has the real say in making these appointments.

Article 70 of the Constitution has been amended so as to make it impossible for Parliament to be dissolved before the lapse of four and a half years unless Parliament resolves to dissolve itself by a resolution passed by two thirds of its total membership. According to Article 43 of the Constitution as amended by the 19th Amendment, it is the President who will determine the number of ministries and the subjects and institutions that are to be assigned to those ministries. He may, only if he deems it necessary, consult the Prime Minister in doing so. However, when appointing individual MPs to hold these ministries, the President is mandatorily required to consult the Prime Minister. After the Cabinet is formed in this manner, the President may at any time change the assignment of subjects and functions and the composition of the Cabinet. Article 43 is silent on the question whether the President is required to consult the PM when he changes the assignment of subjects and functions and the composition of a Cabinet that has already been formed. However, the wording of Article 43(2) seems to suggest that in appointing MPs to be Ministers, the President cannot avoid consulting the Prime Minister whether it be before the Cabinet is appointed or afterwards.

Most importantly, the provision in the Constitution in the old Article 44(2) whereby the President could assign to himself any subject or function and was to remain in charge of any subject or function not assigned to any Minister, has been repealed. What this means is that a future President will not be able to assign any subjects to himself or even remain in charge of the subjects not assigned to any other Minister because the provision that made it possible for the President to hold some subjects by default now no longer exists in the Constitution. The repeal of the provision that enabled the President to assign any subjects to himself or to hold the subjects not assigned to anybody has reduced the power of the President drastically. The incumbent President Maithripala Sirisena holds several ministries including that of Defence only because of a transitional provision in the 19th Amendment which will lapse when his tenure ends in a few weeks. The next president will not have any power to assign Ministries and subjects to himself – not even the Defence ministry.

Furthermore, the 19th Amendment has made it possible to challenge actions taken by the President by way of a fundamental rights application. This provision was put to the test last October when the President dissolved Parliament and the resulting judgment has taken even more power out of the hands of the President. Even though the President’s powers have been reduced by the 19th Amendment, the Prime Minister’s role has not been properly defined. He is the PM and sits in the Cabinet, but he is not the head of the Cabinet. He is not the head of the government either – both those titles still belong to the President. The PM has a tenuous hold on power through Article 43(2) which makes him the effective appointing authority of Ministers. Despite the ematiated state of the presidency at present we have a record number of candidates – which seems to indicate that they have not read the 19th Amendment properly!

Five month plus cohabitation

period

As the negotiations between the SLPP and the SLFP floundered over the question of the pohottuwa symbol, Mahinda Rajapaksa was heard making a new argument to the effect that because Gotabhaya Rajapaksa was not a sitting or former Member of Parliament, he has to contest as the nominee of a recognized political party and that a deposit had been already made in his name by the SLPP and that he would not be able to hand in nominations through another political party. This is a reference to Article 31(1) of the Constitution which states that any citizen who is qualified to be elected to the office of President may be nominated as a candidate for such office by a recognized political party. However, if he is or has been an elected member of the legislature, he can be nominated by a political party which has not been recognized by the Elections Commission or by an elector whose name has been entered in any register of electors.

Whoever gets elected President will find that the first few months will be the most difficult period of his tenure. If Gota is elected, he will have to co-habit with the UNP led Cabinet for over five months. If Sajith wins he too will have to cohabit for more than five months with a Prime Minister and Leader of the House who tried their damnest to prevent him from becoming the UNP Presidential candidate. Why the co-habitation period extends to five months can be explained as follows: According to Article 31(3A)(d)(ii) of the Constitution,  if the person declared elected as President is not the President in office – which will be the case inevitably at this election – hold office for a term of five years commencing on the date on which the result of such election is declared.

This means that the new President will have to be sworn into office on the 17th Novermber 2019. In terms of Article 70(1) of the Constitution, the President cannot dissolve Parliament at his discretion until the expiration of four years and six months from the date of its first meeting.  The present Parliament met for the first time on 1 September 2015. Hence, the 1st March 2020 will be the earliest date on which the present Parliament can be dissolved by the new President. At presidential elections it is the Elections Commission that calls for nominations and fixes the date for the poll when the incumbent President either declares an early election or when the incumbent President’s term nears completion. However, when it comes to Parliamentary elections, in terms of Article 70(5)(a) of the Constitution, it is the President who dissolves Parliament. The dissolution can be an early dissolution or a dissolution upon the completion of the five year Parliamentary term.

Either way, it is a mandatory requirement that the President’s proclamation dissolving Parliament has to fix a date for the election of Members of Parliament, and also has to summon the new Parliament to meet on a date not later than three months after the date of the Proclamation calling the election. There are other requirements as well. In terms Section 10(1) of the Parliamentary Elections Act No: of 1981,  the President shall, in every Proclamation dissolving Parliament specify the period during which nomination papers shall be received by the returning officer during normal office hours at his office; and the date on which the poll shall be taken. The nomination period shall commence on the fourteenth day after the date of publication in the Gazette of the Proclamation dissolving Parliament and expire at twelve noon onthe twenty-first day.

The date fixed for the poll shall be not less than three weeks and not more than eight weeks from the closing day of the nomination period. What these provisions mean is that if the new president dissolved Parliament on the very first day that he is able to constitutionally dissolve parliament, which is on the 1st March 2020, it will take an absolute minimum of 42 days to hold the elections after the proclamation dissolving Parliament. Due to intervening Poya Days or other public holidays, it will be impossible to hold the Parliamentary election within the minimum possible period. What this means is that the new President who will have to assume office on 17 November 2019 will have to work with the present Cabinet of Ministers until the Parliamentary election is concluded some time after 17 April 2020 at which point the present cabinet of ministers will cease to hold office – a full five months and more. 

The long transition period from November 2019 to April 2020 when the new President will have to work with the present Prime Minister and Cabinet will be a trying period for whoever wins the Presidential election. If the opposition candidate is elected President, he will have to deal with a hostile prime minister, a hostile cabinet and a hostile Parliamentary majority. If the government’s own candidate wins in circumstances where the Presidential candidacy was yielded only in the most acrimonious circumstances, there is the distinct possibility of intra party conflicts emerging with renewed ferocity as those who backed the government party candidate move in to claim their reward.

BY THE MARITIME EXECUTIVE 2 Courtesy  Maritime Executive

The underutilized port of Hambantota, Sri Lanka is set to gain a major new tenant. The Sri Lankan government has given its approval to the Singaporean company Sugih Energy International (SEI) to build a $20 billion refinery at the port. The project’s value exceeds the total of all foreign direct investment in Sri Lanka over the past forty year, development minister Malik Samarawickrama told Sri Lankan outlet Daily FT.

In 2010, with financial backing from China and the assistance of Chinese construction companies, Sri Lanka built a greenfield port development at the quiet fishing community of Hambantota. The port project attracted limited use, and it – along with many other infrastructure initiatives – left Sri Lanka deeply indebted to Chinese state banks. In 2017, Sri Lanka gave the final go-ahead to sell 70 percent of the port to state-controlled China Merchants Port Holdings for $1.1 billion, satisfying a portion of its debt burden. 

Western analysts have often described Hambantota as a “white elephant” project lacking in commercial viability, but CMPH’s managers insist that they are turning it around. The refinery deal is one of several recent energy-related development announcements at the port. In March, the Sri Lankan government green-lighted a proposal to build a smaller, $3.8 billion refinery complex at Hambantota, with backing from the government of Oman and another Singaporean firm. In addition, in 2018, Chinese investors were cleared to build a $700 million natural gas-powered electrical station at Hambantota. The 400-gigawatt power plant will be fueled with LNG. 

Chinese oil major Sinopec holds the rights to provide bunkering at the port of Hambantota. The port’s Chinese managers have signaled their intention to make bunkering – which is a natural complement to oil refining – into a key part of the development strategy for Hambantota. The port is adjacent to the busy east-west sea lanes across the Indian Ocean, and it is roughly at the halfway point between the bunkering mega-hubs of Fujairah and Singapore. 

By P.K.Balachandran Courtesy NewsIn.Asia

Colombo, October 5: The political situation in Sri Lanka returned to normal on Friday, after the Court of Appeal rejected a petition by two civil rights activists to bar Gotabaya Rajapaksa, the candidate of the Sri Lanka Podujana Peramuna (SLPP), from contesting the Lankan Presidential election set for November 16.

The petition, filed just a few days before the date set for the filing of nominations (October 6), charged that Gotabaya Rajapaksa had unlawfully obtained a Dual Citizenship Certificate. Therefore he had no right to contest the forthcoming election.

Petitioners Prof.Chandraguptha Thenuwara and Gamini Viyangoda, had sought the cancellation of the Dual Citizenship Certificate issued to Gotabaya Rajapaksa on November 21, 2005 and the Sri Lankan passport and National Identity Card (NIC) issued to him thereafter.

A three-judge Court of Appeal, headed by Yasantha Kodagoda, heard both sides for nearly four days and finally threw out the petition Friday evening, without granting the petitioners leave to proceed.

If the petition had been allowed and leave to proceed was granted, Gotabaya Rajapaksa would not have been able to contest the election. In that case, the entire complexion of the election would have changed. Sajith Premadasa, the candidate of the ruling United National Paty(UNP) would have had the best chance of winning the Lankan Presidency.

None of the other candidates in the field, including Anrua Kumara Dissanayaka of the Janata Vimukthi Peramuna(JVP), has the capability of Sajith Premadasa. The UNP has the largest voter base among the non-SLPP parties. The UNP is also exceptionally united and charged up now because it has, at long last, found a candidate with a common touch” after putting up with an elitist and distant leader like Ranil Wickremesinghe, the current Prime Minister.

Right from the start, political pundits had been considering Gotabaya of the SLPP (founded and led by the charismatic former President Mahinda Rajapaksa) as the front-runner in the Presidential race. As Defense Secretary and also as the Urban Development Secretary, Gotabaya had distinguished himself as a dynamic official and a creative leader, though he also had a reputation for using strong arm methods to quell trenchant critics.

Following the April 21, 2019 multiple suicide attacks by a bunch of Jihadis and the utter failure of the UNP government to act on accurate prior intelligence given by India, the majority of Sri Lankans especially of the Sinhala-Buddhist and Christian communities had been yearning for a strong national security orient government, which, under the circumstances, only Gotabaya can provide.

In the absence of Gotabaya, the SLPP would have put up Chamal Rajapaksa, the eldest of the Rajapaksa siblings. But Chamal is a colorless and uninspiring politician though with a reputation as an honest and fair-minded man. He lacks the dynamism of Gotabaya, who as Defense Secretary, had defeated the dreaded LTTE, and as Urban Development Secretary, re-built post-war Colombo and other Lankan towns.

Petitioner’s Plea

Appearing for the petitioners, Suren Fernando recalled that before 2003, Gotabaya Rajapaksa was a citizen of Sri Lanka by descent. Thereafter, on or around January 31, 2003, he had become a citizen of the United States of America. From that day onwards, Gotabaya Rajapaksa had ceased to be a citizen of Sri Lanka under the country’s Citizenship Act.

Subsequently, in November 2005, when his elder brother, Mahinda Rajapaksa, won the Lankan Presidential election, Mahinda wanted to make Gotabaya Defense Secretary to help him prosecute the war against the Tamil separatist militant group the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE). For this purpose, Gotabaya, who was a US citizen at that time, had to be given Dual Citizenship.

Gotabaya applied for a Dual Citizenship Certificate, a Sri Lankan passport and a National Identity Card. These were sanctioned on November 21, 2005, a few days after Mahinda Rajapaksa was sworn-in as President of Sri Lanka. The Dual Citizenship Certificate was signed by Mahinda in his capacity as the President of Sri Lanka.

