ජනිත සෙනෙවිරත්න උපුටා ගැන්ම දිවයින

අද රටේ සිදුවෙමින් පවතින්නේ කුමක්‌දැයි යන ප්‍රශ්නය බොහෝදෙනා අසති. ඒ ප්‍රශ්නයට නිසි පිළිතුරක්‌ දිය නොහැකි තරමට රටේ ඇත්තේ සංකීර්ණ තත්ත්වයකි. ජනාධිපතිවරයා සහ අගමැතිවරයා හැරුණුවිට බොහෝ ඇමැතිවරුන් කිසිදු වැඩක්‌ කරනු නොපෙනේ. රටක්‌ දුවවන්නට ජනාධිපතිවරයාගේ උත්සාහය පමණක්‌ මදිය. ඒ සඳහා සමස්‌ත ඇමැති මණ්‌ඩලයේම පාර්ලිමේන්තුවේම සහයෝගය අවශ්‍යවේ.

කුණු කන්ද නාය ගියද විශාල පිරිසක්‌ එයින් මියගියද තවමත් ආණ්‌ඩුවට ඒ සඳහා නිසි විසඳුමක්‌ ලබාදෙන්නට නොහැකි වී තිබේ. රටේ සෑම දෙසින් ම පෙනෙන්නේ වැඩ වර්ජන හා විරෝධතා ව්‍යාපාරයන්ය. මෙවර ඉන්ධන සේවක වැඩ වර්ජනයේදී එය පැහැදිලිවම දක්‌නට ලැබුණි. ඊට විසඳුම ලෙස ආණ්‌ඩුව ඇමැති සරත් ෆොන්සේකා මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් විශේෂ ඒකකයක්‌ ස්‌ථාපිත කරන්නට යන බව පැවසේ.

ප්‍රාදේශීය සංවර්ධන ඇමැති ධුරයෙන් ඉල්ලා අස්‌වී යුද හමුදාපතිකම හෝ සියලු ආරක්‌ෂක අංශවල නායකත්වය බාර ගන්නැයි පසුගියදා පැවති කැබිනට්‌ මණ්‌ඩලයේදී ජනාධිපතිවරයා විසින් සරත් ෆොන්සේකා මහතාගෙන් ඉල්ලා සිටි බව ඇමැති රාජිත සේනාරත්න මහතා පවසා තිබේ.

අද වන විට රටේ ඇතිවී තිබෙන උද්ඝෝෂණ රැල්ල පාලනය කිරීම සඳහා මෙම යෝජනාව කළ බවත් ප්‍රමාණවත් බලයක්‌ සහිතව දෙන්නේ නම් තමන් ඊට සූදානම් බව ඇමැති ෆොන්සේකා ප්‍රකාශ කළ බවද රාජිත ඇමැතිවරයා වැඩි දුරටත් පවසා තිබේ.

කෙසේ වෙතත් මෙම ප්‍රකාශය ප්‍රතික්‌ෂේප කරන ඇමැති සරත් ෆොන්සේකා පවසන්නේ ජනාධිපතිවරයා තමනට එවන් යෝජනාවක්‌ කැබිනට්‌ මණ්‌ඩලයේදී නොකළ බවයි.

නමුත් අත්‍යවශ්‍ය සේවාවන් හදිසි අවස්‌ථාවකදී පවත්වා ගෙනයාම හා කළමනාකරණය කිරීම සංවිධානයක්‌ පිහිටුවා එය තමන් යටතට පත් කිරීමට යෝජනා කළ බවද කී ඔහු එය බාර ගැනීමට තමන් සූදානම් බවද ෆොන්සේකා මහතා පවසයි.

