තේජා ගොඩකන්දෙආරච්චි

ALI SUKHANVER

Situated in the Arabian Sea, Maldives is considered one of the most beautiful island countries comprising of almost twenty six islands. With respect to its area and population, it is ranked as the smallest Asian country. The total land of Maldives is 298 km and the population is about 428000. Geographically Maldives is a ‘dispersed’ country with reference to its land and its population. Malé, the capital of Maldives is known as the ‘King’s Island’ for its central location. Another interesting fact about Maldives is that it is the country which has the highest divorce rate all over the world. According to a report prepared and issued by the UN, the divorce rate in Maldives is10.97 divorces per 1,000 inhabitants per year. After Maldives comes Belarus with 4.63 and then United States with 4.34. Tourism is the basic source of income for the country and for the people. According to a report Maldives hosted 1.2 million visitors last year, including over 30,000 Americans. Overall, Maldives is a peaceful country with no security or terrorist’s threats though there had been some incidents of religious extremism in the past. At present this paradise on the earth Maldives is facing some serious issues rather crisis of political nature.  According to the details provided by the media the crisis started when President Abdulla Yameen decided to disobey the Supreme Court’s orders to release 9 political prisoners and reinstate 12 parliament members. The court’s decision might give the opposition control of the chamber and potentially pave the way for Yameen’s impeachment; feared the President Abdullah Yameen. To avoid the apprehended situation, the President declared a state of emergency and ordered the arrest of two judges of the Supreme Court of the Maldives, including Chief Justice of the Maldives Abdulla Saeed and Justice Ali Hameed Mohamed and former President Maumoon Abdul Gayoom on 5th February 2018. This decision of President Abdullah Yameen gave birth to a situation of protest but at a very small level. It is being expected that things would be soon back to the normal.

Though this conflict or crisis is simply an internal power struggle between the Supreme Court and the government of the Maldives but the slave of its hegemonic desires India is trying to exploit the situation and searching ways for intervention and intrusion into the affairs of the Maldives. Almost thirty years back India had launched Operation Cactus on the night of 3rd November 1988, foiled an attempted coup and reinstalled the government of the then-president Maumoon Abdul Gayoom. The same story is being repeated now with the help of Maumoon Abdul Gayoom who is the leader of the Maldivian Democratic Party (MDP). This party has inclination towards India and after the arrest of Maumoon Abdul Gayoom it has given an SOS call to India and asked it to intervene militarily and to end the crisis, as India did 30 years ago. Experts say that Indian attempt of interference in the Maldives affairs would simply create a war-like situation between China and India and the Maldives would be a battlefield if the situation gets out of control.

It is a very old desire of India to keep Maldives and other countries of the same status under her total command and control by installing a pro India government there. The Global Times said in a recent editorial, India has a strong desire to control all South Asian countries. It regards the region as its backyard. New Delhi is particularly sensitive to any endeavor by small South Asian states toward independence and autonomy, especially ties with other major powers. All small South Asian nations want to extricate themselves from India’s excessive leverage.” Particularly in case of the Maldives, India has some very alarming type of fears and apprehensions with reference to the increasing Sino-Maldivian closeness. On request of the Maldivian government, China has consented on doing co-operation in construction of a port in Northern Atoll. Moreover last year on 8^th December, 2017 a Free Trade Agreement (FTA) was also signed between the Maldives and China during Maldivian President Abdulla Yameen’s four-day visit to Beijing. By signing this agreement, the Maldives became the second South Asian country after Pakistan to sign an FTA with China. This deal also proved a ‘stunning blow’ for India. Earlier in August 2017, the Maldives permitted three Chinese warships to visit the country though India had expressed its strong resentment over the decision. Same is the approach of India towards the countries like Nepal, Sri Lanka, Bhutan and Myanmar and even towards Bangladesh. A recent report on Indian hegemonic designs in the South Asian region says, India, despite having friendly ties with Pro-India Bangladeshi government lead by Awami League, is exerting pressure to resolve Teesta river dispute on Indian terms.” India must review its hegemonic approach towards its neighbouring countries for the peace and prosperity of the South-Asia.

By Arun Janardhanan/The  Indian Express

At the peak of the war against the LTTE, then Defense Secretary Gotabaya Rajapaksa was the most feared and powerful man in Sri Lanka. The UN Human Rights Council had asked Sri Lanka to probe war crimes in which Gotabaya was accused. Nearly a decade later, the 68-year-old is being talked about as a possible Presidential candidate, with brother Mahinda Rajapaksa not able to contest again due to the constitution’s upper limit of two terms.

In his first interview since 2010, Gotabaya spoke about the geopolitical situation in the region, the changing character of Indian diplomacy, the meaning of peace, and his own role in the war:

India helped Sri Lanka during the war, but there is a feeling that Colombo is betraying India by moving closer to China.

If you read Shivshankar Menon’s book (Choices — Inside the making of India’s foreign policy), the former Indian National Security Adviser has categorically said that Sri Lanka had given India assurance and shown that it was concerned about any threats to Indian security concerns. Our government never allowed Sri Lankan soil to be used by any foreign country against India. Diplomacy is an art of reciprocity, it is about engagement, conversations and mutual trust. In diplomatic relationships, you cannot replace empowered diplomats with intelligence officers.  India has to come out of this ‘China phobia’ with regard to its relationship with Sri Lanka.

But will India’s concerns lead to a change in your approach?

We had a very good understanding with the Congress government in India, especially its bureaucrats. We were able to get their fullest support in defeating the LTTE. But the new government, especially the bureaucrats of the  Narendra Modi government, look at Sri Lanka in a different way… Without understanding it properly, without knowing the real facts on reports about submarines being docked at a Sri Lankan port… even the Indian media played it up. Bureaucrats should have (talked to us).

There are concerns here too, such as among Sri Lankan patriots about India working against the interests of Sri Lanka. For example, it is a known thing that (Indira) Gandhi supported and trained the LTTE in India. That created a huge anti-India feeling… Sri Lankans feel there is unnecessary influence by Indian governments in its internal affairs.

That was seen at the time of change in the last government too (in which Mahinda was defeated, and Maithripala Sirisena became President)… The Indian government has to be more concerned about this and study the situation, rather than act in haste.

Are you in touch with India?

No, they don’t talk to us (laughs). That’s the other problem. During our time, it was normal for diplomats to meet opposition leaders here. Not only diplomats but even visitors from India would meet opposition leaders. But now, even the Indian High Commission is frightened to meet us. I don’t understand why. I don’t know why the Sri Lankan government is also worried about them meeting us.

A decade after the war, do you think ‘peace’ is at hand?

The war lasted 30 years. I consider the post-war developments in Sri Lanka a bigger victory than defeating the LTTE. But that has not been recognized by international organizations as well as the international community. Within a short period of 2009 to 2014, we achieved a lot. Not only infrastructure development, but political achievements too.

In 1988, the provincial system was introduced, elections held in the north after the war (2013) were not mere polls but free and fair elections.

There were many friendly groups who fell out of favor with the LTTE, like the EPDP (Eelam People’s Democratic Party), Karuna (Amman, former LTTE commander)… Before the elections, we disarmed them. We could have conducted the polls without disarming them. If we allowed that, the Tamil National Alliance wouldn’t have come to power. That means Mahinda Rajapaksa would have remained President. But we ensured a fair election process. We knew we were going to be defeated, still we gave them a chance to select their own people…

By the end of 2013, about 90 per cent of houses and land had been released to the people. Massive development works such as roads, railway, electricity projects were completed. We also rehabilitated almost all the terrorists who surrendered…

You have to understand that peace doesn’t come overnight after three decades’ long war. There are people who were brainwashed ideologically. I won’t say wounds are healing now, as I don’t know what has happened in the last three years. But I strongly believe that what is important is economic freedom for people, before talking about political freedom. Political freedom is necessary, but what they are talking about is devolution and all that. That is secondary. What people needed was food, employment and basic necessities to rebuild their lives… But Tamil politicians put their political interests above these essential needs of people.

Are these going to be major priorities if you come back to power?

Yes. We will continue to do what we were doing… To give them opportunities, to make them feel they are equal, like the rest of the country.

Tell me about your two brothers (Mahinda and Basil, who served as advisor to Mahinda when he was president). How often do you talk to each other? What is the secret behind this relatively tussle-free relationship in power?

We always work as a team (laughs). We think about the country. (But) we rarely talk (laughs again). During the war, we used to interact more often.

This unity comes from our (earlier) days. Unity is strength, that is what our father (D A Rajapaksa, the founding member of the Sri Lanka Freedom Party) taught us… It is the basic principle for all countries as well. If you divide with ethnicities and religion and all that, outsiders and foreign powers can influence your country. Our aim must be to forget other things and unite.

Many believe that you have blood on your hands. That as Defense Secretary during the war, you defeated the LTTE but were also behind the killing of thousands of civilians. What do you say to these charges? And how did war affect you personally, did you have sleepless nights?

I know I haven’t done anything wrong, I know I have done the correct thing. My conscience says that. When you ask about civilian killings, you must understand that war is not a rosy thing, whether it is in Sri Lanka or Afghanistan or India or Pakistan or Iraq. War is not a good thing, it is not a nice thing. But in Sri Lanka, I didn’t create the war, I ended the war. Ending the war was much better than what it was. Our country is a better place without the LTTE. Today, the President of Sri Lanka can go to Jaffna and speak there… Today it (Jaffna) is a free country.

It is not only soldiers but innocent people too died due to terrorism. Bombs do not understand who is enemy and who is friend, or if it is a civilian or military van. So I do not regret. I used to sleep every day during the war too.

Were there any last-minute negotiations with the LTTE before the end of the war? Did LTTE leader Prabhakaran reach out?

I didn’t believe in negotiations with the LTTE, I still believe it would have been a waste of time. Prabhakaran was not a wise (enough) man to call me, but look at KP (LTTE No. 2 Selvarasa Pathmanathan, widely known as Kumaran Pathmanathan or KP). When he was brought to Colombo from a foreign country, he was shivering, he thought it was his final moment… He is living very happily still because we were willing to understand his past and mistakes, and we allowed him to lead a normal life. The rehabilitation of KP was a great thing. We still believe in that.

(The featured image at the top shows Sri Lanka’s former Defense Secretary Gotabaya Rajapaksa) 

Lionel Rajapakse

Ending the Balagiri Doshaya”, No Confidence Motion (NCM) against the PM Ranil Wickramasinghe has handed over to the speaker by Joint Opposition. Credit should go to the MP Udaya Gammanpila for his tireless efforts to make this NCM a reality. According to Mr. Gammanpila’s own words, this is a Win Win” motion, irrespective of the outcome (Dinuwath Dinum, Peradunath Dinum”).

According to the news reports, this NCM contains 14 allegations against the PM Ranil Wickramasinghe and 13 out of 14 allegations are based on the Central Bank bond scam. These include allegations such as paving the way for the bond scam by removing the Central Bank from the finance ministry and placing it under the PM, appointing Arjun Maheandran who is a non- citizen of Sri Lanka for the position of Governor of the Central Bank, protecting Arjun Mahendran, misleading parliament, excreting pressure on COPE members etc, etc. When look at these allegations, even a kid in grade ten can understand that a person like Ranil Wickramasinghe is not suitable for the position of the PM in Sri Lanka. Because of this NCM, a golden opportunity has arisen for the true representatives of the people of Sri Lanka to chase this cunning PM away from the premiership. Also, it will be a great opportunity for the electorate to understand the true colour of their representatives.

Most of the credit for fighting to the end for bringing the bond scam to the public domain should go to the COPE chairman, JVP member MP Sunil Handunnetthi. However, the recent comments from the JVP leader MP Anura Kumara Dissanayake about the NCM were not very impressive. Knowingly Rajapakse supporters are behind the NCM, Anura Kumara wanted to see the inclusion of inability of the PM to make Rajapakses guilty for the so-called frauds happened during the previous administration as an allegation in the NCM. This reminds the Sinhala saying Nokerena wedakamata konduru thel hath pattayak ona kiyanawa wage”.

Yahapalana government had more than two years to find out the frauds (if there were any) done by Rajapakses. Yahapalanaya rulers tried their best and even with the assistance of their international big brothers, they found nothing except the Sil Redi case against a couple of poor public servants.  If stealing the public money took place, that was not only during the Rajapakse administration, it would have happened during the era of J R Jayewardene and even beyond. So, there is no point of demanding to add a clause to find out about the possible frauds which happened only during the Rajapakse regime for the current NCM.  It is ridiculous to ask for a pound of flesh” to vote for this no confidence motion which is based on the Central Bank bond scam already proved in front of a Presidential commission.

PM Ranil Wickramasinghe tried his best to put the investigations of the Central Bank bond scam under the carpet. Luckily, this was prevented by the COPE, chaired by the JVP member MP Sunil Handunnetthi. So, if the JVP is going to vote against or abstain from voting for this NCM, it will be recorded in the history as the worst betrayal by JVP under the leadership of MP Anura Kumara Dissanayake.

April is a very important month for the JVP. It is the month of remembrance for them. This historical no confidence motion against PM Ranil Wickramasinghe will be debated and voted on April 4^th. If the JVP is going to vote against or abstain from voting for this motion, Anura Kumara and his clan should celebrate their next Ilmaha Samaruwa” naked. Hope, it will not happen.

Lionel Rajapakse

KAMALIKA PIERIS

Here is the statement made by Mahinda Rajapaksa on the JVP, issued just before the Local government elections of February 2018 (Island 22.1.18 p 1)

The JVP and TNA are working hand in glove with government and the voting public should understand that the counry has been left with an incompetent yahapalana government and an equally incompetent yahapalana opposition, former President Mahinda Rajapaksa says in a statement.

.Calling upon the people to reject both the yahapalana government and the yahapalana Opposition, Rajapaksa has said: There is a yahapalana government as well as a yahapalana opposition in this country. After the August 2015 parliamentary election, the UNP Speaker refused to recognize the Joint Opposition which had over 50 MPs as a part of the opposition, and gave the opposition leadership to the TNA which had 16 MPs. The JVP which had six MPs was given the position of chief opposition whip. Hence, we now have a situation in this country where the Joint Opposition which votes against the budget every year and opposes the government both inside and outside parliament, is not considered by the UNP Speaker to be a part of the opposition, while the TNA which always votes with the government at the budget and cooperates with them both inside and outside parliament is considered to be the main opposition party.

The TNA and the JVP were included in the all-powerful National Executive Council which was formed over and above the Cabinet to run the country immediately after the 2015 presidential election. When an Anti-Corruption Committee was formed under the leadership of the Prime Minister for the purpose of persecuting and jailing members of the previous government, the JVP and TNA were once again given prominent roles in this set up. For example, the Urgent Response Unit of this Anti-Corruption Committee was placed under the personal supervision of JVP leader Anura Kumara Dissanayake. In the first days of the yahapalana government, JVP cadres took over the functions of the police and raided various government and private premises searching for evidence of wrongdoing by the previous government. .

When this operation was formalized in the form of the FCID, the leaders of the JVP and TNA continued to function in the Anti-Corruption Committee which controlled the new police unit. While masquerading as opposition political parties, the JVP and the TNA have supported every anti-democratic action taken by this government in the past three years. In August 2017, they helped the government pass a new local government elections law in contravention of the Constitution and the standing orders of parliament. A whole new elections system was introduced as committee stage amendments to a Bill that had been introduced in Parliament to correct some technical errors in the then local government elections law. For the first time in parliamentary history, the Bill that was passed at the third reading in Parliament was not the Bill that was debated at the second reading. .

It was the JVP that praised and defended the new local government electoral system before the public. In September 2017, the JVP once again helped the government to postpone the Provincial Council elections by providing the two thirds majority required to get a Bill passed in parliament to change the provincial council elections system. In this instance too, committee stage amendments were brought to a Bill that had originally been meant to increase female representation in the provincial councils. Just days ago, when the yahapalana President tried to get his term extended from five to six years, neither the JVP nor the TNA made representations in the Supreme Court against it thus showing where their loyalties lay. It should be borne in mind that the yahapalana President was elected to power on JVP and TNA votes. .

Since 1971, the aim of the JVP has been to destroy the state and the country and to create the confusion that will enable them to seize political power. In 1971, they tried to overthrow by force of arms a government that had taken office just nine months earlier, reportedly resulting in the deaths of 10,000 youths. Though the JVP caused the deaths of an estimated 60,000 people in 1987-89 in an insurgency against the introduction of the present provincial councils system, today, they show no opposition the proposed new constitution which will divide Sri Lanka into nine semi-independent federal units. It may be the case that they feel that the anarchy resulting from the breakup of the country will be their ticket to power. .

In their failed bids to seize power in 1971 and 1987-89 through armed rebellion, the JVP banned elections and murdered voters who went to the polling booth. They killed hundreds of minor government officials such as grama sevakas to disrupt the functioning of the government. They killed hundreds of transport workers in an effort to disrupt the transport system. They killed policemen in a bid to bring law enforcement to a halt. They attacked army camps in the South to collect weapons for their campaign of terror when the entire Army had been mobilized for the Vadamarachchi operation to dislodge the LTTE from the Jaffna peninsula in 1987. They killed members of the armed forces and police in their bid to capture power and even went beyond the LTTE by murdering family members of armed forces personnel as well. .

During the JVP’s second insurrection in 1987-89, its main leaders were not hiding in the jungles like most leaders of guerilla movements but living a comfortable life disguised as a prosperous planters and businessmen with the money and gold looted from banks and money extorted from businesses. Yet today, JVP parliamentarians stand before the people as the most incorrupt, innocent politicians ever to be born in this country. The TNA for its part supported the terrorism of the LTTE until the latter was destroyed by my government. .

Organisations like the TNA and the JVP may excel at talking but are failures in administration. In 2004-2005 the JVP held four powerful portfolios in the Chandrika Kumaratunga government one of which was the Agriculture, Land, Irrigation and Livestock ministry run by Anura Kumara Dissanayake with Bimal Ratnayake as his deputy. It was Minister Dissanayake who presented to the Cabinet paper No: 05/0036/039/002 dated 4 January 2005 to initiate the Uma Oya project. My government later implemented this project which had been under discussion by various governments for more than fifty years. .

At the end of December 2014 just days before my government was voted out of power, water began seeping into a tunnel being constructed as part of the Uma Oya project. The incompetent government that assumed power after me, failed to take remedial steps in time and the water seepage increased and caused a depletion of ground water in the entire area resulting in damage to buildings and crops. When problems arose in the Uma Oya project the JVP dived under their beds and while concealing from the public their own role in initiating the Uma Oya project, they tried to lay the blame for everything on  my government saying that all these problems had been caused by my attempt to divert up-country water resources to the south. .

If the JVP is unable to stand by and defend or even acknowledge the role they played in the only large scale development project ever initiated by a JVP minister, and they dive under their beds at the slightest sign trouble, how are they to carry out any kind of development work? When tunnels are being constructed, the ground water above it naturally seeps into the passageway. This has to be controlled by sealing the tunnel as the drilling proceeds. The Uma Oya contractors have now brought down the necessary equipment and the water seepage has been contained. In implementing development projects, problems do emerge and they have to be solved – that is what administrators are supposed to do. The JVP does not have what it takes to deliver results. This is why over 70,000 young people lost their lives in the JVP’s armed insurgency misadventures. One cannot expect failed rebels to become effective administrators. .

In 2002, the JVP won the Tissamaharama Pradeshiya Sabha after they linked up with the Chandrika Kumaratunga government in 2001. They won the Tissamaharama PS again when they were supporting my government in 2006. But after they stopped working with us in 2011, they lost the Tissamaharama PS and went down to third place. Political parties like the JVP and the TNA are parties of agitators and can never be successful administrators. The JVP’s administration of their four ministries in 2004-2005 was similar to the TNA’s administration of the Northern Provincial Council. The voting public should understand that what we have in this country is an incompetent yahapalana government and an equally incompetent yahapalana opposition – both of which should be rejected by the people.

By M D P DISSANAYAKE

If the numbers fail to add up in his favour, the most likely scenario will be that Mr Ranil Wickremasinghe may step down as PM prior to voting.   Even if he survives the no confidence motion, it is seen as a short term relief for the ageing Prime Minister.

Those power blocks who initiated the regime change are looking at alternative personalities in the political arena, who will carry out their destructive agenda.  RW was the best choice, with a puppet President. They would love to have Sambandan as the next Prime Minister.

They need to find a Sinhala Buddhist politician who will push forward:

1. Changes to the Constitution
2. Formation of Hybrid Court
3. Legalise  smelly same Sex Marriage
4. Demote the rightful place of Buddhism

Lets examine the possible names:

1. Mr Mangala Samaraweera
2. Mr Ruwan Wijewardene
3. Mr Sajith Premadasa or
4. QUEEN OF THIEVES, CHAURA REJINA, BANDIT QUEEN?

In this short list, the choice for Western Allies, UNHRC, INDIA and Tamil Diaspora    will be obvious.    It will be  a win-win situation for them, far better than Prime Minister Ranil Wickremasinghe.