The petitioners pointed out that the certificate bore no signature of the concerned Minister and the Ministerial Secretary, something it ought to have had as per the legal requirement.

The petitioners pointed out that as per law, the Cabinet of Ministers and Ministerial Secretaries had resigned after the election of the President to enable him to choose his own men. A new Prime Minister, Ministers and the assigning of the subjects to the Ministries took place on November 21, 23 and December 08 respectively. When Gotabaya was given a Dual Citizenship Certificate on November 21, 2005, there was neither a subject Minister nor a Ministerial Secretary. But President Mahinda Rajapaksa had signed on and issued the Dual Citizenship Certificate.

The petitioners pointed out that the President had no power to do that and therefore, the certificate and everything that flowed from it, was null and void.

The Court of Appeal President, Yasantha Kodagoda, asked whether there was any residual power vested upon the President to exercise the executive power of the government in the absence of the Cabinet. Counsel for the petitioners, Suren Fernando, replied that the 1978 constitution is a combination of both Westminster and Presidential systems of governance and that its intention was not to provide plenary executive powers to the President. He has to share it with the Cabinet of Ministers and cannot act on his own.

The Defense

Appearing on behalf of the Attorney General, Controller General for Immigration and the Registrar of Persons, Senior Deputy Solicitor General (SDSG) Nerin Pulle told the court that the former President, Mahinda Rajapaksa, who had signed the Dual Citizenship Certificate of Gotabaya Rajapaksa in 2005, had the power to do so as the relevant Minister.

After the Presidential election, the cabinet stood dissolved and Secretaries to the Ministries had also quit. But as per the 1978 constitution, all executive powers were vested with the President during that period. As such, the President could sign any document that a Minister would have signed.

In other words, the President could exercise his plenary powers” to take decisions of Ministers in the absence of Ministers. Pulle also argued that the subject Minister’s recommendation was enough and the Ministerial Secretary’s signature was not needed. And the subject Minister at that time, in the absence of a cabinet, was the President himself.

Pulle pointed out that Article 44 (2) of the Constitution, which was in existence in 2005, said that the President could continue to function with all the executive powers as the head of the government and the executive, until the new Cabinet was appointed.

Counsel for Gotabaya Rajapaksa, Romesh de Silva, said that the litigation against his client had been brought by political opponents to prevent him from standing for the Presidential election. This was tantamount to breaching the right of people to vote for the candidate of their choice. The petition was drafted in cahoots with the leaders of the UNP, he charged.

De Silva also took objection to the fact that the writ application had been filed while an investigation into the same facts was taking place under the supervision of the Colombo Magistrate.

The counsel for Gotabaya further stated that the petitioners had not included in their plaint, 21 others who were given Dual Citizenship Certificates on November 21, 2005, the day on which Gotabaya was given the certificate. On this technicality alone, the petition should be dismissed, he said.

(The featured image at the too shows Mahinda Rajapaksa and Gotabaya Rajapaksa)

උපුටා ගැන්ම  හිරු පුවත්

ජාතික ඒකාබද්ධතා රාජ්‍ය භාෂා සහ හින්දු ආගමික කටයුතු අමාත්‍යාංශය විසින් අද ගුරු පුහුණු තනතුරට අදාළ පත්වීම් 400 ක් ලබාදීමට සංවිධානය කර තිබූ උත්සවයක් අත්හිටුවීමට මැතිවරණ කොමිසමේ නිලධාරින් සහ පොලීසිය මැදිහත් වුණා.

හෝමාගම – මාකුඹුර ප්‍රදේශයේ පිහිටි ජාතික භාෂා අධ්‍යාපන පුහුණු ආයතනයෙහි මෙම පත්වීම් ලබාදීමේ උත්සවයට සංවිධානය කර තිබුණේ අමාත්‍ය මනෝ ගනේෂන්ගේ සහභාගිත්වයෙන්.

එම කටයුත්ත අත්හිටවූ අවස්ථාවේදී එම ස්ථානයට පැමිණි නාගරික මන්ත්‍රීවරියක් සහ අමාත්‍ය මනෝ ගනේෂන් අතර උණුසුම් සංවාදයක් ඇති වුණා.

බදුල්ල, වව්නියාව, මඩකලපුව, නුවරඑළිය ඇතුලූ ප්‍රදේශ ගණනාවක දෙමළ ගුරුවරුන් සඳහා ගුරු පත්වීම් ලබාදීමටයි මෙම උත්සවය සංවිධානය කර තිබුණේ.

අදාළ පත්වීම් ලබාදීම අත්හිටුවීම හේතුවෙන් පැමිණ සිටි පිරිස යළි හරවා යැවීමටයි අමාත්‍යවරයා එහිදී කටයුතු කළේ.

උපුටා ගැන්ම  හිරු පුවත්

අමාත්‍ය සජිත් ප්‍රේමදාස කොළඹ පැවති මැතිවරණ ප්‍රචාරක රැස්වීමකට ඊයේ එක්වෙමින් ඔහුගේ ශ්‍රී මුඛයෙන් පවසන වදන් යනුවෙන් සිදුකළ ප්‍රකාශය සම්බන්ධයෙන් සමාජය තුළ පුළුල් සංවාදයක් මතුව තිබෙනවා.

බුදු පියාණන් වහන්සේ උදෙසා වූ ගෞරවය දේශපාලනයට යොදා නොගන්නා ලෙස සජිත් ප්‍රේමදාස අමාත්‍යවරයාගෙන් ඉල්ලීමක් කරන බවයි සුරකිමු ශ්‍රී ලංකා සංවිධානයේ සභාපති පූජ්‍ය පාහියන්ගල ආනන්ද සාගර හිමියන් ප්‍රකාශ කළේ.

උන්වහන්සේ මේ බව කියා සිටියේ හෘද සාක්ෂියේ ආමන්ත්‍රණය යන තේමාව යටතේ සුරකිමු ශ්‍රී ලංකා සංවිධානය කොළඹ කොටුව දුම්රියපොළ ඉදිරිපිටින් ආරම්භ කළ පාද යාත්‍රාව අතරතුර පේරාදෙණිය – ගැටඹේ ප්‍රදේශයේදී මාධ්‍ය වෙත අදහස් දක්වමින්.

පාද යාත්‍රාව අද මහනුවරින් අවසන් කෙරුණා.

By M D P DISSANAYAKE

The Court of Appeal has placed Mr Wiyangoda’s petition in the most appropriate place, by dismissing it without further consideration.   In other words, Mr Wiyangoda once again has gone to the place  where he deserve to reside, i.e. Kunu Goda.

Anti-yahapalana voters  have been further encouraged with these episodes to increase the vote base for Gotabaya Rajapakse.  Those who promised a new world in 2015,  did destroy Sri Lanka in all areas of employment and  investment.  It further destroyed the Sri Lankan culture and basic values of civilisation.

Wiyangoda  has always been in the company of Prime Minister Ranil Wickremasinghe and took a leading role in 2015 campaign to defeat President Mahinda Rajapakse, with Groups of Conspirators, including Sarath Wijesuriya, Jayadeva Uyangoda, Nirmal Ranjith Devasiri, Jayampathy Wickramaratna, Paikiasothy Saravanamuttu, Imitiaz Bakeer Marker, Mahim Mendis, Rohan Edirisinghe, Ravi Jayawardena and Nimalka Fernando.

Prof. Sarath Wijesooriya  declared the 8 January 2015  as the date on which law-abiding citizens of Sri Lanka executed a silent revolution.” PaCha Ranawaka called the Change, A Revolution”, Ranil called it a Revolutionary Victory”, Prof. Jayadeva Uyangoda opined that “the replacement of an authoritarian government by electoral means … without bloodshed [makes] Sri Lanka a real wonder of the modern world”, Dr. Nirmal Ranjith Devasiri  called it “a revolution with low intensity”.

Gotabaya Rajapakse victory is now unstoppable.  Within  next 2 months, rivalry groups will further enhance their attack with insinuations, lies with the support of NGOs, LTTE Diaspora etc. 

Lahiru Pothmulla Courtesy The Daily Mirror

Responding to the Appeal Court’s decision to dismiss the petition against SLPP presidential candidate Gotabaya Rajapaksa’s citizenship, SLPP Leader and Opposition Leader Mahinda Rajapaksa yesterday said not only Gotabaya but the entire country had been exonerated.

I think the entire country was exonerated. Not only Gotabaya but the entire country was exonerated. (Nidos kota Nidahas karala thiyanawa),” he told journalists at the Opposition Leader’s Office soon after the decision was announced.

He said the decision showed the independence of the judiciary and the faith they had in the judicial system.

Sound legal arguments were made by the legal team including counsel Romesh De Silva PC and Gamini Marapana PC,” he said.

When asked about MP Chamal Rajapaksa making a cash deposit to contest the presidential poll, Mr. Rajapaksa said, That was a backup plan. In case the court decision was different, we couldn’t abandon our people. We were getting ready to face any decision.”  

Shehan Chamika Silva Courtesy The Daily Mirror

The Court of Appeal today contemplated that if those who dishonoured the Court by cheering inside the court room soon after the decision on Gotabhaya Rajapaksa was declared are found to be legal professionals of the bar, they would have to face legal repercussions in due course.

It was seen soon after the order on the writ petition was delivered by Court of Appeal president Justice Yasantha Kodagoda, some part of the audience in the court room reacted to the decision by cheering. This sudden reaction caught the attention of Justice Kodagoda and he said if lawyers were among those who cheered, then they will be dealt with the necessary laws over their behaviour as professionals.

However, it was also seen that Romesh de Silva PC was very quick to signal the audience not to disturb and dishonour the court. He also apologized to the Bench for the behaviour of some persons and highly deplored that behaviour. 

Ada Derana

The Court of Appeal has unanimously decided to dismiss the petitions filed challenging the citizenship of former Defence Secretary Gotabaya Rajapaksa, without taking it up for consideration.

The court today concluded the consideration of the petition while all parties were given time to present their written submissions before 3.15 p.m.

The decision of the Appeal Court regarding issuing an interim order on the petition was be announced at 6.00 p.m. 

The petition, filed by two social activists Gamini Viyangoda and Prof. Chandraguptha Thenuwara on September 30, was taken up for consideration for a third straight day this morning before a three-judge bench comprising Justices Yasantha Kodagoda, Mahinda Samayawardena and Arjuna Obeysekara.

The Controller General of the Department of Immigration and Emigration, the Commissioner-General of the Department of Registration of Persons, Minister Vajira Abeywardena, Secretary to the Ministry of Internal & Home Affairs and Provincial Councils & Local Government, Opposition Leader Mahinda Rajapaksa, former Defence Secretary Gotabaya Rajapaksa, Acting Inspector General of Police (IGP), Director of the Criminal Investigation Department (CID), Senior Deputy IGP of CID and Officer in Charge of CID’s Special Branch have been cited as the respondents of the petition.

The petitioners had alleged that Gotabaya Rajapaksa has obtained a passport and a National Identity Card (NIC) claiming that he revoked his US citizenship.

The petitioners further stated that they have the necessary information to prove the former Defence Secretary did not submit proper documentation to verify the revocation of his US citizenship when obtaining a Sri Lankan passport and a NIC.

Hence, the petitioners had requested the Appeals Court to deliver an order suspending the issuance of a passport and a NIC to Gotabaya Rajapaksa. They also sought an interim order preventing the functioning of said passport and NIC until the court delivers the petition’s verdict.