කෙසේ වෙතත් වැඩවර්ජන හා වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාමාර්ග අඩපන කරන්නට ආණ්‌ඩුව සරත් ෆොන්සේකා යොදාගන්නට තීරණය කිරීම මෙරට වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාකාරිකයන් තුළ දැනටමත් තිගැස්‌මක්‌ ඇතිකර තිබේ. විශේෂයෙන්ම සරත් ෆොන්සේකා එල්.ටී.ටී.ඊ.ය මර්දනය කළ ආකාරයට වෘත්තීය සමිති මර්දනයට උත්සහ ගතහොත් එය ෆොන්සේකා මහතාට මෙන්ම ආණ්‌ඩුවටද කිසිදා නිවැරදි කළ නොහැකි වරදක්‌ වනු ඇත. මානව හිමිකම් ගැන සපත කර බලයට පැමිණි රජයක්‌ මේ ආකාරයට වෘත්තීය සමිති මර්දනයට උත්සාහ ගන්නේ නම් එය බරපතළ තත්ත්වයකි. රටේ ජනතාවගේ ප්‍රශ්න වලට වැඩකරන ජනතාවගේ ප්‍රශ්න වලට වෘත්තීය සමිති ඉල්ලීම්වලට කන්දෙන්නට විසඳුම් දෙන්නට නොහැකි නම් රටකට ආණ්‌ඩුවක්‌ අවශ්‍ය නැත. අද අපේ රටේ සුපිරිම පැලැන්තිය දේශපාලනඥයන්ය. එනම් මැති ඇමැතිවරුන්ය. මේ අය අද රටේ ජනතාව වෙනුවෙන් කරන්නේ කුමක්‌ද යන්න ජනතාවට ගැටලුවකි. අපේ රටේ අද Rජු හා වක්‍ර බදු රාශියක්‌ ක්‍රියාත්මකය. මේ බදු නිසා බඩුමිල ජනතාවට දරාගන්නට පවා අසීරුය.මේ රටේ ජනතාවට අසීමිත ලෙස බදු පනවා එකතු කරගන්නා බදු මුදලින් අද පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරු සුර සැප විඳිති. රටේ ජනතාව දහදුක්‌ විඳිද්දී මැති ඇමැතිවරු කෝටි ගණන් වටිනා නවීන වාහන තරගයට මෙන් මිලදී ගනිති. වැටුප් හා දීමනා අතිවිශාලය. අපේ රටේ පාර්ලිමේන්තුව හා ඇමැති මණ්‌ඩලය නඩත්තු කරන්නට වැය වන මුදලෙන් නිසි සේවාවක්‌ සිදුවෙනවාද යන්න දැන්වත් රටේ ජනතාව සිතා බැලිය යුතුය. අද මැති ඇමැතිවරුන් අසනීප වලට බෙහෙත් ගන්නට යන්නේ සිංගප්පූරුවට හෝ වෙනත් විදේශ රටකටය. ඒ කියන්නේ රටේ සෞඛ්‍ය සේවාව ගැන ඇමැතිවරුන්ට නිසි විශ්වාසයක්‌ නොමැත. රටේ උසස්‌ අධ්‍යාපන ඇමැති කතා කරන්නේ පුද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල විවෘත කරන්නටය. ඇමැතිවරුන්ගේ දරුවන් බොහෝවිට අධ්‍යාපනය ලබන්නේ විදේශ විශ්වවිද්‍යාලවලය.