මතුගම සෙනෙවිරුවන්

ලංකාවට සර්ව ජන චන්ද බලය ක්‍රියාත්මක කරලීමට නීතිමය තත්වයන් සහතික වූ පසු විවිධ අවස්ථාවලදී  මැතිවරණ කොට්ඨාශ වල සීමාවන් සළකුණු කිරීම සිදු කර තිබේ.එයට පෙර බ්‍රිතාන්‍යයන් සිය පරිපාලන පහසුව පිණිස දිස්ත්‍රික්ක ක්‍රමයත් උප දිසාපති ක්‍රමයත් ඇති කර සීමාවන්ද සලකුණ කළහ. පළාත් සභා පිළිබඳ පණත 1987 දී සම්මත කර තිබුණද එම මැතිවරණ ක්‍රමය ආරම්භයේ සිටම සමානුපාතික පදනමින් ක්‍රියාත්මක වූ බැවින් කොට්ඨාශ නිර්ණයක් සිදු වූ යේ නැත. 2018 පැවති පළාත් පාලන මැතිවරණයට අදාළව කේවල ක්‍රමයට සහ සමානුපාතික නියෝජනයට සරිලන ලෙස මැතිවරණ සංශෝධනයක් සිදු විය. ඒ අනුව 2014 වර්ෂයේදී ජයලත් රවි දිසානායක මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් කමිටුවක් පත් කර සීමා නිර්ණ කටයුතු ආරම්භ කරන ලද අතර පසුව එම වාර්තාවද වෙනස් කොට නව කොට්ඨාශ ක්‍රමය ගැසට් පත්‍රයෙන් ප්‍රකාශයට පත් කර නීති ගත කරන ලදී.පළාත් පාලන මැතිවරණය පවත්වන ලද්දේ ඒ අනුවයි. ඉන්පසු 2017 සැප්තැම්බර් මස පළාත් සභා සංශොධන පණත  පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරන ලදී.  ඒ අනුව පළාත් සභා මැතිවරණයද කොට්ඨාශ ක්‍රමයට සහ සමානුපාතික ක්‍රමයට සිදු කරනු ලැබේ යැයි ප්‍රකාශයට පත් විය.

         මෙම තත්ත්වය උදා වීමට පෙර ඌව සපරගමුව සහ නැගෙනහිර පළාත් සභාවල ධූර කාලය අවසන් විය. එවිට එම මැතිවරණය පැවැත්වීම රජයේ වගකීම විය. එහෙත් ජනතා අප්‍රසාදය තුළ මැතිවරණයකට යෑම ප්‍රශ්ණයක් බවට පත් විය. රජයට අවශ්‍ය වූයේ කෙසේ හෝ මැතිවරණය කල් දමා ගැනීමයි. එම නිසා සියළුම පළාත් සභා එකම දිනයකදී පැවැත්විය යුතු බවට සංශෝධනයක් ඉදිරිපත් විය. පෙර සඳහන් කරන ලද්දේ එම සංශෝධන පණතයි. ජූලි මාසයේ මුල් වරට ඉදිරිපත් කර තිබූ අංක 195 පණතෙහි වූයේ වගන්ති දෙකක් පමණකි. එහි අංකය වෙනස් කරමින් මෙම පළත් සභා සංශෝධන පණත පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් විය. එහිදී  ඒ කාබද්ධ විපක්ෂයේ මන්ත්‍රීවරු හතලිස් තුන් දෙනෙකු එයට විරද්ධව චන්දය භාවිත කල අතරඑ.ජා.ප.ය ජ.වි.පේ.  දෙමළ ජාතික සන්ධානය හෙළ උරුමය ඇතුළු සියළු දෙන එකතුව 154 දෙනෙකු පක්ෂව චන්දය භාවිතා කළහ.

        2017 අංක 17 යනුවෙන් සඳහන් මෙම පණතෙහි මූලික අර්ථය නම් පළාත් සභා සියල්ල එකවර පැවැත්වීම වුවද එය යටතේ සීමා නිර්ණ කෙමිසමක් පත් කිරීමට බලය ලබා දෙන ලදී. සුදුසු කම් ලත් පුද්ගලයන් එම කොමිසමේ සාමාජිකයන් ලෙසට පත් කිරීම කළහැකි විය. කොමිසමේ බලතල තෙවැදෑරුම් වෙයි. පළමුව සඳහන් වන්නේ යම් කොට්ඨාශයක් තීරණය කිරීමේ දී සැලකිල්ලට ගත යුතු ප්‍රධාන කාරණයයි. එම පණතේ හතරවන වගන්තියේ පළමු ඡේදයේ එය මෙසේ සඳහන්ව තිබේ.යම් පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කයක ජීවත් වන වැඩිතර ජනගහනය තුළ ජන වාර්ගික ආගමික  කණ්ඩායමක් විද්‍යාමාන වේ නම් ඔවුහු එක්සත්ව ගෞරවනීය ලෙසට වෙන්ව සලකා බැලීමට කැමැත්තක් ඇත්නම් එම කණ්ඩායමට ගැලපෙන සීමා නිර්ණයක් කළ යුතුය. දෙවැන්න නම් කොට්ඨාශයට යෝග්‍ය පරිදි ජනගහනය සංවිධානය කිරීමයි. තෙවැන්න නම් භුගෝලීය සහ සමාජ විද්‍යාත්මක පසුබිම සලකා බලා කොට්ඨාශ නිර්ණය කිරීමයි.

       නව කොට්ඨාශ නිර්ණයේ දී අතීතයේදී සලකා බලා ඇත්තේ ඉහත සඳහන් යෝජනා අතර තෙවැන්න ප්‍රමුඛත්වයට ගනිමිනි. එයට හේතුව ලංකාව තුළ එවැනි භූගෝලීය තත්ත්වයන් මනාව විද්‍යාමන වන බැවිනි.පැරණි පරිපාලන බෙදීම් වන කෝරළ පත්තු සහ රට යන සීමාවන් තුළ මෙම භූගෝලීය විෂමතා හඳුනාගන්නට හැකි විය. එහිදී එම ප්‍ර දේශයේ ජීවත් වන ජන ගහනය ප්‍රමුඛතාවට නොගැනේ.නමුත් ජීවත් වන ජනගහනයට සාපේක්ෂකව ජනතා නියෝජිතයන් ගණන තීරණය කිරීමට අවස්ථාවක් ලැබේ. විසිවන සියවසේ ඇති කළ  මුල් මැතිවරණ සීමා නිර්ණ සඳහා මෙම තර්කයන්  මැනවින් යොදා ගත්හ. නමුත් වර්තමාන පළත් සභා සීමා නිර්ණයේදී ප්‍රථම වරට ජාතිවාදීව සහ ගෝත්‍රවාදීව සීමා නිර්ණයට සහ ජනගහනයේ බෙදීමට ප්‍රමුඛතාවය හිමිව තිබේ. ජ.වි.පෙ.එ.ජා.ප.දෙමළ ජාතික සන්ධානය සහ මුස්ලිම් කොන්ග්‍රසය ඇරුණු කොට මෙවැනි තත්ත්වයක් මෙරට ජීවත්වන බහුතර ජනතාව හෝ අනෙක් පාර්ලමේන්තු මන්ත්‍රී වරු ඉල්ලා නොසිටියහ. යම් ජන වර්ගයක් විශාල වශයෙන් වෙනම ඒකරාශි වී සිටී නම් එම ප්‍ර දේශය තුළ බහුආසනයක් ඇති කිරීමේ සම්ප්‍රදාය අතීතයේ සිටම පැවතියහ.නමුත් 2017 පළාත් සභා පණත යටතේ මෙවැනි යෝජනාවක් ඇතුල් කරන්නට ඇත්තේ ජන වාර්ගික වශයෙන් රට බෙදා වෙන්කිරීමට යහපාලන ආණ්ඩුවේ තිබෙන කැමැත්ත මතය. විශේෂයෙන්ම අගමැතිවරයාගේ තනි කැමැත්ත මතය. ඒ බැව් තහවුරු කරන තවත් වගන්තියක් මෙම පනතේ ඇත. එනම් එහි දොලොස්වන වගන්තිය ප්‍රකාරව සීමා නිර්ණ වාර්තාව යම් හෙයකින් පාර්ලිමේන්තුව තුළ සම්මත නොවුණහොත් විවිධ ජන වර්ග නියෝජනය කරන සාමාජිකයන් පස්දෙනෙකුගෙන් යුක්ත සමාලෝචන කොමිසමක් පත් කිරීමට අගමැතිවරයාට බලය දී තිබේ. එහි ප්‍රධානියා වන්නේ ද අගමැතිවරයාම වෙයි. එවිට සීමා නිර්ණ වාර්තාව නැවත සමාලෝචනය කිරීමෙන් යළි ඉහතකී ජනවාර්ගික බෙදීම යලි ඇති කරලීමට රජයට හැකියාව ලැබේ.මෙම තත්ත්වය ගොඩනැගීමට පසුබිම් වූ ප්‍රධානතම එකඟතාවය නම් සිංගප්පූරු ගිවිසුමයි.එම ගිවිසුම විශාල මුදල් කුට්ටි මත තීරණය වූවක් විය.

       මෙම සීමා නිර්ණ වාර්තාව සකස් කරලීමට පත් කර ඇත්තේ කවුරුද කියා මෙහිදී විමසා බැලිය යුතුය. එහි සභාපතිවරයා වන්නේ හිටපු මිනුම්දෝරු අධිකාරිවරයෙකු වන කේ.තවලිංගම් මහතාය. ඊළඟ ප්‍රධාන සාමාජිකාව අගමැතිවරයාගේ ඥාති වරියක වන අනිලා ඩයස් බණ්ඩාරනායක මහත්මියයි. තෙවැන්නා මහාචාර්ය හිස්බුල්ලා මහතාය. මේ තිදෙනාගෙන් දෙදෙනෙකු සෘජුවම කොටි බෙදුම්වාදය සඳහා දායකත්වය සැපයූවන්ය. තෙවැන්නා මුස්ලිම් අන්තවාදය පෝෂණය කරන ඇමතිවරයෙකුට උපදෙස් දෙනේනෙකි. ඔවුන් විසින් සකස් කරන ලද වාර්තාව  මෙම 22 දින පාර්ලිමෙන්තුවේ විවාදයටද ගැනීමටද නියමිත නමුත් මෙතෙක් එම වාර්තාව අන්තර්ජාලයෙහි පළ කර නොමැත..  ඒ නිසා මෙම වාර්තාවට විරෝධතා ඇතිවීම වුවමනාවෙන් වළක්වා තිබේ.

     මෙම වාර්තාවේ සඳහන් පරිදි කලුතර දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන බෙදී යෑම ගැන සඳහන් කිරීමෙන් ආණ්ඩුවේ ජාතිවාදය සහ අන්තවාදය පැහැදිලි කරගත හැකිය. පළාත් සභා මන්ත්‍රී වරුන් එකොළොස් දෙනෙකුට සරිලන ලෙස මෙම සීමා නිර්ණය කළ යුතු වූ අතර අපගේ යෝජනාව වූයේ විශාල ආසනයක් වන අගලවත්ත  සහ  මතුගම දෙකට බෙදමින් තවත් ආසන දෙකක් නිර්මාණය කරන ලෙසටය. එහිදී භුගෝලීය වශයෙන් තිබෙන බාධක උදාහරණයක් වශයෙන් ගංගා ඇළදොළ ආදිය  සලැකිල්ලට ගනිමින් එය කළ යුතු බවට යෝජනා කළද සීමා නිර්ණ කොමිසම හිතුවක්කාර ලෙසට අගලවත්ත ආසනය සම්පූර්ණයෙන් ඉවත් කර කිසිම විද්‍යාත්මක හේතුවක් නොමැතිව වාද්දුව සහ මදුරාවල සහ වලල්ලාවිට නමින් ආසන තුනක් නිර්මාණය කර තිබේ. එසේම දොඩන්ගොඩ ප්‍රදේශීය ලේකම් කාර්යාලීය බල සීමාවේ තිබූ වසම් හතලිස් පහෙන් කීපයක් කඩා මතුගමට එක්කර බේරුවල ප්‍ර දේශීය ලේකම් කොට්ඨාශයෙන් සිංහල බහුතරය එනම් වසම් තිස්පහක් එක් කර වසම් හැට පහක් වන ලෙස දොඩන්ගොඩ නමින් ආසනයක් ඇති කර තිබේ.  දොඩන්ගොඩට ඉතාමත් සමීප තෙබුවන වඩුගම ආදී වසම් සියල්ල මතුගම කලාපයට එක් කර තිබෙන බව මෙහිදී සැලකිල්ලට ගත යුතුය.. මෙම සීමා නිර්ණය පරිදි බේරුවල යනු මුස්ලිම් චන්ද බහුතරයකින් ජයගත හැති ජාතිවාදී ආසනයක් බවට පත් කර තිබේ.බේරුවල සිටි බහුතර සිංහලයන් ඉවත් කර  මුස්ලිම් ජනගහනය ඉස්මතු කරවීම ඊට හේතුවයි.මීට අමතරව මහනුවර දිස්ත්‍රක්කයේ අකුරණ සහ පූජාපිටිය ආසන්නයේ පවතින සිංහල ජනගහනය පවතින වසම් වලට මුස්ලිම් බහුතරය එක් කරමින් තවත් ජාතිවාදී සීමා නිර්ණයක් කර තිබේ.නමුත් සිංහල ජනගහනය තිස්හයදාහකට අධිකව සිටින අඹගමුව ප්‍රා දේශීය ලේකම් බෙල පෙදෙසට ආසනයක් නොදී එම සිංහල ජනගහනය බහුතර දෙමල ජනගහනයක් සිටින මස් කෙළියට ඈඳා කර තිබෙන ජාතිවාදී විගඩමෙන් ගම්‍ය වන්නේ මෙම කොමිසමට සිංහල ජනතාවගෙන් පළි ගැනීමට තිබෙන ආශාවයි.

           මෙම කොමිසම කලුතර දිසත්‍රික් ලේකම් කාර්යාලයට පැමිණි දිනය මහජන නියෝජිතයන්ට වසන්ව පැවති ඇතර සාක්ෂි දීම සුලු වශයෙන් සිදුවිය. එහි සාක්ෂි දීමට පැමිණි පළාත් සභා මන්ත්‍රී පූජ්‍ය තෙබුවන පියනන්ද හිමියන් සෘජුවම පනහට පණහේ ප්‍රතිශතයට විරොධය පෑ අතර  උන්වහන්සේ ගේ නාමය පවා වාර්තාවෙන් ඉවත් කර තිබේ. මේ ආකාරයෙන් බලන කල්හි ඉකාමත් ජාතිවාදී ලෙස පළාත් සභා සීමා නිරණ වාර්තාව සකස් කර තිබෙන බව පෙනේ.ජනතා විමුක්ති පෙරමුන මෙම පණත සම්මත කරලීමට සුවිශේෂී දායකත්වයක් සැපයූහ. ඒ මගින් ඔවුන්ගේද ජාතිවාදී ගෝත්‍රවාදී දේශපාලනය ඉස්මතු වූ බව පැවසිය යුතුය. මෙම ක්‍රමය මැතිවරණයක් පැවැත්වුවහොත් රටේ බෙදීම තවත උග්‍ර වන අතර පළාත් පාළන මැතිවරණයේ දී උදගත වූ තත්ත්වය දෙගුණ තෙගූණ වී බලවත් දෙශපාලන අර්බුදයක් බවට පත් වීමට ඉඩකඩ තිබේ.එම නිසා පණහට පණහේ ප්‍රතිශතය මෙන්ම ජාතිවාදී ලෙස සීමා නිර්ණය කළ හැකි වගන්ති සංශෝධනය කිරීමට මන්ත්‍රීවරුන්ට නුවණ පශළ විය යුතුය.විධායක ජනපති ක්‍රමය අහෝසි කරලීමට වඩා මෙම අර්බුද සමනය කර ගැනීම රටක් වශයෙන් අප සැමට සුභ දායක වෙයි.

මතුගම සෙනෙවිරුවන්

සාකච්ඡා කළේ – මනෝඡ් අබයදීර උපුටා ගැන්ම දිවයින

අවුරුදු උත්සවවල සිටිනා සැඟවුණු අමුත්තා මෙන් වත්මන් ආණ්‌ඩුව පන්නපන්නා සොයන සැඟවුණු අමුත්තා ඔහුය. පොලිසිය විසින් මාංචු කුට්‌ටම් රැගෙන ඩුබායි යන විට, පොලිසියට වෙට්‌ටු දමා ඔහු පැන ගොස්‌ය. රතු වරෙන්තුව කොළ කෑල්ලක්‌ බවට පත්කර, ඔහු යුක්‌රේනයේ සිය නිවසට වී කාලය ගත කරයි. පවුලේ අය සමඟ ලෝකය වටේ සවාරි යයි. ඒ උදයංග වීරතුංගය. ආණ්‌ඩුවේ සමහරු උදේ ඇඳෙන් නැගිට ජනේලයෙන් එබී බලන්නේ උදයංග කුදලාගෙන ලංකාවට ගෙනැවිත් ඇද්ද කියාය. ආණ්‌ඩුවේ ඒ දුර හීනය ‘දිවයින ඉරිදා සංග්‍රහය’ට හීනයක්‌ නොවීය. යම් අයකු මාධ්‍ය සාකච්ඡාවක්‌ සඳහා යොමු කර ගැනීමට පත්තර භාෂාවෙන් කියන්නේ ‘අල්ලා ගන්නවා’ කියාය. ආණ්‌ඩුවට අල්ලන්න බැරි වූ උදයංග අපි අල්ලා ගත්තෙමු. මේ අප විසින් ඔහුගෙන් කරන ලද ප්‍රශ්න කිරීමයි.

 
 ප්‍රශ්නය – උදයංග වීරතුංග කියන්නේ කවුද…? මේ ප්‍රශ්නයට ඔබේ පිළිතුර කුමක්‌ද…?
 
 පිළිතුර – උදයංග වීරතුංග චරිතයට අද බොහෝ දේවල් එකතු කරලා තියෙනවා. මම උපන්නේ මැදමුලනේ… මම මුලින්ම පාසල් ගියේ, මැදමුලන මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයට. ඊට පස්‌සේ මම කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයට ඇතුල් වුණා. පාසල් කාලයෙන් පස්‌සේ, වසරක කාලයක්‌ නාරාහේන්පිට, මැනුම්පති දෙපාර්තමේන්තුවේ මම සේවය කළා. ඊට පස්‌සේ මම ශිෂ්‍යත්වයක්‌ ලැබිලා, 1985 දී සෝවියට්‌ දේශයට පැමිණියා. එදා ඉදන් මම වසර තිස්‌ තුනකට ආසන්න කාලයක්‌ පදිංචිවෙලා ඉන්නේ විදේශගතව. 
 
 ප්‍රශ්නය – ඔබේ දෙමව්පියන් පිළිබඳව හැඳින්වීමක්‌ කළොත්…?
 
 පිළිතුර – මගේ අම්මාගේ නම නන්දා සමරසිංහ දිසානායක. තාත්තා, විල්මට්‌ වීරතුංග… මගේ තාත්තාගේ ගම මාතර. මගේ අම්මා, පාලටුවේ… මගේ අම්මයි හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‌ෂ මහතාගේ අම්මයි එක කුසේ උපන් සහෝදරියන්… ඒක නිසා තමයි අපේ අම්මා මැදමුලනට පදිංචියට ගියේ… 
 
 ප්‍රශ්නය – සෝවියට්‌ දේශයේ ඔබේ ජීවිතය ගැන කතා කළොත්…
 
 පිළිතුර – මගේ අධ්‍යාපන කටයුතු සඳහා සෝවියට්‌ දේශයේ බලධාරීන් එදා මට ලබා දුන්නේ, යුක්‌රේනයේ කිව් නගරයයි. ඒ අනුව මම එම පළාතට පැමිණියා. එදා සිට මම කිහිප තැනක අධ්‍යාපනය ලැබුවා. අධ්‍යාපන කටයුතු කරන අතරේම මම ව්‍යාපාරික කටයුතු සඳහාත් යොමු වුණා. ඒ 1991 – 1993 කාලය. මේ කාලයේදී සෝවියට්‌ දේශයේ රටවල්, වෙන් වන්නට පටන් ගත්තේ. පෙරස්‌ත්‍රොයිකා වැඩපිළිවෙළෙන් පස්‌සේ, සෝවියට්‌ සමාජවාදී ජනරජය වෙනස්‌ වෙලා, එහෙ ජීවත්වන විදේශිකයන්ට සහ සෝවියට්‌ දේශයේ වැසියන්ට වෙළෙඳ ව්‍යාපාර ආරම්භ කිරීම සඳහා අවසර ලැබුණා. ඒ එක්‌කම මම වෙළෙඳ ව්‍යාපාර ආරම්භ කළා. මගේ අධ්‍යාපනයෙන් පස්‌සේ මම යළිත් ලංකාවට එන්නේ නැතුව, ව්‍යාපාර කටයුතු කරගෙන ගියා. 
 
