උදයන්ති මුණසිංහ ඡායා – දුමිඳු වනිගසේකර උපුටාගැණීම  මව්බිම

1815 කන්ද උඩරට පාවාදීමටත් වඩා දරුණු පාවා දීමක් ලෙස විද්වතුන් සලකන සිංගප්පූරු ගිවිසුම සම්බන්ධයෙන් විපක්‍ෂ නායක ආර්. සම්පන්දන් දරන්නේද මලික් සමරවික්‍රම අමාත්‍යවරයාගේ මතයම බව පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රි බන්දුල ගුණවර්ධන පැවැසුවේය.

සිංගප්පූරු ගිවිසුම සිංගප්පූරුවට වඩා ශ්‍රී ලංකාවට වැදගත් බව පවසමින් විපක්‍ෂ නායකවරයා ආණ්ඩුවේම මතවාදය ගෙන යන බවත් පාර්ලිමේන්තුව තුළ සැබෑ විපක්‍ෂයේ භූමිකාව කරන්නේ ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂය පමණක් බවත් වැඩිදුරටත් සඳහන් කළේය.

ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂයේ ආර්ථික පර්යේෂණ ඒකකය ඊයේ (22දා) බොරැල්ල පිහිටි වජිරාශ්‍රමයේදී පැවැත්වූ මාධ්‍ය හමුවකට එක් වෙමින් ඔහු මේ බව සඳහන් කළේය.
එහිදී බන්දුල ගුණවර්ධන මහතා මෙසේද පැවැසීය.

”වගකිව යුතු රජයේ පුවත්පතක් පළ කරනවා මුල් පිටුවේ මුල් පුවත විදියට ‘විදේශ ආයෝජන නැතිව රටක් නංවන්න බැහැ. දැනටම ඇමෙරිකන් ඩොලර් බිලියන 16ක ආයෝජන ඇවිල්ලා’ යනුවෙන්. මේක මහපොළොව නුහුලන පට්ටපල් අසත්‍යයක්. ‘සිංගප්පූරු වෙළෙඳ ගිවිසුමේ අරමුණ ගෝලීය වෙළෙඳපොළ සමඟ තරග කිරීම බව ඇමැති මලික් පාර්ලිමේන්තුවේදී කියයි’ කියලා වැඩිදුරටත් ඒකේ සඳහන් කරලා තියෙනවා.

පසුගිය මාස දෙක තුළ ඇමෙරිකානු ඩොලර් බිලියන 16ක් ලංකාවට ලැබිලා තියෙනවා කියලා ඔප්පු කළොත්, ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුව මේ සංඛ්‍යාව සත්‍යයි කියලා නිල වශයෙන් ලබන සතියේදී ඔප්පු කළොත් ඒ ඔප්පු කළ වහාම මම මගේ මන්ත්‍රි ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්වීමේ ලිපිය ඒ සතියේම කථානායකවරයාට භාර දෙනවා. භාර දීලා මන්ත්‍රි ධුරයෙන් ඉවත් වෙලා මලික් සමරවික්‍රම අමාත්‍යවරයාගේ අමාත්‍යාංශයේ කාර්යාල කාර්ය සහායක තනතුරක් ඉල්ලා ගන්නවා. ඉල්ලගෙන එතුමාගේ සහ අමාත්‍යාංශයේ ලේකම්තුමියගේ ඇතුළු නිලධාරීන්ගේ මේ ඇමෙරිකානු ඩොලර් බිලියන 16 ගෙන්වා ගත්ත ආකාරය පිළිබඳව වැඳ වැටී හෝ අධ්‍යයනයක් ලබා ගන්නවා. තොරතුරු සොයාගෙන ඒක පදනම් කරගෙන ඊළඟ මැතිවරණයකදී නැවත පාර්ලිමේන්තුවට ගිහිල්ලා ඒ දෙයින් රට ගොඩගැනීම සඳහා වන අලුත් ව්‍යාපෘතියක් ආරම්භ කරනවා. ඒක තමයි මගේ ඒකායන අරමුණ.

සිංගප්පූරු වෙළෙඳ ගිවිසුම අස්සන් කළාට පස්සේ මාස 2ක් ඇතුළත ඇමෙරිකානු ඩොලර් බිලියන 16ක් ලැබිලා තියෙනවා කියලා කියන මේ දේ සම්පූර්ණ බොරුවක්. ලංකාව නිදහස ලබපු දිනයේ සිට අද දක්වා මේ රට සතුව විදේශවල තියෙන ජාත්‍යන්තර සංචිතය ඇමෙරිකානු ඩොලර් බිලියන 10යි. සංචිතවල දැනට 10ක් තියෙද්දී පසුගිය මාස දෙකේ හම්බ වුණු 16 කෙසේද දැම්මේ කියන එක ප්‍රශ්නයක්. ඒ 16ත් ලැබුණා නම් ඇමෙරිකානු ඩොලර් බිලියන 6ක් කවුද ගත්තේ කියන එක බරපතළ ප්‍රශ්නයක්. අපේ රටේ ප්‍රධාන මාධ්‍යක් ඉතාම වගකීමෙන් යුතුව මලික් සමරවික්‍රම අමාත්‍යවරයාගේ පින්තූරයත් සහිතව, මේක ඉතා පැහැදිලි ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරලා තියෙනවා.

දැන මාධ්‍ය මර්දනය සඳහා පොලිස් රාජ්‍ය සංකල්පය ක්‍රියාත්මක කරනවා. ඇමැතිවරයෙක් කුඩු ජාවාරම්කරුවකුට උදවු කරන බව පෞද්ගලික එෆ්.එම්. නාළිකාවකින් ප්‍රකාශ කළාට පස්සේ ඒ මාධ්‍යවේදියාට එළව එළවා පහර දෙනවා. ඒ වගේම සමහර මාධ්‍යවේදීන්ව අපරාධ පරීක්‍ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට ගෙනැල්ලා ප්‍රශ්න කරනවා. නැවත එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය රට ඇතුළේ ඇති වෙන්න ඕන කියලා කියන විජයකලා මන්ත්‍රිතුමියට නූල් පොටකවත් වචනයකින්වත් හානියක් වෙන්න ඉඩ තියන්නේ නැහැ.

අපි ලබන සතියේ මංගල සමරවීර අමාත්‍යවරයාට එරෙහිව ශේ‍ර්ෂ්ඨාධිකරණයේ නඩුවක් පවරන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. ඒ සඳහා අපේ නීතිඥයන් මේ දිනවල කටයුතු කරගෙන යනවා. මහජනයාගේ බදු මුදල් භාවිත කරලා පසුගිය රජයට මඩ ගැසීමේ චේතනාවෙන් ඛනිජ තෙල් මිල සම්බන්ධයෙන් රුපියල් ලක්‍ෂ 85කට වඩා වැඩි මුදලක් වියදම් කරලා මහජන මුදල් අවභාවිතාව සම්බන්ධයෙන් එය වැළැක්වීමට මැදිහත් වන ලෙස ශේ‍ර්ෂ්ඨාධිකරණයෙන් ඉල්ලා සිටින්න අපි බලාපොරොත්තු වෙනවා. මහජන මුදල් අවභාවිතය සම්බන්ධයෙන් ශේ‍ර්ෂ්ඨාධිකරණයට කරුණු කියලා අපි පිහිටක් පතන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. රාජ්‍ය මාධ්‍ය යොදාගෙන මහපොළොව නුහුලන අසත්‍ය සත්‍ය ලෙස ප්‍රචාරය කිරීම තමයි කරන්නේ.

බහුතරයකින් යුත් 70ක් ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂයේ ඉන්න කොට අපි විපක්‍ෂය නොවෙයි කියලා හීලෑ විපක්‍ෂයක් සහ ඩීල් විපක්‍ෂයක් අද පාර්ලිමේන්තුවේ විපක්‍ෂය ලෙස පිළිඅරගෙන තියෙනවා.

සක්‍රිය බැරකම්වලට විරුද්ධව, සිංගප්පූරු ගිවිසුමට විරුද්ධව, බැඳුම්කර හොරකම ගැන මේවාට පළමුව මැදිහත් වෙලා ජනතාවගේ සැබෑ විපක්‍ෂයේ භූමිකාව කරන්නේ ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂයේ 70 දෙනා.

නිව්යෝර්ක් ටයිම්ස් පුවත ගැන විවාදයේදී එම පුවත්පත් වාර්තා වගකීම් විරහිත බව අපි ප්‍රකාශ කළා. චෝදනාව ඉදිරිපත් කරන මන්ත්‍රිවරයාට චෝදනාවවත් හරියට කියාගන්න බැරි වුණා. පාර්ලිමේන්තුවේදී ඒකෙන්ම තේරෙනවා මේක මඩ විහිළුවක් කියලා.”

මෙහිදී අදහස් දැක්වූ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රි සිසිර ජයකොඩි,
පාසල අද මත්ද්‍රව්‍ය මත් පෙතිවලින් පිරුණු ස්ථානයක් වෙලා. ළඟම පාසල හොඳම පාසල කිව්වාට ළඟම පාසල් ගාවත් හොඳම පාසල ගාවත් දැනටමත් මත්පෙති අලෙවි කරනවා. කුඩු අලෙවි කරනවා.

හොඳ ගුරුවරුන්ව, විදුහල්පතිවරුන්ව මාරු කරලා දේශපාලන හෙංචයියන්ව විදුහල්පති හා අධ්‍යාපන සේවයේ තනතුරු ලබාදීමේ වැඩපිළිවෙළක් තමයි අධ්‍යාපන ඇමැතිවරයා කරන්නේ. දේශපාලන පළිගැනීම්වලට ලක්වූවා යැයි කියන කරුණු මත ඉතාමත්ම පහත් දේශපාලන සංස්කෘතියක් ක්‍රියාත්මක කරමින් රටේ ජාතික පාසල් පද්ධතිය විනාශ කිරීමේ වැඩපිළිවෙළකට ආණ්ඩුව ගමන් කරනවා.”

උදයන්ති මුණසිංහ
ඡායා – දුමිඳු වනිගසේකර

උදයන්ති මුණසිංහ,කමල් මහේන්ද්‍ර වීරරත්න, කෑගල්ල – බණ්ඩාර මද්දුමගේ උපුටාගැණීම  මව්බිම

එදා පෙබරවාරි 10 වැනිදා ඔබ සියලු දෙනා එකාවන්ව එකතුවෙලා ‘මහා බල පෙරළිය’ ආරම්භ කළා. අද රනිල්ගේ ‘ගම් පෙරළිය’ කින් ඒක වෙනස් කරන්න හදනවා යැයි හිටපු අමාත්‍ය බැසිල් රාජපක්ෂ ඊයේ (22දා) දැදිගම පැවැති ජනහමුවකදී කියා සිටියේය.

එහිදී බැසිල් රාජපක්ෂ මහතා මෙසේද කීය.

මේ පාර පළාත් පාලන මැතිවරණයේදී පොහොට්ටුව වැඩි ඡන්ද 13424කින් ජයග්‍රහණය කිරීම ගැන දැදිගම ජනතාවට අපේ ගෞරවය මුලින්ම පුද කරනවා.
අපි දන්නවා දැදිගම ජනතාව කවදත් නියම මාර්ගයේ යන පිරිසක්. එහෙම තැනකින් පටන් ගත්ත මේ රැස්වීම් මාලාව මුලින්ම පවත්වන්නේ ඔබෙන්.

බි්‍රතාන්‍ය පාලකයාගෙන් නිදහස් වූ පසුව පත්වුණු ආණ්ඩු යටතේ පාලනයේත් කිසි වෙනසක් නැහැ. පාලනය සුද්දාගෙන් කළු සුද්දාට ලැබුණා විතරයි. මේ රටේ දහදිය හෙළන කම්කරුවාට, ගොවියාට රටේ තැනක් නැහැ. ඒ වගේම රටේ ආර්ථික මර්මස්ථානය සියල්ල විදේශිකයන් සතුව තියෙන්නේ කියලා තේරුණු නිසා තමයි එදා පංචමහා බලවේගය එකතු කරගෙන ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය හැදුවේ. අපි ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය හදලා මේ රටේ සංස්කෘතියට තැන දුන්නා. ඒ විතරක් නෙවෙයි එදා බි්‍රතාන්‍ය කොඩිය පහළට දාලා මේ සිංහ කොඩිය එසෙව්වේ බණ්ඩාරනායක මහත්මයලා කියන එක අපි කියන්න ඕනි.

දැන් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ කියා ගන්නා ජනාධිපතිවරයෙක් අර මහින්ද මහත්තයා හදපු හම්බන්තොට වරායේ අපේ රටේ ජාතික කොඩිය පහළට දාලා වෙන රටක ජාතික කොඩියක් උස්සලා. ඒකත් විකුණන්න පටන් ගත්තා. බණ්ඩාරනායක මහත්තයා ජනසතු කරපු ඒ වරාය විදේශිකයන් සතු කළා. ඒ වගේම රටේ සියල්ල විනාශ කළා. මේ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය යැයි කියා ගන්නා පක්ෂය බෝඩ් ලෑල්ලකට රාජකාරි කාර්යාලයකට සීමා වෙන කොට තමයි මේ රටේ මේ ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ බිහිවුණේ. ඒකට ශක්තිය වුණේ මේ ගමේ ඔබ. ඔබ තමයි ඒ නායකත්වය ගත්තේ.

අද මේ ආණ්ඩුව ඇවිල්ලා කරලා තියෙන්නේ මොනවද? එක පැත්තකින් ජාතික ආරක්ෂාව ඉල්ලලා ඔබේ පෞද්ගලික ආරක්ෂාව දක්වා නැති කරලා තියෙනවා. රටේ ජාතික ආරක්ෂාව නෑ අද. ඒ වගේම අද මහපාරේ යන්න බයයි. කොයි වෙලාවේ වෙඩි පාරක් වදීද කියලා කියන්න බැරි තරමට පෞද්ගලික ආරක්ෂාව අහිමි වෙලා තියෙනවා. ඒ වගේම ගමේ සංවර්ධනයේ ඉඳලා රටේ සංවර්ධනයත් නතර වෙලා තියෙනවා. අද ගමේ කිසි දෙයක් කෙරෙන්නේ නැහැ. එදා තිබුණු ගමේ සංවර්ධනය අද නැහැ. ඒ වගේම ජාතික ආර්ථිකය කඩාගෙන වැටිලා විතරක් නෙමෙයි ගෙදර ආර්ථිකයත් කඩාගෙන වැටිලා.

ඒකටත් දැන් බද්දක් ගහලා. අපි දිවි නැඟුමෙන් ගෙදර ආර්ථිකය හැදුවා. අපි ස්වයං රැකියා ඇති කරලා ගෙදර ආර්ථිකය ශක්තිමත් කරන වැඩපිළිවෙළක් හැදුවා. ඒක අද කඩාගෙන වැටිලා. අද අලුත් අලුත් දේවල් හදනවා. එන්ටර්ප්‍රයිසස් ශ්‍රී ලංකා කියලා. ඒවායේ නම් විතරයි වැඩ නැහැ.

රටකට නිදහසක් තියෙන්න ඕනේ. අද බොරුවට එල්ලුම්ගහ අරක මේක කියලා මේ බලන්න කියන ඒවා. දැන් එල්ලුම් ගහ ගැන කතා කරන්න පටන් ගත්තා. මෙතුමාලාගේ එක්කෙනා කිව්වේ කඩුව ගැන. දැන් කඩුව ඇතුළට දැම්මා. ගත්තා එල්ලුම්ගහ.

දැන් පාකිස්තාන් ලණුවෙන්ද එල්ලන්නේ. නැත්නම් අපේ කඹෙන්ද එල්ලන්නේ. දැන් වාදෙ. හැබැයි ඒකට නිදහසක් නෑ අපේ රටේ දැන්. අරෙහෙ යුරෝපා හවුලෙන් කියනවා එල්ලුවොත් ට්ඉර්ථී බදු සහනය දෙන්නැතිලු. අන්න රටේ නිදහස නැතිවෙච්ච එක. ඔන්න ඕවට තමයි මහින්ද මහත්තයා නැඟී සිටියේ. මහින්ද මහත්තයා කිව්වා මේක උඹලගේ කොලනියක් නෙවෙයි. අපි නිදහස අරගෙන දැන් අවුරුදු ගාණක් වෙනවා. උඹලා එන්න එපා කියලා. එදා මිලි බෑන්ඩ්ලා පුෂ් කරන්න හැදුවේ ඒකයි. ඒකයි මේ කියන්නේ. මෙන්න ජාත්‍යන්තරය යාළු කරපු විදිය. මොකක්ද වෙලා තියෙන්නේ. එල්ලුම් ගහ කරන එකත් එහෙන් අහන්නෝනේ. මෙහෙම බෑ තීන්දු ගන්න. රටේ නිදහසට වෙච්ච දෙයක්. ඔබේ නිදහස ගැන මොනවද කතා කරන්නේ. වැඩක් නෑ.

ඒ කාලේ බෙදුවේ සිල් රෙදි – දැන් බෙදන්නේ කුඩු. සිල් රෙදි බෙදපු අය අද හිර ගෙවල්වල. අද කුඩු බෙදන අය ඉන්නේ කොයි ගෙදරද? රජ ගෙදර. මම නෙමෙයි ඒක කියන්නේ ඔබලා. සුනාමියෙන් විනාශ වුණු, යුද්ධයෙන් විනාශ වුණු මේ රටට ඊටත් වැඩිය විනාශයක් මේ ආණ්ඩුව කරලා තියෙනවා.

සමහරු කියනවා විනාශ වුණහම කොහොමද හදන්නේ කියලා. ඒක අපි හදනවා. අපි මේ රට ගන්නකොට අපිට භූමිය අහිමි වෙලා තිබුණේ. මුහුදු තීරය නැතුව තිබුණේ. බස් ටික තිබුණේ ඩිපෝවල කොට උඩ.

අපි ලංගම හැදුවා. බස් ටික දුන්නා. හැම දෙයක්ම කළා. මහින්ද ජනාධිපතිතුමා කියන්නේ කියන දේ කරන, කරන දේ කියන නායකයෙක්. ඒක නිසා මහින්ද ජනාධිපතිතුමා නැවත මේ මවුබිම ගොඩනඟනවා කියන පොරොන්දුව අපි දෙනවා.

By Tharindi Pabasara Courtesy Adaderana

 ප‍්‍රදීප් අනුර කුමාර lanka C news

මරණ දඬුවම ක්‍රියාත්මක කිරීම සම්බන්ධයෙන් ජනාධිපතිවරයා දරන අදහස ජනතා ප්‍රසාදය අතින් අන්තයටම පිරිහී ගොස් තිබෙන අවස්ථාවකට එල්ලුම් ගහේ එල්ලී හෝ ගොඩයාමට දැරූ උත්සාහයක් පමණක් බව ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ කැඳවුම්කරු, ගම්පහ දිස්ත්‍රික් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ප්‍රසන්න රණතුංග මහතා පැවසීය.

පසුගිය පළාත් පාලන මැතිවරණය අවස්ථාවේ දී ද ජනාධිපතිවරයා මෙවැනිම පුහු අදහස් රැසක් දේශපාලන වුවමනාවන් වෙනුවෙන් ජනතාව හමුවේ තැබූ බව පැවසූ රණතුංග මහතා ජනප්‍රිය සටන් පාඨවල එල්ලී හෝ තව වරක් ජනාධිපති පුටුවට පැන ගැනීම ජනාධිපතිවරයාගේ එකම අරමුණ වී තිබෙන බවත් ප්‍රකාශ කළේය.

මන්ත්‍රීවරයා මෙම අදහස් පළ කළේ ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ තරුණ සංවිධාන නියෝජිතයන් පිරිසක් මිනුවන්ගොඩ, උඩුගම්පොළ දී ඊයේ (22) හමු වූ අවස්ථාවේදීය. මන්ත්‍රීවරයා එහිදී වැඩිදුරටත් මෙසේද ප්‍රකාශ කළේය.

තමන්ගේ ජනාධිපති ධූර කාලසීමාවේ අන්තිම හරියට ළංවීගෙන එනකොට දැන් ජනාධීපති සිරිසේන මැතිතුමා සිංහයෙක් වෙලා. අවුරුදු තුනකට පස්සේ තමයි එතුමට මතක් වෙලා තියෙන්නේ මේ රටේ විධායක ජනාධිපති තමන් කියලා. හිටිහැටියේ ඒක මතක් වෙච්ච ජනාධිපතිවරයා මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම්කරුවන්‍ එල්ලලා මරන්න ඕනේ කියලා බෙරිහන් දෙනවා.

හරියට හොයලා බැලුවොත් එතුමට පෙනෙයි පහුගිය අවුරුදු තුනේ තමයි මේ රටේ මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම වැඩි වුණේ කියලා. මහින්ද ජනාධිපතිතුමාගේ කාලේ මරණ බියෙන් රට පැනලා හිටපු පාතාලයෝ ටික ආපහු ලංකාවට ආවේ සිරිසේන මහත්තයා බලයට පත්වුණාට පස්සෙයි. ඒ පාතාලයන් ලංකාවට ගෙන්නුවෙත් එතුමා ළඟම ඉන්න කැබිනට් ඇමැතිවරුන්ගේ මැදිහත්වීමෙනුයි.

මේ රට අරාජික, පාතාල රාජ්‍යයක් බවට පත්වීමේ ප්‍රධාන වගඋත්තරකරුවා සිරිසේන මහත්තයාම තමයි. කුඩු ‍ජාවාරමට කියලා ඔය මරන්න යන එක හිරකාරයෙක්වත් කුඩු ජාවාරමේ ලොකු ලොකු මොළකාරයෝ නෙමෙයි. ඒ මොළකාරයෝ ඉන්නේ ජනාධිපතිවරයාගේ කැබිනට්ටුව තුළයි. ජනාධිපතිවරයාට බලයේ ඉන්න  තියෙන්නේ අවුරුද්දකට මදක් වැඩි කාලයක්. බලය ගිලිහෙන මොහොත ළංවෙනකොට එතුමා බොරු සිංහ පාට් දාන්න ගන්නවා. පහුගිය පළාත් පාලන මැතිවරණයේදිත් මේ වගේ ගැලරි ටෝක් දිදී පපුවට ගහගනිමින් රට වටා ගියා. කෝ අද ඒවා ක්‍රියාත්මක වුණාද? එතුමා හදන්නේ එල්ලුම් ගහේ එල්ලිලා හෝ ගොඩයන්නයි.

ජාතික සම්පත් විකුණලා දානකොට සිරිසේන මහත්තයා ඉන්නේ බීරෙක් වගෙයි. හම්බන්තොට විකුණුවා. දැන් මත්තල විකුණන්න යනවා. අඩුගාණේ එතුමා ඒ ගැන වචනයක්වත් කියලා නැහැ. හැබැයි මත්තල ගුවන් යානා එන්නේ නැහැ කියලා විකුණන ආණ්ඩුව ජනාධිපතිවරයාගේ ගම වන පොළොන්නරුවේ හිඟුරක්ගොඩ අලුත් ගුවන්තොටුපොළක් හදන්න යනවා.

මේවා තමයි ලොකුම විහිලු. ගුවන් යානා එන්නේ නැත්නම් මත්තල තවදුරටත් දියුණු කරලා ගන්න එකට වඩා අලුත් ගුවන්තොටුපොළක් හදන එක රටකට වාසිදායකද වෙන්නේ කොහොමද කියලා අපි අහනවා. මේ හදන්නේ මත්තල විකුණලා කොමිස් ගහන ගමන් හිඟුරක්ගොඩ අලුතෙන් හදලා තවත් කොමිස් මුදලක් සාක්කුවේ දාගන්නයි.

රනිල් වික්‍රමසිංහයි එයා වටේ ඉන්න මලික්, කබීර් වගේ ආර්ථික උපදේශකයෝ ටිකයි තව අවුරුද්දක් බලයේ හිටියොත් මේ රටම විකුණලා දායි. මහ බැංකුව මහ දවාලේ මංකොල්ල කාපු හොරු රැලට රටම කොල්ල කන එක ලොකු දෙයක් නෙමෙයි. එල්ලුම් ගස් දාහක් හරි ක්‍රියාත්මක කරලා එල්ලලා මරන්න ඕනේ මේ වගේ හොරුයි කියන එකත් අපි ජනාධිපතිවරයාට‍ මතක් කරනවා.

රටම විනාශ කරලා දාපු මේ හොරු රැලට එරෙහිව පියවර ගන්න තරම් හයියක් සිරිසේන මහත්තයාට නැහැ කියලා අපි දන්නවා. ඒ හින්දා 2019 ජනාධිපතිවරණයෙන් ජයග්‍රහණය කරාට පස්සේ මහින්ද මහත්තයාගේ නායකත්වයෙන් අපි හදන ආණ්ඩුවෙන් මේ යහපාලන හොරු රැලට දඬුවම් කිරීමේ වගකීම අපි භාරගන්නවා.

මහ බැංකු හොරු, හම්බන්තොට- මත්තල විකුණන් කාපු හොරු, තමන්ගේ හිතවතුන්ගේ බිල්ඩින් කෝටි ගණන් දීලා කුලියට ගත්තු හොරු ඇතුළු යහපාලන හොරු නඩයම ප්‍රසිද්ධියේ නඩු අහලා එල්ලුම් ගහට යවන කටයුත්ත අපි අකුරටම ඉටුකරනවා. කිසිම හොරෙක්ට අපෙන් සමාවක් නැහැ. පිල් මාරු කරලා අපේ පැත්තට එකතු වෙලා දඬුවමෙන් බේරෙන්න අපි ඉඩ තියන්නේ නැහැ.