අද මැති ඇමැතිවරුන්ට රට ගැන තේරෙන්නේ නැති තරම්ය. ඒ ඔවුන් සාමාන්‍ය ජනතාවගෙන් සැබෑ ලෝකයෙන් ඈත නිසාය. රටේ සාමාන්‍ය ජනතාව විඳින දුක තේරෙන්නට නම් මේ මැති ඇමැතිවරුන් සාමාන්‍ය ජීවිතයට හුරුකළ යුතුය. මොවුන්ට පොදු ප්‍රවාහන සේවා භාවිත කරන්නට බල කළ යුතුය.එසේ නැතිනම් ආරක්‌ෂක භටයන් නොමැතිව තමන්ම තම වාහනය පදවාගෙන මහමග ගමන් කරන්නට යොමුකළ යුතුය. සාමාන්‍ය ජනතාව මෙන් රජයේ රෝහල්වල පෝලිමේ ගොස්‌ බෙහෙත් ගන්නට, සාමාන්‍ය කඩේකින් කෑම කන්නට, සාමාන්‍ය පාසලකට සාමාන්‍ය රටේ නීතිය යටතේ තම දරුවන් ඇතුල් කරන්නට යොමු කළ යුතුය. එවිට මේ මැති ඇමැතිවරුන්ට රටේ සාමාන්‍ය ජනතාව විඳින දුක යම් තරමින් වත් තේරුම් යනු ඇත. එවිට ඔවුන් පාර්ලිමේන්තුව තුළ ජනතාවගේ ප්‍රශ්න කතාකරනු ඇත. ජනතාවගේ ප්‍රශ්න එවිට ඔවුන්ට තේරුම් යනු ඇත. වහාම මේ තත්ත්වය රට තුළ ඇති නොකළහොත් රටේ ජනතාව වැඩිකල් නොගොස්‌ මේ දේශපාලන මාµsයාවට එරෙහිව වීදි බසිනු ඇත. අද රටේ මැති ඇමැතිවරුන් සිදුකරනු ලබන කාර්යයන් බොහොමයක්‌ මීට වඩා පහසුවෙන් අඩුවියදමින් කර ගන්නට අදාළ කාර්යය කළමනාකරණ සේවා සමාගමකට පැවරීම සුදුසු බව සිතන්නට තරම් රටේ ජනතාව තුළ දේශපාලනඥයන් පිළිබඳ ආකල්ප බිඳ වැටී ඇත.

අද ලොව පුරා පැතිර යන්නේ දේශපාලනඥයන් නොවන පිරිස්‌ විවිධ රටවල පාලකයන් ලෙස තෝරා ගැනීමය. ප්‍රංශ ජනාධිපතිවරණයේදී එය පැහැදිලිවම දක්‌නට ලැබුණි. එම ජනාධිපතිවරණය එරටට පමණක්‌ නොව යුරෝපයේ සහ බටහිර දේශපාලනයේ අනාගතයට බලපාන වැදගත් සාධකයකි. ජනාධිපතිවරණ පළමු වටයේ ඡන්ද විමසුම පැවැති අතර ඒ සඳහා තරග කළ අපේක්‌ෂකයන් එකොළොස්‌ දෙනෙකු අතරින් දෙදෙනෙක්‌ ජනාධිපතිවරණ අවසන් වටය සඳහා තේරී පත් වූහ.

ඒ අනුව මධ්‍යස්‌ථ මතධාරී එම්මානුවෙල් මැක්‍රෝන් සහ අන්ත දක්‌ෂිණාංශික නායිකා මරීන් ලඡ්පෙන් ජනාධිපතිවරණ අවසන් වටය සඳහා තරග කිරීමට නියමිතය. දේශපාලනයට කෝඩුකාරයෙකු ලෙස සැළකෙන තිස්‌නව හැවිරිදි එම්මානුවෙල් මැක්‍රෝන් හිටපු බැංකුකරුවෙකි.

ජනාධිපතිවරණය සඳහා ඔහු තරග කරන්නේ පිළිගත් දේශපාලන පක්‌ෂයක සහාය ද නොමැතිව වීම විශේෂත්වයකි. පළමු වටයේ ඡන්ද විමසුමේ ප්‍රතිඵලවලට අනුව ඉහළින් සිටින එම්මානුවෙල් මැක්‍රෝන් මැයි 07 වෙනිදා පැවතීමට නියමිත ජනාධිපතිවරණයෙන් ජය ගතහොත් එරට එම ධුරයට පත්වන ලාබාලතම පුද්ගලයා ඔහු වනු ඇත. වසර හැටකට පසු ප්‍රංශයේ ප්‍රධාන වාමාංශික හෝ දක්‌ෂිණාංශික පක්‌ෂ නියෝජනය කරන අපේක්‌ෂකයෙකු ජනාධිපතිවරණයේ දෙවන වටය සඳහා තේරී පත් නොවූ පළමු අවස්‌ථාව මෙය වීම ද විශේෂත්වයකි.