 ප්‍රශ්නය – ඔබ සෝවියට්‌ දේශයට පැමිණියේ ශිෂ්‍යයකු ලෙස. මේ කාලය වන විට ඔබට එම රටේ පුරවැසිභාවය ලැබී තිබුණාද…? 
 
 පිළිතුර – නැහැ… මේ කාලය වන විට මට යුක්‌රේනයේ ස්‌ථිර විසා ලැබී තිබුණා. එවැනි විසා පතක්‌ සාමාන්‍යයෙන් ලැබෙන්නේ, ඒ රටේ කෙනෙක්‌ව විවාහ කරගත් විටයි. එවැනි දෙයක්‌ නොමැතිවම මට විසා ලැබුණා. මම එතකොට තනිකඩයෙක්‌… කිව් නගරයේ නගරාධිපති විසින්, මම ඒ නගරයට අවශ්‍ය කෙනෙක්‌ ලෙස නම් කරලා, මම කැමති නම් මට එහි වීසා ලබාදෙන ලෙස ඉල්ලීමක්‌ කරලා තිබුණා. 1991 වන විටත්, ඒ රටේ පරිපාලනය සමග මට තිබුණු සම්බන්ධය කොයිතරම් ද කියන එකයි, මම ඒකෙන් කියන්න හදන්නේ… එසේ විසා ලැබුණු ආසියාවේ එකම පුද්ගලයා මම. අදටත් මම ඒ විසා එක තමයි පාවිච්චි කරන්නේ…
 
 ප්‍රශ්නය – මේ වන විට ඔබ ව්‍යාපාරිකයකු ලෙස කටයුතු කරමින් සිටියා…?
 
 පිළිතුර – ඔව්… එදා සෝවියට්‌ දේශයේ පෙරෙස්‌ත්‍රොයිකා වැඩපිළිවෙළ නිසා අපට ඒ රටේ මුල්ම පුද්ගලික ව්‍යාපාරිකයන් වීමට හැකි වුණා. එවැනි අවස්‌ථාවක්‌ යළිත් ලැබෙන්නේ නැහැ. වසර හැත්තෑවක පමණ කාලයක්‌ පුරා, සෝවියට්‌ දේශයේ ජනතාවට තමන්ගේ ව්‍යාපාරයක්‌ කියන අදහස තිබුණේ නැහැ. ඒ විතරක්‌ නෙමෙයි, ඒ අයට ජාත්‍යන්තරය සමග සම්බන්ධකම් තිබුණේ නැහැ. මේ නිසා බටහිර සමග සම්බන්ධ වෙලා ව්‍යාපාර පටන් ගැනීමේ හොඳ හැකියාවක්‌, ලංකාවෙන් එහෙට ගිහිල්ලා හිටපු අයට තිබුණා. මේ අවස්‌ථාව ගොඩක්‌ ලාංකිකයන් ප්‍රයෝජනයට ගත්තා. මම තේ, සංචාරක, ආදී ව්‍යාපාර පටන් ගත්තා. මම ගෙවල් දොරවල් ගත්තා… කඩ සාප්පු ගත්තා. රෙස්‌ටුරන්ට්‌ දැම්මා… පළවැනි වතාවට යුක්‌රේනයේ සිට සෘජු ගුවන් ගමනකින් එහේ සංචාරකයෝ ලංකාවට ගෙනාවේ මම. ඒ එක්‌දහස්‌ නවසිය අනූ ගණන් වල… ඒ ගුවන් යානය සංචාරකයන් එකසිය හැත්තෑවක්‌ පමණ රැගෙන කොළඹට ආවා. ඒ ගුවන් යානය දවස්‌ ගණනක්‌ කටුනායක තියාගෙන, ආයෙත් ඒ අය අරගෙන මම ගියා… එදා මට දැනුණේ පුදුම සන්තෝෂයක්‌… මගේ රට ඒ අයට පෙන්වන්න මට පුළුවන් වුණා. පස්‌සේ කාලයක ඒ ෆ්ලයිට්‌ එක, ශ්‍රී ලංකාව මිලදී ගත්තා… ඒ විතරක්‌ නෙමෙයි, ඒ වර්ගයේ ගුවන් යානා හතරක්‌ මිලදී ගන්නට මට පහසුකම් ලබා දීමට හැකි වුණා. ඒක මම කළේ ව්‍යාපාරයක්‌ විදිහට නෙමෙයි. මට ඒවායෙන් කිසිම මුදලක්‌ ලැබුණේ නැහැ. මට තිබුණු සම්බන්ධකම් සමග මගේ රටට අවශ්‍ය දේවල්, ලබා දීමෙන් මම විශාල තෘප්තියක්‌ ලැබුවා. මුදල කියන යම් තරමකට මිනිසුන්ට ජීවත් වෙන්න අවශ්‍යයි. ඒ වුණාට, අපි හැමදේම, හැමවෙලේම මුදල් ගැන හිතන්නේ නැහැ. මුදලින් හැම දේම දකින, මනින අයට අපිව තේරුම් ගන්න අමාරුයි. 
 
 ප්‍රශ්නය – ව්‍යාපාරිකයෙක්‌ වුණු ඔබ තානාපතිවරයෙක්‌ වුණේ කොහොමද…?
 
 පිළිතුර -1991 වසරෙන් පසුව තමයි, සෝවියට්‌ දේශය වෙන්වන්නේ… ඒ වෙලාවේ අපේ තානාපති කාර්යාලය තිබුණේ, මොස්‌කව් නුවර. 1958 පෙබරවාරි 18 වැනිදා තමයි, ඒක ආරම්භ කළේ. එදා පළවැනි තානාපතිතුමා විදිහට මහාචාර්ය ගුණපාල මලලසේකර මහතාව, එස්‌. ඩබ්ලිව්. ආර්. ඩී. බණ්‌ඩාරනායක අගමැතිතුමාගේ ආණ්‌ඩුව විසින් පත් කර එව්වා… සෝවියට්‌ දේශය කැඩිලා වෙන්වෙලා, ගියාට පසුවත් අපි ඒ සියලු රටවල් සඳහා පාවිච්චි කළේ, මොස්‌කව් නුවර තානාපති කාර්යාලය. ඒ හැම කැඩිලා ගිය රටක්‌ම වෙන වෙනම රටවල් වුණත්, අපි ඒ රටවල් සඳහා පාවිච්චි කළේ එක තානාපති කාර්යාලයක්‌ විතරයි. අපේ එක තානාපති ඒ රටවලට ගිහිල්ලා, අක්‌තපත්‍ර දීලා, ඒ සියලු රටවල් සමඟ මොස්‌කව්වල ඉදන් වැඩ කළා. මේ විදිහට වැඩ කරගෙන යැම අපහසු වෙනකොට, ඒ ඒ රටවලට ගරු කොන්සල්වරු පත්කරන්න ශ්‍රී ලංකා රජයට සිදු වුණා. විශේෂයෙන්ම අනූ ගණන් වල, ලංකාවේ ත්‍රිවිධ හමුදාවන් යුක්‌රේන හමුදා සමග සම්බන්ධතා ඇතිකරගෙන තිබුණා. 1991 වසරේදී, ඩින් අයියා කියන, මටත් වඩා වසර පහකට පෙර යුක්‌රේන්වලට පැමිණි කෙනක්‌ සහ මා කැදවා, තානාපති කාර්යාලය විසින් අපෙන් ඉල්ලීමක්‌ කළා, මේ හමුදාවන්ට අවශ්‍ය සේවාවන් සලසා දෙන ලෙස. ඒ කාලයේ යුක්‌රේනය ආදී රටවල ශ්‍රී ලාංකිකයන් ලෙස හිටියේ ශිෂ්‍යයෝ… ඔවුන් සතුව වෙනත් පිරිසකට පහසුකම් සැලසීමේ හයියක්‌ තිබුණේ, නැහැ.

මම ඒ වෙනකොට වාහනයක්‌ තිබුණු කෙනෙක්‌. ඒ රටවල විදේශිකයන්ට වාහන ගන්න බැහැ. මුළු සෝවියට්‌ දේශයෙන්ම, ශිෂ්‍යයෙක්‌ ලෙස නිල වශයෙන් වාහනයක්‌ ගත්ත විදේශිකයා මම… ඒ වාහනය ලියාපදිංචි කිරීමත් ප්‍රශ්නයක්‌ වුණා. විදේශීය ශිෂ්‍යයෙක්‌ තමන්ගේ නමට වාහනයක්‌ ගත්ත පළවැනි අවස්‌ථාව තමයි ඒ… ඒ විදිහේ අවස්‌ථාවකට එහේ පොලීසිය මුහුණ දීලා තිබ්බේ නැති නිසා මගේ වාහනය ලියාපදිංචි කළේ, තානාපති කාර්යාල සඳහා ලබා දෙන ක්‍රමවේදය අනුවයි. ඒ නිසා ශ්‍රී ලංකාවෙන් එවැනි කණ්‌ඩායම් ආවාහම වාහනයක්‌ තිබ්බ කෙනෙක්‌ හැටියට, පහසුකම් සලසන්න මට හැකියාව ලැබුණා. අනෙක්‌ එක තමයි, භාෂා ප්‍රශ්නය. මම ඒ කාලයේ කටයුතු කළේ, බොහෝ වෙලාවට අපේ වියදමෙන්… අපිට ඒ සඳහා කිසිම දීමනාවක්‌ ලැබුණේ නැහැ… නමුත් අපි ඒ කටයුතු ඉතා සතුටින් ඉටු කළා. අපේ රටේ පිරිසකට කෑම ටිකක්‌ දීලා, සංග්‍රහ කරලා, ගමනක්‌ බිමනක්‌ එක්‌කන් ගිහිල්ලා අපි විශාල සතුටක්‌ ලැබුවා. මෙහෙම යනකොට එන එන හැම දූත පිරිසක්‌ සමගම මම සම්බන්ධ වීම අනිවාර්යය කටයුත්තක්‌ වුණා. මමත් ඉතාම සතුටින් ඒවා ඉෂ්ට කළා. විශේෂයෙන්ම හමුදාවේ අය සමග මට සම්බන්ධ වෙන්න පුළුවන් වුණා. විශේෂයෙන්ම ගුවන් හමුදාවේ අය තමයි වැඩිපුර ආවේ… ඒ අය රාශියක්‌ මගේ මිත්‍රයෝ වුණා. ඒ එක්‌කම මම ඒ හැම දේටම යන නිසා යුක්‌රේන් අයත් මාත් සමඟ හොඳ සම්බන්ධකමක්‌ ගොඩනඟා ගත්තා. මේ කාලයේදී විදේශ අමාත්‍ය ලක්‍ෂමන් කදිරගාමර් මහතා මට ලංකාවට එන්න කියලා, මාව සම්මුඛ පරීක්‌ෂණයට භාජනය කරලා, යුක්‌රේනයේ ගරු කවුන්සිල් තනතුරට මාව පත් කළා. ඒ තනතුරට වීසා එකක්‌වත් ලබා දීමේ හැකියාවක්‌ නැහැ. වැටුපක්‌ නැහැ. යම් දූත පිරිසක්‌ ආ විට තමන්ගේ මුදලින් ඒ දේවල් කළ යුතු වෙනවා. ඒක මා ඉතාම සතුටින් කළා. එදා ඉඳන්, තානාපති තනතුර මට ලැබෙනකම් මම ඒ තනතුරේ වැඩ කළා. 
 
 ප්‍රශ්නය – 2006 පෙබරවාරියේදී සිංගප්පූරුවේ ඩී. එස්‌. එලයන්ස්‌ අධිපති ටී. එස්‌. ලී මහතා හමුවීමට ගොස්‌ ඔහු මාර්ගයෙන් යුක්‌රේනයේ යුක්‌රේන්මාෂ් සමාගම සමඟ මිග් යානා ගනුදෙනුව සඳහා අතරමැදි කටයුතු කළ බවට ඔබට චෝදනා එල්ල වුණා. සති අන්ත ඉංග්‍රීසි පුවත් පත් මගීන් ඔබට මේ චෝදනාව එල්ල වන්නේ මිග් ගනුදෙනුව පිළිබඳව කතා බහ වන මුල් අවස්‌ථාවේදී… කවුද මේ ටී.එස්‌.ලී.කියන පුද්ගලයා…
 
 පිළිතුර – අපේ පිරිස්‌ සෝවියට්‌ දේශයට එන්න පටන් ගත්තේ 1991 ඉඳලා… එදා සිට ලාංකික දූත පිරිස්‌ සමග, හැම විටම ආවේ, සිංගප්පුරු දූත පිරිස්‌… ඔවුන් ආවේ, අතර මැදියන් ලෙස කටයුතු කිරීම සඳහායි. එවැනි කිසිම කෙනෙක්‌ එක්‌ක මම ගනුදෙනු කරලා නැහැ… සිංගප්පුරුවෙන් යුක්‌රේනයට ආපු පිරිස්‌ එක්‌ක මගේ සම්බන්ධතාවය තිබ්බේ, අනික්‌ ශ්‍රී ලාංකික දූත පිරිසට තිබ්බ සම්බන්ධතාවයම තමයි. ඊට වඩා මගේ සම්බන්ධතාවය තිබ්බේ යුක්‌රේන් අයත් සමග…
 
 ප්‍රශ්නය – ඔබ සහ යුක්‌රේන්මාෂ් කියන සමාගම අතර තිබ්බ සම්බන්ධය කුමක්‌ද…?
 
 පිළිතුර – පැරණි සෝවියට්‌ දේශයට අයත් යුධ ආයුධ නිෂ්පාදනය කරන ප්‍රධාන රටවල් වන්නේ රුසියාව, යුක්‌රේන්, කසකස්‌ථාන්, බෙලොරසියා කියන රටවල්… ඒ හැම රටක්‌ම, යුද ආයුධ විකිණීමේ ක්‍රම වේදයක්‌ ඇති කර තිබෙනවා. ආරක්‌ෂක අමාත්‍යාංශය යටතේ, අවි විකිණීම සඳහා සෙමි ගව්රන්ට්‌මන්ට්‌ ආයතනයක්‌ පිහිටුවනවා. ඒ සඳහා යුක්‌රේනයේදී තවත් ආයතන පහක්‌, මව් ආයතනය යටතේ පිහිටවා තිබුණා. ඒ ආයතන පහ බෙදාගෙන තිබුණේ, එක එක රටවල් සහ ප්‍රාන්ත සඳහා වෙළෙඳාම් කිරීමට. යුක්‌රේනය රටක්‌ ලෙස වෙන් වුණ විට, මේ මව් ආයතනයේ ප්‍රධානියා වුණේ, මාලේෆ් මහතා. ඔහු මා හොඳින් හඳුනන කෙනෙක්‌. ඔහු පසු කාලයකදී හදිස්‌සි අනතුරකින් මිය ගියා. ලංකාව සමඟ වැඩ කරන්න යුක්‌රේන්මාෂ් එක වෙන් කළේ, මාලේෆ් මහතා. එදා ඉඳලා ලංකාව යුද උපකරණ මිලදී ගත්තේ යුක්‌රේන්මාෂ් සමාගම මගින්. මුල් කාලයේදී ලංකාව භාණ්‌ඩ ගත්තේ, සිංගප්පූරු සමාගම් අතරමැදියන් කර ගනිමින්. ඇන්ටොනෝෆ් ගුවන් යානා අටක්‌ මුලින්ම ලංකාව, යුක්‌රේන්මාෂ් වලින් ගත්තා. ඒ අට ගත්තෙත් සිංගප්පූරු ජාතිකයන් හරහා. එදා ලංකාවේ නියෝජිතයා විදිහට වැඩ කළේ, දයා වෙත්තසිංහ. එදා ඉඳන් මේ බඩු ගත්ත හැම වෙලාවකම අපේ නියෝජිතයන්ට පහසුකම් සැලසීම සඳහා, අපි ගියා. ඒ වෙලාවල් වල හිටිය සිංගප්පුරු අය අපිත් අඳුර ගත්තා… ඒ වුණාට නම් කියලා, මතක තියා ගන්න තරම් සම්බන්ධයක්‌ අපිට තිබුණේ නැහැ… ඒ අය එක්‌කගෙන යන විට අපිට යුක්‌රේන්මාෂ් එකේ අය හඳුනාගන්න ලැබුණා… පසුවත් ඒ අය හමුවුණා… ඊට එහා ගිය ගනුදෙනු කරන සම්බන්ධයක්‌ අපිට තිබුණේ නැහැ…
 
 ප්‍රශ්නය – කොමිස්‌ මුදල් ලබා ගන්නා තැරව්කාර සමාගමක්‌ ඔබට තිබුණාද…? එසේ නැත්නම් එවැනි තැරව්කාර සේවයක්‌ සඳහා හෝ අතරමැදි කටයුතු සඳහා ඔබ නියෝජිතයකු ලෙස කටයුතු කළාද…? 
 
 පිළිතුර – එවැනි කිසිම කර්තව්‍යයක මම යෙදිලා නැහැ කියන එක, මම ඉතාම පැහැදිලිව කියන්න කැමතියි… ඒ ව්‍යාපාරය කළේ, යුක්‌රේන්මාෂ් ප්‍රධානියා, ලංකාවේ නියෝජිත පිරිස සහ අතරමැදි ආයතන. මම ඒ කිසිවක්‌ සමග වැඩ කළේ නැහැ. මිල මුදල් ගැනවත්, ඒ ගිවිසුම් ගැනවත් අපි දන්නේ නැහැ… අපි කළේ අපේ නියෝජිතයන්ට අවශ්‍ය දේවල් කර ගැනීම සඳහා පහසුකම් සැලසීම පමණයි. අපේ හමුදා නිලධාරීන් ආවත් ඒ කිසිවෙක්‌ ගණන් ගැන කතා කළා, අපි දැක්‌කේ නැහැ. ඒ අය කතා කළේ ඒවායේ තාක්‌ෂණික පැත්ත ගැන විතරයි. පරිවර්තන දේවල් කරපු නිසා මම ඒ ගැන දන්නවා. මට කොමිස්‌ ගන්න ආයතන තිබුණේ නැහැ. එවැනි සමාගමක්‌ සමග මම කවදාවත් වැඩ කළෙත් නැහැ. මම එවැනි කිසිම ගනුදෙනුවක්‌ කළෙත් නැහැ. මගේ ව්‍යාපාර මම කරගෙන ගියා… ඔය වැනි ව්‍යාපාර සමග මම සම්බන්ධ වුණේ නැහැ… 
 
 ප්‍රශ්නය – ඔබේ බැංකු ගිණුමේ කොපමණ මුදලක්‌ තිබෙනවාද…?
 
 පිළිතුර – දැන් ඒක ඉතාම ප්‍රසිද්ධයි… ඩොලර් මිලියන එකහමාරක්‌ මගේ ගිණුම්වල තිබෙනවා කියා මාධ්‍යවල පළවුණා…මම තරමට තමන්ගේ ගිණුම්වල තිබෙන තත්ත්වය කියපු කෙනෙක්‌ නැතුව ඇති… 2015 අප්‍රේල් 29 ඉඳන්, මට අදාළ සියලු ගිණුම් නතර කරලා තියෙනවා. ඒවා කළේ, උසාවි නියෝගයක්‌වත් නැතුව. 2017 ජනවාරි හයවෙනිදා, උසාවි නියෝගයක්‌ අරගෙන ඒ ගිණුම් අක්‍රිය කළා. මට අදාළ දේපළ විකිණීම තහනම් කරමින් නියෝගයක්‌ පනවලා තිබෙනවා. මගේ නිවස මම හදන්න පටන් ගත්තේ 1991 වසරේදී. ඒවාට පවා තහංචි පනවන තැනට ආණ්‌ඩුව පත්වෙලා තිබෙනවා. 
 
 ප්‍රශ්නය – පොලිස්‌ මූල්‍ය අපරාධ කොට්‌ඨාසය මිග් ගනුදෙනුව සම්බන්ධයෙන් මුලින්ම මහෙස්‌ත්‍රාත් උසාවියට කරුණු දක්‌වනු ලැබුවේ 2015 මාර්තු 26 වැනිදා අංක 639/15 දරන බී වාර්තාවෙන්. ඒ අවස්‌ථාවේදී අවධානයට යොමු වී තිබුණේ 2006 දී ඉංගී්‍රසි පුවත්පත් දෙකක්‌ විසින් ගෙනහැර දක්‌වා තිබිණු ප්‍රහාරක යානා වල මිල වෙනස්‌වීම පිළිබඳ සහ ගෙවීම් තුන්වැනි පාර්ශ්වයකට කර තිබීම යන කාරණා දෙකය. 2016 සැප්තැම්බර් 26 වැනිදා මූල්‍ය අපරාධ කොට්‌ඨාසය වාර්තා කර සිටියේ, මිග් 27 යානා 4 ක්‌ මිලදී ගැනීමටත් තවත් මිග් යානා 4 ක්‌ අලුත්වැඩියා කිරීමටත් 2006 දී ඇතිකර ගන්නා ලද ගිවිසුම අත්සන් කර තිබුණේ ස්‌ථාන දෙකකදී බවත් එයට යුක්‌රේන්මාෂ් හා බෙලිමීෂා හෝල්ඩිංග්ස්‌ යන පාර්ශ්වකරුවන් රුසියාවේ ශ්‍රී ලංකා තානාපති උදයංග වීරතුංගගේ නිල නිවසේදී අත්සන් තැබූ බවත් ඉන්පසු තානාපතිවරයා විසින් එම ගිවිසුම කොළඹට ගෙනවිත් ගුවන් හමුදාපතිවරයාගේ අත්සන ලබාගත් බවත් ය. මිග් චෝදනාව නෛතික ආකාරයෙන් කරළියට බසින්නේ මෙතැනින්… ඔබ මේ සඳහා දෙන පිළිතුර කුමක්‌ද…?
 
