අනුරුද්ධ බණ්ඩාර රණවාරණ මාධ්‍ය ලේකම් ජාතික නිදහස් පෙරමුණ

මුළු රටටම ඉල්ලන ගෝඨාභය රාජපක්ෂයන් මහින්ද කඳවුරේ සිටියදී ‘විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය එපා!’ කියන එජාප – ජවිපෙ උගුලේ වැටුණොත් මහින්ද කඳවුරෙන් ඉවත් වීමට තමන් ඇතුළු ජාතික නිදහස් පෙරමුණ මොහොතක්වත් ප්‍රමාද නොවන බව එම පක්ෂයේ නායක විමල් වීරවංශ මහතා අවධාරණය කරයි.

මොරටුව නගරයේ පැවති ‘රටට මොකද වෙන්නේ ?’ යන තේමාව යටතේ පැවති ජනහමුවක් අමතමින් ඒ මහතා මෙසේ අවධාරණය කළේය.

මෙහිදී වැඩිදුරටත් අදහස් දැක්වූ විමල් වීරවංශ මහතා මෙසේ ද සඳහන් කළේය.

‘භූමිතෙල් ගෑවුණු ගැරඬියෝ’

මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මැතිතුමා හා එකඟව මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා අගමැති වූ ඔක්තෝබර් 26 වැනිදා සිට ටී.එන්.ඒ සහ ජවිපෙ උදවිය, ඊනියා සිවිල් සමාජය හෙවත් රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවල ඩොලර් කාක්කන් ටික, ඒ රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවලට සින්න වුණු ඊනියා විද්වතුන් ටික ‘ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය උදුරාගත්තෝ – ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තහවුරු කරන්න රනිල් ආපසු අගමැති කරපියෝ’ කියමින් ‘භූමිතෙල් ගෑවුණු ගැරඬියෝ’ ටිකක් වගේ දඟලපු හැටි අප කාටත් අමතක නැහැ. ඔවුන්ට අනුව සිදු වුණේ රනිල්ගේ අගමැති පට්ටමට තට්ටුවීම නොවෙයි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වළ දැමීම. ඒ අනුව පට්ටම ආපහු රනිල්ට දුන්නොත් ලැබෙන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය. එහෙම කියලා පට්ටම ආපහු ගත්තානේ. දැන් කොහොමද ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ලැබෙනවාද?

‘ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ලැබෙන හැටි’

ගාල්ලේ රත්ගම තරුණයන් දෙදෙනකු පොලිසිය විසින් මරා දමා මළසිරුරු පුළුස්සා දමා තිබෙනවා. මේකද රනිල්ට අගමැති පට්ටම ආපසු දීලා ලබාගත්තු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය? හැමදාම මැතිවරණයක් ළං වෙලා ‘තාජුඩීන් මන්තරය’ ජප කරන ජවිපෙ හා එන්ජීඕ ඩොලර් කාක්කන් ටික මේ සිදුවීම ගැන මුනිවත රකිනවා. දැන් බස්නාහිර පළාත් සභාවේ නිල කාලයත් අවසන් වීමට ළඟයි. ඒත් පළාත් සභා ඡන්දය අනන්තයටම කල් දමමින් ඉන්නවා. ඒක ද යළි රනිල් අගමැති කර බලාපොරොත්තු වූ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ?

‘පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ බලය කප්පාදු කිරීම’

ඒ විදිහට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හකුළමින් තිබියදී දැන් ‘විධායක ජනපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීම’ පිළිබඳව මේ අය කතා කරමින් ඉන්නවා. ජනතාව ඉල්ලා සිටිනවා නම් පාර්ලිමේන්තුව, එය බලයට පත්වී වසරක කාලයක් ඉක්මවීමෙන් පසු විසුරුවා හැරීමේ බලය ජනාධිපතිවරයාට තිබුණා. එදා 2001 දෙසැම්බර් බලයට ආ රනිල්ගේ ආණ්ඩුව ප්‍රභාකරන් සමග සටන් විරාම ගිවිසුම් ගහලා උතුර කොටියාට දෙන්න හදනකොට ඒ පාලනය අවසන් කරලා 2004 අප්‍රේල් මාසයේදී නව ආණ්ඩුවක් ගෙන ඒමට එවකට ජනාධිපතිනිය වූ චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග මැතිනිය කටයුතු කළේ එම බලය අනුවයි. කොටියාට උතුර දෙන්න හදන විටයි ජනතාව ‘රනිල්ගේ පාලනය එපා!’ කියලා මහ මැතිවරණයක් ඉල්ලා සිටියේ. ජනතාවගේ විලිරුදාව තේරුම් ගෙනයි එදා චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග මැතිනිය පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරියේ. එහෙම නැතුව බලය තිබුණා කියා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමටනම් ජනාධිපතිවරයාට මානසික ආබාධයක් ඇති විය යුතුයි. මේ මොහොතේ ජනතාව මහ මැතිවරණයක් ඉල්ලා සිටිනවා. ඒ විලිරුදාවෙන් රටම පෙළෙනවා. මේක, හංසයාට කතිරෙ ගහපු උදවිය පවා ඒ වැරැද්ද නිවැරදි කරගන්න මහ මැතිවරණයක් ඉල්ලා සිටින වෙලාවක්.

‘කාගෙද අතපය බැන්දේ ?’

නමුත් පසුගියදා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ලබාදුන් තීන්දුව අනුව ජනාධිපතිවරයාට පාර්ලිමේන්තුව එය බලයට පත්වී වසර හතරහමාරක් යන තෙක් විසුරුවා හැරීමට බැහැ. මේ අතපය බැන්දේ ජනාධිපතිවරයාගේ ද? නැතිනම් මහමැතිවරණයක විලිරුදාවෙන් පෙළෙන මහජනතාවගේ ද? මදක් සිතා බලන්න. ජනතාව මහ මැතිවරණයක් ඉල්ලුවා. ජනාධිපතිවරයා එය දෙන්න හැදුවා. උසාවිය කීවා ‘අවුරුදු හතරහමාරක් යන තෙක් එයාට පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරින්න බැහැ’ කියා. මහජනතාව මහමැතිවරණයක විලිරුදාවෙන් පෙළෙන විට එය ලබා දෙන එක ද ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, නැතිනම් එම ඉල්ලීම යටපත් කරන එක ද ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ? දැන් මේ අය ‘ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිසංස්කරණ’ කියලා කරලා තිබෙන්නේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ වළ කැපීම නේද?

‘ඒකාබද්ධ විපක්ෂය 20 පිළිගන්නේ නැහැ’

19 වැනි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් කළේ මහජනයාට ලැබිය යුතුව තිබූ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට තට්ටු කරපු එක. දැන් ආයෙත් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ එනවා 20 වැනි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ඔසවාගෙන. ‘20’ ඔසවාගෙන ආවාට වැඩක් නැහැ, ඒකාබද්ධ විපක්ෂය තීරණය කරලා ඉවරයි ‘විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීම ඇතුළු ඔය ඊනියා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රතිසංස්කරණ අපි පිළිගන්නේ නැහැ’ කියා. ඒ නිසා අද ඔය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ‘සීනි තවරපු’ මේ රාජ්‍යය දුර්වල කරන, අස්ථාවර කරන ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිසංස්කරණ පාර්ලිමේන්තුව තුළ සම්මත කර ගැනීමට ඉඩක් ලැබෙන්නේ නැහැ. නමුත් කවුරුන් හෝ අපේ කඳවුර බිලීබාගෙන 20 සම්මත කර ගැනීමට හදනවා නම් එදාට තමයි අපට මේ දේශපාලන කඳවුරට ආයුබෝවන් කීමට සිදුවන්නේ. ඒකට අපි මොහොතක්වත් පසුබට වෙන්නේ නැහැ.

‘ඇයි මේ උගුල අටවන්නේ ?’

විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීමේ උගුල මේ අය දැන් කඩිමුඩියේ අටවන්න හදන්නේ ඇයි ? රනිල් වික්‍රමසිංහට ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වීමට තියා එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ අපේක්ෂකයා ලෙස ඉල්ලන්න ලැබෙයි ද කියන එකත් ‘ෂුවර්’ නැහැ. ඒ නිසා තමයි රනිල් ‘විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය එපා!’ කියන්නේ. ‘විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය එපා!’ කියන ජවිපෙ තත්වය බලන්න. 2010 දී සහ 2015 දී වගේ මෙවර ජනාධිපතිවරණයේ දී පොදු අපේක්ෂකයකුට කඬේ යාමට ජවිපෙට බැහැ. එහෙම කඬේ ගිහින් දැන් එයාලා හොඳට නාගෙන තියෙන්නේ. ඒ නිසා තනියම ඉල්ලන්න වෙනවා. එතකොට ලැබෙන්නේ ඡන්ද ලක්ෂ දෙක තුනක් පමණයි. එතකොට ‘සයිස් එක’ පෙනෙනවා. ඒ නිසා ජවිපෙට අද විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය ඇනයක්. දැන් රනිල් එක්ක එකතු වෙලා විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීමට දඟලනවා.

‘මුළු රටම ඉල්ලන්නේ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ’

නමුත් මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා ප්‍රමුඛ අපේ දේශපාලන කඳවුරට එහෙම අහේනියක් නැහැ. අපේ කඳවුර ජනාධිපතිවරණවලට බිය විය යුතු කඳවුරක් නොවෙයි. වෙනදා ජනාධිපතිවරණවලට පක්ෂවලින් අපේක්ෂකයන් තෝරන තෙක් ජනතාව බලා සිටියා. නමුත් අද පක්ෂ භේදවලින් තොරව මේ රටේ ජනතාව තම අපේක්ෂකයා තෝරා ගෙන ඉවරයි. අද මුළු රටටම ඉල්ලන්නේ ‘ගෝඨාභය රාජපක්ෂ’. අද මුළු රටම ඉල්ලන්නේ හැදියාවක් සහිත පාලනයක්, වංචාවෙන් දූෂණයෙන් තොරව මේ රට පාලනය කිරීමේ මාවතක්. පුල්මුඬේ ඛනිජවැලි නිධිය ආරක්ෂා කර ගන්න ගිය රජයේ නිලධාරීන්ට ප්‍රාදේශීය දේශපාලනඥයන්ගේ හයිය ගත්තු පිරිසක් පහර දෙන ආකාරය අපි දුටුවා. උතුරේ පමණක් නොවෙයි මුළුමහත් රට තුළම කිසිවකුටත් නීතිය අතට ගැනීමට ඉඩ දිය යුතු නැහැ. එවැනි පාලනයක් මුළු රටම අද ඉල්ලා සිටිනවා.

‘පිරිසිදු පාලකයෙක් රටම ඉල්ලනවා’

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ හිටපු ආරක්ෂක ලේකම්තුමා පිරිසිදු පාලකයකු ලෙස තමන්ගේ රාජකාරිය ඉටු කරපු බව මුළු රටම දන්නවා. යුද්ධ කරද්දී හොරා කෑවේ නැහැ. හොරා කන කිසිවෙක් යුද්ධයක් ඉවර කරන්නේ නැහැ. අවුරුදු 30ක් තිස්සේ යුද්ධය ඇදෙමින් ආවේ ඒකයි. යුද්ධ කරද්දී හොරා කනවා නම් හොරා කකා යුද්ධ කරගෙන යාමටයි හිතෙන්නේ. රස වැටුණාම ඒක තමන්ගෙ ඉල්ලමක් බවට පත්කර ගන්නවා. නමුත් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මැතිතුමා යුද්ධය පටන් අරන් එය අවුරුදු 04කින් අවසන් කළා. යුද්ධය තමන් හම්බකරන් කන තිප්පොළක් බවට පත්කර ගත්තේ නැහැ. එහෙම නායකයෙක් අද මුළු රටම ඉල්ලනවා.

‘කරන්නාගොඩට එරෙහි බොරු සාක්ෂි’

වෙනසක් කිරීමට ගොස් අවිනිශ්චිත ඉරණමක් ළඟා කරගත්තු රටක් බවට මේ රට අද පත් වී තිබෙනවා. මේ ආණ්ඩුව රටට විජයග්‍රහණය ලබා දුන් රණවිරුවන් ‘සුද්දන්’ සතුටු කිරීම පිණිස හිරේ දමමින් සිටිනවා. හිටපු නාවික හමුදාපති වසන්ත කරන්නාගොඩ මහතා මෙවර ජිනීවා මානව හිමිකම් කවුන්සිල සැසිවාරය අතරතුර අත්අඩංගුවට ගෙන ‘ඔන්න අපි වැඬේ හරියට කරනවා’ කියන්න දැන් වැඬේ හදලා ඉවරයි. කරන්නාගොඩ මහත්තයා අත්අඩංගුවට ගැනීමට අවශ්‍ය බොරු සාක්ෂි දුන් නාවික හමුදා නිලධාරියා තමයි පසුගියදා ඊට තෑග්ගක් ලෙස රේගු අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් ලෙස මුදල් ඇමති මංගල සමරවීර විසින් පත් කිරීමට සූදානම් වුණේ. අර අපේ රණවිරුවන්ට අපහාස කළ ආරක්ෂක ලේකම් හේමසිරි ප්‍රනාන්දු සහ ඔය කියන නාවික හමුදා නිලධාරියා එක්ව නාවික හමුදාවට ආයුධ මිලදී ගැනීම් වලදී දූෂිත ලෙස කටයුතු කළ බවට චෝදනා තිබුණාා. ඒවා දැන සිටි කරන්නාගොඩ මහතාගෙන් පලිගැනීමට අද මංගල සමරවීර, හේමසිරි ප්‍රනාන්දු සාකච්ඡා කර ඉහත නිලධාරියා යොදාගෙන බොරු සාක්ෂි හැදුවා. එවැනි අහස පොළොව නුහුලන අපරාධ ‘2015 ජනවාරි 8 වැනිදා වෙනස’ නිසා අද මේ රටේ සිදු වෙනවා.

‘ජනතා විශ්වාසයට පිටින් ගියොත්…’

අද දේශීය ව්‍යාපාර කඩා වැටෙද්දී ආර්ථිකයේ දොර ඇරෙන්නේ විදේශිකයාට. ඒ වගේම රට තුළට කළු සල්ලි ගලා එනවා. කොටි සල්ලිවලින් ව්‍යාපාර කරන කුප්‍රකට ‘ලයිකා මොබයිල්’ හිමිකරු සුභාෂ්කරන් අලිරාජාට මෙරට මාධ්‍ය ආයතනයක් ඇතුළු ඊ.ඒ.පී සමූහ ව්‍යාපාරය හිමිකර දුන් ආණ්ඩුවක් අද තිබෙන්නේ. මේ තත්ත්වය වෙනස් කරන්න ඕනෙ. දේශීයත්වයට මුල්තැන දෙන ආර්ථික ගමනක් මේ රටට අවශ්‍යයි. එය කළ හැකි පාලකයකු තමයි මුළු රටම ඉල්ලා සිටින්නේ. ඒ වගේම සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් භේදයෙන් තොරව සමගියෙන් විසිය හැකි රටක් ජනතාව ඉල්ලා සිටිනවා. ‘එවැනි රටක් හදන්න පුළුවන් ගෝඨාභය රාජපක්ෂට’ කියලා කවුරු විශ්වාස නොකළත් මේ රටේ ජනතාව විශ්වාස කරනවා. ඒ විශ්වාසයට පිටින් යන්න ගියොත් දෙයියන්ගෙම පිහිටයි. ඒ විශ්වාසයට පිටින් යන්න කවුරුන් හෝ උත්සාහ ගන්නවා නම් ඔහු කරන්නේ මේ කඳවුර නැවත වතාවක් පරාජය කිරීමට අවශ්‍ය පාවා දීමක්. මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමාගේ සලකුණ සහිත මේ දේශපාලන කඳවුර අද මේ රටේ දැවැන්තම දේශපාලන කඳවුරයි. එය කඩාබිඳ දැමීමට සතුරන් උත්සාහ කරනවා. පිටතින් වගේම ඇතුළතින් ද කඳවුර දුර්වල කිරීමට කටයුතු කරනවා. අපට අද ‘තනියම ජන්දය ඉල්ලා පෙන්වන්න’ කියන අය කඳවුරේ ඇතුළේ සිටිනවා. අද තියෙන්නේ තනියම ඉල්ලා දිනන සටනක් නොවෙයි. රට යළි නිවැරදි මාවතට ගැනීමේ සටනක්. ඒ දැවැන්ත සටනින් පස්සේ අපි අපට අවශ්‍ය මොහොතේ ‘තනියම ඉල්ලා’ පෙන්නන්නම්.

‘මෙතෙක් නොකී කතා දෙකක්’

එහෙම කියන අයට මතක් කර දීමට අපට වෙනදා නොකී කාරණා දෙකක් තිබෙනවා. මේක පම්පෝරි ගැසීමක් නොවෙයි. මතක් කර දීමක් පමණයි. පළමු කරුණ ලෙස 2015 ජනවාරි 08 වැනිදා පරාජයෙන් පස්සේ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය ලෙස 2015 ජනවාරි 10 වැනිදා පවත්වපු මාධ්‍ය සාකච්ඡාවට ඔවුන්ගේ අවධානය යොමු කරවනවා. එම මාධ්‍ය සාකච්ඡාවට සුසිල් ප්‍රේමජයන්ත්, අනුර පියදර්ශන යාපා, නිමල් සිරිපාල ද සිල්වා ඇතුළු පක්ෂ නායකයන් සමඟ මමත් සහභාගි වුණා. එහිදී එක් අයකු කීවා ‘මහින්ද රාජපක්ෂ පරාජයට පත්වුණා නොවෙයි. මෙය තාවකාලික පසුබැසීමක් පමණයි. අපි ඔබේ නායකයා නැවත රැගෙන එනවා. බලාපොරොත්තු සහගතව ඉන්න’ කියා. එහෙම කියූ කෙනා මම.

ඒ වගේම 2015 පෙබරවාරි 18 වැනිදා නුගේගොඩ රැලිය සංවිධානය කරද්දී සිදු වූ සිදුවීම් ද සිහියට එනවා. දෙහිවල ධනසිරි නගරාධිපතිතුමා ජෙනරේටරයක් ඉල්ලුව ගමන් ලබා දුන්නා. රැස්වීම් භූමිය එවකට ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර කෝට්ටේ නගරාධිපතිතුමා ලබා දුන්නා. බොහෝ අය උදව් කළා. හැබැයි රැලියේ දී මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා වෙනුවෙන් සකස් කළ කතාව ඒ මහා ජන ගඟට ඉදිරිපත් කිරීමට කෙනෙක් හිටියේ නැහැ. මම, දිනේෂ්, වාසු, ගම්මන්පිල යන සියලුදෙනා වෙනත් පක්ෂවල අය හින්දා එය ඉදිරිපත් කිරීමට බැහැ. ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය නියෝජනය කරන පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් කිසිවකුත් ඉදිරිපත් වූයේ නැහැ. ඒ නිසා අපි ඉල්ලා සිටියා දයාන් ජයතිලක මහත්තයාගෙන් එය ඉදිරිපත් කරන්න කියා. ඔහු කිව්වා ‘මම ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ මූලස්ථානයටවත් ගිය කෙනෙක් නොවෙයි, මම කොහොමද මේක ඉදිරිපත් කරන්නේ ?’ කියා. නමුත් අවසානයේදී වෙනත් කිසිවකු නැති නිසා ඔහු එය උදව්වක් ලෙස සිදු කළා. අපි මේවා කියකියා යන්නේ නැහැ. නමුත් එදා ඉතිහාසයේ දුෂ්කර අවස්ථාවල ඇතැමුන් කර ඇරියේ එහෙමයි.

‘අපේ භූමිකාව අතහරින්නේ නැහැ’

නමුත් අපි හැමදාම රට වෙනුවෙන්, කිසිවක් අපේක්ෂා නොකර ඒ දුෂ්කර අවස්ථාවන්වලට කර ගැහුවා. පෞද්ගලිකව කිසිවක් නොලැබුණත් අපි කර ගහපු සටන අතරමග දාලා යන්නේ නැහැ. ඉතිහාසය පුරා දාලා ගිහිල්ලත් නැහැ. එළියෙන් ගැහුවත් – ඇතුළෙන් ගැහුවත් – මාධ්‍යයෙන් ගැහුවත් ඒ ගහන ඕන ගැහිල්ලකට මුහුණ දෙන්න බැරිනම් අපි මේ දේශපාලනය කරන්නේ නැහැ. මේ රට යළි හරි මගට ගන්න සටන, මේ පාලනය අවසන් කර ජනතා අභිලාෂයන් ජයග්‍රහණය කරන සටන අපි කිසි ලෙසකින්වත් අතහරින්නෙ නැහැ. ඒ නිසා ‘සියලු බොරු වළවල් මගහරිමින් ජයග්‍රහණය තෙක් පෙරට යමු’ කියා, රටට ආදරය කරන සියලු ජනකොටස් වෙතින් ඉල්ලා සිටිනවා.”

lanka C news

ඉන්දියාවේ පුද්ගලික සංචාරයක නිරත වූ අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතා එරට තිරුපති කෝවිලේ ‘තුලාබරම්’ පූජාවේ යෙදෙන ආකාරය ඉන්දීය මාධ්‍ය විසින් වාර්තා කර ඇත.

තුලාබරම් පූජාව යනු තිරුපති වන්දනාවේ යන බැතිමතුන් විසින් තමන්ගේ බරට ධාන්‍ය වර්ග, වටිනා ලෝහ වර්ග හෝ මුදල් දෙවියන් උදෙනා ලබා දීමකි.

සාමාන්‍යයෙන් මෙම පූජායෙව් යෙදෙව රාජ්‍ය නායකයන් බොහෝ දෙනෙකු තම බරට රත‍්‍රන් පූජා කිරීම සිදු කරන බවද මාධ්‍ය වාර්තාවන්හි දැක්වෙයි.

රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතාද පූජා කර ඇත්තේ තම බරට රත‍්‍රන් යයි සමාජ ජාලාවන්හි වාර්තා බොහෝමයක් පලවෙයි.

කෙසේ වෙතත් පින්තූරයේ දැක්වෙන පරිදි අගමැතිවරයාගේ බරට සමාන වන්න අනෙක් පසින් තබා ඇත්තේ ප‍්‍රමාණයෙක් කුඩා මළු කිහිපයක් නිසා ඒවායේ ඇත්තේ ඝනත්වය වැඩි ලෝහ වර්ගයක් විය හැකි බවට උපකල්පනය කල හැක.

පේරාදෙනිය විශ්වවිද්‍යාලයේ දර්ශන අධ්‍යයන අංශයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය ආචාර්ය චරිත හේරත් උපුටාගැණීම ලංකාදීප

විධායක ජනාධිපතිධුරය පිළිබඳව සංවාදය නැවත වතාවක් මෙරට දේශපාලනයේ ප්‍රධාන මාතෘකාවක් බවට පත්වෙමින් තිබෙන බව දැන් කාටත් පැහැදිලිය. ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂ දෙක තුනේම නායකයන් පමණක් නොව ඒ ප්‍රධාන පක්ෂවලට සම්බන්ධ වී සිටින කුඩා පක්ෂද මේ දවස්වල පුවත්පත් සාකච්ජා පවත්වමින් කරන්නේ එක්කෝ විධායක ජනාපති ධුරය දිගටම පවත්වා ගෙන යා යුතු බවට තර්ක කිරීමය. එහෙමත් නැති නම් ජනාධිපති ධුරයට විරුද්ධ වෙමින් එය වහාම ඉවත් කළ යුතු යැයි තර්ක කිරීමය. හිටිහැටියේ මතුවූ බව පෙනුණත් ‘විධායකය එපා’ යැයි කියන මේ සංවාදය අලුත් එකක් නොවන බව අප හැමෝම හොඳින් දන්නා කාරණයක්ය. කාලයෙන් කාලයට මතුවෙන නැවතත් යටට යන මේ ප්‍රශ්නය පිළිබඳව සටහනක් ලිවිය යුතු යැයි සිතුණේ ඉදිරි සති කීපයේ රටේ අවධානය මේ කාරණය ගැන මීටත් වඩා වැඩියෙන් යොමුවීමේ ඉඩක් තිබෙන නිසාය.

විධායක ජනාධිපති ධුරයත් ඇතුළත් කර ගනිමින් 1978 එජාප රජය ගෙනා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට එරෙහිව පළමු විරෝධතාව මතු වූයේ එවකට රටේ සිටි බරපතළම වාමාංශික නායකයා වූ ආචාර්ය ඇන්.ඇම්. පෙරේරා මහතා වෙතින්ය. නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව ගැන පුවත්පතකට ලියූ දිර්ඝ ලිපි මාලාවක් හරහා ඔහු තම විවේචනය ඉදිරිත් කළේය. ‘78 ආණ්ඩුක්‍රමය පිළිබඳ විවේචනයක්’ ලෙසින් පසු කාලයේ පොතක් ලෙසින් පළවූයේ ලෙඩ ඇඳේ සිටිමින් ඔහු ලියූ ඒ ලිපි මාලාවය. ඒ ලිපි මගින් ඇන්.එම්. තර්ක කළේ මේ අලුතින් පටන් ගන්නා විධායක ජනාධිපති ධුරය අපේ රටේ දේශපාලනයේ එතෙක් පැවති බල සිතියම සම්පූර්ණයෙන්ම උඩු යටිකුරු කරන බවය.

උඩරට රජුගෙන් 1815 ඉවත් වූ හා බ්‍රිතාන්‍යයේ රැජිනගෙන් 1972 ඉවත් වූ රාජාණ්ඩුක්‍රමය යළිත් වතාවක් අපේ දේශපාලන ක්‍රමවේදයට ‘ව්‍යවස්ථාපිත රජකු’ හඳුන්වා දෙන බව ඔහුගේ අදහස විය. ලෝකයේ සමහර රටවල්වල ගොඩනැ​ෙඟමින් පැවති නව ලිබරල් ධනවාදයේ ආර්ථික ආකෘතියට ගැළපෙන ආකාරයෙන් අපේ රටේ රාජ්‍ය නැටවීමට නම් රාජ්‍යයේ බලය ‘තනි මිටට’ ගත හැකි ආකාරයේ ශක්තිමත් හා බලවත් තනතුරක් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ සළුපිළි අතරින්ම මතුකර ගත යුතු බව මේ ජනාධිපති ධුරය හඳුන්වා දුන් අයගේ බලාපොරොත්තුව විය. 