මෙවැනිම තත්ත්වයක්‌ ඉදිරියේදී අපේ රටේ ද දක්‌නට ලැබෙනු ඇත. ඒ තරමට මේ දේශපාලන ක්‍රමය රටේ ජනතාවට තිත්ත වී තිබේ. දැන් රටට අවශ්‍ය වී ඇත්තේ ජනතාව වෙනුවෙන් කැපවී වැඩ කරන දේශපාලනඥයින් ය.

මේ වනවිට මැයි දිනය සඳහා සියලු පක්‌ෂ සුදානම්ය. ශ්‍රීලනිප මැයි රැලිය ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාගේ ප්‍රධානත්වයන් මහනුවරදීද, එජාපයේ මැයි රැලිය බොරැල්ල කැම්බල් පිටියේදීද ඒකාබද්ධ විපක්‌ෂයේ මැයි රැලිය හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‌ෂ මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් කොළඹ ගාලුමුවදොර දීද පැවැත්වේ. මේ සියලු රැස්‌වීම් වලට අතිවිශාල ජනතාවක්‌ සහභාගී වෙතැයි අපේක්‌ෂා කෙරේ.

මෙවර මහනුවරදී පැවැත්වෙන ශ්‍රීලනිප මැයි රැළියට සහභාගී වන ලෙස සියලු ශ්‍රීලනිප මන්ත්‍රීන් ඇතුළු සාමාජිකයින්ට ලිතව දන්වා යවා ඇත. එම පක්‌ෂ මහ ලේකම් ඇමැති දුමින්ද දිසානායක මහතා පවසන්නේ වෙනත් මැයි රැළියකට සහභාගී වන ශ්‍රීලනිප සාමාජිකයින් සඳහා දැඩි විනය ක්‍රියාමාර්ග ගන්නා බවයි. හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‌ෂටද අදාළ බව ඔහු කියා සිටී. ශ්‍රී ලංකා නිදහස්‌ පක්‍ෂය විසින් පවත්වනු ලබන මැයි රැළියට සහභාගී නොවන සියලු මහජන නියෝජිතයන්ට එරෙහිව විනය ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමට මධ්‍යම කාරක සභාව තීන්දු කර ඇති බවද ඔහු වැඩි දුරටත් කියා සිටී.

කෙසේ වෙතත් පසුගිය දිනවල ශ්‍රීලනිප පතාක යෝධයන් වැනි ආසන සංවිධායකවරුන් එම ධුර වලින් ඉවත් කිරීම පක්‌ෂය බරපතළ දෙදරීමකට ලක්‌ කෙරෙනු ඇත. සියලු පාර්ශව ඒකරාශී කරගෙන ඒකාබද්ධ කරගෙන ඉදිරියට නොගියහොත් දෙපාර්ශයටම අනාගතයක්‌ නැත.

මේ අතර අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ මේ වන විට ඉන්දියාවේ නිල සංචාරයක නිරතවී සිටී. ඉන්දීය අගමැති නරේන්ද්‍ර මෝදි හා ශ්‍රී ලංකා අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා අතර නවදිල්ලි නුවර හයිද්‍රdබාද් මන්දිරයේ පැවැති සාකච්ඡා වලින් අනතුරුව දෙරටේම ජනතාවට සමබර ප්‍රතිලාභ ලැබෙන ගිවිසුමකටද අත්සන් තබන ලද බව අගමැති කාර්යාලය පවසයි.