However, the court decided to dismiss the petition without taking it up for consideration.Disclaimer: All the comments will be moderated by the AD editorial. Abstain from posting comments that are obscene, defamatory or slanderous. Please avoid outside hyperlinks inside the comment and avoid typing all capitalized comments. Help us delete comments that do not follow these guidelines by flagging them(mouse over a comment and click the flag icon on the right side). Do use these forums to voice your opinions and create healthy discourse.

BY EDWARD THEOPHILUS

Civil Society Activists in many countries in the world appear to be working as independent activists without engaging in popular politics or supporting political parties, however, in Sri Lanka civil society activists appear to be in a mud puddle without clearly understanding the role of them. As I reiterated before, civil society activists were in the past in Sri Lanka under the reign of Kings and Queens, but they did not engage in active politics because they understood the real role and limits of them.  Since the 2015 presidential election, civil society activists have been engaged in a misguided role like politicians without understanding and identifying the role of them. It is possible to assume that they were mad on making easy money misleading international NGOs.  This situation is clearly understood by other countries in the world. It can assume that other countries and international NGOs are observing what is going on in Sri Lanka. 

Another vital point concerning the behavior of NGO activists is whether the international NGOs which are believed to be financing for local NGO activists knew that local activists were playing a game for an undue enrichment out of foreign taxpayers’ money. This is a serious issue that UNO or any other international organizations must be discussed or investigated and make justice for international donors.

It also seems that several activists have engaged in the role of government media to attract support from international NGOs, which have already learned a good lesson from civil society activists in Sri Lanka after 2015.  There are many issues that civil society activists must be worked in, despite such requirements they have engaged in complete rubbish politics such as to take presidential candidates to courts rather than playing their role.  What were purposes or aims of these local NGO activists sought funds from international donors and did the organizations audit how funds were using in Sri Lanka? If the purpose of them is to playing politics, they can go to the USA and support the Democratic party to impeach President Donald Trump, but they are scared to engage in such an active role.  Some of these activists are supposed to participate in university research and teaching roles and people of Sri Lanka have a question whether these activists playing the right role or a dishonest role.  Do they addicted to money coming from external sources rather than doing the owned job? Could these people trust is an issue for international NGOs?

International NGOs must extremely careful when funding for local NGO activists in Sri Lanka.

By A.A.M.NIZAM – MATARA

We do remember your father avoided being in the country when JR signed the Indo-Lanka Accord. So, what will you do about the devolution of power Sajith, I hope you will also not repeat the same mistakes that your father made. One of them was to ignore Lalith and Gamini perhaps because he felt threatened by them. That led to the impeachment motion against him. It is correct to say that that the Greens are yet to recover fully from that disaster.

Ironically, a generation later, Lalith’s protégé, Ravi and Gamini’s son Navin are now with the Greens with you. History could repeat itself. You shouldn’t let that happen. Yet, I also think that those involved in bond scams should be dealt with, even if they have passed their local ‘O’ Levels!

Your father sat on a gold-plated chair that resembled a throne. He ruled with an iron fist. He disliked dissent. Richard de Zoysa was to him what Lasantha was to Mahinda maama.  People still remember all this. So, Sajith, while you should be like him in some aspects, you need to be different to him, too.

There is a lot for you to do and a very short time period to d The ‘pohottuwa’ chaps are already on the campaign trail. You have to reorganise your party and send a message to the people that you are not representing the old, tired, defeated elephant — even if you have to come in the guise of a swan!

The Greens had their share of debates, discussions, and disputes about who their candidate should be. It is to his credit that in the end, the Green Man made the right decision. Remember, he stood by your father when he was impeached- and maybe you should stand by him now. Very soon, nobody will.

When your father was second-in-command to JR, he lamented that what he was doing was a peon’s job. Times have changed. With the changes to the Constitution, there are times when the job you are vying for could be a peon’s job. So, if you win, Sajith, be careful about who you appoint as your PM.

When he was elected, your father said he inherited a torch burning at both ends: Indian troops in the North, an insurgency in the South. He dealt with both issues but his style was such that sadly, some lit crackers when he died. Maybe you could make the same people light crackers again — by winning!

We wish you well, Sajith, not because we prefer you to Gota but because we want the coming contest to be a true reflection of the peoples’ will. They should have learned over the last four years that getting rid of what you don’t like doesn’t necessarily mean that what they are getting is what they wanted!

Yours truly,

Punchi Putha

PS -A final word of advice, Sajith: in the past few months, you had been talking to Aiyo Sirisena from time to time. Whatever you do, you need to stop dealing with that chap. He will have no hesitation in betraying you and voters will disown you if they think that you have anything to do with him at all.

Despite this advice, SP has held discussions with Aiyo Sirisena together with AkilaViraj and Kabir Hashim. He has said that they discussed current issues and not politics. A real joke.  It seems that this imbecile and ignoramus joker does not know what politics is!

Former Minister Field Marshal Sarath Fonseka has said that M. Ranil Wickremasinghe had more2/3 support in the UNP working committee and despite that he nominated Sajith as the party nominee to avoid a split in the party. At the same time, Sarath Fonseka and the Puttalam district MPRange Bandara have said that they will not take part in the election campaign if Aiyo Sirisena associated with the campaign. 

Another pro UNP writer who is a staff writer of the Daily Mirror says that Mr Premadasa’s candidature may not impress those who wanted a more forthright choice with a degree of policy substance. Elaborating on what happened at the working committee meeting this writer states that Mr. Premadasa won the UNP’s internal contest. But, he is still a long way from winning the Presidency – or having a decent shot at it and a good number of sensible Sri Lankan voters are in the dark as to what he represents?

He says that Mr. Premadasa is likely to face a good deal f obstruction and backstabbing by the disgruntled Wickremesinghe loyalists, including some senior members of the UNP AND He would be well served by studying the pitfalls of the campaign of Hector Kobbekaduwa, the SLFP contender of the 1982 presidential election, whose campaign was sabotaged by none other than the party leader Madam Sima Bandaranaike herself.  This writer adds that it is still a relief that the UNP managed to avoid a potential split and it is also a consolation that no one throttled anyone in the working committee meeting.

The writer laments that the UNP has been reduced to a skeleton of its former self under Mr. Wickremesinghe and the Yahapalanaya government led by the UNP was a byword for vacillation and indecisiveness. He says it mishandled the economy and then, with the devastating consequence, the national security and the UNP can not absolve itself for crippling policy paralysis, 

The writer further states that Mr. Premadasa has so far failed to inspire anyone other than the green-blooded UNPers. They are a few and far between and no longer a force capable of deciding the outcome of an election He claims that five lost years under the Yahapalanaya have eroded the enthusiasm of the UNP friendly civil society activists, some of whom have now rallied behind other candidates. 

The writer points out that in the Conservative Party of the UK, of which many traditions the UNP faithfully apes, the leadership had changed seven times since 1994, the year Mr. Wickremesinghe first became the leader of the UNP and clung onto the party leadership ever since. He says that Mr. Premadasa has also been suspiciously vague and over-cautious, making many an observer feels that he is lacking substance and is scheming to thrive in rhetoric. The writer says in a sad mood that to begin with, Mr. Premadasa should tell the public who he is? The vagueness of his policies and his stance on the devolution of power and a political solution need to be apprised to the voters.   Perhaps, that ambiguity is a matter of necessity for anything said on the subject could be misconstrued by his opponents. However, at the same time, it comes at the expense of the minority voters, whom he should win in en masse if he is to win the presidential election. 

It is advised that he has to come up with a set of coherent economic and social policies and espouse his position on the Tamil national question and a political solution and he should be free to draw his boundaries on these matters, but, the public has a right to know where he stands since the election campaign has just begun and things would evolve as it progresses. So would the electability of the candidates in the eyes of the voters and Mr. Premadasa proactively seize that opportunity before his opponent capitalizes on his lacuna?

Meanwhile, Mr. Gotabhaya Rajapaksa’s Spokesperson MP Dullas Alahapperuma has said that Prime Minister Ranil Wickremesinghe and the UNP presidential candidate Sajith Premadasa were conspiring to prevent Gotabaya from contesting the presidential polls. He said the relevant petition had been filed by two NGO activists under the patronage of Premier Wickremesinghe and Sajith Premadasa and added the duo were loyal to Premier Wickremesinghe and were maintaining links with him and it is apparent and clear that there is an ongoing political coup to prevent Gotabaya from entering to the battlefield of the presidency.

MP Keheliya Rambukwella said the incumbent government had attempted to manipulate high judicial officers like former Bribery Commission Director-General Dilrukshi Dias Wickramasinghe and former Solicitor General (SG) Suhada Gamalath for the sake of political expediency.

Referring to the discussion held between President Maithripala Sirisena and the UNP officials including UNP presidential candidate Sajith Premadasa recently, MP Susil Premajayantha said it was clear that the UNP had found it extremely hard to face the presidential battle and hence they were begging the Sri Lanka Freedom Party (SLFP) for support.

Sajith Premadasa has proved himself as a big liar and people cannot trust him with what says.  He said that in his meeting with Aiyo Sirisenathey did not discuss politics.  Contradicting this statement the General Secretary of the SLFP, Dayasiri Jayasekara has said that when the UNP team led by Sajith Premadasa met the President, both sides focused on the current political situation of the country.Mr. Jayasekara, along with the General Secretary of the UPFA, Mahinda Amaraweera and Treasurer of the SLFP, Lasantha Alagiyawanna, has joined the  President at the discussion. Meanwhile, media spokesman of the SLFP, parliamentarian Weerakumara Dissanayakahas spilled the beans by saying that there is a possibility of a UNP – SLFP alliance in the event, the attempts to form an alliance led by SLFP – SLPP becomes an against the gallant war hero Gotabhaya Rajapaksa. 

As of in a bid to counter anti-national despicable propaganda of the UNP,  the TV channel TNL belonging to Ranil Wickremasinghe’s own brother Shan Wickremasinghe has condemned adverse propaganda being carried out by unpatriotic elements.  The TV channel has severely criticized Prof. Chandraguptha Thenuwaraof the Kelaniya University and the member of the convening panel of Purawesi Balaya (People’s Power) organization Gamini Viyangoda for filing a case against Mr. Gotabhaya Rajapaksa. The TV telecast has reminded that Gotabhaya Rajapaksa was a gallant war hero who as the Defense Secretary of Mr. Mahinda Rajapaksa’s government was solely responsible for ending 30 years of the cruel terrorist was=r which all past leaders were unable to achieve. It has said that no grateful Sri Lankan can forget this fact and Chandragupta and Viyangoda have gone Courts against such a great person. The TNL in conclusion also states that in the presidential election, what the people should trust is the Gotabhaya camp which would protect and safeguard the motherland or the camp protecting and safeguarding the non-governmental organizations that are enemies of the motherland.

In the midst of all these political episodes, people speculate that the recent tragic death of seven young elephants, some pregnant and some who have recently delivered babies has been carried out in fulfillment of a politically based vow similar to the alleged fulfillment of a vow carried out by ‘the father’ for getting a milk bath from seven naked virgins somewhere in  the Kataragama sacred city. Mr. Sajith Premadasa is reported to be very fond of watching elephant games from a treetop hut in the Yala sanctuary.