ආණ්ඩුවේ කාලය දැන් ඉවරයි. ඊළඟට එන පළාත් සභා මැතිවරණයෙන් අපි විශිෂ්ට ජයග්‍රහණයක් ලබනවා. ඒ ජයග්‍රහණය තුළින් ජනතාව පෙරටුකොට ගෙන ජනාධිපතිවරණය දක්වා ගිහින් මහින්ද මහත්තයාගේ නායකත්වයෙන් අපි ජනතාවාදී ආණ්ඩුවක් හදනවා. ඒ ආණ්ඩුව කන්දෙන්නේ ජනතා හඬට පමණයි කියන එකත් කවුරුත් මතක තබා ගත යුතුයි.

– ප‍්‍රදීප් අනුර කුමාර

C. Wijeyawickrema

When Mahendran crook was replaced by Coomarswamy as the CB governor politicians such as Vasudeva, Gammanpila, DEW Gunasekara or Dinesh praised the selection, not thinking for a moment that the best choice should have been an officer currently serving in the CB itself. This reflects the shades of black-whiteness that exist in these politicians, perhaps unknown even to themselves. I hesitate to call Dinesh a black-white, but his father, the father of Marxism in Ceylon had a period of full-blooded black-whiteness under Dudley. Now, the issue is why a black-white Dayan Jayatilleka (DJ) came to promote Dinesh over Gotabhaya R for the 2019 presidential race.

I oppose DJ’s choice based on reasons DJ gave for his decision (Island, 23/07/18. People in Sri Lanka will not accept Dinesh simply because MahindaR thought that Dinesh was MR’s choice. People have no way of knowing that MR has made any change in the behavior and policies he followed prior to his 2015 defeat. Based on what DJ reports Dinesh is for 13-A kind of devolution, and MR is for that because MR and Basil wants support of the big and small crooks in the PC system.

DJ reveals that GR is opposed to 13-A. But this does not mean GR and the military officers and soldiers behind him are opposed to devolution. DJ has this habit of distorting facts and taking slippery paths suitable to his changing positions and backings. It is now clear that DJ is withdrawing from his GR platform, because he got signals that his plan for 13-A plus was not accepted by those behind GR. Despite the tragedy called Wigneswaran, DJ still thinks 13-A is not a death-trap. He thinks his 13-A plan is a wall against an Eelam by pen.

The people in Sri Lanka do not want career politicians, like in so many other western and other countries. Therefore, what DJ cites as a plus for Dinesh could become a minus. GR clearly indicates a system of governance based on scientific management run by professional not in politics of corruption.

DJ talks about an ultra-right, and some military monks. As a Christian Marxist, DJ cannot fathom the grievances and discrimination faced by the Sinhala Buddhist in this island. MR got misled by an Interfaith myth and multi-cultural trap. European countries which propagated these ideas are now withdrawing from such jokes. Sri Lanka is the country of the Sinhalayas in which others ethnic groups have a right to live with dignity. India or America or EU cannot decide to alter this.

The devolution Sri Lanka needs is devolution of power to people at the Grama Raajjya level. 13-A kind of devolution is a method to divide the island into 8 or 9 pieces and destroy the Sinhala Buddhist heritage of this island. 13-A is a bribe to Tamil politicians to become rulers controlling poor Tamil people and nothing else. A proposal on how the island’s GSN units be re-demarcated using ecological boundaries was presented to the then LLRC and to president MR. MR was willing to consider that plan but Basil and Lalith Weeratunga sabotaged it. MR would have become a model ruler in the world if he implemented that plan. It would have solved the ethnic headache and the ecological, social and economic problems in the nation once and for all. As Raj Somasundara says there are 17,000 tanks in the Anuradhapura District alone, and if half of these are resurrected there would not be a food problem.

Basil created a Divinaguma monster and put the country on logs. GR began a project to beautify Colombo for the rich Tamils and Muslims, instead of using the army to repair village tanks in the dry zone. This time around, if GR comes a real Gamperaliya will take place instead of Ranil’s big jokes.

If Dinesh accepts these ideas, it odes not matter if Dinesh or GR becomes the candidate. MR should retire leaving GR and Dinesh to jointly run the country as MR has shown no signs of reforming himself.

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

ග්‍රාමසේවක එන විට හේමපාල හිටියේ බුලත් කොරටුවේ ය. උදයම බුලත් වැල්වලට සාත්තු කිරීම දිනචරියාවේ අංගයක් කරගෙන සිටි හේමපාල ග්‍රාමසේවකගේ හදිසි පැමිණීම අපේක්ෂා නොකළේය. ග්‍රාමසේවකගේ මුහුණේ ඇති බැරෑරුම්කම දුටු ඔහුගේ සිතට අසුබ සිතිවිලි ගලා ආවේය.

“ග්‍රාමසේවක මහත්තයා, මොකද උදේ පාන්දරම? “හේමපාල මුහුණින් වැගිරෙන දහඩිය ඇඟිලි දෙකෙන් සූරා දමමින් මේස් බැනියමේ පිස දමමින් ඇසීය. 

“හේමපාලට කියන්න හදිසි පණිවිඩයක් තියෙනවා. කලබල වෙන්න එපා. “ග්‍රාමසේවක උපැස් යුගල අතට ගත්තේය. ” මට පොලීසියේ රාළහාමි කෙනෙක් පණිවිඩය ගෙනාවේ. ” ඔහු මොහොතක් නිහඬතාව රැක්කේය. 

“පොලිසියේ රාළහාමි කෙනෙක් ” හේමපාල ග්‍රාමසේවකගේ වචන ප්‍රතිරාවය කළේ පොලීසිය සමඟ තමාට ඇති ගනුදෙනුව කුමක්ද යන්න සිතා ගැනීමට නොහැකිවය. 

“ඔව්, යාපනෙන් පොලිස් මැසේජ් එකක් ඇවිල්ලා තියෙනවා. “

හේමපාලගේ අභ්‍යන්තරය බිඳ වැටුණාක් වැනි හැඟීමක් ඇතිවිය. ලොකු පුතා යාපනයට මාරුවී ගොස් මාස දෙකක් ගතවූවා පමණි.

“කොල්ලාට කරදරයක්වත් වෙලාද? ” ඔහු තැවුණේය. “ඉතින් ග්‍රාමසේවක මහත්තයා කියන්නකෝ මොකක්ද පණිවිඩේ කියලා. “

“හේමපාලට මේක කොහොම කියන්නද මං දන්නේ නැහැ. හේමපාලගේ පුතා ඊයේ බිම් බෝම්බයකට අහුවෙලා අන්ත්‍රා වෙලා. පොලීසියෙන් මට පණිවිඩය කියන්න කිව්වා. “

අකුණු පහරක් වැදුණා වැනි හැඟීමක් හේමපාලට ඇති විය. ඔහු වාරු නැතිවාක් මෙන් බිම ඉඳගත්තේය. හමුදාවට ගිය ලොකු පුතා අන්තරා වෙලා. ඔහු අත්දෙක හිසේ ගසා ගත්තේය.

“මේක වෙන්න බැහැ. මේක වැරදීමක් ” ඔහු තොල් මතුලේය. ගිය සුමානේ පුතා ලියුමක් එවලා තිබුණා. 

එම ලියුමේ යාපනයේ සුලු සුලු කලබල තිබෙන බවත්, දැන් හමුදාව ප්‍රදේශය සන්සුන් කර පාළනය කරන බවත්, ලබන වාරයේ නිවාඩුවට ගෙදර එනවිට අනුරාධපුර වන්දනාවේ යාමට සූදානම්ව සිටින ලෙසටත් ලියා තිබුණි.

“මට හරිම කණගාටුයි හේමපාල, කොටි ඊයේ හමුදාවේ දහතුනක් මරා දාලා කියලයි ආරංචිය. මරණවල කටයුතු හමුදා ගෞරව සහිතව කොළඹ කනත්තේ කරනවලු. පවුලේ ඥාතීන්ට කොළඹ යන්න තමයි තියෙන්නේ. ” ග්‍රාමසේවක දුක්මසු හඬින් කීවේය.

හේමපාල තවමත් වාඩිවී එකම ඉරියව්වෙන් සිටියේය. කොල්ලා මැරිලා. දැන් ගෑණි පොළොවේ පස් කයි. අනේ කොල්ලට වෙච්ච දේ. වල දාන්ඩ ඉස්සර කොල්ලගේ මුහුණ බලාගන්ඩ ලැබෙයිද? දහසකුත් සිතිවිලි ඔහුගේ සිතට ගලා ගෙන ආවේය.  

“හේමපාල දැං යං මාත් එක්ක ගෙදර. පුතාගේ කෑම්ප් එකෙන් කට්ටිය දැන් එයි. කොළඹ යන්න ඇහැක් විදිය බලමු. ” ග්‍රාමසේවක හේමපාල වත්තන් කර ගත්තේය. 

*****

තවරාණි විදුලි කේතලය අතට ගත්තේ තේ කෝප්පයක් රාජේෂ්ට සාදා දීමටය. වාහනයේ බොනට්ටුව ඇර වැඩකිරීම නිසා රාජේෂ්ගේ අත් වල මජං තැවරී තිබේ. තේ කෝප්පය දීමට ප්‍රථම ඔහුට අත සෝදා ගැනීමට කිව යුතුයැයි ඇයට සිතුණි. සදීපන් හා සුදර්ශනී තව පැය කිහිපයකින් පාසල නිමවී ගෙදර එනු ඇත. සදීපන් ගෙදරට ගොඩ වැදෙන්නේ බත් පිඟාන අපේක්ෂාවෙනි. කෑමෙන් පසු ඔහු බැට් එක අතට ගනියි. අසල්වැසි යහළුවන් සමඟ ක්‍රීඩාවට යන ඔහු යලි ගෙදර එන්නේ සවස කරුවල වැටුණාට පසුවය. සුදර්ශනී කෙළින්ම ඇගේ කාමරයට යන්නීය. ඇඟපත සෝදා ගන්නා ඇය ගෙදරට අඳින ගවුමකට මාරුවී පොතක් කියවීමට පටන් ගනියි. ඇය වැඩිපුරම කියවන්නේ ජේම්ස් හැඩ්ලිචේස්ගේ පොත්ය. දිවා ආහාරය සඳහා ඇයට කිහිප වතාවක් කථාකළ යුතුය. අඬගසන සෑම අවස්ථාවකදීම ඇය කියන්නේ තව විනාඩි පහකින් එන බවය.

දුරකථනය නාද වූ බැවින් රාජේෂ් දුරකථනය අතට ගත්තේය. දුරකථනයේ මජං නොගෑවෙනු පිණිස ඔහු රිසීවරය අල්ලා ගත්තේ ඇඟිලිතුඩු වලිනි. ඒ අතරතුර වාරයේ ඩ්‍රයිවර් ගේට්ටුව ඇරියේ වෑන් රථය ගරාජයට දැමීමටය. සිල්වා සාප්පුවේ සිට මෙතරම් කලින් ආවේ මන්දැයි තවරා‚ සිතුවාය. වෑන් රථය ගරාජයට දැමූ සිල්වා රාජේෂ් එනතෙක් ගෙයි දොරකඩට වී සිටියේය.

සිල්වාගේ බුලත්කෑම තවරාණිට අල්ලන්නේ නැත. ඒ නිසා තවරා‚ සිටින විට සිල්වා බුලත් නොකයි. එහෙත් රාජේෂ් සමඟ වාහනයේ යන විට සිල්වා බුලත් කනවා පමණක් නොව වරින් වර කවුළුවෙන් හිස එළියට දමා කෙළ ගසයි.

“කාගෙන්ද කෝල් එක? ” තවරාණි ඇහුවේ කුතුහළයෙනි. එහෙත් රාජේෂ් පිළිතුරු නුදුන්නේය. 

“ඔයාට පුළුවන්ද කාර් එකේ ගිහිල්ලා ළමයි දෙන්නව අරගෙන එන්න. මම සිල්වා එක්ක සාප්පුවට දුවලා එන්නං. ” රාජේෂ් කීවේ කලබලයෙනි. 

“ඇයි, ඉස්කෝලේ ඇරෙන්න තව වේලාව තියනවනේ, ” තවරාණි මෙහිදී ඇසුවාය. 

“කමක් නැහැ, ළමයි දෙන්නව ගේන්න. යාපනයේ කලබලලු. මෙහෙත් කලබල තියෙයිද දන්නේ නැහැ. හදිස්සියක් උනොත් සාප්පුවට කෝල් එකක් දෙන්න. මම යන්න ඉස්සර මිසිස් දේවරාජාට කියලා යන්නං” මෙසේ පවසා රාජේෂ් දෑත් සෝදා ගෙන සිල්වාට කථාකළේය. තවරාණිගේ සිතට දැණුනේ කරදර සහිත බවකි. මේ මොන කරදරද? ඇය සිතුවාය. සිත නිස්කලංකයේ තබා ගැනීමට අවකාශ නැති හැටි. ඇය ළමුන් දෙදෙනා ගෙන ඒම පිණිස සූදානම් වූවාය. 

“පාර්වතීට කියන්න දොර වහගෙන ඉන්න කියලා. කාටවත් දොර අරින්න එපා කියන්න. ” රාජේෂ් කඩිනමින් කීවේය. වෑන් එක පණ ගැන්වූ සිල්වා විටක් කටේ දමා ගෙන රථය ගරාජයෙන් එළියට ගත්තේය. වෑන්රථය ගේට්ටුවෙන් එළියට ගත් වහාම ගේට්ටුව වැසූ රාජේෂ් අල්ලපු ගෙදර මිසිස් දේවරාජාගේ නිවසේ සීණුව නාද කළේය. 

******

හේමපාල කොළඹ කනත්තට පැමිණෙන විට හොඳටම හවස් වී තිබුණි. වැළපෙන බිරිඳ හා බාල දියණිය දකින විට ඔහුගේ හදවත කඩා වැටී නෙතග කඳුළින් පිරේ. එහෙත් සිත ධෛර්යවත් කරගත් ඔහු වික්‍රමරත්න රාළහාමි සමඟ කනත්තේ ප්‍රධාන දොරටුවෙන් පියමැන්නේය. විශ්‍රාමික පොළිස් කොස්තාපල්වරයෙකු වූ වික්‍රමරත්න රාළහාමි ඔවුන් සමග කොළඹ පැමිණීම හේමපාලට මහත් උපකාරයක් වූ බව සැබෑය. සිත කම්පනයට පත්වී ඇති නිසා ඔහු කථා කළේ අඩුවෙනි.

කනත්තේ බොහෝ පිරිසක් රැස්වී සිටියහ. මියගිය සෙබළුන්ගේ ඥාතීන්ගේ අදෝනා හඬ ඇසෙත්ම හේමපාලගේ නෙත්වල කඳුළු රඳවා ගැනීමට ඔහුට නොහැකි විය. ලේන්සුවෙන් කඳුළු පිසදා ගත් ඔහු වටපිට බැලීය. “හේමපාල, තවම මිනී ගෙනල්ලා නැහැ” වික්‍රමරත්න රාළහාමි කීවේය.

මියගිය සොල්දාදුවන් හමුදා ගෞරව සහිතව මිහිදන් කිරීමට වලවල් කපා තිබුණ නමුත් තවමත් එක මිනී පෙට්ටියක්වත් ගෙනවිත් නැත. හමුදා නිළ ඇඳුම් ඇඳගත් භට පිරිස් සීරුවෙන් සිටියහ. ඒ අතර පොලිස් නිළධාරීන් සෙනග පාලනය කළහ. ෆයිල් කවරයක් අතින්ගත් හමුදා නිළධාරියෙක් මියගිය සෙබළුන්ගේ ඥාතීන්ට පෝරම කොළ වගයක් බෙදීය. ඒ අතරවාරයේ වික්‍රමරත්න රාළහාමි වෝකි ටෝකි යන්ත්‍රයක් අතැතිව සිටි පොලිස් නිළධාරියෙකුට කථාකළේ වැඩිමනත් තොරතුරු දැනගැනීම පිණිසය.

මිනී පෙට්ටි තවමත් ගෙන නොඒම පිළිබඳව රැස් කකා සිටි පිරිස නොසන්සුන් ස්වරයෙන් කතාකළහ. ඒ අතර ජාතික ඇදුමක් ඇඳගත් අයෙක් මැතිඇමතිවරු මෙම ස්ථානයට පැමිණීමට නියමිතව සිටියත් ඔවුන් කිසිවෙකු නොපැමිණීමට තීරණය කොට ඇති බව හඬ නගා පැවසීය. එවිට සෙනග අතරින් එකකු කෑගසා යමක් කීය.

“හේමපාල මිනී ගේන තීරණය වෙනස් කරලා, අපිට රේමන්ඩ් එකට එන්නලු. එතනින් පුතාගේ මිනිය දෙයි. ගමට ගෙනියන්න. මෙතන කලබලයක් යන හැඩයි. අපි රේමන්ඩ් එකට යමු. ” වික්‍රමරත්න රාළහාමි හේමපාල අමතා කීය.

සෙනග අතරින් ඉදිරියට ආ කෙනෙක් උස් හඬින් කතා කළේය. ඝෝෂාව නිසා ඔහු කියූ දේ හේමපාලට ඇසුණේ අසම්පූර්ණවය.

“පර බල්ලෝ, මුං සිංහල කොල්ලෝ කොටින්ට බිලි දීලා අපට කොල්ලන්ගේ මිනීවත් පෙන්නන්නේ නැහැල්ලු, අපිට කමක් නෑ, මිනී විකෘති කරලා තිබ්බත් අපිට අපේ කොල්ලන්ගේ ඇඟිල්ලක් හරි බලාගන්ඩ ඕනෑ. “

ඔහුගේ කථාවේ කොටසක් සවනට වැටීම නිසා හේමපාලගේ හිත කීරිවැටී ගියේය. “මොනවා මුං පුතාගේ මිනිය විකෘති කරලද“, ඔහු මහත්සේ තැවුණේය. අවසන් වතාවට පුතාගේ රත්තරන් මුහුණ දැකීමට තිබූ අවස්ථාවත් නැති කරපු හැඩයි. ඔහු කම්පිතව සිතුවේය.

හේමපාලගේ අත අල්ලාගත් වික්‍රමරත්න රාළහාමි සෙනග ඈත් මෑත් කරමින් කනත්තෙන් ඉවතට ඒමට උත්සාහ කළේය. ඔවුන් පසුපස හේමපාලගේ බිරිඳ හා දියණියද සිහිනෙන් ඇවිදින්නාක් මෙන් ආවෝය.

පර්වතයක් මෙන් උසැති, බඩ මහත, පොලිස් නිළධාරියෙකු සෙනග සන්සුන් කිරීමට උත්සාහ කළේ තම තර්ජනාත්මක ස්වරය හා නිළ ඇඳුමේ අධිකාරී බලය පෙන්වමිනි. “අඩෝ, අපි මූව වලට දාමු, “ පිරිසක් පසුපස සිට කෑගැසූහ. ඒ සමගම ගල්මුල් ප්‍රහාරයක් ඇරඹූහ.

පිස්තෝලයක් අතින් ගත් චීවරධාරියෙක් ඉදිරියට ඉදිරියට පැමිණියේය. ඔහු සෙනගට විධාන දෙන්නාක් මෙන් කථාවක් කළේය. “උඹලා සිංහ ලෙයක් ඇති, සිංහ සිතක් ඇති සිංහලයෝ. අපේ කොල්ලන් දහතුන්දෙනෙක් යාපනයේ මරා දාලා. උන්ගේ ඇස් පවා උගුල්ලලා. උඹලා තව මොනවද නිවටයෝ වගේ බලාගෙන ඉන්නේ. ආණ්ඩුවට කොටි මර්ධනය කරන්න බැරි නම් අපි හරි දෙමළ කොටි විනාශ කරමු“

කනත්තේ කලබලය තීව්‍ර වෙමින් පැවතිණි. වික්‍රමරත්න රාළහාමි හේමපාල සමඟ රේමන්ඩ් මල් ශාලාවට පැමිණියේය.

*****

රෑ අටද පසුවූ නමුදු රාජේෂ් තවම නිවසට නොපැමිණීම තවරාණි ගේ සිතට බිය උපදවයි. දුරකථනය නාද වූ සෑම අවස්ථාවකම ඇය රිසීවරය අතට ගත්තේ රාජේෂ්ගේ කටහඬ ඇසීමේ අපේක්ෂාවෙනි. අවසන් වරට දුරකතනයෙන් කථාකළේ ජෙයප්‍රකාශ් ය.

කොළඹ කලබල ඇතිවී ඇති බවත්, දෙමළ ජාතීන්ට පහර දෙන බවත් ඔහු කීවේ සැලෙන හඬිනි. හැකි ඉක්මනට රක්ෂිත ස්ථානයකට යන ලෙස ඔහු උපදෙස් දුන්නේය. තැතිගත් ළමුන් දෙදෙනා නිදන කාමරයේ ඇඳයට රිංගූහ. සේවිකාව දොර අසල බිම වාඩි වී සිටිමින් බියෙන් ඉකි ගැසුවාය.

සාප්පුවේ දුරකථනය එක දිගට නාද වෙනවා මිසක කිසිවකු පිළිතුරු දෙන්නේ නැත. හදිසියේ දොරට යමෙකු තට්ටු කළේය. විදුලි පහන් නිවා කුඩා මේස ලාම්පුව පමණක් දල්වා තිබූ නිසා නිවසේ කිසිවකු නොසිටින බව ඇඟවීමට තවරාණිට අවශ්‍ය වූවාය. දොරට ගසන හඬ ඇසීමෙන් ළමුන් දෙදෙනා ගැහෙමින් ඇඳ යට ගුලිවී සිටියෝය. සේවිකාව බියෙන් ලතෝනි දුන්නාය. සේවිකාවගේ කෑගැසීම තවරාණිට බියක් මෙන්ම කෝපයක්ද ගෙන දුන්නේය.

“පාර්වතී කටවහපං” ඇය තර්ජනාත්මක ස්වරයෙන් පහත් හඬින් සේවිකාට අණ දුන්නාය. දොරට ගැසීම නැවතුනේ නැත. “තවරාණි, තවරාණි, දොර අරින්න, මම මිසිස් දේවරාජා” එළියෙන් ඇසුණේ ගෑණු කටහඬකි. මිසිස් දේවරාජාගේ කටහඬ ඇසීම නිසා තවරාණිගේ බිය තාවකාලිකව පහ වූවාය. ඇය විදුලි පහන දල්වා දොර ඇරියාය. 

“ආරංචිද? කොළඹ කලබල, මෙහේ ඉන්න එපා, යමු අපේ ගෙදර. ” මිසිස් දේවරාජා තවරාණිට කීවාය. “අනේ මිසිස් දේවරාජා, මම කොහොමද ගේ දාල එන්නේ. තාම රාජේෂ් ආවෙත් නැහැ. ” තවරාණිට ඇඬුම් ආවාය. 

“රාජේෂ් එයි, අද රෑ මෙතන ඉන්න එක හොඳ නැහැ. රස්තියාදුකාරයෝ ගෙවල් මංකොල්ල කනවලු, යං අපේ ගෙදර, ඉක්මණට බඩු පැක්කර ගන්න. ”

තවරාණි විශාල සූට්කේස් එකකට තම ස්වර්නාභරණ, ලියකියවිලි, මුදල් හා ඇඳුම් දමාගත්තේ කඩිනමිනි. “පාර්වතී ඉක්මනට ළමයින්ගේ ඇඳුම් ගනිං. “ඇය සේවිකාවට විධාන කළාය. තැතිගෙන සිටි ළමයි හා පැටවුන් සේ තවරාණි අසල දැවටුණාය.

“රෑට කාලවත් නැතිව ඇති නේද? මම ඉක්මනට මොනවා හරි හදන්නම්, ඉක්මන් කරලා යමු. දොර ජනෙල් හොඳට වහන්න. ” මිසිස් දේවරාජාද දොරගුඟ පරීක්ෂා කිරීමට උදව් වූවාය. 

******

සාප්පුවේ තිබුණු වටිනා භාණ්ඩ පෑලියගොඩ තම සිංහල මිතුරාගේ ගරාජයට ගෙන ගිය රාජේෂ් රියදුරා සමග බඩු බෑවේය. බඩු සියල්ල බා අවසන් කරන විට රෑ අට ද පසු වී තිබුණි. රාත්‍රියේ ගමන අවදානම් නිසා අද රාත්‍රියේ තමාගේ නිවසේ නැවතී හෙට යන ලෙස මිතුරා අයාචනා කළද තවරාණි හා ළමුන් දෙදෙනා තනිවම සිටින නිසා වහාම ගෙදර යායුතු බව රාජේෂ් තීරණය කළේය.

සිල්වා රියදුරු සුක්කානමේ සිටීම රාජේෂ්ගේ සිතට සහනයකි. සිල්වා වෑන් රථය පැදවූයේ විට සපමිනි. මරදාන දක්වා ඔවුන් කිසිදු ගැටළුවකට මුහුණ නොදී පැමිණියහ. තැනින් තැන පොළිස් නිළධාරීන් සිටියද කිසිවෙකු වාහනය නැවැත්වූයේ නැත.