මෙම ගිවිසුමට ද්‍රව ස්‌වාභාවික වායු නිෂ්පාදනය, සූර්ය බලාගාර ස්‌ථාපිත කිරීම, ත්‍රිකුණාමල නගරය, වරාය හා ආර්ථික කලාප සංවර්ධනය, මාර්ග සංවර්ධනය, දුම්රිය සේවා නවීකරණය, බහාලුම් පර්යන්ත, කෘෂිකර්ම හා සත්ත්ව නිෂ්පාදන, ජල කළමනාකරණය ආදී ක්‌ෂේත්‍ර ගණනාවක්‌ ඇතුළත් වේ.

මෙම ගිවිසුම සඳහා ඉන්දියාව වෙනුවෙන් විදේශ ඇමැතිනී ශුෂ්මා ස්‌වරාඡ් හා ශ්‍රී ලංකාව වෙනුවෙන් ජාත්‍යන්තර වෙළෙඳ අමාත්‍ය මලික්‌ සමරවික්‍රම මහතා අත්සන් තැබූහ.

මෙම සමහර ක්‌ෂේත්‍ර සංවර්ධනය සඳහා ජපානය ඉන්දියාව හා ශ්‍රී ලංකාව එක්‌ව කටයුතු කරන්නට නියමිතය.

මේ අතර ශ්‍රී ලංකාව හා ඉන්දියාව යා කරන අධිවේගී මාර්ගය සම්බන්ධයෙන් අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා සමග සාකච්ඡා කළ බව ඉන්දීය මහාමාර්ග හා නාවික කටයුතු ඇමැති නිතින් ගද්කාරී සිය ට්‌විටර් ගිණුම මගින් සඳහන් කර තිබේ.

මෙම මාර්ගය ඉන්දියාවේ දනුෂ්කොඩි හා ශ්‍රී ලංකාවේ තලෙයිමන්නාරම යා කරමින් මුහුද මැදින් එන පාලමක්‌ ඉදිකරන බව මීට පෙර පවසා තිබුණි.

රනිල් ධර්මසේන උපුටා ගැන්ම දිවයින

රටේ විනය රැකීමට ආරක්‍ෂක අංශවල බලතල ඇමැති ෆීල්ඩ් මාෂල් සරත් ෆොන්සේකා මහතාට ලබා දිය යුතු බවට ජනාධිපතිවරයා ඇමැති මණ්‌ඩල රැස්‌වීමේදී ප්‍රකාශ කළේ විහිළුවට මෙන් බව සමාජ සවිබල ගැන්වීම හා සුබ සාධන ඇමැති එස්‌. බී. දිසානායක මහතා පැවසීය.

මෙම ඇමැති මණ්‌ඩල රැස්‌වීමට තමාද සහභාගීවු බවත් ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා මේ ප්‍රකාශය කිරීමෙන් පසුව එහි සිටි ඇමැතිවරුන්ට සිනහ ගිය බවත් ඊයේ (27දා) ශ්‍රී ලංකා  නිදහස්‌ පක්‍ෂ මූලස්‌ථානයේ පැවැති මාධ්‍ය හමුවකදී ඇමැතිවරයා කියා සිටියේය.

ෆීල්ඩ් මාෂල් සරත් ෆොන්සේකා මහතාට විනය රැකීමට භාරදීම පිළිබඳ ප්‍රකාශයෙහි විහිළුවකට එහා ගිය දෙයක්‌ නොමැති බවද ඒ ගැන ගණන් ගත යුතු නොමැති බවද එස්‌. බී. දිසානායක ඇමැතිවරයා කීවේය.

මේ රටේ විනය ඇති කරන්න වර්ජනවලට මුහුණදීමට විශේෂ ඒකක අවශ්‍ය නොවන බවද හදිසි අවස්‌ථාවලදී තමන්ට වුවත් ඒ සඳහා ක්‍රියාත්මක විය හැකි බවද ඇමැතිවරයා පැවසීය.