 පිළිතුර – ගිවිසුම ලංකාවට ගෙනහල්ලා, ගුවන් හමුදාපතිගේ අත්සන ලබා ගෙන ගෙනිච්චා කියන චෝදනාවට මම මුලින්ම පිළිතුරු දෙන්නම්… ඒ අයගේම බී වාර්තාවවල සඳහන් වෙන්නේ, ගුවන් හමුදාව ලිපි ගණනක්‌ හුවමාරු කරලා, මෙම ගිවිසුම අත්සන් කළා කියලා. ඇත්තටම ගුවන් හමුදාව විසින් යුක්‌රේන්මාෂ් සමඟ ලිපි ගණනාවකින් සාකච්ඡා කරලා, අදාළ දළ ගිවිසුම අවසන් කළා. ඊට පසුව එදා හිටපු ගුවන් හමුදාපතිතුමා, යුක්‌රේන්මාෂ් ආයතනයට වගකීමේ ලිපියක්‌ ලබා දෙනවා. එහි සඳහන් වන්නේ මේ ගිවිසුම අත්සන් කිරීම සඳහා කැබිනට්‌ අනුමැතිය වැනි ක්‍රියා පටිපාටින් අනුගමනය කරන්න තිබෙන නිසා එය අත්සන් තැබීම තව ටික කාලයකට ප්‍රමාද වෙනවා. අපේ රටේ යුද්ධයක්‌ තිබෙන නිසා, මෙම ගිවිසුම අත්සන් කළාට පසු ගුවන් යානා අලුත්වැඩියාව පටන් ගත්තොත්, තවත් කාලයක්‌ ගතවෙන නිසා, මේ ගුවන් යානා අලුත්වැඩියාව ආරම්භ කරන්න කියලා. ඒ සඳහා ලබාදෙන වගකීමේ සහතිකයක්‌ ලෙසයි, අර ලිපිය ගුවන් හමුදාපතිවරයා යවන්නේ… මේ අලුත්වැඩියා කටයුතු සිද්ධ වන්නේ අපේ නිලධාරීන්ගේ ඇස්‌ පනා පිට. ඔවුන් බලා සිටියදීම තමයි අලුත්වැඩියා කටයුතු සිදුකරන්නේ. මේ සඳහා ගුවන් හමුදා පිරිස්‌ යවන්නේ, මේ ගිවිසුම අත්සන් කරන්න කලින්… ගිවිසුම අත්සන් කරන්න කලින් අපේ නියෝජිතයෝ එහේ ගිහිල්ලා හිටියා නම්, ගිවිසුම අත්සන් තබන තෙක්‌ වගකීමේ ලිපියක්‌ දීලා තිබුණා නම්, මේ වන විට යුක්‌රේන් නියෝජිතයෝ ලංකාවට කිහිපවාරයක්‌ම ඇවිල්ලා තිබුණා. ගිවිසුම හදන්නේ, ගුවන් හමුදාව, ඒක ප්‍රින්ට්‌ කරන්නේ ගුවන් හමුදාව… ඒ සියල්ලෙන්ම පෙනෙන්නේ, මේ ගිවිසුම හැදුවේ, ගුවන් හමුදාව කියන එකයි… එහෙනම් මම මොන ගිවිසුමක්‌ හදලා අරගෙන එන්නද…? ඊට පස්‌සේ කියනවා, ඒක ගුවන් හමුදාපති ලවා අත්සන් කරවාගෙන අයෙත් අරගෙන ගියේ මමය කියලා… ඒක මත්තේ තමයි, මම සැකකාරයෙක්‌ වෙන්නේ… ඒ කාලය තුළ මම හිටියේ තානාපතිවරයා ලෙස. මම ඒ කාලයේ රාජ්‍යතාන්ත්‍රික ගුවන් ගමන් බලපත්‍රයකින් ආවා නම්, ඒ දින ටික, කටුනායක ගුවන්තොටුපළේ දත්තවල තිබිය යුතුයි. ඒ කාලයේ, මම එහෙම ආවා නම්, ආගමන විගමන දෙපාර්තමේන්තුවෙන්, ඒ තොරතුරු ගන්න පුළුවන්… ඔය කාලයේදී අවම වශයෙන් මම රටටවත් එන්නේ නැතුව, කොහොමද මම ගිවිසුමක්‌ ගෙනෙහල්ලා, අත්සන් කරගෙන ගියා කියන්නේ… 
 
 ප්‍රශ්නය – ගිවිසුම ස්‌ථාන දෙකකදී අත්සන් කළ බවට එල්ල වෙන චෝදනාව… 
 
 පිළිතුර – ඒක මම පිළිගන්නවා… ඒක සාමාන්‍ය දෙයක්‌… යුක්‌රේන් පැත්තේ අය තානාපති කාර්යාලයට ඇවිල්ලා ඒක අත්සන් කළා… තානාපති කාර්යාලයක්‌ තිබෙන්නේ එවැනි කටයුතු කිරීම සඳහායි… මේ ගිවිසුම පමණක්‌ නොවෙයි, එවැනි බොහෝ ගිවිසුම් තානාපති කාර්යාලවල අත්සන් තබා තිබෙනවා. ඒ ගිවිසුම ලංකාවට එව්වා… ඒකට ගුවන් හමුදාපති අත්සන් තබලා, එහෙට යෑව්වා… ඒවාට මගේ කිසිම සම්බන්ධයක්‌ නැහැ… 
 
 ප්‍රශ්නය – මේ ලියවිල්ල කූට ලේඛනයක්‌ බව තහවුරු කිරීමට යුක්‌රේන්මාෂ් සමාගමේ අධ්‍යක්‍ෂ ඩී. ඒ. පෙරුගුඩොව් මේ ගිවිසුමට තබා ඇති අත්සනත් ඔහු ශ්‍රී ලංකා රජය සමඟ හුවමාරු කරගෙන තිබුණු වෙනත් ලිපිවල තිබූ අත්සනත් අතර වෙනසක්‌ ඇති බවද මූල්‍ය අපරාධ කොට්‌ඨාසය වාර්තා කර තිබෙනවා. මේ ගිවිසුමේ ඩී. ඒ. පෙරුගුඩොව්ගේ අත්සන් වෙනත් ලිපිවල ඇති ඔහුගේ අත්සනට වඩා වෙනස්‌ බවට චෝදනාවක්‌ ඉදිරිපත්ව තිබෙනවා. මේ සාක්‌ෂි මත පදනම්ව උදයංග වීරතුංග දණ්‌ඩ නීති සංග්‍රහයේ 454 හා 457 යන වගන්තිවලට අදාළ කූට ලේඛන සැකසීමක්‌ කර තිබෙන බව මූල්‍ය අපරාධ කොට්‌ඨාසය අධිකරණයට වාර්තා කළා. පෙරුගුඩොව්ගේ අත්සන ව්‍යාජ අත්සනක්‌ වූයේ කොහොමද…? 
 
 පිළිතුර – මේ ගිවිසුමට පෙරුගුඩොව් මහතා අත්සන් තබලා නැහැ… එදා එම ලියවිල්ලට අත්සන් කළේ ඩී. ඒ. පෙරුගුඩොව් නොවේ. ඔහු වෙනුවෙන් යුක්‌රේන්මාෂ් සමාගමේ නියෝජ්‍ය අධ්‍යක්‍ෂ වූ ගෙනාඩි ස්‌ටුඩෙනිකින් මහතා තමයි අත්සන් කළේ… ඒ සඳහා නිල බලයෙන් ඔහුට අයිතියක්‌ ඇති… මෙතැනදී තවත් වැදගත් දෙයක්‌ තිබෙනවා… යුක්‌රේන්මාෂ් නියෝජ්‍ය අධ්‍යක්‍ෂ මේ ගනුදෙනුව ගැන සාකච්ඡා කිරීමට ලංකාවට පැමිණියා. ඒ පමණක්‌ නොව ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාවේ රොෂාන් ගුණතිලක හා ගුවන් යානා ඉංජිනේරු අංශයේ ප්‍රධානී ඊ. ජී. අයි. පී. ද සිල්වා වැනි නිලධාරීන් යුක්‌රේනයට ගිය විට ඔවුන්ව යුක්‌රේන්මාෂ් සමාගම වෙනුවෙන් පිළිගෙන තිබුණේත් මේ ස්‌ටුඩෙනික්‌ මහතායි. මිග් 27 යානා හතර සහ අලුත්වැඩියා කරන ලද මිග් යානා හතර ලංකාවට බාර දීමේදී එකල ගුවන් කොමදෝරු ඊ. ජී. අයි. පී. ද සිල්වා සමඟ ‘භාර දීමේ සහතික’වලට යුක්‌රේන්මාෂ් සමාගම වෙනුවෙන් අත්සන් තිබ්බෙත් මේ ස්‌ටුඩෙනික්‌මයි. ඒ මහතා විසින් මේ සම්බන්ධව යුක්‌රේන් නීතිපතිවරයා වෙත කට උත්තරයක්‌ ලබා දෙනවා. ඒ කට උත්තරයේදී, ඔහු කියන්නේ, මේ ගිවිසුම අත්සන් කළේ, මම කියන එකයි. මේ පරීක්‌ෂණය සඳහා ලංකාවේ පොලිස්‌ නිලධාරීන්, යුක්‌රේනයට එනවා… ඒ කිසිම අවස්‌ථාවක මගෙන් කට උත්තරයක්‌ ගන්නේ නැහැ… ස්‌ටුඩෙනික්‌ මහතාගෙන් මේ ගිවිසුමට අත්සන් තැබීම පිළිබඳව කට උත්තරයක්‌ ගන්නේ නැහැ… රියෑදුරන්ගෙන් පවා කට උත්තර ගන්නවා… ඕනෑම කෙනාගෙන් කට උත්තර ගන්නේ නැහැ. යුක්‌රේන්මාෂ් එකේ ඉන්න රියෑදුරන්ගේ කට උත්තරය ඔවුන්ට වැදගත් ස්‌ටුඩෙනිකින්ගේ කට උත්තරයට වඩා… එයින් පෙනෙනවා, මේ කරන්නේ අපරාධ පරීක්‌ෂණයක්‌ ද දේශපාලන පළිගැනීමක්‌ සඳහා කරන ප්‍රබන්ධයක්‌ ද කියන එක…
 
 ප්‍රශ්නය – 2006 මිග් ගනුදෙනුව සම්බන්ධයෙන් ගෙවීම් කර ඇත්තේ යුක්‌රේන්මාෂ් කියන රාජ්‍ය සමාගමට නොව බෙලිමීසා හෝල්ඩිංග්ස්‌ නමැති තුන්වැනි පාර්ශ්වයකටයි. බෙලිමීෂා හෝල්ඩිංග්ස්‌ සමාගම විසින් එම මුදල් යුක්‌රේන්මාෂ් සමාගමට ලබාදී නැති බවත් එමනිසා උදයංග වීරතුංග කූට ලේඛනයක්‌ සකසා රජයෙන් මුදල් වංචා කර ඇති බවත්, මෙය දණ්‌ඩ නීති සංග්‍රහයේ 400 සහ 459 වගන්ති යටතේ අපරාධයක්‌ බවත් ව්‍යාජ ලේඛන යොදාගෙන රජයේ මුදල් වංචා කිරීම සම්බන්ධයෙන් 1982 අංක 12 දරන රාජ්‍ය දේපළ සම්බන්ධ අක්‍රමිකතා පිළිබඳ පනතේ 5 වැනි වගන්තිය යටතේ ද උදයංග වීරතුංග සම්බන්ධයෙන් විමර්ශනයක්‌ කෙරෙන බවත් මූල්‍ය අපරාධ කොට්‌ඨාසය පවසා තිබෙනවා. ශ්‍රී ලංකා රජය සහ යුක්‌රේන රජය අතර අත්සන් තබන ලද ගිවිසුමක්‌ සඳහා තෙවන පාර්ශවයක්‌ වෙත මුදල් ගෙවන්නේ ඇයි…?
 
 පිළිතුර – බෙලිමීෂා හෝල්ඩිංග්ස්‌ සමාගම කියන්නේ ණය සේවා සපයන ආයතනයක්‌… යුක්‌රේන්මාෂ් කියන්නේ රාජ්‍ය සමාගමක්‌… ගිවිසුම අත්සන් කරලා තියන්නේ යුක්‌රේනයේ රාජ්‍ය ආයතනයක්‌ සමඟ. මේ ගැන සාකච්ඡා කරලා තියෙන්නේ අතරමැදියෝ මාර්ගයෙන් නෙමෙයි… ඊට කලින් සිද්ධ වුණේ, අතරමැදියෝ හරහා යුක්‌රේන්මාෂ් එක්‌ක කතා කරපු එකයි. මේ ගනුදෙනුවේදී වැඩ කළේ ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව සහ යුක්‌රේන්මාෂ්… යුක්‌රේන් නීතිය අනුව ණයට බඩු දෙන්න බැරි නිසා, අපේ ඉල්ලීම මත, අතරමැදි සමාගමක්‌ හෙවත් ආයෝජන සමාගමක්‌ ලෙස බෙලිමිෂා ආයතනය එක්‌වෙලා තියෙන්නේ… අපි බඩු ඉල්ලන්නේ ණයට නම්, යුක්‌රේනයේ නීතිය අනුව ණයට බඩු දෙන්න බැරි නම් මොකද කරන්නේ… ඒ සඳහා ණය පහසුකම් සපයන ආයතනයක්‌ ඕනේ… ඒක තමයි බෙලිමිෂා ආයතනය… ඒක යෝජනා කරන්නේ යුක්‌රේන්මාෂ්… බෙලිමිෂා ආයතනයට මුදල් යවන්න කියන එක යෝජනා කරන්නේ යුක්‌රේන්මාෂ්… අපි බඩු ගන්නවා නම්, සල්ලි ගෙවන්න ඕනේ, බඩු ගන්න කෙනාට හෝ එයා කියන කෙනෙකුට… ඒ අනුව තමයි ආයෝජන සමාගමට මුදල් ගෙව්වේ… ඒක ගිවිසුමේ තියෙනවා…. ගිවිසුමට අනුව තමයි, බෙලිමිෂා ආයතනයට මුදල් ගෙව්වේ… නමුත් ගනුදෙනුව සිදුවුණේ, බෙලිමිෂා ආයතනය සමඟ නෙමෙයි, යුක්‌රේන්මාෂ් සමඟ….එතැන තියෙන වැරැද්ද මොකද්ද…? මීට කලින් යුක්‌රේන්මාෂ් වලින් අපි බඩු ගත්තාට ඒ ගනුදෙනු ගැන කතා කළේ අතරමැදි ආයතන සමග… මෙතැනදී එහෙම නොවී කෙලින්ම යුක්‌රේන්මාෂ් එක්‌ක තමයි ගනුදෙනු කළේ… ආණ්‌ඩු දෙකක්‌ අතර ගනුදෙනුවක්‌ සහ අතිශයින්ම විනිවිදභාවයෙන් එම කටයුතු සිදුවී තිබෙනවා. 
 
 ලබන සතියේ 
 
  * ඔබ රුසියානු ඔත්තු කරුවෙක්‌ද…?
 
  * ඩුබායි වලින් පැන ගත්තේ කොහොමද…?
 
  * යුක්‌රේනයට ඔබ සොයා ආ පොලිස්‌ නිලධාරීන් සිටි හෝටලයේ වෙනත් මේසයක්‌ මත ඔබ කෑම කමින් සිටියාද…?
 
  * මේ ආණ්‌ඩුව පෙරළන්න රුසියානු ආණ්‌ඩුව සමග එක්‌ව කුමන්ත්‍රණ කරනවාද…?
 
  * ජනාධිපති පුටින්ගේ කාමරයේ දොර ඇරගෙන ඕනෑම වෙලාවක යන්න පුළුවන්ද…?
 
 උදයංග පිළිතුරු දෙයි. 

 
ජෙරිසන් ථෙරවාදීන්ගේ ප්‍රශ්න කවර කෝණයකින් දකින්නේ ද යන්න තර්ක කිරීමට නොහැකි ය. නමුත් ලංකාව, බුරුමය මෙන්ම තායිලන්තයේ බෞද්ධයන් අතර තම ආගම අනතුරක යන හැඟීම ප්‍රබලව පවතින බව හෙතෙම වඩා හොඳින් අවබෝධ කරගෙන සිටී. එය විටින් විට පුපුරා යයි. ලොව පුරාම ඉස්‌ලාම් විරෝධය තදින් පැතිර තිබේ. ලංකාවේදී මෙන්ම බුරුමයේදීත් මුස්‌ලිම් විරෝධය පුපුරා ගියේ එක්‌ අවස්‌ථාවකදී පමණක්‌ නොවේ.
 
 බෞද්ධයන් අතර පැනනඟින මේ අවිශ්වාසය ගැන අවධානය යොමු නොකර සංහිඳියාව ගැන පාඩම් කියාදීමට සමහරු උත්සාහ දරති. දිගන ප්‍රදේශයේ සුන්බුන් ඉවත් කිරීමට මහා සංඝරත්නය පවා එක්‌ව සිටිනු දක්‌නට ලැබීය. එය යහපත් දෙයකි. නමුත් සියලු වැරදි “මහසෝනා” පිට පටවා ගැලවිය හැකිද? දශක කිහිපයක්‌ තිස්‌සේ ගොඩනැඟෙන අවිශ්වාසය දුරුකළ හැක්‌කේ කෙසේද? ලංකාව පුරා වේගයෙන් පැතිර යන වහාබ්වාදය මේ සියලු ප්‍රශ්නවලට හේතුව බව වටහාගන්නේ කවරකුද? එය මහසෝනාට වඩා සිය ගුණයකින් භයානක ය.
 
 ශ්‍රී ලංකාවේ හා බුරුමයේ තරම් ප්‍රබලව නොවුව ද තායිලන්තයේ ද මුස්‌ලිම් විරෝධය වේගයෙන් ව්‍යාප්ත වෙමින් පවතී. තායිලන්තයේ දකුණු දිග යාල, පත්තානි වැනි ප්‍රදේශවල බෞද්ධ භික්‌ෂුන් පිඬු සිඟා වඩින්නේ හමුදා ආරක්‌ෂාව යටතේ ය. විටින් විට මුස්‌ලිම් අන්තවාදීහු බෞද්ධයන්ට ප්‍රහාර එල්ල කරති. තායිලන්තයේ තරුණ ජනප්‍රිය හිමිනමක්‌ වූ මහ අපිචාන් හිමියන් සිය ෙෆ්ස්‌බුක්‌ ගිණුම හරහා ප්‍රකාශ කර සිටියේ භික්‌ෂුවකට ප්‍රහාර එල්ල වුවහොත් මුස්‌ලිම් පල්ලි ගිනිතබා වනසන ලෙසයි. මෙය බෙහෙවින් ආන්දෝලනාත්මක ප්‍රකාශයක්‌ විය. කෙසේ නමුත් උන්වහන්සේ පසුව මහණකමින් ඉවත් විය. තමන්ගේ සංස්‌කෘතිය අහිමි වීමේ අවදානම ගැන බෞද්ධයන් දැඩි කලබලයට පත්ව ඇති බව නෝර්වීජියානු දේවධර්ම විද්‍යාලයේ ඉස්‌ලින් ෆ්‍රයිඩෙක්‌ලුක්‌ස්‌ ප්‍රකාශ කරති. මොහු බුරුමයේ හා ශ්‍රී ලංකාවේ බුද්ධාගමේ ආරක්‌ෂාව වෙනුවෙන් පිහිටුවා ඇති බෞද්ධ ආරක්‌ෂක සංවිධාන ගැන විශේෂ නිබන්ධනයක්‌ ද එළිදක්‌වා ඇත.
 