සුර්ය වංශ රත්න විභූෂණ පාලිත ආරියරත්න

අද අධික වර්ෂාපතනයක් ඇතිවුණු දිනයකි , කොළොඹ සිට බස්රථයක නැගී  මා ඇතුළු අනෙකුත් මඟින් නැග ආ බස් රථයේ ‘එෆ් එම් නාලිකාවක් උස් හඬින් දමා’ තිබ්බේය තොර තෝංචියක් නැතිව  විවධ ගීත ඇසුන අතර අප්‍රියා සහාගත අයුරින් නිවේදකයන් තමන් සාහිත්‍යය කරුණු කාරණා  හොඳින් දන්නා බව පෙන්වීමට ලෝකෙවත් නැති උදාහරණ ‘වට්ටක්කා ගෙඩියේ සිට පොල් ගෙඩිය දක්වා ගනිමින් උගත් බව පෙන්වීමට උත්සහා ගන්නා බවක් පෙනිය.  බස් රථයක අධික ඝෝෂා කාරී ශබ්ද සහිතව ගීත හෝ අනිකුත් ශබ්ද දැමීම තහනම් වුවත් ” කන උඩම ඇති ස්පිකර්” පවා නිවා දැමිමට මා ඇතුළු කිහිප දෙනෙක් නොකියා සිටියේ සමහර විට රියදුරු මහතාට ‘ නින්ද ගොස් බසය කොහේ හරි ගසකවත් හැපේදොයි යන අනියත භිය නිසාය. ඒවගේම ” කොන්දොස්තර මල්ලිගේ චුන් එකත්” එකෙන්ම කැඩීමෙන් ඒ අහිංසකයා අසන්තෝෂ වීමෙන් අප සමග ඇතිවිය හැකි ආරවුල් ගැන සිතීමත් . අතේ ඇති තුට්ටුවේ තරමට ලැබෙන ඒ.සි බස් එකේ තරමත් මෙය බැවිනි.

ඉතින් වැහි පිනි කාගෙන ඉදිරියට ඇදෙන බස් එකේ හිටි අඩියේම දමා තිබු රේඩියෝවේ ශබ්දය වැඩිවූ අතර කට ඇරෙගෙන නිදා සිටි මා  ඇතුළු කිහිප දෙනෙක් තරමක් කේන්තියෙන් නැගිට්ටේ ”ඒ පාර දාන චුන් එක මොකක්ද බැලීමටය ‘

නමුත් ඒ ”ප්‍රවෘත්ති විකාශණය ය ” කන් නෙවේ ඇස් පවා උඩ තිබු ස්පිකරය වෙත යොමුකළේ ඉදිරියෙන් අහයපත් කාලගුණය නිසා ගසක් කඩාවැටී හෝ නැත්නම් කොහේ හරි තැනකට ‘ බෝම්බයක් ගසා ඇතිදොයි යන දෛනික මරණ භියෙන් යුක්තවය. මෙම හැඟීම මා තුළ විශේෂයෙන් අවංකව ඇතිවීමට හේතුව විය හැක්කේ සිංහලයන්  පමණක් නොවේ අනෙකුත් වැසියනුත් මෙම බස් රථයේ සිටි බැවින් විය හැකිය ඒ වාගේම ඔවුන් තරුණ නිසා භිය දෙගුණ තෙගුණ වී තිබීමට හේතු වක් වී තිබිය හැක.

නමුත් කිහිපවිටක් මා අසල සිටි ටිකක් වැඩිමහළු ”අනෙකුත් කෙනාට” බලෙන් මෙන් කිහිප විටක් කථා කර බැලුවේ ඔහු කව්රුන්දැයි හඳුනා ගැනීමටත් ඇතිවන සැක, භිය සංකා දුරු කර ගැනීමටත්ය. ඔහු තරමක කාරුණික මිනිසෙකු වූ අතර ‘ මම යන්නේ මාවනැල්ලට කිවේය’.

සිංහලයන්  සැහෙන ප්‍රමාණයක් බස් රථයේ සිටියත් එකිනෙකාගේ කතා බහක් කිරීමක්වත් දක්නට නොලැබුණි. සමහර  විට සිංහලයන් වැඩියෙන් ඉන්න නිසා එක එකාගේ කරමලේ සුදු නිසා වෙන්න ඇති, නැත්නම් බස් රථයේ ඒ වෙනකොට ඇසෙන දේශපාලන හැල හැප්පීම් නිශ්ශබ්ද අසා සිටිමට ඇති අධික ආශාව නිසා විය හැකිය.  මම ඒගැන හොඳින් නොදනමි.

හදිස්සියේම ගොඨභය රාජපක්ෂ මහතාගේ  ද්විත්ව පුරවැසි භාවය ගැන එක දිගට කියාගෙන කියාගෙන ගියේය. මෙම ප්‍රවෘත්තිය හරියට අසා සිටියොත් අපහට සිතෙන්නේ ”ඔහු හොර පදිංචි කාරයෙක් සේ සලකා ඔහුට එරෙහිව හොර එන් .ජි .ඕ හා සිවිල් සංවිධාන නඩ විසින් සකස් කර ඇති බවය. අනාගතයේ යුධ අපරාධ චෝදනා එල්ලේ කිරීමේ ජාත්‍යන්තර බළල් අත් මේ පිටි පස ඇති බව  බැලු බැලමට පෙනේ. අතීතයේ සුද්දා සමග කුලියට ආ  අදත් කල්ලතොනින් ලෙස හදුන්වන පිරිස් හා හා අතීතයේ වෙළදාමට හා මෑතකදී අයි එස් අයි එස් ඉතා ක්‍රියාකාරී රටවල් වලින් පැන ආ කි දෙනෙක් මේ රටේ ඇත්තේද ? ඔවුන් ගැන සෙවීමට නඩු දැමීමට මේ රටින් පැන්නීමට කව්රුත් නැත්ද ? මට අවන්කවම සිතුවේ ‘ මුන්ට එල් ටි ටි එකට කියලා කෙලවන්ට තියලා ගොඨභය රාජපක්ෂ මහාතාට තිබ්බේ ඇමෙරිකාවට වෙලා සැප විදින්න තිබ්බා කියාය. නමුත් ඒ කාරුණික මිනිසා මේ ශ්‍රීලන්කන් කියන ගොන් ජාතිය රැකීමට ගොස් කරදර වලට ලක්වී ඇති බව සිතුනුයේය.

කවදත් සිංහල අපි ඔහුට ගරු කරන්නෙමු ඔහු අපේ වීර වරයෙකි.

ඊළඟ පුවත වුයේ හිටපු යුධ හමුදාවේ නිලධාරයෙකුගේ ජනාධිපති අපේක්ෂකත්වය ගැනය. අපි ඔහු ගැන ඇසුවේ මේ මෑත කාලයකය ඔහු හොඳ හෝ නරක පුද්ගලයෙකු විය හැකිය. අප්‍රේල් විසි එක ශාරන්ගේ බලු වික්‍රමයෙන් පසුව මතුවූ ඔහු අපි හොඳින් හඳුනා ගතිමි. ඔහුගේ පක්ෂය සැදුවෝ කවුරුන්ද කියා අපි නොදන්නා අතර රෙඩ් බානා කාලයේ පටන් රට කන එන ජි ඕ කාරයන් රාශියක් සිටි අතර , අපි හොදින් දන්නා ගරු කරන බුද්ධිමතුන් කිහිප දෙනෙක් එම රැස්වීම් මලාවේ සිට බව අපි දුටුවේය. ඔහුගේ කතාව තත් කාලින වූ අතර, නමුත් මැද භාගයේදී ‘ මම දැක්කා මේ සලියිඩ් එකේ නටබුන් තිබ්බා ඒවත් තියෙන්න ඕනේ නමුත් මේඩ් ඉන් ශ්‍රීලංකා යනුවෙන් හා දිගටම කතා කිරීමෙන් සියල්ලම චප්ප දෝරු වී ගියේයය. එතනදීම සිංහල  බෞද්ධ අපහට ඉතා සිත් රිදවීමක් ඇතිවුයේ ජාතික හැඟීම් ඇතිකිරීමට යොදාගත් එම පින්තුර අපගේ යටගියාව කියා පෑමට තිබෙන එකම සාධක බැවිනි. නටබුන් කතාව පළමු වරට අප අසා තිබෙන්නේ 1971 ජේ .වී පි කැරැල්ල සමයේය ඊට පසු දැන්ය . මම හිතන ආකාරයට ඔහු ජනප්‍රිය වීමට සිතනවානම් අනිවාර්යෙන් ජාතියෙන් ඒ ගැන සමාව බජනය කල යුතුය. ඔහු අලුත් බලබ් එකෙන් ඉල්ලනවා කියා මිනිසුන් කියයි අපි ඒ ගැන නොදනිමු.

දැන් අවසාන පුවතට හැරෙමු !

හදිස්සියේම : මෙසේ තුනක් ගැන සමාවෙන්න කරුණු තුනක් ගැන මෙසේ කියවුනේය…

”ආ දැන් අත් ඕසවන්න, පහල දමන්න ,විරුද්ධ අය ඉන්නවාද නැනේ ,ඒක සම්මතයි ” යනාදියයි.

බසයේ සිටි සමහර මිනිස්සු හිනා වුනු අතර ‘ අනෙකුත් වැසියන් මුහුණින් කිසිවක් නොකිය ඔවුන්ගේ පාර දෙපැත්තේ තිබෙන කෝවිල් හා පල්ලි දෙස බලාගෙන මොනවදෝ මුමුනමින් ගියේය බලය බෙදීම, අලුත් ව්‍යවස්ථා හා අපි ඔක්කම වැසියෝ වගේ අරුත් දෙන සටන්  පාඨ කියාගෙන කියාගෙන ගියේයය.

මගේ ඇඟින් හින් දාඩිය දැම්මේ වෙන කිසිවක් නිසා නොව තව ටික කාලෙකින් ”මේ රට”  ”මගේ මාතෘ භුමිය” අත හැර යාමට සිදුවේ යැයි සිතීමත්, මගේ අසරණ මහළු දෙමවුපියන් නෑදෑ හිත මිත්‍රාදින් අප්‍රේල් විසි එකේදී මතුවූ මරණ මංචකයට භාර දෙන්නේ කෙසේදය යැයි සිතීමත්, මෙවන් උතුම් රටක් ජිවිත පුජාවෙන්  ආරක්ෂා කල රට සම්බුදු සසුනේ චිරස්ථිතිය කුමකින් කුමක් වේදෝයි සිතමින්ය.

බස් රථයේ වායු සමනය කිරීමේ පරිපථය නිවා දැමු රියදුරු ඉතා වේගයෙන් කඩු ගන්නාවේ කන්ද තරණය කල අතර කඩුගන්නාවේ පොලිසිය ලංවෙනවිට බසය ඇතුල රත්වී ඇති බැවින් අනෙකුත්  නිදා සිටි උන්ද ඇහැරුණු අතර කව්දෝ මහනායක හිමි නමක් රටත් සම්බුද්ධ ශාසනයත් රැකීමේ අවසන් අවස්ථාව මේ බවත්  සිංහලයාට යන්ට වෙන රටක් නැති බවත් දේශනා කලයේය. ඒ අතරම අගරදු තුමාගේ පණිවිඩයක් ගිය අතර එතුමන් සදහන් කලේ ඔහුගේ නමින් හෝ ඔහු සම්බන්ද කිසිම වෙබ් තිරයක් නැති බවත් මුහුණු පොතේ ඔහුව උලුප්පා පලවෙන දැ බොරු බවය.