1980 මේ රටේ මතුවූ මහා වැඩවර්ජනය පොඩි පට්ටම් කරන්නට ඒ කාලයේ සිටි එජාපයේ ආණ්ඩුව යොදා ගත්තේ මේ ජනාධිපති ධුරයෙන් ලැබුණු අසීමිත බලය බව සමහරුන්ට තාම මතක ඇත. එපමණක් නොව 1982 සංවර්ධන සභා ජන්දය උතුරේදී කොල්ලකෑමට යොදා ගත්තේ මේ තනතුරේ බල මහිමයය. ඊට පසුව පැවැත්වූ කුප්‍රකට ජනමත විචාරණය ජයග්‍රහණය කළේත් ඒ හරහා ආණ්ඩුවේ පාලන කාලය තවත් අවුරුදු 06කින් දිර්ඝ කර ගත්තේත් මේ තනතුරේ ‘හයිය’ පාවිච්චි කරමින්ය. මේ ලැයිස්තුව එතැනින් නිමා වූයේ නැත. 1983 කළු ජූලිය හරහා මුදා හළ සුළු ජාතික විරෝධය එක පැත්තකිනුත් 1989-90 වර්ෂවල බලහත්කාරයෙන් පළාත් සභා ක්‍රමය හඳුන්වාදීමේ උත්සාහය හරහා පෙන්නුම් කළ ඒකාධිපතිවාදී නැඹුරුව තවත් පැත්තකිනුත් පෙන්නුම් කළේ විධායකයේ ඇති බලහත්කාරකම බලයේ ස්වාභාවයමය. පසු කාලයේ බරපතළ ත්‍රස්තවාද දෙකක් ලෙසින් වර්ධනය වූ උතුරේ ගැටුමත් (1983-2009) දකුණේ ගැටුමත් (1987-89) යන දෙකම විධායක ජනාධිපති ධුරයේ අසීමිත බලයට එරෙහිව මතු වූ දේශපාලනමය වූ ප්‍රතිචාරයන් ලෙසින් තේරුම් ගැනීමේ වැරැද්දක් ද නැත. ව්‍යවස්ථාවේ අනෙකුත් සියලුම වගන්ති එක පැත්තකට දැමුවත් විධායක ජනාපති ධුරයට අදාළ බලය පමණක් එක පැත්තකට දැමිය හැකි ප්‍රමාණයේ අසමසම තත්ත්වයක් මේ තනතුරට තිබූ බොහෝ ආණ්ඩුක්‍රම විශේෂඥයන් කියන්නේ මේ කාරණා සියල්ල දෙස බැලීමෙන්ය. මේ තනතුර ඉවත් කරන්නට පොරොන්දු දෙන හුඟක් නායකයන් ඒ තනතුරට පැමිණි වහාම තමන්ගේ මතය වෙනස් කර ගන්නේ මේ අසීමිත බලයට ඇති කෑදරකම නිසා බව ද ඉතාමත් පැහැදිලි කාරණයකි. අසූව දශකය පුරාම එජාපයේ හැමෝම වගේ තමන්ගේ ආණ්ඩුව හඳුන්වා දූන් ‘විශිෂ්ට’ නිර්මාණයක් ලෙසින් සැලකූ මේ ජනාධිපති ධුරයට ඒ පක්ෂයේ ඇතුළින් විරෝධතාවක් මතු වූයේ ප්‍රේමදස මහතාගේ පැමිණීමත් සමඟය. පසු කාලයේ හැම පක්ෂයකම වාගේ ප්‍රධාන සටන් පාඨයක් වූ ‘විධායක ජනාධිපති ධුරය අහෝසිකරව්’ යන සටන් පාඨය මතු වූයේ ​ෙප්‍ර්මදාස මහතාට විරුද්ධව දෝෂාභියෝගයක් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කිරීමත් සමඟය. (1978 වර්ෂයේ වාමාංශික පක්ෂවලට තේරුණ දේ එජාපය හා ශ්‍රීලනීපයට තේරුම් ගියේ තවත් දශකයකට වැඩි කාලයක් ගත වූ පසුව බව සඳහන් කරන්නේ ඒ වමේ පක්ෂවලට ගෞරවයක් පිණිසය).

990 සිට මේ දක්වා රටේ පැවති හැම මැතිවරණයකම පාහේ එක් ප්‍රධාන මාතෘකාවක් වූයේ විධායක ජනාධිපති ධුරය ඉවත් කිරීම හෝ එහි බලය කප්පාදු කිරීම යන කාරණාය. ඒ සඳහා වූ මැතිවරණ පොරොන්දුය. 1994 මැතිවරණයේදී චන්ද්‍රිකා මැතිනියගේ ප්‍රධාන සටන් පාඨය වූයේ බලයට පැමිණ වසරක් ඇතුළත මේ තනතුර අහෝසි කිරීමය. ඒ පොරොන්දුව එවකට සිටි දේශපාලන සමාජයේ සමහර අය කොපමණ තදින් විශ්වාස කළාද යත් ජවිපෙ ජනාධිපති අපේක්ෂකයා වූ නන්දන ගුණතිලක ජනාධිපති තරගයෙන් ඉවත් වී චන්ද්‍රිකා මැතිනියට සහාය පළකරන්නට තරම් ඒ පොරොන්දුව බලසම්පන්න එකක් විය. එහෙත් එක් වරක් නොව දෙවරක්ම බලයේ සිටින්නට එතුමිය කටයුතු කළා මිස ජනාධිපති ධුරය වෙනස් කිරීමට හැකියාවක් හෝ ශක්තිමත් දේශපාලන අධිෂ්ඨානයක් (Political Will) ඇයට තිබුණේ නැති බව අප හැමෝම දන්නා කාරණයක්ය.

2004 හා 2005 පත්වූ සන්ධාන ආණ්ඩු සහ නායකයන්ද මේ විධායක ජනාධිපති ධුරය අහෝසි කිරීමේ පොරොන්දුව ඒ ආකාරයෙන්ම ඉදිරියට ගෙන ගියත් ඒ කාටවත් ඒ වැඩේ කරන්නට හැකියාවක් තිබුණේ නැත. ජයවර්ධන ජනාධිපතිවරයාගේ කාලයේ උතුරේ අර්බුදය වර්ධනය වී ආයුධ සන්නද්ධ යුද්ධයක් බවට පත්වීමට මේ ජනාධිපති ධුරය හේතු වූවා සේම ඒ ආයුධ සන්නද්ධ ගැටුම 2009 පරාජය කරන්නට හැකියාවක් ලැබුණේද මේ තනතුරේ ඇති බලසම්පන්නභාවය නිසා බව අනෙක් පැත්තෙන් සමහරුන් කියන කාරණයක්ය. ගැටුමක් හදන්නට මුල්වී පසුව එය පරාජය කරන්නට උදව්වීම යනු යම් ක්‍රමවේදයක හොඳ බව මනින මිණුම් දණ්ඩක් යැයි කීමේ යුක්ති සහගතභාවයක් ඇතැයි මම ​ෙනාසිතමි.

දැන් මේ ජනාධිපති ධුරය අහෝසි කිරීමේ සටන් පාඨයට යළිත් වතාවක් පණ ලැබුණේ පසුගිය 2015 ජනාධිපතිවරණයත් සමගය. ඒ ජනාධිපතිවරණයේදී එජාපය ඇතුළු සන්ධානයේ පොදු අපේක්ෂකයා බවට පත්වූ මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාගේ එක් මැතිවරණ පොරොන්දුවක් වූයේ දින සීයක් ඇතුළත මේ ජනාධිපති ධුරයේ බලතල බරපතළ ආකාරයෙන් කපා දමන බවත් දින සීයෙන් පසුව එන ආණ්ඩුවක් සමඟ මේ ජනාධිපති ධුරය අහෝසි වෙන ආකාරයේ අලුත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් සම්මත කර ගන්නා බවත්ය. ඇත්තටම සමගි සන්ධාන ආණ්ඩුවක් යැයි නමක් යටතේ ශ්‍රීලනිපයේ හා එජාපයේ හවුල් ආණ්ඩුවක් හැදුවේද ඒ කියන අලුත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව ගෙන ඒම සඳහා බව ඒ අයගේ මතය විය. දැන් මොනවා කීවත් ඒ දවස්වල පත්කරගත් ව්‍යවස්ථාදායක සභාව යැයි කියා ගන්නා කණ්ඩායමට අලුත් ව්‍යවස්ථාවක් හදන්නට උපදෙස් දුන්නේ මේ එජාපයේ හා ශ්‍රීලනීපයේ නායකයන්ගේ මූලිකත්වයෙන් හැදුනු අලුත් ආණ්ඩුව විසින්ය.

එසේ හදපු ව්‍යවස්ථා කෙටුම්පතට මේ වන විට සිදුවී තිබෙන්නේ කුමක් දැයි දන්නේ දෙවියන් වහන්සේත් සුමන්දිරන් මන්ත්‍රීතුමාත් පමණක් යැයි කීමේ වැරැද්දක් නැත. ව්‍යවස්ථාව ගේන්නට අවශ්‍ය යැයි කියන එජාපයේ මන්ත්‍රීවරයකුවත් ශ්‍රීලනිපයේ මන්ත්‍රීවරයකුවත් දැන් නම් බේතකටවත් සොයා ගැනීමට හැකියාවක් නැත. ව්‍යවස්ථාව ගැන හැමෝම කරන්නේ හොරගල් ඇහිලීමය. ඒ ගැන කවුරුහරි කතා කරද්දී මේ අය හැසිරෙන්නේ මේ ව්‍යවස්ථාව ජනතාව ගෙනාපු එකක් මිස ඒ අය (මන්ත්‍රීවරුන්) මේ ලෝකේ දෙයක් දන්නේ නැති ගානටය.

දැන් යළිත් වතාවක් විධායක ජනාධිපති ධුරය අහෝසි කරන්නට ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් ගෙන එන්නට ජවිපෙ වැඩ කරන්නේ අලුතෙන් ව්‍යවස්ථාවක් ගෙන ඒමට එජාපය හා ශ්‍රීලනිපය දැරූ තැත අඩාල වුණ විටය.

මේ ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ගැන වර්තමාන ජවිපෙට උනන්දුවක් ති​ෙබන්නේ වෙන කිසිම දෙයක් නිසා නොව ජනාධිපති ඡන්දයකින් රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාට බලයට ඒමේ හැකියාවක් නැති නිසා යැයි සමහරුන් කියන කතාව මම නම් පිළිනොගනිමි. අනෙක් අතට මේ දවස්වල ජවිපෙ කරන්නේ එජාපයට අවශ්‍ය දේවල් බවත් සැබෑය. ඒත් ඒ අය 20 සංශෝධනය ගේන්නේ ඊටත් වඩා බරපතළ කාරණයක් නිසාය. 13 වෙනි ව්‍යවස්ථාව හඳුන්වා දීමෙන් පසුව මේ රටේ ඒකීයභාවය ගැට ගසා ගන්නට හැකියාවක් තියෙන්නේ විධායක ජනාපති ධුරය ව්‍යවස්ථාව තුළ තිබෙන නිසා බව දන්නා දේශීය හා විදේශීය බෙදුම්වාදීන් මේ වටයේ උත්සාහ කරන්නේ දකුණේ සමාජයේ විරෝධතාවක් නොඑන පරිදි ජවිපෙ ලවාම විධායක ජනාධිපති ධුරය ඉවත් කරවා ගැනීමට උත්සාහයක් දැරීම බව මගේ අදහසය. මෙතැන තිබෙන හාස්‍යජනක ඛේදවාචකය වන්නේ 1988-89 කාලයේ 13 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට එරෙහිවීම නිසා ජීවිතයෙන් වන්දි ගෙවන්නට සිදු වූ ජවිපෙ නායකයන්ගේ ගෝලයන් තමන්ගේ නායකයන්ගේ අළුමතින් නැඟී සිට 13 සංශෝධනයේ අභිමතාර්ථ (ඒකීයභාවය කැඩීමේ) ඉටු වෙන ආකාරයෙන් ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් ගෙන ඒමට කටයුතු කිරීමය.

දැන් අලුතින් සාකච්ජාව ඇතිවී තිබෙන්නේ මේ ජවිපෙ යෝජනාවට රනිල් මෛත්‍රී සහ මහින්ද යන නායකයන්ගේ කැමැත්ත පළවී තිබෙනවා යැයි යන ආරංචිය මත පදනම් වීමෙන්ය. මේ කතාවේ සත්‍යයක් තිබේ දැයි මම ​ෙනාදනිමි. එසේ වුවත් මේ වෙලාවේ මෙවැනි කතාවකට දේශපාලන සමාජයේ විශාල ඉඩක් තිබෙන බව නම් පිළිගත හැකි කාරණයක්ය. එහෙම වෙන්නේ කරුණු තුනක් නිසාය. එක පැත්තකින් එජාපයේ නායකයන්ට ජනාධිපතිවරණයක් දිනන්නට හැකි තරමට මහ ජාතියේ ඡන්ද ලබා ගැනීමේ හැකියාවක් නැත. ඒ නිසා රනිල් මේ වැඩේට කැමැති විය හැකිය. අනෙක් අතින් මෛත්‍රීපාල ජනාධිපතිවරයාට දෙවැනි වතාවට ජය ගත හැකි පක්ෂ යාන්ත්‍රණයක් ශ්‍රීලනිපයේ දැන් නැත. පොහොට්ටුවේ කණ්ඩායම් අවුරුදු තුනහමාරක්ම මෛත්‍රී එපා යැයි කියමින් සිට එකපාරටම ඔහු ඕනෑ යැයි කීමේ හැකියාවක් ද නැත. ඒ නිසා මෛත්‍රීද මේ යෝජනාවට එකඟ වීමේ විභවතාවක් ඇත. තුන්වෙනුව මහින්දට යළිත් වරක් ජනාධිපති ඡන්දයකට ඉල්ලිය නොහැකිවීම සහ 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය යටතේ ඒ තනතුර කප්පාදු කර ඇති ආකාරය නිසා ඔහුද මේ සඳහා යම් ආකාරයක නම්‍යතාවක් ඇතැයි සමාජයේ සමහරුන් සිතන්නට පටන්ගෙන තිබෙයි.

ඒ තත්ත්වය එසේ වුවත් මේ යෝජනාවේ (විධායක ජනාධිපති ධුරය අහෝසි කිරීමේ යෝජනා වේ) ප්‍රායෝගිකභාවයක් ඇතැයි මම නම් ​ෙනාසිතමි. ව්‍යවස්ථාවට අනුව විධායක ජනාධිපති ධුරය අහෝසි කිරීමට නම් පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක් පමණක් නොව රටේ ජනතාව අතර ජනමත විචාරණයක්ද පැවැත්විය යුතු හෙයින් මේ වැඩේ මේ මොහොතේ ප්‍රායෝගිකව සිදු කළ හැකි දෙයක් යැයි මම නොසිතමි. අනෙක් අතට එසේ ජනමත විචාරණයකට මේ මොහොතේ යාම ආණ්ඩු විරෝධී ජනමතය වෙනත් දිසාවකට යොමු කිරීමක් යැයිද කීමේ වැරැද්දක් නැත.

නොකෙරෙන දෙයක් කරන්නට ගොස් ආණ්ඩුවට විරුද්ධව ගොඩ නැඟෙමින් තිබෙන ජනමතය අවුල් කිරීමක් මිස වෙනත් දෙයක් සිදු නොවන බව මගේ හැඟීමය.

By Sugeeswara Senadhira Courtesy Ceylon Today

Udaya P Gammanpila Courtesy Ceylon Today

Asif Shahzad/Abu Arqam Naqash Courtesy NewsIn.Asia

Courtesy DW.com

Olivia Ramya Tanner traveled to Sri Lanka to find her birth mother. Then the Swiss woman discovered that everything — from her birth certificate on up — was a lie. She’s not alone. Alison Langley reports from Zurich.

Having booked her dream vacation to Sri Lanka complete with an Ayurvedic retreat, Olivia Ramya Tanner (above), who grew up in a Zurich suburb, thought it might be fun to use the opportunity to find her birth mother.

This was back in April 2016. The Swiss woman who works for an IT company hired a private investigator to do some advance work. Tanner’s sister, Géraldine, who’s five years younger and also adopted, joined the search for her own mother.

Two days before they departed, the PI called. He had found Géraldine’s mother. A reunion was arranged. He couldn’t find any information on Tanner’s birth mother, though, so Tanner decided to stop by Ratnapura General Hospital, where she was born, to see what she could find out.

That’s when she learned her birth certificate was a fake.

“They told me I wasn’t registered there and that the birth certificate wasn’t even real,” said Tanner. “I was numb.”

A search of local and national records also turned up empty. It felt like she didn’t exist, Tanner said. It made her wonder: was her birthdate made up too? She was confronted with the strong possibility that even her middle name, Ramya, was a lie.

Olivia, here as a six-week old baby with her adopted mother in Switzerland, found out that her adoption was based on lies

“The only thing I had that connected me to my mother, the name she had given me at birth, turns out it’s very likely she didn’t give me that name. So I lost the ground under my feet,” she said. “My whole identity just crumbled. …  It was quite devastating.”

A year later, when Dutch television ran an investigation, Tanner discovered she wasn’t the only adoptee to have falsified papers. Now, a report issued by the Swiss Canton of St. Gallen confirms Tanner’s ugly discovery: Possibly up to 70 percent of the 750 adoptions of Sri Lankan children to Switzerland from the late 1970s to the 1990s were illegal. The question still unanswered in the report is why, in spite of warnings from the then-Swiss ambassador and press reports in Sri Lanka, Switzerland and other European countries, they were allowed to continue for so long.

Children made for export

Probably 11,000 babies were adopted throughout Europe, the US and Canada from Sri Lanka in that time frame. Some Sri Lankan mothers were told by corrupt hospital officials their babies had died during childbirth. Others were informed their newborns needed special care, but instead were whisked away for adoption.

Many mothers were pregnant out of wedlock and had fled their villages to give birth. Fixers working for shady adoption lawyers scoured slums, train stations and hospitals to find these vulnerable women, forcing them to sign away their babies, the report said.

While official charities worked with orphanages and assisted with orderly, legal adoptions, many babies given up were often “ordered” and produced within nine months, possibly at baby farms, for money. “These children were all made for export,” the report said.

Elisabeth Froelich, head of family and social services in St. Gallen, said the report is the first to be published, but that other cantons will also conduct investigations. A final, federal report is due in a year. St. Gallen’s report was the most important, however, because Alice Honegger, intermediary of Switzerland’s largest adoption service, worked from there.

The report could not conclude definitively that Honegger, who died in 1996, participated in illegal and lucrative activities. The report estimates she made up to $97,000 (€85,000) in one year alone from adoptions.

Tanner’s sister’s — legal — adoption was arranged by Honegger. But Honegger also organized the adoption of Sarah Ramani Ineichen in 1981. Her papers, too, were faked.

Ineichen, now a midwife in Geneva, says in spite of intensive searches and three trips to Sri Lanka, she doesn’t know where or when she was born. DNA testing proved that the woman who stood in court during adoption proceedings as “acting mother” was not her biological mother.

“I have no further leads that could help me in my search and I have no information regarding the circumstances of my adoption,” Ineichen wrote.

After the Dutch TV report, the two Swiss women formed Back to the Roots, a group whose mission is to lobby the Swiss government to find out what happened and to assist other Swiss adoptees in finding their biological parents.

Tanner’s papers were arranged by a well-connected Sri Lankan named Dawn da Silva, who contacted Tanner’s parents after they filed an adoption request at the consulate in Geneva. Da Silva, it turns out, referred to herself as a travel agent who arranged hotels, tours — and adoptions, according to the report.

Tanner met da Silva, who now is in her 80s, when the Swiss traveled to Colombo in 2018. Da Silva could not be reached for comment.

“She thinks she did a good thing. That was the hardest for me to hear. That she didn’t have any regrets,” Tanner said. “She was very clear that she had nothing to do with (illegal adoptions). She was very generous in blaming other people. Like she had suppliers who brought the babies. That’s how she phrased it.”

Everyone shirked their responsibilities

Swiss officials did briefly revoke Honegger’s permit to provide adoption services. It was reinstated after an Interpol investigation found no evidence she had broken any laws and after Honegger received a permit from the Sri Lankan government. The current health minister of Sri Lanka has now admitted to severe wrongdoing in the 1980s and 90s.

“In the summer 1982 in spite of the discovery of child trafficking in Sri Lanka and in spite of the knowledge that Alice Honegger was the center of activity for the mediation of children to Swiss couples in Colombo, canton officials were concerned not with stopping foreign adoptions, rather to make it appear that the procedures looked legal,” the report said.

Froelich agreed with the assessment. “There was no one single authority who could say ‘no more adoptions from Sri Lanka are allowed.’ Everyone pushed away the responsibility.”

The feeling at the time was that as long as the children were placed with loving parents everything was fine. “The image of the couple rescuing children from what we then called Third World countries was seen by society as doing something good for the child,” Froelich said.

But for Tanner, it wasn’t fine.

The trouble was, Tanner believes, that international adoption was a business. “Demand controls supply. Obviously babies had to be organized for all these parents who wanted a new-born child, not the 4-year-old who has been in a foster home. So they say, ‘let’s take them from their mothers.'”

Swiss and Sri Lankan

DNA testing has proved to be the most effective way to connect adoptees with birth parents; and Tanner has discovered that many mothers in Sri Lanka are also searching for their lost children, women desperate to know the babies they gave up more than 30 years ago are okay.

Tanner says that despite the loving care of her adoptive parents she feels a strong Sri Lankan identity

Tanner’s parents were stunned to learn her papers had been falsified. “My father was devastated. He had the best intentions,” she said. Now, she adds, her parents are proud she is working things out.

Having spent her life in Switzerland, Tanner said she used to feel “120 percent Swiss.” Still, when she went back to Sri Lanka as an adult, she said it felt right. She looked like everyone else. The food was right for her body. The people and climate were welcoming.

She loves her parents and sister, she said, but she has a nagging feeling. “I was made to lead a life there. To take me away was wrong.”

https://www.dw.com/en/top-stories/s-9097

Tearful reunion after search that lasted 24 years

Every day, DW’s editors send out a selection of the day’s hard news and quality feature journalism. Sign up for the newsletter here.

DW RECOMMENDS

WWW LINKS

ABC Alice Springs By Emma Haskin

Five students from Alice Springs have swapped their classroom for the jungles of Sri Lanka, helping to keep elephants from crops and building a school for primary students.

St Philips College is one of 18 schools across Australia to get involved with Round Square — a global charity providing experiential learning and character education for students.

Since getting involved with the organisation in 1996, the college has taken more than 50 students to at least 10 countries.

Vocational education and training coordinator Kate Anderson took the students to Wasgamuwa National Park for three weeks to take part in the charity’s Big Build project.

PHOTO: Elephants grazing near farmland in Sri Lanka. (Supplied: Kate Anderson)

“The human elephant conflict is a huge problem over there,” she said.

“The booming population has meant that cities are bigger and parklands are smaller.

“The elephants need specific migratory patterns. If there is a house in the way or a paddock in the way they’ll still use that specific pathway.”

PHOTO: Walking through the rice paddies in Sri Lanka. (Supplied: Kate Anderson)

Ms Anderson was leading a conservation project to help farmers protect their rice paddies.

“We were digging holes to plant citrus trees with local farmers because the trees proved a barrier to elephant migratory patterns,” she said.

“When the trees grow up they deter the elephants from ruining the crops and damaging property. They also provide a source of income for the farmers being able to sell the oranges.”

Ms Anderson said elephants and humans were dying as a result of the conflict.

“On day three at one of our farms, the farmer pointed out the elephant footprints where an elephant had walked through his farm a week before — and they were the size of dinner plates,” she said.

“So yeah, that certainly puts into perspective the danger that they face every single day.”

PHOTO: The elephants in Sri Lanka have specific migratory paths, which can increase conflict between the animals and farmers. (Supplied: Kate Anderson)

Jessica Nowland, 17, helped build a classroom and a computer room for the community there.

“We also did some clearing so that the school could have a new cricket pitch. We did some little side projects like hopscotch and built a little playground for the school as well,” she said.

“It was a lot of hard work and because we didn’t have all that machinery we had to do a lot of passing bricks and rubble all by hand.

“Over the days you got to know all the people around you, so it became a lot easier.”

PHOTO: St Philips College school students assist in building a school block in Sri Lanka. (Supplied: Kate Anderson)

Jessica was initially overwhelmed by the differences between the arid outback of Alice Springs and Sri Lanka.

“I’ve never seen anything more green in my life. The trees. It’s quite indescribable to be surrounded by so much life,” she said.

“You would look in one spot and there’d be birds and flowers of all different colours. It was just absolutely beautiful. It was amazing for Alice Springs girls to see that sort of thing, a massive contrast.

“I’ve always wanted to do something with health and I feel like seeing all these different places on the other side of the world has really inspired me to travel with my profession and so I think that I will definitely be incorporating that into my future life.”

PHOTO: The Alice Springs students were overwhelmed by the colour of Sri Lanka. (Supplied: Kate Anderson)

H. L. D. Mahindapala

The role of Buddhism with Sri Lankan characteristics (i.e., Sinhala-Buddhism) has been demonised in the post-1956 phase by the (1) pro-separatist lobby, (2) its allies in the NGOs and (3) left-wing academics to such an extent that it is now touted as the key factor that is obstructing democracy, liberalism and human rights of minorities. In the pronouncements of these agents Sinhala-Buddhism is invariably projected as an evil instrument used by the Sinhala-Buddhists (referred to as the majority” subversively) to bludgeon the minorities (i.e., the Tamils mainly). Demonising Sinhala-Buddhists is fashionable even among some dolled-up old girls of Vishaka Vidyalaya who were miffed because they were told not to wear short skirts. One of the leading Vishakiyan critics of Sinhala-Buddhism was pulled up for exposing too much of Thai-land” as she got off her father’s posh jeep!

In fairness to some of the critics, it must be conceded that like all institutionalised religions Buddhism too acquired considerable amount of unnecessary accretions as it meshed with the lay society. Serving the spiritual and the existential needs of the laity led the Sangha to interact closely with the secular world. The increasing roles of the Sangha in lay society lifted it incrementally into the highest levels of the feudal hierarchy which, in turn, led to the politicisation of religion.  In time the state, the Sangha and the people merged into a consolidated and inseparable force that held the nation together. Despite the Sinhala-Buddhist state being a feudal and authoritarian product  of a hydraulic society common to the Asiatic mode of production, the king / state aspired to fulfil the Asokan ideal”, as described by Michael Roberts. In the Buddhist ideal the state was established for the good of the people. In fact, before he got converted to S. J. V. Chelvanayakam’s (his father-in-law) separatist agenda demonising the Sinhala south, Prof. A. J. Wilson in his thesis wrote that democracy took root because of Buddhist ideals which emphasised tolerance and accepted diversity as a primary norm.

Buddhism moved away from pristine, cave-dwelling asceticism into the mainstream society as a civilising force. The laity too became overly depended on the services of the Sangha, particularly in obtaining spiritual services which helped them to cope with the diurnal demands and pressures of life. Consequently, the Sangha acquired a power equivalent to that of revered guardianship over the lives of the populace struggling to face not only tumultuous political turmoil but also personal internal and external tensions. The symbiotic relationship developed into an immoveable force vested in the hand of the Sangha — a power which not even traditional kings dared to challenge. It prevailed as a formidable spiritual, moral and political force, all combined into one. It informed and influenced practically every aspect of what the Mahavamsa called the Sihalas”. It is the overarching power of this force that has come under fire from anti-Sinhala-Buddhist sources seeking to overthrow the entrenched traditional institutions and ideals to enthrone the forces of separatism disguised as federalism, pluralism, diversity and democracy.

Dismantling the democratically elected state has been promoted under various theories. Jehan Perera, the head of the foreign-funded National Peace Council, is one of these theorists. Nationally and internationally he touts the trumped-up accusation that Sri Lanka is run by a majoritarian state” which, by definition, is a mathematical monolith that denies the minority their rightful place. He goes along with the Tamil separatist lobby which claims that the Sinhala-Buddhist state” (he calls it the state of the majority) has denied pluralism, diversity and liberalism. In the name of pluralism, diversity and liberalism he is holding seminars (only for selected people who toes his line) to create plural states”, diverse centres of power and liberalising” the powers of the centre until the minority becomes a majority.  This is the underlying meaning of these terms he uses in demonising the Sinhala-Buddhist state”. In fact, he is pretty mad that despite the likes of him in NGOs helping to create their Yahapalanaya” the ministers are rushing to assure the public that they will not touch Article 9 which guarantees the foremost place in the Constitution.

This is the gist of Jehan Perera’s latest preaching (The Island, Pluralist ethos is more relevant to national identity — 12/2/2019) which he is regurgitated as if he is propounding a profound political revelation. He spearheads the denigration of the democratically elected state of the south in triplicate (one copy to his funding masters in the West, one copy to the Tamil separatists and one copy to manufacture consensus among his local hurrah-boys and  girls) accusing it of majoritarianism”, meaning that the minorities have been denied their fair share of the national cake.  Perera and his cohorts in politicised NGOs are in the lucrative business of manufacturing consensus for separatism disguised under various liberal theories of the West. More of it to come.