 බටහිර මාධ්‍ය මහනුවර සිද්ධිය ගැන උලුප්පමින් බෞද්ධයන්ට නිග්‍රහ කරද්දී බුරුමයේ එක්‌ වැදගත් සිද්ධියක්‌ සිදුව ඇත. එනම් විරාතු හිමියන්ට එරෙහිව එරට රජය පැනවූ වසරක ධර්ම දේශනා තහනම ඉකුත්ව යන බවයි. ඒ අනුව උන්වහන්සේගේ මංගල ධර්ම දේශනය හා පිළිගැනීමේ උත්සවය දකුණු ඔක්‌කපාල නගරයේ විහාරස්‌ථානයකදී පැවැත්විණි. එහිදී උන්වහන්සේ පැවසුවේ සමහර මාධ්‍යවේදීන්ට අවශ්‍ය මාව පොලිස්‌ අත්අඩංගුවට යවන්නයි. 2012 රතීන් ප්‍රාන්තයේ ඇතිවූ ගැටුම්වලටත්, 2013 මෙයිකිටිලාහි ඇතිවූ ගැටුම්වලටත් මගේ දේශන බලපෑවේ නෑ. මගේ දේශන නිසා ගැටුම් ඇතිවෙනවා නම් ඇයි මම ඉන්න මැන්ඩලේ නගරයේ ගැටුම් නැත්තේ යනුවෙන් ප්‍රකාශ කර තිබිණි.
 
 කවරක්‌ නමුත් විරාතු හිමියන්ට එරෙහිව ද එක්‌ ප්‍රකට භික්‌ෂුවක්‌ අදහස්‌ දක්‌වා ඇති බව ඇමෙරිකානු හඬ වෙබ් අඩවියේ දක්‌වා තිබේ. ඉකුත් පෙබරවාරි 25 වැනිදා මාධ්‍ය හමුවක්‌ කැඳවමින් අශින් ඉසිරියානු භික්‌ෂුව ප්‍රකාශ කර තිබුණේ මහා සංඝරත්නය විරාතු හිමියන් තනි කළ යුතු බවයි. විරාතු හිමියන් සමාජයේ ප්‍රචණ්‌ඩත්වය ඇතිකරන බව ඉසිරියානු භික්‌ෂුව පවසයි. කෙසේ නමුත් මේ පුවත්පත් සාකච්ඡාව පවත්වන ස්‌ථානයට පැමිණි විරාතු හිමියන්ගේ ආධාරකරුවෝ මේ වැඩසටහනට දැඩි විරෝධය පළ කළහ. බුරුම බෞද්ධ ජනතාව විරාතු හිමියන් ප්‍රතික්‌ෂේප කිරීමට සූදානම් නැත. බුද්ධ ධම්ම පරහිත පදනම එනම් මා බාතා සංවිධානයේ ප්‍රධාන හිමිනමක්‌ වන අශින් තා පර්තා හිමියන් සඳහන් කරන්නේ ඉසිරියානු හිමියන් කවර පදනමක්‌ යටතේ විරාතු හිමියන්ට චෝදනා නඟන්නේ ද යනුවෙනි. විරාතු හිමියන් බුද්ධ දේශනාව අනුගමනය නොකරන්නේ යෑයි චෝදනාව ඉදිරිපත් කිරීමට ඉසිරියානු හිමියන්ට ඇති විශේෂ හැකියාව කුමක්‌ දැයි ප්‍රශ්න කරති. බුරුමයේද අන්තර් ආගමික සංවිධාන බිහිව ඇත. ඒ සංවිධාන නම් විරාතු හිමියන්ට එරෙහිව ඉදිරිපත් කරන විරෝධතා ගැන සතුටු වෙති.
 
 බුරුමයේ මෙන්ම ලංකාවේද අන්තර් ආගමික කල්ලි බෞද්ධයන්ට නිග්‍රහ කරති. එහෙත් ඔවුන් රට පුරා පැතිර යන වහාබ්වාදය ගැන කතා කිරීමට මැලිවෙති. මහනුවර සිද්ධියේ සියලු වරද පැටවීමට උත්සාහ කරන්නේ මහසෝන් බළකායට ය. නමුත් එම සංවිධානය පිහිටුවා ගනු ලැබුවේ බෞද්ධයන්ගේ ආරක්‌ෂාව වෙනුවෙනි. මුස්‌ලිම් ව්‍යාප්තිය පිළිබඳ ජනතාව දැනුවත් කිරීමේ අරමුණින් මහසෝන් බළකා මූලස්‌ථානයෙන් පොලිසිය අපරාධ භාණ්‌ඩ ලෙස රැගෙන ගොස්‌ ඇත්තේ දහම් පාසල් දරුවන්ට බෙදාදීමට තිබූ පොත්පත් බව මහසෝන් බළකායේ නිර්මාතෘගේ බිරිය වන ජයංගනී සිතුම් කුමාරි මහත්මිය ප්‍රකාශ කර තිබිණි. මහසෝනා ගැන පරීක්‌ෂණ පවත්වන පොලිසිය නැගෙනහිර ආරියම්පත් ප්‍රදේශයේ අයිසිස්‌ පෝස්‌ටරය ඇලවූවන් ගැන සොයාබලන්නේද? මහනුවර කලබලය අවස්‌ථාවේ නුවර පල්ලි කිහිපයක තිබියදී ආයුධ හසු වූ බවට ප්‍රචාරය විය. මේවා ගැන පරීක්‌ෂණ පවත්වන්නේද? සියලු අපරාධ බෞද්ධයන් පිට පටවා මේවා යටපත් කළ හැකි වන්නේ නැත. මහසෝන් කල්ලිය යම් වැරැද්දක්‌ කර ඇත් ද යන්න ගැන සොයා බැලිය යුතු සේම සිංහල සමාජය තුළ කැකෑරෙන අවිශ්වාස ගැනත් අවධානය යොමු කිරීම වැදගත් ය. එසේ නොවන්නේ නම් මේ කාල බෝම්බය තවත් යම් දවසක යළිත් පුපුරා යනු ඇත.
 
 මහසෝනා කල්ලිය මේ මර්දනයත් සමඟ ඉතිහාසයට එක්‌වුවහොත් ඊට පසුව තවත් නමකින් විවිධ සංවිධාන බිහිවිය හැක. මන්ද ඒ බෞද්ධ සමාජය තුළ පවතින සැකය දුරු වී නොමැති නිසා ය. එම සැකය හා අවිශ්වාසය ලංකාවට ද බුරුමයට ද තායිලන්තයට ද පොදු ය. මෙය ථෙරවාදීන්ගේ ප්‍රශ්නයකි. එය සියලු දෙනා හොඳින් වටහාගත යුතුය.
 
 
 චතුර පමුණුව

Courtesy RT

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි 

කලාව යනු මහා බලගතු ආයුධයකි. ඒ ආයුධය මනාව බාවිතා කරන අය, තරාතිරම කුමක් වුවද අනිවාර්යෙන්ම ජයග්‍රාහනය ලබා ගනී. මේ දිනවල සමාජයේ කතා බහට ලක්වූ, “කුහුබියෝ” ටෙලි නාට්‍ය, මේ සමාජය තුල මහා පෙරලියක ආරම්භය සනිටුහන් කොට, එහි අවසන් කොටසද සමාජ ගතකර ඇත. මෙම ටෙලි නාට්‍ය විශේෂිත නාට්‍යයක් වන අතර, මෙවන් නාට්‍යයන් නිර්මාණය කල හැකි මිනිසුන් සමාජයකට උරුම වන්නේ ඉතා කලාතුරකිනි. ඉතා කලාතුරකින් රටකට ජාතියකට ලැබෙන මෙවන් කලාකාමින් පිරිස මේ කෘතිය නිර්මාණය කිරීමේ අරමුණ කුමක්ද? ඔවුන්ගේ ඉලක්කය කුමක්දැයි අපි නොදන්නෙමු. නමුත් සමාජයේ අල්පතරයක් මිනිසුන් අවබෝධකරගෙන සිටින සමාජ යතාර්ථය, මේ කළා නිර්මාණය විසින් ඉතා කෙටි කාලයක් තුලදී, මෙරට ලක්ෂ සංඛ්‍යාත ප්‍රේක්ෂක ජනතාවට අවබෝධ කරදීමට සමත් විය. ඒ සිදුකල කාර්යය සමකල හැකි තත්වයන් රාශියක් ලෝක ඉතිහාසය තුලදී දක්නට තිබුනද, ලංකා ඉතිහාසය තුල  එවන් විශේෂිත කලා නිර්මාණයක් දක්නට නොතිබීම නිසා මේ නිර්මාණය ජනතාවට දිදුලන මානික්‍යක් ලෙස දිස්ව ජන මනස තුල මහා පරිවර්තනයක් සිදු කරන විප්ලවීය නිර්මානයක තත්වයක් පත්ව තිබේ. මෙය රුසියානු විප්ලවයට පෙර ලියෝ ටෝල්ස්ටෝයි, මක්ස්කිම් ගෝර්කිලා, විසින්, රුසියානු ජන සමාජයට ඉදිරිපත් කල කෘතීන් එදා සමාජය තුල ඒ මිනිසුන්ගේ මනස තුල සිදුකල කාර්යට සමාන කාර්යයක් සිදු කරනු ඇති බව අපේ විශ්වාසයයි. මේ නිර්මාණය මෙරට ජනතාවට “බලන් කඩතුරා හැර දෑසෙන් ” යයි හඩගා ඉතා සුක්ෂමව කරුණු ඉදිරිපත් කල මහා  සමාජ මෙහෙවරක් සිදුකිරීමේ හැකියාවක් ඇති උසස නිර්මාණයකි. අප හැම විටෙකම වටිනා යමක් ඉදිරිපත් කල ක්ෂණයකින්ම එහි ඇති භයානක තත්වය සම්බන්ධව නොසොයා, එය වැලද ගැනීමට පොර බදන ජන කොට්ඨාශයක් බව මෙනෙහි කරමින්ම, මෙය නිර්මාණය කිරීමට දායකත්වය සැපයු සෑම සියලු දෙනාටම අපේ උපහාරය පුද කරන්නෙමු.

කුහුබියෝ නාට්‍ය නිමව, කුහුබියෝ නාට්‍ය නිර්මාණය කළවුන්ගේ අරමුණද සර්ව සම්පුර්ණව ඇත. එනම් ජනතාව එය වැළදගෙන ඇත. දැන් එය වැලද ගත් ජනතාව විසින් මේ නාට්‍ය ඔවුනට පෙන්වා දෙන දර්ශනය මත පිහිටා මේ නාට්‍ය නිර්මාණය දෙස බලන විට, මේ එන්නේ පැනී තැවරූ විෂ ගුලියක් ලෙසද දැකිය හැක. එසේ සිතුවද කම් නැත. එසේ සිතන්නේ නම් මේ නාට්‍ය විසින් ජනතාවට ලබාදෙන සැබෑ පණිවුඩය සමාජගත වි ඇතැයි අපට සතුටු විය හැක. මේ තුලින් සමාජ යතාර්ථය අවබෝධ කරගත් පරපුරක් නිර්මාණය වීම හෝ ගොඩනැංවීම තරම් වටිනා පින්කමක් තවත් ඇතැයි අපි නම් දකින්නෙම නැත. එය සැබෑ ලෙසම සිදු වන්නේ නම්, එය ලක්මාතාව ලද විශාලතම ජයග්‍රහණයක්ද වේ. මෙම නාට්‍ය රටට හා ජනතාවට දෙන වටිනාම පණිවුඩය වන්නේ, ඔබේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටින, ඉදිරිපත්වෙන සියල්ලන්ගෙන්ම ප්‍රවේශම් වන්න යන පණිවුඩයයි. මේ අනුව,

1. එක්සත් ජාතික පක්ෂය මේ වනවිට බලය රැකගැනීම සදහා ජාතිබේද හා ආගම් බේද වපුරන පක්ෂයක් ලෙසත්.
2. ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය, මේ වනවිට ශ්‍රී ලංකාවේ නිදහස විනාශ කරන පක්ෂයක් ලෙසත්.
3. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ මේ වනවිට ජනතාවගේ විමුක්තියට එරෙහිව සෑම සියලු දෙයක්ම සිදුකරන පක්ෂයක් ලෙසත්.
සිතීමට ජනතාවට ඉඩ සලසයි. මේ පවතින වර්තමානයේ යථාර්ථයද එයයි. මෙතනින් පටන්ගෙන අප පියවරින් පියවර ඉතිහාසය තුලින් ගමන් කිරීම ආරම්භ කලවිට අපිට මුණ ගැසෙන්නේ අපුරු දේශපාලන මාවතක් බව අපට දක්නට හැකිය. එදා අපට විසදාගත නොහැකිවූ බොහෝ ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු කුමක්දැයි නිවැරදිව හදුනා ගැනීමට, මෙම නාට්‍ය ජනතාවට උපකාරිවී ඇත.

වර්තමානය රජකරවන්නේ යහපාලනය නම්වූ අපුරු ගේම් කාරයන්ගේ රාජ්‍යකි. ඒ ගේම් කාරයෝ තම ප්‍රධාන සතුරු කදවුර සේ සලකන්නේ එක පවුලකි. එනම් මහින්ද රාජපක්ෂ ප්‍රමුඛ පවුල් සංසදයයි. එයට ප්‍රධාන හේතුව ලෙස සැලකිය හැක්කේ, මේ පවුල ගේම් කාරයන්ට තේරෙන භාෂාවෙන්ම ගේම දීමට සමත් ජාතියේ බල කේන්ද්‍රය බවට පරිවර්තනයව පවත්නා පවුලක් බව, එම පවුලටත් වඩා හොදින් යහපාලන ගේම් කාරයෝ හදුනාගෙන සිටින බැවිනි. යහපාලනයේ පෙර ගමන් කරුවන් විසින් බොරුව ඉතා නිර්මානශිලිව කළමනාකරණය කර, බලය ලබාගත ආකාරය තරම්වූ දේශපාලන සුනාමියක් ඉතිහාසයේ කිසිදු තැනක අපට නම් හමුවන්නේ නැත. මේ සිදුවීම මනාව තේරුම් ගෙන සිටින ජනතාවට මිනිස් මනස තුල බොරුව රජකරවන ආකාරය මනෝවිද්‍යාත්මකව සිදුකරන්නේ කොහොමදැයි තේරුම් කරදීම ඉතා පහසු තත්වයකට පත්ව තිබේ. චන්ද්‍රිකා කවුද, රනිල් කවුද, සිරිසේන කවුද? මොවුන් කාගේ ඕන එපා කම් අනුවද වැඩ කරන්නේ යන පැනය සම්බන්ධව හිතන්නට බල කරන විද්‍යාත්මක පදනම මේ නාට්‍ය සමාජ ගත කර ඇත.

එදා පවතී මහින්ද රාජපක්ෂයන්ගේ රජය බිද වැට්ටවීමට සතුරාගේ බලමුළු රජය තුලට වැදී ක්‍රියා කල ආකාරය දන්නා වර්තමානයට මෙම නාට්‍ය විසින් හඩගා කියන්නේ  පොහොට්ටුව තුලද එම සතුරු බලමුළු වලින් පෙරටත් වඩා ප්‍රබලව සිටින බවත්, වඩාත් ප්‍රවේසම් විය යුත්තේ ඔවුන්ගෙන් බවත්ය. මෙවන් ප්‍රගතිශීලි ජනහිතකාමී සංඥාවන් රාශියක් නිකුත් කරමින් ජනහදවත් තුලන කා වැඩි මේ නාට්‍ය සතුරාගේ අවශ්‍යතාවය මත නිර්මාණය කරන ලද බුද්ධිමත් ජනතාව සමාජයෙන් වෙන්කර හදුනා ගැනීමට නිර්මාණය කරන ලද කලාත්මක පෙරනයක් විය නොහැකිද? සැබවින්ම විය හැකිය. එබැවින් ආලෝකය දකින පලගටියන්සේ මෙම නිර්මාණයද වලද ගැනීමට ඉක්මන් නොවෙනසේ මෙම නාට්‍ය අපට උගන්වයි. “ධර්මිෂ්ඨ රාජ්‍ය” තුල “පවන” නම් වූ කලා නිර්මාණය ජන සමාජයට සිදුකල විනාශයට සමානවූ විනාශයක් “යහපාලනය” නම්වූ මෙම රජය තුල, රාජ්‍ය අනුග්‍රහය ඇතිව නිර්මාණය වූ මෙම නාට්‍ය තුලින්ද සිදුවිය හැකි බව මෙම නාට්‍ය ජනතාවට ඉතා පැහැදිලිවම පෙන්වා දෙන බැවින් එම පණිවුඩය මත පිහිටා කටයුතු කරන ලෙස එම නාට්‍ය ජනතාවට හඩගා කියා සිටි. 

අපි යලි යලිත් ඉතා ගෞරව පුර්වකව මෙම නාට්‍ය නිර්මානශිලින්ට අපේ ආචාරය පුද කරන්නෙමු.

by C.A. Chandraprema Courtesy The Island

The no confidence motion against Prime Minister Ranil Wickremesinghe has taken the political centrestage. In normal circumstances, this no confidence motion need not have been taken seriously at all. The UNP has 106 MPs and their allies the TNA has 17 and that alone would have sufficed to render the no confidence motion redundant even before it was taken up for debate. But this no confidence motion was not presented in parliament under normal circumstances. The Joint Opposition which submitted the motion has only 52 MPs. The SLFP group in the government which may support it, another 44, bringing the total number of those who may vote for the motion to a maximum of 96. It is certain that not all in the SLFP group will vote for this no confidence motion even if President Sirisena asks them to vote for it. There is a very strong possibility that up to ten SLFP members may vote against the no confidence motion.

Going by those numbers, this motion should be dead in the water from the moment it was handed in but it is not. The reason why it has become a major issue is the ever increasing possibility of a revolt within the UNP itself. This revolt is not necessarily due to the due to the inherent merits of the no confidence motion but due to a long standing need within the UNP to get rid of their leader. The Joint Opposition realising that this is the most effective sales pitch for the no confidence motion, has been plumbing that line for all they are worth. Some of the posts that appeared during the past few days on facebook pages sympathetic to the JO went as follows:

“This is not against the government. It’s against Ranil.”

“If you keep Ranil on as leader you will have to field an outsider as presidential candidate again. Are you going to remove Ranil and have a proper UNP candidate contesting the presidency the next time at least? The choice is yours!”

“Ranil has been your leader since 1994 and you have been defeated 30 times. He used Sirisena and managed to win once, but then Sirisena used and deceived you. If you don’t get rid of Ranil at least this time, your party will have no future until he dies”.

“Are you going to have Ranil as the party leader until he dies or are you going to get rid of him while you have the chance to do so? It’s up to the UNP to decide”.

“Even though you thought Ranil was a master brain (molaya), you now realize he is just a potato (alaya) incapable of doing anything. He has destroyed the economy, the country and your party as well and created a situation where people retch at the mention of the UNP. At least now shall we see whether he can be removed, and the party leadership given to some capable person?”

These are the kind of posts that should have appeared on the facebook page of a UNP dissident like Maithri Gunaratne, but they all appeared in well known pro-SLPP facebook pages. The JO is not going on the inherent merits of the no confidence motion even though it does have inherent merits. The motion concentrates mainly on various aspects of the bond scam and the Prime Minister’s role in making it possible and the attempts he made to sweep the whole thing under the carpet after the scam took place. The failure to take prompt action to prevent the Sinhala Muslim clashes in Kandy while being the Law and Order Minister has also been tagged on to the no confidence motion. What the Joint Opposition has done is to give the UNP members of parliament the tantalizing and virtually irresistible prospect of being able to get rid of Ranil. If he loses the premiership, he will not be able to remain as party leader. By ousting Ranil, the UNP need not give up what they have because some other candidate from the UNP can be appointed prime minister and they can continue to be a partner in the government. So on the face of it, the UNP appears to have nothing to lose and everything to gain by backing the no confidence motion against their own leader.

Staring into a political black hole

Today, when any member of the UNP thinks about the future, all that he can see will be absolute darkness. The UNP was soundly defeated at the local government elections even though no government in power has lost a local government election. So when it comes to the provincial council elections, what is certain is defeat once again. Thereafter the presidential elections will be held towards the end of 2019 and there is no prospect of any UNP candidate winning that either. In fact the UNP would be hard put to find a suitable candidate to even field at the 2019 presidentail election. If they field RW, he would have lost even before the contest.

If they were to field someone else at the 2019 presidentail elections while RW remains the leader of the party and Prime Minister, once again the UNP candidate will be seriously hobbled and have no prospect of winning. In fact if the candidate is not the leader of the party one can expect the incumbent leader to do his damnest to defeat his own candidate because a victory for the presidential candidate means that RW would lose his job as leader of the UNP. Back in 1982, when the SLFP fielded Hector Kobbekaduwa, the Bandaranaike family was openly hostile to the thought of a Kobbekaduwa victory. So the UNP cannot field someone else as their candidate either.