එස්‌. බී. දිසානායක ඇමැතිවරයා මාධ්‍ය හමුවෙන් පිටව ගිය පසු මාධ්‍ය සාකච්ඡාවට එක්‌ වූ වාරි මාර්ග හා ජල කළමනාකරණ ඇමැති විජිත් විජයමුණි සොයිසා ඇමැතිවරයාගෙන් මාධ්‍යවේදීන් මේ පිළිබඳව කළ විමසීමකදී හෙතෙම කියා සිටියේ මෙවැනි පත්කිරීමක්‌ සිදු කිරීම සුදුසු බවයි.

ජනාධිපතිවරයා එම ප්‍රකාශය විහිළුවට කීවේද යන්න තමා නොදන්නා නමුත් එම ප්‍රකාශය “සීරියස්‌” වේ නම් ඉතා හොඳ බවද හෙතෙම කීවේය.

Editorial Courtesy The Island

April 27, 2017, 12:00 pm

The yahapalana administration has unwittingly admitted that there is only one person with a backbone within its ranks. Cabinet Spokesman Rajitha Senaratne told the media on Wednesday that the government had decided to prove that it had a backbone vis-a-vis what he called politically motivated protests. President Maithripala Sirisena would, he said, put Field Marshal Sarath Fonseka in charge of the armed forces and police to bring order out of chaos.

The government has apparently got cold feet perhaps due to strong public criticism as evident from Minister S. B. Dissanayake’s claim that something President said at a Cabinet meeting in a lighter vein had got blown out of proportion. If so, a statement to that effect should have been issued by either the President’s Office or the Cabinet Spokesman.

Even those who hold Fonseka in high esteem for the role he courageously played in ridding the country of terrorism may look askance at the President’s decision. Fonseka has consented to accept the new role the President wants him to play. A former unsuccessful presidential candidate, he must be happy that he has got an opportunity to boost his image.

The government has demonstrated that it is ready to go to any extent to overcome the so-called wimp factor troubling it and hold on to power. Here is another instance of the yahapalana regime acting in contravention of people’s sovereignty. Voters rejected Fonseka at the last parliamentary election. The UNP brought him to Parliament through the backdoor and made him a minister with no heed for the will of the people. Now, President Sirisena has decided to get him to tame trade unions etc. Thus, people will soon have their right to protest suppressed at the hands of a person they rejected at the last general election!

Now, it is clear that the yahapalana regime has so far acted with some restraint in dealing with protests etc because of its inability to crush them with might and main and not out of any concern for people’s democratic rights. The Rajapaksa regime branded anyone who opposed its autocratic rule a traitor in a bid to justify the suppression of his or her right to dissent. The yahapalana government is using the label, ‘conspirator’, for that purpose.

The self-proclaimed champions of good governance flayed the Rajapaksa government—and rightly so—for ‘militarising society’ by deploying the army and police to curb protests. But, today, they are emulating their predecessor; they have decided to task a former army chief turned minister who still wears military uniform to deal with protesters.

Time was when the yahapalana leaders raked Gotabhaya Rajapaksa, (who left the army much earlier than Fonseka), over the coals for acting like a military person in handling civilians. In fact, he thought and acted like a soldier; he amply demonstrated his demolition skills as the Defence Secretary. He had no qualms about having unauthorised houses pulled down. He simply bulldozed his way through. Now, they want Fonseka to play a similar role under the present dispensation!

The yahapalana regime and its immediate predecessor are Tweedledum and Tweedledee where corruption is concerned. Former Central Bank Deputy Governor Dr. W. A. Wijewardena, who was a bitter critic of the Rajapaksa government, has told the Presidential Commission of Inquiry probing bond scams that the bond rackets have cost the state coffers Rs. 10 billion. The Central bank professionals have revealed that the Employees’ Provident Fund has also suffered a loss of Rs. 10 bn due to bond scams. But, the culprits are still free and there is no end to probes though there is irrefutable, incriminating evidence against them. The only discernible difference between the two governments is that people have so far had some freedom to express their dissent. The champions of yahapalana are now all out to deprive the public of that freedom.