In historical times, the first waves of attacks came from the invading alien forces – the Dravidians, Portuguese, Dutch and the British. Now the attacks are coming from the locals financed and directed by the aliens. They are trying to make out that Buddhism, as a living force in shaping overall ethos of the nation, has not been a force for the good, particularly to the minorities. This is not surprising because the contemporary anti-national local agents receive funds from their Western God Fathers to undermine the traditional roots of the nation which are based, essentially, on Sinhala-Buddhism.

The Buddhist ideals that influenced the building of a new civilisation with a new culture and new language were delineated clearly in the Mahavamsa, the Great Chronicle written by historian Ven. Mahanama in the 5^th century. He said that the mission of the king/state (in this instance it was Dutugemunu) was to make our island a fit dwelling-place for men”. (MV – 1:44). Though this statement is short and sweet it summarises the overall purpose and meaning of the state. In other words, all the laws of all states are to achieve this noble ideal. Taking it further, it can also be argued that this simple statement encapsulates the principles encoded in the UN Charter: making our planet a fit-dwelling place for men.”

Historian Mahanama also emphatically declared that the king/state is appointed mindful of the good of all” (MV – IV:7). King Elara earns his respected place in the Mahavamsa for ruling with even justice toward friend or foe, on occasions of disputes at law.” (MV – XX1:14). One noteworthy instance highlights the role of a minister who acts according to the rule of law, defying even the authority of the king. The Mahavamsa says:: The high minister, known to be just, who decided (the matter) excluded him (i.e., the offending monk found guilty), according to right and law, from the order, albeit against the king’s wishes.” (MV – XXXVII: 39).

When put together , the basic principles of making our island a fit-dwelling place for men”, mindful of the good of all” with even justice toward friend and foe” according to right and law”, albeit against the wishes of the king/state”,  add up to a comprehensive political philosophy on which benevolent democracies are established. Each one of them taken separately could be considered as the foundational principles / theories of liberal democracies that emerged in the post-French Revolution era.

The principles outlined in the Mahavamsa were meant to be the governing principles of the Sinhala-Buddhist state. In broad outline, the Mahavamsa rated these principles as the highest noble values that accords with the ideals of a Buddhist state.  These are principles that were laid down in the 5^th century – long before modern political thinkers elaborated these fundamentals into sophisticated theories. The concept of universality embracing all of humanity and the compassion that runs through its pages with a sense of justice to all is an outstanding feature of the Mahavamsa. Our academics, hired to deride the Mahavamsa in the air-conditioned NGO seminars, have yet to discover the ennobling guiding principles in the Mahavamsa.

Dismissing the evidence found in the Mahavamsa, they continue to denigrate the Great Chronicle as a poisonous source that inculcated the Mahavamsa mentality” into the psyche of the Sinhala-Buddhists. But nowhere in the Mahavamsa is it stated that the king/state is for the good of the Sinhala-Buddhists ONLY. (Emphasis is mine). It is a historical document that recognised, respected and honoured diversity, plurality and humanity of all dwellers in our island. In the central and pivotal event of the Mahavamsa historian Mahanama pays glowing tribute to Elara. There isn’t a better example of plurality, diversity, and humanity in the annals of the Sinhala-Buddhist states than Dutugemunu, the hero who crushed the Dravidian invaders, erecting a monument to the defeated Tamil king. He goes further and commands that all drums be silenced as a mark of respect for the just king. This is the shining essence of Sinhala-Buddhism contained in the Mahavamsa. Jehan Perera conveniently ignores this inherent benign force and opts for the slogan of Mahavamsa mentality” which, in his political vocabulary means denying of plurality, diversity and humanity.  He conducts seminars and passes resolutions on the basis that Sri Lanka has been one big hell-hole for racial and religious minorities .

The anti-Mahavamsa (and, therefore, anti-Sinhala-Buddhist) propagandists are quick to hone in on Dutugemunu -Elara episode as the starting point of the Sinhala-Tamil divide. It is true that the war raged for 15 years, according Prof. K. M. de Silva. And the enormity of blood spilt would have been repulsive to those who witnessed it. But this event does not end in hatred and bitterness. King Dutugemunu who is sensitive to the ravages and the crimes of war is not rejoicing over his victory. The conscience-stricken Sinhala King is not only grieving for the dead but honours the dead by paying the highest respects King Elara. The monument he erected to Elara was also for the Tamil dead. It was an act that denoted both respect and reconciliation. Dutugemunu was signalling the Tamil community of his time that, though defeated, they too deserve his respect and will receive full honours and rights if they agree to co-exist in peace with the rest.  With this act he expressed unequivocally the land was not ONLY for the Sinhalese but for the Tamils also. True, the war was fought on ethnic lines. Dutugemunu fought to regain it for the Sinhala-Buddhists but, as historian Mahanama wrote, the  King was going to make our island a fit-dwelling place for men.” Nowhere does Mahanama state that Dutugemunu was bent on making the island a fit dwelling-place for the Sinhalese.

The available historical evidence says it all. It is against this evidence that the organised anti-Sinhala-Buddhist forces manufactured theories to demonise the Sinhala-Buddhists as a force of the majority determined to annihilate  the other” / the minority. The enlightened thinkers (as will be shown later) had a different view of the Sinhala-Buddhists.

Fortunately some of the most brilliant minds of our times have grasped the dynamic zeitgeist of the nation born out of Sinhala-Buddhism. One of them is Cardinal Malcolm Ranjith, whose humanity rising above the limited confines of the Catholic dogma lifts him to be the equivalent of Karl Rahner, the pre-eminent Catholic theologian who influenced the Second Vatican Council in the 20^th century.

Rahner’s theological contribution to Christianity is astounding. If Jesus Christ plucked God out of the exclusive possession of the Jews (the Chosen People) and gave Him to the non-Jews, Karl Rahner plucked God out of the exclusive claims of Christians and handed Him over to the non-Christians as their God too. Rahner said that God will not reject what he called the anonymous Christians”. He developed the revolutionary concept of anonymous Christians” in his treatise titled Thirteen Investigations -– a classic in modern Christian theology. The conventional definition of a Christian is one who is baptised, belongs to a denomination and accepts the Bible as the word of God. Christians generally claim that they alone are saved because they have accepted Jesus as their saviour. Rahner went beyond this narrow concept and baptised a new breed of Christians whom God would not reject because they were not baptised, or because they do not belong to a denomination, or accept the Bible. He baptised them as anonymous Christians”. Rahner argued that non-Christians doing the same kind of good as the Christians would not be rejected by God.  God, in His mercy, would accept them as anonymous Christians”. With his revolutionary thinking Rahner brought Christianity into the 20th century, abandoning the medieval theories of God being the sole property of Church-going, Bible-bashing, proselytizing do-gooders.

Cardinal Malcolm too is a revolutionary Catholic who has revealed a magnificent capacity to think out of the box. The spiritual affinities with that of Rahner’s theology are obvious in his approach to co-existing in multi-religious, multi-cultural Sri Lanka. He is the kind of healing spirit that is needed in times like ours where mediocrities like Jehan (Pacha) Perera is singing  for his supper by demonising the Sinhala-Buddhists. The Cardinal’s intellectual and spiritual capacity to embrace the other” with understanding and compassion has been expressed in several of his public statements, breaking away with the divisive politics of some of the Northern Churchmen allied fanatically to Prabhakaran, the Tamil Pol Pot who killed more Tamils than all the others put together. (Source: S. Chandrahasan, son of S.J.V. Chelvanayakam and S. Anandasangaree.)

To savour the flavour Cardinal Malcolm’s thinking it is necessary to quote him as extensively as possible. But for the sake of brevity I shall pick only the following quote from Daily Mirror ( 28/ 9/2018). It reported: Archbishop of Colombo Cardinal Malcolm Ranjith yesterday said that people who had been shaped by Buddhist civilization do not violate human rights and added a society which attempts to make human rights a religion, could safeguard human rights effectively through Buddhist teaching.

Cardinal Ranjith expressed these views at the prize giving of Kanduboda Shri Saranankara Daham Pasala in Delgoda organized by the Ven. Parakaduwe Sri Saranankara Thera recently. Chancellor of the Kelaniya University Ven. Dr. Walamitiyawe Kusaladhamma Thera presided over the event.

He said there were threats posed on religions at present and added that Buddhism was the backbone of this country and it was a religion which had been followed by the people in this land for a long time.

Rights of all people in this country are safeguarded when Buddhist culture is safeguarded. Anti religious ideologies are being filtered into the society today. We have to put them aside and safeguard religions,” he said.

Since we have inherited a great culture over the years, there is no need to think about human rights in a special way. Religions are not followed in some countries. Human rights are safeguard in our country much more than what is prescribed by the UN in Sri Lanka because of the Buddhist environment,” he added.

He also said the efforts made by the Buddhist clergy to bring up children according to Buddhist principals were commendable.”

This learned insight into Sinhala-Buddhist culture  is the antithesis of the early missionaries who came to civilise the natives like those in contemporary NGOs. Assuming that we were primitives those missionaries began to preach to the indigenous natives their superior” doctrines / theories.  But Cardinal Malcolm has abandoned that superior and dismissive approach to the Sinhala-Buddhist culture. He, on the contrary, says that there is no need to think about human rights in a special way” because we had inherited a great culture over the years.” And the culture he is referring to is the Buddhist culture. He goes further and says:Rights of all people in this country are safeguarded when Buddhist culture is safeguarded.” These are lines that should be engraved on the arch overhanging the entrance to each temple.

The rich profundity of these statements captures the overall Buddhist ethos that had governed the political culture of the state. It is the Buddhist culture that safeguarded the Muslims driven out by Sankili in Jaffna. It is the also the same Buddhist culture that safeguarded the Muslims driven out by Prabhakaran within 24 hours. Cardinal Malcolm is also aware that Sankilli went down to Mannar on the eve of the Christmas of 1544 and massacred 600 Tamil Catholics without any distinction of age of sex.” (p.33 – Yalpana Vaipava Malai). Tamil historian Mylvakanam, author of Yalpana Vaipava Malai, adds: His insane fury longed for more victims and he fell upon the Buddhists. The followers of Buddhism were all Singhalese, and of them there were many in this kingdom.” (p. 33 – Ibid).

When the Catholics were persecuted by the Protestant Dutch it was the Kings of Kandy who gave refuge to them in Wahakotte – now a Catholic island surrounded by a sea of Buddhists.  Any visitor coming down from the Airport to Colombo via the old road passing the coastal Catholic belt will be excused for thinking that Sri Lanka is another little Rome”, seeing the numerous Catholic saints lining both sides of route. If one has to find evidence for plurality, diversity, liberality etc., all what is the needed is to take quick run down this road to the Airport.  Obviously, Jehan Perera who is castigating the majority” (meaning Sinhala-Buddhists) hasn’t gone down this path. He only sees Article 9 of the Constitution which gives foremost place” to Buddhism. To Jehan Perera this clause is like a red rag to a bull. He says:

It was a Catholic historian, Dr. G. C. Mendis who pointed out that none of the Portuguese, Dutch and British historians ever mentioned communal riots until G. G. Ponnambalam inflamed communal passion with his unwarranted attack on the Mahavamsa and Sri Lankan history in Navalapitiya in June 1939. The first communal riots did not begin with S. W. R. D. Bandaranaike in 1956. It began with Ponnambalam in 1939.

When Tamil historian Mylvakanam wrote his Yalpana Vaipava Malai (a historical garland” which in the eyes of the Tamil is, more or less, the equivalent of Mahavamsa) at the request of the Dutch Governor Jan Maccara (1739) he never imagined that in the 20^th century another Sankilli would rise and repeat the massacres of Mannar. Velupillai Prabhakaran, stands out as the reincarnation of Sankilli. Oddly enough, the only group he did not target was the Catholic Church. The Tamil branch of the Catholic Church actively supported him, with threats of breaking away from the Southern branch. The enormity of the crimes of Prabhakaran, against his own people, is well known to Jehan Perera. Did Jehan Perera ever run seminars and campaigns demanding an end to violations of basic human rights? Did he go to Geneva demanding diversity, pluralism and liberty in the Tamil gulag run by Prabhakaran? Once I participated briefly in a seminar he held in Geneva where he exhibited handpicked yes-men and women  who were eager like him to demonise the Sinhala-Buddhist state”.  It was a part of his global political programme in which he argued that Prabhakaran should empowered with greater power to restore Tamil dignity and fulfil Tamil aspirations.  He was going all out to legitimise and reinforce fascist Prabhakaran’s quasi-state which persecuted, oppressed and suppressed all dissent.

This is only a miniscule part of the abominable history of the great champion of freedom, democracy, plurality, diversity and liberalism.  He rationalised and justified the crimes of Prabhakaran by blaming the Sinhala-Buddhist state for the rise of Tamil Pol Pot.  He was scared to criticise Prabhakaran for two reasons: 1. he was scared of getting bumped off like Neelan Tiruchelvam and, more importantly,  2. he was scared also of losing the funding from abroad which fattened his bank account for demonising the Sinhala-Buddhist state in the guise of promoting diversity, pluralism, liberalism and democracy. There was no cash for opposing Tamil fascism that was killing more Tamils than all other forces put together. Demonising Sinhala-Buddhism  is big business for him. He maintains his life-style by denigrating Sinhala-Buddhism.

So when the ground realities, leading intellectuals, historical evidence and an unimpeachable and iconic representative of the minorities, Cardinal Malcolm, a Prince of the Catholic Church, present Sinhala-Buddhism” as a benign force for all men” how did Jehan Perera come to the conclusion that it is against diversity, pluralism and humanity? If the loved and respected Tamil intellectuals like Lakshman Kadiragamar told his London audience that his foreign credentials are merely the icing on the cake that was baked in Sri Lanka does it mean that the Sinhala-Buddhist state had denied the minorities their rights? If the path was paved for the Tamils to succeed in their chosen fields (example: Murali) how did Jehan Perera come to the conclusion that the minorities were denied their due? Incidentally, when the Australian umpires were no-balling him, with the Australian Prime Minister, John Howard, (a fellow-member of Ranil Wickremesinghe’s International Democratic Union) calling him a chucker”, was it Prabhakaran and Jehan Perera who stood up for Murali and saved his career? If Murali was with Prabhakaran he would have had the choice of throwing only hand-grenades, and possibly losing his hand in the process. It was because there was pluralism, diversity, liberality, and humanity in the Sinhala-Buddhist culture that Murali attained the great heights which he richly deserves.

To be continued

In hindsight all LTTE supporters should feel the need to kick themselves for the decision to close the Mavil Aru sluice gates in July 2006 that kickstarted the dissemination of LTTE ground force closing the chapter to 30 years of LTTE terror in just 3 years a fete no national army has accomplished while simultaneously carrying out a humanitarian rescue operation that brought to safety close to 300,000 Tamils. If anyone is wondering how or why LTTE perished in May 2009 all they need to do is go back to July 2006 & ask who the hell ordered the closure of the Mavil Aru sluice gates for that nailed LTTE’s coffin. LTTE’s SWARNAM is one hell of an idiot.

Timeline:

Inspite of the infamous ceasefire agreement signed in February 2002 between PM Ranil Wickremasinghe and LTTE leader Prabakaran, LTTE committed over 3000 violations of the CFA and went on to carry 2 daring attacks.

12 August 2005, LTTE assassinate another Tamil – this time Sri Lanka’s Foreign Minister Mr. Lakshman Kadiragamar in his own residence using a sniper.

April 2006 LTTE attempted to assassinate the Army Commander Sarath Fonseka

21 July 2006 – LTTE closed the Mavil Aru sluice gates depriving over 15,000 farmers water. This affected over 30,000 acres of paddy & crops and water for drinking.

LTTE’s intention in denying water supply was to drive the villagers from their homes.

The people requested LTTE to release the water. LTTE refused.

The Sri Lankan Army was ordered to open the sluice gates

LTTE’s 2^nd mistake came in attacking villages when Army went to open sluice gates (Muttur, Kattaparichchan, Selvanagar, Mahindapura, Pahala Thoppur) resulting in large displacements of people.

8 August 2006 – Sluice gates reopened by SL Army.

26 August 2006 – SL troops commenced liberation of Sampur (LTTE stronghold South of Trincomalee)

2 September 2006 – LTTE defeated in Sampur (week after assault)

26 October 2006 – launching capture of Vakarai (coastal town between Batticoloa & Trincomalee) first instance LTTE used civilians as human shields.

21 January 2007 – Vakarai liberated by SL Military (after 87 days of launch)

Thoppigala was the last bastion of the LTTE in East Sri Lanka.

11 July 2007 Thoppigala was captured

After a year of taking on the LTTE and with the final capture of Thoppigala, the East of Sri Lanka came under the State of Sri Lanka and out of the hands of illegal terrorist rule.

The loss to LTTE in being defeated in the East was a blow militarily & economically.

LTTE collected taxes from the people – farmers, fishermen, illicit timber racketeers, cultivators of cannabis,

President Rajapakse addressed the nation in July 2007

When the first humanitarian operation to free Mavil Aru was launched, many said that our troops will not be able to free the area from terrorists without blasting the anicut. Having won at Mavil Aru when they proceeded to Sampur, we were told that even if Sampur is captured, we will not be able to hold our writ, because of the lack of support from the people of the area. Having liberated Sampur when our troops moved to free Vakarai, we were then told that because of the fall of an important fortress of the terrorists, Prabhakaran will teach us a very good lesson. Finally, when Vakarai was won and our troops moved to clear Thoppigala, there were even some Parliamentarians who claimed that our troops were stranded in the jungle of Thoppigala”.

From Tamilini’s book (LTTE’s women political head) what is clear is that Prabakaran was getting uncomfortable with the peace talks & the proposals being laid out and he even cancelled LTTE delegation attending a donor meeting overseas inspite of Anton Balasingham pushing him to accept a ‘federal solution within an united Sri Lanka’ believing that any solution would have meant that he would have to give up arms which Prabakaran was not willing to do. Yet, many of the LTTE fighters would have felt that the next stage of any armed struggle for a separate state would be to finalize it via a proposal which the West too was agreeable with. Prabakaran simply wanted to rule with his gun and not be subjected to any conditions by anyone!

Let us also not forget that Prabakaran was losing his best men.

The Eastern commander Col. Karuna left LTTE in March 2004 with thousands of his supporters a month before the April 2004 Parliamentary Elections. Yet, inspite of this LTTE political proxy TNA received 633,654 votes & landed 22 parliamentary seats. EU Election Observer Cushnahan is on record to say LTTE helped TNA win.

LTTE began taunting Sri Lankan Govt to attack them – 13 unarmed soldiers were ambushed on 5 December 2005 weeks after the 17 November 2005 Presidential Elections. According to Michael Roberts the average military losses was 90 deaths per month in 2006.

Prabakaran banned Tamils from voting at the 2005 Presidential Elections believing that if Tamils voted for Ranil Wickremasinghe, the West would force LTTE to what Prabakaran was not willing to do. While that calculation succeeded & Ranil did not become President, the eventual President went on to ordering the National Army to demolish the LTTE altogether. Then came another shock to the LTTE – the arrival of the President’s brother Gotabaya Rajapakse as Defense Secretary adopting a 3 pronged strategy (increasing military by numbers / destroying LTTE’s weapons supplies by enhancing Navy / synergized 3-forces attack)

Noteworthy, is the attempt to assassinate Defense Secretary Gotabaya Rajapakse on 1^st December 2006 which was followed 2 weeks later by the death of Anton Balasingham on 14 December 2006 a key conduit between LTTE & West (his death taking place during Vakarai liberation) Months after liberating East, Prabakaran’s most trusted Tamilselvan was killed on 2 November 2007 in Kilinochchi just 4 months after Sri Lankan Forces liberated East & began eyeing the liberation of North Sri Lanka. The dominoes were falling for Prabakaran.

The offensive to bring the entire North under the State of Sri Lanka commenced in February 2008 from Madhu Church (Mannar) – just 4 months after killing of Tamilselvan. The strategy of moving upwards along coast was to prevent LTTE replenishing supplies, limiting Sea Tiger movement & mobility of LTTE.

The Northern liberation campaign began in July 2007 exactly a year following the commencement of the Eastern liberation using 5 units and ended with the complete liberation of Sri Lanka from terrorist illegal rule on 19 May 2009.

Swarnam was an LTTE Eastern Commander and Task Force 3 claims to have either killed or severely injured him in November 2008. Swarnam’s wife who herself was a female LTTE combatant was arrested by CID on 3 July 2009 (2 months after the military victory) in a welfare camp in Vavuniya, claimed that Swarnam who became paralyzed after the injury committed suicide – so obviously he was not to know what eventually happened to LTTE or its leader by May 2009 all because he went & closed the Mavil Aru sluice gate denying water that led to the Armed Forces called into to open the gates after which LTTE began attacking villages again forcing the Armed Forces to react and then it was a domino effect which LTTE could not reverse nor could any of LTTE’s Colombo-based or International supporters.

While Swarnam can be blamed for the ultimate death of the LTTE, another set of people must be eternally thanking Swarnam – if not for him they would not be in powerful positions, enjoying luxuries of LTTE kitty and able to exert influence if LTTE leader were alive today.

Global Tamil Forum created only in 2009 after LTTE defeat

British Tamil Forum expanded their scope in 2009 after LTTE defeat

Australian Tamil Congress formed in August 2009 after LTTE defeat

National Council of Canadian Tamils first convened on July 1, 2010

Transnational Government Of Tamil Eelam founded on May 17, 2010 by Rudrakumaran former LTTE lawyer

Tamil Eelam Peoples Assembly was inaugurated in June 2009 by Nediyawan

Tamils People’s Council formed in December 2015

Others established after 2002 ceasefire : Tamil Youth Organization (UK)

As you can see thanks to Swarnam, the defeat of LTTE has become a lottery to all those now steering the TAMIL CAUSE” holding foreign passports, living in foreign countries, making merry with all the cash & profits from LTTE’s legal & illegal ventures while keeping the rest of the Tamils believing that they have been wronged, that the Tamil separate state would come and recirculating LTTE propaganda repeatedly just to keep the hoax alive.

Shenali D Waduge

Authors: Dushni Weerakoon, Institute of Policy Studies of Sri Lanka and Sisira Jayasuriya, Monash University Courtesy East Asia Forum 

Global media and numerous ‘experts’ routinely assert that Sri Lanka was forced to cede a strategically important port to China after being lured into a debt trap by easy Chinese loans. This story has now become part of the wider narrative of how China is using the Belt and Road Initiative (BRI) to achieve its diplomatic and strategic aims through debt diplomacy. But it is a story based more on fiction than fact.

Sri Lanka did (and still does) face a debt crisis. It has borrowed large amounts from China in recent years. And it did agree in 2017 to grant a 99-year lease of the strategically important Hambantota port to China on a debt-equity swap, though with the proviso that it cannot be used for military purposes.

But it is a myth that the port was ceded to China because Sri Lanka faced problems paying back Chinese loans.

Sri Lanka’s debt repayment problems had very little to do with Chinese loans. Chinese loans comprise about 10 per cent of Sri Lanka’s total foreign debt. Of this debt, over 60 per cent was lent to Sri Lanka on concessional terms that, while not as generous as those from Japan — Sri Lanka’s largest bilateral source of loans — were not really excessive (typically at fixed rates of 2 per cent, with other fees of 0.5 per cent and average maturity of 15–20 years).

The remaining 40 per cent of non-concessionary loans from China comprise only 20 per cent of Sri Lanka’s total debt from such borrowings. The rest (80 per cent) was borrowed from international capital markets in the form of sovereign bonds, term financing facilities and foreign holdings of gilt-edged securities.

From an initial US$500 million international sovereign bond (ISB) issue in 2007, Sri Lanka went on to amass US$15.3 billion in debt from subsequent ISB issues and foreign currency term financing facilities from 2007–18. Sri Lanka’s debt problem was (and is) really about avoiding default and meeting its obligations to international investors and commercial lenders from this growing and costly form of foreign borrowing.

Sri Lanka’s turn to international commercial borrowings in the past decade was part of a global phenomenon. Global economic conditions in the aftermath of the 2007–08 financial crisis depressed export prospects for emerging market economies. But they also provided an unexpected opportunity for ‘cheap’ borrowing in global capital markets as low yields in developed countries led to a scramble for higher returns by investors.

Faced with a restive electorate with rising expectations — and unable to implement policies to attract non-debt creating capital flows, enhance productivity and achieve sustained growth — successive Sri Lankan governments tapped cheap debt markets to finance persistent fiscal and current account deficits. Today, the country is caught up in a classic vicious cycle of ever-increasing borrowings to pay past debts and finance ongoing deficits.

These high interest borrowings now exceed a third of Sri Lanka’s total debt. As a result, Sri Lanka faces a record foreign debt repayment of nearly US$6 billion in 2019 — of which US$2.6 billion must be paid in the first quarter of 2019 alone. With low reserves and tightening market conditions, finding ways to meet these repayment obligations is an effort. Leasing the Hambantota port was part of a strategy to find cash and stave off pressures on the available fund of reserves.

The search for funds has pushed the country to borrow even more in recent months from non-concessional sources, including commercial bank borrowings from China, while searching for still cheaper funds. In January 2019, the Central Bank announced that Sri Lanka is seeking to raise nearly US$5 billion through sovereign bonds, a bilateral loan from China and a currency swap with the Reserve Bank of India.

Why Sri Lanka is so widely showcased as an example of the dangers of Chinese debt diplomacy despite the fact Chinese loans are clearly not the primary cause of Sri Lanka’s debt imbroglio has more to do with global politics than the real facts of the Sri Lankan case.

Meanwhile, developing countries face a growing challenge. The favourable conditions under which emerging economies like Sri Lanka borrowed excessively are starting to unwind, multiplying the risks associated with exposure to a large external debt stock. Developing nations are thus likely to find that they have even fewer options to access external funds.

All this makes funding from China’s Belt and Road Initiative even more attractive. But it also means that safely navigating the new financing landscape will become even more difficult for emerging economies in the context of intensifying global and regional geopolitical tensions.

Dushni Weerakoon is the Executive Director and Head of Macroeconomic Policy Research at the Institute of Policy Studies of Sri Lanka.

Sisira Jayasuriya is Professor of Economics in the Department of Economics at Monash University and an Honorary Professor at the Arndt-Corden Department of Economics, The Australian National University.

සාකච්ඡා කලේ වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග

1) ඔබ ගැන පුද්ගලික තොරතුරු ටිකක් කියනවද ?

මම ඉපදුනේ 1961 අප්‍රේල් මාසේ 28 මීගමුව රජයේ රෝහලේදී, උපන් ගම කැපුම්ගොඩ, පමුණුගම, පියා පොලිස් නිළධාරියෙක්, මව පාසල් ගුරුවරියක්. පවුලේ මා ඇතුළු එක් සාමාජිකාවක් පමණයි. ඇය මාගේ බාල නංගි. මූලික අධ්‍යාපනය හැදෑරුවේ මීගමුව මාරිස්ටෙලා විද්‍යාලයේ. අ.පො.ස. (උ.පෙළ) හැදෑරුවේ කඳාන මැසනඩ් විද්‍යාලයේ.  පාසල් සමයේ අතිරේක කටයුතු හැටියට කලා සංගමයේ සාමාජිකයෙක් විදියට හිටියා. මීගමුව මාරිස්ටෙලා විද්‍යාලයේ හා කඳාන මැසනඩ් විද්‍යාලයේ පාපන්දු ක්‍රිඩා කලා.

2) පොලිස් සේවයට බැඳෙන්න හිතුනේ ඇයි

බොහෝ දුරට පියා පොලිස් නිළධාරියෙක් පොලීසියට මුල ඉදලම කැමැත්තක් තිබුනා. පියාගෙන් එච්චර අනුබලයක් නොලැබුනත් මව හුඟක් කැමැත්තෙන් සිටියා පොලීසියට බැදෙනවට.

3) මෙතුවක් කල් පොලිස් සේවයේ ලද අත්දැකීම් මොනවාද ?