Someone could argue however, that if the UNP changes its leader now and appoints a new Prime Minister, the renewal in the party may give the UNP at least a fighting chance at the forthcoming provincial council elections and the presidential elections next year. Thus the temptation to use this opportunity to evict Ranil Wickremasinghe will be very strong indeed. After the defeat of the ruling coalition at the recent local government elections, it was the SLFP that first said that they cannot continue with Ranil Wickremesinghe as the Prime Minister. They were in fact mooting the possibility of moving a no confidence motion against Ranil and appointing an SLFP Prime Minister with the support of the Joint Opposition. Later, the refrain was taken up by some members of the UNP itself, with Palitha Range Bandara and Wasantha Senanayake hinting that they may support a no confidence motion against the Prime Minister. There is a large constituency in the UNP which regards this no-confidence motion as an opportunity to get rid of Ranil.

Given the fact that the no confidence motion is being moved by the enemy one would think that members of the UNP would be diffident about availing themselves of this opportunity to get rid of RW. How will the UNP rank and file react to the idea of UNP parliamentarians voting for a no confidence motion brought against their own leader? However, given the fact that there have been many internal rebellions within the UNP and all of them have failed to get rid of RW, this latest opportunity that has opened up may be too tantalizing to resist. Furthermore, since the UNP rank and file are also not happy with RW, they may not mind if their MPs vote for the no confidence motion for the purpose of getting rid of RW. The desire to be rid of Ranil Wickremesinghe is much greater within the UNP than outside it. If RW is ousted from the premiership through this no confidence motion, he will not be able to retain control of the UNP any longer.

The foreign dimension

However, it will be a mistake to take into account only the local factors in relation to the politics of the present government. One must not forget that foreign parties had much to do with bringing this sgovernment into power and they will want to protect their investment. One of the biggest strengths that RW has is the fact that the foreign powers that brought this government into power need him much more than any other leader in the coalition government. The whole yahapalana project will be different without Ranil.

It is his single minded willingness to submit to foreign diktat that makes RW such a valuable ally to the foreign powers. He is not following foreign diktat reluctantly, simply for the sake of power. He is in fact even more convinced than the foreign powers themselves that that foreigners are always right and that Sri Lanka should be governed the way the foreign powers want. Ranil Wickremesinghe is the most willing client that any foreign patron could hope for, and they are not going to allow him to be ousted if they can help it. The constitutional reform process to devolve power to nine semi independent provincial units, the UNHRC resolution 30/1 whereby Sri Lanka has undertaken to institute war crimes tribunals with foreign judges, the proposed ETCA with India, the 99 year lease of the Hambantota harbor are all associated with Ranil Wickremasinghe and his immediate cabal of friends including Mangala Samaraweera.

The foreign powers know that dissesnsion that takes place within political parties is often if not always based on someone not getting what he wants. Maithriapala Sirisena turned his back on Mahinda Rajapaksa because he was not given the premiership. Except in rare instances when a particular position is being aimed at for the sake of prestige, the reason why people are interested in positions is mostly to make money or to establish oneself politically using the resources and the employment generating capacity of the position concerned. Hence the foreign powers know that if the right amount of money is thrown around, it may be possible to retain the support of digrantled elements within the UNP. From what we have heard being said inside and outside parliament, such an operation is already in progress.

What will the Joint Opposition gain?

Conventional wisdom would indicate that it is disadvantageous for the JO to get rid of Ranil Wickremesinghe at this point in time and the best option for them would be to allow RW to remain until the presidential elections next year so that the SLPP would be able to harvest the resentment created among the general public. By getting rid of RW, they will be helping to rid the UNP of its biggest liability and thereby they will be freeing and rejuvenating the UNP and making it stronger, not weaker. A new leader, regardless of who he is, will do better than RW in that job and a change in leadership may see many of those who left the UNP due to differences with RW rallying around the party again and that would make things tougher for the SLPP at the next presidential elections. Furthermore, the UNP will get the bulk of the minority vote as well and a rejuvenated UNP may be a formidable enemy indeed.

Even though that is the conventional view, there is also the well founded view that the UNP is far too gone today for even a change of leadership to be able to rejuvenate it. Furthermore, there is the feeling that if RW is kept on till the presidential elections next year, and a change of leadership in the UNP takes only after if it is defeated, then the next government will face a new and rejuvenated UNP under a new leader. It will be better for the SLPP if the UNP starts off again with yet another defeated leader. If RW is ousted now, the next leader will be taking over a major mess and he too will not be able to turn back the tide. In fact, it is unlikely that a new leader will even want to take over at this point in time. What we may see will most probably be a stop-gap leader who will take the consequences of the mess that RW created and disappear into obscurity in the event that the UNP is defeated at the next presidential election.

Thereafter the next leader who takes over will have a difficult time trying to convince the party rank and file that he did not dive under the bed during the crisis. Anyone trying to build up his leadership credentials should have the courage to take on the leadership of the party at its worst moment, when the party is down and out in the immediate aftermath of Ranil’s ouster (if it takes place). It is only then that he will be able to claim that he took on the challenge head on without ducking for cover and thinking about himself rather than the party. If the UNP gets rid of Ranil by supporting the no confidence motion, what they will need after that will be a willing Don Quixote to tilt at the Rajapaksa windmill. Anyone who refuses to play Don Quixote and sends someone else to the frontlines, will not be able to claim that he took on the challenge when the party needed him.

But if he takes on the challenge and loses, then he too will begin his tenure as a loser. So the potential successors to RW will be on the horns of a major dilemma due to this no confidence motion. Rather than allowing a new leader of the UNP to make fresh start after an electoral defeat, there is a clear long term political advantage to the SLPP in forcing change upon the UNP and then making them fail even after the change. The potential leaders who could replace RW are undoubtedly aware of this, which is why we do not see any of them saying anything against RW at this moment. The best option for any potential successor would be to allow RW to continue as the party leader and prime minister until the next presidential and parliamentary elections and after RW leads the UNP into another debacle and calls it a day, to come in as a new leader.

So to the question whether getting rid of Ranil will help the UNP at this stage, the answer is that it may not. In fact the greater likelihood is that getting rid of Ranil at this stage will queer the pitch for his successor as well and plunge the UNP into yet another crisis. After the multiple disasters of the past two and a half decades, anyone who succeeds RW will have to come in as a fresh face, with no record of defeat or disaster to his name.

Sudath Chandrasekera’s resignation

It would be an understament to say that Sudath Chandrasekera’s widely circulated letter of resignation has sent shockwaves through the UNP. There is no one in the UNP who does not know Sudath. He had been a member of Wickremesinghe’s personal entourage from the mid-1980s. The fact that he chose this moment to decamp and to make public the reasons for his decision is significant. No doubt there is an element of abandoning a sinking ship in all this, but what Sudath has said in his letter finds resonance within the UNP from top to bottom. Coming from someone who has been a member of RW’s inner circle for more than three decades, it confirms the impressions that many people had formed independently. Sudath has spoken of the manner in which RW tended to go into a world of his own whenever he had power and that all problems emanated from this propensity. Sudath has also said that RW did not know the meaning of the word gratitude and that he showed even a glimmer of it only when he was down and desperate.

Sudath has also articulated several grievances which are heard quite often in the UNP such as not being able to do anything for the UNP activists he organized to ensure the victory of the party. One case he has mentioned in particular is the kurundu polu clash that took place in Matara in 2014 which he has admitted to jointly organizing with Mangala Samaraweera to stop the march that was started from Devundara to Colombo by Maithri Gunaratne and Shiral Laktilleke demanding that RW resign from the party leadership. Sudath had said that if that march had been allowed to reach Colombo, Ranil would not now be sitting in the PM’s chair. Sudath had stated that RW never summoned and thanked the 86 individuals who have been charged by the police for involvement in that clash and that nothing had been done for any of them either and that they were now reduced to selling their jewellery and property to meet the costs of litigation.

In fact, from the time this government came into power, political activists in the Matara district had been keeping a close watch on those who had participated in the kurundu polu clash to see whether they had got employment or other benefits because that would be a sign that something was available for them also to be able to stake their claims. Hence the fact that the kurundu polu hamudawa had got nothing from this government, was known to this writer independently. Ranil Wickremesinghe never took politics seriously. For him, politics and all that went on in the name of politics was one huge ‘gon paat’. His contempt for the hoi polloi was barely disguised. He reveled at pitting one candidate for a position against another and watching them fight like cats and dogs for the crumbs that fall from his table. Today, the chickens are coming home to roost and a no confidence motion which in normal circumstances would not have had a snowflake’s chance in hell of succeeding, has assumed the proportions of a career endangering challenge

It is not a difficult deed to send this govt.home – Former President (English)

Of late there have been quite a number of know-it-all ‘academics’ ‘political analysts’ dollar earning civil society coming forward promoting the displacement of Buddhism enshrined in Article 9 to be replaced with a ‘secular’ constitution in Sri Lanka. They love to quote extensively how West is secular. If readers were wiser they would look for themselves & discover that a majority of Western nations are not in the least secular though they publicly profess to be so. What also needs to be reiterated that some of these professing to be secular countries have a history of less than 300 years having stolen lands from the indigenous & created a country on Christian ideology. Are those professing ‘secular’ tag for Sri Lanka ignorant of ground realities or are they simply carrying out an agenda on behalf of nations who wish to completely abolish the historical, cultural ethno-religious identity of non-Christian countries.

Britain

• The British monarch is not only the Head of State but also the head of the Anglican church,
• Queen is Supreme Governor of the Church of England and ‘Defender of the Faith’
• The National Anthem of Britain starts with ‘God save the Queen’
• The Head of State CANNOT marry a Roman Catholic
• The place of Church of England has been secured since 1707 Treaty of the Union – Church of England was founded in 1534, quite a long time before Scotland, England and Ireland came to share the same monarch in 1603
• Celebration of 5th November/Guy Fawkes night
• Senior Anglican bishops sit in the upper chamber of the Parliament by right
• Legal traditions also enable the right of Church of England bishops to attend the House of Lords.
• The Royal Coat of Arms used by the monarch contains Latin phrases meaning “God and my right” and “Shamed be he who thinks ill of it”.
• When taking oaths, the monarch places hand on Bible and pledges solemn oath to God
• In a 1649 case, an English court declared that ‘the law of England is the law of God’ and ‘the law of God is the law of England.’
• Former British PM David Cameron said ‘we are still a Christian country’,

US

• “In God We Trust” is the official motto of the United States of America
• “In God We Trust” first appeared on the two-cent piece in 1864 and has appeared on paper currency since 1957. President Dwight Eisenhower on July 30, 1956, declared “In God We Trust” must appear on American currency.
• The Declaration of Independence refers to God
• Preamble to US Constitution – In the name of the most holy and undivided Trinity”
• United States Code contained 68 mentions of “God.” 46 of these references were in shipping and environmental codes
• United States coins shall have the inscription ‘In God We Trust.’
• “An individual, except the President, elected or appointed to an office of honor or profit in the civil service or uniformed services, shall take the following oath, ‘I, …So help me God.'”
• “Each person enlisting in an armed force shall take the following oath:
• “…So help me God.'”
• “Each person enlisting in the National Guard shall sign an enlistment contract and subscribe to the following oath:
• ‘…So help me God.”
• Boy Scouts oath of allegiance to God and country…”
• “Each justice or judge of the United States shall take the following oath or affirm before performing the duties of his office: ‘I, _______, do solemnly swear (or affirm),…So help me God.'”
• I will support the Constitution of the United States, and that I will conduct myself, as an attorney and counselor of this Court, uprightly and according to law. So help me God.'”
• The applicant shall be admitted either (A) upon oral motion by a members of the bar of this court or of the Supreme Court of the United States, before a judge of this court who will administer the following oath: ‘I, ______, do solemnly swear (or affirm)…so help me God.'”
• “The President shall issue each year a proclamation designating the first Thursday in May as a National Day of Prayer on which the people of the United States may turn to God in prayer and meditation at churches, in groups, and as individuals.”
• “The Pledge of Allegiance to the Flag: ‘I pledge allegiance to the Flag of the United States of America, and to the Republic for which it stands, one Nation under God, indivisible, with liberty and justice for all.’, should be rendered by standing at attention facing the flag with the right hand over the heart.” [First effective without phrase “under God” as of June 22, 1942.
• If US is Secular why is only Christmas a Federal holiday?

Where the Constitutions of countries mention God

Australia

• Christian ideology penetrates both the legal and governmental customs
• The Constitution of Australia Bill was passed by the Imperial (British) Parliament on 5 July 1900. Sir John Downer, declared: ‘The Commonwealth of Australia will be, from its first stage, a Christian Commonwealth’.
• Sir Henry Parkes, known as ‘the Father of Australia’s Federation’, believed that Christianity comprised an ‘essential part’ of Australia’s common law. Sir Henry stated: ‘We are pre- eminently a Christian people—as our laws, our whole system of jurisprudence, our Constitution… are based upon and interwoven with our Christian belief.’
• Religion is still taught in Australia’s public schools, and the Bible is still present in every court of the land. Furthermore, prayers are conducted prior to opening proceedings at both state and federal Parliaments.
• Speaker concludes the opening proceedings with this prayer: Almighty God, we humbly beseech Thee to vouchsafe Thy blessing upon this Parliament. Direct and prosper our deliberations to the advancement of Thy glory, and the true welfare of the people of Australia.
• “Whereas the people of New South Wales, Victoria, South Australia, Queensland, and Tasmania, humbly relying on the blessing of Almighty God, have agreed to unite in one indissoluble Federal Commonwealth under the Crown … Be it therefore enacted … as follows:”

Ireland

• Irish constitution preamble has an invocation to God & Jesus

Canada

• preamble to the Canadian Charter of Rights and Freedoms also mentions God Whereas Canada is founded upon principles that recognize the supremacy of God and the rule of law”
• Royal Anthem of Canada remains ‘God Save the Queen’
• Christian holidays are generally state holidays.

Germany

• The Preamble to the Basic Law of the Federal Republic of Germany begins with the words: Aware of its responsibility before God and humankind…”
• On a legal level, the German constitution and state-level constitutions all include references to man’s responsibilities before God
• “Conscious of their responsibility before God and man, (…) the German people, in the exercise of their constituent power, have adopted this Basic Law.”
• Church Tax is collected by the State – 8% of adult income tax
• A person’s religion is recorded on his birth certificate. Upon entering school, the child’s church affiliation is declared so he can attend the appropriate religion class — Lutheran or Catholic.
• In both the German Basic Law and the regional constitutions, God is called upon in the swearing-in of the respective governments. The official oath of the members of government ends with the affirmation So help me God!”.
• German political party is referred to as Christian Democrats

Norway

• “Verdigrunnlaget forblir vår kristne og humanistiske arv.” – “Our values remain from our Christian and humanist heritage…”

Brazil

• “We, the representatives of the Brazilian People, … promulgate, under the protection of God, this CONSTITUTION OF THE FEDERATIVE REPUBLIC OF BRAZIL.”

Switzerland

• “In the name of Almighty God! The Swiss People and the Cantons (…) adopt the following Constitution”

These are the countries insisting Sri Lanka remove the place of Buddhism from its constitution. Some of these countries have hardly 300 years of history, most of these countries were created after stealing lands from the indigenous and we have a history of over 2600 years!

Co-existing with the notion of secular state is the notion of neutrality. Is neutrality possible? No person is not without bias of some form or the other. No one can be 100% neutral.

Those peddling for the secular tag are in fact using the secular slogan to promote concepts that non-secular states would find taboo…for example special status for homosexuality, gay marriage etc…while no one is stopped from being homosexual, non-secular states does not advocate open display of homosexuality but it is nothing homosexuals need to complain about since they enjoy homosexual lives privately.

No one can plug terms & concepts and expect people to comply with them. No new theories can be dropped from the sky and enforced legally forcing citizens that have been carrying centuries old customs and cultures to forget or erase. What is unfair & uncouth is that elements promoting secular changes are adopting multipronged programs to destroy cultures and value systems of countries and using the podium of media to run well-funded campaigns to claim that a country does not have any meaningful values to protect & foster and therefore the proposed secular programs should be adopted.

Therefore when groups land promoting new faiths, trying to ruin lives of children as young as 3 claiming to educate them on ‘homosexualty & lesbian’ rights, parents in Sri Lanka should not only worry but gather to refuse to allow their children to be subject to these brainwashing experiments.

Then at another end you find countries that have been more than accommodative are now up in arms against multiculturalism claiming that every rights & freedoms are being misused and abused and immigrants are not assimilating to society while they are creating ghetto areas where whites are now shunned from and have to retreat to more peaceful areas. This has given rise to fundamental Christian groups and in large measure contributed to Brexit.

We must be intelligent enough to realize that these experiments have done countries no good and a nation needs to remain linked to its ancient past, history, heritage culture, values etc. Anyone wanting to adopt foreign cultures may as well go and live in countries where those cultures are part of that countries heritage, they have no right to force them upon citizens who wish to remain tied to their roots.

Shenali D Waduge

By Palitha M Senanayake

The Report of the UN Panel of Experts, or the Darusman report, as it is popularly known continued to create its share of controversy at the recent UNHRC sessions when Yasmin Sooka, a member of this ‘Panel of experts’ tried to maintain that the actual number of civilians who perished at the last stage of the Sri Lanka conflict, that ended in May 2009, is in excess of 150,000 persons even though the UN report listed the number as a mere 40,000.

That statement alone by a ‘member in earnest’ of the Experts Panel cast an aspersion on the ‘numbers game’ the report makers are toying with, in order to conjure up their allegations at the SL forces.  The question is, if it is 150,000 why state 40,000 in the report and what about the 110, 000 persons that are not accounted for?  This is a serious situation and could any forum, leave alone an International body, entertain a report that is so flawed in its quintessence of the very number that was killed? This is not just a case of ‘give or take a thousand’ but give or take a hundred and ten thousand!!

Does this member of the Panel of Experts think that the report could just quote ‘a figure’ when what is at stake, on the one hand, is the sanctity of human lives and, on the other, the reputation of a professional and trained army that has negotiated one of the most complex humanitarian operation in the history of terrorist warfare. Ms Sooka could be making her own contribution towards that adage of Mark Twain ‘Lies, Damn Lies and Statistics!’

The real issue this Panel is now confronted with is that they have to look askance for some credible evidence in the wake of new developments on the number that is said to have been caught during the cross-fire.  Apart from the fact that the report lacks focus and in its worth in credibility, the partisan and unprofessional nature of the report could be plain to any student of world conflicts situations and purposeful laws on International War crimes. To add insult to injury Ms Yasmin Sooka has now taken over the twin roles of being the ‘opinion raiser’ and the ‘executioner’ both, when she pursued SL military offices in diplomatic postings and now at the UNHRC.  Thus, it is apparent that the interests of the members of this Panel of experts is not limited to expressing just their considered opinions.

It was in February this year that Lord Naseby, a member of the British House of Lords questioned the numbers mentioned in the UN Panel of Expert’s report stating that the ‘numbers do not add up’ when compared with the reports of The British military attaché and the US Ambassador’s report on the last stages of the conflict.  He also quoted data from the UN situation report and from expressed opinions of the University Teachers of Human Rights Jaffna, a professional body of conflict event monitors for the past 30 years. The number killed during the last stages, in all those reports hover around 7000 to 8,000 and that include the LTTE cadres in civilian attire. Thus, it was the BBC that first suggested in its news bulletin in February this year that the numbers in the UN report could well be ‘forged’.

However, the real challenge to these statistics stated in the report emanates from the fact that there had not been that many persons born and living, and now reported dead in those areas as per the official report of the Sri Lanka’s Department of Census and Statistics. Enumeration of Vital Events – 2011 (EVE 2011) is a special enumeration conducted by the department covering the entire Northern Province with the view of providing the Government of Sri Lanka with information on vital events that were not collated for 30 years in the province since the Census of Population and Housing (CPH) – 1981. The Department usually conduct its census every 10 years and similarly these censuses due in 1991 and in 2001 could not be performed due to the unstable conditions that prevailed in those provinces.  However, the primary data registers, as of necessity, had been maintained by the respective administrative officers and hence the data on vital events such as births, marriages and deaths were available for compilation.

Thus, in order to bring these two provinces in line with the rest of the country, the Department of Census & Statistics initiated a census survey mechanism in 2011 in the North and the East provinces. The EVE 2011 covered the two provinces and the information so collected was presented at Province, District, Divisional Secretariat Division, Grama Niladhari Division and Local Government Authority levels. A team of DCS technical officers provided the Training, supervision and guidance to the field enumerators. The on-field enumeration was carried out by Government school teachers of the northern province with the assistance and authority of relevant Grama Niladhari officers of the area. The EVE 2011 is a total enumeration based on Usual Residence of the respondent population and the importance of this survey compilation is that these data available at Divisional Secretariat offices were verified on a house to house basis by school teachers (Tamil) in the respective areas in collaboration with the records of the Grama Niladhari (Tamil) of each area.