වෑන් රථය බොරැල්ල මංසන්ධියට හරවන විට විශාල සෙනගක් පාරපුරා සිටීම නිසා සිල්වා වාහනයේ වේගය අඩු කළේය. පාර දෙපස ගිනිගන්නා වාහන කිහිපයකි. බීමතින් කඩු පොලු ගත් දාමරිකයන් සටන් පාඨ කියමින් වෑන් රථයට කිට්ටු වූහ.

සිල්වා වාහනය යළි හරවා ගැනීමට අසාර්ථක උත්සාහයක යෙදුණු නමුත්, පාර අයිනේ නවතා තිබූ බස්රථය නිසා ඔහුට ඒ සඳහා ඉඩක් නොවීය. ඒ අතරවාරයේ මැරයෝ වෑන ්රථය වට කළහ.

“තමුසෙලා කවුද? සිංහලද? දෙමළද? ” කණ්ඩායමේ නායකයා යැයි සිතිය හැකි අයෙකු ප්‍රශ්න කෙළේය. ඔහුගේ අතේ රටබීම බෝතලයකි. ඔහු වතුර බොන්නාක් මෙන් බෝතලයේ තිබූ මත් පැන් කටේ හලා ගත්තේය. යකඩ පොලු, කඩු අතින් ගත් දාමරිකයන් වාහනයේ වටිනා යමක් තිබේද කියා කර පොවා බැලුවෝය. 

“අපි සිංහල, ” සිල්වා තතනමින් පිළිතුරු දුන්නේය. “මහත්තයව ගෙදර බස්සවන්න යනවා. “

“ආ මෙයාද මහත්තයා, මහත්තයා සිංහලද? ” එක් මැරයෙක් ප්‍රශ්න කළේය. රාජේෂ් කිසිදු පිළිතුරක් නොදී බිම බලා ගත්තේය. “ඒයි මහත්තයා, තමුසෙ සිංහල ද? කියනවා බලන්න මල් පූජා කරන ගාථාව. “

රාජේෂ් නළලින් වැගිරෙන දාඩිය කමීස අතේ පිසදා ගත්තේය. සිල්වා ගොත ගසමින් කතාකළේය.

“මේ මහත්තයා සිංහල, අපිට යන්න දෙන්න. “

“අඩෝ නාකියා, උඹ දෙමලුන්ට . . . . . . . . . දෙනවා නේද? මූ දෙමලෙක්. පේන්නේ නැද්ද මූණ බැලුවම. ” මැරයා තම අත තිබූ මුගුරෙන් වෑන් රථයේ වින්ඩ්ස්ක්‍රීන් එකට ගැසුවේය. එම පහරින් වීදුරු කෑලි සිල්වාගේ හා රාජේෂ්ගේ ඇඟ පුරාම වීදුරු වැස්සක් සේ වැටුණේය. 

“ඒයි, මහත්තයා බැහැපං, නැත්තං වාහනේ ඇතුළට දාලා ගිනි තියනවා, “මැරයෝ මෙසේ කියමින් වෑන්රියේ දොර ඇර රාජේෂ්ව බිමට ඇද දැම්මෝය.”අනේ අපේ මහත්තයට ගහන්න එපා. ” සිල්වා දෑත් එක් කොට වැන්දේය.”අඩෝ නාකියා බැහැපන් උඹත් මැරුම් නොකා, ” මැර නායකයා සිල්වාගේ බෙල්ලෙන් අල්ලා බිමට දැම්මේය. අනතුරුව සුනඛයෙකුට පා පහරක් දෙන්නාක් මෙන් සිල්වාගේ පශ්චාත් ප්‍රදේශයට පා පහරක් එල්ල කළේය. 

මේ අතර මැර පිරිස වටවී රාජේෂ්ට පොලු වලින් පහර දුන්නේය. ලේ වලින් ඔහුගේ මුහුණ තෙත් විය. පහරවල් වලකාලීමට මෙන් ඔහු දුබල වූ දෑත් වලින් මුහුණ ආවරණය කර ගත්තේය. බිම වැතිරී සිටි සිල්වා රාජේෂ් දෙසට බඩගෑමට උත්සාහ කළේය. සෙනග වට වී සිටි නිසා ඔහු රාජේෂ් දුටුවේ නැත. මෝල් ගස් මෙන් ඉහළ යන පොලු ඔහු දිටීය. රාජේෂ්ගේ ශරීරයට ඒවා වැදෙන විට නැගෙන හඬ පමණක් ඔහුට ඇසුණේය. “අනේ අපේ මහත්තයා“සිල්වා තාර පොලවේ හිස ඇන ගත්තේය.

******

පසු දින දහවල් වනතෙක් රාජේෂ් පිළිබඳ තොරතුරක් නැති නිසා තවරාණි සිටියේ ඇඬූ කඳුළිනි. ළමයි දෙදෙනා ද මව සමග වරින්වර ඇඬූහ. ඔවුන් සැනසීමට උත්සුක වූ මිසිස් දේවරාජා රාජේෂ් ඇඟරි නීතිය නිසා කොහේ හෝ කොටු වී නිරුපද්‍රිතව ඇති බව පැවසුවේ තම සිතේ වූ සැකයට ද වංචා කරමිනි.

“නෝනා, නෝනා, මෙහාට මිනිස්සු කට්ටියක් එනවා, ” පාර්වතී මුර ගෑවාය. 

මිසිස් දේවරාජා තවරාණි හා ළමුන් තම නිදන කාමරයට යවා දොරවසා කවුළුවෙන් කරපොවා බැලුවාය. මිනිසුන් සියයක් පමණ ඇයගේ මිදුලේ රැස් වී සිටිති. එක් මැදි වියේ පුද්ගලයෙකු දොරට තදින් තට්ටු කෙළේය. ගැඹුරු හුස්මක් ගත් මිසිස් දේවරාජා දොර ඇරියේ බිය නොපෙන්වමිනි.

“මොකද ඔහේලා මෙහේ කරන්නේ. ” ඇය උස්හඬින් ඇසුවාය. “නෝනා, ගෙදර හංගගෙන ඉන්න දෙමෙල්ලු එළියට දාන්න. “ මැදිවියේ පුද්ගලයා ගොරෝසු හඬින් කීවේය. ඔහුගේ අතේ විශාල කඩුවකි. ඔහුගේ මුහුණේ ඇති කැපුම් කැළල නිසා ඔහුගේ මුහුණ තවත් බිහිසුණුව පෙණිනි.

“මෙහේ ඇති දෙමලෙක් නැහැ, කරුණාකරලා යන්න. මම නැත්නම් පොලීසියට යනවා. “

“නෝනා ඕන මළදානයකට යන්ඩ, ගෙදර හංගාගෙන ඉන්න දෙමෙල්ලු ටික එළියට දැම්මේ නැත්නම් අපි මේ ගෙදරත් ගිනි තියනවා. ” ඔහු පෙට්ට්‍රල් බූලියක් අතට ගත්තේය. 

රැස්ව සිටි පිරිස උද්දාමයෙන් ප්‍රීති ඝෝෂා කළහ. අසල්වැසියන්ද වට වී සිටියද කිසිම අයෙකු වචනයක්වත් කීවේ නැත. එහෙත් සෙනග පීරාගෙන මහළු භික්ෂුවක් හැරමිටි ගසමින් පැමිණියේය. භික්ෂුව දැකීමෙන් දේවරාජා මහත්මියට පළමුවෙන්ම පුදුමයක්ද, දෙවනුව සහනයක්ද දැනිනි. හන්දියේ පන්සලේ අසනීප ගතියෙන් සිටින ජිනාලංකාර  හාමුදුරුවෝ මෙතෙන්ට වැඩියෙ කොහොමද ඇය සිතුවාය.

මහළු භික්ෂුව ඉදිරියට පැමිණ සෙනගට කථා කළේ දුබල හඬකිනි.

“උඹලා, මේ කරන්ට යන තිරිසන් වැඩේ මොකක්ද? කොටි ඉන්නේ යාපනේ, උඹලා මෙහේ ඉන්න අහිංසක දෙමළ මිනිස්සු මරණ එකේ තේරුමක් තියෙනවද? “

“මෙහේ ඉන්න දෙමෙල්ලු තමයි හාමුදුරුවනේ, කොටින්ට සල්ලි යවන්නේ. “සෙනග අතර සිටි හැඩි දැඩි තරුණයකු කීවේය. 

භික්ෂුව ඔහු දෙස මොහොතක් බලා සිටියේය.

“සල්ලි යවනව ඔහේ දැක්කද? දැක්ක නම් ගිනි තියපං. ” භික්ෂුව ඔහුට ඉඩ දෙන නියායෙන් පසෙකට විය. සෙනග නිහඬව සිටියා මිස කිසිවක් කීවේ නැත. 

“උඹලා ඔය විඳින්නේ දදයක් කසලා ඇතිවෙන සහනය. ඒත් මතක තියා ගනිල්ලා මේවාට තව අවුරුදු ගණන් යනකං උඹලාට විඳවන්න වෙන බව. උඹලාට විතරක් නොවෙයි, උඹලගේ දරුවන්ටත්, අහක ඉන්න අපටත් විඳවන්න වෙයි. “

රැස්ව සිටි පිරිස හින් සීරුවේ ක්‍රමක්‍රමයෙන් විසිර ගියහ.

*****

තම පුතාගේ හත් දවසේ දානයෙන් පසු හේමපාල කොළඹ යුධ හමුදා මූලස්ථානයට පැමිණියේ පුතාගේ හිඟ වැටුප් හා දීමනා ලබාගත හැක්කේ කෙසේද යන්න දැනගැනීමටය.

මුළු නගරයම යකුන් නැටූ පිටියක් මෙන් විනාශ වී ගොසිනි. තැනින් තැන ගිනිගත් කඩසාප්පුය.

දින ගණනක් රෝහලේ නේවාසිකව නතරවී ප්‍රතිකාර ගැනීමෙන් පසු ටිකට් කපනලද සිල්වා අසීරුවෙන් තම හාම්පුතාගේ නිවසට පැමිණියේ ඔහුගේ දරු පවුල හමුවීමේ අපේක්ෂාවෙනි. දොර ජනෙල් වසා නිවසද පාළුවට ගොසින් තිබූ බැවින් සිල්වා අසල්වැසි නිවසට ගොස් මොවුන් පිලිබඳ තොරතුරු විමසීය.

“සිල්වා මොකද වුණේ? ” හිසේ ප්ලාස්ටර් හා තවමත් අත එල්ලාගෙන සිටින රාජේෂ්ගේ රියදුරා දුටු දේවරාජා මහත්මිය ඇසුවාය. “නෝන, අහස පොළව නුහුලන අපරාධයක් වුණේ. මගේ ඇස් ඉස්සරහ රාජේෂ් මහත්තයට ගහල මැරුවා. උන් මටත් ගැහැව්වා. මම අමාරුවෙන් බඩගාගෙන මරදාන පැත්තට යනකොට පොලිස් ජීප් එකක් මාව ඉස්පිරිතාලයට ගිහින් දැම්මා. සුමානයක් විතර ඉස්පිරිතාලේ ඉඳලා අදයි ටිකට් කැපුවේ. කෝ තවරාණි නෝනයි, ළමයින් දෙන්නයි? “

දේවරාජා මහත්මිය සුසුමක් හෙලුවාය. “රාජේෂ් මහත්තයාගේ මරණය ගැන තවරාණි නෝනා දැන ගත්තේ පොලීසියෙන් ඇවිල්ලා කිව්වමයි. උන් වෑන් එකත් පුච්චලා. පෙරේදා නෝනා ළමයි දෙන්නා සමඟ යාපනේ ගියා. ලබන මාසයේ කැනඩාවට යනවලු. ලංකාවේ ඉන්න එකක් නැහැ. “

මහළු රියදුරා තම දෑස් පියා ගත්තේය. “හරි අපරාදයක් නේද වුණේ ? හොඳ ලස්සනට හිටපු පවුලක් මොහොතකින් විනාශ කරලා දැම්මා මේ අමනුස්සයෝ. මේවා බලන්න අපිත් ජීවත් උනානේ. “ ඔහු දෙනෙතින් වැගිරෙන කඳුළු පිසදමා ගත්තේය. “මම යන්නං නෝනා, රෑ වෙන්න කලින් ගමේ යන්න ඕනෑ. “

රියදුරා පිටත් වීමෙන් පසු දේවරාජා මහත්මිය පාර අද්දරට ගියාය. ඈත මාර්ගයේ ගින්නෙන් විනාශ වූ ගෙවල් හා කඩසාප්පු ඇයගේ නෙතට ලක්විය.“හරියට මහා ගිනිකන්දක් පිපුරුණා වගේ“ ඇය දිග හුස්මක් ගනිමින් තොල් මැතුරුවාය.

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

Dr. Daya Hewapathirane

The elderly population (over 60 years) in Sri Lanka amounted to 2.5 million or 12.5% of the total population in 2012.  In three years or by 2021, Sri Lanka’s elderly population is expected to increase to 3.5 million (this compares roughly with the total population of Colombo and Kandy districts in combination). The large majority of the elderly in Sri Lanka live under most despicable conditions. Neglect from all sides, children and relatives, the Government and inability to cope with rising cost of living are making their lives not worth living. Increasing numbers of the older population are resorting to suicide as an escape from their unhappy lives. Most of these older individuals are having everything taken away from them in terms of their work, their health, their families, friends, and find their role totally diminished. For some of them, taking their own life is the only option that they have. Suicide rates are particularly high in farming areas and in commercial plantations particularly among the elderly men. Hanging themselves and consumption of insecticides and pesticides, were the primary modes of their suicide.

Among primary reasons for this sad plight are isolation, poverty, chronic health problems such as diabetes, heart conditions, kidney malfunction, depression and frustration and lack of necessary health and welfare services, acute financial burdens with the rising cost of living, broken family bonds, migration of children overseas, and lack of care from the government.

The vast majority of families, owing to diverse reasons, mainly financial, find it difficult to care for the elderly. All Governments in recent decades have failed to provide for the elderly. It is disgraceful that the present Ministry of Social Empowerment provides a mere Rs 25,000 to each of the few elderly care centres in the country. There are nearly 250 Elders’ Homes in the country sheltering about 6775 elders and with long waiting lists. A major drawback in Elders’ Homes is that they take in only those who can look after themselves and not elders in fragile health.

Elders’ care should be a collaborative partnership between the government and private sector. Politicians should be aware that the elderly form a substantial vote bank and taking more interest in helping them can lead to an increase the political mileage that our politicians are keen on developing. There is the urgent need in all administrative districts, for the establishment of more Elders Homes with especially with government initiative and with assistance and collaboration of the private sector and philanthropists both local and foreign.

Buddhist, Hindu, Christian and other religious organizations should be in the forefront in actively assisting the helpless elderly. Establishing Elders Homes is a priority where special programs could be developed and executed for the benefit of the helpless elders. The tendency among most elderly people is towards spirituality and religion during their sun-set years. This is especially true among Buddhists. Bhikkhus in temples with the cooperation of devotees, can find the time to organize and coordinate suitable assistance programs, including religious programs in temples focused on the welfare of elders.

Universities, schools, and other public bodies, including the private sector agencies should be encouraged by the government to be involved in charitable and welfare activities, to help ameliorate the conditions of the elderly. Volunteer projects should be organized in universities and colleges to assist the senior citizens of the country living in Elders Homes. In most Elders homes the elders suffer from boredom and loneliness. There is boredom that comes from living in a scheduled and somewhat regimented facility. They are not able to get out and interact with the outside world, see different kinds of people, and be energized and less bored with life. The media also can assist by providing more publicity to the plight of the senior citizens of the country and the conditions of the Elders Homes, thereby generating public interest in helping the helpless elderly population of the country.

In the world, the number of persons aged 60 and over is increasing at an unprecedented pace. It is expected to reach 1 billion by the end of the decade. Today, two-thirds of the world’s older people live in low-and middle-income countries and this proportion will rise to 80 per cent by 2050. While some continue to lead active lives as part of their community, many others face homelessness, lack of adequate care or isolation and more susceptible to disease, syndromes, injuries, and sickness. Discrimination, poverty, violence, and abuse as well as the lack of specific measures and services are among the main human rights challenges faced by the older generation.

Dr. Daya Hewapathirane

daya.hewapathirane@gmail.com

මතුගම සෙනෙවිරුවන්

මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මහතා ගම් පෙරළිය නව කතාව ලියන ලද්දේ විසිවන සියවස මුල් භාගයේ දකුණු පළාතේ ගමක සිදුවූ සමාජ පෙරළිය පාඨකයා වෙත සංනිවේදනය කිරීමටයි.ඔහු ඉන්පසු කලියුගය සහ යුගාන්තය රචනා කරමින් නව ලිබරල් ධනවාදී පෙලැන්තියක් විසින් ගමේ මෙන්ම නගරයේද බලය ලබා ගන්නා හැටි  විවරණය කරයි. මෙරට වර්තමාන අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා පසුගියදා ගම් පෙරළිය ආරම්භ කිරීමට නිකවැරටිය ප්‍ර දේශයේ මඩත්තව වැවේ දී ප්‍රථම පස් පිඩැල්ල කපන ලද්දේය. එහි පැවති උත්සවයේ දී සිය කතාව පවත්වමින් ඔහු කියන්නට උත්සාහ කලේ කුමක්ද. මෙතෙක් කල් වැව් වල මඩ සහ වැලි ඉවත් කළ කොන්ත්‍රාත් කරුවන් අතට ගිය මුදල් ගමේ ගොවි සංවිධානයට ජනතාව අතට ලබා දෙන බවයි.

        මෙරට ජීවමානව පැවති වැව් තිස් දහසකට අධික බව පැරණියන් කියති. එයින් තවමත් පහලොස් දාහකට අධික සංඛ්‍යාවක් ජීවමානව ක්‍රියාත්මක වෙයි.වැවක මූලික අරමුණ කුඹුරට ජලය සැපයීම යන්නෙන් අර්ථ කථනයක් තිබුණද. එය ප්‍රථම අරමුණ නොවේ. වැවේ මූලික අරමුණ වනුයේ පොළවේ පවතින භූගත ජලය ඉහළට ඔසවා හාත්පස පරිසරය තෙත්ව තබා ගැනීමයි. අහස් වැව් මූකලන් වැව් වැනි  වැව් බඳවන ලද්දේ ජල සම්පත මැනවින් ලබා ගෙන භූගත උල්පත් ආරක්ෂා කරමින් වන සතුන්ටද ඉන් ප්‍රයෝජනයක් ලැබෙන පරිද්දෙනි. මහ වැව් නිර්මාණය කළ පසු එවාට දිවෙන අගාර පාරවල් හරස් කර කුළු වැව් බඳවන ලද්දේ මහ වැව් රොන් මඩ වලින් පිරී යෑම වළක්වාලීමටයි. එම කුළු වැව් පද්ධතියද වන සතුන්ට බෙහෙවින් ප්‍ර යෝජනවත් වූ බව පැවසිය යුතුය.වැව ආහාර ගබඩාවකි. වැව සමග තිබෙන ගම්ගොඩ ස්වයං පෝෂිතආර්ථකයකි.වැව අයිති ගමේ සංස්කෘතියටයි. එම නිසා වැව මවක් මෙන් රැක ගැනීමට වැව් භාර මුතුන් මිත්තන් ගේ අදිටන විය.

      නමුත් යටත් විජිත සමයේ ඉංග්‍රීසීන් ගේ මුල් වෑයම වූයේ වැවෙන් ගම ඈත් කොට රාජකාරිය තහනම් කොට ස්වයං පෝෂිත භාවය නැති කිරීමයි. වැව් දෙකඩ කොට ඒ උඩින් මහා මාර්ග ගමන් ගත්තේ ඓහෙයිනි. වාරිමාර්ග දෙපාර්තමේන්තුව මෙරට පිහිට වූ පසු කුඩා වැව් සලකන ලද්දේ පොල් කටු වැව් විලසිනි.  කාර්යක්ෂමතාවයක් නැති කුඩා දිය කඩිති වැනි කුඩා වැව් තිබීමෙන් පලක් නෙවන බැව් කී වාර්මාර්ග අධයක්ෂ වරුන්ද එකල සිටියහ. මහවැලි ව්‍යාපාරය දියත් කළ පසු ග්‍රාමීය වැව් රාශියක් ඝාතනයට ලක් විය. මහවැලි එච්.කලාපයේ පමණක් වැව් හැත්තෑවකට අධික සංඛ්‍යාවක් ඩෝසර කොට උලුප්පන ලද්දේය. මින්නේරිය මහ වැවේ තිබූ කුලු වැව් පද්ධතිය විනාශ කර කොට ඉහත්තාවේ තේක්ක වගාව ප්‍රචලිත කරවීය. සමහරක් වැව් එහි අගය නොසලකා කුඹුරු අස්වැද්දුමට යොදවා ගැණුනි.අදටත් උතුර දිග තැනිතලා ප්‍ර දේශ වල තනිවුණු වැව් එල්ලංගා පද්ධති රාශියක් පවතී. ඒවා පෝෂණය කළ මහ වනය ඝාතනට ලක් වීමෙන් විශේෂයෙන්ම අවිධිමත් සංවර්ධනයේ ප්‍රතිවිපාක වශයෙන් ඉස්මතු වූ වල් නාශක සහිත හේන් ගොවිතැන නිසා මහා වනස්පති මෙන්ම කටු පඳුරු ළඳු කැලෑ පැවති පරිසරයම මුඩු බිම් බවට පත් වී තිබේ. විල්පත්තු වන විනාශයේ දී ඝාතනය වූ කුඩා වැව් සංඛ්‍යාව ගැන තවමත් ගණන් තබා නොමැත.

           වැවත් සමග ගැමි දිවියේ සාමූහිකතවය ප්‍රකට වූ බව පැරණියන් දනිති. ගම් සභාව හෝ වරිග සභාව රැස් වූ කල්හි වැව ගැන ගම ගැන තීරණ දෙන්නට ඔවුහු සමත් වූහ. වෙල් විදානේ විල්ලඹු ආතා නැකැත් රාළ ගමරාළ ආදී ගමේ වැඩිහිටියන් අතින් වැවත් කුඹුරත් හේනත් පරිසරයත් වන සතුන් ආදී අපා දෙපා සතුන් සමග තිබූ සහ ජීවනයත් ආරක්ෂා කර ගන්නා ලද්දේය. ගොවිජන සේවා දෙපාර්තමේන්තුව පිහිටුවා ලීමෙන් පසුව මෙරට ගොවි සංවිධාන ඇති විය. ඒ හා සමගාමීව ගමේ ශ්‍රමදාන සංගම් ඇති වී ගමේ වැඩිහිටයන් අතින් ගමේ නායකත්වය ගිලිහිණ. ගමේ අමුණ ගමේ වැව ඇළ දොළ ප්‍රතිසංස්කරණයට කොන්ත්‍රාත් ගැනීම ඇරඹීණ. කොන්ත්‍රාත් ගැනීම යනු ගොවි සංවිධානයේ අරමුදල තර කර ගැනීමට කරන වැඩ කටයුත්තකි. ශ්‍රමදානය මගින් ගමට දේශපාලන පක්ෂ වල ආධිපත්‍ය කැන්දාන පැමිණියහ.වැව ඝාතනය ඇරඹුණේ එලෙසයි. නමුත් විසිවන සියවසේ අග භාගය පමණ වන තෙක් පැරණි වැඩිහිටයන් ගම් වල ජීවත්ව සිටි හෙයින් වැව් ඝාතනයට රිසි සේ අවසර නොලැබුණි.එදා වැව් වල රොන් මඩ ඉවත් කෙරුණේ කට්ටි කැපීමෙනි. මහා වැව් වලට රොන් මඩ පැමිණීම හැකිතාක් වළක්වනු ලැබිණ. ඒ සඳහා ඉස්වැටි පෝටා වැටි යොදා ගත්හ. නියන් කාල වලදී කුඩා වැව් ප්‍රතිසංස්කරණය කරගන්නා ලද අතර උලපත් ජලය බහුල එම පරිසරය පුරාන වාරි සම්ප්‍රදාය ආරක්ෂා කර ගත්හ.