Fonseka stands accused of his involvement in attacks on journalists. It may be recalled that the UNP, making a special statement, told Parliament in 2008 that Fonseka as the then Army Commander had under him a special army team which carried out attacks on media persons under the Rajapaksa regime. Crimes against journalists in the past are being probed at present. Doesn’t President Sirisena think his decision to put Fonseka in charge of the armed forces and police will lead to a conflict of interest?

Fonseka has had no experience in handling public protests democratically because he has never faced such situations as a politician. True, he is back in Civvy Street, but the fact remains that he still walks like a soldier, talks like a soldier, thinks like a soldier and acts like a soldier. How he will try to bring order out of chaos is not difficult to guess.

It is hoped that at this rate the much-dreaded White Vans which the previous regime was notorious for won’t make a comeback with a ‘vengeance’.

Dr. M. W. N. Dharmawardene Courtesy The Island

April 27, 2017, 9:41 pm

Much has been written on the foreseen disaster which could have been averted easily and was a manmade disaster by the authorities of CMC, by their sheer neglect by piling tonnes & tonnes of rubbish of Colombo on the hapless Meethotamulla residents, in spite of their continuous protests not do so. What use is it of having the so called Human Rights Commission of Sri Lanka, UNHRC of the World body, and so called NGOs shedding crocodile tears on dogs’ rights and elephant rights, but not the human rights of the Meethotamulla residents inspire of their pleadings?

Moreover, there is a Ministry for Disaster Management but unfortunately it has no foresight or action plan for mitigation of disasters, and is ever blind to even the man made disasters happening daily next door to it, let alone natural disasters. Anybody with a little knowledge of microbiology knows that dumping & piling rubbish in wet zone marshy areas will lead to accumulation of such dumps and not to their degradation, leading to emanation of green house gases and explosions, due to spontaneous ignition of methane, which could even mimic earthquakes. Large scale landfills and composting should be done only in dry and arid zones of the country, and not elsewhere. Why was this principle in basic science ignored? What was the reason for apathy and neglect by the CEA to monitor such dumps and advice the authorities for migratory action?

There is no way of denying that the prime responsibility falls on the shoulders of the Municipal Commissioner, the former Mayor & the UNP which held the power of the CMC continuously after the defeat of Dr. N.M. Perera being the Mayor of Colombo. I recollect vividly how I, as a young lecturer in Biology after my postgraduate studies in UK, and returning to the country in the Seventies with determination to do my stint giving up all the lucrative postgraduate positions in UK, urged none other than Honourable Karu Jayasuriya, then Mayor of Colombo, to device a similar system of garbage disposal for Colombo as used in many counties of the UK. This was by setting up an anaerobic digestor generator system under Colombo CMC as done in UK then in the Seventies and well established there, which serves not only to light the roads and homes of Counties in the UK, but also to control all the pollution while producing a rich organic fertilizer.

Collapsed Meethotamulla garbage dump

In fact, I published an article titled “Bio gas generators for Power, fertilizer & pollution control” in the middle page of the Ceylon Daily News in the Mid 1970s, urging this be put into action in daily garbage collection by CMC. In fact, when this appeared in the CDN, an eminent professor from UK, Professor Dowdswell who was on an ODA assignment with Kelaniya University Botany Dept. then asked me, Nande, I saw an excellent write up by you in the press this morning, and I want to know how many politicians & VIPS phoned you up to take action. I said none! Oh! Is that so, he exclaimed in surprise and disgust, and told me that if such an excellent piece appeared in the daily press in UK, the author would have been deluged by callers promising action, and to work together to set it up. He said bringing new ideas is the essence of success. You have done it, but if your country fails you, then one day they will realize it. This he said is the difference between your country & UK, I guess, he said. Taking the cue from him, I sent the article to then Lord Mayor of Colombo, none other than the present Hon. Speaker Karu Jayasuriya, whom I had a very high regard and respect, for he always acknowledged any letter sent to him. In this case too, I remember, he acknowledged my letter with the article and that he passed it to CMC Chief Engineer for necessary action.