The number of enumerators to be appointed at DS/AGA level was determined by the number of census blocks created for each district in the Northern Province for the Census of Population and Housing 2011. Government School Teachers attached to the Northern Province were enrolled through the Zonal Directors of Education and appointed as field enumerators. The enumerators were attached to a DS (AGA) division at his or her convenience and the coordination between the enumerators and the DS (AGA) offices were maintained through the relevant Grama Niladhari (GN) of the GN division in which the enumerator’s assigned census blocks were located. This is how the Department conduct its census surveys normally in its country-wide operations, and the data so originated is then collated to district, provincial and finally at national level. These primary data sheets are available with the department and thus any person needing verification could do so even today. Accordingly, the total population of the Northern province in 2011, including Vanni is as follows,

                                              Population             

Northern Province   total         997,754

Jaffna district                           567,229

Mannar district                           95,430

Vavuniya district                      164,852

Mullaithivu district                     66,526

Kilinochchi district                    103,717

What is noticeable here is that the Mullaithivu district that is at the centre of this controversy has a total population of only 66,526.

                                         Re-settled population       

Northern Province total              388517

Jaffna district                              158747

Mannar district                             34229

Vavuniya district                          40722

Mullaithivu district                       58114

Kilinochchi district                       96705

The above settlements are not necessarily through the IDP registers maintained by the Government but on information provided by residents on the basis of their status. Accordingly, a total of 195,541 persons claimed resettlement in the Mullaithivu. Kilinochchi and Vavuniya districts after the conflict.

What is of greater relevance now is the number of deaths and missing persons furnished by the residents to the enumerating officers and the GN

                                           Deaths (2005 – 2009)         Deaths – 2009

Northern Province total                    22,329                       11172

Jaffna district                                    10,884                         3677

Mannar district                                  1,427                          608

Vavuniya district                               2,857                        1542

Mullaithivu district                            2,716                        2019

Kilinochchi district                            4,445                        3326

This shows that the total number of persons who have died in the Northern province during the whole year of 2009, as per the information provided from each household, is 11,172 persons. The above figures show that in the Northern province 2,790 persons die during the natural course of events every year and when that number is taken out from the 11,172 deaths reported for the year 2009, the number that may have died due to the conflict could be determined as 8,382.

Then we come to the missing population numbers which had taken place either due to enlistment/conscription by the LTTE, or due to just un-traceability.

Untraceable population (2005 – 2009) Untraceable population (2009)

Northern Province total                              4,156                                     2635

Jaffna district                                              1,359                                       651

Mannar district                                              335                                       164

Vavuniya district                                           603                                       378

Mullaithivu district                                        635                                       488

Kilinochchi district                                      1224                                       954

(Source; Department of Census & Statistics report EVE – 2011)

We may add the number of missing persons as claimed by the household (but not confirmed as dead) during 2009 and the total number we reach, as probable casualties of the cross fire then is 11,017.

Therefore, the above being the number of persons who were born, lived and died in the Northern province according to the household information provided by presently living persons, collected by offices in the area and then verified by the administration offices of the area, the credibility of same is beyond question. The question now is from where did Yasmin Sooka got her 150,000 and what is the basis of the UN Panel of Expert’s report’s official declaration of 40,000 deaths? Did they kill more persons than those who ever inhabited the area, and if so, why?

It is a fact that the Tamil diaspora had been behind this war in Sri Lanka that caused so much deaths and destruction in this small country for a period of 34 years and it is their propaganda and influence that sustained this conflict for so long. Therefore, it is the duty of the Sri Lanka government to question the UN about the scale and extent of this Tamil Diaspora influence, ideologically and fiduciary, on Yasmin Sooka and her coteries of experts in the preparation of this questionable report.

RANJITH SOYSA

The USA has issued yet another ‘order’ that Sri Lanka should implement all conditions covered in the UNHRC resolution 30/1 moved against Sri Lanka’s successful war effort to defeat Tamil Tiger Terrorists .
One has to assume that the USA , the world wealthiest and the most powerful nation naturally is interested in protecting the human rights and taking punitive action against all crimes committed against humanity. Is it a fair assumption based on accurate facts? Or, is it only facade behind which many deals are done and selective actions  promoted by the USA in the name of the human rights? Is it that the USA and her allies -vote banks- in the United Nations, the UNHRC and in other international bodies make their moves in a discriminatory pattern targeting some countries and extending a nelsonian eye to many other obvious perpetrators of human rights abuses?

In keeping with the rules of the Human Rights Game, unfortunately, the international organizations such as UNHRC can be proved to collude with the narrow objectives of the nations which call the tune. If not, Sri Lanka does not warrant to be mangled with the strictures of the UNHRC resolution including the unjust and possible punishment
of the members of theour armed forces.

The following extract from an article by Lenora Forestel and Brain Wilson in Global Research magazine summarizes  ‘The holier than thou’ , the USA  record in the area of human rights.

“Since the Geneva Convention, a number of other significant international treaties addressing war and human rights have been drafted, but the United States has rejected almost all of them. Among the treaties that the United States has refused to sign are the International Convention on Civil and Political Rights (1966); the Convention on Economic, Social and Cultural Rights (1966); the Convention on the Elimination of all forms of Racial Discrimination (1966), and the American Convention on Human Rights (1965).

The United States has been particularly reluctant to sign treaties addressing the laws of war”. It has refused to sign The Declaration on the Prohibition of the Use of Thermo-Nuclear Weapons (1961); The Resolution on the Non-Use of Force in International Relations and Permanent Ban on the Use of Nuclear Weapons (1972); The Resolution on the Definition of Aggression (1974); Protocols Additional to the 1949 Geneva Convention (1977); and the Declaration on the Prohibition of Chemical Weapons(1989).1

Equally disturbing was the U.S. refusal to sign the Convention on Rights of the Child, introduced into the United Nations General assembly  on November 20, 1989 and subsequently ratified by 191 countries. The first use of atomic weapons against human beings occurred

on August 6-9 1945, when the United States incinerated the Japanese cities of Hiroshima and Nagasaki during World War II, killing an estimated 110,000 Japanese citizens and injuring another 130,000. By 1950 another 230,000 died from injuries and radiation. Earlier in 1945 two fire bombing raids on Tokyo killed 140,000 citizens and injured a million more. ” Since the world war 11 the USA had bombed nearly 23 nations.(now it is well over 27 countries)

The invasion of Iraq, Afganiztan, armed interference in Libya, Syria and well known massacres in Azzizabad and Kandahar in Afganiztan and the killings in Aby Gharib are few of the recent incidents in which the USA should investigate and offer satisfactory answers , if the UNHRC is interested.

We can never expect the UNHRC to have the  guts or any need to raise queries and pass repeated resolutions on the acts commissioned by the USA as the country  is beyond its reach!

So, we have to conclude that there are definitely double standards to measure the importance of Human Rights.

You can fool all the people all the time, if the advertising is right and the budget is big enough”

RANJITH SOYSA

Gunadasa Amarasekera

March 23, 2018, 10:30 pm

It was heartening to read Tamara Kulanayagam’s highly perceptive observations on this issue. We are beholden to her for the courage she has displayed in voicing her thoughts. ‘The island’ too could share it for giving it publicity. I understand that she is rather disheartened with the way the present government is handling the issue at Geneva, but I have not lost hope. Sarath Weerasekera and I have already forwarded our objections as to the way the High Commissioner is handling the matter.

Her in depth analysis of the causes, Tamara relating it to the 1983 Black July, and her conclusions are all encapsulated in her concluding passage which reads as follows-“My conclusion is that anti-Muslim attacks serve only Washington’s agenda, propping up its allies in a tottering yahapalana government, silencing the opposition within and outside government, dividing the people, shifting their attention away from the real issues and advancing Washington’s objective of turning Sri Lanka into a vassal state that can be utilized in its strategy of containing and rolling back China.”This is certainly the naked truth that most have failed to realize.

Tamara

These observations of hers have emboldened me to reproduce some observations I had made way back in 1986 in an essay written in Sinhala contained in the booklet-Ganaduru Madiyama. That was the time our liberal intellectuals were desperately offering their solutions to the so-called ‘ethnic problem’. There were so many discussions and seminars, one of those highly acclaimed intellectuals invited me to participate in one of those discussions. It was the deliberations at that discussion that provoked me to write that essay. Not being a political analyst or even a student of political Science but a mere writer of fiction I did not mind displaying my colossal ignorance on this issue. I fancied the role of the little child who said that the emperor was naked.

This is what I wrote in that essay.” There cannot be a greater act of self-deception than accepting Tiger Terrorism as a language problem or a problem related to ethnicity. This act of deception was the result of a well thought out plan introduced and propagated by Western Imperialists and their henchmen here. Their intention was to conceal their objective, conceal the truth and convince us that there was an ethnic problem which could be resolved through Federalism-by dividing the country in the name of Justice and Fair play to the minority Tamils and Muslims of the North and East. All other causes were ignored. Many a liberal intellectual bought it. Little did they realize the conspiracy behind it .Even if there was no conspiracy was there a rational basis for such a proposition? “By now it should be obvious that there is nothing, but a well-planned conspiracy of the Western powers to get a foothold in this country by dividing it up to achieve their so called geopolitical ambitions.

We need to avert this tragic fate awaiting our country. It does not matter, who offers a solution, how, or why as long as we are all aware of the bigger picture within which we all have to operate.

Gunadasa Amarasekera

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග

කතු වැකිය උපුටා ගැන්ම දිවයින

ජනපති පුටින් යළිත් සිය බලය තහවුරු කරගෙන ඇත. මේ ජාතිකවාදී රුසියානු ජනපතිවරයාගේ ජයග්‍රහණය ගැන මෙරට බහුතරයම සතුටට පත්වන බව අමුතුවෙන් කිවයුතු නැත. ඇත්තෙන්ම ලොව බලවත්ම රාජ්‍ය නායකයා වන්නේ ජනපති පුටින් මිස 70 හැවිරිදි ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් නොවේ. ඇමරිකානු ඔත්තු සේවා පුටින්ට එරෙහිව කුමන්ත්‍රණ දියත් කළ ද ජනපති ට්‍රම්ප් පුටින්ගේ ජයග්‍රහණය ගැන සුබ පැතුවේ රුසියානු නායකයාගේ වැදගත්කම හොඳින්ම දන්නා නිසාවෙනි. ඇමරිකාව ලොව පාලනය කළ යුගය වෙනස්‌ කළ නායකයා වන්නේ පුටින් මිස අනෙකෙක්‌ නොවේ. සිරියාවේ අර්බුදයට මැදිහත් වී අයිසිස්‌ ත්‍රස්‌තයන් සුණු විසුණු කිරීමට පුටින් ලබාදුන් අයෝමය නායකත්වය ලොව පුරා වෙසෙන ත්‍රස්‌ත විරෝධී ජනතාව සැබවින්ම අගය කරන්නකි. එදා ලෝකයම බලා සිටියේ ට්‍රම්ප් පරාජය කරමින් හිලරි ක්‌ලින්ටන් බලයට පත්වනු ඇති බවය. නමුත් ට්‍රම්ප්ගේ ජයග්‍රහණය හොඳින් දැන සිටින පුටින් ප්‍රකාශ කළේ කුමක්‌ද? ඇමරිකානු ජනතාව එරට බලවත් ව්‍යාපාරිකයන්ට ද මාධ්‍යයට ද එරෙහි නැගී සිට ඇති බවය. නමුත් ඇමරිකාවේ මෙන්ම බටහිර ලෝකයේ බලවත් මාධ්‍ය පුටින් සිව්වැනි වතාවටත් ජනපතිවීම ගැන සැක සංකා පළ කරති. මැතිවරණය දූෂිත බව ප්‍රකාශ කරති. එහෙත් මේවා සැබවින්ම කුහක ප්‍රකාශ මිස අනෙකක්‌ නොවේ. ලොව පුරාම ජාතිකවාදී රැල්ලක්‌ හමා යයි. එහි ප්‍රධානියා වන්නේ රුසියානු නායකයා පමණි.
 
 65 හැවිරිදි පුටින් එක්‌සත් රුසියා පක්‍ෂයේ නායකයාය. 1999 දී පුටින් අගමැති වන විට රුසියාව ආර්ථික වශයෙන් කුණු වූ තත්ත්වයක පැවතියේය. නමුත් දැන් රුසියාවේ තත්ත්වය කෙසේද? ජනතාව ආර්ථික අතින් ශක්‌තිමත් වී ඇත. එදා පුටින් බලයට පත්වන විට රුසියාවේ හිසරදය බවට පත්ව තිබුණේ චෙච්නියාවයි. නමුත් මේ කැරැල්ල ලෙයින් හා යකඩින් මර්දනය කර ලොවටම ආදර්ශ සපයන්ට ඔහුට හැකි විය. දැන් ඔහු රුසියානු ජාතියේ ආරක්‍ෂකයාය. අද ඔහුට විරුද්ධව නැගී සිටින්නේ බටහිර ලෝකයයි.
 
 පුටින්ගේ ජයග්‍රහණය ගැන බටහිර ලෝකයේ නායකයන් සුබපැතීමට මැලි වන්නේ ද මේ නිසාය. ඇත්තෙන්ම අද රුසියානු අවි බලය ඇමරිකාවටත් අභියෝග කළ හැකිය. එම නිසාම පුටින් ප්‍රකාශ කර සිටියේ කිසිම රටකට රුසියාව පාලනය කළ නොහැකි බවයි. ඇත්තෙන්ම රුසියාව මේ අනභිවනීය තත්ත්වයට පත් වූයේ කෙසේද? ඒ එක්‌ පුද්ගලයකුගේ පාලනය නිසාය. රුසියාවේ කිසිවකු පුටින්ට අභියෝග කරන්නේ නැත. රටක්‌ පාලනය කළ යුත්තේ තනි පුද්ගලයකු පමණි. දෙදෙනකුට රටක්‌ පාලනය කළ නොහැකිය. මේ රුසියානු උදාහරණයෙන් ලංකාව ද පාඩම් උගත යුතුය.
 
 රුසියාව ලොව බලවත්ම රාජ්‍යයක්‌ බවට පත් කිරීමට පුටින්ට හැකි වූයේ යහපාලන ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීමෙන් නම් නොවේ. ඒවා ක්‍රියාත්මක කරමින් රට ගොඩනැගිය නොහැක. රුසියාව බලවත්වීම බටහිර ලෝකයට ඉවසිය නොහැක. නමුත් අපි මේ ශ්‍රේෂ්ඨ නායකයාට සුබ පතමු.

Courtesy RT

Following a month-long 37th session in Geneva, the United Nations Human Rights Council (UNHRC) approved five ‘anti-Israel’ resolutions. One of the resolutions, titled ‘Ensuring accountability and justice for all violations of international law in the Occupied Palestinian Territory, including East Jerusalem’, condemned all violations of human rights and of international humanitarian law” against Palestinians.

Read more

The talented Ms. Haley: UN envoy sets bar for US diplomacy dangerously low

Acknowledging the widespread and unprecedented levels of destruction, death and human suffering” in the occupied territories, the UNHRC urged member states to stop selling arms to Tel Aviv.

The resolution specifically calls upon all States to promote compliance with international law” to ensure that authorities and private entities do not become involved in internationally unlawful conduct, inter alia the provision of arms to end users” which engage in serious violations of international humanitarian and/or human rights law.”

The US, which signed the biggest military agreement with Israel in September 2016, on Friday tried to protect its assets, worth $38 billion over 10 years. The agreement, which goes into effect in 2019, represents a 20 percent increase from the previous US aid deal of $3.1 billion annually. Slamming UNHRC’s anti-Israeli stance, US Ambassador to the UN Nikki Haley threatened that the US may quit the 47-member UN body.

‘We’ll no longer let US generosity be taken advantage of’: Haley hails $285mn cut to UN budget

The United States continues to evaluate our membership in the Human Rights Council. Our patience is not unlimited,”Haley declared on Friday. Today’s actions make clear that the organization lacks the credibility needed to be a true advocate for human rights.”

Haley also slammed the non-binding message contained in the other resolutions presented by the Organisation of Islamic Cooperation Council, under ‘Agenda Item 7’, which only covers Israel. Other country-specific resolutions of the day adopted by the Rights Council focused on Syria, South Sudan, Myanmar, Iran and North Korea.

View image on Twitter

US Mission to the UN

✔@USUN

Amb. Haley: When the Human Rights Council treats Israel worse than North Korea, Iran, & Syria, it is the Council itself that is foolish and unworthy of its name…Today’s actions make clear that the organization lacks the credibility needed to be a true advocate for human rights.

Four other Israel-related decisions which the UNHRC passed on Friday included a resolution which calls on Tel Aviv to withdraw from the Golan Heights, while another sought Palestinian self-determination along the 1967 borders. The fourth resolution condemned Israeli settlements, while the final document slammed Tel Aviv for human rights abuses against the Palestinians.

Read more

US reviewing role in UN Human Rights Council over ‘obsession with Israel’

All of the resolutions denounced the policies which Washington has been increasingly neglecting, and tacitly supporting, under the Donald Trump administration. Haley has called the council’s actions foolish” and grossly biased” against Israel.

When the Human Rights Council treats Israel worse than North Korea, Iran, and Syria, it is the Council itself that is foolish and unworthy of its name,” Haley said in the statement. It is time for the countries who know better to demand changes. Many countries agree that the Council’s agenda is grossly biased against Israel, but too few are willing to fight it.”

This is not the first time that the US envoy defended Israel’s position at the UN. In December, Haley noted that the UN remains a hostile place for the State of Israel” wondering why Israel would choose to remain in the UN given that body’s clear antipathy towards the Jewish state.” She has also defended Trump’s December 6 decision to recognize Jerusalem as the capital of Israel and criticized the failure of the previous administration to veto December 2016’s Security Council Resolution 2334, condemning Israeli settlements.

Think your friends would be interested? Share this story!

By Lucien Rajakarunanayake Courtesy The Island

March 23, 2018, 10:27 pm
Some politicians own only a push bicycle when they come to politics, but later obtain Benz cars. Don’t think of becoming such politicians.- Prime Minister Ranil Wickremesinghe.

This was the Prime Minister’s advice to the newly elected UNP members of the Colombo Municipal Council. Looks like he wants them to remain bicycle politicians, and not come anywhere near the privileged politicos of parliament.

Ranil W is one who knows the ride in politics. He is one who did not begin politics on a bicycle. He always had a car, long before coming to the vote game from Biyagama, and proceeding to Colombo West. He is part of the car-owning ‘politocracy’ of this country, and must never be thought of as a bicycle owner who rode to big car politics.

But his message to the new UNP councilors gives the impression that he does not want any of them to rise to, or reach the level of Members of Parliament – the Diyawanna Theatre is certainly not their playhouse.

Isn’t it strange that Ranil W should have such contempt for the Benz (Jaguar. BMW, or even Rolls Royce) politicians? It is his government that has proposed and passed so many Supplementary Estimates for the import of luxury cars for MPs – of whatever category – whether Cabinet, State or Deputy Ministers or just plain MPs. Has the PM ever made any criticism of the vehicles that are provided – duty-free, too – to his parliamentary colleagues? Never.

In fact, it was PM Ranil who even proposed the payment of R. 100,000 per month to every MP being the cost of managing their electorate offices. No one had raised questions about the cost of such offices, and one does not know how such expenses are explained.

Ranil has made it clear that he is all for the stuff of parliamentary privilege, when such privilege is for the financial benefit and the travelling comfort of its members. Let’s not forget that it was a Cabinet Minister elected by the UNFront who said that luxury cars are needed by MPs to visit their electorates.

The PMs advise to newly elected councillors of local bodies has only warned them against rising from a bicycle to a Benz. He has not warned them about the many other profitable aspects of politics today. What about commissions, what about crooked promotions, what about misusing the finances of local bodies, what about dirty profiteering?

Of course, Ranil has told the new councillors to play their part in keeping the city clean, ensure removal of garbage, and also fight Dengue. Very valuable advise no doubt, but will they really do any of this if they are to remain as Bicycle Councillors, and don’t have a chance to move up to a car or two (if not a Benz or two), from the profits that come their way through public service? We are talking about a world of licenses and permits in local administration, where commissions and other payoffs are part of the crooked operations.

Ranil W has a record of 40 years in parliamentary politics, having his fourth term as Prime Minister. He is obviously a master of the crooked game of politics that is the stuff of governance today. It is possible that his cautioning against Bicycle to Benz Politics had something to do with the No Confidence Motion about his record as PM.

He certainly could not take the risk of antagonizing the UNP and other pro-UNP politicos who are expected to vote for him, and against the NCM. He must know that most of them are Benz and other luxury vehicle politicos, and hardly any with bicycle beginnings. He must give them the assurance of always supporting the privileges of legislative corruption.

In confining this advice to the new local councillors, he would also have thought of not hurting the luxury vehicle and other occupational crookedness of those from the Joint Opposition and SLFP, who are for the NCM against him. He can’t be so foolish as to hurt the corrupt politicos of the last regime, who were so well protected by the UNP’s former Minister of Justice and former Minister of Law and Order. Let’s wait and see what the present L & O Minister would do.

Ranil is the man of the Bicycle Moment in politics. He will have nothing to say of the Treasury Bond Scam or Arjuna Mahendran. Those are far beyond the politics of the Benz. He is planning his own PM’s luxury car ride to defeat the NCM against him, to the cheers of the bicycle riding, green shirt masses. Much reduced by Pohottuva, but very much bigger than the Blue shirt supporters of his Presidential rival.