       පස් ලෝඩර් සහ ඩොසර් ලංකාවට බහුල වශයෙන් ගෙන්වන ලද්දේ ඉතාමක් මෑතකදීය. මේ යන්ත්‍ර සූත්‍ර නිසා සංවර්ධනයේ විශාල විපිරියාසයක් සිදු විය. මහා කඳු පොළවට සමතලා වූ අතර වගුරු ගොඩ වුණි. තෙතමනය සිඳී ගිය අතර වැව් කපා දැමිණ. හිටපු ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග මැතිණිය ගේ  සමයේ දී වැව් දහසක් ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමේ ව්‍යපෘතියක් ඇරඹිණ. එහිදී වූ යේ වැව් වල රොන් මඩ ඉවත් කිරීමයි. මේ සඳහා යොදවා ගන්නා ලද මහ යන්ත්‍ර සූත්‍ර නිසා විශාල විනාශයක් සිදු වූ බව මගේ විශ්වාසයයි. ඉඳි කිරීම් ක්ෂේත්‍රය පුලුල් වී යෑමත් සමග වැලි සැපයීම මහා ජාවාරමක් බවට පත් විය. ගංගා ඇළ දොළ වල වැලි හිඟ වීමත් සමග වැව් තාවුලු වල වැලි කැපීම ඇරඹිණ. මේ වෑයමට මුල් කාලයේ වාරිමාර්ග දෙපාර්තමේන්තුවේ පරිසර අංශ වලින් විරෝධය පළ විණ. එහෙත් පසුව  මේ කටයුත්ත ඉතා වේගයෙන් සීඝ්‍රයෙන් ව්‍යාප්තව ගියේය. එහි උච්ච ප්‍රාපතිය යාන් ඔය වැලි නිධිය හෑරීමයි. යාන් ඔය පිටාර නිම්නය තුළ ගොවිතැන් කරමින් සිටි ජනතාව ඉන් පළවා හැරීම මුලින්ම සිදු වූ අතර ඔවුනට රිසි සේ වන්දි ගෙවීමක් පවා නොකළහ. අනතුරුව මේ වැලි කොන්ත්‍රාත්තුව දේශපාලකයන් ගේ ගජ මිතුරන් අතට හුවමාරු විය. විශේෂයෙන්ම යහ පාලන  ආණ්ඩුව බලයට පත් වූ පසු එවකට සිටි වාර්මාර්ග ඇමැති ගේ ගෝල බාලයන් මෙයට වහ වැටිණ.  අද එය මහා පරිමාන වැලි මංකොල්ල කෑමකි.

       ගොවිතැනත් බතත් සමග ගමත් වැවත් තවමත් හැල්මේ  ගමන් කරති.නව ලිබරල් ආර්ථික ප්‍රවණතා කුමක් තිබුණද ග්‍රාමීය ආර්ථිකය තමන්ට අවශ්‍ය පරිදි සංස්කෘතියට පරිසරයට ගැලපෙන පරිදි හැසිරවෙයි.හම්බන්තොට වරාය මත්තල තුවන් තොටුපළ ආදී ජාතික සම්පත් පිටරට විකිණෙන අවස්ථාවක ගමට හුදකලාව සිය අනන්‍යතාවය රැක ගෙන පැවතීම ලිබරල් ව්‍යවසායකත්වයට බාධාවකි.යහපලනයේ අධර්මිෂ්ට බව නිසාම රටට වැහි නැත. කන්න හයක් දැන් රජරට වැසි නැතිව ගොවිතැන් කර නෙමැත. කෘෂීරසායන යන්ත්‍ර සූත්‍ර ගමට ගෙනවුත් අලෙවි කරමින් ඇති කළ පෙරළිය. තව දුරටත් ඉදිරියට ගෙනියන්නට නම් ගම සහමුලින්ම විවෘත විය යුතුය. වැව ගැන ගම්ගොඩ ගැන ගැමියාගේ තීබූ පහන් හැඟම් මාතෘත්වය ඉවත් විය යුතුය. වැව් හාරා වැලි පැටවීම ගමට භාර දෙන්නට යහපාලනයට අවශ්‍ය තිබෙන්නේ මේ නිසයි. බිලියන අසූවක් ගම්මාන වලට මුදා හැරි පසු වැවත් ගමත් ඝාතනය වනු නියතය. මුදල් ඉදිරියේ  ගම කළඹවන්නට මෙන්ම ඒ මගින් චන්ද කුට්ටිය කඩා ගන්නටද දේශපාලකයන් දක්ෂය.එවිට.ගමේ ඇති කළ හැකි නවීන සංවර්ධනය ඉඳි කිරීම් ගැන කතා කරන්නට ප්‍රමුඛත්වය ගන්නට ගමට නොහැකිය. එයට මැදිහත් වීමට චීනා හෝ ඉන්දියන් දෙමළා ගම වදිනු නිසැකය. ඉක්ටා මෙන්ම සිංගප්පූර් වෙළෙඳ ගිවිසුම් වල තිබෙන භයානක සැලසුම් ගැමියන් ලවාම ක්‍රියාත්මක කරලීමට ඇරඹි ගම් පෙරළිය රනිල් වික්‍රමසිංහ  ගේ ගම් පෙරළිය බව අප තේරුම් ගත යුත්තේ එහෙයිනි.

මතුගම සෙනෙවිරුවන්

මාධ්‍ය නිවේදනය සභාපති මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක යුක්තියට හ`ඩක් සංවිධානය

2015 ජනවාරි 08 වන දින පිහිටුවාගත් ආණ්ඩුව විසින් සමස්ථ රාජ්‍ය සේවය තුළ හා ආයතනයික ව්‍යුහයන් තුළ පිළිගත් නීතිරීති හා සම්ප‍්‍රදායන්ට පරිභාහිරව යමින් මෙරට ජන සමාජය තුළ ආරම්භ කළ දේශපාලන පළිගැනීම් කි‍්‍රයාවලිය නිසා අපහසුතාවට, හිරිහැරයට, අවමානයට, අසාධාරණයට මෙන්ම ගැරහුමට ලක්වූවන්ගේ හ`ඩට සවන් දී, ඔවුන් වෙනුවෙන් පෙනීසිටිමින් ඔවුනට සාධාරණය ඉටුකරදීම ස`දහා ”යුක්තියට හ`ඩක්” සංවිධානය ආරම්භ කළ බව සියලූ රට වැසියන්ට ඉමහත් වූ ගෞරවයෙන් ප‍්‍රකාශ කර සිටිමු.

ගෞරවණීය ස්වාමීන් වහන්සේලා, අන්‍යාගමික නියෝජනයන්, රාජ්‍ය නිලධාරීන් ඇතුළු රජයේ සේවකයන්, පෞද්ගලික අංශයේ නිලධාරීන් හා සේවකයින්, සම්භාවනීය පුද්ගලයින් හා ඔවුන්ගේ පවුල්වල සාමාජිකයින්, රණවිරුවන්, කලාකරුවන්, සංගීතවේදීන්, කී‍්‍රඩකයින්, නිර්මාණකරුවන්, මාධ්‍යවේදීන්, ව්‍යාපාරිකයින් සහ සිවිල් පුරවැසියන් ඇතුළුව තමන්ට දේශපාලන වශයෙන් බලපෑමක් හෝ අභියෝගයක් වේ යැයි සිතන දෙස් විදෙස් ඉලක්කගත පිරිස් දේශපාලනයමය වශයෙන් පළිගැනීමකට ලක් කර, බිය ගන්වා, ඔවුන්ගේ චරිත ඝාතනය කර කි‍්‍රයාත්මක කරන අත්තනෝමතික කි‍්‍රයාකලාපය හේතුවෙන් අපහසුතාවට පත් වන සියලූ දෙනා වෙනුවෙන් මෙම සංවිධානය ඉදිරියට කි‍්‍රයාත්මක වේ. මෙම සංවිධානය දේශපාලන පළිගැනීම්වලට ලක්වූවන් වෙනුවෙන් කටයුතු කරන අතරම රටේ දේශපාලන, ආර්ථික, සමාජීය කි‍්‍රයාවලිය පිළිබ`ද නිරන්තර විමසිල්ලෙන් කටයුතු කරයි.

මෙම සංවිධානයේ ආයතනයික ව්‍යුහය වන්නේ විශේෂ උපදේශක මණ්ඩලයක්, සම සභාපතිවරු දෙදෙනෙකු, ලේකම්වරයෙකු, භාණ්ඩාගාරිකවරයෙකු, ප‍්‍රධාන සංවිධායකවරයෙකු (කැදවුම්කරුවකු*, උපසභාපතිවරු දෙදෙනෙකු හා උප ලේකම්වරු දෙදෙනෙකු වේ. සංවිධානයේ ආරම්භක සභාපතිවරයා ලෙස ශී‍්‍ර ලංකා පරිපාලන ක්‍ෂේත‍්‍රයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරියෙකු වූ හිටපු අග‍්‍රාමාත්‍ය ලේකම් එස්. අමරසේකර මහතා කටයුතු කරයි. සංවිධානයේ ලේකම්වරයා ලෙස නීතීඥ ලලිත් පියුම් පෙරේරා මහතා කටයුතු කරන අතර ප‍්‍රධාන සංවිධායක ලෙස ප‍්‍රවීන මාධ්‍යවේ දී රොහාන් වැලිවිට මහතා කටයුතු කරයි.

උක්ත කි‍්‍රයාවලිය නිසා රට තුළ කඩාවැටී ඇති සමස්ථ රාජ්‍ය සේවය, රටේ යහපතට බලගැන්විය හැකි ලෙස නැවත ගොඩ නැගීම ස`දහා ආණ්ඩුවට බලකිරීම මෙන්ම මාධ්‍ය ආයතන වසා දමා මාධ්‍යට තර්ජනයකර බියගන්වා සිදුකරන සියලූ ක‍්‍රියාකාරකම් පිළිබ`දව ජාතික හා ජාත්‍යන්තර වශයෙන් දැනුවත් කිරීම ද අප සංවිධානය විසින් සිදුකරනු ලබයි. වර්තමාන හවුල් ආණ්ඩුව සිදුකරන දේශපාලන පළිගැනීම්වලට හා හිංසාවලට ඔබ හෝ ඔබ දන්නා අයෙකු කුමන හෝ අයුරකින් මුහුණ දුන්නේනම් ඒ පිළිබ`ද සියලූ තොරතුරු අප වෙත එවන මෙන් ඉල්ලා සිටිමු. එම තොරතුරු සංවිධානයේ ලිපිනයට, දුරකතන අංකයවලට හෝ විද්‍යුත් තැපැල් ලිපිනයට යොමුකළ හැකි අතර ඒ සියලූ තොරතුරු පිළිබ`ද විධිමත් සොයාබැලීමකින් හා අධ්‍යනයකින් පසුව සාධාරණය ඉෂ්ට කිරීම ස`දහා ඉදිරියේදී බලයට පත්වන ආණ්ඩුවකට බලපෑම් කිරීම හා ඒ ස`දහා අවශ්‍ය කටයුතු සම්පාදනය කිරීම සංවිධානය මගින් සිදුකරනු ලබයි. ඔබගේ තොරතුරු යොමුකළ යුතු ලිපිනය හා දුරකතන අංක පහත ස`දහන් වේ.

ලිපිනය: යුක්තියට හ`ඩක් සංවිධානය, අංක: 76, පූර්වාරාම පාර, කොළඹ – 05.
විද්‍යුත් තැපැල් ලිපිනය: info@vforj.org
වෙබ් අඩවිය: www.vforj@org
දුරකතන අංක: 0774054198, 0703558668, 0714115252

ස්තුතියි.
එස්. අමරසේකර
සභාපති මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක
යුක්තියට හ`ඩක් සංවිධානය යුක්තියට හ`ඩක් සංවිධානය

Chathura De Alwis Chairman National movement for web journalists.

National Movement for Web Journalists shows their strong displeasure for summoning the co editor of Rivira Newspaper Tissa Ravindra Perera to the terrorist investigating department and urging him to disclose the source of information of the articl published in the Sunday Rivira newspaper on the 24th of last month under the caption “අලූත්ම බිල්ලකට කොටි යළි නැගිටී”

The letter forwarded by the TID D/TID/OUT/8742/18 collecting information of the investigation” indicates the reason to summon journalist Tissa Ravindra is to obtain a statement statement relevant report he gave to the newspaper about the investigation he conducted”අලූත්ම බිල්ලකට කොටි යළි නැගිටී”

When co editor Tissa Ravindra visited the TID last 20th he was continually questioned for about five hours about how the source of information obtained. Tissa in many occasions before, has revealed informations about terror activities risking the national security and the latter bears an ability to gather information from responsible parties.From the caption of the newspaper it was revealed, few terrorists who were taken into custody with the possession of explosives and claymore mines in the Oddusudan area last July 22nd.

From nonstop questioning by the TID regarding the source of information obtained it is clear the intention of the government is not to prevent the rising of the terrorists but to prevent the embarrassment the current government facing regarding the exposure.

We never challenge the rights of the security forces of the country about the investigations into alleged incidents risking the national security and about corruptions and crimes carried out by the politicians. But however by trying to reveal the source of information, if the government under the pretext is trying to risk the lives of the journalists, the movement of web journalist would defeat such attempts and will stand against those.

During the past few days various groups within the government has influenced journalists about the source of information’s obtained. The government mechanism has also started to intimidate the journalists.

Recently Kollupitiya police called Neth FM and collected contact numbers of listeners who gave calls and summoned them to the police. Further the CID collected information of journalists Lasantha Weerakulasuirya and Gayathri Ginganarachchi for the news published in Dinamina and Lakbima newspapers on the 25th of May 2018 about thesteps taken by the security forces for the commemoration of fallen heroes in the north and south during last May. Above are examples of

the state suppressing mechanism against media.

Therefore the campaign for the web journalists strongly emphasize the president, prime minister and the relevant sources of the government who came to power pledging to protect journalists to stop jeopardizing the lives of journalists under the pretext of national security.

Thank You,

Chathura De Alwis

Chairman

National movement for web journalists.

චතුරංග ද අල්විස් සභාපති වෙබ් මාධ්‍යවේදීන්ගේ ජාතික ව්‍යාපාරය

“අලූත්ම බිල්ලකට කොටි යළි නැගිටී” යන හිසින් යුතුව පසුගිය 24 වැනිදා රිවිර ඉරිදා සංග‍්‍රහයේ පළකරන ලද ප‍්‍රධාන පුවත පිළිබඳ ප‍්‍රකාශ සටහන් කරගැනීම සඳහා රිවිර සම-කර්තෘ තිස්ස රවීන්ද්‍ර පෙරේරා මහතා ත‍්‍රස්ත විමර්ශන කොට්ඨාශයට කැදවා ලිපිය මගින් අනාවරණය කළ තොරතුරු වල මුලාශ්‍ර හෙලිකරන ලෙසට බලපෑම් කිරිම සම්බන්ධයෙන් වෙබ් මාධ්‍යවේදීන්ගේ ජාතික ව්‍යාපාරය දැඩි අප්‍රසාදය අදාළ පාර්ශවයන් වෙත පලකරමු. 

ත්‍රස්ත විමර්ශන කොට්ඨාශය විසින්  D/TID/OUT/8742/18 දරණ අංකය යටතේ “විමර්ශනයකට අදාලව විස්තර ලබා ගැනිම් සදහා” යනුවෙන් යොමුකර ඇති ලිපියේ දක්වා ඇත්තේ “අලූත්ම බිල්ලකට කොටි යළි නැගිටී” ශිර්ෂය යටතේ සිදුකර ඇති වාර්තාව සම්බන්ධයෙන් අදාළ වාර්තාව පුවත් පතට සැපයු මාධ්‍යවේදී තිස්ස රවීන්ද්‍ර පෙරේරාගෙන් තොරතුරු අනාවරණය කර ගැනිමට අවශ්‍ය ප්‍රකාශයක් ලබා ගැනිමට ඇති බවයි.

අදාළ ඉල්ලිමට අනුව ජුලි මස 20 වැනිදා පොලිස් ත‍්‍රස්ත විමර්ශන කොට්ඨාශට ගිය රිවිර සම-කර්තෘ තිස්ස රවීන්ද්‍ර පෙරේරා මහතාගෙන් පැය 5කට ආසන්න කාලයක් ප‍්‍රශ්න දිගින් දිගටම විමසා ඇත්තේ අදාළ මුලාශ්‍ර ලබාගත් ආකාරය ගැනය. ජාතික ආරක්ෂාවට අනතුරක් එල්ල වන ආකාරයේ ත්‍රස්ත ක්‍රියාවන් පිළිබඳව අවස්ථා ගණනාවකදිම තිස්ස රවීන්ද්‍ර පෙරේරා අනාවරණයන් රැසක්  සිදු කර තිබෙන අතර ඒ සදහා වගකිව යුතු පාර්ශවයන්ගෙන් තොරතුරු ලබා ගැනිමේ හැකියාවක් ඔහු සතුව පවතී.

අදාළ සිරස්තලයෙන් හෙළිදරව් කරනු ලැබ ඇත්තේ පසුගිය ජුලි මස  22 වැනිදා ඔඩ්ඩුසුඩාන් කැලෑවේදී ක්ලේමෝ බෝම්බයක් ඇතුළුව පුපුරණ ද්‍රව්‍ය සමඟ අත්අඩංගුවට ගැනුනු ත‍්‍රස්ත සාමාජිකයන් සම්බන්ධයෙන් වන අතර අදාළ වාර්තාව බුද්ධි අංශ අනාවරණය කරගත් තොරතුරු පදනම් කරගනිමින් සකස් කරන ලද්දක් බව ද පෙනීයයි. 

ත්‍රස්ත විමර්ශන කොට්ඨාශය මාධ්‍යවේදියා කැදවා දිගින් දිගටම මුලාශ්‍ර සම්බන්ධයෙන් ප්‍රශ්න කිරිම හරහා මනාව පැහැදිලි වන්නේ රටේ ජාතික ආරක්ෂාව අනතුරේ දමමින් ත්‍රස්තවාදීන් යලි හිස එසවිමට දරණ උත්සහය ව්‍යාර්ථ කිරිම නොව අදාළ අනාවරණයන් හරහා වත්මන් ආණ්ඩුව අපහසුතාවට පත්විම වලක්වා ගැනිම පමණක් ඔවුන්ගේ පරමාර්ථය වි ඇති බවයි.

රටේ ජාතික ආරක්ෂාවට තර්ජනයක් වන සිද්ධියක් මෙන්ම පාලකයන්ගේ හොරකම්,මැරකම් මෙන්ම දුෂණයන් සම්බන්ධයෙන් මාධ්‍යවේදීන් කරන අනාවරණයන් සම්බන්ධයෙන් සිදුකරන පරික්ෂණයන්ට අදාළව තවදුරටත් තොරතුරු අනාවරණය කර ගැනිමට රටේ වගකිවයුතු ආරක්ෂක අංශ වලට ඇති අයිතියට අප කිසිවිටක අභියෝග නොකරමු. නමුත් ඒ මුවාවෙන්  මාධ්‍යවේදීන්ගේ තොරතුරු මුලාශ්‍ර අනාවරණය කර ගැනිම හරහා ඔවුන්ගේ ජිවිත අනාරක්ෂිත කිරිමටත් ගන්නා උත්සහයන් පරාජය කලයුතු වන අතර ඒ වෙනුවෙන් වෙබ් මාධ්‍යවේදීන්ගේ ජාතික ව්‍යාපාර නොබියව පෙනී සිටින බවද අවධාරණය කර සිටිමු.

පසුගිය ආසන්න දින කිහිපයකදිම මාධ්‍යවේදීන්ගේ තොරතුරු මුලාශ්‍ර වලට ආණ්ඩුවේ විවිධ තරාතිරමේ කණ්ඩායම් බලපෑම් එල්ල කල අතර එහි වර්ධනීය තත්ත්වය ලෙස රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණයද මාධ්‍යවේදීන්ට තර්ජනය කිරීම ආරම්භ කොට ඇත.

පසුගියදා මාධ්‍ය නිදහසට බරපතල තර්ජනයක් එල්ල කරමින් කොල්ලුපිටිය පොලිසිය නෙත් එෆ්.එම් වෙත දුරකථන ඇමතුම් ලබා දුන් ශ්‍රාවකයින් ගණනාවකගේ දුරකථන ඇමතුම් විස්තර ලබා ගෙන ඒ අනුව එම ශ්‍රාවකයින් පොලිසියට කැදවිමත්,මැයි මාසයේ උතුරේ හා දකුණේ පැවැති විරු සැමරුම් පිළිබඳව ආරක්ෂක අංශ ගන්න පියවර සම්බන්ධයෙන් තොරතුරු ඇතුලත්ව 2018 මැයි මස 25 දා දිනමිණ හා ලක්බිම පුවත් පත් හි පළවු ප්‍රවෘත්ති සම්බන්ධයෙන් ලක්බිම පුවත් පතේ මාධ්‍යවේදීන් වන ලසන්ත වීරකුලසුරිය,ගයත්‍රී ගිංගගආරච්චිගේ තොරතුරු අපරාධ පරික්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව රැස් කිරිමට ගැනිමත් රාජ්‍ය මර්දන හස්තය මාධ්‍ය වෙත යොමුවෙමින්  තිබෙන බවට ආසන්නතම උදාහරණ වේ. 

ඒ හේතුවෙන් මාධ්‍යවේදීන් ආරක්ෂා කරන බවට පොරොන්දු වෙමින් පැමිණි යහපාලන ආණ්ඩුව ජාතික ආරක්ෂාවට මුවාවී ආණ්ඩුව මාධ්‍යවේදීන්ගේ  ජිවිත අනතුරේ දැමිමට ගන්නා උත්සහය වහාම හකුලා ගන්නා ලෙස වෙබ් මාධ්‍යවේදීන්ගේ ජාතික ව්‍යාපාරය ලෙස අපි ජනපතිවරයාට, අගමැතිවරයාට මෙන්ම ආණ්ඩුවේ වගකිවයුතු පාර්ශවයන්ට දැඩි ලෙස අවධාරණය කර සිටිමු.

ස්තූතියි! 

මෙයට,  

චතුරංග ද අල්විස්

සභාපති

වෙබ් මාධ්‍යවේදීන්ගේ ජාතික ව්‍යාපාරය

by A. Abdul Aziz.

According to reports, voters belonging to Ahmadiyya Community in Pakistan boycott the July 25 elections in Pakistan to protest the discriminatory” move to have a separate voter list for them.

Though the elections are being held under a joint electoral system, there is a separate voter list for the Ahmadiyya Community in the country.

The forms issued for the registration of the voters include religion box and oath-declaration. Under the current circumstances, for the Ahmadis to cast votes they first have to distance themselves from Prophet Muhammad (PBUH) and this is something that no Ahmadi can countenance,” said, a spokesman for the Ahmadi community in Pakistan.

All religious groups including Muslims, Hindus, Christians and Sikhs are part of a voter list, whereas in the case of Ahmadis, a separate voter list is being prepared, bearing the titles Qadiani men/women”.

This discriminatory treatment on the basis of religion is a deliberate attempt to disenfranchise the Ahmadis of Pakistan…deny them their right to vote. Such prejudicial behaviour is an open violation of Pakistani Ahmadis’ rights as citizens of the state and goes against the vision of the founding father of the country and contravenes both the Constitution and the very joint electoral system,” according to reports.

Therefore, the Ahmadis in Pakistan consider taking part in the elections is against their faith.

If there is anyone who may be contesting these elections as an Ahmadi, they cannot and should not be seen as a representative of the Ahmadiyya community as a whole and nor will any Ahmadi accept them as such,” the Spokesperson said, adding that in view of the prevailing circumstance, the Ahmadis of Pakistan will not be participating in the July 25 elections.

Since 1974 Ahmadis in Pakistan are being persecuted in various ways. It is a criminal offence for Ahmadis to call themselves or ‘pose’ as Muslims.

චිත්‍රාන් මොරකන්දෙ ගමගේ  උපුටා ගැන්ම දිවයින

ගෝඨා සම්බන්ධයෙන් ප්‍රශ්න තුනකි. පිළිතුරු ගොඩකි. රට විපතට පත් වී තිබීම හා ශීඝ්‍රයෙන් තවත් ඒ වෙත ගමන් කිරීම ගැන ගෝඨා පමණක්‌ නොව රටවැසියාම බයට පත් වී ඇත. මින් මුදා ගැනීමේ මඟක්‌ සම්බන්ධව දිවා – රාත්‍රි නොබලා ඔහු කටයුතු කරන්නේ එහෙයිනි. උතුරේ පමණක්‌ නොව මුළු රටේම ආරක්‍ෂක තත්ත්වය ද විනාශව ගොසිනි. මහින්ද හා ගෝඨා එක්‌ව යුද්ධය නිම කළ බව තවමත් හැමෝටම මතකය. කවුරු හිටියත් ඒ දිනවල යුද්ධය ඉවර වෙන බව අනුර කුමාර මැතිතුමා කියයි. එය ඇත්තය. එහෙත් යුද්ධය අවසන් වන්නේ වෙනත් ආකාරයකටය. එක්‌ වතාවක්‌ යුද්ධය කරගෙන යන අතරතුර ඉන්දියාවෙන් පරිප්පු දැමූ අවස්‌ථාවේ සාමාන්‍ය එඩිතරකමට වඩා එඩිතර ජන නායකයකු වූ ෙ-. ආර්. ජයවර්ධන උතුමාණන්ට බහිස්‌ස්‍රාව පහ නොවූයේ ජාතියේ පිනටය. ප්‍රේමදාස මහතා නම් හොඳවයින් දෙකක්‌ ඉන්දියාවට කිව්වේය. ඒ අවස්‌ථාවේ සාමය උදාවිය යුද්ධය නිමා විය. සාම සාධක හමුදා පැමිණියහ. ජාත්‍යන්තර සාම නොබෙල් ත්‍යාගය ජයවර්ධන උතුමාණන්ට අහිමි වුණේ නූලෙනි. එම සාමය කිමෙක්‌දැයි යළි පහදා දිය යුතු නැත. සාම සාධක හමුදාවට එරෙහිව දකුණ ගිනි ගත්තේය.
 