දැනට මගේ සේවා කාලය අවුරුදු 37 ක්. මේ අවුරුදු 37 ඇතුලත අත්දැකීම් රාශීයක් ලැබුනා. විශේෂයෙන්ම පොලිස් නිළධාරියෙකුට පුළුවන් මිනිස්සුන්ගේ හදවත ඇතුලට කිදා බහින්න. අනික දවසින් දවස අපිට ගැටෙන්න සිද්ධ වෙන්නේ විවිධ මාතෘකා, විවිධ චරිත එක්ක. හරිම විවිධත්වයක් තියෙනවා. මේ විවිධත්වයත් එක්ක අත්දැකීම් රාශීයක් ලබන්න පොලිස් නිළධාරීන්ට පුළුවන්. සහකම්පනය තමයි සාර්ථක පොලිස් නිළධාරින් සතු විය යුතු හොදම ගුණාංගය.

4) පොලිසිය ගැන මිනිසුන් ගේ විශ්වාසය බිඳ වැටී තිබෙන්නේ ඇයි ?

මේක ගැන මම 100‍% ක් එකඟ නැහැ. තවමත් බහුතරයක් මිනස්සු තුල පොලීසිය කෙරෙහි යම් තරමක විශ්වාසයක් තියෙනවා. මේක පළුදුවෙන ප්‍රධානම හේතුව හැටියට මම දකින්නේ පොලීසිය දේශපාලනීකරණය වීමයි. නමුත් 17 සහ 19 ව්‍යවස්ථා සංශෝධන තුලින් බොහෝ දුරට දැන් පොලීසිය නිර්දේශපාලනීකරණය වෙලා තියෙනවා. ඒ ගැන පොලිස් නිළධාරීයෙක් හැටියට මම සතුටු වෙනවා. හේතුව පරණ ක්‍රමය යටතේ මටත් හැම රජයක් යටතේම වින්දිතයෙක් වුනු කෙනෙක්.

5) පොලිස් සේවය වෘත්තීය මට්ටමින් ඉහල නැංවීමට කල යුත්තේ මොනවාද ?

පොලිස් සේවය වෘත්තීය මට්ටම ඉහල නැංවීමට කල යුතු ප්‍රධානම කාරණය තමයි ඉහළම අධ්‍යාපන සුදුසුකම් තියෙන අය පොලිස් සේවයට බදවා ගැනීම. පුහුණුව තුලින් ආකල්පමය වෙනස්කමක් ඔවුන් තුල ඇති කිරීම. පොලිස් සේවය වඩාත් මහජන මිත්‍රශීලි සේවාවක් බවට පත් කිරීම, පොලිසීයේ රාජකාරී සදහා දියුණු රටවල භාවිතා කරන උපකරණ එකතු කිරීම, ප්‍රජා පොලිස් සංකල්පය වඩාත් වැඩි දියුණු කිරීම.

6) පොලිසියට කෙරෙන දේශපාලන බලපෑම් ඉවත් කර ගත හැක්කේ කොහොමද ?

ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය වඩාත් ශක්තිමත් කිරීම, සිවිල් සමාජය බලවත් කිරීම, ජනමාධ්‍ය විශේෂයෙන් සමාජ ජාලා මාධ්‍ය වඩාත් ශක්තිමත් කිරීම , සාධාරණ රාජකාරී ඉටුකල පොලිස් නිළධාරීයෙක් අපහසුතාවයට පත් වූ විට ඔහු වෙනුවෙන් එකවන්ව නැගිටිමේ ක්‍රමවේදයක් සිවිල් සමාජය තුල ස්ථාපිත කිරීම.

7) ලංකාවේ පාතාලය බලවත්ද ?

ලංකාවේ පාතාලයක් නැහැ. ඇත්තේ එතරම් දුරට සංවිධානය නොවූ අපරාධ කල්ලි කිහිපයක් පමණයි. ජනමාධය තමයි අපරාධකරුවන් සහ ඔවුන්ගේ ක්‍රියා හුවා දක්වන්නේ. 1996 කොළඹ කේන්ද්‍ර කර ගත් අපරාධ කල්ලි 18 ක් ගැන මුලින්ම හෙළදරවු කරේ මම. හැබැයි එම කල්ලි 18 ගැන කිසිම හෝඩුවාවක් දැනට නැහැ. ඔවුන්ගෙන් බහුතරයක් පරලොව ගිහින්. මෙම කල්ලි කලින් කලට නැගී එනවා. එහෙම නැතුව මරීයෝ පූසෝ” කිව්වා වගේ සංවිධානාත්මක පාතාල කල්ලි ලංකාවේ නැහැ. මොවුන් තුන්වන පන්තියේ අපරාධකරුවන්. මෑත කාලයේ බිහිසුනු අපරාධ කල්ලි අතර තරමක් සංවිධානාත්මකව සිටියේ මදූෂ්” විතරයි. ඒත් දැන් ඔහුත් නීතීයට කොටුවෙලා. නීතීය හැම විටම බලවත්.

8) පාතාලය මර්ධනය කරන්න පොලිසිය අසමත් ඇයි?

පාතාලය මර්ධනය කරන්න පොලීසිය අසමත් නැහැ. කලින් කලට මේ කල්ලි මතු වෙනවා. චීනා, මරුසිරා, විතාරන්දෙනියේ උක්කුවා, පොඩි විජේ, අග්ගොන චන්දරේ, අම්පාරේ සුද්දා, සොත්ති උපාලි, කලු අජිත්, ඕල්කට් ඊට පස්සේ සමයං, අංගොඩ ලොක්කා, දැන් මදූෂ්. මේ ගැන ටිකක් කල්පනා කෙරොත් දැන් මේ අය ඉන්නේ කොහෙද?. බහුතරයක් අඩි 06 ක් පොළොව යට. කිහිප දෙනෙක් හිර ගෙවල් වල ඉතින් මේකේන්ම තේරෙනවා පාතාලය මර්ධනය කරන්න ශ්‍රී ලංකා පොලීසිය සමත්ද අසමත්ද යන වග.

9) කුඩු උවදුර සහ පොලිසිය අතර තිබෙන නෑකම බිඳ දමන්නේ කොහොමද ?

කුඩු උවදුර හා පොලීසිය අතර ප්‍රභල සම්බන්ධතාවයක් නැහැ. ශ්‍රී ලංකාවේ මත්ද්‍රව්‍ය වලින් 95% ක්ම අත්අඩංගුවට ගන්නේ පොලීසියෙන්. පොලීසියේ සාමාජික සාමාජිකාවන් 90,000 ක් ඉන්නවා. මේ අතරින් දශම ගානක් තමයි දූසිත නිලධාරීන් ඉන්නේ. මෙවැනි අය ඕනෑම ආයතනයක ඉන්න පුළුවන්. එවැනි අයගේ අනුග්‍රහය මුල්‍යමය වාසි තකා මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරුවන්ට ලැබෙන්න පුළුවන්. එහෙත්, මත්ද්‍රව්‍ය වැටලීම් සහ ශ්‍රී ලංකා පොලීසිය කවදත් නොතිබුන තරමේ උනන්දුවක්, උත්සහායක් වැටලීම් සදහා ක්‍රියාත්මක කරනවා.

10) ඔබ විසින් ලියන පොත ගැන යමක් කියන්න පුලුවන්ද ?  

පොලිස් සේවයෙන් විශ්‍රාම ගන්න තව වසර 02 යි මාස 02 ක් තියෙනවා. 2021 අප්‍රේල් මාසේ 27 වෙනිදා මම විශ්‍රාම ගන්නවා. එදාට එළි දක්වන්න මගේ අවසාන පොත සූදානම් කරන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. ඒකේ නම Police and Politic”. ඒක ගොඩක් ආන්දෝලානාත්මක කතාබහක් වේවි කියලා මම විශ්වාස කරනවා.

Sri Lanka Permanent Mission Geneva

‍බලාත්මක කළ හැකි නීතිමය රාමු සම්මත කරමින් සහ නීතිමය අඩුපාඩු සකස් කරමින් පියවරින් පියවර ඉදිරියට යන පුළුල් නිරවිකරණයක් සදහා ශ්‍රි ලංකාව කැපවී සිටී”‚ එක්සත් ජාතීන්ගේ නිරවිකරණ සමුළුව අමතමින් ජිනීවාහි ශ්‍රි ලංකා නිත්‍ය නියෝජිත‚ ඒ. එල්. ඒ. අසීස් මහතා ප්‍රකාශ කළේය.

එක්සත් ජාතීන්ගේ මහලේකම් වරයාගේ ‘පොදු අනාගතය සුරක්ෂිත කිරීම: නිරවිකරණය සදහා න්‍යාය පත්‍රය’ තුල ඇති සමහරක් කරුණු කෙරෙහි පමණක් වරණීය ලෙස අවධානය යොමු කර අනෙකුත් කරුණු අතහැර දැමීම‚ පවත්නා අසමතුලිතතාවයන් සමනය කිරීමට වඩා ඒවා චිරස්ථායී කිරීමට හේතු වන බව‚ නිරවිකරණ සමුළුවේ ඉහළ මට්ටමේ සැසිය අමතමින් තානාපතිවරයා අනතුරු ඇඟවීය.

මහ ලේකම්වරයාගේ මෙම ‘න්‍යාය පත්‍රය’ වැදගත් ඉදිරි පියවරක් සනිටුහන් කරන බව ශ්‍රි ලංකාවේ අදහස වන අතර‚ එකී ‘න්‍යාය  පත්‍රයේ’ සංකල්ප අනුව රටවල් ගණනාවක් විසින් බහුපාර්ශ්වික වැඩසටහන් හදුන්වා දීම දිරිගන්වන සුලු සාධකයක් වන අතරම‚ තවත් සමහරෙකු විසින් එය තමන්ගේ උපාය මාර්ගික ප්‍රමුඛතා මත පමණක් පදනම්ව අර්ථකථනය කිරීම කණගාටුදායක කරුණක් බවද‚ ඔහු පැවසීය.

ජාත්‍යන්තර සාමය හා ආරක්ෂාව පිළිබද පවතින වත්මන් අස්ථාවර තත්වය සැලකිල්ලට ගනිමින්‚ නිරවිකරණ සමුළුව විසින්‚ සාරගර්භ සාකච්ඡා සදහා ඉවහල් වන සියලු මාර්ග පිළිබදව කඩිනමින් සලකා බැලීමේ අවශ්‍යතාය‚ සිය ප්‍රකාශයේදී  තානාපති අසීස් මහතා අවධාරනය කළේය.

න්‍යෂ්ටික අවි භාවිතය සදහා ඇති හැකියාව‚ අනෙකුත් සමූල ඝාතන අවි හා සැසදීමේදී අඩු බවට වන අදහස‚ හුදු අදහසක්ම වන අතර‚ න්‍යෂ්ටික අවි භාවිතා නොකර සිටීම සදහා වන ප්‍රඥාව සහ හික්මීම නොවෙනස්ව පවතිතැයි න්‍යෂ්ටික නොවන රටවල් වලට ඇති විශ්වාසය ශ්‍රිඝ්‍රයෙන් බිඳ වැටෙමින් තිබෙන බවයි අපට පෙනී යන්නේ”‍.

සමුළුවේ 40 වන සංවත්සරය ඇතුළු‚ නිරවිකරණයට අදාලව 2019 වසරේදි යෙදී ඇති විශේෂ සන්ධිස්ථාන සැලකිල්ලට ගනිමින්‚ ලංකාවේ සභාපතීත්වය යටතේ 2018 දී නිරවිකරණ සමුළුව විසින් අත්පත් කරගත් ප්‍රගතිය තවදුරටත් වර්ධනය කිරීම සදහා වන හොඳම අවස්ථාව මෙය බවද‚ ඔහු මෙහිදී සදහන් කළේය.

නිරවිකරණ සමුළුවේ 2019 වසරේ මෙම ඉහළ මට්ටමේ සැසිය ඇමතූ  ප්‍රභූන් අතර එක්සත් ජාතීන්ගේ මහ ලේකම් ඇන්ටෝනියෝ ගුටෙරෙස් මහතා සහ සාමාජික රටවල විදේශ කටයුතු අමාත්‍යවරුන්  රැසක් විය.

Sri Lanka Permanent Mission Geneva

Sri Lanka stands for comprehensive disarmament, realized through a step by step approach, underpinned by the adoption of legally binding frameworks and the addressing of legal gaps”, Ambassador A.L.A. Azeez, Sri Lanka’s Permanent Representative in Geneva informed the Conference on Disarmament (CD).

Addressing the High Level Segment of the Conference, the Ambassador cautioned that an approach of picking the pick-ables and leaving out the rest” in the UN Secretary General’s ‘Securing our common future: An Agenda for Disarmament’, may perpetuate existing imbalances rather than addressing them comprehensively.

In Sri Lanka’s perspective, the launching of the ‘Agenda’ by the Secretary General marked a significant step forward. While we are encouraged that several countries have taken ideas from the ‘Agenda’ and have introduced multilateral initiatives, it is unfortunate that some others should have interpreted it only from the perspective of their own strategic priorities”, he said.

During his remarks, Ambassador Azeez reiterated the urgent need for the CD to explore all means possible to create momentum for serious and committed negotiations, considering, particularly, the current precarious state of the international peace and security landscape.

The perception being created that the use of nuclear weapons is less of a possibility today than that of other Weapons of Mass Destruction is just what it is; perception. It seems evident that confidence among non-nuclear weapons states in the continued wisdom of non-use or in the ability of restraint is steadily eroding”.

Referring to the significance of the year 2019 for disarmament, including the 40^th anniversary of the CD, the Ambassador noted that this was the right opportunity, if used wisely, to build on the momentum achieved by the CD in 2018 commencing from Sri Lanka’s Presidency.

A number of high-level dignitaries, including the UN Secretary General António Guterres and Ministers of Foreign Affairs, addressed the CD during the 2019 High-Level Segment.

මහින්ද රාජපක්‍ෂ විපක්‍ෂ නායක

ලොව පුරා හින්දු බැතිමතුන් ශිව දෙවියන් උදෙසා ආගමික වතාවත්වල නියැළෙමින් සමරන මහා ශිව රාත්‍රී දිනයට මාගේ හදපිරි සුබ පැතුම් එක් කිරීමට කැමැත්තෙමි. හින්දු ජන සමාජය තුළ පූජණීයම දිනයක් වන මෙය ඔවුහූ අති උත්කර්ෂවත් ලෙස සමරති. ශ්‍රද්ධාව සහ භක්තිය පෙරටු කොටගෙන ශිව දෙවියන් උදෙසා රැය පුරා නිදිවර්ජිතව, නිරාහාරව පුද පූජා පවත්වා එමගින් ලැබෙන ආශිර්වාදයෙන් හින්දු බැතිමත්හූ සිය ජීවිතය ආලෝකමත් කර ගනිති.

ශ්‍රී ලංකාව සාමකාමී නමුත් සංකීර්ණ ජන සමාජයකට උරුමකම් කියයි. එම නිසා තමන් කැමති ආගමක් ඇදහීමේ නිදහස, සාමය සහ සංහිඳියාව ප්‍රවර්ධනයේ ප්‍රධාන භූමිකාවක් ලෙස අර්ථ දැක්විය හැක. ජාති භේද ආගම් භේද පසෙකලා සියලු ශ්‍රී ලාංකිකයන් එකිනෙකා හට අනෝන්‍ය ගෞරවයෙන් හා විශ්වාසයෙන් කටයුතු කළ යුතුය. ගෞරවාන්විත සම්ප්‍රදායකට උරුමකම් කියන හින්දු දර්ශනය සහ එහි උත්සවාංග ශ්‍රී ලාංකික ජන සමාජය එකට එකමුතු කරමින් ශ්‍රී ලාංකික සංස්කෘතිය විචිත්‍රවත් කිරීමට සමත් වී ඇත.

උසස් ආගම් සහ සංස්කෘතින්ගෙන් සංකලනය වූ, ඉවසීම සහ සාමය අගයන අභිමානවත් ජාතියක් සේ අප ආරක්ෂා කොටගත් සාමය තවදුරටත් වැඩි දියුණු වේ යැයි මම විශ්වාස කරමි.

මේ උතුම් වූ ශිව රාත්‍රී දිනය සමරන සියලුම හින්දු බැතිමතුන් හට සාමය සෞභාග්‍ය පිරි ආලෝකමත් ජීවිතයක් උදාවේවා යැයි මම හෘදයාංගමව ප්‍රාර්ථනා කරමි. එමෙන්ම අපි සියලු දෙනා, ජාතින් අතර මිතුදම් ශක්තිමත් වන ගුණදම් පිරි යුගයක් ප්‍රාර්ථනා කරමු!

Mahinda Rajapaksa Leader of the Opposition

On this annual auspicious day of fasting that venerates Lord Shiva, I would like to convey my greetings to everyone observing this important day that is considered one of the holiest by the Hindu community. The Hindu people worldwide, part take in this festival with acts of veneration, fasting, piety and devotion to Lord Shiva.

Sri Lanka is a peaceful yet intricate society, therefore freedom of beliefs and religion should play a key role in promoting togetherness and inclusivity through respect for each other, in spite of our differences. The rich traditions and festivals that is Hinduism not only have united our communities together, but have also ensured that Hinduism remains effervescent in Sri Lanka.

We are a proud nation of an amalgamation of such great religions and cultures that promotes tolerance and peace, that can be used to bring about greater unity and harmony among people.

Therefore, on this auspicious Maha Shivratri day I wish everyone observing, good fortune and prosperity and hope that the festival will be observed in the spirit of harmony. Let us all pray for an era of peace and goodwill that will strengthen bonds of friendship and love among all communities, thereby enriching the entire country.

පුබුදු වික්‍රමතිලක උපුටාගැණීම  මව්බිම

ජිනීවා සමුවට ගෙන යන අලුත්ම මාතෘකාව වී ඇත්තේ මන්නාරම සමූහ මිනීවළය. කනත්තක් වූ මෙයට සමූහ මිනීවළ යැයි අර්ථකථනය දුන්නේත් ශ්‍රී ලංකාවට යුද අපරාධ චෝදනා නඟන්නට වෙර දරන බටහිර බලවේගමය.

මන්නාරම මිනීවළෙන් හමුවන අස්ථි කොටස් සමූහ ඝාතනයට ලක්කරන ලද දමිළ සිවිල් ජනතාවගේ හෝ හිටපු කොටි සාමාජිකයන්ගේ බවට සමාජගත කිරීමට ඔවුන්ගේ අභිමතයය. ජිනීවාහිදී පෙබරවාරි 25දා සිට ඇරඹුණු හතළිස් වන මානව හිමිකම් සැසියේදී ජාත්‍යන්තරයේ අවධානය දිනාගැනීමද ඔවුන්ගේ අරමුණ විය.

කල්තියාම සූදානම් වූ එල්ටීටීඊ ජාත්‍යන්තර ජාලය හා විදේශීය ස්වේච්ඡා සංවිධාන එයට අවශ්‍ය භූමිකාව වටපිටාව සකස් කරන්නට වූයේය. මෙරට ක්‍රියාත්මක ඩොලර් කුට්ටිවලට විකිණෙන සිවිල් සංවිධානත්, කොටි හිතවාදී ද්‍රවිඩ දේශපාලන නියෝජිතයෝත් ඊට දායක වූහ. යුද සමයේ පටන් කොටින්ට ආවැඩූ ආගමික පූජකවරුද මන්නාරම මිනීවළ හරහා ගොඩඑන්නට උත්සාහ ගත්හ.

විෂයගත භූමි ප්‍රදේශය සුසාන භූමියක් බවට සනාථ කළ හැකි සාධක මතුවෙමින් තිබියදී මෙය සමූහ මිනීවළක් යැයි ඒත්තු ගන්වන්නට බටහිර බලවේගවලටද අවශ්‍ය වූයේය. ඒ ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාව තවදුරටත් යුද අපරාධකරුවන් බවට හංවඩු ගසන්නට මෙය මාතෘකාවක් වී ඇති බැවින්ය.

කැණීම් කටයුතු කරන භූමියේ ඉතිහාසය සොයා බැලීමේදී මෙහි 1944 සිට 1970 වසර දක්වා පොදු සුසාන භූමියක් ලෙස පැවැති බවට අනාවරණය වෙයි.

මෙකී ආන්දෝලනාත්මක මිනීවළ ජාත්‍යන්තරය දක්වා ගෙන යෑමට හැකිවන්නේ අහඹු සිදුවීමකින් පසුව වීම විශේෂත්වයකි. මන්නාරම සතොස වෙළෙඳ සංකීර්ණය ඉදිකරන ස්ථානයේ තිබී මිනිස් අස්ථි කැබලි මුලින් හමුවන්නේ පසුගිය වසරේ මාර්තු 25 දාය. මෙම භූමියේ ඉතිහාසය සොයා යන විට මෙය 1970 වසරේ සිට ධීවරයන්ගේ හා ගැල්කරුවන්ගේ විවේක ගන්නා ස්ථානයකි. 1971දී මෙහි මාර්කටින් ඩිපාර්ට්මන්ට් නමින් වෙළෙඳ සලක් ආරම්භ කර ඇත. මේ සමඟ ප්‍රදේශය ක්‍රමයෙන් ජනාකීර්ණ නගරයක් බවට පරිවර්තනය වන්නේය. පෙරියකරම් නමින් අද හඳුන්වන මෙම වෙළෙඳසල වියළි සලාක හා එළවළු වෙළෙඳ සලකින් ආරම්භ වූවකි.එම වෙළෙඳසලත් සමඟ ඇතිවූ දියුණුවෙන් 1985 වනවිට මන්නාරමේ වෙළෙඳසල් ඉදිකිරීමට ජනතාව කටයුතු කළහ.

එම වෙළෙඳසල් ඉදිකරන අවස්ථාවේදීත් මෙම භූමියෙන් අස්ථි කොටස් හමුවී ඇති අතර ඒවා නැවත වළදමා වෙළෙඳසල් ඉදි කළ බවට මන්නාරම් වැසියන් සාක්ෂි දරන්නේය. මාර්කටින් ඩිපාර්ට්මන්ට් නමැති වෙළෙඳසල 1990දී වසා දැමීමෙන් පසුව 1991දී මන්නාරම මහජන බැංකුව එහි ස්ථාපනය කරන්නේය. ත්‍රස්තවාදය නිමා කිරීමෙන් පසුව මහජන බැංකුව උප්පුකුලම් ප්‍රදේශයට ගෙන යෑමත් සමඟ එහි සතොස වෙළෙඳ සංකීර්ණය විවෘත වූ බව මන්නාරමේ ඉතිහාසය සොයා ගිය අපට එහි වැසියෝ පැවසූහ.

එහි වූ පැරණි ගොඩනැඟිල්ල එතැනින් ඉවත් කර නව වෙළෙඳ සංකීර්ණයක් ගොඩනඟන්නේ මධ්‍යම ඉන්ජිනේරු සේවා පෞද්ගලික සමාගම යොදවාය. මෙම ඉදිකිරීම සඳහා අත්තිවාරම් කපද්දී ඉවත ලන පස් මිලදී ගන්නේ මන්නාරම එමිල්නගර්හි දෙවැනි පටුමඟේ පදිංචි ජෝෂප් ආනන්දනායගම් විසින්ය.

එම පස් ගොඩේ මිනී අස්ථි කොටස් හමුවීමත් සමඟ මන්නාරම පොලිසියට පළමු පැමිණිල්ල ලෙස ලැබෙන්නේ ඉකුත් වසරේ මාර්තු 26 දාය. මන්නාරම පොලිසිය හා වවුනියාව අපරාධ ස්ථාන පරීක්ෂක අංශය (ඉර්ණීඛ්ර්ණී) පැමිණ පරීක්ෂණ කටයුතු ඇරඹුවේ එම පැමිණිල්ල ප්‍රකාරවය.

පසුදිනම මන්නාරම මහෙස්ත්‍රාත් කේ. ඇලෙක්ස් රාජා මහතා සහ අධිකරණ වෛද්‍ය නිලධාරි සෆාන් විසින් මේ සම්බන්ධව වූ මූලික මහෙස්ත්‍රාත් පරීක්ෂණ සිදුකර පස් සියල්ල පිරිසුදු කරන ලෙස නියෝග කරන්නේය.
එම පරීක්ෂණවලදී මිනිස් දත් කොටස් කිහිපයක් සොයාගත් පසු ඒ පිළිබඳව සම්පූර්ණ වාර්වක් ලබාදෙන්නැයි මන්නාරම මහෙස්ත්‍රාත්වරයා පොලිසියට නියෝග කරන්නේය. මහෙස්ත්‍රාත් නියෝග මත හමුවූ අස්ථි කොටස් අධිකරණ වෛද්‍යවරයා භාරයේ මන්නාරම් රෝහලේ තැන්පත් කරන්නේය.

මන්නාරම පොලිස් අපරාධ අංශය අප්‍රේල් 03දා මන්නාරම මහෙස්ත්‍රාත් අධිකරණයට මෙම භූමියේ සුසාන භූමියක් පැවති බව අනාවරණය කරමින් වාර්තාවක් සැපයූ පසු සොයාගත් අස්ථි කොටස් රජයේ රස පරීක්ෂකවරයාට යොමු කර වාර්තාවක් ලබාගන්නට නියෝග ලැබුණේය.

මෙම ස්ථානයේ කැණීම් කටයුතු සඳහා කමිටුවක් පත් කරන්නේ මන්නාරම මහෙස්ත්‍රාත්වරයාය. මන්නාරම අධිකරණ වෛද්‍ය නිලධාරි සමින්ද රාජපක්ෂ, කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ මහාචාර්ය රාජ් සෝමදේව යන මහත්වරුන් කැණීම් කටයතු සඳහා එන්නේ මෙම කමිටුවේ සාමාජිකයන් ලෙසය. මැයි 16 සිට ඇරඹි භූමියේ කැණීම්වලින් දින 144ක කැණීම් කටයුතුවලදී සම්පූර්ණ අස්ථි 315ක් සොයා ගැනුණේය. ඉන් අස්ථි කොටස් 297ක් මන්නාරම අධිකරණය වෙත භාරදුන්නේය. ඉන් අස්ථි කොටස් 26ක් ළමුන්ගේ එවා බව තහවුරු විය.

මේ සමඟින් මෙම කනත්ත සමූහ මිනීවළක් බවට පත්වී ජාත්‍යන්තරය දක්වා රැගෙන යෑමට බටහිර බලවේග ක්‍රියාත්මක වූයේය.

දෙමළ මාධ්‍ය හා ජාත්‍යන්තර මාධ්‍ය මෙය සමූහ මිනීවළක්, සමූහ ඝාතනයක් බවට ඉස්මතු කරන්ට පෙලඹුණේය. යුද හමුදා සාමාජිකයන් මීට වගකිවයුතු බවට හුවා දක්වා මෙය යුද අපරාධයක් බවට ප්‍රචාරය කිරීම මෙහි අරමුණය. බටහිර රටවල සිටින කොටි හිතවාදීන්ට හා ඔවුන් මත යැපෙන රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන පුන පුනා කියන්නට වූයේ මෙය සමූහ ඝාතනයක් බවටය.

නිසි කාලනිර්ණයක් සිදුකිරීමකින් තොරව යම් තීරණයකට එළැඹීම කළ නොහැකි බව මෙහි කැණීම් කටයුතු කළ මහාචාර්ය රාජ් සෝමදේවයන්ගේ මතය විය. මෙම භූමිය සුසාන භූමියක් පැවැති බවට එම කැණීම්වලදී තහවුරු කෙරිණි. අස්ථි කොටස් හමුවීමේදී එක් කොටසක ක්‍රමානුකූල අස්ථි කොටස් පවතින බවත්, තවත් කොටසක අස්ථි කොටස් අක්‍රමවත් ආකාරයේ පවතින බවත් මහාචාර්ය රාජ් සෝමදේවයන් අනාවරණය කළේය. මෙම සිරුරුවලට කිසිදු වෙඩි තැබීමක් කර නොමැති බවද එම කැණීම්වලදී අනාවරණය කළ විශේෂ කාරණාවක් විය.