බස් රථයේ වායු සමනය නැවත කඩුගන්නාව නගරය අතුල්වෙනවත් සමගම ළඟ ක්‍රියාත්මක කල අතර රාජකාරියේ දී සිටි පොලිස් නිලධාරීන් දැකීමෙන් භිය තරමක් පහව ගියේ මොවුන් හා හමුදා නිලධරයන් සිටින තාක් කල් අප ආරක්‍ෂිත බව යන හැඟීම ඇතිවූ නිසාය. නමුත් අනාගතය ගැන භියෙන් කළු බණ්ඩාර දෙයියන්,සිද්ධ සුනියම්, පත්තිනි ,හෙන කඳ බිසෝ බණ්ඩාර දේවතාවිය යදිමින්, ගැටබෙ බෝ සමිදුන් වඳිමින්, දළදා වහන්සේ  සිහි කරමින් ඇවිත් මහනුවරින් බැස විගස රාත්‍රී ත්‍රි රෝද රථයක් රැගෙන ගෙදරට අවේ ඒ සිනහා මුසු මුහුණින් මග බලන් සිටින භාර්යාව ඇතුළු පවුලේ සැම දෙනා දැක ගැනීමටයි.

ගෙට ගොඩවී ආ මට සිතෙන්නේ අමාරුවෙන් පන බේරාගෙන ආ  බවක්ය. නමුත් රාත්‍රිය වෙනතුරු නින්ද නොගිය බැවින් මෙම ලිපිය ලියා තැබීමටත් එය සමාජ ගත කිරීමටත්  සිතා ගත්තේ මගේ සිතේ රටේ අනාගතය ගැන කැකැරෙන අනියත භිය ආ දැන් අතොඕසවන්න ,පහල දමන්න ,විරුද්ධ අ ය ඉන්නවාද නැනේ ,ඒ ක සම්මතයි යැයි කීමෙන් අවසන් නොවන බැවිනි.

ඔබ සැමට බුදුසරණයි !

සුර්ය වංශ රත්න විභූෂණ පාලිත ආරියරත්න

10/03/2019

2019 අපේ‍්‍රල් 21 වන දින ශ්‍රී ලංකාවේ කොළඹ හා ඒ අවට සිදු වූ පිපිරීම් මාලාවකින් පුද්ගලයින් 321 දෙනෙකු 

මියගොස් 500 ක් තුවාල ලැබූහ. පොලිස් ප්‍රකාශකයෙකු පැවසුවේ ෂැන්ග්‍රි-ලා සහ කිංස්බරි ඇතුළු හෝටල් තුනක සහ පල්ලි තුනක පිපිරීම් සිදුව ඇති බවයි.

source: https://www.thejakartapostcom

An image grab taken from a press release issued on April 23, 2019 by the Islamic State (IS) group’s propaganda agency Amaq, allegedly shows eight men it said carried out a string of deadly suicide bomb blasts on Easter Sunday in Sri Lanka, lined up at an undisclosed location. The man in the centre is believed to be Zahran Hashim, who was identified by the Sri Lankan police as the leader of the Islamist National Thowheeth Jama’ath (NTJ) group, which Colombo has blamed for the attacks. The Islamic State group claimed a series of bombings on churches and luxury hotels in Sri Lanka that killed more than 320 people on April 21, and released the photo of the men it said were behind the (AFP/ AAMAQ NEWS AGENCY )

නීතිඥ අරුණ ලක්සිරි උණවටුන 

ජනාධිපතිවරණය මේ අවස්ථාවේ අත්හිටුවාගත යුත්තේ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය බෙදුම්වාදීන්ගේ ග්‍රහණයට යාම වළක්වා ගැනීමටය. 

මෛත්‍රී ජනාධිපතිගෙන් පසු ආරක්ෂක ඇමතිධූරය පාර්ලිමේන්තුවට යන බව 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අනුව පැහැදිලිය. 

වර්තමාන පාර්ලිමේන්තුවේ ආණ්ඩුවේ සංයුතිය බැලීමේදී ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය පාර්ලිමේන්තුවට යාම රටේ අනාගතයට අහිතකර වේ. මේ හේතුවෙන් ජනාධිපතිවරණයට පෙර පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් පවත්වා අලුත් ආණ්ඩුවක් හදා ගැනීමේ අවශ්‍යතාවයක් ඇත.

පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය පැවැත්විය යුත්තේ 2020 මැද හරියේ හෙයින් 19 ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අනුව වසර 4 1/2 ඉකුත්වන තෙක් පාර්ලිමේන්තුව විසිරවීමට ජනාධිපතිවරයාට නොහැකිය. 

වර්තමාන පාර්ලිමේන්තුව 2015 අගෝස්තු මැතිවරණයෙන් තේරිපත් වූ හෙයින් 2020 මාර්තු දක්වා විසිරවීමට ජනාධිපතිට නොහැකිය. 

මේ හේතුවෙන් 2020 මාර්තු දක්වා ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය හිමි ජනාධිපතිවරණය ධූරයේ තබා ගැනීම රට වෙනුවෙන් කිරීම වැදගත් වේ.

ඒ සදහා ජනාධිපතිවරයාට 19වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට කතානායකවරයා අත්සන්කළ දිනය පදනම් කර ගනිමින් එදින සිට වසර 05 ක්‍රියාත්මකවිය යුතු නීතිමය තර්කය මත මැතිවරණ කොමිසම කැදවා ඇති ජනාධිපතිවරණය අත්හිටුවා ගැනීමට නීතිමය හැකියාවක් ඇත. 

ජනාධිපතිවරණය කැදවා ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය පාර්ලිමේන්තුව හරහා බෙදුම්වාදින් මගින් පාලනය වන ක්‍රමය පාලනය කැළ හැක්කෙ එසේය.

නීතිඥ අරුණ ලක්සිරි උණවටුන 

By P.K.Balachandran/Daily Express Courtesy NewsIn.Asia

Colombo, October 4: Since the entire complexion of the November 16 Sri Lankan Presidential election will change if the Court of Appeal upholds the plea that the Sri Lanka Podujana Peramuna’s candidate, Gotabaya Rajapaksa, is not a Sri Lankan citizen, Sri Lankans across the political divide are waiting with bated breath for the verdict which is expected to be given on October 4.

For Gotabaya to remain in the Presidential race, the court will have to resolve two issues in his favour:-

(1) The controversy over the legality of the Dual Citizenship Certificate he possesses. This certificate has the signature of the then President of Sri Lanka (Mahinda Rajapaksa) but not the Secretary of the concerned Ministry. It has a for” signature and not the Ministry Secretary’s.

(2) The non-availability, at the moment, of the original docket pertaining to his Dual Citizenship in the office of the Controller General of Immigration and Emigration.

If Gotabaya’s plea that the President of Sri Lanka has the plenary power to function as the executive, whether the cabinet of ministers or the secretaries to the ministries exist or not, is accepted by the court, then the signature of the President on the dual citizenship certificate in 2005 will be valid.

Gotabaya will then be deemed to have secured dual citizenship in 2005. Recently, he renounced his American citizenship and retained his Sri Lankan citizenship which will enable him to contest the Presidency under the 19 th. Amendment of the constitution.

If he overcomes the legal hurdles, Gotabaya will be a front runner in the Presidential race with considerable support in the majority Sinhala community (which accounts for more than 75% of the Lankan population) ; Sri Lankan nationalists and others yearning for a functioning government after languishing under the under-performing Good Governance” regime led by President Maihripala Sirisena of the Sri Lanka Freedom Party (SLFP) and Prime Minister Ranil Wickremesinghe of the United National Party (UNP).

If the court does not accept Gotabaya’s plea and upholds the plea of petitioners Gamini Viyangoda and Chandraguptha Thenuwara, then Sajith Premadasa, the candidate of unified UNP has the best chance of winning the Lankan Presidency.

None of the other candidates in the field, including Anura Kumara Dissanayaka of the Janata Vimukthi Peramuna(JVP), has the capability of Sajith. The UNP has the largest voter base among the non-SLPP parties. The UNP is also exceptionally charged up now because it has, at long last, found a candidate with a common touch” after putting up with an elitist and distant leader like Ranil Wickremesinghe.

Legal Arguments

Appearing for the petitioners, Suren Fernando said that Gotabaya Rajapaksa was a former citizen of Sri Lanka before 2003 by decent. Thereafter, on or around January 31, 2003, he had become a citizen of another country i.e. the United States of America. From that day onwards, Gotabaya Rajapaksa ceased to be a citizen of Sri Lanka under the Citizenship Act of Sri Lanka.

Subsequently, he applied for Dual Citizenship status to the relevant ministry, in order to obtain a new Sri Lankan passport and a national identity card, because he was not a citizen of Sri Lanka at that time. Gotabaya applied for a Dual Citizenship Certificate during the period between November 18 and 24, 2005, soon after his brother, Mahinda Rajapaksa, was elected as the President of Sri Lanka.

Mahinda Rajapaksa assumed office as President, after the election on November 18, 2005. Upon his election,the existing Cabinet of Ministers stood dissolved. A new Prime Minister, Ministers and the assigning of the subjects to the Ministries took place, on November 21, 23 and December 08 respectively.

When Gotabaya Rajapaksa applied for Dual Citizenship and had one issued, there was no Cabinet and therefore, no Ministers or Secretaries either. The impugned Dual Citizenship Certificate had been signed for” the relevant ministerial Secretary by the then President Mahinda Rajapaksa, counsel Fernando said.

Whereupon, the Court of Appeal President, Yasantha Kodagoda, asked whether there was any residual power vested upon the President to exercise the executive power of the government in the absence of the Cabinet. Fernando replied that the 1978 constitution is a combination of both Westminster and Presidential systems of governance and that its intention was not to provide such executive power to one person.

Fernando also argued that there was a difference between the President’s executive power as a whole” and the executive powers vested upon ministers and their secretaries.” Therefore, the former President could not have exercised such powers in the absence of a cabinet.

Fernando requested to grant interim reliefs as the impugned Dual Citizenship Certificate, on the face of it (ex facie) is void and is a nullity in law.

The Defense

Appearing on behalf of the Attorney General, Controller General for Immigration and the Registrar of Persons, Senior Deputy Solicitor General (SDSG) Nerin Pulle told the court that the former President, Mahinda Rajapaksa, who had signed the Dual Citizenship Certificate of Gotabaya Rajapaksa in 2005, had the power to do so as the relevant Minister.

After the Presidential election, the cabinet stood dissolved and Secretaries to the Ministries had also quit. But as per the 1978 constitution, all executive powers were vested with the President during that period. As such, the President could sign any document that a Minister would have signed.

In other words, the President had exercised his plenary power to take decisions of Ministers. Pulle also argued that the subject Minister’s recommendation was enough and the Ministerial Secretary’s signature was not needed.

Article 44 (2) of the Constitution, which was in existence in 2005, said that the President could continue to function with all the executive powers as the head of the government and the executive, until the new Cabinet was appointed, Pulle pointed out.

Pulle, who was also appearing also for the Controller General of Immigration, told the court that the dual citizenship files older than 2007 were not available at the Department of Immigration.

Counsel for Gotabaya Rajapaksa, Romesh De Silva said that the litigation against his client had been brought by political opponents to prevent him from standing for the Presidential election. He also took objection to the fact that the writ application had been filed while an investigation into the same facts was taking place under the supervision of the Colombo Magistrate.

ආචාර්ය වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති

මේ රටේ ලෙඩ්ඩුන්ට වඩා ඉන්නේ වෙද්දු” කියලා වලස් මාමා” කතාවේ එක කොටසක තියෙනවා. ලෙඩක් හැදුනාම ඒකට බෙහෙත් රෙකමදාරු කරන, උපදෙස් දෙන අය කෝටි ප්‍රකෝටි ගානක් ඉන්න හින්දා ඒ කතාව සහතික ඇත්ත බව අපි හැමෝම දන්නවා. හැබැයි ඒ කතාව ඇත්තක් කියලා පිළිගත්ත පමණින් දැන් අපේ රටට ලෙඩ්ඩුත්ගේ හිඟයක් තියෙනවා කියලා කියන්නත් බෑ. මේ වෙද්දි අපි ලෙඩ්ඩුන්ගෙන් ස්වයංපෝෂිත වෙලා ඉන්නේ!

