සැබෑ ජයග්රහණය සෙවීම: යුද නිමාවෙන් දශක දෙකකට ආසන්න කාලයකට පසු ආවර්ජනයක්
Posted on May 17th, 2026
සසංක ද සිල්වා, මාකුඹුර
2009 මැයි 19 වැනිදා, දශක තුනක් පුරා ඇදී ගිය ඛේදවාචකයක නිමාව නිල වශයෙන් ප්රකාශයට පත් කරන විට, මුළු මහත් ජාතියක්ම සහනදායී සුසුම් හෙළුවෝය. එදා මගේ සිතට නැඟුණු ‘පුතුනේ මේ අහගන්න’ ගීතයේ සංවේදී පද වැල් අදටත් මගේ මතකයේ රැව්දෙයි. වර්ග සැතපුම් 25,000කට වඩා මඳක් වැඩි භූමි ප්රමාණයකින් යුත්, ලෝක ජනගහනයෙන් සියයට තුනකටත් වඩා අඩු ජනතාවක් වෙසෙන මේ කුඩා දිවයින, මුළු ලෝකයම කළ නොහැක්කක් යැයි සිතූ දෙයක් ජයගත් බව එදා අපි ආඩම්බරයෙන් ප්රකාශ කළෙමු.
එම අසීරු ජයග්රහණය හුදෙක් සටන් බිමේ සිටි රණවිරුවන්ට පමණක් සීමා වූවක් නොවේ. ජීවිත පරිත්යාග කළ සහ දිවි පරදුවට තබා කටයුතු කළ ත්රිවිධ හමුදාවට අපගේ අසීමිත කෘතවේදීත්වය හිමි විය යුතුමය. එහෙත්, මෙම යුද ප්රයත්නයට උර දුන් තවත් නිහඬ වීරයන් පිරිසක් සිටියහ. තමන්ගේ මව්බිමේ ආර්ථිකය පවත්වාගෙන යාම සඳහා වෙහෙස වී විදේශ විනිමය එවූ විදෙස්ගත ශ්රමිකයෝ ද, හදිසි අවස්ථාවලදී රෝහල්වල පෝලිම් ගැසී සිය රුධිරය පරිත්යාග කළ සාමාන්ය ජනතාව මෙන්ම වෘත්තිකයෝ ද ඒ අතර වූහ. එබැවින්, මේ ජයග්රහණයේ අයිතිය සහ කෘතවේදීත්වය සමාජයේ එක් කොටසකට පමණක් නොව, සමස්ත ශ්රී ලාංකික සමාජයටම එක සේ හිමිවිය යුතුය.
අද වන විට එම ඓතිහාසික දිනයේ සිට වසර 17ක්, එනම් දශක දෙකකට ආසන්න කාලයක් ගත වී ඇත. එහෙත්, ආපසු හැරී බලන විට අප සැබැවින්ම අත්පත් කරගෙන ඇත්තේ කුමක්ද යන ගැඹුරු ප්රශ්නය අප හමුවේ මතු වේ.
යුද්ධය අවසන් වීමත් සමඟ අවි ආයුධ සඳහා වැය කළ විශාල ධනස්කන්ධය ඉතිරි වීමෙන් රටට ආර්ථික සමෘද්ධියක් අත්වෙනු ඇතැයි අප සියලු දෙනා අපේක්ෂා කළෙමු. නමුත් අද අප සිටින්නේ එම අපේක්ෂිත ආර්ථික ස්ථාවරත්වයෙන් බොහෝ දුරකය. ඊටත් වඩා කනගාටුදායක කරුණ නම්, භෞතික යුද්ධය අවසන් වුවද, මිනිසුන්ගේ සිත් තුළ ඇති වාර්ගික බෙදීම් සහ දුරස්ථභාවය තවමත් සම්පූර්ණයෙන් මැකී ගොස් නොතිබීමයි. උතුරේ මෙන්ම දකුණේද ජනතාවගේ සිත් තුළ අදෘශ්යමාන පවුරු තවමත් ශේෂ වී පවතී.
සැබෑ ජයග්රහණය යනු හුදෙක් ආයුධ බිම තැබීම පමණක් නොවේ. එය ජාතීන් අතර අවබෝධය, අන්යෝන්ය ගෞරවය සහ සහජීවනය ගොඩනැගීමයි. කිසිදු ජන කොට්ඨාසයකට දෝෂාරෝපණය කිරීමෙන් තොරව, අතීතයේ තුවාල සුවපත් කරගනිමින්, අප සියලු දෙනාම එකම ශ්රී ලාංකික ජාතියක් ලෙස අත්වැල් බැඳගැනීම අද දවසේ අත්යවශ්යම අවශ්යතාවයි.
එදා මා සටහන අවසන් කළේ “දේශයේ මුර දේවතාවුනි… හදවතින් අප යුද බිමේ ඔබ තනිකළේ නැත කිසි දිනේ” යන අභිමානවත් ගී පදවලිනි. අද, එම පදවැල් නැවතත් සිහිපත් කළ යුත්තේ හුදෙක් අතීතය සැමරීමට පමණක් නොවේ. අනාගතයේදී මේ රට සැබෑ සමෘද්ධිය කරා ගෙන යන සහ සිත් තුළ ඇති බැමි බිඳ දමන ‘මුර දේවතාවන්’ බවට පත්වීමේ වගකීම, උතුර දකුණ භේදයකින් තොරව සෑම පුරවැසියෙකුටම පැවරී ඇති බව සිහිපත් කිරීමටය.
සාමය යනු යුද්ධයක් නොමැති වීම පමණක් නොවේ; එය යුක්තිය, සමානාත්මතාවය සහ ආර්ථික නිදහස රජයන සමාජයකි. අප සැබෑ ලෙසම දිනාගත යුත්තේ එම සාමයයි. එය අප විසින්ම ගොඩනඟා ගත යුතු අනාගතයකි.
සසංක ද සිල්වා, මාකුඹුර