මේ සියලු කාරණා මැද සොයාගත් අස්ථි කොටස්වල කාල නිර්ණය කිරීමේ කාබන් පරීක්‍ෂාව සඳහා ඇමෙරිකාවේ ෆ්ලොරීඩා ප්‍රාන්තය වෙත යවන්නට කටයුතු කරන්නේ මෙම වසරේ ජනවාරි 25 දාය. අධිකරණ වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳ විශේෂඥ වෛද්‍යවරුන්, මන්නාරම අතුරුදන්වූවන්ගේ සංගමයේ සාමාජිකයන්, රජයේ රස පරීක්‍ෂක නිලධාරීන්, රජයේ නීතිඥවරුන් ඉදිරියේ මෙකී කාබන් පරීක්‍ෂාව සඳහා අස්ථි කොටස් ගොඩගැනීම සිදුවිය.
එම කාබන් පරීක්‍ෂණ වාර්තාව මේ වන විට මන්නාරම අධිකරණය වෙත ලැබී තිබෙන්නේය. එය මීළඟ නඩුවාරයේදී ප්‍රකාශයට පත් කරන්නට නියමිතය.

කාබන් පරීක්‍ෂණ වාර්තාව කුමක් වුවත් මෙය සමූහ ඝාතනයක් බවට ඒත්තු ගන්වා රජයේ හමුදාව මත පැටවීමේ වෑයම අත්හැරුණේ නැත.

මන්නාරම මහෙස්ත්‍රාත්වරයා මෙම භූමිය වෙත ඇතුළුවීම, ඡායාරූප ගැනීම හා දර්ශන පටිගත කිරීම තහනම් කරන්නේ පසුගිය වසරේ අගෝස්තු 07 වැනිදාය.

කොටි සංවිධානය වෙනුවෙන් හඬ නඟන දෙමළ සන්ධාන මන්ත්‍රිවරුන් අතරේ සිටින උතුරු පළාත් සභා මන්ත්‍රි නීතිඥ බාලසුබ්‍රමනියම් ඩෙනිස්වරන්, උතුරු පළාත් සභා මන්ත්‍රි නීතිඥ පිරෙවුම් සිරෙයිවා යන අය විසින් මන්නාරම මහෙස්ත්‍රාත්වරයාට මෝසමක් ඉදිරිපත් කරන්නේ මෙම නියෝගයෙන් පසුය. මාධ්‍යවේදීන් පස්දෙනකු සමඟ මෝසම ඉදිරිපත් කර එහි ඇතුළුවීමේ නියෝගය ඉවත් කර දෙන ලෙස ඉල්ලන්නේ එහිදීය. රාජකාරියට බාධාවක් නොවන ලෙස පොලිසියේ අවසරය ඇතිව එහි ඡායාරූප ගැනීම හා වීඩියෝගත කිරීමට අවසර ලැබෙන්නේ එම මෝසමෙන්ය.

තානාපති අංශ ඍජුවම මැදිහත්වන්නට ගත්තේත් මේ සමඟය. සැප්තැම්බර් 09දා කැනේඩියානු මහ කොමාරිස් ඩේවිඩ් මැක්නම් මෙහි නිරීක්‍ෂණය සඳහා ආවේය.
උතුරු පළාත් සභා මන්ත්‍රි සිරෙයිවා, නෙදර්ලන්ත මහාචාර්යවරයකු වන රාපයා පන්නසාමි සමඟ එහි එන්නේ ඊට දින නවයකට පසුය.

ශ්‍රී ලංකා ඇමෙරිකානු තානාපති කාර්යාලයේ සෙන් රූයි හා ඔහුගේ පරිවර්තක ප්‍රැන්සිස් කෘෘස් ඔක්තෝබර් 03දා එහි එන්නේ ඇමෙරිකාවත් මන්නාරම මිනීවළට ඇස යොමු කළ වග කියන්නටය.

ඉන්දියාවේ තමිල්නාඩුවේ වූ පීටල්ස් වොච් නම් සිවිල් සංවිධානයට අයත් නියෝජිතයන් හත්දෙනකු ඔක්තෝබර් 11දා මෙම භූමියට ඇතුළු වන්නේද තොරතුරු සොයන්නටය.

මෙරට ජර්මානු තානාපති ජෝන් රොඩ් චැනල් ෆෝ නාළිකාවේ ජොනතන් මිලර් ඇතුළු විදෙස් මාධ්‍යවේදීන් තිදෙනකු සමඟ නොවැම්බර් 27දා එහි ඇතුළු වන්නේ තානාපති බලතල අනුවය. රටට එරෙහිව යුද අපරාධ ගොතන්නට මුල්වූ චැනල් ෆෝ නාළිකාවේ මාධ්‍යවේදීන්ට නිදහසේ සැරිසරන්නට හැකි වන්නේද තානාපතිවරයා සමඟ එහි යෑමට ඉඩකඩ ලද නිසාය.

දිගින් දිගටම රටේ අභ්‍යන්තර කටයුතුවලට තානාපතිවරුන්ගේ බලපෑම් එල්ල වෙද්දී බි්‍රතාන්‍ය මහ කොමසාරිස්වරයාගේ ලේකම් රැවල් ග්‍රීන්, බි්‍රතාන්‍ය මානව හිමිකම් නියෝජිත ගේ‍ර්ට් කෘෘස්, ආගමික කටයුතු නිලධාරි මොහමඩ් සියාම් ඇතුළු දූත පිරිසක් එහි යන්නේ මාධ්‍යවේදීන් තිදෙනකුද කැටුවය. එම විදෙස් බලවතුන් තම බලය කෙතරම්ද කිවතොත් කැණීම් කටයුතු සිදුවන භූමියට බෝම්බ නිෂ්ක්‍රිය කිරීමේ කටයුතු සඳහා යොදා සිටි ඉන්ජිනේරු බළකා සෙබළුන්ව, පොලිසිය ලවා අධිකරණ නියෝගයකින් ඉවත් කරවන්නේය.

මෙම වසර උදාවූ පසුවත් මෙරට කැනඩා මහ කොමසාරිස් කාර්යාලයේ දේශපාලන කටයුතු භාර ජෝස් මේරි මහත්මිය එහි පැමිණ තිබුණාය. ජනවාරි 30දා ජාත්‍යන්තර රතුකුරුස සංවිධානයේ නියෝජිතයන් වන ජෝන් පීටර් හා ජෝන් හරිනා එහි පැමිණ නිරීක්‍ෂණ කටයුතු කර තිබුණේය.

මේ ආකාරයට තානාපති අංශ රටේ අභ්‍යන්තර කටයුතුවලට ඍජුවම මැදිහත් වන්නේ යහපාලන රජයට පින්සිදු වන්නටය. පසුගිය රාජ්‍ය සමයේ රටේ අභ්‍යන්තර කටයුතුවලට මෙතරම් අත පොවන්නට යුද සමයේදීවත් තානාපතිවරුන්ට ඉඩ ලැබුණේ නැත. තානාපතිවරුන් රටේ නීතියට බලපෑම් කරද්දී ඇමෙරිකාවේ ගෝතමාලාවේ සිට පැමිණි විදේශිකයන් තිදෙනකු ඩී.එන්.ඒ. තාක්‍ෂණය ගැන දේශන පවත්වමින් යන වගද හෙළි වූයේය. මෙකී විදේශිකයන් තිදෙනා අතුරුදන් වූවන්ගේ සංවිධාන සමඟ උතුරු නැඟෙනහිර වැසියන් හමුවන අතරේ ඔවුන්ගේ රුධිර හා ඛේට සාම්පල එකතු කරන වැඩපිළිවෙළක් ක්‍රියාවට නංවා ඇති වගද තහවුරු වූයේය.
ජාත්‍යන්තර වශයෙන් මන්නාරම මිනීවළ යුද අපරාධ සිදුවූ තැනක් බවට හුවා දක්වන්නට විදෙස් බලවේග ගෙනයන මෙහෙයුම අතරේ පූජකවරුන් හා සිවිල් වැසියන් විරෝධතා පවත්වන්නට පසුබිමේ සිටියේත් ජාත්‍යන්තර බලවේගය.

රසඔමාලෙයි හා ජෙයබාලන් නමැති පියවරුන් අතුරුදන් වූ පවුල්වල අය ඉදිරියට දමාගෙන විරෝධතාවන් අරඹන්නේ තවත් මතවාදයක් සමාජගත කරමින්ය. උතුරු නැඟෙනහිර පළාත්වල ක්‍රියාත්මක අතුරුදන් වූවන් සම්බන්ධ රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවලට යුරෝපා රටවලින් අරමුදල් ගලා එද්දී ඔවුන් ක්‍රියාත්මක වූයේ මන්නාරම මිනීවළ තමන්ට මුදල් උපයාගත හැකි තෝතැන්නක් බව තේරුම් ගෙනය.

විදෙස් රටවලින් ලැබෙන ඩොලර් මිටිවලට යටවූ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන හා උතුරේ දේශපාලන පක්‍ෂවල පටු අරමුණ ඉටුකර ගැනීම සඳහා මන්නාරම මිනීවළෙන් ගොඩයන්නට උත්සාහ ගනිමින් සිටින්නේය. උතුරු නැඟෙනහිර අතුරුදන් වූවන්ගේ අස්ථි කොටස් මන්නාරමේ මිනීවළෙන් මතුවන බවට ඒත්තු ගන්වා රටට එරෙහිව යුද අපරාධ නඟන්නට සියලු බලවේග ඒකරාශි කරමින් ඇත.

එවන් කුමන්ත්‍රණ සිදුවෙද්දී සත්‍ය කුමක් දැයි ලෝකයාට පෙන්වා දීමට අදටත් කිසිදු සැලකිය යුතු වැඩපිළිවෙළක් රජයේ පාර්ශ්වයෙන් සිදු නොවීම කනගාටුවට කරුණකි.

පුබුදු වික්‍රමතිලක

සමන් ප්‍රියංකර නම්මුනිගේ උපුටාගැණීම  මව්බිම

රටක ජාතික ආරක්ෂාව උදෙසා දිවි හිමියෙන් කැපවීම ඕනෑම සොල්දාදුවකුගේ වගකීමය.

ඒ වගකීම තුන්වන ලෝකයේ සොල්දාදුවාටත් සුපිරි බලවතුන් වැජඹෙන රාජධානියක සොල්දාදුවටත් පොදුය.

30 වසරක් යුද ගිනි ඇවිළුණු අපේ රටේ රණවිරුවන්ටත් ඒ වගකීම නිතැතින්ම පැවරී තිබිණි. ඔවුහු දිවා රූ නොතකා තම රාජකාරිය කැපවීමෙන් යුතුව ඉටු කළේ ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාරවලින් විනාශ වන රට රැකගන්නටය. අද්මිරාල් වසන්ත කරන්නාගොඩත් එවැනි සෙන්පතියෙකි. ඔහු උතුර නැඟෙනහිර යුද්ධයේ අවසන් අදියරේදී නාවික හමුදාවට අනගි නායකත්වයක් ලබාදුන්නේය.

2006 අගෝස්තු මස ඇරැඹුණු සිවුවැනි ඊළාම් යුද්ධය කිසිවකුට සුළුවෙන් තැකිය නොහැකිය. ඒ සටන් විරාම කාලය ප්‍රයෝජනයට ගනිමින් කොටි ත්‍රස්තවාදීන් වෙනදාටත් වඩා ඉහළින් වර්ගවාදී යුද්ධයකට සූදානම් වී සිටි නිසාය. ඔවුහු එවර ප්‍රයෝජනයට ගත්තේ නවීන තාක්ෂණය හා මුසු වූ බර යුද අවිය. උපකරණය.

එල්ටීටීඊයේ මේ කුරිරු ත්‍රස්තවායට උපකාර කළේ කොටි ඩයස්පෝරාව හා ඔවුන් හා බැඳුණු බටහිර බලවේගය බර යුද අවි හා නාවික යාත්‍රා ඔවුන්ගේ මේ සැහැසිකම්වලට බෙහෙවින් උපකාර විය.

අද්මිරාල් වසන්ත කරන්නාගොඩ ඇතුළු නාවික හමුදා රණවිරුවන්ට පැවරී තිබුණේ මේ තත්ත්වය පාලනය කිරීමය. අවි ආයුධ මෙරටට ඇතුළුවීම උපක්‍රමශීලීව නැවැත්වීමය. ඒ සඳහා ඔවුහු සතුරාගේ දුබලකම් හඳුනා ගත්හ. ප්‍රබලකම් පරාජය කිරීමට සැලසුම් සකස් කළෝය. අද්මිරාල් කරන්නාගොඩ ඒ වෙනුවෙන් කටයුතු කළේ දැඩි ආරක්‍ෂාකාරී මුහුණුවරකින් යුතුවය. ඒ බව වරෙක කේ.පී. හෙවත් එල්ටීටීඊ ජාත්‍යන්තර යුද අවි මිලදී ගැනීමේ ජාලයේ ප්‍රධානියා මෙසේ කියා තිබිණි. ඒ ච්.ඕ.ඉ. ජෙයරාජ් නමැති මාධ්‍යවේදියා සමඟ කළ පුවත්පත් සාකච්ඡාවකදීය.

(උපුටා ගැනීම, අධිෂ්ඨානය, එල්ටීටීඊ පරාජය – නාවික හමුදා භූමිකාව – අද්මිරාල් වසන්ත කරන්නාගොඩ මතක සටහන් පිටුව 424)
“නාවික හමුදා ආරක්ෂක වළලු කෙතරම් ශක්තිමත් තත්ත්වයක තිබුණේද යත්, එල්ටීටීඊයට පැනඩෝල් පෙත්තක්වත් මුහුදෙන් ගෙන ඒමට නොහැකි අන්දමට නාවික හමුදාව මුහුද ආවරණය කර තිබුණා.’

කේ.පී.ගේ මෙම ප්‍රකාශය තුළ ඇත්තේ අද්මිරාල් වසන්ත කරන්නාගොඩ නායකත්වය දුන් නාවික හමුදාවේ දක්ෂකමය. කාර්යශූර එඩිතර ආරක්ෂාවේ සාර්ථකත්වය ගැනය.

වර්ගවාදී යුද්ධය අවසන් වූයේ මෙරට ක්‍රියාත්මක ත්‍රිවිධ හමුදාවේ සහ පොලිසියේ මෙන්ම සිවිල් ආරක්ෂක බළකායේ සේවය කළ වීරෝදාර රණවිරුවන්ගේ කැපවීම නිසාය.

සතුරන් පසුපස හඹා යන අවස්ථාවලදී නාවික හමුදාව කළ අපරිමිත කැපවීම පිළිබඳව අද්මිරාල් වසන්ත කරන්නාගොඩ මහතා අතින්ම ලියැවුණු ග්‍රන්ථයේ සඳහන්ව ඇත්තේ මෙසේය.
උපුටා ගැනීම:-
අධිෂ්ඨානය – පිටුව 429

සමහර අවස්ථාවන්හිදී මුහුද ඉතා රළුය, තවත් විටෙක නිසලය. දවල් කාලයේ ඝන අව් රශ්මියෙන්ද, රාත්‍රි කාලයේ තද සීතලෙන්ද, මේ සියල්ලන් අතරේ වරෙක තද වැස්සෙන්ද පීඩාවිඳින කුඩා ‘ඇරෝ’ සහ ‘වේව් රයිඩර්’ බෝට්ටුවල රාජකාරියේ නියුතු නාවිකයන්ට මෙම ස්වාභාවික බලවේගයන්ගෙන් මිදීමට තිබුණේ වැහි කබා පමණය. ඊට වඩා අවදානම් වනුයේ එල්ටීටීඊයේ මුලතිව්වල ඇති මුදු කොටි කඳවුර අබියස රාජකාරි කිරීමයි. එල්ටීටීඊයට පේන මානයේ සිට ඉතා ළඟින්ම මෙසේ රාජකාරි කිරීම මානසිකව විශාල අභියෝගයකි. මන්දයත් කොයි මොහොතේ කුමන අන්දමේ අවදානම් තත්ත්වයකට මුහුණ දීමට සිදුවේ යැයි හිතාගැනීමට පවා බැරි තත්ත්වයක පවතින නිසා ඔවුන්ගේ මනස නිතරම නොසන්සුන්කාරීය.

මෙම පීඩාකාරී තත්ත්වයෙන් මිදී තම රාජකාරියේ කාර්යක්ෂමතාව වැඩි කිරීමට ‘ඇරෝ’ සහ ‘වේව් රයිඩර්’ බෝට්ටු පැය 6න් 6ට මාරු කෙරිණි. මෙම බෝට්ටුවල සේවය කරන නිලධාරීන් සහ නාවිකයන් කරන විශාල කැපකිරීම වෙනුවෙන් ඔවුන්ට අවශ්‍ය උපරිම පහසුකම් ලබාදීමට කටයුතු කරන ලදී. ඔවුන්ගේ විඩාව අවම කිරීමට අමතර ශක්තිජනක ආහාර, පලතුරු යුෂ, බීම වර්ග සහ සීතල වේලාවට පාවිච්චි කිරීමට අවශ්‍ය විශේෂ ඇඳුම් ආදිය ලබාදෙන ලදී.

ඉහත දැක්වෙන කරුණුවලට අනුව ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාව මහ මුහුදේදී උපක්‍රමශීලීව සතුරා පරාජය කිරීම සඳහා කළ කැපවීම මැනවින් පැහැදිලි වේ. මේ ඊට තවත් නිදසුනකි.

අධිෂ්ඨානය – එල්.ටී.ටී.ඊ. පරාජය නාවික හමුදා භූමිකාව ග්‍රන්ථය – පිටුව 382

ඉන්දියානු සාගරයේ ඉන්දුනීසියානු මුහුදු තීරයට ආසන්නයේ ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. නෞකා සැරිසරමින් සිටින බව 2006 වර්ෂය පුරාවටම ආරක්‍ෂක මණ්ඩලයේදී බුද්ධි වාර්තා ඉදිරිපත් කෙරිණි. 2007 පෙබරවාරි 28 වැනිදා විනාශ කරනු ලැබූ ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. නැව අසල මුහුදේ සිට ගිලෙන්නට නොදී බේරා ගත් ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. සාමාජිකයාගෙන් ඉතිරි ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. ආයුධ ගබඩා නෞකාවන් සැරිසරන ඉසව්ව පිළිබඳව වටිනා තොරතුරු රැසක් ඔහුව ප්‍රශ්න කිරීමෙන් කපිතාන් මොහොට්ටි සොයා ගත්තේය.

මේ තොරතුරු සියල්ල සමඟ 2007 මාර්තු මාසයේ එම ප්‍රදේශයේ සෝදිසි මෙහෙයුමක් දියත් කිරීමට සැලසුම් කෙරිණි. කණ්ඩායම් නායකයා ලෙස කණ්ඩායමේ ජේ‍යෂ්ඨතම නිලධාරියා වූ ‘සාගර’ නෞකාවේ අණදෙන නිලධාරි කපිතාන් ට්‍රැවිස් පත් කළේය.

ලෝකයේ රටවල් ගණනාවක් විසින් තහනම් කර ඇති ත්‍රස්තවාදී සංවිධානයකට ඔවුන්ගේ අවි ආයුධ ගබඩා කිරීමට කිසිම රටක් ඉඩ නොදෙනු ඇත. මේ නිසා එම අවශ්‍යතාව සපුරා ගැනීමට ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. ය ජාත්‍යන්තර මුහුද තෝරා ගෙන තිබිණි. ජාත්‍යන්තර මුහුද ලොව සෑම දෙනාටම අයිති පොදු ප්‍රදේශයක් ලෙස එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය ප්‍රකාශයට පත් කොට ඇත. ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. යද මෙය හොඳින් තේරුම් ගෙන ඔවුන්ගේ අවි ආයුධ ගබඩා කර ඇති නෞකා ජාත්‍යන්තර මුහුදේ සැරිසැරීමට හෝ පාවෙමින් සිටීමට කටයුතු කළේය.

මෙසේ ජාත්‍යන්තර මුහුදේ සැරිසරන නෞකාවකට තවත් රටක නාවික හමුදාවක් පැමිණ රිසි සේ පහරදීමට හෝ එම නැව අත්අඩංගුවට ගැනීමට නොහැකිය. ජාත්‍යන්තර මුහුදේ යාත්‍රා කරන හෝ සැරිසරන හෝ පාවෙන හෝ නෞකාවන්ගේ ආරක්‍ෂාවට සහ ජාත්‍යන්තර මුහුදු මාර්ගවල සුරක්‍ෂිතතාවට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය යටතේ නීති මාලාවක් ඇත. ඊට අමතරව ධ්ඛ්අඛ් ආයතනය සහ එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය 1994 ‘සැන් රෙමෝ’ හි පවත්වන ලද රටවල් අතර අර්බුද පිළිබඳ සමුළුවේදී ජාත්‍යන්තර මුහුදේ යාත්‍රා කරන නෞකා පිළිපැදිය යුතු කරුණු පිළිබඳව උපදෙස් මාලාවක්ද, ජාත්‍යන්තර මුහුදේ නැවක් අත්අඩංගුවට ගන්නේ නම් ඒ සඳහා පිළිපැදිය යුතු පියවර පිළිබඳව උපදෙස්ද එම සම්මන්ත්‍රණයෙන් පසුව ප්‍රකාශයට පත් කර තිබිණි.

‘සැන් රෙමෝ’ සම්මන්ත්‍රණයේ ප්‍රකාශයට අනුව යම් රටක ස්වෛරීත්වයට සහ භෞමික අඛණ්ඩතාවට යම් නැවකින් තර්ජනයක් වේ නම් ජාත්‍යන්තර මුහුදේදී එම නැවට ගොඩ වී එහි ගෙනයන ද්‍රව්‍ය පිළිබඳව සොයා බැලීමට යම්තාක් දුරට අවසර ඇත. එසේ කිරීමට පෙර එම නැව සැකකටයුතු නැවක් ලෙස සනාථ විය යුතුය. ජාත්‍යන්තර මුහුදේ යාත්‍රා කරන සෑම නැවකටම නමක් තිබිය යුතුය.

එම නැව ‘ලොයිඩ්ස්’ නැව් ලැස්තුවේ සහ පිළිගත් වරායක ලියාපදිංචි කර තිබිය යුතුය. එම ලියාපදිංචි කළ වරායේ නම නෞකාවේ පිටුපස නැව් බඳෙහි නැවේ නමට යටින් සඳහන් කළ යුතුය. එම නැව අයිති රටේ කොඩිය නැවේ කුඹ ගසේ තිබිය යුතුය. ඊට අමතරව ජාත්‍යන්තර සංඥා ජාලය වන 16 චැනලය ඔස්සේ කතා කර විමසූ විට එම නැව අන්තිමට පිටත් වූයේ කිනම් වරායෙන්ද, දැනට යාත්‍රා කරන්නේ කුමන වරායකටද සහ නැවේ රැගෙන යන බඩු බාහිරාදිය පිළිබඳ නිවැරැදිව සඳහන් කිරීමට පුළුවන් විය යුතුය. මෙම කරුණු යම් නෞකාවකට සනාථ කිරීමට නොහැකි නම් එම නැව සැකකටයුතු නැවක් ලෙස නම් කළ හැකිය. එසේ නිගමනය කිරීමෙන් පසුව එම නැවෙන් තම රටේ ස්වෛරීත්වයට තර්ජනයක් හෝ එම නෞකාවේ ගෙන යන බඩු බාහිරාදිය පිළිබඳව සාධාරණ සැකයක් ඇත්නම්, ‘සැන් රෙමෝ’ සම්මුතිය අනුව එම නැවට ගොඩ වී එහි ගෙන යන බඩු පරීක්‍ෂාවට ලක් කළ හැකිය.

නෞකා කණ්ඩායම පිටත් වීමට පෙර ප්‍රධාන නෞකා 4 අණදෙන නිලධාරීන්ට සහ සහායක නෞකා දෙකේ අණභාර නිලධාරීන් දෙදෙනාට මෙම කරුණු සියල්ල පහදා දී සැකකටයුතු නෞකාවක් සමඟ ගනුදෙනු කරන අවස්ථාවේදී මෙම පියවර සියල්ල අනුගමනය කරන ලෙසත් ඒ අනුව ලැබෙන විස්තර සියල්ල ලිඛිත වාර්තාවක් ලෙස තබා ගන්නා ලෙසත් අවධාරණය කෙරිණි.

ප්‍රධාන නෞකා 4න් නැව් 2කට වෛද්‍යවරයන් සහිත වෛද්‍ය කණ්ඩායම් දෙකක්ද ඉඕඉ අංශයේ නාවිකයන් කණ්ඩායම් දෙකක්ද ඉලක්කයට වෙඩි තැබීමේ (ඉදඪනඥප) දක්‍ෂ නාවිකයන්ගේ කණ්ඩායම් 4ක්ද, කිමිඳුම්කරුවන් කණ්ඩායම් 4ක්ද නැව්මුළුවට අමතරව නෞකාවලට අනුයුක්ත කෙරිණි.

මෙහිදී නෞකා 6 කොළඹ, ගාල්ල, ත්‍රි’මලය යන වරායවලින් වෙන් වෙන් වේලාවන්හිදී පිටත් වී ශ්‍රී ලංකාවට කි.මී. 1200ක් පමණ දකුණින් ඇති නිරක්‍ෂ රේඛාව අසලදී හමුවීමට සැලසුමට අනුව කටයුතු කෙරිණි. සෑම නෞකාවකටම පිටත් වීම සඳහා සුබ වේලාවක්ද යොදා ගත්තේය. ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාව වැනි කුඩා නාවික හමුදාවකට මුහුදේ එතරම් අෑත දුරකට ගොස් මෙවැනි මෙහෙයුමක් සාර්ථකව කිරීමට අවශ්‍ය සියලු සාධක සැලකිල්ලට ගත්තේය. ජීවිත සමඟ සෙල්ලම් කළ නොහැකිය. දියුණු රටවල මෙන් අංගසම්පූර්ණ නවීන යුද නෞකා අපට තිබිණි නම් මෙය එතරම් ප්‍රශ්නයක් නොවේ. තිබෙන නෞකාද ඉතා පරණය. එම නිසා වාසනාවද අපට අවශ්‍ය විය. 2007 මාර්තු මස 14 වැනි දින නෞකා පිටත් වීම ආරම්භ විය.

විශාල ලෙස සැලසුම් කරනු ලදුව සහ නාවික හමුදා ඉතිහාසයේ ඉතා විශාල දුරක් ගෙවා ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. නෞකාවක් කොටු කර ගැනීමට දියත් කරන ලද ප්‍රථම මෙහෙයුම මෙය විය. එය ‘සාගර බලය’ ලෙස අප නම් කර තිබිණි. මෙම මෙහෙයුම ඉතාමත් රහසිගතව සිදු කෙරුණු අතර නාවික යාත්‍රා පිටත් වූයේ කුමන කරුණකටද සහ කොපමණ අෑතට යන ගමනක්ද යන්න දැනගෙන සිටියේ මා ඇතුළු නාවික හමුදා මූලස්ථානයේ ජේ‍යෂ්ඨ නිලධාරීන් කිහිපදෙනකු හැරුණු විට එම නෞකාවල අණදෙන නිලධාරීන්, ආරක්‍ෂක ලේකම් සහ ජනාධිපතිවරයා පමණි.

මෙම මෙහෙයුමේ විශාල අන්තරාදායක තත්ත්වයක් තිබිණි. යම්කිසි විදියකින් වැරැදි නෞකාවකට පහර දුන්නේ නම් එහි වගකීම සම්පූර්ණයෙන් නාවික හමුදාව වෙත පැටවෙනු ඇත. එසේ නැතහොත් හමුදාපති ලෙස මා වගකිව යුතුය. ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව ශ්‍රී ලංකාවට විශාල ප්‍රශ්නයක් ඇති කරනු නියතය. ඊට අමතරව අනෙකුත් රටවල මුහුදු සීමාවන්ට ආසන්නයේ ඒ රටවලට නොදන්වා මෙවැනි මෙහෙයුමක් කිරීම පිළිබඳව එම රටවල් ශ්‍රී ලංකාව සමඟ උරණ වනු ඇත.