 

රනිල් වික්‍රමසිංහ මැතිතුමා අගමැති වූ අවස්‌ථාවක යළිත් සාමය උදාවිය. ඒ උතුරු නැගෙනහිර කොටස ගිවිසුමක්‌ මගින් කොටියාට භාරදීමෙනි. ප්‍රභාකරන් උතුරේ සිට ගිවිසුම අත්සන් කළේය. රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා කොළඹ සිට ගිවිසුම අත්සන් කළේය. යුද්ධය නැවතිණ, සාමය උදාවිය. මිනීමරු ත්‍රස්‌ත කල්ලියකට රටෙන් තුනෙන් එකක්‌ භාර විය. රටට වුණ හා වෙන්නට යන වින්නැහිය දුටු මහින්ද මහතා එයට විරුද්ධව ඉවසුවා ඇති යනුවෙන් දකුණේ සිට කොළඹට පා ගමන් ආවේය. පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා අලුත් රජයක්‌ පත් කෙරිණ. චන්ද්‍රිකා මැතිනියගේ කාලයේදී එල්. ටී. ටී. ඊ. ප්‍රශ්නය යුද්ධ කිරීමෙන් අවසන් කිරීමට ගියත් නිසි සැලසුමක්‌ නොතිබූ හෙයින් විශාල වශයෙන් හමුදා භටයන් පොලිස්‌ නිලධාරීන් හා සිවිල් ජනතාව මියගියහ. ඉලක්‌කය වෙත ළඟාවීමට නොහැකි විය.
 
 මහින්ද මහතා ඉතා සුළු වැඩි ඡන්ද ප්‍රමාණයකින් රටේ ජනාධිපති බවට පත්විය. ගෝඨාභය මහතා සමඟ එක්‌ව අති විශාල ජාත්‍යන්තර ජාලයකට හිමිකම් කියන එල්. ටී. ටී. ය පැරදවීමට සූක්‍ෂම පිඹුරුපත් සැකසීය. ත්‍රිවිධ හමුදාව සඳහා හමුදාපතිවරුන් පත් කිරීමේදී ගෝඨාභය මහතාගේ නුවණ මනාව ප්‍රකට විය. යුද හමුදාපති වශයෙන් සරත් ෙµdන්සේකා මහතා පත් කිරීමට විරුද්ධව එක්‌සත් ජාතික පක්‍ෂය විශාල හඬක්‌ නැඟීය. ඔවුන් කීවේ ඒ සඳහා නියම සුදුස්‌සා ජානක පෙරේරා මහතා බවයි. ගෝඨාභයගේ පෞද්ගලික ඕනෑ එපාකම් ඉටුකර ගැනීමට මේ සඳහා නුසුදුස්‌සකු පත්කර ගත් බවට එජාපය චෝදනා නැඟීය. ගෝඨාභය මේ සියල්ල ඔහුගේ සුපුරුදු නිහතමානී සිනාවෙන් ඉවත දැමීය. යුද්ධය එවර යුද්ධයක්‌ ලෙස කළේය. දිනෙන් දින අසන්නට ලැබුණේ ජයග්‍රහණ පිළිබඳ ප්‍රවෘත්තිය. ඒවා දරා ගැනීමට අපහසු අය මැදවච්චි යනවා කියා පාමංකඩ යනවා යෑයි උපහාස නැඟූහ. තිස්‌ අවුරුද්දක්‌ රට විනාශ කළ යුද්ධය අවසන් කළ පසු එය කෙසේවත් දරා ගැනීමට අපහසු වූ වැදගතෙක්‌ යුද්ධ කිරීම ඕනෑම ගොනෙකුට කළ හැකි යෑයි ගොන් කතාවක්‌ කීවේය. තම අයියා භාරදුන් කටයුත්ත හරියටම ඉටු කළ ගෝඨාභය මහතා ඊළඟට පිවිසුණේ අවුරුදු තිහක්‌ තුළ බිඳ වැටී තිබුණ ජාතීන් අතර සමගිය ගොඩනැඟීමේ අපහසු කාර්යයටය. නිලධාරීන් තෝරා ගැනීමේදී ගෝඨාභය අති දක්‍ෂයෙක්‌ විය. ඒ ඒ කටයුත්තට අදාළ නිලධාරියා ඔහු තෝරාගත්තේ ඒ නිසාය. ලුතිනන් කර්නල් රත්නප්‍රියගෙන් එය මෑතකදී ද හොඳටම පැහැදිලි විය.
 
 කොළඹ නගරය සංවර්ධනය කිරීම ඔහුට භාර වුණ ඊළඟ කටයුත්ත විය. ඉතා සුළු වැස්‌සකදී පවා යට වී යන පාරවල්, අති දුර්ගන්ධ ජලාශ, අක්‍රමවත් මාර්ග පද්ධති, අක්‍රමවත් නිවාස ඉදිකිරීම් ඔහුගේ නෙත ගැටිණ. ඉතා කෙටි කලකින් මේ කොළඹ දැයි සිතා ගැනීමට නොහැකි ආකාරයේ ආකර්ෂණීය නුවරක්‌ තැනීමට ඔහුට හැකි විය. කොළඹ ඉතා පිරිසිදු නගරයක්‌ බවට පත් කිරීමට පවිත්‍රතා ජාලය සකස්‌ කෙරිණ. එකතු වන කුණු පුත්තලම ප්‍රදේශයේ හුණු ගල් හෑරූ විශාල වළවල් ගොඩ කිරීම සඳහා දුම්රිය පෙට්‌ටි මගින් යෑවීමට සැලසුම් සැකසිණ. ඒ මගින් ඒ ප්‍රදේශ කෘෂිකාර්මික කටයුතු සඳහා යොදා ගැනීමට ද හැකිවනු ඇත. එහෙත් අද වනවිට කොළඹ නගරයේ පාරවල්වල වැස්‌සට වතුර පිරෙන්නේය. ජලාශ සියල්ල යළිත් දුර්ගන්ධවත් වෙමින් පවතී, අපද්‍රව්‍ය බැහැර කිරීමේ ක්‍රමවත් වැඩපිළිවෙළට තිත තැබිණ. මේ සියල්ලට හේතුව සාදා දුන් කොළඹ නගරය නිසි පරිදි නඩත්තු නොකිරීමය. වැඩ කිරීමේදී පූර්ණ කැපවීමකින් වැඩ කළ නායකයකු සිටියා නම් ඒ ආර්. ප්‍රේමදාස මහතාය. පවරන ඕනෑම වැඩක්‌ හරියටම කරන ගෝඨාභය මහතා දැන් රටට සිදුවන හානිය හේතුවෙන් කනගාටුවට මෙන්ම බයට පත්ව ඇත.
 
 ගෝඨාභයට විරුද්ධ දේශපාලනවාදීන් අතිශය බිය වී ඇති බවක්‌ පෙනේ. ඔහු ජනාධිපතිවරණයට ඉල්ලන බවක්‌ හෝ එහෙම අදහස්‌ කරන බවක්‌ ගැනවත් කියා නැත. එහෙත් මේ රට යළි ගොඩනඟන වැඩපිළිවෙළක්‌ ගැන විද්වත් කථිකාවක නියුක්‌තව සිටී. සියලු පාරිසරික හා දේශගුණික යහපත් තත්ත්වයන්ගෙන් ආඨ්‍ය වූ මෙම දේශය ගොඩනැංවීම අපහසු කටයුත්තක්‌ නොවේ. අවශ්‍ය නිවැරදි ආදර්ශවත් දේශපාලන නායකත්වයයි. පරාජය කළ නොහැකි බවට බොහොමයක්‌ ඉහළ පෙළේ පුද්ගලයන් පුන පුනා කිවූ එල්. ටී. ටී. ඊ. ය වසර තුනකින් නිවැරදි දේශපාලන නායකත්වය යටතේ පරාජය කළ අයුරු මීට නිදසුනක්‌ වේ. එහිදී වූ ගනුදෙනු හා වංචාවන් ගැන කතා කරන්නට ඒ දිනවල යුද්ධය ජය ගැනීමට නොහැකි වූ බොහෝ අය දැන් ඉදිරිපත් වී සිටිති. එහෙත් ඊට පෙර වසර විසි හතක්‌ තිස්‌සේ විනාශ කළ අති විශාල ධනස්‌කන්ධය සහ ජීවිත ගැන ඒ අයට වගක්‌ නැත. මෙය දේශපාලන කුහකකමයි. ගෝඨාභය මහතා යුද්ධයෙන් උපයාගත් ධනයෙන් තැන් තැන්වල වතු සහ ගෙවල් මිලයට ගත් බවක්‌ තවමත් කියති. එවැන්නක්‌ ඇතොත් එය වහාම සොයාදෙන තැනැත්තාට ලියා පවරා දෙන බැව් ගෝඨාභය මහතා පුන පුනා කියද්දී එවැන්නක්‌ සොයාදෙන තැනැත්තෙක්‌ ද නැත. හරීන් ප්‍රනාන්දු අමාත්‍යතුමා ප්‍රකාශ කරන්නේ ගෝඨාභය ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වෙතොත් එක්‌සත් ජාතික පක්‍ෂය තරගයකින් තොරවම ජයගන්නා බවයි. එසේ නම් එතුමා කළ යුත්තේ ගෝඨාභය මහතාට මෙම තරගයට ඉදිරිපත් වීම සඳහා උදව් කිරීමයි. නමුත් එතුමා කරන්නේ ගෝඨාභය මහතාගේ පැමිණීම වැළැක්‌වීම සඳහා හැකි තරම් කරුණු කාරණා දෙඩවීමය. ඉදිරියේදීත් තව කරුණු ඉදිරිපත් කරන බව ද කියයි. ගෝඨාභය මහතාට ඉදිරිපත් විය නොහැකි යෑයි කියමින් තලතා මැතිනිය සංතෝෂ වන්නීය. හිට්‌ලර් කතාවත් වේඬරුවේ ස්‌වාමින් වහන්සේ මිස ගෝඨාභය කීවේ නැත. තවද එම කතාවට නොයෙකුත් වැරදි අර්ථකථන දෙමින් සහ එය ගෝඨාභය කිවූ දෙයක්‌ තරමටම අර්ථ ගන්වන්නේ පරාජයෙන් බේරීමට නොව ලැබෙන පරාජයේ බලවත්කම අඩුකර ගැනීමටය. එය අසාර්ථක උත්සාහයක්‌ බව හැමෝටම තේරෙන කරුණකි. ගෝඨාභය ජයගනිතැයි මෙපමණටම බය වී ඇත්තේ ඔහුගේ ජයග්‍රහණයෙන් පසු රට ශීඝ්‍ර දියුණවක්‌ කරා යැම නිසා ඔවුනට යළිත් කිසි දින බලයට පැමිණීමට නොහැකි හෙයිනි. එතුමන්ලා තේරුම් ගත යුතු කරුණ වන්නේ මේ තරම් පහත් තත්ත්වයකට වැටී ඇති මෙම රටේ බලය ලබාගන්නවාට වඩා ගෝඨාභය මහතා සවි ශක්‌තිමත් කර දෙන රටක ලිපිකරුවෙක්‌ හෝ වශයෙන් රැකියාවක්‌ කරගෙන ජීවත් වීම උතුම් සහ සැනසිලිදායක බවයි.
 
 මහින්ද ගෝඨාභය ද්විත්වයේ ප්‍රඥවන්ත හා එඩිතරභාවය හේතුවෙන් රටට අභය ලැබිණ. සිංහල, දෙමළ, මුස්‌ලිම් සහ අනෙකුත් ජනයාගේ බිය තුරන් විය. ආරක්‍ෂක හමුදාවල ජීවිත අවදානම පහව ගියේය. මෙම අභය ලැබීමේදී පක්‍ෂ විපක්‍ෂ භේදයක්‌ නොවීය.
 
 මෙනයින් බලන කල මාතෘකාවේ සඳහන් ප්‍රශ්න තුනටම එකම කෙටි පිළිතුර “ඔව්” යන්නය.

Courtesy wionews.com

Chinese President Xi Jinping has offered Sri Lanka a fresh grant of 2 billion yuan ($295 million), as Beijing tries to expand its influence in the tiny island country off India’s southern tip.

President Maithripala Sirisena of Sri Lanka, a partner in Beijing’s multi-country Belt and Road infrastructure push, made the announcement on Saturday at a ceremony to mark the start of construction of a Chinese-funded kidney hospital in his home constituency of Polonnaruwa, 230 km (142.92 miles) from capital Colombo.

“When the Chinese ambassador visited my house to fix the date for this ceremony, he said that Chinese President Xi Jinping sent me another gift,” Sirisena told the gathering.

“He has gifted 2 billion yuan to be utilized for any project of my wish. I’m going to hand over a proposal to the Chinese ambassador to build houses in all the electorates in the country,” he added.

Reuters could not immediately contact officials from the Chinese embassy in Sri Lanka for comment.

The grant offer comes at a time when a Chinese firm is facing heavy criticism for allegedly financing the last election campaign of former President Mahinda Rajapaksa.

Last month, the New York Times reported that China Harbour Engineering Company Ltd (CHEC) gave $7.6 million for Rajapaksa’s re-election bid, which he lost to Sirisena in early 2015.

Rajapaksa, the Chinese embassy in Colombo and state-owned CHEC have all denied the allegation, but Sirisena’s coalition government held a parliament debate on Thursday over the report and called for an investigation into the alleged funding.

Sirisena had at the start of his term suspended most of the Chinese-backed infrastructure projects started under Rajapaksa over suspected corruption, overpricing and for flouting government procedures.

But more than a year later, the Sirisena government allowed Chinese projects to resume after a few changes in some of them.

China was among the first countries that stepped in to help the reconstruction of Sri Lanka after a 26-year-long civil war ended in 2009.

Many of Beijing’s projects, backed by loans from the Chinese government and initiated by Rajapaksa government, have faced opposition in Sri Lanka amid concerns raised by the United States, India and Japan that China might use Sri Lanka as a military base.

The 2014 docking of a Chinese navy submarine in Colombo raised an alarm in New Delhi, prompting Indian Prime Minister Narendra Modi to boost ties with Sri Lanka and claw back influence in the Indian Ocean region.

Both the Sri Lankan government and Chinese embassy in Colombo have denied any plans to use a southern port now handled by a Chinese firm for military purpose.

TEHRAN, Jul. 22 (MNA) – The Sri Lanka Tea Board has proposed that the payments due from Iran for tea purchases from Sri Lanka be offset against the $250 million that the Ceylon Petroleum Corporation (CPC) owes to Tehran for oil.

According to Sunday Times, the proposal was made to the Central Bank in the wake of fresh regulations Sri Lanka’s Foreign Ministry has issued in compliance with United Nations Security Council Resolution 1737 of 2006 and 2231 of 2015.

Tea Board Chairman Lucille Wijewardena said the board had made the proposal as under the UN sanctions, there were restrictions on financial transactions with Iran. If the CPC pays us, we can continue the export of tea to Iran as there is no ban on this commodity. The amount the CPC owes Iran can offset payment for a year of tea export to Iran,” he said.

Iran is Sri Lanka’s fourth largest tea buyer. In 2016, Sri Lanka exported 33,929 metric tons of tea to Iran but the volume fell to 27,419 in 2017.

“President Trump and also Canadian Prime Minister Trudeau, as well as others, requested us to help take out from Syria hundreds of White Helmets members,” Netanyahu said in a video address on Sunday.

He described the White Helmets, who have been accused of cooperating with terrorists and faking chemical attacks, as people who saved lives.”

The members of the controversial group were under life-threatening danger… I therefore authorized for them to be transferred through Israel to other countries as an important humanitarian measure,” the Israeli PM said.

READ MORE: Israel evacuates White Helmets from Syria to Jordan

 

White Helmets member in the Syrian town of Medeira in February 2018. © Abdulmonam Eassa / AFP

Israel evacuated several hundred White Helmet staff and their families from the Golan Heights region in southern Syria to Jordan overnight on Saturday. The initial plan reportedly involved the evacuation of 800 people, but the Jordanian authorities later said that only 422 made it into the country.

Israeli Foreign Ministry spokesman, Emmanuel Nahshon, earlier wrote on Twitter that the Jewish state carried out the operation upon request of the US, Canada and European states.”

Meanwhile, German Interior Minister Horst Seehofer announced that the country is ready to take in at least eight members of the controversial group, along with their families. I have decided that Germany will accept eight members of the Syrian opposition civil rescue service [known as] the White Helmets as well as their families and will grant them protection,”Seehofer told Bild on Sunday.

German Foreign Minister Heiko Maas also confirmed Berlin’s intention to take in the White Helmets but did not quantify the planned intake. Citing Maas, Bild then reported that the total number of the controversial ‘civil defense activists’ and their family members accepted by Germany could reach 50.

The report explained that German law allows accelerated admission of foreign nationals on the grounds of international law or urgent humanitarian reasons.” Seehofer has already issued residency permits to those individuals who Germany plans to take in, the media said, meaning that they would not need to apply for asylum upon their arrival on German soil.

https://youtu.be/Jq4LEIO740A

KAMALIKA PIERIS

The armed forces of Sri Lanka did not commit staggering war crimes in Eelam war IV. The LTTE did. LTTE committed many serious war crimes during the Eelam wars. They violated the International Humanitarian Law. . Here are some of the war crimes committed by the LTTE

LTTE violated sacred norms of war. International law prohibits the killing of soldiers who surrender. (ICRC Rule 47) The LTTE executed 200 soldiers captured during Pooneryn army camp attack (1993). LTTE burnt alive hundreds of Sri Lankan soldiers who had surrendered during Mullaitivu army camp attack (1996). LTTE desecrated the bodies of soldiers killed at Kalmunai. (1990).

Jeevan Base had four torture cells. A torture chamber was found at Puthumathalan. Boyagoda, who was held in captivity for a long time by the LTTE, said he had seen the torture chairs the LTTE locked their prisoners into before removing their fingernails. They saw other prisoners, who looked only half conscious, as if they had been tortured. I have heard screams from underground cells. . In one prison, we heard their cries, then the noise stopped, I think they were killed.

LTTE violations regarding the safety of civilians in war zones have not received the attention they deserve. International Humanitarian Law   prohibits the use of human shields and the taking of hostages (ICRC Rules 96, 97). LTTE used civilians as human shields in the battle at Dharmapuram. The children and families of women cadres were placed in the frontline in battles so that the state military could be charged with civilian murder.   In 2009, LTTE spectacularly used 200,000 Tamils as hostages  moving them from place to place. When these hostages ran away from the LTTE, LTTE fired on them with machine guns.

Impersonating soldiers of the other side by wearing the enemy’s uniform, and fighting in that uniform, is forbidden. LTTE posing as elite police commandos fired at a bus killing 11 Sinhalese including 2 children at Arantalawa (1996).  LTTE cadres dressed in military uniforms, shot dead 127 Sinhalese civilians, at Habarana, including 31 police and security force personnel who were travelling in 3 buses and 2 trucks to Trincomalee. They stopped the vehicles and dragged out the passengers and shot them to death with automatic weapons after brutally assaulting them with clubs. Over 70 with injuries were air lifted. The dead included many children and 12 off duty security personnel. Most of the victims were families visiting their relatives for the New Year. (1987)

The use of chemical weapons and poisons is prohibited in war (ICRC Rules 72, 73).  LTTE used chemical weapons against Gemunu watch at Nachchikudah.   Chlorine gas was used at Kiran   and tear gas was fired from launchers at Akkarayan. The use of tear gas is prohibited under the Chemical Weapons Convention.  Cans of poison gas were found buried in Puthukkudiyiruppu. Tippmann A-5 guns, capable of firing deadly chemicals were also found.

The Convention on the Prohibition of Anti-Personnel Mines bans the use and stock piling of mines. LTTE heavily mined the approaches to their territory. More than 770,000  anti-personnel land mines  have been recovered so far.  Mine attacks killed and maimed many armed services personnel. ‘We amputated a lot of legs.’ said the surgeons. LTTE devised a mine which damaged a soldier’s leg in such a way that a prosthetic could not be fitted to it.  Mine manufacturing factories were found in Mullativu. Mines were stockpiled. A cache of 1093 mines emerged at Govipal Aru area, Ampara.  Another cache had 18,000–20,000 mines.

Article 51(2) of Additional Protocol I prohibits acts of violence intended to create terror among the civilian population”. LTTE ignored this. There were ambushes and killings.  Twenty-five civilians who were traveling in a lorry from Negombo at Kokuvil were ambushed by LTTE cadres, who killed 14 of them.

LTTE used bombs to create terror. Bombs were placed on roads, buses, trains, in post offices, railway stations, once in a department store. Bomb explosions in the south were in predominantly Sinhala populated areas. Tamil populated areas such as Kotahena, in Colombo, were not bombed.  LTTE bombed Central Bank building, killing more than 100 and wounding about 1,400. Four simultaneous bombs exploded in Colombo-Alutgama train resulting in 64 deaths and 400 wounded. A bus carrying 140 civilians in Kebithigollewa was bombed. A powerful Claymore-type roadside bomb, packed with explosives and ball-bearings hit a passenger bus at Buttala, killing 27 civilians and wounding 67 others. Passengers who ran out of the bus were shot.

Suicide bombing is universally considered a crime. LTTE used suicide bombers to attack vital locations (Katunayake), installations, (Kolonnawa), institutions (Central Bank) and public places where crowds gathered. These persons exploded themselves on roads, buses, trains and at public functions. They rammed into their targets using truck, jeep, motorcycle and once even by rickshaw. There were suicide divers as well  using underwater scooters, fishing boats and stealth craft. These   ‘Black Tigers’   were glorified as’ ‘highly motivated, well trained, able to get at heavily guarded targets’. But military specialists point out that the suicide bomber is a tool, not a hero. He is given sleep inducing drugs, and then trained to obey a handler and respond to trigger words. The handler activates the bomber at the right time.

There are ‘protected’ places which cannot be attacked in war. Additional Protocol 1 (1977) prohibits attacks on installations and vital institutions. LTTE   bombed Central Telegraph office, attacked Kelanitissa power station , Kolonnawa, Orugodawatte oil storages,  gas storage, Muthurajawela.  Placed of religious worship are also protected sites. Attacks on them are considered criminal acts (ICRC Rule 38, 40, Hague Convention 1999). LTTE did not target churches, kovils or mosques, only Buddhist sites.  A truck with explosives was sent into the Dalada Maligawa. Samudragiri vihara, Illankathurai was destroyed.     Stupas at Verugal,  Kalladi   and Toppur   were used as communication towers. It appears, also that heavy weapons were installed at Thoppigala.  Kumbakaranamale Chaitya, Ampakaman, was used as a food store    and Wedivetttukallu Chaitya   was used as a bunker.

There are ‘protected persons’ as well, whom soldiers are forbidden to kill (Geneva Convention IV). They include Buddhist monks. LTTE targeted Buddhist monks. Kitulagama Seelalankara Nayaka Thera of the Dimbulagala Forest monastery was assassinated in 1995.  In 1987 armed LTTE cadres ambushed a bus taking Buddhist monks on a pilgrimage, ordered the bus to Arantalawa jungle, and killed the chief priest and all 30 samanera monks in a brutal manner, using swords, guns and machine guns. One monk was permanently disabled.

LTTE also targeted worshippers in Buddhist temples. In 1985, LTTE entered Anuradhapura main bus station and opened fire with automatic weapons, killing and wounding civilians who were waiting for buses. The LTTE cadres then drove to the Sri Maha Bodhi and gunned down worshippers, killing 146 persons including children. Somawathi vihara was attacked twice. The second shooting was done to discourage pilgrims coming to the temple on Esala Poya. A bomb killed 23 and injured 70 at a Buddhist temple in Batticaloa during Vesak in 2000. The bomb that exploded in an Anuradhapura-Kandy private bus at Dambulla (2008) was to be exploded at Ruwanveliseya when a ‘pichchamal pujawa’ was in progress with thousands of devotees taking part in the ceremony. The informant who had carried the bomb had been accompanied by her mother and sister, all posing as Buddhist devotees going on pilgrimage.

ICRC Rule 88 prohibits discrimination against any particular ethnic group. LTTE systematically attacked Sinhala civilians. LTTE cadres killed twelve Sinhalese villagers working at an irrigation canal construction site in Omadiyamadu, close to Welikanda in Polonnaruwa district (2006). In 1986 and 1987 LTTE ambushed three buses in Polonnaruwa district, separated the Sinhalese from the others and murdered 127 of them. In Pulmoddai LTTE stopped a private bus, removed the Sinhalese and killed them. 25 Sinhalese passengers travelling by bus on Potuvil-Moneragala road were shot dead.  A private bus was stopped by LTTE cadres, who removed Sinhalese and killed 11 including three policemen. 40 Sinhalese passengers in the night-mail train from Batticaloa were killed by LTTE cadres who stopped the train at Valaichchenai (1986.)

LTTE attacked over 75 unprotected Sinhala villages in Anuradhapura, Polonnaruwa, Vavuniya, Trincomalee, Batticaloa and Ampara districts. The main target was Sinhala villages in Trincomalee district. Villagers took to sleeping in the surrounding jungle during the night for safety. Some villages were attacked more than once. Arantalawa,   Mahadiulwewa, Namalwatte and Serunuwara were attacked twice. Wadigawewa thrice, Morawewa four times. Many of those killed were women and children. Pregnant mothers were specially targeted.