මේ ජීවිත කාලය තුළ සිරි ලංකා ලෙඩ කතාව විකාශය වෙච්ච විදිහ ගැනත් යම් ආකාරයක මතක සටහන් අපේ හිත්වල රැඳිලා තියෙනවා. ඉපැදිලා දවස් කීපයක් යද්දි මගේ ඇඟ පුරා ම බිබිලි මතුවෙලා තුවාල ගොඩක් ඇතිවෙලා තියෙනවා. අඟහරුවාදා දවසක කුජ මහ දශාවෙන් කුජ බලවත් වෙලා ඉපැදිච්ච හින්දා එහෙම වුනා කියලා තමයි කේන්දරේ බලපු අය කියලා තියෙන්නේ. ඒක කොහොම වුනත් මේ තුවාල නිට්ටාවට ම සනීප වෙලා තියෙන්නේ මගේ වයස අවුරුදු දෙකක් විතර වුනාම. ඉතින් ඒ හින්දා අර පුංචි කාලේ නළලේ කළුපාට ලොකු මොට්ටුවක් තියලා වාඩි කරවලා ගත්ත ටිකිරි සිනා පින්තූරයක් මට නෑ. කොහොම වුනත් ඒ ලෙඩ කතාව මම අහපු එකක්. ඔච්චර පුංචි කාලේ ඒවා කාට ද මතක?

වලපනේ හරස්බැද්දේ ඉඳලා පඬුවස්නුවර මගුලාගම ආවට පස්සේ අම්මලා නිතර නිතර නංගිව ඇරගෙන වෙද මහත්තුරු, දොස්තර මහත්තුරු හම්බවෙන්න ගියා. ඒ දවස්වල අම්මලාට තිබුණ ලොකුම ප්‍රශ්නය තමයි නංගි හරි කෙට්ටුයි කියන එක. කෙට්ටු අයත් ලෝකයේ ඉන්නවා කියන එක තමයි අම්මලාට වෙද මහත්තුරු දීලා තියෙන උත්තරේ. ඒක ලෙඩක් නෙවෙයි. අම්මලාගේ මේ කලබලයට පදනම් වෙච්ච පොඩි කාරණයක් තියෙනවා. ඒක තමයි ඒ කාලේ මහතට තිබුණු සමාජ වටිනාකම. ඈ බං අක්කේ, උඹ කෙට්ටු වෙලානේ” කියලා නෑදෑ හිතවත්තු මුණ ගැහිච්ච වෙලාවට නිතර නිතර කියනවා අපිට ඇහෙනවා. කෙට්ටු වෙනවා කියන එකට ඇදිලා පැදිලා යනවා කියලාත් කියනවා. ඒක හොඳ වැඩක් නෙවෙයි. මිනිස්සු වුනාම හොඳ මහතට ඉන්න ඕන. ඒත් දැන් කාලේ හැමෝ ම කැමැති කෙට්ටුවට ඇඟ හදා ගන්න.

ඉතින් කන බොන ප්‍රමාණය වුනත් මේ කෙට්ටුවට – මහතට අදාළව තමයි තීරණය වුනේ. හොඳට බඩ පිරෙන්න කන්නේ නැති නම් ඒක ලෙඩක් විදිහට සැළකුවා. කන බොන දේවලුත් නිමක් නැතුව තිබුණානේ. මගුලාගම ඉන්න කාලේ වගේ ම 1981 දී මැටියගනේට ආවට පස්සෙත් අපි අපේ වත්තේ අල ජාති ඉවරයක් නැතුව වවලා තියෙනවා. ඉන්නල, රාජල, හිඟුරල, කිරි අල, කටු අල, රතඹල, කිරි කොඩොල්, බතල, මඤ්ඤොක්කා වගේ දේවල් හැමෝම වැව්වා. ඔය දේවල්වලින් සෑහෙන ප්‍රමාණයක් අපිත් වැව්වා. බතල කෑවේ තම්බලා විතරක් නෙවෙයි. අපි නිතර නිතර බතල පුච්චලාත් කනවා. චීනයට ගියා ම පෙයි-චිං නගරයේ පාරවල් අයිනේ ඉන්න පොඩි පොඩි වෙළෙන්දෝ පුච්චපු බතල විකුණනවා දැක්කාම අපි බතල කාපු හැටිත් මතක් වෙනවා. බෙන්ස්, අවුඩි කාර්වලින් යන පෙයි-චිං නගරයේ ලොකු ලොකු පොෂ් නෝනලා පවා ඒ පුච්චපු බතල ඇරගෙන කකා යනවා එනවා අපි නිතර ම දකිනවා. ඒ විදිහට අඟුරු යට පුළුස්සපු බතල කන එක හමට හොඳයි කියලා කියනවාත් මම අහලා තියෙනවා.

දැන් මේක දැක්ක ගමන් අපේ කට්ටිය දවල් රෑ නැතුව බතල පුච්ච පුච්ච කන්න පටන් ගනියි ද දන්නේ නෑ. අපේ අය එහෙම තමයි. ලෙඩ මානසිකත්වයෙන් ජීවත් වෙන හින්දා මොකක් හරි දෙයක් මොකක් හරි ලෙඩකට හොඳයි කියලා ආරංචි වෙච්ච ගමන් ම ඒකම කන්න පටන් ගන්නවා. කාමරංගා හොඳයි කිව්වාම දවල් රෑ නැතුව ඒක කන්න පටන් ගත්තා. ඊට පස්සේ ඒක හොඳ නෑ කියලා තව කවුද කිව්වාම ඒ දිහා බලන්නේවත් නෑ. මෙන්න මේකට තමයි සිංහල අන්තවාදය කියලා කියන්නේ.

සෞඛ්‍ය ගැන කතාවයි කෑම ගැන කතාවයි වෙන් කරලා කියන්න පුළුවන් එකක් නෙවෙයි. කෑම තමයි හොඳ ම ඖෂධය කියලා අපේ අම්මා ඒ දවස්වල නිතර ම කියනවා. ඒ කොහොම වුනත් මේ කතා දෙක ම එකට කියන්න ගියොත් මේක මහා හෑල්ලක් බවට පත්වෙන්න පුළුවන්. ඒ හින්දා කෑම ගැන කතාව පස්සේ කියන්නම්. මේ කියන්නේ සෞඛ්‍යයට අදාළ කතාව.

අපි පොඩි කාලේ ඇ‍ඟේ තුවාල කැලලක් තිබ්බ නැති එවුන් හිටියේ නෑ. පුංචි කාලේ අපිට එක එක තුවාල හැදෙනවා. සෙල්ලම් කරන්න ගිහිල්ලා වැටිලා දණිහ පතුරු ගහගත්ත නැති එකෙක් නෑ. වතු පිටිවල සෙල්ලම් කරද්දි, වැඩ කරද්දි හරියට කටු ඇනෙනවා. කරඹ කටු වගේ ඒවා නම් ටිකක් යටට ඇනෙනවා. ඇනිච්ච කටු ගන්න එකත් කලාවක්. ඒක හැමෝට ම කරන්න බෑ. අපි හැට්ට කටුවලින් තමයි කටු ගන්නේ. යටට ඇනිලා කැඩිච්ච කටුවක් ගන්න නම් ටිකක් රිද්දන්න ඕන. යටි පතුල හාරලා ඒ වගේ වැඩක් කරන්න ටිකක් තද හිතක් තියෙන්න ඕන. ඔය කටු ගැනිල්ල මට හොඳට පුළුවන් වැඩක්.

හුඟක් යටට ඇනිච්ච සමහර කටු ගන්න අමාරුයි. ඒවාට බෙහෙත් බඳින්න ඕන. සමහර බෙහෙත් බඳින්නේ හම බුරුල් වෙන්න. තවත් සමහර බෙහෙත් බඳින්නේ කටුව උඩට ඇදෙන්න. සීනියි පොලුයි එකට අනලා බඳින සිරිතකුත් තිබුණා. පාන් කෑල්ලක් පොඟවලා බඳින සිරිතකුත් තිබුණා. මොන සෙල්ලමක් හරි දාලා කටුවක් ගත්තාම ඒ තුවාලේ පුච්චන්න ඕන. පත්තු කරපු පාන් තිරයකින් රත් වෙච්ච තෙල් බිංදුවක් දෙකක් දාලා තමයි ඒ තුවාලේ පිච්චුවේ.

වත්තේ පිටියේ එක එක වැඩ කරන්න ගියා ම නිතර නිතර කැපුම් තුවාලත් ඇති වෙනවා. කුස්සියේ වැඩ කරන අයත් මේ අනතුරට මූණ දෙනවා. කෝපි දළු, කෝපි කුඩු වගේ දේවල් කැපුම් තුවාලවලට බඳිනවා. මගුලාගම ඉන්න කාලේ මේ වැඩේට නිතර ගත්තේ මරතොණ්ඩි කොළ. ඒවා බැඳලා තුවාලේ සනීප කරගත්තාට පස්සේ රතු පාටට හිටින කහට පැල්ලම සතියක් දෙකක් ගියත් මැකෙන්නේ නෑ.

නිතර ම හොටු පෙරා ගත්ත කොල්ලෝ අපේ පංතිවලත් හිටියා. සමහර එවුන්ට කැවෙන තරමට ම හොටු වැක්කෙරෙනවා. දැන් නම් ඒ ගැන හිතද්දිත් මහ අප්පිරියාවක් ඇති වෙනවා. ඒත් ඒ කාලේ ඒවා සාමාන්‍ය දේවල්. අව්වේ සෙල්ලම් කරද්දි සමහර වෙලාවට නහයෙන් ලේ එන ලෙඩක් මට තිබුණා. හෙවනකට ඇරන් ගිහිල්ලා තෙත රෙද්දක් ඔළුව උඩින් තිබ්බාම ලේ එන එක නවතිනවා. වයස අවුරුදු නවයක් දහයක් යද්දි ඒ ලෙඩේ නිකම් ම නැතිවෙලා ගියා. ඔය එකකටවත් අපි දොස්තරලා ගාවට ගිහිල්ලා නෑ.

මගුලාගම ඉන්න කාලේ සෙල්ලම් කරද්දි කකුලේ බොලටැහැ (වළලු කර) උලුක්කු වෙන ලෙඩකුත් මට තිබුණා. අපේ ගෙදරට ඉස්සරහ පාරෙන් අනිත් පැත්තේ තිබුණේ හිස් පොල් ඉඩමක්. ඒ හිස් ඉඩම හරහා ගියාම ආයෙත් ගෙවල් මණ්ඩියක් හම්බවෙනවා. ඒ ගෙවල් මණ්ඩියේ හිටපු සීයා කෙනෙක්ට උලුක්කු අදින්න පුළුවන්. පොල් කිරි මතුරවලා කකුලේ ගාලා ඒ සීයා උලුක්කු අදිනවා. අදින්න ලෑස්තිවෙද්දි හිතට බයක් දැනුනට රිදෙන්නේ නෑ.