ශ්‍රී ලංකාව වැනි කුඩා රටක් මෙවැනි චණ්ඩිකමක් කළ විට අනෙක් රටවල් නොයෙක් බලපෑම් කිරීමටද ඉඩ තිබිණි. ඊටත් අමතරව මෙම කාර්යයට සහභාගි වන නෞකා තරමක් පරණය. කි.මී. දහස් ගණනක් අෑතදී එක් නැවක හෝ කාර්මික දෝෂයක් ඇති වී ඇදගෙන එන්නට සිදුවූයේ නම් එයත් විශාල ප්‍රශ්න ඇති කරන තත්ත්වයකි. ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. නෞකාවෙන් අප නෞකාවන්ට මිසයිල ප්‍රහාරයක් එල්ල වූයේ නම් ඇති වන තත්ත්වයද භයානකය. මෙම නෞකාවල මරාගෙන මැරෙන බෝට්ටු සහ කණ්ඩායම් ඇති බව දැන් සනාථ වී ඇත. එයද විශාල තර්ජනයකි. තුවාල වූ නිලධාරියකුට හෝ නාවිකයකුට අවශ්‍ය ප්‍රතිකාර නොමැතිව මරුමුවට පත් වූයේ නම් එම නෞකාවේ සහ අනෙකුත් නෞකාවල සිටින නාවික පුද්ගලයන්ගේ මානසික මට්ටම පහත වැටෙනු ඇත. මේ ප්‍රශ්න සියල්ල මගේ මනසට මහත් වෙහෙසකාරී තත්ත්වයක් ඇති කළේය.

මෙවැනි බරපතළ තත්ත්වයන් ගණනාවක් මධ්‍යයේ මෙම මෙහෙයුම සිද්ධ වන නිසා නෞකාවන් පිටත් වී සෝදිසි කිරීමට නියමිත ප්‍රදේශවල මෙහෙයුම ආරම්භ වන දිනයේ සිට මා ඇතුළු මූලස්ථානයේ මෙහෙයුම් කාර්ය මණ්ඩලය තම කාර්යාලවල රැඳී සිටියහ. කෑම කෑවේද, නිදා ගත්තේද කාර්යාලවලමය.

17 වැනිදා මධ්‍යම රාත්‍රියේදී පමණ කපිතාන් ට්‍රැවිස්ගෙන් සැකකටයුතු නැවක් නිරීක්‍ෂණය කරමින් සිටින බව දන්වා හදිසි සංඥාවක් ලැබිණි. මෙහෙයුම් මැදිරියේ එම මුරය භාරව කටයුතු කළ නියෝජ්‍ය අධ්‍යක්‍ෂ නාවික මෙහෙයුම් කමාන්ඩර් ඩී.කේ.පී. දසනායක මගේ කාර්යාලයේ නිදා සිටි මා අවදි කළේය.

‘සර්, ‘සාගර’ ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. නැව ඩිටෙක් (නිරීක්‍ෂණය) කරලා තියෙනවා සර්, දැන් ‘ඔප්ස් ඉමිඩියට් සිග්නල්’ එකක් ලැබුණා’

(‘ඔප්ස් ඉමිඩියට් සිග්නල්’ යනු ඉතාමත් හදිසි සහ අත්‍යවශ්‍ය වැදගත් අවස්ථාවක යවන සංඥාවකි.)
‘එච්චරද කියලා තිබුණේ සිග්නල් එකේ?’
‘සර්, එයා ඒක ට්‍රැක් කරනවා කියලා තියෙනවා ‘ෆස්ට් ලයිට්’ (ටඪපඵබ තඪඨඩබ) වෙනකම්’
(‘ෆස්ට් ලයිට්’ යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ ‘උදය පාන්දර හිරු එළිය වැටෙනවාත් සමඟ’ යන්නයි. මෙය නාවික හමුදාවේ නිතර භාවිත කරන වචනයකි.)

‘හරි මම විනාඩි දෙකකින් එන්නම්. ඔබ යන්න. ච්ට්ර්ණී ටත් එන්න කියන්න’
‘සර්, ච්ට්ර්ණී ඇවිල්ලා ඉන්නේ’ ඔහු පිටත්ව ගියේය.

මම මූලස්ථානයේ මෙහෙයුම් මැදිරියට ගිය විට සියලු දෙනාගේම මුහුණුවල බලාපොරොත්තු සඵල වුණු බවක් පෙනෙන්නට තිබිණි. ච්ට්ර්ණී ලෙස කටයුතු කළ රියර් අද්මිරාල් සුසිත් වීරසේකර, කපිතාන් ට්‍රැවිස් විසින් එවන ලද සංඥාව මා හට පෙන්නුවේය. එය කියැවීමෙන් පසු චන්ද්‍රිකා දුරකථන මාර්ගයෙන් මා කපිතාන් ට්‍රැවිස්ව අමතමින්,
‘ට්‍රැවිස්, වට් ඉස් ද ලේටස්ට් (මොකක්ද අලුත්ම තත්ත්වය)’

‘සර්, එයා නොට්ස් 7 කරගෙන වෙස්ටර්ලි ඩයිරෙක්ෂන් (බටහිර දිශාවට) එකක යනවා. අපි එයාගේ පස්සෙන් යන්නේ නැතිව එයාට සමාන්තරව ඒ වේගයෙන්ම යනවා. ඒ ඒරියා (ප්‍රදේශයේ) එකේ වෙන කිසිම නැවක් තිබුණේ නැහැ. අපේ නැව දැක්කාම තමයි එයා ගමන් කරන්න පටන් ගත්තේ. එතකන් නැවතිලා වගේ තමයි හිටියේ. එයාටත් අපිව එයාගේ රේඩාර් එකේ පේන්න ඇති. මම ‘සුරනිමලට’ කිව්වා හැතැප්ම 25ක් විතර අෑතට යන්න කියලා. නැත්නම් මෙයාට තවත් සැක හිතෙන්න පුළුවන් නිසා සර්. ෆස්ට් ලයිට් එකේදී ළඟට කිට්ටු කරලා චැලෙන්ජ් කරන්නම් සර්. මට ලොකු විශ්වාසයක් තියෙනවා මේ අපි හොයන නැව කියලා. ‘සුරනිමල’ට වේගය තියෙන නිසා පැයක් ඇතුළත කිට්ටු වෙන්න පුළුවන් සර්.’

වේලාව 18 වැනිදා පාන්දර 1.30ට පමණ විය. අපි කෝපි බොමින් එළි වෙනකම් අවදියෙන් සිටියෙමු. සියලු දෙනාම විශාල ඕනෑකමකින් සහ බලාපොරොත්තු සහගතව ඔරලෝසුව දෙස බලමින් මෙහෙයුම් මැදිරියේ කාලය ගත කළෝය. සැකකටයුතු නෞකාව තිබුණු ප්‍රදේශය ලංකාවට වඩා නැඟෙනහිරින් තිබුණු නිසා ලංකාවට එළිය වැටීමට පැයකට පමණ ප්‍රථම එම ප්‍රදේශයට හිරු එළිය පතිත වේ. ඒ අනුව තව පැය දෙකහමාරක් පමණ නොඉවසිල්ලෙන් බලා සිටීමට සිදුවිය.

ලංකාවේ වේලාවෙන් හරියටම පාන්දර 4.10ට සාගර නෞකාවෙන් සංඥා පණිවුඩයක් ලැබිණි. සැකකටයුතු නැවෙන් එම නැව පිළිබඳව දෙන ලද විස්තර එහි අඩංගු විය. කපිතාන් ට්‍රැවිස් ජාත්‍යන්තර සංඥා ජාලයේ 16 වැනි චැනලය ඔස්සේ සැකකටයුතු නෞකාවට කතාකොට විස්තර ලබාගෙන ඇත. මෙහෙයුම් කාර්යය මණ්ඩලය විනාඩි කිහිපයක් ඇතුළත එම විස්තරවල සත්‍ය – අසත්‍යතාව තහවුරු කර ගත්තේය. ලබාදී ඇති සියලු විස්තර අසත්‍ය ඒවා විය. අප සොයන ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. ආයුධ ගබඩා නැව මෙය විය යුතුය යන්න 80%ක පමණ සනාථ විය. එහෙත් ඉතිරි 20%ත් ඉතා වැදගත්ය. ලබාදී ඇති විස්තර අසත්‍ය බව සංඥාවකින් සාගර නැවට එවේලෙහිම දන්වන ලදී.

ඊට විනාඩි 30කට පමණ පසු කපිතාන් ට්‍රැවිස්ගේ දුරකථන ඇමැතුමක් චන්ද්‍රිකා මාර්ගයෙන් මෙහෙයුම් මැදිරියට ලැබිණි.

‘සර්, මම ඉස්සර වෙලාම කතා කළාම ඒ නැවේ කැප්ටන් හිතුවේ ඇමෙරිකන් නේවි කියලා. දැන් හිතාගෙන ඉන්නේ ඉන්දුනීසියන් නේවි කියලා. අපේ නේවි එක මේ පැත්තට එයි කියලා කවුරුවත් හීනෙකින්වත් හිතන්නේ නැහැ.’

නිරක්‍ෂ රේඛාව අසලදී වතුර සහ ඉන්ධන ලබා ගන්නා අවස්ථාවේදී අපේ නෞකා හඳුනා ගැනීමට නැව් බඳේ ඇති නම සහ අංකයට උඩින් තීන්ත ගා මකා දමනු ලැබිණි. කපිතාන් ට්‍රැවිස් ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් කතා කර ඇත්තේ ඇමෙරිකානු ජාතිකයකු කතා කරන ආකාරයටය. ඔහු සාමාන්‍යයෙන් කතා කරනුයේත් ඒ ආකාරයටය.

‘සර් මේ නැව වේගය තව පොඩ්ඩක් වැඩි කරගෙන පැනලා යන්න හදනවා. අපිට ඕන කරන නැව වගේ තමයි දැන් පෙනෙන්නේ. එයා නවත්තන්න කිව්වට නවත්තන්නේ නැහැ. අපි අතරේ දුර කි.මී. 3කට වඩා නැහැ.’
‘හොඳයි එහෙනම් කිට්ටු කරලා නැවට උඩින් යන්න වෙඩි මුර කිහිපයක් තියලා බලන්න නවත්තනවාද කියලා’

‘වෙරි වෙල් සර්’ (එසේ කරන්නම්)
දැන් වේලාව පාන්දර 5ට පමණය. ආරක්‍ෂක ලේකම්ට දුරකථනයෙන් සැකකටයුතු නැව සොයා ගැනීම පිළිබඳව සහ එම අවස්ථාව වන විට ඇති තත්ත්වය පිළිබඳ පැහැදිලි කිරීමක් කළෙමි. ඔහු එම අවස්ථාවේදී නාවික හමුදාවට සුබ පතමින් මේ වේලාවට ජනාධිපතිවරයා අවදිව ඇති බැවින් එතුමාවද දැනුවත් කරන ලෙස මට දැන්වීය. මම එසේ කළෙමි.

විනාඩි 15කට පමණ පසු කපිතාන් ට්‍රැවිස්ගෙන් නැවතත් දුරකථන ඇමැතුමක් ලැබිණි.

‘සර්, මෙයා නවත්තන්නේ නැහැ. අපි නැවට උඩින් වෙඩි තියෙන කොට මෝටාර් ගැහුවා. මේක ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. කියලා දැන් හොඳටම කන්ෆර්ම් (සහතිකයි). මෙයාව ඉවරයක් කරලා දාන්නම්. ‘සුරනිමලත්’ දැන් ළඟ ඉන්නවා.’
‘ඔව්, ඩිස්ට්‍රෝයි (විනාශ) කරන්න. දැන් අපිට අවශ්‍ය සියලුම සාධක තියෙනවා.’

‘වෙරි වෙල් සර්’
2006 සැප්තැම්බර් සහ 2007 පෙබරවාරි මාසවල විනාශ කරන ලද ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. නෞකා තිබුණේ ලංකාවේ ආර්ථික මුහුදු සීමාව (කි.මී. 400) තුළ හා ජාත්‍යන්තර මුහුදේය. නමුත් දැන් නිරීක්‍ෂණය කරන ලද යාත්‍රාව ඇත්තේ ඉන්දුනීසියාවේ ආර්ථික මුහුදු සීමාව ආසන්නයේය. ඒ නිසා මෙය පරිස්සමෙන් කළ යුතුය. මාර්තු 19 වැනි දින උදයේ 9 පමණ වන විට එම ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. යාත්‍රාව මුහුදුබත් කෙරිණි. මුහුදුබත් වීමට පෙර එහි අවි ආයුධ තිබුණු බව සනාථ කරමින් නෞකාව තුළ පිපිරීම් ගණනාවක් සිදුවුණු බව ‘සාගර’ නැවෙන් සංඥාවක් ලෙසින් එවන ලද මූලික වාර්තාවේ සඳහන් විය.

නෞකා කණ්ඩායමට ආපසු ඒමට උපදෙස් දෙනවාත් සමඟම දෙවැනි නැව් කණ්ඩායමටද සැකකටයුතු නැවක් නිරීක්‍ෂණය විය. එහි විස්තර සෙවීමේදී එයත් විනාශ කළ නෞකාව වැනි සැකකටයුතු නෞකාවක් විය. එම නැවේ වේගය පළමු නැවට වඩා තරමක් වැඩි විය. මේ නිසා පළමු නැව් කණ්ඩායමටද දෙවැනි නැව් කණ්ඩායම ඇති ප්‍රදේශයට හැකි ඉක්මනින් ගොස් දෙවැනි නැවද කොටු කර ගැනීමට සහාය දෙන ලෙස උපදෙස් දුන්නෙමි. දෙවැනි සැකකටයුතු නෞකාවට ළඟා වූ දෙවැනි නැව් කණ්ඩායමට, සැකකටයුතු නැවට නමක් හෝ කොඩියක් හෝ ලියාපදිංචි කළ වරායක නමක් හෝ නොතිබෙන බව නිරීක්‍ෂණය විය. ජාත්‍යන්තර මුහුදු සන්නිවේදන ජාලය වන චැනල් 16න් එම නැවට ආමන්ත්‍රණය කළ විට එය නොනවත්වාම පලා යෑමට උත්සාහ කළේය. මේ අවස්ථාවේදී එම නැවට උඩින් යන සේ ප්‍රධාන අවියකින් වෙඩි තබන ලෙස දෙවැනි නැව් කණ්ඩායමේ නායකයා ලෙස කටයුතු කළ කපිතාන් දිමුතු ගුණවර්ධනට උපදෙස් දුන්නෙමි. එසේ වෙඩි මුර දෙකක් තැබූ විට සැකකටයුතු නෞකාව නැවතිණි. ඒ වන විට කපිතාන් ට්‍රැවිස්ගේ නැව් කණ්ඩායමත් එම ස්ථානයට ළඟා විය. මෙම විස්තර ‘සමුදුර’ නෞකාවේ අණදෙන නිලධාරි වරින් වර චන්ද්‍රිකා දුරකථන මාර්ගයෙන් අපිව දැනුවත් කළේය. මෙවර කපිතාන් ට්‍රැවිස්ගෙන් දුරකථන ඇමැතුමක් ලැබිණි.

‘සර්, මේ නැව ‘හියුමන් ස්මග්ලින්’ (අනවසරයෙන් පුද්ගලයන් ප්‍රවාහනය) කරන නැවක් ගැහැනු, පොඩි ළමයි සහ පිරිමි විශාල පිරිසක් නැවේ උඩ තට්ටුවට ඇවිල්ලා අත් උස්සගෙන ඉන්නවා.’

ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. ය මුදල් සෙවීම සඳහා මත්ද්‍රව්‍ය විකිණීම, මුදල් අය කර ඕස්ට්‍රේලියාව වැනි රටවලට හොරෙන් පුද්ගලයන් ප්‍රවාහනය කිරීම වැනි තහනම් කටයුතුවල නිරතව සිටියේය. සැකකටයුතු නැවකි. බොහෝ දුරට ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. නැවකි. නමුත් මෙය විනාශ කළ නොහැකිය. එසේ කළහොත් අහිංසක ජීවිත ගණනාවක් විනාශ වනු ඇත. කි.මී. දහස් ගණනක් අෑත සිට මෙම නැව ලංකාවට ගෙන ඒමට උත්සාහ කළහොත් අප දියත් කළ රහස්‍ය මෙහෙයුම ඒ අවට රටවල් දැනගැනීමට ඉඩ තිබිණි. සමහර විට අනවසරයෙන් ප්‍රවාහනය කරන මිනිසුන්ට අමතරව එම නැවේ අවි ආයුධ තිබෙන්නට ඇත. නමුත් එය විනාශ කළ නොහැකිය.
‘ට්‍රැවිස්, ඒ නැවට යන්න දෙන්න. ඔයගොල්ල ඔතැනින් ඉවත් වෙන්න. අනෙක් කණ්ඩායමත් සමඟ ආපසු එන්න පිටත් වෙන්න’

ටික වේලාවකට පසුව සැකකටයුතු නැව ඉන්දුනීසියාව දෙසට යාත්‍රා කරන බව කපිතාන් ට්‍රැවිස් මට දැන්විය. මේ සිද්ධිය පිළිබඳව සම්පූර්ණයෙන් ආරක්‍ෂක ලේකම් සහ ජනාධිපතිවරයාව දැනුවත් කළෙමි.
කිලෝමීටර් දහස් ගණනක් අෑත ඉන්දුනීසියානු මුහුදු තීරයට ගොස් ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. නැව් විනාශ කිරීම පිළිබඳව සියලුම පුවත්පත්, රූපවාහිනී නාළිකා, ගුවන්විදුලි නාළිකා විසින් නාවික හමුදාවට මහත් ප්‍රසිද්ධියක් ලබා දුන්නේය. ජාත්‍යන්තරවද ප්‍රසිද්ධියක් ලැබිණි.

2009 මැයි 19 වැනිදා ලැබූ යුද ජයග්‍රහණයෙන් පසුව සාමාන්‍ය ජන ජිවිතය ආරක්ෂා කිරීමට හා දමිළ පුරවැසියන් හමුදා භාරයට ගෙන ඔවුන්ගේ මානුෂික අවශ්‍යතා සපුරා දුන් අන්තිම අද්මිරාල් වසන්ත කරන්නාගොඩ මහතා ලියූ අධිෂ්ඨානය ග්‍රන්ථයේ තවදුරටත් මෙසේ සඳහන් වී ඇත.

පිටුව 422 – ප්‍රභාකරන් මුහුදෙන් පැනයෑම
2009 මාර්තු මාසය වන විට ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. ත්‍රස්තවාදයට විරුද්ධව දියත් කරන ලද මානුෂික මෙහෙයුමේ අවසානය පෙනෙන තෙක් මානයේ තිබිණි. 2009 ජනවාරි මස ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. මූලස්ථානය වූ කිලිනොච්චියද යුද හමුදාව අත්පත් කරගත් අතර මුලතිව් ප්‍රදේශයට ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. ය ශීඝ්‍රයෙන් පසුබසිමින් සිටියේය. යුද හමුදාව තුන් පැත්තකින් වටකර එළවා එළවා පහර දුන්නේය.

ගුවන් හමුදාවද යුද පිටියේ ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. ප්‍රබල ස්ථානවලට ගුවනින් පහර දෙමින් ඉදිරියට යන යුද හමුදා සේනාංකවලට ඉතා හොඳ සහායක් දෙමින් තිබිණි.

යුද සහ ගුවන් හමුදා පහරකමින් ශීඝ්‍රයෙන් මුලතිව් ප්‍රදේශයට කොටුවන ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. සාමාජිකයන් මුහුදින් පලා යෑම වැළැක්වීමට ඒ වන විට මුලතිව් අවට මුහුදු ප්‍රදේශයේ විශේෂ මෙහෙයුමක් නාවික හමුදාව යොදා තිබිණි. මෙම මෙහෙයුම නාවික හමුදා යාත්‍රාවලින් සියයට 85ක් පමණ යොදා අර්ධ වළලු 4ක් සේ නාවික යාත්‍රා මුලතිව් අවට මුහුදු ප්‍රදේශය ආවරණය කරමින් ස්ථානගත කර තිබිණි.

2009 මාර්තු මැද වන විට ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. ග්‍රහණයෙන් මිදී ධීවර බෝට්ටු මඟින් මුහුදෙන් පැන යෑමට උත්සාහ කළ සාමාන්‍ය වැසියන් රැගත් බෝට්ටු 900කට වැඩි ප්‍රමාණයක් සහ දමිළ සිවිල් වැසියන් 24,000කට වැඩි සංඛ්‍යාවක් නාවික හමුදාව විසින් බේරා ගනු ලැබ ආරක්‍ෂා සහිතව පුල්මුඩේ ප්‍රදේශයට හෝ පේදුරුතුඩුව ප්‍රදේශවලට ගෙනැවුත් බලධාරීන්ට භාරදීමට කටයුතු කරන ලදී.

මෙය ත්‍රිවිධ හමුදාවල සියලුම පුද්ගලයන් ඉතා උදේ‍යාගයෙන් මහත් අධිෂ්ඨානයෙන් කණ්ඩායම් හැඟීමෙන් යුතුව සතුරාට එරෙහිව තම උපරිම ශක්තිය යොදමින් සිටි කාල පරිච්ඡේදයක් විය.

අන්තිම වර්ග කි.මී. 8ට කොටු වී සිටින ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. නායකයන් සහ සෙසු සාමාජිකයන් 300,000ක් පමණ සාමාන්‍ය සිවිල් වැසියන් ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. යේ ආරක්‍ෂාවට ප්‍රාණ ඇපකරුවන් ලෙස බලෙන් රඳවාගෙන තිබිණි. මේ නිසා යුද හමුදාවට සිවිල් වැසියන්ට අනතුරක් නොවන පරිදි ඹ්.ඊ.ඊ.ඡ්. සාමාජිකයන් පමණක් කොටු කර ගැනීම හෝ විනාශ කිරීම ඉතා සූක්ෂ්මව කළ යුතුව තිබූ කාරණයකි. මෙයට යම්කිසි කාලයක් ගත වනු ඇත. යුද හමුදාවට මෙම කාලය නිශ්චිත වශයෙන් කිව නොහැකිය. එවැනි වාතාවරණයක කොපමණ කාලයක් නාවික හමුදාවට මුහුදේ විශාල යාත්‍රා ප්‍රමාණයක් යොදමින් ආරක්‍ෂක වළලු 4ක් නඩත්තු කිරීම විශාල අභියෝගයක් විය. එහෙත් එය කෙසේ හෝ කළ යුතුව තිබූ කාර්යයකි.

ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදා ඉතිහාසයේ කවදාවත් මෙවැනි අභියෝගයකට මුහුණ දී නැත. ඉදිරියට එසේ සිදුවන එකකුත් නැත. ලෝක ඉතිහාසයේ දෙවැනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසුව මෙවැනි විශේෂ තත්ත්වයේ ආරක්‍ෂක වළලු මුහුදේ යොදා තිබුණේ එක්වරක් පමණි. ඒ 1963 වර්ෂයේ එකල සෝවියට් රුසියාව විසින් කියුබාවට මිසයිල සැපයීම වැළැක්වීම සඳහා ඇමෙරිකානු නාවික හමුදාව විසින් කියුබානු මුහුදු සීමාව අසල එළන ලද ආරක්‍ෂක වළල්ලයි. ඇමෙරිකාව එවකට සිටි මහ බලවතුන් දෙදෙනාගෙන් එක් කෙනෙකි. ඇමෙරිකානු නාවික හමුදාව ලෝකයේ විශාලතම නාවික හමුදාවයි. එවැනි කාර්යයක් දීර්ඝකාලීනව අඛණ්ඩව කරගෙන යෑමට ඔවුනට අවශ්‍ය සම්පත් තිබිණි. එහෙත් ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාවට එවැනි සම්පත් තිබුණේ නැත.

මේ ආකාරයට මානුෂික මුහුණුවරකින් යුතුව සිවු වැනි ඊළාම් යුද්ධයේ ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන් අනුපමේය දායකත්වයක් ලබාදුන් අද්මිරාල් කරන්නාගොඩට එරෙහිවත් දැන් චෝදනා එල්ල කරමින් සිටී. ඒ ජිනීවා කොමිසම හමුවට රැගෙන ගොස් දඬුවම් කිරීමට දැයි දැන් සැකයක් මතු වී තිබේ.

ඔවුන් ඒ වෙනුවෙන් අද්මිරාල් කරන්නාගොඩට එරෙහිව ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ පුද්ගලයන් 11 දෙනකු පැහැර ගත් සිද්ධියකි. එය 2008 වසරෙදී වැල්ලවත්ත ප්‍රදේශයේ සිදුවූ පැහැර ගැනීමකි.

එහෙත් එවකට මෙම සිදුවීමට අදාළව චෝදනා එල්ල වුණෙත් අත්අඩංගුවට ගත්තෙත් එවකට නාවික හමුදාවේ සේවය කළ ලුතිනන් කමාන්ඩර් සම්පත් මුණසිංහ ඇතුළු සිවු දෙනෙකි. මේ සිදුවීම සම්බන්ධ යැයි සැක කෙරෙන ‘නේවි සම්පත්’ නොහොත් සම්පත් මුණසිංහ පිළිබඳව පොලිසියට පැමිණිලි කළෙත් අද්මිරාල් කරන්නාගොඩය. එදා ඔහු මේ සිදුවීම පිළිබඳව හිටපු ආරක්‍ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතාවද දැනුවත් කර තිබිණි.

කෙසේ හෝ අපරාධ පරීක්‍ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව මේ සම්බන්ධව පුළුල් ලෙස සොයා බැලීමටද කටයුතු කළේ අද්මිරාල් කරන්නාගොඩගේ ඉල්ලීමට අනුවයි. මේ නිසා 2011 වසරේදී අධිකරණය හමුවේ ඕ වාර්තාවක් මඟින් කරුණු වාර්තා කිරීමටද රහස් පොලිසිය කටයුතු කර තිබිණි. එහෙත් 2015 යහපාලන රජය බලයට ආපසු රහස් පොලිසිය හමුවට පැමිණෙන නේවි සම්පත් පවසන්නේ වෙනම කතාවකි.

ඒ අනුව ඔහු අද්මිරාල් කරන්නාගොඩ තමන්ගෙන් පළිගැනීම සඳහා මෙම සිදුවීමට තමන් පැටලූ බව හා ඊට සෘජුවම වගකිව යුතු වන්නේ අද්මිරාල් කරන්නාගොඩ සමඟ සමීපව සිටි හිටපු නාවික හමුදා මාධ්‍ය ප්‍රකාශක කමාන්ඩර් ඩී.කේ.පී. දිසානායක, ත්‍රිකුණාමල බුද්ධි ප්‍රධානියාව සිටි කමාන්ඩර් සුමිත් රණසිංහ, කොළඹ වරාය ත්‍රස්තවාදීන්ගෙන් බේරා ගැනීමට කැපවී සිටි කමාන්ඩර් චන්දන හෙට්ටිආරච්චි ඇතුළු නිලධාරීන් බවය. එමෙන්ම අද්මිරාල් කරන්නාගොඩගේ ලේකම්වරයා ලෙස කටයුතු කළ රියර් අද්මිරාල් ෂෙමාල් ප්‍රනාන්දුගෙන් ලබා ගන්නා ප්‍රකාශයක්ද සී.අයි.ඩී.ය ප්‍රයෝජනයට ගත්තේය. එමෙන්ම නාවික හමුදාවේ ලුතිනන් කමාන්ඩර්වරයෙක් වූ වෙලගෙදර නේවි සම්පත්ගේ අඩි පාරේ යමින් අද්මිරාල් කරන්නාගොඩට එරෙහිව තොරතුරු දෙන්නේය.