LTTE killed in a brutal manner. There were massacres in the Sinhala villages of Morawewa, Gomarankandawela, Kantale, Ganthalawa and Seruwila (late 1980s). In 2009 ten civilians including children were killed at Rathmalgaha Ella near Rathugala in Inginiyagala  and 21 Sinhala villagers at Kirimetiyaya on the Bibile-Ampara road.  At Kithulutuwa 127 men, women and children were slaughtered. At a press conference to discuss the film ‘Gamani,’ a speaker who had lived in the threatened villages said that the situation was far worse than what had been shown in the film. The film shows only little of what actually happened.

At Arantalawa, LTTE cadres armed with swords, machetes, clubs and small-arms killed 27 to 28 civilians including women and children, in a night house-to-house raid at Arantalawa. Pregnant mothers were found hacked to death. Their necks were slashed. Armed LTTE cadres stormed Serunuwara village, herded the farming families at gunpoint on to a road and shot them there in execution style. At Morawewa, villagers were brutally tortured before they were murdered. At Sagarapura a house-to-house massacre was carried out. They hacked the adults with sharp instruments and clubbed children to death in front of their parents. They looted the houses and set fire to them, burning the wounded victims alive. At Godapotta LTTE, surrounded the temple and attacked a gathering of over 175 villagers who had met to discuss a new temple. http://www.island.lk/index.php?page_cat=article-details&page=article-details&code_title=86562

The Optional Protocol on the Involvement of Children in Armed Conflict  forbids the enlistment of anyone under the age of 18 into the armed forces. According to the UN LTTE recruited 6,905 children. . They were forcibly taken away from their families and placed in the front line. A large number died in battle.   Child soldiers rescued by the army refused to go back to their families. They can’t recognize their parents. Some don’t even know their names,” the army said. ( continued)

IANS | New Delhi |

Prime Minister Narendra Modi on Saturday described Sri Lanka as India’s special and trusted friend in South Asia and the Indian Ocean region while assuring New Delhi’s continued development aid cooperation with the island nation.

Prime Minister Narendra Modi on Saturday described Sri Lanka as India’s special and trusted friend in South Asia and the Indian Ocean region while assuring New Delhi’s continued development aid cooperation with the island nation.

When I look at Sri Lanka, I see not only a neighbour, but a very special and trusted partner of India in South Asia and in the Indian Ocean,” Modi said while jointly e-flagging off with Sri Lankan Prime Minister Ranil Wickremesinghe the second phase of the pre-hospital emergency ambulance service set up with Indian aid.

I believe that our development aid cooperation with Sri Lanka is an important means for translating our vision of shared progress into reality,” he said.

Addressing the gathering in Jaffna in Sri Lanka’s Northern Province via video link from New Delhi, Modi recalled that during his visit to Sri Lanka in 2015, Wickremesinghe had first broached the idea of Indian aid for an island-wide emergency ambulance service and the first phase was rolled out in the country’s Western and Southern Provinces in July 2016.

During my visit last year, I had promised that India will work for expanding the pre-hospital emergency ambulance service all over Sri Lanka,” he said.

I am happy that India has fulfilled its promise in a timely manner and we have marked the beginning of the second phase of the service.”

Stating that it is not just a coincidence that India had the privilege to be Sri Lanka’s partner in establishing this first responder service and in its expansion, Modi said: In good times and bad, India has been, and will always be the first responder for Sri Lanka.”

He urged the people of both countries to be in constant touch with each other so that both sides know each other better and become even closer friends.

On his part, Wickremesinghe said that this free emergency ambulance service became possible only because Modi kept a promise that he had made earlier.

We are investing a lot in health and education services and for this we are getting a lot of aid from the Indian government,” he said while thanking his Indian counterpart.

Wcikremesinghe also congratulated Modi for winning the no-confidence motion in the Indian Parliament on Friday.

ආචාර්ය නාලක ගොඩහේවා 

2005 දි නව ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා බාරගත්තේ කෙබඳු රටක්ද යන්න අද බොහෝ දෙනෙකුට මතක නැත. එදා රට තිබුනේ බොහෝ අර්බූදකාරී තත්වයකය
ලංකාවේ නිවාස වලින් 27% කට විදුලිය තිබුනේ නැත. විදුලිය නැති නිවාස දස ලක්ෂයක් පමන තිබුනි.
මසකට දෙතුන්වරක් රට පුරා විදුලිය ඇනහිටීම් අරුමයක් නොවිනි.
නිවාස දස ලක්ෂයකට පානීය ජලය තිබුනේ නැත.
ලංකාවේ ජනගහනයෙන් 73% කට දුරකතනයක් තිබුනේ නැත.
ජනගහනයෙන් 99.5% කට පරිගනක සාක්ෂරතාවය තිබුනේ නැත.
ජනගහනයෙන් 8.3% කට රැකියා තිබුනේ නැත.
කොළඹ ප්‍රමුඛ බොහෝ නගර වල කුණු කසල ගොඩ ගැසී දුගඳ හමමින් තිබුනි.
පොඩි වැස්සකටත් නගරවල පාරවල් යටවීම සුපුරුදු දසුනක් විය.
අධිවේගී මාර්ග කියා දෙයක් ලංකාවේ තිබුනේ නැත. වසර 30 ක් පමන ප්‍රමාද කටුනායක අධිවේගී මාර්ගයේ නිමවී තිබුනේ පෑලියගොඩ අසල විශාල දැන්වීම් පූවරුවක් ලෙස භාවිත වුන කොන්ක්‍රීට් සැකිල්ලක් පමනි.
ප්‍රේමදාස හා චන්ද්‍රිකා රජයන් විසින් රාජ්‍ය දේපල විශාල ප්‍රමාණයක් විකුණා දමා තිබුනි
චන්ද්‍රිකා බන්ඩාරණායක ජනාධිපතිනියගේ වසර 11 ක පාලනය තුල රාගම ගුවන් පාලම සෑදීම හැරුනු විට කිසිම සංවර්ධන ව්‍යාපෘතියක් නිසියාකාරව නිම කර තිබුනේ නැත.
උද්ධමනය 11 % ක් පමන විය. මිනිසුන්ට ජීවන වියදම දරාගත නොහැකි තත්වයක් උදා වී තිබුනි.
අයවැය පරතරය 7.5% ක් විය .
රටේ ණය අර්බූදයක් තිබුනි. රාජ්‍ය ණය බර දලජාතික නිශ්පාදිතයෙන් 90 % ක් විය. කිසිවෙකු සාධාරණ පොලියකට ලංකාවට ණය දුන්නේ නැත.
උතුරු නැගෙනහිර විශාල භූමි ප්‍රමාණයක් තිබුනේ ත්‍රස්ථවාදින් යටතේය. සාමාන්‍ය ජනතාව ඕමන්තෙන් ඔබ්බට යාමට එල් ටී ටී ඊ යට දඩ ගෙවන්නට සිදු විය.
උතුරේ නඩු ඇහුවේ එල් ටී ටී උසාවි වලය
රටේ කොයි තැනක කොයි වෙලාවක බෝම්බයක් පත්තුවේදැයි කිසිවෙකුට කිව නොහැකි තත්වයක් තිබුනි.
.සුනාමිය නිසා රටේ විශාල ජීවිත හා දෙපල හානියක් සිදුවී තිබුනි. භෞතික සම්පත් හා ජීවනෝපාය මාර්ග යලි කඩිනමින් ගොඩනැගිය යුතුව තිබුනි.
මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාගේ පාලන කාලය තුල ලෝක ආහාර අර්බූදයක්ද ඇතිවිය. මෙවැනි තත්වයක් තුල ලංකාව තුල ආහාර අඟහිඟයක් නැතුව , මිල දැරිය හැටි මට්ටමක තබාගෙන පාලනය කිරීම විශාල අභියෝගයක් විය.

ලෝක මූල්‍ය අර්බූදයක්ද මේ කාලයේම ඇතිවිය. ලෝක ප්‍රකට මුල්‍ය ආයතන රසක් බිඳ වටුනි. එවැනි තත්වයක් තුල ලංකාවේ මුල්‍ය පද්දතිය ස්ථාවරව පවත්වාගැනීම තවත් අභියෝගයක් විය.

නමුත් 2015 ජනවාරි මස මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිතුමාගේ පාලනය අවසන් වන විට ලංකාව කෙබඳු රටක්ද ?

30 වසරක යුද්ධය නිමවී, පූර්ණ සාමය උදාවී, ඕනෑම කෙනෙකුට නිදහසේ බියකින් සැකයකින් තොරව රටේ ඕනෑම තැනක සැරි සැරිය හැකි යුගයක් උදා වී තිබුනි.

පාතාලය යන වචනය පවා ජනතාවට අමතක වී තිබුනි.

වරායවල්, ගුවන්තොටුපොලවල්, විදුලි බලාගාර, අධිවේගී මාර්ග , වාරි කර්මාන්ත හා තවත් විවිධ ඉදිකිරීම් සිදුවෙමින් රට කාර්ය බහුලව තිබුනි.

කුණු කසල වලින් තොර නගර , පිරිසිදු පදික වේදිකා, සක්මන් කිරීමට හා ව්‍යායාම කිරීමට පහසුකම් ඇති මංතීරු, සෑම පාරකට විදුලිය, කාපාට් දැමූ මාර්ග සුපුරුදු දසුන් විය. ගමේ අතුරු පාරවලට පවා කොන්ක්‍රිට් වැටුනි .

රටේ ජනගහනයෙන් 98% කට විදුලිය හා 90% කට පානීය ජලය ලැබී තිබුන අතර ජනගහනයමෙන් 120 % දුරකතන නිකුත්වී තිබුනි.

ව්‍යාපාර කරන්නන්ට, ස්වයන් රැකියාවක් කරන්නන්ට අඩු පොලී ණය පහසුකම් හා විවිධ දිරිමත් කිරීම් ලැබුනි.

සාමාන්‍ය ජනතාවට වාහනයක ලීස් කිරීමට, නිවසක් සාදා ගැනීමට, ඉඩමක් මිලදී ගැනීමට අඩු පොලියට ණය පහසුකම් ගත හකි විය

රැකියා වියුක්තිය 2005 දී තිබුන 8.3 සිට 2014 වන විට 4.3% දක්වා පහලට පැමිණ තිබුනි.

වසරක් පාසා බදු අඩුකිරීම් හා බදු ලිහිල් කිරීම් අසන්නට ලබුනි. රැකියාවලින් පමනක් ආදායම ලබන, උපයන විට බදු ගෙවන අයට තමුන්ගේ බදු ලිපිගොනු වසා දමන්නට පවා අවසර ලැබුනි.

සංචාරකයින් වැල නොකැඩී එන අතර විදේශ ආයෝජන සීඝ්‍රයෙන් ඉහල යමින් තිබුනි. 2014 ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 1500 ඉක්මවා ආයෝජන ලැබී තිබුනි.

ආසියාවේ හොඳම කොටස් වෙළඳපොල හා ආසියාවේ වේගයෙන්ම දියුණු වන නගරය සඳහා සම්මාන ලැබී තිබුනි

සෑම ආර්ථික දර්ශකයකින්ම ලංකාව දකුණු ආසියාවේ පලමු හෝ දෙවන තැනට පැමින තිබුනි.

පුරවැසියන් සියලු දෙනාම රට ජාතිය ගැන ආඩම්බර වන පිටරට පදිංචියට ගොස් සිටි අය ආපසු පැමිණෙන රටක් බවට ලංකාව පත් වී තිබුනි.

නමුත් අපේ රටේ චන්දදායකයින්ගෙන් කොටසකට වෙනසක් අවශ්‍ය විය.

එවකට විපක්ෂයේ පොරොන්දු විශ්වාස කල ඔවුන්ට අවශ්‍ය වුයේ අමුතු දේවල්ය.

ඩොලර් කෝටි ගනන් තිබෙනවායැයි විපක්ෂය කී පිටරට බැංකු ගිනුම් අල්ලන්නට අවශ්‍ය විය
යාපනෙන් පැන්නුවායැයි කී රත්තරන් කන්ටේනර් සොයාගන්නට අවශ්‍ය විය
රොකට් එක, හෙලිකොප්ටරය හා ලැන්බොගිනිය රාජසන්තක කරන්නට අවශ්‍ය විය
තාජුඩීන්ගේ, ලසන්තගේ, එක්නැලිගොඩගේ ඝාතකයින් අල්ලන්නට අවශ්‍ය විය
මහාමාර්ග තාප බලාගාර ,වරාය, ගුවන් තොටුපොලවල් වැනි මෙගා ඩීල් හරහා කොමිස් ගැහුව කියන අය හොයාගන්නට අවශ්‍ය විය
අලුත් රජයක් ලවා බඩු මිල අඩු කරවාගන්නට අවශ්‍ය විය
රාජ්‍ය හා පෞද්ගලික අංශ දෙකටම පඩි වැඩි කරගන්නට අවශ්‍ය විය
අධ්‍යාපනයට දලජාතික නිශ්පාදනයෙන් 6% වෙන් කරගන්නට අවශ්‍ය විය
සෞඛ්‍යයට දලජාතික නිශ්පාදනයෙන් 3% වෙන් කරගන්නට අවශ්‍ය විය
තරුණ තරුණියන්ට ෆ්‍රී වයි වයි ලබාගන්නට අවශ්‍ය විය
උසස් පෙල සිසුන්ට කොම්පුටර් ටැබ් ලබාගන්නට අවශ්‍ය විය
තිබුන කැසිනෝත් වසා ගන්නට අවශ්‍ය විය
උකස් බඩු වල ණය කප්පවාගන්නට අවශ්‍ය විය
ගොවි ණය කප්පවාගන්නට අවශ්‍ය විය
සහතික මිලට හාල්, රබර්, තේ කොල, කිරි විකුණා ගන්නට අවශ්‍ය විය
ගැබිනි මව්වරුන්ට රුපියල් 20,000 පෝෂණ මල්ල ගන්නට අවශ්‍ය විය රත්තරන්වලින් හදනවාදැයි එකල විපක්ෂය ඇසූ අධි වේගී මාර්ගවලට යන වියදම අඩු කරගන්නට අවශ්‍ය විය
තරුණ පරපුරට අඩු මිලට වාහන ගන්නට අවශ්‍ය විය
රට කුඩු උවදුරින් සහමුලින් මුදවා ගන්නට අවශ්‍ය විය
ව්‍යාපාර දියුණු කරගන්නට, කොටස් වෙළඳ පොලෙන් තවත් අධික ලාබ ලබන්නට අවශ්‍ය විය

මේ බලාපොරොත්තු ඉටුවුනාද නැද්ද යන්න පැහදිලි කිරීමට අවශ්‍ය නැත. ඇත්ත තත්වය දන්නෝ දනිති.

බල පෙරලියෙන් වසර 3 1/2 කට පසු ලංකාවේ අද තත්වය කෙබඳුද ? ?

*යුද්ධයෙන් පසු ගොඩනැගෙමින් තිබුන සහජීවනය වෙනුවට පහැදිලිවම ජාතිවාදයේ ගිනි පුපුරු යලි මතුවෙමින් පවතී.

ආයුධ සන්නද්ධ කල්ලි විසින් කරන සොර කම් මංකොල්ල කෑම්, මහ දවාලේ වෙඩි තබාගැනීම්, මිනී මැරුම් වැඩි වී ඇත.

තරුණ පරපුර අනතුරේ දමමින් වෙන කිසිදු කලක නොවූ ආකාරයට රට පුරා මත්ද්‍රව්‍ය සුලබ වී ඇත.

පාර්ලිමේන්තුවේ ආසන 70 ක් හිමි විපක්ෂ කන්ඩායමට ප්‍රජාතාන්ත්‍රවාදී පිලිගැනිමක් නැති අතර ආසන 16ක් ඇති පක්ෂයකට විපක්ෂ නායකකමද, ආසන 6ක් පමනක් ඇති පක්ෂයකට විපක්ෂයේ ප්‍රධාන සංවිධායක කමද හිමිවී ඇත.

රට මොනතරම් අර්බූදයකට ගියත් පාර්ලිමේන්තුව වසර 4 1/2 කට විසුරවිය නොහැකි බවට 19 වන සංශෝදනය හරහා ව්‍යවස්ථා ගැටයක් ගසා ඇත.

ජාතික ලැයිස්තුවෙන් පාර්ලිමේන්තුවට ආ අය අතර ජනතාව අතින් චන්දයෙන් ප්‍රතික්ෂේප වූ බොහෝ දෙනෙකු සිටිති.

මැතිවරණ කල්දැමීම දිගින් දිගටම සිදුවේ. ජනතාවගේ චන්ද අයිතිය දරුණු අපහරණයකට ලක් වී ඇත.

පොලීසිය , අල්ලස් කොමිසම වැනි ආයතන දේශපාලනීකරණය කොට රජයට අවශ්‍ය ආකාරයට නීතිය අවභාවිතා කරමින් දේශපාලන ප්‍රතිවාදීන් දඩයම දරුණු ලෙස සිදු වේ.

රටපුරා උද්ඝෝෂන රැල්ලක් පැවතුනද ජනතා ඉල්ලීම් වලට රජයේ ප්‍රතිචාර ඉතා පහල මට්ටමක පවතී.

පසුගිය රජයේ අවසාන වසර 3 තුල දල වශයෙන් 7% ට ආසන්න වූ රටේ සංවර්ධන වේගය 2015 දී 5% ටත්, 2016 දී 4.5% ටත් 2017 දී 3.1% ටත් අඩු වී තිබුනි.

විදේශ ආයෝජන 2014 ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 1500 ක් පමන ලැබුනද 2017 දි අලුතින් ලැබී තිබුනේ ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 17 ක් පමනි. ඉතුරු විදේශ ආයෝජන 2015 පෙර ආරම්ඹ වූ ව්‍යපෘතීන්ට සම්බන්ධ මුදල්ය.

2014 හා 2017 කාලය තුල රටේ රැකියා ප්‍රමාණය ලක්ෂ 84 සිට ලක්ෂ 82 ට අඩු වී ඇති බව මහ බැංකු වාර්ථාවලින් පෙනී යයි.

පොහොර සහනාදාරය ඉවත් වී ඇත, පාසැල් දරුවන්ට නොමිලයේ දුන් නිල ඇඳුම් වෙනුවට වවුචර ක්‍රමයක් හඳුන්වා දී ඇත

කොටස් වෙළඳපොල ප්‍රාග්ධණීකරනය පසුගිය වසර 3 තුල රුපියල් කෝටි 21,000 කින් පමන 215 කින් පහත වැටී ආයෝජකයන් පාඩු ලබන තැනක් බවට පත් වී තිබුනි. 2014 දී ලබා දුන් 25.3 % ප්‍රතිලාබ වෙනුවට 2017 දී කොටස් වෙළඳ පොල ලබා දී තිබුනේ 1.3% ක පමන සුලු ප්‍රතිලාබයකි.

රුපියලේ අගය 2014 ට සාපෙක්ෂව මේ වන විඅට 20% කින් පමන පහල වැටී ඇත.

රාජ්‍ය ණයබර 2014 දී රුපියල් කෝටි 739,100 වූ අතර 2017 අග වන විට එය රුපියල් කෝටි 1,039,200 දක්වා රුපියල් කෝටි 300,100 කින් වැඩි වී තිබුනි. මේ අනුව වසර 3ක් තුල රාජ්‍ය ණය 40% කින් ඉහල ගොසි ඇත.

ලෝකප්‍රකට බ්ලූම්බර්ග් ආයතනය විසින් මේ වන විට ලංකාව විදේශ ආයෝජනවලට අනතුරු දායක රතු කලාපයක් ලෙස වර්ගීකරණය කර තිබේ.

ජාත්‍යයන්තර ශේණිගත කිරීමේ ආයතනයක් වන මූඩීස් ආයතනය කියන ආකාරයට ණය ආපසු ගෙවීමේ හැකියාව අතින් දැන් ලංකාව ආසියාවේ 24 වන ස්ථානයට පහල වැටී ඇත.

මහබැංකු බඳුම්කර හොරකමෙන් පමනක් රටට පාඩුව කෝටි ලක්ෂයට වැඩි යැයි රජයේම ඇමතිවරයෙක්ම කියා තිබුනි. .

ශ්‍රී ලාංකන් ගුවන් සේවයේ ගුවන් යානා ඇනවුම් අවලංගු කිරීමේ වන්දිය රුපියල් කෝටි 1700 කි.

හම්බන්තොට වරාය චීනට වසර 99 කට බදු දී අවසන්ය, මත්තල ගුවන් තොටුපොල ඉන්දියානුවන්ට දෙන්න සියල්ල සූදානම්ය

මේ අතර රජය ජනතාවගෙන් අයකර ගන්නා බදු විශාල වශයෙන් වැඩි කොට ඇත.

ව්‍යාපාර මත බදු විශාල වශයෙන් ඉහල දමා ඇති අතර අලුතින් බදුවර්ග රැසක් එකතු කර තිබේ.

වසරකට රුපියල් ලක්ෂ 5 කට වඩා ආදායමක් ඇති සෑම අයෙකුටම බදු ලිපිගොනුවක් විවෘත කල යුතුය. රජයේ ආදායම් බදු කොමසාරිස් යෝජනා කරන ආකාරයට වාහනයක් හිමි, පිටරට සංචාරයකට යා හැකි සෑම අයෙකුම බදු ලිපිගොනුවක් විවෘත කල යුතුය.

මසකට රුපියල් ලක්ෂයකට වඩා කුමන ආකාරයකට හෝ ආදායමක් උපයන සියලු දෙනෙකුම දැන් ආදායම් බදු ගෙවිය යුතු අතර එම බදු ප්‍රතිශතයන් ඉහල දමා ඇත.

බැංකුවේ තිබෙන තැන්පතු වල පොලියෙනුත් 5% ක් බදු අයකෙරේ

ගෙයක් කුලියට දුන්නත් ආදායමෙන් 20% ක් බදු ගෙවිය යුතුය

නිවසක්, දේපලක් හෝ වාහනයක් වික්කත් විකුණා ලැබෙන ආදායමෙන් 10% ක් රජයට බදු ගෙවිය යුතුය

යමෙක් ආදායම් බදු වලින් ගැලවුනත් කිසිම අයෙකුට රජයේ වක්‍ර බදු වලින් ගැලවිය නොහැක. ඒ සෑම භාන්ඩයක් හා සේවාවක්ම රජය විසින් බද්දට යටත්කොට ඇති බවිනි.

වෙළඳ පොලට ගියත්, බෙහෙත් ගන්න ගියත් හෝටලයකට කෑම කන්න ගියත් ජනතාවට වැඩි වී ඇති වක්‍ර බදු ගෙවන්නට සිදු වේ

2014 ට සාපෙක්ෂව 2018 වන විට රජය බදු වශයෙන් ලබා ගන්නට බලාපොරොත්තු වන ආදායම 100% කින් ඉහල දමා ඇත. ඒ වැඩිවීම බලපාන්නේ රටේ ජනතාවටය.

[Mawbima]

By Udaya P Gammanpila Courtesy Ceylon Today

The debate about imposing the death penalty has bounced back.  It was triggered by President Maithripala Sirisena’s announcement that he would grant approval to hang prisoners with pending capital punishment and engaged in the drugs trade, while facing a prison term.

Buddhist priests vehemently opposed imposing death penalty in the past. They frequently quoted the Buddha’s teaching Sabbetasanthidandassa – sabbetanjeevitanpiyan in the Dhammapada. However, the Western community and western-funded NGOs have now come forward to voice against capital punishment in response to the President’s statement. Hence, it is noteworthy of the Buddhist view and my opinion about capital punishment.

The Buddha has advised to prevent killing any living being, since everybody fears death as much as the killer. The target audience of this Gatha is the public and not the king.

The Buddha has acknowledged the State’s monopoly in respect of killing much before the western world.  King Bimbisara had attained Sovan status. King Kosala frequently met the Buddha to discuss Buddhist teachings. The Buddha never advised any king to disband his army or to give up capital punishment. In fact, King Kosala waged wars being a close friend and faithful disciple of the Buddha according to the Kosala Sanyuktha Sutra.

There are two reasons for the State’s monopoly over killing. The first is national defence.  The State must destroy internal and external enemies who wage war against the State. The second is the maintenance of law and order. The maximum punishment imposable on a violator of the law is the death penalty.  That is why it is called capital punishment.  The Government provides security to innocent people by killing the killer.  It also discourages future killings.

If everybody respects the right to life, there will be no need for the death penalty.  However, the Government must protect the peaceful majority by punishing the minority who violate the Law. Hence, it is a crime to violate the rights of the majority to protect the rights of the criminals.  In this backdrop, I am in agreement with imposing the death penalty subject to four conditions.

Most of the murderers have committed homicides because of instant anger.  When a person returns home at an unexpected time, he finds his wife is on his bed with a stranger, naturally triggers instant anger and results in an altercation which might lead to death. Most people control their anger and resolve the issue through discussions.

Although he is responsible for the murder, such a person is not a threat to society. Hence, in my opinion he should not be punished with the death penalty.  On the other hand, such murders cannot be discouraged by imposing the death penalty.

In the instance where a drunken father who tortures and rapes his own daughter, the daughter and mother kill him, implementing a well thought-out plan.  Although it is an organized crime, the murderers do not pose a threat to society.  Further, the death penalty in this instance would not serve as a deterrent.

Usually, contract killers are from the underworld. Execution of murders for money is their profession. Considering the risk associated with the contracts, they charge hundreds of thousands of rupees.  Some demand to settle them overseas to avoid police arrest. They kill to live for a better life! They will be discouraged to kill,  if there is a risk to their life as a result.  Hence, my first condition is that capital punishment should be applicable only for contracted murders out of all the homicides.