කොහෙන් හරි රසකිඳ වැල් කෑල්ලක් හම්බ වුනාම අම්මා ඒක රෝලක් වගේ ඔතලා වැටට දානවා. ටික දවසක් යද්දි ඒ රසකිඳ වැලේ කිරි පාට මුල් ඇදෙන්න පටන් ගන්නවා. පොඩි පොඩි දළු මතුවෙනවා. ඉතින් මාසයක් දෙකක් යද්දි හොඳ රසකිඳ වැලක් අපිටත් ලැබෙනවා. සතියකට හමාරකට වතාවක් අම්මා නෙල්ලි රසකිඳ තම්බලා අපිට බොන්න දෙනවා. නෙල්ලි රසකිඳ තිත්ත බීමක් නෙවෙයිනේ. ඒක බොන්න සීනි ටිකක් හරි හකුරු කෑල්ලක් හරි ලැබෙන හින්දා ඒකට බෑ කියන්න කිසිම හේතුවක් තිබුණෙත් නෑ. මාසයකට සැරයක් දෙකක්වත් නෙල්ලි රසකිඳ බොන්න ඕන කියලා අම්මා නිතර ම කිව්වා. ඒත් දැන් ඒ වැඩේ කරගන්න විදිහක් නෑ.

බෙහෙත් පෙට්ටියකුයි, පුංචි තරාදියකුයි, බෙහෙත් කිරන පොඩි පොඩි තඹ කාසි වගේ දේවලුයි අපේ ගෙදර තිබුණා. මේක ඒ කාලේ හැම ගෙදරකට ම අදාළ දෙයක්. අඩි දෙකක් විතර දිග, අඩි එක හමාරක් විතර පළල, අඩියක් විතර උස ඒ ලී පෙට්ටිය ඇතුළේ බෙහෙත් ජාති ගොඩක් තිබුණා. කසායක් තම්බන වෙලාවට වත්තෙන් පිටියෙන් හොයාගන්න ඕන අමු බෙහෙත් ජාති සෑහෙන ප්‍රමාණයක් අපි වුනත් අඳුරනවා. කලාඳුරු වගේ දේවල් මිදුලේ වැවෙනවා. තිප්පිලි වගේ දේවල් නම් වවලා තිබුණා. හැම ගෙදරක ම වගේ තරමක් ලොකු වෙනිවැල්ගැට කෑල්ලක් තිබුණා. ඒක ගිරෙන් කපන්න අමාරුයි. කොටයක් උඩ තියලා මන්න පිහියකින් කොටලා තමයි ඒකෙන් ටිකක් කපාගන්නේ. හෙම්බිරිස්සාවකට නම් නිතර බිව්වේ කොත්තමල්ලි. හිසේ කැක්කුමක්, ඇ‍ඟේ පතේ රුදාවක්, ලොකු තුවාලයක් වුනාම වෙනිවැල්ගැට තම්බලා බිව්වා. මැටියගනේ ගෙදර වහළ ගහන වෙලාවේ යකඩ ඇණයක් ඇනිලා සති ගානක් වෙනිවැල් ගැට බොන්න මට සිද්ද වුනා. අවුරුද්දකට දෙතුන් වතාවක් අරළු, බුළු, නෙල්ලි තම්බලා බොන එකත් අපි කළා.

ඔය හැම දෙයක් ම පුරුද්දට වගේ කරගෙන ගිය චාරිත්‍ර මිසක් ලෙඩ දුක් ගැන වද වෙවී කරපු ඒවා නෙවෙයි. අම්මලාට ඒ ගැන අදහසක් තියෙන්න ඇති. ඒත් අපිට නම් ඒවා ගැන වගේ වගක් තිබුණේ නෑ. ඒ කාලේ ළමයෙක් ඉස්කෝලේ යන්න කම්මැලි හිතුණාම කියන්නේ බඩ රිදෙනවා කියලා. ඉස්කෝලේ යන වැඩේ මහ අමාරුවක් නො තිබුණු හින්දා අපිට නම් ඒ ලෙඩේ හැදුනේ නෑ.

ලෙඩ ගැන නිතර හිතන්න හොඳ නෑ කියන එක තමයි අම්මාගේ අදහස වුනේ. ඉතින් ඒ දවස්වල තුසිත මලලසේකර මහත්තයා ගුවන්විදුලියෙන් ඉදිරිපත් කරපු සෞඛ්‍යය වැඩසටහන අහන්න අවසරයක් අපිට ලැබුණේ නෑ. මම අදටවත් ඔය පත්තරවල තියෙන සෞඛ්‍ය පිටු කියවන්නේ නෑ. ලෙඩ රෝග කියලා කියන්නේ කමටහනක් බවට පත් කරගන්න ඕන දෙයක් නෙවෙයි කියන අදහස තමයි මගේ හිතේ තියෙන්නේ. ඒක අම්මාගෙන් ලැබිච්ච දායාදයක්.

වයසට ගිහිල්ලා හරි අනතුරුවලින් හරි මිනිස්සු මැරෙන එක තමයි ඒ කාලේ අපිට අහන්න ලැබෙන්නේ. අපේ ආච්චිලා, සීයලා ඔක්කොම නැතිවුනේ වයසට ගිහිල්ලා. අපි මගුලාගම ඉන්න කාලේ අර උලුක්කු අදින සීයාගේ අල්ලපු වත්තේ හිටපු ජෝඩුවක් ගෙදර බිත්තියකට යටවෙලා මැරුණා. අලුත් ගෙයක් හදන්න පරණ ගෙදර බිත්තියක් පෙරලන වෙලාවේ ඒක වුනා කියලා තමයි කිව්වේ. මගුලාගම ඉඳලා මාවීඇල පැත්තට තිබුණු ගෙදරක හිටිය අයියා කෙනෙක් ගොනෙක් ඇනලා මැරුණු බවත් මට මතකයි. පිහි ඇනුම් ගැනත් සැරෙන් සැරේට ආරංචි වුනා. ඉනේ පිහියක් ගහගෙන ඉන්න හාදයෙක් දෙන්නෙක් ඒ දවස්වල අපේ ගම්වල හිටියා.

1982 විතර වෙද්දි වහ බීලා මැරෙන එවුන් ගැන ප්‍රවෘත්ති නිතර නිතර ම ඇහෙන්න පටන් ගත්තා. අන්න අහවලා පොලිඩෝල් බීලා මැරිලා” වගේ කතා තමයි ඒ ප්‍රවෘත්තිවලින් කියැවුනේ. කෘෂි රසායන වර්ග පාවිච්චිය හඳුන්නලා දීපු එකත් එක්ක තමයි මේ පොලිඩෝල් විසඳුම ක්‍රියාත්මක වෙන්න පටන් ගත්තේ. හුඟක් වෙලාවට තරුණ ප්‍රේම සම්බන්ධතා බිඳ වැටිච්ච එවුන් පොලිඩෝල් බීලා ජීවිත නැති කරගත්තා. ජීවත්වෙලා හිටියා නම් මේ වෙද්දි තුන් වේලට ම පොලිඩෝල් දාපු කෑම කන්න පුළුවන් වෙන බවක් උන් දැනගෙන හිටියේ නෑ! පවට පින් දෙන්න බෑ.

මැටියගනේ ඉන්න කාලේ කිරි බෝතල් දෙකක් ගෙවල් දෙකකට දීලා උදේ හය හමාර වෙද්දි මම බස් එකට එනවා. ඉස්කෝලේ යන්න මම බස් එකට නගින්නේ මැණික් කඩේ ළඟින්. හරියට ම ඒ වෙලාවට අපේ ගමේ හිටිය එක මහත්තයෙක් මැණික් කඩේට එනවා. ඒ මහත්තයාගේ නම කියන්නේ නෑ. ඒ මහත්තයා හැම දා ම මැණික් කඩේට එන්නේ ඉන්ජෙක්සන් එකක් ගහගන්න. ඒකට හේතුව තමයි ඒ මහත්තයාට දියවැඩියාව හැදිලා තිබුණු එක. ඉතින් ශීතකරණයක් තිබුණේ මැණික් කඩේ හින්දා ඒ මහත්තයාගේ ඉන්ජෙක්සන් තිබුණෙත් එතැන. අපිට නම් ඒ වැඩේ මැජික් එකක් වගේ. දැන් නම් දියවැඩියාව කියන්නේ හෙම්බිරිස්සාවටත් වඩා ජනප්‍රිය එකක්නේ. ඉතින් දැන් කාලේ මැජික් එක තමයි දියවැඩියාව හදා ගන්නේ නැතුව ඉන්න එක.

1983, 84 කාලේ වෙද්දි කොලෙස්ටරෝල් ගැන කතා ඇහෙන්න පටන් ගත්තා. ඒ කාලේ හැටියට නම් ඒක ලොකු මිනිස්සුන්ට හැදෙන මහ නම්බුකාර ලෙඩක්. ඒ එක්කම පොල් තෙල් කෑමේ වැරැද්ද ගැනත් කතන්දර කියන්න පටන් ගත්තා. ඒත් අපි නම් පුරුදු විදිහට ම පොලුත් කෑවා. පොල් තෙල් දාලා බැදපු කෑමත් කෑවා. අපි වගේ පොඩි මිනිස්සුන්ට මොන කොලෙස්ටරෝල් ද? ඒ කොහොම වුනත් මාරයා අලුත් සටනක් පටන් ඇරගෙන තිබුණා. අපේ පංතියේ යාළුවෙක්ගේ තාත්තා (අලව්ව පැත්තේ ඉස්කෝලෙක වැඩ කරපු විදුහල්පති කෙනෙක්) හාට් ඇටෑක් එකක් හැදිලා පරලොව ගියා. ඒක තමයි මම මගේ ජීවිතේ මුල් වතාවට අහපු හාට් ඇටෑක් මරණය. දැන් ඒ යාළුවාත් එයාගේ මල්ලිත් දොස්තරලා.

1984 අවුරුද්දේ සාමාන්‍ය පෙළ විභාගය කිට්ටු වෙද්දි ඇඩිමිෂන් කාඩ් එකයි විභාග කලාසටහනයි පංති භාර ගුරුතුමිය බෙදලා දුන්නා. අන්න ඒ වෙලාවේ තමයි මම දන්නේ සෞඛ්‍ය විෂයයටත් ලියන්න ඕන කියලා. විභාගයට ඉල්ලුම් පත්‍රය පුරවද්දි මම සෞඛ්‍ය විෂයය අත ඇරලා චිත්‍ර විෂයය ලියන්න තීරණය කරලායි තිබුණේ. ඒත් අන්තිමට ඒ වැඩේ වෙලා තිබුණේ මට ඕන විදිහට නෙවෙයි. ඇප්ලිකේෂන් පුරවපු ගුරුවරයාට ඒක වරදින්න ඇති. කොහොම හරි විභාගයට සතියක් විතර තියෙද්දි තමයි වෙලා තියෙන දේ මම දැන ගත්තේ. ඒ කියන්නේ චිත්‍ර විෂයයට වාඩි වෙන්න මට බෑ. ඒ වෙනුවට මම වාඩි වෙන්න ඕන සෞඛ්‍ය විෂයයට. ඒත් අපේ අධ්‍යාපනයේ මහ ගැඹුරක් නැති හින්දා ඕවාට එච්චර කලබල වෙන්න හේතුවක් නෑ. අනිත් ඒවාට වගේ ම සෞඛ්‍ය ප්‍රශ්න පත්තරයටත් මම උත්තර ලිව්වා. ලීයක් කපා ගන්න බැරි, ඇණයක් ගහ ගන්න බැරි මම ලී වැඩ ප්‍රශ්න පත්‍රයටත් විශිෂ්ඨ සම්මානයක් ගත්ත එකේ සෞඛ්‍යයට බය වෙන්නේ ඇයි? ඉතින් ඒකටත් විශිෂ්ඨ සම්මානයක් ගන්න මට පුළුවන් වුනා.