එහෙත් රියර් අද්මිරාල් ෂෙමාල් ප්‍රනාන්දු මහතා 2010 වසරේදී අපරාධ පරීක්‍ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට ප්‍රකාශයක් ලබා දෙමින් පවසා තිබුණේ අද්මිරාල් කරන්නාගොඩට එරෙහිව නොවේ. ඔහු මෙම ප්‍රකාශය ලබාදෙන කාලය වන විට පැහැරගත් පුද්ගලයන් පිළිබඳව තොරතුරු රැසක් නේවි සම්පත්ට එරෙහිව සාක්‍ෂි වශයෙන් සොයාගෙන තිබිණි. ඒ 2009 වසරේදීය.

මෙවැනි පසුබිමක් තුළ යහපාලන රජය බලයට පත් වීමෙන් පසු අද්මිරාල් කරන්නාගොඩට එරෙහිව තොරතුරු එක්රැස් කරමින් මේ සූදානම් වන්නේ ඔහු චූදිතයෙක් බවට පත් කිරීමට බව දැන් පැහැදිලිය.

ප්‍රශ්නය මෙතැනින් අහවර වන්නේ නැත. එළැඹෙන කාලය තුළ අද්මිරාල් කරන්නාගොඩ සිරගත කොට ජිනීවා ලොක්කන්ගේ හා දමිළ ඩයස්පෝරාවේ එල්.ටී.ටී.ඊ. හිතවතුන් සතුටු කිරීමට බැරි නැත.

රටක පැවැත්මට ඒ රටේ ජාතියක් සිටිය යුතුය. ඔවුන් ශ්‍රී ලාංකික වුවත් ඒ ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගේ එදිනෙදා ජීවිතයට තර්ජනයක් වන ත්‍රස්තවාදය පරාජය කළ යුතුය. සාමය ස්ථාපිත කළ යුතුය.

එමෙන්ම සාමය ගොඩනැඟීමට නම් ත්‍රස්තවාදයට එරෙහිව නීතිය ක්‍රියාත්මක කළ යුතුය. ඒ නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී ඒ වෙනුවෙන් කැප වූ සොල්දාදුවන්ට පැවරෙන වගකීම සුළුපටු නැත. ජීවිත පරිත්‍යාගයෙන් ඒ වගකීම ඉටු කිරීමට ඔවුහු බැඳී සිටිති.

අද්මිරාල් කරන්නාගොඩ ඇතුළු අපේ රණවිරුවන් ඒ වගකීම ඉටු කළ බව නොරහසකි. එසේ නම් රණවිරුවන්ට එරෙහිව පිටරැටියන් සතුටු කිරීමට රණවිරු දඩයම ක්‍රියාවට නැංවීමට රට පාලනය කරන උදවිය අවනත නොවිය යුතුය.

ඉන්දීය රජය පාකිස්තානයට එරෙහිව යුද ප්‍රකාශ කළේ ත්‍රස්තවාදය මූලික කොටගෙනය. ඉදින් ත්‍රස්තවාදය ඉදිරියේ ශ්‍රී ලංකාවටත් ඒ අයිතිය තිබිය යුතුය. අපේ රටේ බලධාරීන් මේ වග සිහි තබා ගෙන ජිනීවා ලොක්කන්ට නිසි පිළිතුරු ලබා දිය යුතුමය.

කේ.එස්. උදයකුමාර් උපුටාගැණීම  මව්බිම

බලපත්‍රයක් නොමැතිව ඇතකු සන්තකයේ තබාගත් බවට එල්ල කරන ලද චෝදනා ප්‍රමාණවත් ලෙස ඔප්පු කිරීමට නීතිපතිවරයා අසමත් වී ඇති හෙයින් එම චෝදනාවට ලක්ව සිටි පූජ්‍ය උඩුවේ ධම්මාලෝක හිමියන් නි‍ෙදාස් කොට නිදහස් කිරීමට කොළඹ මහෙස්ත්‍රාත් විනිසුරු සම්පත් විජයරත්න මහතා නියෝග කළේය.

දීර්ඝ නඩු විභාගයකින් අනතුරුව තීන්දුව ප්‍රකාශයට පත් කරමින් මහාධිකරණ විනිසුරු විජයරත්න මහතා ප්‍රකාශ කර සිටියේ බලපත්‍රයක් නොමැතිව අලි පැටවකු සන්තකයේ තබා ගැනීම නිසා වන සත්ත්ව හා වෘක්ෂලතා ආඥා පනත යටතේ පොදු දේපළක් ලෙස නම්කර ඇති අලියකු සොර බඩුවක් ලෙස දනිමින්ම සන්තකයේ තබාගැනීම යන චෝදනා විත්තිකාර ධම්මාලෝක හිමියන්ට එරෙහිව එල්ල කර තිබුණත් ඒවා සාධාරණ සැකයකින් තොරව ඔප්පු වී නොමැති බවයි.

මෙම අලියා විත්තිකාර ස්වාමීන් වහන්සේ භාරයේ තිබූ බවට තහවුරු කෙරෙන සාක්ෂි කිහිපයක් පැමිණිල්ල විසින් ඉදිරිපත් කර තිබුණද එල්ල කර තිබෙන චෝදනා ඔප්පු කිරීමට තරම් ඒවා ප්‍රමාණවත් නොවන බව විනිසුරු විජයරත්න මහතා සිය තීන්දුව ප්‍රකාශ කරමින් කියා සිටියේය.

ප්‍රශ්නගත අලියාගේ බලපත්‍රයක් තිබෙන බවටත් එය ඉදිරිපත් කරන බවටත් දුරකථනය ඔස්සේ විත්තිකාර උඩුවේ ධම්මාලෝක හිමියන් ප්‍රකාශ කළේ යැයි මෙම නඩුවේ පළමුවැනි සාක්ෂිකරු ලෙස නම්කර තිබූ එවකට වනජීවී නියෝජ්‍ය ඇමැති වසන්ත සේනානායක මහතා අධිකරණය හමුවේ සාක්ෂි දෙමින් ප්‍රකාශ කර තිබිණි. විනිසුරුවරයා සිය තීන්දුව ඔස්සේ ප්‍රකාශ කළේ පළමුවැනි සාක්ෂිකාර ඇමැතිවරයා ඉදිරිපත් කරන ලද සාක්ෂියද පිළිගත නොහැකි බවයි.

සමස්තයක් වශයෙන් ඉදිරිපත් වූ සාක්ෂිවලින් විත්තිකාර ස්වාමීන් වහන්සේට එරෙහිව ඉදිරිපත් කර තිබූ චෝදනා සාධාරණ සැකයකින් තොරව ඔප්පු කිරීමට පැමිණිල්ල අසමත් වී ඇති හෙයින් විත්තිකාර ධම්මාලෝක හිමියන් නි‍ෙදාස් කොට නිදහස් කරන බවද විනිසුරුවරයා සිය තීන්දුව තුළින් වැඩිදුරටත් සඳහන් කළේය.

මෙම නඩු තීන්දුව ප්‍රකාශයට පත්කර අවසන් වීමෙන් පසුව අධිකරණය ඇමැතූ ජේ‍යෂ්ඨ රජයේ නීතිඥ ජනක බණ්ඩාර මහතා මෙම තීන්දුවට එරෙහිව පැමිණිල්ල අභියාචනයක් ඉදිරිපත් කිරීමට අපේක්ෂා කරන බව දැන්වීය.
වැඩිදුරටත් කරුණු දැක්වූ රජයේ නීතිඥ බණ්ඩාර මහතා මෙම නඩුවට පාදක වී සිටින අලියා දැනට උඩවලව ඇත් අතුරු සෙවණේ රඳවා සිටින අතර එම අලියා වනජීවී අධ්‍යක්ෂවරයා වෙත භාරදෙන ලෙස නියෝගයක් කරන්නැයි ඉල්ලීය. ඒ අනුව අදාළ අලියා වනජීවී අධ්‍යක්ෂවරයා වෙත භාරදෙන ලෙසද අධිකරණය නියෝග කළේය.

2015 වසරේ ජනවාරි මස 27 වැනිදා හෝ ඊට ආසන්න දිනයක කිරුළපන, ඇලන්මැතිනියාරාම විහාරස්ථානය තුළ බලපත්‍රයක් නැති අලි පැටවකු සන්තකයේ තබාගැනීම තුළින් වන සත්ත්ව හා වෘක්ෂලතා ආඥා පනත සහ පොදු දේපොළ පනත යටතේ වරදක් සිදුකර ඇතැයි චෝදනා කරමින් උඩුවේ ධම්මාලෝක හිමියන්ට එරෙව නීතිපතිවරයා මෙම නඩුව ගොනු කළේය.
මෙම නඩුවේ පැමිණිල්ල වෙනුවෙන් ජේ‍යෂ්ඨ රජයේ නීතිඥ ජනක බණ්ඩාර මහතා පෙනී සිටියේය.

විත්තිකාර උඩුවේ ධම්මාලෝක හිමියන් වෙනුවෙන් සමිත කල්හාර, රොෂාන් අබේරත්න යන නීතිඥවරු සමඟ ජනාධිපති නීතිඥ ප්‍රසන්න ලාල් ද අල්විස් මහතා පෙනී සිටියේය.

ඡායාරූප – උදේශ් රණසිංහ

Danielle Ryan Courtesy RT

Danielle Ryan is an Irish freelance writer based in Dublin. Her work has appeared in Salon, The Nation, Rethinking Russia, teleSUR, RBTH, The Calvert Journal and others. Follow her on Twitter @DanielleRyanJ

Justin Trudeau is in trouble — big trouble. But who could ever have guessed that the media darling and international poster-boy for progressivism was actually just another snake in the grass?

Trudeau is facing explosive allegations that he pressured Canada’s ex-attorney general Jody Wilson-Raybould to drop a bribery probe into Quebec-based firm SNC Lavalin (details here). Wilson-Raybould testified that officials, including Trudeau himself, “barraged” her with demands and veiled threats” to drop criminal charges and said she believes her refusal to comply explains her abrupt demotion. If the allegations are true, this is bare-faced corruption. But Canada’s swoon-worthy (apparently) prime minister is dismissing calls for his resignation.

Trudeau’s refusal to back down reminds me of someone. Oh, who could it be? Ah yes, that other faux-progressive who is likewise accustomed to getting a free pass from the media because he makes all the right sounds with his mouth: It’s France’s Emmanuel Macron, of course. Macron’s approval rating dipped to a mortifying low of 18 percent last year, but he is somehow still around to tell the tale — even after four months of non-stop street protests against his failing neoliberal government.

Trudeau and Macron belong to the same breed of politician. When they open their mouths, they appear to be the very antithesis of the likes of Donald Trump, who displays his monstrous nature for all to see. But the Macrons and the Trudeaus of the world are monsters in disguise — and they are just as dangerous. They exhibit extreme arrogance, running around lecturing the world on right and wrong, claiming a position on the moral high-ground. It’s all a bad joke.

Their so-called progressivism is purely for show. They are, underneath it all, fakes, frauds and liars — talking the talk, but never walking the walk. There are endless examples of Trudeau’s flagrant dishonesty — and the SNC Lavalin scandal is actually far less offensive than some of Trudeau’s other sins against peoplekind.

Remember peoplekind”? The word Trudeau used instead of mankind” in a blatant effort to win progressive brownie points, believing such pathetic tokenism is a good enough alternative to actually doing something tangible that might benefit peoplekind” in any substantial way.

Also on rt.com 5 times Macron gave other leaders advice, and he now boasts an approval rating of… under 30%

Environmentalist? Not if there’s money to be made

‘Trudeau the environmentalist’ is a myth. While he made a rousing speech at the Paris climate talks in 2015 and promised to develop a low-carbon economy and tackle climate change, actions speak louder than words. His government pushed the Trans Mountain pipeline expansion, despite massive environmental protests against it — and campaign promises to end fossil fuel subsidies must have slipped his mind after the election.

He even received a standing ovation at an oil industry gathering in 2017 for saying: No country would find 173 billion barrels of oil in the ground and just leave them there.”

Women’s rights defender? To a point

While Trudeau has been a vocal supporter of the #MeToo movement, his government tried to quash a lawsuit over allegations of rampant sexual misconduct within the Canadian Armed Forces, leading to more accusations of hypocrisy. He has defended selling military equipment to Saudi Arabia, which undoubtedly is greatly to the benefit of women and children suffering famine in Yemen.

Oh, and then there’s the groping allegations, but those are just par for the course these days.

Human rights defender? Depends on the humans

Last year, Trudeau publicly apologized for the fact that Canada rejected a ship carrying 900 Jewish refugees from Europe in 1939, saying that he was sorry for the callousness” of Canada’s response at the time and for not apologizing sooner.

He then went on to link modern anti-Semitism to the Boycott, Divestment, Sanctions (BDS) movement — a peaceful movement for Palestinian human rights. Only some crimes against humanity matter to the likes of shameless conmen like Trudeau.

Now he’s digging in his heels in the face of serious and credible allegations of corruption. The hypocrisy and duplicitousness of Canada’s anointed king of progressivism knows no bounds.

The statements, views and opinions expressed in this column are solely those of the author and do not necessarily represent those of RT.

https://www.rt.com/op-ed/452696-trudeau-corruption-scandal-fraud/

අද (01) දින මාධ්‍ය සාකච්ඡාවට සහභාගි වූ නියෝජිතයින්

• පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී තාරක බාලසූරිය මහතා
• පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ඉන්දික අනුරුද්ධ මහතා
• පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී පියල් නිශාන්ත මහතා

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී තාරක බාලසූරිය මහතා

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විසින් ගෙන එන 20 වැනි ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට සහාය දෙන්න කියලා අනුර කුමාර දිසානායක මන්ත්‍රීවරයා ඉල්ලිමක් කළා. 20 වෙනි සංශෝධනය ගැන මේ වෙලාවේ කතා කරන්නේ ඇයි කියන එකයි අපි කල්පනා කරන්නේ. විධායක ජනාධිපතික්‍රමය අහෝසි කරනවා කියන එක වෙනම දෙයක්. ජනතා විමුක්ති පෙරමුනෙන් ඉදිරිපත් කරලා තියෙන 20  වෙනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ඉදිරියට ගෙනියනවාද කියන එක තවත් දෙයක්. විධායක ජනාධිපතික්‍රමය අහෝසි කළ යුතුයි කියන අයත් සමහර විට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ඉදිරිපත් කරන 20 වෙනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට අකමැති වෙන්න පුලුවන් එහි තියෙන දුර්වලතා මත. වඩා වැදගත් වන්නේ මෙහි ප්‍රායෝගික තත්ත්වයයි. අනිවාර්යයෙන්ම ජනාධිපතිවරණයක් පැවැතිවෙන්න නියමිතව තියෙනවා. ඒ වගේම ජනාධිපතික්‍රමය ඉවත් කරනවා නම් ඡන්ද ක්‍රමය වෙනස් කරන්න වෙනවා. ඡන්ද ක්‍රමය වෙනස් කරනවා නම් ඒ සම්බන්ධයෙන්සාකච්ඡා කරලා එකගතාවයකට එන්න වෙනවා. මිශ්‍ර ක්‍රමයක් ගෙනාවොත් සීමා නිර්ණය කරන්න වෙනවා. මගේ පුද්ගලික මතය නම් ජනමත විචාරණයකට යන්න අවශ්‍යයි. ජනතාවගෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් ඉන්නේ ජනාධිපතිධූරය අවශ්‍යයි කියන තැනයි. ඒ වගේම අනුර කුමාර දිසානායක මහතා මේ යෝජනාව ගෙනත් ජනතාවගේ අවධානය වෙනතකට හරවනවා වෙන්න පුලුවන්. මේ මාසයේ ජිනිවා යෝජනා මාලාව සාකච්ඡා වෙනවා. රණවිරුවන්ට විරුද්ධව යුද අපරාධ චෝදනා එල්ල වෙලා කිසියම් ක්‍රියාදාමයකට යාමේ අවධානමක් තියෙනවා. මංගල සමරවිර මහතාගේ දේශපාලන ජිවිතයට වසර 30ක් පිරිම හා ජෝන් අමරතුංග මන්ත්‍රීවරයාගේ දේශපාලන ජිවිතයට වසර 40ක් පිරීම සිදුවුනා. මංගල සමරවිර දක්ෂ දේශපාලනඥයෙක් නිසා හිටපු සහ ඉන්න ජනාධිපතිවරු කිහිප දෙනෙක්ම ඇවිත් එතුමාගේ වේදිකාවේ කතා කරනවා අපි දැක්කා. එතුමාගේ ක්‍රියාදාමය බලපුවාම මානව හිමිකම් යෝජනාවට එකග වීමේ පාපකර්මයෙන් භව ගාණක් ගියාට මිදෙන්න බැහැ. විදේශ ඇමැතිකම එතුමාගේ භූදලයක් වගේ කරගෙන ගිහින් අපේ රට පාවා දුන්නා.

මුදල් ඇමැති කෙනෙක් විදියට ගත්තාමත් සිංගප්පුරු ගිවිසුම වැනි දේ ක්‍රියාත්මක වුනේ තනි තීරණයට එතුමාගේ කාලයේදීයි. එතුමා දක්ෂ දේශපාලනඥයෙක් වුනාට විදේශ ඇමැතිවරයෙක් විදියට රට පාවා දීමේ ක්‍රියාදාමයේ කොටස්කාරයෙක්.

පසුගිය 27 වැනිදාට බැදුම්කරයට වංචාවට වසර 4ක්. තවම කිසිවෙක්ට නිතියෙන් දඩුවම් දීලා නැහැ. මේක යටපත් කරන්න එපා. අඹ ගෙඩි කිහිපයක් හොරකම් කළාම හිරේ යනවා. මේ වගේ හොරකම් කරලා නිදහසේ ඉන්නවා. මෙතැන සමාජ සාධාරණත්වයක් නැති බවයි සාමාන්‍ය ජනතාවගේ අදහස වෙලා තියෙන්නේ.

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී පියල් නිශාන්ත මහතා

ගුරු හා විදුහල්පති ක්ෂේත්‍රයේ ප්‍රශ්නයක් ඇති වුනා. ආණ්ඩුව දරුවන්ගේ දෑස් පාදන ගුරුවරුන්ට කදුලු ගෑස් ගැහුවා. දරුවන්ගේ ඔලු ගෙඩි හදන ගුරුවරුන්ගේ ඔලු පැලුවා. අධ්‍යාපනයේ දැවැන්ත වෙනසක් කරනවා කියලා කරපු මේ වෙනස අපි තරයේ හෙළා දකිනවා. අද සමහර දේශපාලන පක්ෂ තමන්ගේ බලය වෙනුවෙන් තමන්ගේ පක්ෂයේ දැවැන්ත ඇද වැටීම් වෙනුවෙන් ගුරුවරු විදුහල්පතිවරු යොදා ගන්න බවත් අපි දකිනවා. මේ පහර දීම හෙළා දකින අතරේ දේශපාලකයින්ගේ අරමුණු වෙනුවෙන් ජිවිත බිලි දෙන්න ලෑස්ති වෙන්න එපා. අද වෙද්දි අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ ඇද වැටීමක් වෙලා. පාසල් පද්ධතිය විනාශ වෙලා. ගුරු ක්ෂේත්‍රය විනාශ වෙලා. පාසල් පද්ධතිය අපි බලාපොරොත්තු වුනු ඉලක්ක කරා ගෙනිහයන්න බැරි වෙලා. අධ්‍යාපන බලධාරීන් දැන්වත් මේ නාඩගම නතර කළ යුතුයි.

20 වෙනි සන්නිය පටන් ගන්න හදන්නේ අනුර කුමාර දිසානායක කියන ගුරුන්නාන්සේයි. ඔහු 20 වෙනි සන්නිය ගැන විපක්ෂ නායකවරයා සමග සාකච්ඡා කරන්න සූදානම්ලු. 19 වැනි සන්නිය නටලා රට නන්නත්තාර කරලා තියෙන වෙලාවක අනුර කුමාර ගුරුන්නාන්සේලා කියන විදියට 20 වැනි සන්නිය නැටුවොත් ඔහු කියන විදියටම රට අනාතයි. කුජීතයි. රට ආර්ථික වශයෙන් , සමාජයීය වශයෙන් වැටිලා වගේම දැවැන්ත දේශපාලන අර්බුදයකයි රට ඉන්නේ. මේ ප්‍රශ්නවලට 20 වැනි සන්නිය ගෙනත් විසදුම් දෙන්න බැහැ. රටටත් ජාතියටත් වින කරන මේ සන්නිය ගෙනත් විධායක ජනාධිපතික්‍රමය අහෝසි කරන්න අපි සූදානම් නැහැ. දැන් නැව් පිටින් ටොන් ගණන් කුඩු අපේ රටට එනවා. දේශලපාලන ආශිර්වාදයත් ඊට ලැබෙනවා. ඒ වුනාට රෝගීන්ගේ අසරණකම ගැන නම් බලන්නේ නැහැ. ජනතාව සුවපත් කරනවා වෙනුවට සුවපති නිදැල්ලේ. වකුගඩු රෝගීන්ට ප්‍රමාණවත් බෙහෙත් නැහැ. පිළීකා රෝහලේ වෛද්‍යවරුන් හා රෝගීන් කියන්නේ අත්‍යාවශ්‍ය බෙහෙත් නැති බවයි. තියෙන බෙහෙත් ටිකත් ප්‍රමිතයෙන් තොරයි. ඒ වුනාට තමන්ගේ හිතවත්තු මේ ජාවාරමේ ඉන්නේ. සුවපතිතුමනි, මාධ්‍ය සංදර්ශණ තියන්නේ නැතිව රෝහල්වලට ගිහින් රෝහල්වල අඩුපාඩි සොයා බලන්න. රෝගින් සිටින්නේ ඛේදනීය තත්ත්වයක. වකුගඩු හා පිළීකා රෝගීන්ට අත්‍යාවශ්‍ය බෙහෙත් ටිකවත් ලබා දෙන්න.

රනිල් වික්‍රමසිංහ ආන්ඩුවේ අවසාන අයවැය තීරණාත්මක අයවැයක්. සුන්දර වචන සෙට් එකක් එක්ක අයවැය ඉදිරිපත් කරයි. ජනතාවට සිනි බොල ටොපි චොකලට් දෙයි. ප්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාල එක්ක ක්‍රියාත්මක කරන්න හදන වැඩපිළීවෙල දැක්කාම තේරෙනවා ජනතාව අන්දන්න ලෑස්ති වෙන්න හදන බව පේනවා. රටේ රාජ්‍ය සේවකයාට වගේම පුද්ගලික සේවකයාටත් සහන අවශ්‍යයි. අපි වීදි සටන් වලට බැහැලා දුක් විදින ජනතාව වෙනුවෙන් දැඩික්‍රියාමාර්ග ගන්න සූදානම්.

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ඉන්දික අනුරුද්ධ මහතා

ආණ්ඩුව පටන් ගත්ත දවසේ මේ දකවා ගොවීන් කම්කරැවන් වෘත්තීයවේදින් ගුරුවරුන් විශෟව විද්‍යාල ශිෂ්‍යයින් ආණ්ඩුවට එරෙහිව පෙළ ගැසුනා. ආන්ඩුව දකුණු අත කරන දේ වම් අත දන්නේ නැහැ වගේ, ආන්ඩුවට අවශ්‍ය දේ කළා මිස රටට අවශ්‍ය දේ කලේ නැහැ. රට දිනෙන් දින ආර්ථිකයෙන් විරැකියාවෙන් කඩා වැටිලා ස්ථාවරත්වය නැති වුනා. අධ්‍යාපනයට සියයට 6ක් වෙන් කරනවා කියලා ඇවිත් කිසි දෙයක් කරන්න බැරි වුනා.

දැන් ආන්ඩුවේම පාර්ශ්වයන් වුන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ නැවතත් 20 වෙනි සංශෝධනය ගේන්න යනවා. කළින් ගෙනත් අධීකරණ මතය ප්‍රකාශ කරලා තියෙනවා. මේ ගැන විපක්ෂ නායකතුමා එක්ක සාකච්ඡා කරන්න හදනවා. විපක්ෂ නායකතුමා ජනතාව වෙනුවෙන් සාකච්ඡාවලට එක්වෙයි. හැබැයි අපි දන්න ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට බැහැ රටේ පොදු ජනතාවගේ ඉල්ලීම් ඉටු කරන්න බැහැ. 6 දෙනෙක් පාර්ලිමේන්තු ආවේ මුලු රටෙන් ම ඡන්ද ලක්ෂ 5ක් අරන්. වැඩ කරන්න හදන්නේ ඒ අය තමයි නායකයෝ කියලා හිතාගෙන. රටේ ජනතාව 80 ගණන්වල වගේ අන්දන්න සූදානම් වුනත් ජනතාව අදින්න සූදානම් නැහැ.  20 වෙනි සංශෝධනයෙන් විධායක ජනාධිපතිධූරය නැති කරලා පාර්ලිමේන්තුව ඇතුලේ ඉන්න 225 දෙනා අතරෙන් යෝජනාවකින් ජනාධිපතිවරයෙක් පත්කර ගන්න මේ වෑයම් දරන්නේ. ඩිල් කුමාර කියන නම හරියටම හරි. බල්ලා විසින් නැට්ට වනනවා මිස නැට්ට විසින් බල්ලා වනන්නේ නැහැ කියලා අපි අහලා තියෙනවා. දැන් නැට්ට තමයි බල්ලා වනන්න හදන්නේ. මේපක්ෂය හා පුද්ගලයෝ හැම මොහොතෙම පාර්ලිමේන්තුවේ තනතුරු ටික අරන් කලේ තමන්ගේ පක්ෂේ ගොඩනගා ගන්න එකයි. උදාහරණයකට වත්මන් ක්‍රමයට මැතිවරණය තැබුවොත් තමන්ගේ නියෝජිතයින් ගණන වැඩි කරගන්න පුලුවන් කියලා හිතලා පළාත් පාලන මැතිවරණය පැවැත්වුවා. දැන් 8000ට වැඩි මන්ත්‍රීවරු ප්‍රමාණයක් ජනතාව විසින් නඩත්තු කරනවා. පළාත් සභා යෝජනාව ගෙනත්  පාර්ලිමේන්තුවේ අගමැතිවරයාට කිව්වා මාස හතරක් ඇති මැතිවරණය තියන්න අපි මේක කරගෙන යන්නම් කියලා. දැන් 20 ගේනවා. ඇයි 20 ගේන්නේ. මේ අයට ජනාධිපති අපේක්ෂකයෙක් නැහැ. ඔවුන් අපේක්ෂකයෙක් ඉදිරිපත් කලොත් ඡන්ද ලක්ෂ තුන හතරකට සීමා වෙන නිසයි කෙටි මාර්ගයකින් එන්න හදන්‌නේ. අද එජාපයෙන් ඉදිරිපත් කරන අපේක්ෂකයාටත්, ජවිපේ අපෙක්ෂකයෙක් ඉදිරිපත් කලොත් ඒ අපේක්ෂකයාටත්, වෙනත් පක්ෂයකින් අපේක්ෂකයොත් ඉදිරිපත් කලොත් ඒ අපේක්ෂකයින්ටත් අභියෝගයක් තියෙනවා. නමුත් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ

ආශිර්වාදයෙන් ඉදිරිපත් වෙන අපේක්ෂකයාට කිසිම අභියෝගයක් නැහැ. ඒ අපේක්ෂකයා වෙනුවෙන් ජනතාව සූදානම් වෙලා ඉන්නේ. අපි යුද්දේ ජය ගත්තේ 20 නැතිව, විධායක ජනාධීපතික්‍රමයක් එක්ක.