Underworld leaders are now not in fear of the law since they can easily avoid law enforcement authorities with the support of politicians and the police.  Hence, equal and fair application of capital punishment is my second condition.

The strongest argument against capital punishment is that many innocent people have been unduly punished.

Criminal Law is based on the principle that: “It is better that a hundred guilty persons escape, than that one innocent suffers”.  The benefit of the doubt is given to the suspect and the intention of the suspect is examined in the judicial process, based on this principle.

Criminal procedure has been drafted in such a way that the innocent is saved to great extent.  The suspect will be indicted in a High Court only if a prima facie case is revealed in the inquiry held in the Magistrate’s Court. If the suspect is found guilty, he can appeal to the Court of Appeal.  If he is not satisfied with the judgment, he can appeal to the Supreme Court.  A newspaper has recently reported that only 4% of the complaints received by Police, ends up with suspects being punished.

Despite the precautionary measures mentioned, innocent people have been subject to the death penalty because of the manipulation of the law by politicians, the Attorney General and the police.  Sometimes, judges are misdirected by witnesses who deliberately and innovatively lie in Court.  Victims do not appeal against the judgment since they cannot afford to retain lawyers any further.

In the light of the above, my third condition is the implementation of Automatic Appeal to the Court of Appeal, if the High Court sentences a person to death.  If the sentenced person cannot afford a lawyer, the Legal Aid Commission should arrange a lawyer who has at least 10-years experience in the Criminal Courts.

The fourth condition is that capital punishment should be restricted to contracted murder, terrorism and the illicit drug trade. Society will appreciate if capital punishment is imposed subject to the above four conditions.

C.A.Chandraprema

July 21, 2018, 12:00 pm

In recent days, there has been much hype about the permanent High Court Trial-at-Bar that was instituted recently with the passage of amendments to the Judicature Act by the yahapalana government. The openly stated purpose of these amendments that were brought to the Judicature Act was to expedite cases against members of the previous government. From the news coming down the grapevine, we hear that the government is indeed preparing to direct cases against members of the Rajapaksa government to the Chief Justice to be referred to this Special High Court. The Sunday Times of 15 July 2018 stated that the former Sri Lanka Insurance Corporation chairman Gamini Senarath and its Managing Director Piyadasa Kudabalage will be the first to be indicted before the newly set up court. Senarath was the chief of staff of former President Mahinda Rajapaksa.

The photo that accompanied the AFP story titled “Sri Lanka sets up special courts for Rajapaksa-era graft” of 31 January 2018 which was published in newspapers across the world including the Daily Mail in Britain.

We have heard that the AG has forwarded to the Chief Justice, a list of ten cases to be taken up by this special court. This raises many questions that will have far reaching implications for the independence of the judiciary. About a month ago, the Court of Appeal transferred a case involving former minister Mahindananda Aluthgamage out of the High Court presided over by Judge Gihan Kulatunga in response to a transfer application filed by the former. The Appeal Court held that ‘there is a fair reason’ to believe that this matter should be transferred from High Court Judge Gihan Kulatunga to another court. Aluthgamage had stated in his transfer application that High Court Judge Gihan Kulatunga was a member of the Presidential Commission (PRECIFAC) which initiated an inquiry against members of the former regime and that he would therefore be denied a fair trial. Serious questions were raised in this column some time ago about Judge Kulatunga’s judgment in the ‘Sil redi’ case involving Lalith Weeratunga and Anusha Pelpita.

The Appeal Court obviously recognized that the country could not afford another ‘Sil redi’ controversy. The Judiciary is already under siege, with government ministers like Ranjan Ramanayake and legal practitioners like Naganada Kodituwakku and Sugandika Fernando openly questioning the integrity of the judiciary and the legal profession itself. The Bar Association of Sri Lanka is also engaged in an attempt to uphold the respect of the legal profession and the judiciary. It is in this context that this Special High Court is to commence work. The very reason why the Judicature Act was amended by the present government was to set up a special court to hear cases against their political opponents. The original draft of the amendment to the Judicature Act sought to empower the Attorney General or the Director General of the Commission for the Prevention of Bribery and Corruption to institute criminal proceedings in the Permanent High Court at Bar. This provision was however challenged in the Supreme Court and the amending Bill was altered. According to the law as it stands now, The Attorney General or the Director General of the Commission for the Prevention of Bribery and Corruption will have to refer the information relating to the offence to the Chief Justice for a direction whether criminal proceedings in respect of such offence shall be instituted in the Permanent High Court at Bar.

Public perception of the Special High Court

Even though the discretion to make the final decision whether to direct that proceedings be instituted in the permanent High Court trial at bar now lies with the Chief Justice, it is still the Attorney General or the Director General of the Commission for the Prevention of Bribery and Corruption who will decide which cases are to be referred to the Chief Justice. In making such decision the Attorney General or the Director General of the Commission for the Prevention of Bribery and Corruption are to take into consideration the nature and circumstances, the gravity; the complexity, the impact on the victim, or the impact on the State, of the offence. The CJ is required to select cases to be referred to the Special High Court only from those referred to him by the Attorney General or the Director General of the Commission for the Prevention of Bribery and Corruption and the latter in turn are restricted their selection of cases by the schedule to the Judicature Act introduced by the amendment which restricts these cases to those involving financial matters. This has now been passed into law.

However, as ordinary citizens we have to question why only financial matters have been singled out for prosecution in this special High Court. How is it that cases relating to serious crimes like multiple murders, rape-murders, armed robbery and murder are considered to be of a lesser order and sent through the normal channels whereas financial matters have been given priority by this amendment to the Judicature Act. Other than the government’s need to put their political opponents in jail, was there any conceivable reason for the setting up of this Special High Court and to restrict its applicability to financial matters only? While it is true that the law has now been passed, the final discretion to refer cases to this Special High Court still lies with the Chief Justice. The question why this special court was set up in the first place will be a matter that the Chief Justice will have to give thought to. What does the public think about this Special Court? The following is what the media has been saying about the setting up of this Special High Court.

Daily Mirror (Sri Lanka)

The Daily Mirror carried an article titled “Justice delayed, justice denied: Verdict from the people’s court” dated 14 February which stated as follows: “There is a feeling among a section of the public that the law’s delays were one of the reasons for widespread public disapproval, disappointments and even anger which led to a massive protest vote against the government at the February 10 elections to 340 local councils. It was an important aspect of the verdict given by the court of the sovereign people. During the campaign for the January 8, 2015 presidential election, the then rainbow coalition leaders alleged that the Rajapaksa government’s VIP politicians, top officials and lackeys had plundered billions of dollars from public funds. But more than three years after taking office, the number of cases brought to courts has been few with the delay being attributed to various reasons…As for streamlining and expediting the courts procedure relating to serious cases of corruption or fraud, what should have been done in 2015 was presented as a draft bill only last week….the Prime Minister has said he hoped the number of these special High Courts could be increased to five…”

Press Trust of India

A Press Trust of India report titled “Special High Court to start hearing cases from July 4” dated 13 June 2018 stated as follows: “Sri Lanka’s first permanent High Court Trial-at-Bar, set up to expedite the high profile corruption cases against former government, will start hearing cases related to money laundering, graft and financial crimes from July 4, the Cabinet spokesman said today. Last month, Parliament had passed the Judicature (Amendment) Act, brought by the government to pave the way for setting up of special high courts to expedite hearing of corruption cases against former President Mahinda Rajapaksa’s administration, his family members and their associates.”

Agence France Presse

AFP published a story under the title “Sri Lanka sets up special courts for Rajapakse-era graft” on 31 January 2018 which stated as follows. “Members of the administration of former Sri Lankan president Mahinda Rajapakse are accused of stealing vast sums from government coffers. Sri Lanka is to set up special courts to investigate charges of corruption amounting to billions of dollars under former president Mahinda Rajapakse, the government said on Wednesday. The move, designed to accelerate the process of trying such cases, follows criticism over the slow pace of justice under the government elected three years ago. President Maithripala Sirisena came to power in 2015 promising to stamp out corruption and punish members of the former administration accused of stealing vast sums from Sri Lanka’s coffers during Rajapakse’s decade in power.”

Reuters

Reuters filed a story titled “Sri Lanka parliament backs special courts for bribery, corruption cases” on May 9, 2018 where they said “Sri Lankan parliament on Wednesday approved a new law to establish courts to handle cases related to bribery and corruption to speed up cases that have dragged on for years… ‘Parliament has responsibility over public money and all members have a right to take legal action against the people who wasted it’, Justice Minister Thalatha Atukorale told parliament. She said there was a perception that some suspects had not been ‘brought to book’.  Her comments appear to be aimed at former officials who served under former president Mahinda Rajapaksa and his family members, who President Maithripala Sirisena’s government accuses of misappropriation of public funds. Several members of the Rajapaksa family are facing police probes for alleged financial crimes, but none have yet faced trial…”

Outlook (India)

Outlook, the Indian newsmagazine had this to say on 13 June 2018 about these Special Courts.”Sri Lanka’s first permanent high court, set up to expedite the high profile corruption cases against former president Mahinda Rajapaksa’s administration and his family members, will start hearing cases related to money laundering, graft and financial crimes from July 4, a senior Cabinet minister said today. Last month, Parliament had passed the Judicature (Amendment) Act, brought by the President Maithripala Sirisena government to pave way for setting up of special high courts to expedite hearing of corruption cases against the Rajapaksha’s administration, his family members and their associates.”

Prosecution or persecution?

There is no need to labour the point further. A limitless number of press cuttings and video clips can be presented to show what the government’s intention was in amending the Judicature Act. It will be observed from the foregoing that there is literally no one in the whole wide world who believes that this Special High Court was set up in Sri Lanka for any purpose other than putting the Rajapaksas and their loyalists in jail. This is a clear case of changing the law to make the Judiciary an accessory to the main political project of the yahapalana government. Even if there is a mix of Rajapaksa related and non-Rajapaksa related cases that are directed to this Special High Court, it will be obvious that the non Rajapaksa related cases have been included for window dressing purposes. Such window dressing will in fact make the subordination of the judiciary to the political needs of the government even more manifest. In the past, when the government of the day had an axe to grind against their opponents and were very keen to fix them, special tribunals were set up outside the ordinary courts system to do the required work.

The Criminal Justice Commission which was set up by a special Act of Parliament in 1971 to try JVP insurgents because it was difficult to convict them under the ordinary criminal law, is once such instance. The Special Presidential Commission of Inquiry set up by the J.R.Jayewardene government to deprive Mrs Bandaranaike and some other members of her government of their civic rights is another such instance. Both these institutions were mired in controversy but those controversies did not affect the Judiciary all that much because they were not part of the ordinary courts system in the country. What is envisaged now however is the creation of a politically motivated special court within the ordinary courts system. The new amendment seeks to make even the Chief Justice a party to referring selected cases to this court. The functioning of this permanent High Court trial at bar will therefore do permanent and irreversible damage to the image of the judicial sytem in this country.

The situation is compounded by the fact that cases will be referred to the Chief Justice by an Attorney General and a Director General of the Bribery Commission recommended by the highly tainted Constitutional Council which is made up only of yahapalanites who were all on the same platform opposing the Rajapaksas at the 2015 presidential election. This yahapalana Constitutional Council was formed after Maithripala Sirisena became President and Ranil Wickremesinghe became Prime Minister and the TNA and JVP took over the opposition and stuffed the Constitutional Council full of their nominees. The yahapalanites in the Constitutional Council in turn have been stuffing all the high posts and independent commissions with fellow yahapalanites. Any list sent to the Chief Justice by the AG or the Director General of the Bribery Commission will therefore be tainted with prejudice if it includes any cases pertaining to Rajapaksa loyalists because all yahapalanites are opposed to the Rajapaksas.

Besides, there will be hundreds of cases pertaining to financial matters. On what grounds will the Chief Justice determine that one case merits reference to the Special High Court whereas another case pertaining to a very similar offence will be directed to the normal courts system? What is the critera that will be used to depart from the norm? The celebrated Robert H.Jackson a former Attorney General of the USA and chief prosecutor at the Nuremburg trials following World War II had the following to say about the power of the prosecutor.

“The prosecutor has more control over life, liberty, and reputation than any other person in America. His discretion is tremendous. He can have citizens investigated and, if he is that kind of person, he can have this done to the tune of public statements and veiled or unveiled intimations….The prosecutor can order arrests, present cases to the grand jury in secret session, and on the basis of his one-sided presentation of the facts, can cause the citizen to be indicted and held for trial…While the prosecutor at his best is one of the most beneficent forces in our society, when he acts from malice or other base motives, he is one of the worst…There is a most important reason why the prosecutor should have, as nearly as possible, a detached and impartial view of all groups in his community…If the prosecutor is obliged to choose his cases, it follows that he can choose his defendants. Therein is the most dangerous power of the prosecutor: that he will pick people that he thinks he should get, rather than pick cases that need to be prosecuted.

“With the law books filled with a great assortment of crimes, a prosecutor stands a fair chance of finding at least a technical violation of some act on the part of almost anyone. In such a case, it is not a question of discovering the commission of a crime and then looking for the man who has committed it, it is a question of picking the man and then searching the law books, or putting investigators to work, to pin some offense on him. It is in this realm—in which the prosecutor picks some person whom he dislikes or desires to embarrass, or selects some group of unpopular persons and then looks for an offense, that the greatest danger of abuse of prosecuting power lies…”

No one in this country will deny that after the change of government in January 2015, it was a case of naming the suspects and then looking for any offence they may have committed. Special investigating bodies like the FCID were set up to receive complaints from a committee of yahapalana ministers, parliamentarians, political party leaders and NGO heads and to conduct investigations accordingly. Most of the cases against the Rajapaksas were investigated by this politically guided special police unit. Readers will remember that it was not on the various allegations that were mentioned on the public platform at the 2015 presidential election that cases were finally filed against the Rajapaksas and their loyalists. Various wild allegations were made during the election campaign. The yahapalanites started looking for actual evidence of wrongdoing only after capturing power.

Shortly after the change of government in 2015, this writer interviewed President Maithripala Sirisena’s advisor Shiral Laktilleke who runs an Anti-Corruption NGO along with another Presidential advisor Ulapane Sumangala thera and Ranjith Keerthi Tennakoon. Their NGO was at that time publishing newspaper advertisements asking people to come forward with details of the corrupt dealings of the previous government. In the course of the interview, this writer asked Laktillake why they were asking the people to come forward with details at this stage, – they were supposed to have had irrefutable proof of Rakapaksa corruption before the election. To this Laktilleke replied that people were too scared to come forward with details when the Rajapaksas were in power. So what we had in reality were complete lies being uttered from the election platform.

After capturing power, the yahapalanites set about trying to look for evidence to file action against the Rajapaksas. The establishment of the Special High Court by amending the Judicature Act is the latest part of the same game. Thus the whole process from beginning to end is tainted. The question now is whether the Sri Lankan Judiciary should get drawn into the political gameplan of the yahapalana government?

N.A.de S. Amaratunga

What is common between the otherwise poles-apart Lord Naseby and Lieutenant Colonel Rathnapriya Bandu is that both had contributed immensely to the process of reconciliation among communities in this country and debunked the nasty accusation that our armed forces have committed atrocities against Tamil civilians. Both have been ignored by the government and Tamil separatists. Lord Naseby has proved beyond doubt that our armed forces had not caused the death of 40000 civilians and other war crimes. Lt.Colonel Rathnapriya while serving in the Civil Security Division had won the hearts and minds of Tamils including LTTE cadres who gave him an emotional, tearful and endearing farewell. Ironically the Government whose duty is to safeguard the image of the country and its armed forces has chosen to ignore the efforts of both these people and the opportunity they provide to try and mitigate the damage caused by the UNHRC Resolution. Further the Government doesn’t seem to be interested in making use of these opportunities in its reconciliation project. The TNA and Tamil separatists too do not want to have anything to do with Lord Naseby’s findings or Rathnapriya’s achievements.

TNA’s attitude is understandable, they don’t want any reconciliation between Sinhalese and Tamils for that would ruin their political battle cry; discrimination, genocide, war crimes and their final goal of a separate state. They have taken up the position that a new constitution is required to achieve reconciliation. On the other hand what kind of reconciliation the people want was shown by the people of Vishwamadu in the Killinochi District which was the main bastion of the LTTE. Many ex-LTTE cadres were in tears and they carried Rathnapriya on their shoulders. Chief Minister Vigneshwaran I am sure would not get such an emotion filled farewell if and when he vacates the Northern PC for he has not done anything for the Tamils in the Northern Province except sowed the seeds of communalism, separatism and hatred.

The Northern Tamils are intelligent, they know what is good and bad, what is fair and foul. If they believe that the armed forces committed war crimes against their people they would not shed tears and react the way they did when they bid farewell to one of the leading figures in the Civil Security Division and the armed forces. They would not have cooperated with Lt. Colonel Rathnapriya  enabling him to achieve what he did. They know how the armed forces sacrificed much to save them from the clutches of the LTTE, how the armed forces received them and tended to them when they crossed the Nandikadal Lagoon to escape from the LTTE. They don’t believe the lies spread by political opportunists like Vigneshwaran, Sivajilingam et al. They see the difference between their Chief Minister and Lt.Colonel Rathnapriya, political manipulation and genuine concern, false reconciliation and lasting peace.

The Northern Tamils are intelligent, they know what Lord Naseby has found is true, they know the armed forces could not have killed so many civilians without their knowledge, got rid of the bodies without their knowledge and that all allegations of war crimes against the armed forces are fabrications of separatist politicians who work in collaboration with western powers and their local agents. They are beginning to realize that they could trust the Sinhalese, and it is to their benefit to live in peace with them. All this was made possible due to the activities of Lord Naseby and Lt. Colonel Rathnapriya and many others in the armed forces.  Lord Naseby gave them the facts and figures about civilian deaths and other war crime allegations. Lt.Colonel Rathnapriya helped them to start developing trust in the Sinhala armed forces and thereby the Sinhalese people.

What is baffling is the attitude and the deafening silence of the government towards those two good things that happened to this besieged, besmirched, hopeless country in recent times. Those two good things give us some hope and trust in human nature in a world run by deceitful treacherous leaders. Any other country in similar predicament would have made national heroes out of Lord Naseby and Lt.Colonel Rathnapriya Bandu. They would have grabbed the opportunity to tell the world that our armed forces have not committed war crimes and that Tamils and Sinhalese could live in peace and we do not need their interference to develop amity among communities. But the government lacks the courage to do that. What is worse is it does the opposite. Lord Naseby was treated shabbily by the Foreign Office and Lt.Colonel Rathnapriya’s achievements go unnoticed and unrecognized except a few good comments by Minister Mano Ganeshan.

How could a government that is so servile to the west and to the Tamil separatists develop any trust among the Sinhalese majority? Even the intelligent Tamils would soon realize the folly of supporting this dithering government. They would realize that these policies of the government authored abroad for the benefit of the geopolitical agenda of the west and separatist ambitions would not bring peace or development to the North. They would realize the truth of Lord Naseby’s findings and even be grateful to him for discovering the truth for them, a truth that is far more believable than the truth that may be uncovered” by a Truth Commission appointed according to the dictate of the west. They would realize the falsehood of the UNHRC Resolution which was cosponsored by the government for reasons best known to them.

The Tamils would realize the reality of peace that Rathnapriya Bandu developed for them which could be considered a model for reconciliation for the conflict ridden world. Only hindrance to the Tamil psyche undergoing such desirable changes is the Tamil separatist political leadership and the opportunist Sinhalese political leadership. Tamils and Sinhalese must jettison such leaders and get together for the greater benefit. The day that happens this country would make a new beginning in a journey towards peace, harmony and prosperity.

N.A.de S. Amaratunga

NIRANJALA ARIYAWANSHA Courtesy Ceylon Today

The Ceylon Electricity Board (CEB) has gone ahead with the contentious payment of Rs850 million, to the privately-owned Ace Power Embilipitiya 100 MW diesel power plant, on instructions received from the relevant ministry, senior officials told Ceylon Today.

Earlier this month the CEB interdicted Deputy General Manager (DGM) (Power Purchase) Eng. Sujeewa Abeywickrema for not making the payment, among other charges, as he held that the Board had no legal right to do so.

On Wednesday the payment was made after Secretary of the Ministry of Power and Renewable Energy Dr. Suren Batagoda gave conditional approval for the sum to be transferred, media spokesman of the Ministry Sulakshana Jayawardene said yesterday.

Secretary Batagoda had responded to a letter sent to him by the General Manager of the CEB A. K. Samarasinghe who argued that a resolution to the issue was needed as there was a danger of load-shedding in the Southern part of the country if the ACE plant was not brought on line.

According to regulations, the Public Utilities Commission of Sri Lanka (PUCSL) needs to approve all contracts with private power suppliers. Permission in the form of a ‘No Objection Certificate’ had not been obtained by the CEB before the payment, which had prompted the former DGM Abeywickreme to hold back the money.

CEB sources said that Abeywickreme’s successor had also refused to approve of the payment. Thereafter, the payment of the sum had been undertaken by an accountant of the CEB after placing a minute which noted that the payment had been carried out on the advice of the Ministry Secretary.

Batagoda had also advised the CEB to provide a strong justification for the decision to bring the privately owned power plant on stream against normal procedure to the PUCSL. The purchasing of power from private providers has been approved by Cabinet only in an emergency.  Due to the failure to pay the amount demanded by the private party, Ace Power Embilipitiya plant had suspended its operations since 16 July.

The Director (licensing) of PUCSL Nalin Edirisinghe said that approval to the said agreement cannot be given as its contents were not in keeping with provisions in the Sri Lanka Electricity Act No 20 of 2009 No 9 and No 43 Sections.

Based on the aforementioned Act, if a certain plant wishes to purchase electricity, certain share percentages of that firm must be vested with the State. Ace Power Embilipitiya is a private plant. Based on Section 43 of the said Act, the CEB must carry out an open tender process ahead of purchasing power. This agreement has been signed without carrying out such a tender procedure,” said Edirisinghe.

Eng. Abeywickrema claimed that CEB Chairman P.W Ganegala had interdicted him since the first week of this month, due to his refusal to approve the said amount to the private plant.

But, the GM, dismissing that charge, insisted that the reason for Eng. Abeywickrema’s interdiction had been the violation of rules and regulations of the National Transport Commission of Sri Lanka.

සමන් ගමගේ උපුටා ගැන්ම දිවයින

 බන්ධනාගාර දෙපාර්තමේන්=ව මගින් අධිකරණ අමාත්‍යාංශය වෙත යොමු කළ එල්ලා මැරීමට නියමිත බව කියන මත්කුඩු ජාවාරම්කරුවන්ගේ ලැයිස්‌තුවේ රට වැනසූ මහා පරිමාණ කුඩු ජාවාරමුන් කිසිවකුත් නොමැති බව අනාවරණය වී තිබේ.
 
 මහා පරිමාණයේ කුඩු ජාවාරමේ යෙදුණු ජාවාරම්කරුවන් විසිතුන්  දෙනකු මේ වන විට බන්ධනාගාරගතව ඇතත් ඉන් දහඅට දෙනකුට එරෙහිව දැනට නඩු විභාග වෙමින් තිබෙන අතර ඉතිරි පස්‌දෙනා මරණ දඬුවම හා ජීවිතාන්ත සිර දඬුවම් හිමිවීමෙන් පසු අභියාචනා ඉදිරිපත් කර ඇත.
 
 එසේ අභියාචනා ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ වෙළේ සුදා, සුසෙයි, නවාස්‌, ඡේසුදාසන් සහ කැමිලස්‌ යන ජාවාරම්කරුවන්ය. ඔවුන් අතරින් සිව් දෙනකුට මරණ දඬුවම හිමිව තිබෙන අතර පොලිස්‌ මත්ද්‍රව්‍ය කාර්යාංශය මගින් පසුගියදා කළුබෝවිලදී සිදු කළ වැටලීමෙන් පසු නම කියෑවුණු සුසෙයිට හිමිවී ඇත්තේ ජීවිතාන්ත සිර දඬුවමකි.
 
 මෙසේ බන්ධනාගාරගතව සිටින මහාපරිමාණ මත්කුඩු ජාවාරම්කරුවන් 23 දෙනා අතරින් විසිදෙදෙනකුම අත්අඩංගුවට ගෙන ඇත්තේ දැනට රක්‍ෂිත බන්ධනාගාරගත කර සිටින පොලිස්‌ මත්ද්‍රව්‍ය කාර්යාංශයේ රාජකාරී කළ පොලිස්‌ පරීක්‍ෂක නියොමාල් රංගජීව මහතා විසිනි.
 
 කුඩු ජාවාරම පසුපස හඹා යමින් මෙම ජාවාරමුන් පිරිස අත්අඩංගුවට ගත් පොලිස්‌ පරීක්‍ෂක රංගජීව මහතා රක්‍ෂිත බන්ධනාගාරගත කිරීමෙන් පසු ඔහු දැඩි මානසික ආතතියකට ගොදුරුවී සිටින බව මේ වන විට කොළඹ අධිකරණ වෛද්‍ය නිලධාරී සහ මානසික රෝහලේ වෛද්‍ය ප්‍රධානියකු විසින් නිර්දේශ කර ඇතැයිද වාර්තා වේ.
 