අපිට පුරුදු වෙලා තිබුණු ඒ පරණ සෞඛ්‍ය යුගය අවසන් වෙලා අලුත් සෞඛ්‍ය යුගය පටන් ගත්තේ 1990 අවුරුද්දෙන් පස්සේ කියලයි මගේ කල්පනාව. ඒත් එක්කම අපේ ගෙවල්වල තිබුණු බෙහෙත් පෙට්ටි අතුරුදහන් වෙන්න පටන් ගත්තා. අපේ ගම්වල හන්දියක් හන්දියක් ගානේ බෙහෙත් සාප්පු පටන් ගත්තා. ඒ බෙහෙත් සාප්පුවලට කස්ටමරස්ලාත් නිතර නිතර එන්න පටන් ගත්තා.

උසස් පෙළ විභාගයෙන් පස්සේ මමත් කොළඹ ආවා. මම නැවතිලා හිටියේ අත්තිඩියේ. ඉතින් ජීවිතේ මුල් ම වතාවට ඉස්පිරිතාලේ ලගින්න පුළුවන් වෙන විදිහේ ලෙඩක් මම අත්තිඩියේ දී හදාගත්තා. ඒ ලෙඩේ තමයි මැලේරියාව. අත්තිඩියේ දී මැලේරියාව හදාගත්තාට මම නැවතුනේ දඹදෙණිය ඉස්පිරිතාලේ. මැලේරියාවට හැම දා ම හවසට සහළ වෙලා උණ ගන්නවා. දවල් දවසේ අමාරුවක් නෑ. දවස් කීපයක් ඉස්පිරිතාලේ ඉඳලා ආපහු ගෙදර ගියා. තවත් සතියක් විතර ගෙදර ඉඳලා ආපහු කොළඹ ආවා. මාසයක් යද්දි දෙවැනි වතාවටත් මට මැලේරියාව හැදුනා. ආයෙත් පරණ වැඩේ ම කළා. තවත් මාසයක් යද්දි තුන්වැනි වතාවටත් මට මැලේරියාව හැදුනා. ඒ පාර නම් දොස්තර මහත්තයා මොකක් හරි බෙහෙතක් දීලා ඒක නැත්තට ම නැති කරලා දැම්මා.

ඔය වෙද්දි මම තුන් වේල ම කඩෙන් කන්න පටන් ඇරගෙන තිබුණා. කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයට යන්න පටන් ගත්තාට පස්සේ වුනත් චමරියෙන් කෑවේ නෑ. උදේට දවල්ට කැම්පස් එකේ ඕපන් එකෙන් කෑවා. රෑට පුංචි බොරැල්ලේ පින්කෙතින් කෑවා. වෙන වැඩවලට එහෙ මෙහෙ ගියා ම වෙලාවේ හැටියට ලැබෙන තැනකින් කෑවා. හවසට කට්ටිය සෙට් වුනොත් රහීමා එකට ගිහිල්ලා ආප්ප කාලා තේ බීවා. මේ විදිහට විශ්වවිද්‍යාලයේ පළවෙනි අවුරුද්ද ඉවරවෙන්න කලින් මම ටයිපොයිඩ් (උණසන්නිපාතය) හදා ගත්තා. ඊට පස්සේ ගතවෙච්ච අවුරුදු පහ ඇතුළත තුන් වතාවක් ම ඒ හපන්කම කරන්න මට පුළුවන් වුනා.

මේ වගේ සෙල්ලම් හින්දා ඇඟපත දුර්වල වුනත් ජාම බේරගෙන ජීවිතේ ගෙවන්න පුළුවන්කමක් මට ලැබිලා තියෙනවා. ඒත් වටේ ම ඉන්නේ ලෙඩ්ඩු. කතා කළොත් කතා කරන්නේ ලෙඩ ගැන. මහ බැංකුවේ ඉන්න කාලේ දවල් කෑම සංගමයේ ලෙඩ ගැන වචනයක් හරි කතා කරන එක මම තහනම් කළා. ලෙඩ ගැන කතා කරනවා නම් සංගමයෙන් යනවා කියලාත් මම අනිත් සාමාජිකයන්ට තර්ජනය කළා. අපිට කතා කරන්න තියෙන්නේ ලෙඩ ගැන විතර ද?

දැන් මිනිස්සු ඇවිදින්න යනවා. ඒ අය ඇවිදින්නේ ලෙඩ නැති කරගන්න කියලා හිතාගෙන. ඒත් ඒ අයගේ හිතේ කමටහනක් විදිහට වැඩ කරන්නේ ලෙඩ. ඇවිදින්න ඕන ලෙඩ නැති කරගන්න නෙවෙයි. ත්‍රී වීල් එකකට සල්ලි දෙන්නේ මොකට ද කියලා හිතලා ලෝභකමට ඇවිදින එක ඊට වඩා හොඳයි. එහෙම වුනාම ඇවිදින්නේ සල්ලි වියදම් වෙන එක වළක්ව ගන්න. ඒකේ ප්‍රතිඵලයක් විදිහට ඇඟට ව්‍යායාමයක් ලැබෙනවා. එහෙමත් නැති නම් වෝකින් පාත්වල ඇවිදින්න යන්න ඕන වෙන වෙන වල්පල්, ඕපදූප හොයන අදහසින්. ඒකෙනුත් අමතර ව්‍යායාමයක් ලැබෙන්න පුළුවන්. ඉස්සර නම් වත්තේ පිටියේ වැඩ කරද්දි, ගෙදර පිටි කොටද්දි අපිට අවශ්‍ය ව්‍යායාම අපි ලබා ගත්තා. මේ විදිහට වෙනත් කටයුත්තකින් ලබාගන්න ව්‍යායාමය තමයි වටින්නේ. ලෙඩ ගැන හිත හිතා ඇවිදින එක ම ලෙඩක් කියලයි මට හිතෙන්නේ.

කන බොන එක වුනත් ලෙඩක් කරගන්න හොඳ නෑ. මොනවා හරි දෙයක් කන්න ඕන ඒක අහවල් ලෙඩේට හොඳයි කියලා හිත හිතා නෙවෙයි. ඒත් අපි දැන් මේ හැම දෙයක් ම ලෙඩක් බවට පත් කරගෙන. මනස හැම දේකට ම මුල් වෙන බව පොඩි කාලේ ඉඳලා ම ඉගෙන ගත්තාට ඒක පාඩම් කරපු දෙයක් විතරක් බවට පත් වෙලා. සතුට පරම ධනය කියන එක තවත් පාඩමක් විතරයි. ඉතින් මොනවා කරන්න ද?

සියලු සත්ත්වයෝ නිදුක් වෙත්වා! නීරෝගී වෙත්වා!!

(මේ කතාවේ ඉතිරි හරිය පස්සේ කියන්නම්)

ආචාර්ය වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති

මාධ්‍ය නිවේදන – Ministry of Transport & Civil Aviation.

පලාලි ගුවන්තොටුපොළ යාපනය ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපොළ ලෙසට නම් කෙරේ. ඒ ප්‍රවාහන සහ සිවිල් ගුවන්සේවා අමාත්‍ය අර්ජුන රණතුංග මහතා ඉදිරිපත් කළ යෝජනාවට  අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ අනුමැතිය හිමි වීමෙනි. ප්‍රාදේශීය ගුවන් තොටුපොළක් ලෙසට පැවැති යාපනය පලාලි ගුවන්තොටුපොළ කලාපීය සහ ජාත්‍යන්තර තොටුපොළක් ලෙසට සංවර්ධනය කිරීම ප්‍රවාහන සහ සිවිල් ගුවන්සේවා අමාත්‍ය අර්ජුන රණතුංග මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් ආරම්භ කෙරුණේ පසුගිය ජූලි මස පස්වැනිදායි. එම සංවර්ධන කටයුතු මේ මස දහවැනිදා වන විට අවසන් කිරීමට අපේක්ෂා කෙරේ. ජාත්‍යන්තර ගුවන් ගමන් සඳහා ගුවන්තොටුපොළ විවෘත කිරීම ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මැතිතුමාගේ සහ අග්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ ආශිර්වාදයෙන් ලබන 17 වැනිදා හෝ ඊට ආසන්න දිනක සිදු කිරීමට අපේක්ෂා කෙරේ

පියවර තුනකින් සංවර්ධනය කෙරෙන යාපනය ජාත්‍යන්තර ගුවන් තොටුපොළෙහි ජාත්‍යන්තර සිවිල් ගුවන්සේවා සංවිධානයේ සංකේත අංකය (ICAO CODE) වන්නේ VCCJ වෙයි. ජාත්‍යන්තර ගුවන් ප්‍රවාහන සංගමයේ සංකේත අංකය (IATA) වන්නේ JAF වෙයි. මෙම නම් කිරීමට සමගාමීව මඩකලපුව ගුවන් තොටුපොළ මඩකලපුව ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපොළ ලෙසද රත්මලාන ගුවන්තොටුපොළ කොළඹ රත්මලාන ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපොළ ලෙසද නම් කෙරේ. මඩකලපුව ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපොළහි ජාත්‍යන්තර සිවිල් ගුවන්සේවා සංවිධානයේ සංකේත අංකය  VCCB ද ජාත්‍යන්තර ගුවන් ප්‍රවාහන සංගමයේ සංකේත අංකය BTC ද වෙයි. කොළඹ රත්මලාන ජාත්‍යන්තර ගුවන් තොටුපොළහි ජාත්‍යන්තර සිවිල් ගුවන්සේවා සංවිධානයේ සංකේත අංකය  VCCC ද ජාත්‍යන්තර ගුවන් ප්‍රවාහන සංගමයේ සංකේත අංකය RML ද වෙයි. මෙම නම් කිරීමත් සමඟ ලංකාවේ දැනට ඇති ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපොළ ගණන පහ දක්වා ඉහළ යයි. ඒ කොළඹ කටුනායක බණ්ඩාරනායක ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපොළ, කොළඹ රත්මලාන ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපොළ, යාපනය ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපොළ, මඩකලපුව ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපොළ සහ මත්තල ජාත්‍යන්තර ගුවන්තොටුපොළ ලෙසිනි.  

Permanent Mission of Sri Lanka Geneva

Addressing the 59^th Session of the WIPO General Assemblies on 20 September 2019, the delegation of Sri Lanka recalled how strengthened Intellectual Property systems remained critical to the effective pursuit of economic and social development, by enabling developing countries to be fully engaged in the global economy driven by knowledge and innovation.

Sri Lanka’s envoy in Geneva, Ambassador A.L.A Azeez, referred to the multifaceted work that WIPO has carried out, including through the Committee on Development and Intellectual Property, by mainstreaming its Development Agenda,  that effectively ensures the continued sharing of IP protected knowledge among Member States.

WIPO’s norm-setting agenda, Ambassador Azeez stressed, has extended to a number of innovative areas including Intellectual Property and Genetic Resources, Traditional Knowledge and Folklore. He called upon the Inter-Governmental Committee to expedite its work to finalize international legal instrument/s extending protection for these vital intellectual assets.

Sri Lanka also expressed appreciation to WIPO for its continued assistance in the form of technical cooperation and capacity building, and updated the WIPO General Assemblies on Sri Lanka’s progress in the accession process to the Madrid Protocol for the International Registration of Marks.     

The delegation of Sri Lanka to the WIPO General Assemblies comprised the Director General of the National Intellectual Property Office of Sri Lanka, Mrs. Geethanjali Ranawaka, Deputy Permanent Representative of Sri Lanka to the UN, Ms. Dayani Mendis, and Minister Counsellor, Ms. Shashika Somaratne. The WIPO General Assemblies will be in session from 30 September to 11 October 2019 in Geneva.

Permanent Mission of Sri Lanka
Geneva

30 September 2019