මත්ද්‍රව්‍ය යුද්ධයෙන් රට දිනාගන්න නම් විධායකය තිබිය යුතුයි. විධායකයේ තියෙන නුසුදුසු දේ ගැන මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා කතා කරයි. එහෙම නැතුව මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට බලය ලබා දෙන්නයි මේකටයුතු කරන්නේ කියනවා වගේ , නංගි පෙන්නලා අක්කා දෙන ගේම ගහන්න නම් බැහැ. මහින්ද රාජපක්ෂ කියන්නේ පරිනත දේශපාලකයෙක්. අපිට ඉතිහාසය මතකයි. මහින්ද රාජපක්ෂ මහත්තයාගේ කෙටි කාලීන ආන්ඩුවෙන් ජනතාවට මොන තරම් සහන ලැබුණද. ඒ ආන්ඩුව එපා කියලා වෙනස් කරන්න දැගලුවේ අද සාකච්ඡාවලට එන්න හදන අනුර කුමාර දිසානායකලා. එදා ජනතාවගේ පොහොර මිල අඩු වුනාත ඉන්ධන සහනාධාරය ලැබුනා. සියලු දෙනා එක්ක සාකච්ඡා පටන් ගත්තා. මේක බලාගෙන ඉන්න බැරිවයි ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ආන්ඩුවට සහාය වෙන වැඩපිළිවෙලකට ගියේ. ඒ වගේම යුද්ධය අවසාන වෙන අවස්ථාවේ යුද්ධය අවසන් වුනොත් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව නතර කරන්න බැහැ. මිනිස්සුන් තුළ ඇති වන විශ්වාසය නැති කරන්න බැහැ වගේ දේවල් ගැන හිතලා එවැනි කුහක සිතුවිල්ලකින් ආන්ඩුවෙන් ඉවත් වුනා. එවැනිකුහකකම් තියෙන පක්ෂයක්. පොර්ට් සිටිය හදන වෙලාවේ රටේ කලුගල් මදිවෙලා ඉන්දියාවෙනුත් කලු ගල් ගේන්න වෙයි කිව්වා. අද පොර්ට් සිටිය හැදිලා ඉවරයි. උමා ඔය හදපුවාම මුලු පළාතම විනාශ වෙනවා. ඒ පළාතට වතුර කදුලක් නැති වෙනවා කිව්වා. අද ඒ ව්‍යාපෘතියෙන් සියයට 70ක් වැඩ අවසන්. නොරොච්චෝලේ බලාගාරේ හදද්දි කිව්වා පුත්තල් පැත්තට යන්න බැරි වෙනවා කියලා. අද නොරොච්චෝලේ බලාගාරය නිසා තමයි සියයට 90ට වැඩි ප්‍රමාණයකට විදුලිය දෙන්න පුලුවන් වුනේ. ඒ නිසා කුහකකමින් 20 ගේන ආන්ඩුව සම්බන්ධයෙන් අපි අවධානයෙන් ඉන්නේ.

ආන්ඩුවට තව අභියෝගයක් තියෙනවා. අයවැය පස්වෙනිදා ඉදිරිපත්කරන්න නියමිතයි. මේක ආන්ඩුවේ අවසාන අයවැය. ලබන වසරේ අයවැය ගේන්න මේ ආන්ඩුව තියෙන්නේ නැහැ. මේ ආන්ඩුව ගේන පස්වෙනි අයවැය මේක. කිසිම අයවැයක සාධනීය ලක්ෂණයක් තිබුනේ නැහැ. සිංහ ලීලාවෙන් කතා කරන මන්ත්‍රීවරු එක වැය ශිර්ෂයක් පරාජය කරන්නේ නැහැ. සිරිකොතේ අහවල් දේවල් පාවිච්චි කරනවා කියපු කෙනාව ගෙන්නලා අගමැතිතුමා දෙකයි කිව්වේ. ඒ බොලේ ඒකාබද්ධ විපක්ෂයට විසිකළා. අගමැතිතුමාගේ කාමරයට රිංගුවාට පස්සේ චන්ඩි දාන චන්ඩි මල්ලිලා ඡන්දේ දෙනවා. අඩෛක්කලනාදන් මන්ත්‍රීවරයා පුවත්පතට ප්‍රකාශයක් කරමින් කියලා තියෙනවා දෙමළ සන්ධානය අයවැයට පක්ෂව ඡන්දය දෙන්න සාකච්ඡා කරනවාලු. මේකේතියෙනවා අතුරුදන් වුවන ්පිළිබද, සිරගත වූවන්, ඉඩම් සම්බන්ධ ගැටලුව තියෙනවා. මේවා වෙනුවෙන් ගිවිසුම් අත්සන් වෙනවා. දෙමළ ජනතාවඉල්ලන්නේ මේවා නෙවේ. දෙමළ ජනතාවගේ ප්‍රශ්නවලට විසදුම් ලැබෙන්නේ නැහැ. නිවාස ඇමැති හම්බන්තොට ගෙවල් විවෘත කරද්දි පෝස්ටර් වදින්නේ කොළඹ. හම්බන්තොටට දුන්න නිසාව ප්‍රමාණයම දුන්න තව දිස්ත්‍රික්කයක් පුලුවන් නම් කියන්න. අධ්‍යාපන ඇමැති කුලියාපිටියේ පාසල්විතරයි හද්නනේ. රටේ අනෙක් පළාත් වල දරුවෝ ඉගෙන ගන්නේ නැද්ද. අය වැයට අපි වෙන් කරපු මුදල්වලින් මහින්දෝදය 1000ක් එකවර මුල්ගල තියලා එකවර විවෘත කළා. ලෙඩ්ඩු ඉන්නේ කලුතර විතරද. මේ ආන්ඩුව මුලු රටම විනාශ කරලා. කලුතරට විතරක් වැඩ කරන සෙක්‍ය ඇමැති කෙනෙක් ඉන්නේ. අනෙකුත් දිස්ත්‍රික්කවලත් මේ ගැටලුව තියනවා. මේ අයවැයෙන් බලය අල්ල ගෙන යන්නයි හදන්නේ. උතුරේ ජනතාව දරුවෝ මත්ද්‍රව්‍යවලින් බේරා ගන්න කියනවා. පාසල් හදන්න කියනවා. ප්‍රවාහනය දියුනු කරන්න කියනවා. ජනතාව සූදානම් මේ ආන්ඩුවටත් ආන්ඩුවට සහාය දුන්න අයටත් විරුද්ධව ඡන්ද දෙන්න. දෙමළ සන්ධානය මේ වංචාවන්ට අහු වෙන්න එපා කියලා අපි ඉල්ලා සිටිනවා. සුමන්දිරන්ගේ වුවමනාවන් ඉෂෟඨ වුනාට ඒ ජනතාවගේ වුවමනාවන් ඉෂ්ට වෙලා නැහැ. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ 20 සම්මත කරගන්න අපි පස්සේ එන්නේ ඇයි. ජනමතය තියෙන්නේ අපි එක්ක කියලා දන්න නිසා. පළමුව නයා මැරීමයි වැදගත් වෙන්නේ.ඊට පස්සේ භූමිය ආරක්ෂා කරගන්න පුලුවන්. ඒ නිසා 20 එක්ක එන නයා මරලා භූමිය ආරක්ෂා කර ගන්න ඒකාබද්ධ විපක්ෂයට පුලුවන්. ඒ නිසා මැතිවරණ සිහිනයක්. ආන්ඩුව මැතිවරණ දෙන්නේ නැහැ. ආන්ඩුවෙන් මැතිවරණයක් ගන්න අවශ්‍යයි. සියලු බලවේග එකතු වෙලා මේ ආන්ඩුව එළවන්න සූදානම් වෙන්න.

Permanent Mission of Sri Lanka to the UN, Geneva

Sri Lanka’s statement on the Report of the Independent Expert on Foreign Debt and Human Rights 

“Sri Lanka has steadfastly pursued economic, social and cultural advancement as a developing country, with the same emphasis and thrust as for protection of civil and political rights” since becoming a State party to the covenants on civil and political rights, and economic, social and cultural rights, said Ambassador A.L.A. Azeez, Sri Lanka’s Permanent Representative to the UN in Geneva, today, 28 February 2019, at the 40th Session of the Human Rights Council.

Participating as the “Country Concerned” at the Clustered Interactive Dialogue (ID) with the Independent Expert on the effects of foreign debt and other related international financial obligations of States on the full enjoyment of all human rights, particularly economic, social and cultural rights and Special Rapporteur on the right to food, Ambassador Azeez emphasized that poverty alleviation remained a high priority for the Government of Sri Lanka. “A holistic approach is being followed in addressing poverty and advancing national development” he further added.

The Statement followed the presentation of the Report (A/HRC/40/57/Add.2) on the visit of Independent Expert to Sri Lanka from 3rd to 11th September 2018.  Sri Lanka’s observations on the Report of the Independent Expert are contained in document A/HRC/40/57/Add.4.

The full statement made by Ambassador Azeez at the event is given below.

Clustered ID with Independent Expert on the effects of foreign debt and other related international financial obligations of States on the full enjoyment of all human rights, particularly economic, social and cultural rights and Special Rapporteur on the right to food

Mr. President,
We thank the Independent Expert for his constructive engagement during his visit to Sri Lanka and for the opportunity provided to us to share our comments on the Report (A/HRC/40/57/Add.2). We appreciate that our observations on the Report have been published as an official document (A/HRC/40/57/Add.4).
We consider this dialogue, today, as an important opportunity to share further views or to draw attention to some significant developments, relevant to the matters raised in his Report.
We note that this is the first time that a set of guiding principles on human rights impact assessment has been proposed to this Council, and we appreciate IE for the initiative taken.

Mr. President,
First, we would like to assure IE that we remain ready to give positive consideration to his recommendations when developing programmes and policies for socio-economic development and introducing other relevant measures including legal provisions as may be required.

Mr. President,
As of date, 8 Special Procedures, including 2 Working Groups, have undertaken visits to Sri Lanka. Visits by three Special Procedure Mandate Holders are scheduled for 2019.
We have engaged with 6 Treaty Bodies since 2015. The UN Sub-Committee on Prevention of Torture is also due to visit Sri Lanka this year.
Several of the recommendations made by the Treaty Bodies and Special Procedure Mandate Holders are being implemented, while several others are being positively considered.

Mr. President,
Let me now briefly highlight some further observations from a broader policy perspective.

Sri Lanka has steadfastly pursued economic, social and cultural advancement as a developing country, with the same emphasis and thrust as for protection of civil and political rights since becoming a State party to the covenants on civil and political rights, and economic, social and cultural rights. The welfare state policies followed by successive Sri Lankan governments, guaranteeing among others, free education as far back as 1945 and free and universal healthcare since 1951, bear testimony to our national approach to inclusive, participatory development.

The ongoing efforts at recognizing ESCR as fundamental rights, the adoption of a National Human Rights Action Plan with a separate chapter on ESCR, strengthening of anti-corruption bodies, and measures to protect the rights of women, children, IDPs, and persons with disabilities, go a long way in empowering people through an increasingly integrated rights-based approach, especially following the adoption of the 19th Amendment to the Constitution. Sri Lanka’s 5th periodic report under the Covenant on Economic, Social and Cultural Rights and the review conducted by the Treaty Body in June 2017 attest to the progress made by Sri Lanka in taking forward commitments under the Covenant as well as to the challenges faced, as a developing country.

The Government of Sri Lanka continues to accord high priority to poverty alleviation. A holistic approach is being followed in addressing poverty and advancing national development. The Vision 2025 provides a comprehensive policy framework to alleviate poverty including through addressing regional disparities, with particular emphasis on sustainable development and strengthening economic and social rights.
A gradual and continuous decline in poverty levels can be observed over the years, with poverty as a head count dropping from 6.7 percent in 2012/13 to 4.1 percent in 2016.

With regard to effective follow-up on the UN Development Agenda- 2030, Sri Lanka has established a Sustainable Development Council following the enactment of the Sustainable Development Act. We have submitted our Voluntary National Report to the High-Level Political Forum (HLPF) in New York in July 2018.
Specific projects aimed to advance rural development, with a strong emphasis on poverty alleviation, include Decentralized Capital Budget Programme, Rural Infrastructure Development Programme (RIDP), Best Rural Development Project and Gamperaliya (Village Transformation) Programme, among others. The objective remains to enhance employment and livelihood opportunities through development of supportive infrastructure and uplifting of socio-economic status of all communities. Further, in strengthening the Samurdhi programme, the Government pays emphasis on livelihood development and micro-financing aimed at income generation, in a manner sensitive to people’s needs. It is noteworthy that 45% of the elderly population in Sri Lanka is covered by social protection.
On addressing indebtedness, regional review programmes, an objective of which is to generate awareness have been conducted with the participation of Grama Niladhari officers and bank officials. The difficulties faced by customers are being addressed as a matter of priority. Establishing social protection measures for Female Headed

Households and women affected by conflict to reduce poverty and debt burden is listed as an action point in the NHRAP.
On the area of regulation, tax evasion will be considered for inclusion as an unlawful activity in the amendments proposed to the Financial Transactions Reporting Act (FTRA) in 2019.

Sri Lanka has identified the need for a comprehensive approach for the regulation of Microfinance sector. The need has been identified for the regulation of all money lending and credit providing entities. The Central Bank has identified the need for collection of comprehensive data on the microfinance industry in Sri Lanka.

Mr. President,
On the anti-corruption front, in addition to further strengthening the independence of the Bribery Commission, the 19th Amendment to the Constitution has given specific recognition to the UN Convention against Corruption. The National Action Plan (NAP) on Anti-Corruption has now been finalized, and consultations are underway to amend the Declaration of Assets and Liabilities Act.
Through the enactment of the Right to Information Act, a culture of openness has been established, which is an important criterion to combating corruption.

Mr. President,
On creating a conducive environment for enhanced women’s participation in the economy, measures taken include initiatives aimed to ensure good quality, affordable child care facilities and transportation, legislative and policy measures. Facilitating parttime and flexible work arrangements, improving maternity benefits for private sector employees, and enhancing access to tertiary education and vocational training remain among important priorities. The proposal to introduce a single employment” law will help entrench the principle of non-discrimination in the labour market.

The Government has ensured the allocation of at least 25% of investments channeled through line ministries, provincial councils and district secretaries, for the economic development of rural women. A National Action Plan for Women Headed Households has been developed focusing on health, livelihood, support services systems, security, social protection, policy formulation and awareness-raising.

The Government’s decision to support women affected by natural disasters recently, by writing off their debts in the Northern, Eastern, North-Central and North-Western provinces is noteworthy.

Following the introduction of a mandatory 25 % quota for women in local government authorities, under the new electoral system, 2,526 female local councilors have been elected.

These are but a few among the progressive measures already taken, or currently underway. They, however, have the effect of further improving the economic and social conditions of the people of Sri Lanka and enhancing their social advancement. They combine to make a significant contribution towards minimizing the impact of debt on the enjoyment of human rights.
Thank you, Mr. President

ALI SUKHANVER

Renowned Indian actress Shabana Azmi lives in the very hearts of art-lovers, not only in India but in Pakistan too, and same position enjoys her husband Javed Akhtar. The couple receives a very sincere welcome whenever it comes to Pakistan. The couple was invited to grace a conference scheduled to be held in Karachi in the last week of this February. This conference was organized to acknowledge marvelous literary services of Kaifi Azmi in the field of poetry. Kaifi Azmi was Shabana Azmi’s father. Unfortunately the Pulwama tragedy turned the whole program upside down; Shabana Azmi and Javed Akhtar regretted that they won’t be able to attend the Conference because of mounting pressure on them from the Hindu extremists.

Shabana Azmi and her husband are among those Muslims who literally have devoted rather dedicated whole of their lives to the ‘Secular-India’ but a Damocles’ sword of religious hatred is always hanging over their heads. A few weeks back, a video clip became viral in which Shabana Azmi was talking to a TV anchor on increasing religious intolerance of Hindu extremists in India. She said that she had been trying to buy a flat in Mumbai but everyone refused to sell her a flat because she is a Muslim. Shabana expressed her depression and disappointment over the situation by saying, If in Mumbai, Shabana Azmi and Javed Akhtar are treated this way, what way a common Muslim would be treated there.” Same is the situation everywhere for the Muslims all over India, from the Indian Held Kashmir to Ayodhya and from Gujarat to Delhi. The Hindu extremists under the ‘marvelous leadership’ of Mr. Narendra Modi are doing all their best to mould India into a purely Hindu state where no Muslim or anyone from any other religion would be allowed to live in. Just to make life more difficult for the Muslims in India, they do not even refrain from killing their own soldiers and putting blames on the Indian Muslims and Pakistan; the Pulwama Terror Attack is a very recent example of this anti-Muslim strategy. Whatever happened there in Pulwama was nothing unexpected. Experts say that more horrible incidents of the same type may occur in the days to come.

The Washington Post of 23^rd December 2018 published an article by Joanna Slater and Ishfaq Naseem. The title line of that article was ‘2018 is the deadliest year in a decade in Kashmir. Next year could be worse.’ The writers said, In 2018, the death toll for militants and security forces in Kashmir touched the highest point in a decade, according to official figures, with more than 324 killed. Human rights groups put the civilian fatalities at over 100. Almost no experts believe the situation will improve in the short term.” Another report by a monitoring group comments on the Indian atrocities in the Indian Held Kashmir that 2018 had been the deadliest year in a decade in the IHK, with more than 550 people including 150 civilians killed. Amitabh Mattoo, a professor of international relations at Jawaharlal Nehru University and a longtime observer of the Kashmir conflict said in a recent statement, There is now a ‘generation of people’ whose only encounter with India seems to be through the prism of the security forces.”

The Japan Times has recently commented upon the situation of the Indian Held Kashmir in a very interesting way. The paper says, The most deadly year (2018) in a decade has left Indian-controlled Kashmir facing a grim future with militant groups and the New Delhi government digging in for an even fiercer battle in 2019. The Indian authorities still virulently blame the neighboring state of Pakistan for the three-decade-old conflict which has claimed tens of thousands of victims. But Kashmir politicians and independent Indian experts say the presence of 500,000 troops in the former Himalayan kingdom and an election in India in 2019 leaves little hope for an end to the bloodshed.”

Not only in the Indian held Kashmir but also in the whole India, situation is getting horribly atrocious. Kashmiri youth has always been the most favourite target of the Indian security forces deployed there in the Indian Held Kashmir. These forces know very well that the Kashmiri youth in the distressed valley of Kashmir is the most threatening challenge to the Indian hegemonic designs; without crushing this youth India could never materialize her dreams there. Moreover it is much easier to portray a young man as a militant than introducing an old man as a terrorist or militant. According to the different media reports, in the name of investigations of the Pulwama Attack, hundreds of the Kashmiri young men are being arrested by the Indian troops.

The Modi government may deny the facts but it is a daylight reality that there is a revolt-like situation in the Indian Held Kashmir particularly after the Pulwama Attack. It seems certain that by the end of 2019, situation in the Indian Held Kashmir would be more agonizing, more painful and more miserable. What is the sin of the people of Kashmir for which they are being penalized for the last many decades; the planners of tomorrow must try to find out the answer to this question. Why Kashmiri youth is deprived of the basic human rights of living a life enriched with peace, happiness and prosperity; surely the world around will have to answer this question too.

Siri Sadaham Ashramaya

mahinda.info වෙබ් අඩවියෙන් උපුටා ගන්නා ලදී

කට්ටඩිගේ තිළිණ කසුන් යනු තංගල්ල ප්‍රදේශයේ ජීවත් වෙන තමන්ගේ පාඩුවේ ‍රැකියාව කරගත් ධීවරයෙකි. පසුගිය 2018 දෙසැම්බර් මාසයේදී තංගල්ල පොලිසියෙන් නීති විරෝධී ලෙස අත් අඩංගුවට ගෙන දින 9 ක් තිස්සේ කෲර ලෙස පහර දෙමින් ආහාරවත් හරි හැටියට නොදී රඳවා තබාගෙන ඇත.

ඉන් අනතුරුව තංගල්ල වරාය තුළ වෙඩි තැබීමක් සම්බන්ධයෙන් මිය ගිය 4 දෙනෙකුගේ සිද්ධියට අදාලව තමන් මහ මොළකරු ලෙස පිළිගන්නා ලෙසටත්, එය සිදු කළේ දකුණු පළාත්සභා අමාත්‍ය ඩීවී උපුල් මහතාගේ උවමනාවට යැයි ප්‍රකාශ කරන ලෙසටත් බල කරමින් තංගල්ල පොලීසියෙන් මෙසේ තිළිණ කසුන්ට පොලිස් වධකාගාරය තුළදී දිගින් දිගටම පහර දෙමින් මරණ තර්ජන කර ඇත.

පොලිසියෙන් අත් අඩංගුවට ගන්නා පුද්ගලයෙක්ව පැය 24 ක් තුළ මහේස්ත්‍රාත්වරයෙකුට ඉදිරිපත් කළ යුතු වුවද, තිළිණ කසුන්ව එසේ ඉදිරිපත් කරනවා තබා ඔහු ගැන පොලිස් සටහනක් හෝ තබා නැත.

වාසනාවකට මෙන් 2019 ජනවාරි 18 වන දිනදී තංගල්ල පොලිසියේ වධකාගාරයෙන් ගැලවී යාමට ඔහුට හැකියාව ලැබෙන අතර, ඔහු විසින් SCREF77-2019 නැමැති මූලික අයිතිවාසිකම් නඩුව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ ගොනු කර ඇත. යම් ලෙසකින් ඔහුට පොලිස් අත් අඩංගුවෙන් බේරී යාමට නොහැකි වන්නට ඔහු මේ වන විට මරණයට පත් වී තිබෙනු ඇත. ආයුධ පෙන්වීමට ගෙන ගියා කියන්නේ මෙවන් සිදුවීම් වලටය.

තිළිණ කසුන්ගේ මව සේවය කරන්නේ ස්විස්ටර්ලන්තයේ වන අතර, තිළිණ කසුන්ව සොයා දෙන මෙන් පොලිසිය විසින් ඇයට අමතා ඇත. එහිදී පොලිසිය විසින් සිදු කරන ලද අපරාධ පිළිබඳව තහවුරු වෙන හඬ පට මෙම ලිපිය සමග දක්වා තිබේ.

එසේම මේ සමග දක්වා ඇති එක් හඬ පටයකින් පොලිස් පරීක්ෂක විජේතුංග විසින් පාපොච්චාරණය කරන්නේ ඔහු හොරණ බල ප්‍රදේශයේ සේවය කරද්දී ඉහළ පොලිස් නිලධාරියෙකුගේ බලපෑම මත අහිංසක පුද්ගලෙකුට බෝම්බයක් දැම්ම බවත් ඒ වෙලේවේ එකී පුද්ගලයා මහ හයියෙන් ඇඬූ බවත් ය. මෙලෙස හඬ පට මගින් සාක්ෂි තිබියදී, අදාල පොලිස් පරීක්ෂකවරයාට ලැබන දඬුවම වන්නේ හුදු ස්ථාන මාරුවක් පමණක් නම්, පොලිසිය යනු ආණ්ඩුවේ ලයිසන් සහිත පාතාල කණ්ඩායමක් යැයි ජනතාවට වැටහෙනු ඇත.

පොලිසිය විසින් මෑත කාලයේදී කරන ලද අපරාධ ‍රැල්ල අතුරින් මෙය එකක් පමණි. මීට පෙරද ඩීවී චානක මන්ත්‍රීතුමන්ගේ වාහනයට කිසියම් දෙයක් දැමීමට දේශපාලන බලපෑමක් මත පොලිසියෙන් කුමන්ත්‍රණය කර තිබී හසුවූ අතර ඒ සම්බන්ධයෙන් නඩු පවරා ඇත. එතුමන්ගේ පියා වන දකුණු පළාත්සභා අමාත්‍ය ඩීවී උපුල් මහතාව හසු කිරීම සඳහා මෙලෙස පුද්ගලයෙකුව පොලිස් වධකාගාරයක රඳවාගෙන මරණ තර්ජනය කරමින් පහර දීම පසුපසත් කිසියම් දේශපාලන බලපෑමක් ඇති බවට පෙනී යයි.

එක්සත් ජාතික පක්ෂ ආණ්ඩුවක් පැවැති 1988/1989 කාලයේදී බටලන්ද යුගය ආරම්භ වූයේත් මේ අයුරින් වන අතර, දිගින් දිගටම පොලිසිය යොදා ගනිමින් දේශපාලන පලිගැනීම් සිදුකිරීම මගින් ඉදීරියේදී සිදුවන්නට යන අන්තරාය ගැන ජනතාවගේ අවධානය යොමු විය යුතුය.

තංගල්ල පොලිසියේ මෙම අපරාධය සම්බන්ධයෙන් නීතීඥවරුන් කළ පැහැදිළි කිරීම සහ අදාල සාක්ෂි හඬ පට පහතින්.

– mahinda.info

අරවින්ද අතුකෝරල lanka C news

පුංචි පුංචි කාර් ජනතාවට ගෙනත් දීමට පැමිණි ආණ්ඩුව යටතේ ඇතැම් පුද්ගලයන් වාහන කෑලි කෑලි කර එයින්ද මිලියන ගණනින් වංචා කර ඇති බව පිවිතුරු හෙළ උරුමය නියෝජ්‍ය නායක මධුමාධව අරවින්ද මහතා ප්‍රකාශ කර සිටියේය. ඒ මහතා මේ බව ප්‍රකාශ කර සිටියේ රාජ්‍ය අනුග්‍රහයෙන් සිදුවන වාහන කැබලි කිරීමේ ජාවාරමක් හේතුවෙන් රජයට මිලියන 6500 ක පාඩු සිදුකර ඇති බවට අමාත්‍ය රවි කරුණානායක මහතා ඇතුළු පිරිසකට එරෙහිව අද දින (01) 2015 – 2018 රජයේ ආයතන වල සිදුව ඇතැයි සැළකෙන දූෂණ වංචා සම්බන්ධයෙන් සොයා බැලීමට පත් කළ ජනපති කොමිසම” වෙත පැමිණිලි ගොනු කිරීමෙන් අනතුරුවය.

මෙහිදී වැඩිදුරටත් අදහස් දැක්වූ මධු මාධව අරවින්ද මහතා,

පසුගිය සමයේ සිදු වූ දූෂණ වංචා ගණනාවක් සාක්ෂි සහිතවම මෙම කොමිෂන් සභාව වෙත එකි නෙක ඉදිරිපත් කිරීමට පිවිතුරු හෙළ උරුමය විදිහට අප බලාපොරොත්තු වෙනවා. මේ එහි මුල් පියවරයි. මෝටර් රථවලින් බදු මුදල් වශයෙන් ලංකා රජයට රුපියල් මිලියන 6500ක් අය විය යුතුව තිබූ මොහොතක රාජ්‍ය අනුග්‍රහයද සහිතව එම මුදල් රජයට අහිමි වූ ආකාරය පිළිබඳ තොරතුරු අද අපි මෙම කොමිසම හමුවේ තබනවා.

රවී කරුණානායක මහතාගේ විශේෂ අනුග්‍රහයක් ලබන විහිකල් ලංකා ආයතනය වාහන 2250ක් ඉතාමත්ම සූක්ෂම ලෙස නියමිත බදු මුදල් නොගෙවා මෙරටට ගෙන එනු ලබනවා. එක් පුද්ගලයෙක් වෙනුවෙන් අයවැය යෝජනා පවා ගෙන එමින් තමයි මෙය සිදු කරන්නේ. රවි කරුණානායක මහතා එක් පුද්ගලයෙක් වෙනුවෙන් තමයි මේ විශේෂ අනුග්‍රහය දැක්වීම සිදු කරන්නේ. ලංකාවට වාහන ගෙන්වීමේදී සැබෑ ව්‍යාපාරිකයා බදු මුදල් ගෙවන්නත් මෙවැනි ආවරණ ලබන සොරුන් වංචනික ලෙස වාහන ගෙන්වීමත් සිදු නොවිය යුත්තක්. පුංචි පුංචි කාර් දෙනවා කිව්වට පුංචි කාර් කෙසේවෙතත් වාහන කෑලි කෑලි කරලා එයින්ද වංචා කිරීමයි මේ සිදුවෙලා තියෙන්නේ.

මේ වංචා කල මුදල් යළි අයකර ගන්නට කටයුතු කරන්න කියලා අපි මේ ජනාධිපති කොමිසමෙන් ඉල්ලා සිටිනවා.

මෙම අවස්ථාව සදහා පක්ෂයේ මහජන නියෝජිත ලේකම් උපුල් කෝණාර මහතාද සහභාගී විය.

–