He must be singing that lovely old Sinhala song –Bicycaley, Bicycaley….duppath apage Bicycaley!

By Shamindra Ferdinando Courtesy The Island

The Tamil National Alliance (TNA) and the UK based Global Tamil Forum (GTF) claimed that they had received assurances from the US and Norway to guarantee the full implementation of Geneva resolution 30/1 co-sponsored by Sri Lanka in Oct 2015 and the subsequent Resolution 34/1.

Geneva Resolution among other mechanisms to address accountability and transitional justice specifically calls for the establishment of war crimes court with foreign judges, including those from the Commonwealth.

GTF spokesman Suren Surendiran, who had been a member of the joint TNA-GTF delegation told The Island that the mission discussed ways and means to ensure a time-bound implementation plan for two Resolutions and the requirement for UNHRC monitoring and oversight over Sri Lanka beyond March 2019. Resolution 34/1 covers the period up to March 2019.

Delegation comprised Jaffna District MP and TNA spokesman M. A. Sumanthiran, GTF President Rev. Father S. J. Emmanuel now resident in Sri Lanka, United States Tamil Political Action Council (USTPAC), Canadian Tamil Congress (CTC), Norwegian Tamil Forum (NTF), Australian and the United Kingdom organizations.

The TNA with 16 member parliamentary group is the official Opposition in the Lankan parliament.

The joint delegation held talks with UN, US and Norwegian officials in the US parallel to 37 sessions of the United Nations Human Rights Council (UNHRC). The sessions concluded yesterday (March 23).

In response to The Island query, why did they want UN oversight and monitoring of Sri Lanka even beyond 2019, Surendiran said that in case the current government couldn’t fully implement the 2015 pledges, continuous international oversight was needed on this government or any future administration. Surendiran insisted on constant watch until the full implementation of the 2015 Resolution.

The GTF said they were able to secure key appointments with what it called the relevant highest levels of authority at the UN, US Administration and Norway. Interestingly among those who had met the joint delegation was Norwegian Permanent Representative to the UN Tore Hattrem, wartime Norwegian Ambassador in Colombo.

The delegation has received Hattrem’s assurance to share their concerns with Oslo as well as Norwegian Mission in Geneva as regards time-bound implementation plan with benchmarks. Prabhakaran quit Norway mediated talks between the LTTE and Sri Lanka in April 2003. Eelam War IV erupted in Aug 2006. The previous government brought the war to a successful conclusion in May 2009.

The GTF said that the visit was all part of GTF-TNA continued engagement with Sri Lanka as well as the international community to ensure the current dispensation fully implemented the 2015 Resolution. They undertook the visit to the US against the backdrop of Washington yet to appoint an Ambassador to its Geneva mission.

In addition to Geneva process, discussions had covered law and order situation against the backdrop of recent violence directed at the Muslim community in Ampara and Kandy districts and the new constitution making process.

The delegation had met United Nations Under Secretary General for Political Affairs Jeffrey Feltman and Director for Asia and Pacific Division Ms Mari Yamashita at the main UN building in New York.

Deputy US Permanent Representative to the UN, Ambassador Kelley E Currie, who is also the Representative to the United Nations Economic and Social Council, met the delegates at the US Mission at the UN Plaza, 1st Avenue. Ambassador Currie has reiterated US commitment for the full implementation of Resolution 30/1 and promised to discuss points of concern with the missions in Geneva and in Colombo.

The GTF said that Ambassador Alice J Wells, Principal Deputy Assistant Secretary for South and Central Asia had promised to take up their concerns with US missions in Geneva and Colombo.

The delegation also had the privilege to meet with the Senior Republican Congressman Bill Johnson and senior staff of the Foreign Relations Committee at the Capitol Hill.

Courtesy Ceylon Today

President Maithripala Sirisena received a warm welcome extended by Emperor Akihito and Empress Michiko in the land of the rising sun at the Imperial Palace in Tokyo. Later, the two Leaders held bilateral talks following which they toured the Imperial Palace, taking in the sights.

Though the season of Cherry blossoms has begun as the spring has started, President Sirisena like many other heartbroken tourists did not get a chance to witness the beauty as the full bloom of Cherry blossoms will happen around April in Tokyo.

However, the Emperor and Empress did not disappoint their guest as they escorted President Sirisena and First Lady Jayanthi Sirisena to the garden of the palace and showed a tree full of red cherry-blossoms.

It is from Thailand. Hence the red colour blossoms,” Emperor Akihito offered an explanation.

State of Emergency
Meanwhile, President Sirisena and Prime Minister Ranil Wickremesinghe are expected to sit together and decide whether they should seek Parliament’s approval to extend the State of Emergency for another period with security forces alleged to have demanded to do so.

Following requests made to the Government, by the security and intelligence network of the country, to refrain from lifting the State of Emergency until the conclusion of investigations into the recent communal clashes in the Kandy District, the Prime Minister on Thursday informed the security heads that he would convey their request to the President once he returned to the island after his tour of Japan.

This request had been made by the security network to Premier Wickremesinghe during the Security Council meeting.

The security heads had informed him that already 70 per cent of the inquiries into the incidents had been completed.

However, the State of Emergency promulgated by the President just before leaving the country to undertake an official visit to New Delhi and then to Japan will automatically lapse unless extended with the approval of Parliament on Tuesday (20).

Prime Minister Wickremesinghe stated that one of the key reasons for the defeat suffered by the Government, at the 10 February Local Government Polls, was its inability to prevent the rising cost of living.

The Premier was speaking at the Damunupola temple in Kegalle on 15 March.
Referring to the recent unwarranted incidents that erupted in the Digana and Teldeniya areas in Kandy, he noted that when the trust among different ethnic and religious groups erodes systematically, then it automatically can have ripple effects on the smooth running of the Government as well.

Now, we must strive to rectify the situation though it may not be easy to begin with. We must study the reasons behind the eruption of such clashes and attempt to prevent them from recurring. As Sinhalese Buddhists, we should all remember to work with people who follow other faiths. As a Sinhala Buddhist nation, we must remember that it is our duty to work with such people without attempting to discriminate against them.”

Elsewhere he added that there are still many shortcomings that could be seen at the village level throughout the country.

Scores of youths and elders still seek better jobs and poverty is still prevalent. During the first two-year period, we had to grapple with many issues such as the paying of loans taken by the previous regime. But, the people did not have enough patience with it and we saw the result at the recent elections. There was also a fertilizer shortage. We failed to grasp the heartbeat of the people as a Government and this is a lesson that we must learn ahead of contesting future polls. We intend to bring down many investors to the country after the Sinhala-Tamil New Year and during that time we also intend to provide essential items at concessionary rates. Subsequently, we hope to develop the hotels, ports and airports. Hence by 2020, I am confident the people will be able to reap the benefits of these development projects.”

No- faith in PM
With the Joint Opposition all set to hand over their much awaited No-confidence Motion against Prime Minister Ranil Wickremesinghe and his Government to Speaker Karu Jayasuriya, on Tuesday (20), at least 36 Sri Lanka Freedom Party (SLFP) Parliamentarians including ministers, have signed another letter to be handed over to the President simultaneously.

A top SLFP Cabinet Minister told Ceylon Today that they are planning to hand over the letter to President Maithripala Sirisena early in the week.

We are enthusiastically engaged in gathering signatures for this letter, in which we have mentioned that we have no confidence in or desire to work with the incumbent Prime Minister due to a number of reasons. Therefore, we will inform President Sirisena, in writing, that we will be compelled to vote in favour of the No-confidence Motion, submitted by the Joint Opposition, in Parliament,” he added.

Meanwhile, the Joint Opposition will take a final decision on handing over the draft No-confidence Motion to the Speaker, following its Parliamentary Group Meeting chaired by former President Mahinda Rajapaksa on Tuesday morning.

We have already gathered more than the required number of signatures and only 20 signatures are needed for the motion to be accepted by the Speaker. Several SLFP and UNP Parliamentarians have also expressed their support to us. However, the final decision on when to hand over the motion and the type of the division we are going to call for, will be taken at the group meeting,” a JO Parliamentarian said, while indicating that the Joint Opposition will most probably call for a secret ballot on the No-confidence Motion thus, enabling UNP Parliamentarians to cast their vote independently.

The United National Party (UNP) group, that is seeking party reforms, including a change in Party’s leadership, said they will only take a decision on the No-confidence Motion once it is presented in Parliament.

It is still premature to take a decision on the matter, as the motion has not been submitted to the Speaker as yet. We will have to look at the points in the motion and then decide whether they are reasonable or not, before taking a final decision on voting in favour or against,” a State Minister in the group said.

Meanwhile, the Janatha Vimukthi Peramuna (JVP) appear to be in a fix with not being able to support something spearheaded by the Rajapaksa-led group but not being able to say no to something that would speak about the Treasury bond scam.

Hence, they seem to have adopted a defensive line by stating they will take a final decision on the matter after studying the content of the No-confidence Motion. It is likely that the JVP will abstain from voting unless a secret vote was called.
The Tamil National Alliance also said to have not reached a consensus on the matter with the party being divided into two camps-one in favour of the motion and the other against.

Counter plan
Meanwhile, in what appears like an attempt to garner the support of the UNP Parliamentarians and to douse heating opposition against its leader, Minister Sagala Ratnayaka on Friday evening announced the new office bearers of the party will be appointed before 31 March 2018.

According to party sources, Party General Secretary Minister Kabir Hashim will most probably get replaced while an interim leader will be appointed for a certain period.

However, sources also claimed there are plans to propose an amendment to the Constitution to repeal Executive Presidency. The proposal most probably would be forwarded by the JVP who strongly believe that there should not be another presidential election in the country. The JVP politburo as well as the UNP group has discussed the matter as President Sirisena in his 2015 Presidential Election campaign had pledged to abolish the Executive Presidency.

MR to back Maithri
Former President and Kurunegala District MP Mahinda Rajapaksa who met Colombo based-foreign journalists and the members of the Foreign Correspondents Association at his official residence at Wijerama Mawatha Colombo 7 has said that they (Joint Opposition/Sri Lanka Podujana Peramuna) have no problem in wholeheartedly supporting President Sirisena in the event, the latter sets up an SLFP Prime Minister-led government.

Suni Perera

Has The Lankan Administration not learned their lessons  from the past one wonders?

Indeed !  being pushed to limitations may be an issue  in a country where emotions run high on racial issues but what transpired recently on the Sinhala – Muslim conflagaration seems to have been a rank breakdown on the part of the Government to maintain Law and Order as the Sinhalese as usual went on their rampages causing much world alarm where many reckon it could have been prevented rather than fires being fomented from various quarters of the Sinhala Community regardless of its justifiability. And to add to the chagrin all of it went on under the watchful albeit indifferent eye of law enforcement which seems shameful and the ursurping of democratic rights of Sri Lankans regardless of their ethnicity – in this case the Muslim community of Sri Lanka.

A very appropriate media quote speaks much for the reality of it all with no compunctions.

“People have had their livelihoods, their memories, their very way of life, burnt to ashes.

When did we foster such apathy in our country? How could we begin to care so little for people who are conceivably only a three-hour car drive away from us? How could anyone who has ever made friends with a Muslim, studied with a Muslim, or taken the time to not eat in front of a Muslim who is fasting, not find the courage and the integrity to stand up for them, when their world seems to be catching fire?

The Muslims have lived in our country for longer than racism has been institutionalized in our culture.

Yet, what is seen is a desire to sweep everything that has happened under the rug, and continue on with our lives in the ‘normalcy’ we were in for time imemorial

We cannot begin to make a single thing different if we do not try to act against those root causes of extremism in our country. Racism does nothing for us. It simply provides an inexhaustible outlet for our frustration, again and again. We cannot give into a herd mentality, and that begins with each of us. If social media is the price of self-awareness, then please, charge its taxes. Maybe that will make us notice.” end quote.

It has to be undeniably observed that such aberrations and miscarriages of justice as what it tantamounts to were never seen to such intensity by any previous administration and it seems apathetic that the present Government was inefficient in handling the situation and bringing it under control where hopefully this will not happen in the future as it would be a poor reflection on those who carry out justice in the land where the affected  need to be adequately compensated for.

Has the Nation and her people forgotten the horrors of four decades past and the attrocities which must be remembered as testimony where it was intolerance and mismanagement that caused the greatest harm and good management  and forceful resolve which eventually quelled and solved the related isues bringing peace to a turbulent Nation.

Sri Lanka can ill afford to be tested on an issue which almost destroyed the Nation previously and need to rebuild her resources towards maintaining stability and national security where the role the Administration plays is unquestionable towards the well being of all Sri Lankans and the prevention of the Nation becoming the laughing stock of the world at large!

පාලිත ආරියරත්න

බෞද්ධයන් උදෙසාම පෙනී සිටින රුපවාහිණි නාලිකා වැඩසටහන් වල දැන් දැන් පන්සල් දියුණු කිරීමෙන් අන්න්‍යාගමිකකරණය නැවැත්විය හැකි යන තේමාව යටතේ විවිධ චලනමය හා හඬ ඇතුලත් වැඩසටහන් ප්‍රසිද්ධ කරමින් සිටි.මොවුන්ගේ මතයනම් සැදැවත් දායකයන් විශාල ප්‍රමාණයක් ඇත්ත කතා කිරීම පසෙකලා(වැරැද්ද නිවැරදි නොකොට ) නැත්තක් ඇතිකිරීම (දියුණුව තුලින් පමණක් )තුලින් බුදුදහම මෙලොවින් තුරන් කිරීමට මාන බලන දෙවෙනි වතිකානු සම්මේලනයෙන්(1962-1965) දියත් වුන ලෝක ආගමික මිෂනාරි කුමන්ත්‍රණය වැළැක්විය හැකි බවය.

ප්‍රචාරක මාධ්‍යන් උපයෝගී කොටගෙන ආගමික කුමන්ත්‍රණ කරුවන් නිතැතින්ම සිංහල බෞද්ධයන්ගෙන්(අපෙන්)අපේක්ෂා කරන ගොන් නිහඬ තාවය තවත් මර උගුලක් වන පන්සල් දියුණු කිරීමෙන් අන්න්‍යාගමිකකරණය වැලක්විය හැකි යන මාධ්‍ය මර උගුලට හිර කිරීම, බුදුදහම දිවි හිමියෙන් රැකිමේලා ඇති අප සතු උදාර කටයුත්ත අමතක කොට මුදල් මතින් හෝ පන්සල කොන්ක්‍රීට් මගින් ගොඩනගා එහි ධර්මයට ලැදි නමුත් අනාගත අප දු පුතනුවන් උදෙසා දිවි හිමියෙන් ධර්මය ආරක්ෂා නොකරන තම නිවන පමණක් අරමුණු කොටගත් තම ජාතික යුතුකම බැහැර කොට  (වගකීම් පැහැර හැර)ඉතා පහාසුවෙන් නිවන් දැකීමට (දියුණුවූ පන්සල තුල සිට ) උත්සහා කරන කණ්ඩායම් ඇති කිරීම බරපතල පාප ක්‍රියාවකි.එසේම එය බුදුදහමේ මළගම සකස් කරනවුවන්ට අත්වැල් ද ඇල්ලිමකි එසේම එය තව දුරටත් බුද්ධිමත් දායකයන් සන්තාපයට පත් කරන ද කටයුත්තකි.

අප කවුරුත් හොදින් දන්නා බලන්ගොඩ ආනන්ද නායක ස්වාමින්වහන්සේගේ ප්‍රධාන ශිෂ්ශ්‍යකු ද මිෂනාරි ගැටවලට අසුවි පුජකයෙකු වූ සිද්ධිය
මේ ලඳ බොළද රුපවාහිණි මාධ්‍ය වේදීන් නොදන්නවා ඇති.

”පන්සල කොළ අතු කැබැල්ලකින් වටවූ කුඩා කුටියක් වූවද සැබැ නිර්මල ධර්මය එහි වැඩසිටින භික්ෂුන් වහන්සේලාගෙන් දායකයන්ට ශ්‍රවනය කල හැකිනම් හා ධර්මය අප කෙහෙරෙහි වටහා දීමට සමත් ධර්මධර, විනයධර භික්ෂුන් වහන්සේලා වැඩසිටීනම් එය ඉතා දියුණු පන්සලක් බව සිංහල බෞද්ධයන්ගේ මතයයි. බටහිරයන්ගේ දියුණුව හා අපේ දියුණුව අහසට පොලොව සේ අන්ත දෙකකට සදා වෙන්ව පවතී”.

විවිධ රුපවාහිණි නාලිකාවල විවිධ වැඩසටහන් කරවන මාධ්‍යවේදීන් කියාගන්නා පිරිස් වර්තමානයේ උලුප්පා දක්වන්නේ තමන්ගේ ආගම පාඩුවේ අදහාගෙන ජීවත්වීම සහ ගමේ පන්සල දියුණු කිරීම (කොන්ක්‍රීට් මගින්)සැබෑ බෞද්ධ කමක් හැටියටයි. එහෙත් ඔවුන් නොදන්නා කාරණයනම් ඉතාමත් දියුණු යැයි(ඔවුන් විසින්)කියන පන්සල් අවට ගම්මානවල් වල වැඩිපුර ප්‍රතිශතයක් වශයෙන් අන්න්‍යාගමිකකරණය සිදුවෙන බවය.

ඊට ප්‍රධානම හේතුවනම් මිෂනාරීන්ගේ වැඩිම ඇස ගැසෙන්නේ මෙම ප්‍රසිද්ධ හෝ දියුණුයි කියන පන්සලය. කුමන පචයක් හෝ බොරුවක් හෝ බේගලයක් ඇද බා දෙවියන් අමුතුවෙන් හෝ මවා පෙන්නා ආගමට හැරවීමට බැරි තැන මුදල් හෝ කාන්තාවන් හෝ ලබා දී ප්‍රසිද්ධ හෝ දියුණු පන්සලේ සිටින ලොකුම උපාසක තැන හෝ නැතොත් එහි වැඩසිටින භික්ෂුන් වහන්සේ කෙනෙකු හෝ ඩෑහෑ ගන්නේ ප්‍රචාරක වාසි තකා බැවිනි.

පන්සලේ ආරක්ෂාව නොව (සිවුවනක් පිරිස ගේ ) දියුණුවේ කෙලවර පතන මාධ්‍ය වේදීයානෙණි, භය නොවී, අලස, නොවී වැරැද්ද නිවැරදි කිරීමට අවස්ස්‍ය දැනුම ලබාදීමට ඔබගේ වටිනා ගුවන් කාලය යොමු කරන්න. 

රට වටින් ඇසෙන දියුණුවේ ශබ්දයට කොයි විටෙක නැතිවෙදොයි අප නොදනිමු. එයට නොරැවටෙන්න. 

බුදුදහමේ මළගම සැලසුම් කිරීමට විශාල මුදල් සම්භාරයක් ලෝක මට්ටමින් පුජකයන් හා මිෂනාරීන් වියදම් කරයි. එබැවින් පන්සල දියුණු වුවද,නැතිවුවද එය රැක ගැනීම අපේ යුතුකමකි. බොළඳ අදහස් පැහැර හැර විශේෂයෙන් අප ළමා පරපුර නොමග නොයවා අතීත මුතුන් මිත්තන් උඩනොබලා ඉඳ,දිවි පුදා සටන් කොට රැකගත් නිර්මල බුදුදහමද සිහල රට දැය රැකගැනීමට අවස්ස්‍ය චිත්ත ෛධර්ය ඇතිවෙන ආකාරයේ නිරමාණ කෙරෙහි ඔබගේ අවධානය යොමුකරන්න.

මිගේට්ටුවත්තේ ගුණානන්ද හිමි , අනගාරික ධර්මපාල,සෝම හිමි වැනි උදාර ගිහි පැවිදි උතුමන්ලා රාශියක් දිවා රැ වෙහස මහන්සිවී අද ඔබ රුපවාහිණි නාලිකා තුල සිට ප්‍රචාරය කරන බණ රැක දී තිබේ.(එය හොදින් මතක තබාගන්න) විටෙක ජිවිත තර්ජනද පසෙකලා අන්න්‍යාගමිකකරණය තර්ජන ගැන තතු පවසන ඔබවැනීම මාධ්‍යවේදීන් හැල්ලු කිරීම. අන්න්‍යාගමිකකරණය ගැන සඳහන් තොරතුරු එළිදැක්වීම අශික්කිත  හෝ වැරදි ක්‍රියාවන්වශයෙන් වියන්ගයෙන්  පැවසීම හරියට එක් කුසේ උපන් සහෝදරයෙකු මරා දැමීමට වඩා බරපතල අපරාධයකි.

ඔබ වැනි මාධ්‍යවේදීන් ගැන තෙවනි ඇසකින් බැලීමට කාලය පැමිණ ඇති බව අප බෞද්ධ සමාජයට පතුරුවන්නෙමු ….

පාලිත ආරියරත්න