 මෙම මහා පරිමාණ ජාවාරම්කරුවන්ට එරෙහි නඩු විභාගවලදී ප්‍රධානම සාක්‍ෂිකරු වශයෙන් සිටින්නේ පොලිස්‌ පරීක්‍ෂක නියොමාල් රංගජීව මහතාය. ඇතිව තිබෙන මානසික ආතතිය හමුවේ දැනටමත් ඔහුට කුඩු ජාවාරම්කරුවන් සම්බන්ධ නඩු කිහිපයකදීම සාක්‍ෂි දීමට නොහැකි වී ඇත.

 බන්ධනාගාරගතව සිටින මෙම මහා පරිමාණ කුඩු ජාවාරමුන් අතර විදේශිකයෝ දහහතර දෙනක්‌ද සිටිති. පොලිස්‌ පරීක්‍ෂක රංගජීව මහතා ඇතුළු නිලධාරීන් කණ්‌ඩායමක්‌ එම විදේශිකයන් පිරිස අත්අඩංගුව ගෙන ඇත්තේ ධීවරයන් සේ වෙස්‌වලාගෙන ගොස්‌ ශ්‍රී ලංකාවට ආසන්න ජාත්‍යන්තර මුහුදේ සිදුකළ වැටලීමකිනි.
 
 එහිදී මත්කුඩු කිලෝ ග්‍රෑම් 140 ක්‌ සමඟ නෞකාවක්‌ සහ සිංහල ජාතිකයන් තිදෙනකුද අත්අඩංගුවට ගෙන තිබේ.
 
 එල්ලා මරා දැමීමට නිමිත බව කියමින් අධිකරණ අමාත්‍යාංශයට ඉදිරිපත් කෙරුණු නම් ලැයිස්‌තුවේ සිටිනුයේ මෙම මහා පරිමාණ ජාවාරම්කරුවන්ගේ ඉත්තන් වෙමින් මත්කුඩු ප්‍රවාහනයේ යෙදුණු සහ අලෙවියේ යෙදුණු 18 දෙනකු බවද වාර්තා වේ.

 සමන් ගමගේ උපුටා ගැන්ම දිවයින

ශ්‍රී ලංකාව ජාත්‍යන්තර මත්කුඩු ජාලයේ කේනද්‍රස්‌ථානයක්‌ වෙමින් තිබෙන බව ශාපලත් යුද්ධය අවසන් වී මාස කිහිපයක්‌ ගතවෙද්දීම අපි රටට කීවෙමු. ඒ වන විට එය තිබුණේ ඉතාම ප්‍රාථමික අධියරේය.
 
 ඉකුත් 20009 මැයි 19 වැනිදා ශ්‍රී ලංකාව ත්‍රස්‌තවාදී ග්‍රහණයෙන් මුදා ගැනීමට අපේ හමුදාවෝ සමත් වූහ. ඒ සමගම ජාත්‍යන්තරය තුළ මේ රට පිළිබඳව පැවති බිය සැක මෙන්ම කලු පැල්ලම්ද මැකී යන්නට විය. මරණයේ තෝතැන්නක්‌ ලෙසින් ප්‍රකටව තිබූ ශ්‍රී ලංකාව එතැන් සිට සංචාරයට ඉතා සුදුසු සො»රු දිවයිනක්‌ යෑයි පවසමින් ජාත්‍යන්තරය විසින්ම නිවේදන නිකුත් කරන්නට විය.
 
 මෙහිදී තවත් පැත්කින් සිදුවූ දෙයක්‌ ද තිබිණි. එය වූයේ ත්‍රස්‌තවාදයෙන් තොර වූ ශ්‍රී ලංකාවේ සිට තම රටවලට නැව් මගින් සහ ගුවන් මගින් ළඟාවන දේ පිළිබඳ පෙර පැවති දැඩි සුපරික්‍ෂාව මඳකට ලිහිල් කරන්නට බොහෝ රටවල් පෙළඹෙමින් තිබීමය. 

 එහිදී අවදානම් පවතින පකිස්‌තානය, ඉන්දියාව ඇතුළු ලෝක ත්‍රස්‌තවාදයේ ගොදුරු බවට අදටත් පත්ව තිබෙන රටවල සිට ක්‍රියාත්මක වීමට වඩා ලංකාව කේන්ද්‍රීයව සිය කටයුතු මෙහෙයවීම වඩාත් ආරක්‍ෂිත බව ජාත්‍යන්තර වශයෙන් සිටි කුඩු ජාවාරම් කරුවෝ වටහාගෙන සිටියහ.
 
 යුද්ධයේ අවසානයෙන් පසු ශ්‍රී ලංකාවට අයත් මුහුදු සීමාවන්හි ක්‍රියාත්මක වූ සමුද්‍රී්‍රය නාවික ආරක්‍ෂක ක්‍රමෝපයන් මඳක්‌ ලිහිල්වීම සහ ජාත්‍යන්තර මුහුදු මාර්ගයන්හි කේන්ද්‍රගත භූගෝලීය පිහිටීමක ලංකාව පැවතීමද මෙසේ ජාත්‍යන්තර ජාවාරමුන්ගේ අවධානය මෙරටට යොමුවීමට තවත් එක්‌ ප්‍රධාන හේතුවක්‌ විය.
 
 මේ සියල්ල සමඟ අප කුඩු ගැන කියමින් රට හමුවට එමින් තිබෙන අලුත්ම අවධානම හෙළි කරද්දී ත්‍රස්‌තවාදයෙන් රටත් ජනතාවත් බේරාගත් එවකට පැවති මහින්ද රාජපක්‍ෂ රජය කුඩු වසංගතයෙන්ද මේ පිං බිම ගලවා ගැනීම සඳහා ඉතාම සූක්‍ෂම මෙහෙයුමක්‌ දියත් කරන්නට සැලසුම් කළළේය. රහසිගත බුද්ධි මෙහෙයුමක්‌ තුළින් හෙරොයින් හෙවත් මත්කුඩු ජාවාරමට පහර දීම එහිදී රජයේ අරමුණ වී තිබිණි.
 
 අප එල්ටීටීඊය පරාජය කිරීමේදී හමුදාවට කොටුවූ ත්‍රස්‌තවාදීන් ආරක්‍ෂක බුද්ධි අංශ යොදවා උපක්‍රමශීලීව හමුදා ඔත්තුකරුවන් බවට පත්කරගත් අවස්‌ථා බොහෝ විය. ඉතාම සරල භාෂාවෙන් කිවහොත් අපේ පැරැන්ණන් කී පරිදි එහිදී සිදුවූයේ “ඌරාගේ මාලු ඌරගේ ඇඟේ තබා කැපීම” විය. 
 
 එය එල්ටීටීඊයට මොනතරම් මරු පහරක්‌ වූයේද යත් දිනෙන් දින යුද්ධය උණුසුම වැඩි වෙද්දී යුද හමුදා දිගුදුර විහිදුම් බළකා විරුවන්ගේ ක්‌ලේමෝ ප්‍රහාරවලින් එල්ටීටීඊ නායකයන් උන්ගේ බලකොටු තුළදීම සුණු විසුණු වී ගියේ ප්‍රභාකරන්වද කම්පනයට පත්කරමිනි.
 
 ඉකුත් 2015 වසරේ සිදුවූ යහපාලන පෙරළියෙන් පසු ප්‍රගීත් එක්‌නැලිගොඩ විමර්ශනය ආරම්භ වී යුද හමුදා සන්නද්ධ බුද්ධි බළකායේ රණවිරුවන් නව දෙනකු අත්අඩංගුව ගන්නා තැන දක්‌වාම ජාත්‍යන්තරය දක්‌වාම බුද්ධි අංශ හරහා මෙවන් මෙහෙයුම් ක්‍රියාත්මක විය.
 
 එහිදී යුද හමුදා සන්නද්ධ බුද්ධි බළකාය සිදු කළ එක්‌ මෙහෙයුමක්‌ “ඔපරේෂන් ඩබල් එඡ්” ලෙසින් නම් කර තිබුණු අතර නාවික හමුදා බුද්ධි බළකාය “ඔපරේෂන් බ්ලැක්‌ ෆෝකස්‌” නමින් තවත් මෙහෙයුමක්‌ දියත් කර තිබිණි. 
 
 යහපාලනයට පිංසිදු වන්නට අද ඒවා සුණු විසුණු කර එම මෙහෙයුම් සිදු කළ බුද්ධි නිලධාරීන්වද පසුගිය කාලයේ පෝලිමට වැලිකඩ බෝඩිමට යෑව්වේ හරියට ආණ්‌ඩුවට ප්‍රභාකරන්ගේ අවතාරයක්‌ වැහුනාක්‌ පරිදිය.

යුද්ධයෙන් පසු රට ඉදිරියට පැමිණෙමින් තිබූ කුඩු ජාවාරමට එරෙහිව පසුගිය රජය ක්‍රියාත්මක කිරීමට සැලසුම් කර තිබුණේ ද ඒ අකාරයේම වූ වැඩපිළිවෙළකි. එහිදී අවධානය යොමු වූයේ ඒ වන විටත් කුඩු ජාවාරම හමුවේ රටින් පැන ගොස්‌ පාකිස්‌ථානයේ සැඟව සිටි මහා පරිමාණ කුඩු ජාවාරම්කරුවන් වන වෙළේ සුදා සහ මොහොමඩ් සිද්ධික්‌ වෙතටය. 
 
 ඉකුත් 2015 වසරේ ජනවාරි 8 වැනිදා සිදුවූ අපූරු පෙරළියට මාසයකට පමණ ඉහතදී පළමුව වෙළේ සුදාත් දෙවනුව මොහොමඩ් සිද්ධික්‌වත් පාකිස්‌ථාන අයි.එස්‌. ඔත්තු සේවය මගින් අත්අඩංගුවට ගෙන යළි ශ්‍රී ලංකාවට එවීමට සූදානම්ව සිටියේ එහි ප්‍රතිඵලයක්‌ ලෙසිනි. එදා එය සාර්ථක වූයේ නම් අද මාකඳුරේ මධුෂ්ලා පිළිබඳ කතා කරමින් පොලිසියට වටේ දුවන්නට සිදුවන්නේද නැත.
 
 එහෙත් ඒ සුන්දර ජනවාරි අට සියල්ල උඩු යටිකුරු කළේය. මෙහිදී වෙළේ සුදා සහ මොහොමඩ් සිද්ධික්‌ පැකිස්‌ථානයට පැනයැමේ කතාවද මඳක්‌ සඳහන් කළ යුතුය. 
 
 ඔවුන් දෙදෙනාම අවස්‌ථා දෙකකදී රටින් පැන යන්නේ පොලිස්‌ මත්ද්‍රව්‍ය කාර්යාංශයට තම පණ දෙවැනි කොට ජීවය ගෙන දුන් පොලිස්‌ පරීක්‍ෂක නියොමාල් රංගජීවගෙන් බේරෙන්ට නොහැකිවූ නිසාය.
 
 එහිදී මීට වසර ගණනාවකට ඉහත මුලින්ම රටින් පැන ගියේ මොහොමඩ් සිද්ධික්‌ය. ඉන්දියාවට පළමුව ගොස්‌ එහි කුඩු ජාවාරමේ යෙදී සිටියදී ඉන්දීය පොලිසියට හසුවී එරට බන්ධනාගාරයෙනුත් පැනගිය සිද්ධික්‌ගේ අවසාන නවාතැන බවට පකිස්‌තානය පත්ව තිබිණි. 
 
 ඒ වන විට වෙළේ සුදා සිටියේ පොලිස්‌ පරීක්‍ෂක රංගජීව විසින් සිදු කළ වැටලීමක්‌ නිසා රක්‍ෂිත සිරකරුවකු ලෙස වැලිකඩ බන්ධනාගාරයේ කොටු තාප්පය තුළට සිරවීය. මේ අතරේ වෙළේ සුදාට අධිකරණයෙන් ඇප හිමිවිය. ඒ ලැබුණු අවසරයෙන් ඔහුද පාකිස්‌තානයට පැන ගන්නේ සිද්ධික්‌ විසින්ම සාදවා දුන් ව්‍යාජ ගමන් බලපත්‍රයක පිහිටෙනි. 
 
 එතැන් සිට පාකිස්‌ථානයේ හිඳිමින් වෙළේ සුදා සහ සිද්ධික්‌ මත්කුඩු ජාවාරමේ යෙදුණහ. එහෙත් එයට එරෙහි රංගජීවගේ මෙහෙයුම්වල නිමාවක්‌ නොවිනි. ඔහු උකුස්‌සකු සේ සියල්ල පසුපස හඹා ගියේය. අවසානයේ රංගජීව සිද්ධික්‌ලාව ද පසුකර යමින් කලක්‌ මෙරට ප්‍රභූ සමාජයේ ධනකුවේරයකු ලෙස වැජඹෙන අතරේ ඉතාම සූක්‍ෂම ලෙස ජාත්‍යන්තර මත්කුඩු ජාවාරමක්‌ මෙහෙයවමින් සිටි මොහොමඩ් මුජහදීන් දක්‌වාම ළඟාවිය.

 එහිදී රංගජීවගේ ඇස තමන් වෙත යොමුවූ බව දැනගත් මුජහදීන්ද මැලේසියාවට පැන ගන්නේ සිය වෙස්‌ මුහුණ තුළින් ගෞරවනීය පුරවැසියකු ලෙස එකල මැලේසියානු රජයේ ගෞරවය දිනාගෙන සිටි බැවිනි. එසේ බාධක පැමිණියද රංගජීව නතර වූයේම නැත. ඔහු සමඟ සිටි මත්ද්‍රව්‍ය කාර්යාංශයේ නිලධාරීන් කියන්නේ රංගජීව යනු කුඩු ජාවාරමුන්ගේ පසුපස යමින් උන්ගේ ජාන ලක්‍ෂණ පවා මතකයේ ගබඩාකරගෙන සිටි දක්‍ෂයකුව සිටි බවය.
 
 එසේ කළ රංගජීවට අවසානයේ කුඩු ජාවාරමුන්ගේ උගුලකට හසුවී වෙඩි වරුෂාවකට ගොදුරුව මාස කිහිපයක්‌ ජීවිතයත් මරණයත් අතර සටනක පවා යෙදෙන්නට සිදු විය. ඒ සේවය වෙනුවෙන් අද ඔහුට යහපාලනයෙන් උපරිම නම්බුනාම ලැබී අවසන්ය.
 
 ඒ අනුව රංගජීව දැන් වැලිකඩ බන්ධනාගාරයේ කුටියක සිරවී සිරබත බුදිමින් සිටින්නේය. ආණ්‌ඩුව අද නයා ඇඳිවත අස්‌සට දාගෙන කනවෝ කනවෝ කියන්නාක්‌ මෙන් රටටම අඬබෙර ගසා බන්ධනාගාරගත කුඩු ජාවාරමුන් එල්ලා මරන්නට සැරසෙන්නේ එන්ජීඕ කාක්‌කන් සමඟ එක්‌ව රංගජීවලා වැනි පොලිස්‌ නිලධාරීන් බත්පතේ රම්ප – කරපිංචා ගාණට ඇද දැමීමේ පාපය නිසා නොවේද?
 
 කුඩු ජාවාරමට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක කිරීමට සැලසුම් කළ ඉකුත් රජයේ වැඩපිළිවෙළට අනුව සිද්ධික්‌ සහ වෙළේ සුදා එදා පාකිස්‌තාන අයිඑස්‌ ඔත්තු සේවය මගින් අත්අඩංගුවට ගත්තද මෙරටට ගෙන එන්නට නොහැකි විය. 2015 වසරේ ජනවාරි 8 පෙරළියත් සමඟ එය ප්‍රමාද වන්නට විය. 
 
 අවසානයේ ආණ්‌ඩු පෙරළියෙන් මසකට පමණ පසු මුලින්ම වෙළේ සුදා මෙරටට ගෙන ආවද ඒ වන විට පෙර සැළසුම් කුණු මුල්ලට විසිවී තිබිණි. පසුව සිද්ධික්‌වද රැගෙන ආ අතර අද දෙදෙනාම සිටින්නේ බන්ධනාගාර ගතවය. ශ්‍රී ලංකාව දෙසට යොමුවූ ඉන්දීය පාතාල රජු ජාවඩ් ඊබ්‍රාහිම් දක්‌වා විහිද ගිය ජාත්‍යන්තර මත්කුඩු ජාලයේ උපක්‍රමික මතකයන්ද සියල්ල දැන් ඔවුන් දෙදෙනා සමඟ තිබෙන්නේ බන්ධනාගාරය තුළ සිරවීය. 
 
 මෙහිදී වෙළේ සුදා සහ මොහොමඩ් සිද්ධික්‌ එදා පාකිස්‌තාන අයිඑස්‌ ඔත්තු සේවයට කොටුවූ අන්දමද ආණ්‌ඩුවට දැනගන්නට සටහන් කළ යුතුය. එක්‌ අතකින් එය හරිම රසවත්ය. 
 
 සිද්ධික්‌ සහ වෙළේ සුදා පාතිස්‌තානයේ රැඳී සිටියදී ජීවත් වී තිබුණේ එරට අයි.එස්‌. ඔත්තු සේවයේ නිලධාරීන්ගේ නිවාස පිහිටි ගම්මානයකය. ඒ සිද්ධික්‌ගේ එබිරිඳද සමගිනි. එහෙත් මේ ඉන්නේ ශ්‍රී ලංකා රජය එදා ඉල්ලා සිටින කුඩු රජවරු බව අයිඑස්‌ නිලධාරීහු දැන නොසිටියහ. 

 ඔවුන් දෙදෙනා එම නිලධාරීන් සමළු ගොඩනඟාගෙන තිබූ සමිප මිත්‍රත්වය ඒ නොදැනුවත් බවට හේතු වී තිබිණි. මේ අතරේ දිනක්‌ වෙළේ සුදා කිසියම් කාර්යයකට පාකිස්‌තානයේ සිට ඩුබායි බලා පිටත්ව ගියේය. එසේ ගොස්‌ යළි පැමිණෙද්දී මත් පැන් බෝතල් කිහිපයක්‌ රැගෙන එන්නට හේ කටයුතු කළේය.
 
 පාකිස්‌තානයේ ඔවුන් ජීවත් වූ ප්‍රදේශය තුළ මත්පැන් තහනම්ය. එහෙයි ඒවා රැගෙන යළි පාකිස්‌තානයට පැමිණීමේදී ගුවන්තොටුපළේ නිලධාරීන්ට වෙළේ සුදා කොටුවිය. එහිදී ඔහු කළේ එම නිලධාරීන්ගේ අතමිට මොලවා මත්පැන් බෝතල් කිහිපයද රැගෙන ගුවන් තොටුපළේ පිටිවීම විය.
 
 එහෙත් අවාසනාවකට මේ සිද්ධිය ගුවන් තොටුපළේ සිටි පාකිස්‌තාන අයි.එස්‌ නිලධාරියකුගේ නෙත ගැටිණි. හේ වහා ඒ බව ඉහළට දැනුම් දුන්නේය. ඔහුට ලැබුණු පිළිතුර වූයේ වෙළFa සුදා පසුපස ගොස්‌ ඔහු සිටිනා තැන බලා ගන්නා ලෙසය. ඒ අනුව එම නිලධාරියා වෙළේ සුදා පසුපස එන්නට විය. ඒ අතරවාරයේ මිතුරු අයිඑස්‌ නිලධාරියකුගේ මෙම සිද්ධිය සිද්ධික්‌ට දැනගැනීමට ලැබී තිබිණි. 
 
 සිදුවන්නට යන දේ ඉවෙන් මෙන් වටහා ගත් ඔහු කළේ සුදා නිවසට පැමිණීමට පෙර සිය බිරිඳ\ රැගෙන එම ප්‍රදේශයෙන් පලා යැමය. ඒ අතරේ කිසිත් නොදත් වෙළේ සුදා නිවසට පැමිණි අතර ඒ වන විටත් ඒ නිවස වටකර සිටි පාකිස්‌තාන අයිඑස්‌ නිලධාරීහු ඔහුව අත්අඩංගුවට ගත්හ. 
 
 තමන් අල්ලා ගත්තේ ශ්‍රී ලංකා රජය ඉල්ලා සිටින දෙදෙනාගෙන් එක්‌ අයකු බව පාකිස්‌තාන අයිඑස්‌ ඔත්තු සේවය දැනගන්නේ එහිදීය. මේ අතරේ පැන ගිය සිද්ධික්‌ නතරවූයේ පාකිස්‌තානයේ දේශසීමා ආසන්නයේ ඇති අරාජික වූ නොදියුණු ප්‍රදේශයක විය. කලක්‌ එහි ජීවත් වුවද ඔහුට ජංගම දුරකථනයට සඳහා කාඩ්පතක්‌ ලබා ගැනීමට එහි සිට බොහෝ දුරක්‌ ගෙවා නාගරික ප්‍රදේශයකට පැමිණීමට සිදුව තිබිණි. 
 
 ඔහු පිළිබඳ අවධානයෙන් සිටි පාකිස්‌තාන අයිඑස්‌ නිලධාරීන් අවසානයේ සිද්ධික්‌ව අත්අඩංගුවට ගන්නේ ඒ ජංගම දුරකථනය කාඩ් ගැනීමට ඒමේ සෙල්ලම නිසාය. මේ සටහන් වූයේ මොවුන් දෙදෙනා ගැනම හොඳින් දන්නා අයකු වරක්‌ අප සමඟ කී ඒ කතාවය.

 එය කෙසේ වෙතත් මේ අන්දමට පාකිස්‌තාන අයිඑස්‌ ඔත්තු සේවය මගින් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූ මොවුන් දෙදෙනා අවසානයේ ලංකාවට රැගෙන එනු ලැබිණි. ඒ වන විට රටේ පැවතියේ යහපාලනය ය. ඒ අනුව පාකිස්‌තානයේ සිටි රැගෙන ආ ඔවුන් දෙදෙනාව භාර කෙරුණේ සියල්ල පිළිභඳ අක්‌මුල් දැනගෙන සිටි පොලිස්‌ මත්ද්‍රව්‍ය නාශක කාර්යාංශයට නොව, රහස්‌ පොලිසියටය.
 
 සිදුවූයේ එවැනි අල වැඩය. බලයට පැමිණි දා සිටි යහපාලනයට වැදගත් වූයේ රට වනසන කුඩු ජාවරම සහ පාතාල නැටුම් වැනි දේ පිළිබඳ නොව, ත්‍රස්‌තවාදය ඇතුළු මේ සියල්ලෙන් රට බේරාගත් රණවිරුවන් දංගෙඩියට යවන්නේ කෙසේද යන්නය. 
 
 ජිනීවා මානව හිමිකම් කවුන්සලයේ ඇමරිකාව ඇතුළු විජාතික කුමන්ත්‍රණකරුවට සහ එන්ජීඕ නඩවලට අනුව සියල්ල සිදුවන්නට විය. අවසානයේ ජාත්‍යන්තරය දක්‌වා විහිද යමින් ඒ වන විට රටතුළ ක්‍රියාත්මක වූ බුද්ධි ජාලය බලා සිටියදී බිම ඇද වැටුණේය. 
 
 සියල්ල උඩුයටිකුරු විය. පාතාලයෝ බලා සිටියදී හිස ඔසවන්නට විය. යහපාලනයට පෙර බෙහෙතකටවත් සොයාගත නොහැකිව තිබූ පාතාල ගිනි අවි එළියට ආවේය. හතර අතේ වෙඩි පත්තු වීම යළි ආරම්භ විය. එහෙත් ආණ්‌ඩුවට ඒ පිළිබඳ වගේ වගක්‌ නොවීය. යළි හිස එසවූ පාතාලයෝ මහදවල් කොල්ලකෑම් සිදු කළහ. 
 
 එහෙත් යහපාලනයට ප්‍රශ්නය තිබුණේ ජීවිත පරදුවට තබා අටඅනූවක්‌ ව්‍යාධීන්ගෙන් රට බේරාගත් බුද්ධි අංශ රණවිරුවන් සමඟය. එසේ සිදු කිරීමෙන් ජාතික ආරක්‍ෂාව තර්ජනයට ලක්‌වනවා සේම සමස්‌ත සමාජය ආරාජික වී යටපත්ව තිබූ සියලු දේ යළි මතුවන බවක්‌ කල්පනා නොවීය. 
 
 ඒ අතරේ එන්ජීඕ කාක්‌කන්ගේ වුවමනාවට රංජීවලා වැනි රටට වැඩ කළ පොලිස්‌ නිලධාරීන් සිරගත කෙරෙද්දී අනෙක්‌ පැත්තෙන් සිදුවූයේ කුඩු ජාවාරමුන් හිතේ හැටියට රට වැනසීමය. වසර තුනක්‌ තුළ සිදුව ඇති දේ කොතෙක්‌ද?
 
 කියන්නට වචන නැත. මතු දිනක යහපාලනය අවසන් වූ විට ගෙදර යන ආණ්‌ඩුවේ ඇත්තන්ට හිත හිතා පසුතැවෙන්නට බොහෝ දේ දැන් සියල්ලන් එක්‌ව රටට කර අවසන්ය. එහෙත් ඔවුන්ගේ පසුතැවීම කෙසේ වෙතත් මේ තෙවසරක මහිමය හමුවේ විඳවන්නට සිදුවන්නේ රටේ ජීවත් වන ජනතාවට නොවේද? 
 
 
 සමන් ගමගේ