Unfortunately, I never heard anything from the Engineer, except that, as far as he could grasp, the ideas & concepts were too new to him, and the land fill in some place in Seetawaka is the solution he would advocate. Then, I pointed out to Hon. Karu Jayasuriya that, nobody would want somebody else’s daily rubbish even as land fill, and as Mayor of Colombo he should not be a party to that sin and disgrace to be called the Mayor who dumped Colombo rubbish in the Sitawaka backyard. I never heard anything from Hon. Karu Jayasuriya on that matter thereafter, but it is clear how the prophecy and one of the best solutions then proposed in the 1970s had been negated by bureaucracy of the CMC; because Chief Engineer of CMC then had no knowledge of the advance technologies used even then by developed countries to mitigate urban rubbish and put it to equitable use of man.

Now, it was published in the daily press last morning that CMC and Successive governments, and Chief Ministers have, willfully or otherwise, chosen to ignore the Supreme Court order made in year 2009 that garbage dumping at Meethotamulla is restricted to TWO years, and confined to an area of 2 acres only. Thus, any dumping of Colombo rubbish since 2012 and spreading over 16 acres, stands clearly in Contempt of the Supreme Court. Thus the Head of Previous Cabinet & Cabinet of Ministers, and the Head of Present Govt, Head of CMC & Clearly the PM who has given an assurance in 2015 election citing the same, who were fully aware of the Supreme Court order, will have to answer to Supreme Court in the name of all those who sacrificed their lives, bringing their plight to the attention of the world, and disgracing the whole country. Why should they not be charged for contempt of the Supreme Court of Sri Lanka? The question is: Who will bell the cat?

Dr. M. W. N. Dharmawardene

nandesiri@ yahoo.com

By Charles Perera

France which was attacked once again by the terrorists for the forth time this year, now lives  in constant fear  not knowing  when and where would be the next attack and how many would be the innocent lives that would be  taken away to satisfy the God of the faith blinded terrorists.  There were 12 terrorists attacks since 2016 which left  89 lives lost and many wounded.

In the face of the rise of nationalism France is gathering forces to burying their political differences to defeat  nationalism at all cost. This should be an example to Sri Lanka in the face of  the threat of Tamil racism which should be barred not by a foolish reconciliation process, but by rejecting the demands  of the Tamils, and  the Sinhala people uniting burying their political differences to protect and secure their religious and cultural heritage.

The protection of the  religious and cultural heritage of the majority Sinhala  would naturally be the protection of the rights , religions and the cultures of the minorities.

The Tamils have no specials rights over and above the Sinhala and Muslim people.  The Tamils of yesterday and today are responsible for suffering of the people of Sri Lanka through a ruthless terrorism. Therefore today the Sri Lanka Tamils have to learn to live with the Sinhala and Muslims sharing their rights and priviledges., without making absurd demands for reconciliation and a separate identity.

France paid homage to the Police officer who was assassinated by the Islamist terrorists  on the 22 of April, 2017 wounding two others . The whole of France wept this horrific terrorist attack, which reminded me of  not one, such murder , but massacres  of police officers military officers soldiers and innocent civilians  in thousands  every now and then for thirty years by ruthless Tamil terrorists in Sri Lanka, which these French people and the French Government did not morn.

The French Government then instead of condemning that terrorism in Sri Lanka sought to defend and even save the terrorists when the government was carrying out a successful military operation to eliminate terrorists.

Bernard Kushner the Foreign Minister of France  went along with  David Miliband the Foreign Minister of UK to Sri Lanka to demand the Government of Sri Lanka to stop military operation against terrorists.

The Sri Lanka terrorists  were not terrorists for France then, as they were not a threat to France, UK , USA or other European countries.

Therefore I wondered whether Sri Lanka should sympathise with France as those terrorists  of France are still not a threat to Sri Lanka. 

But Sri Lanka, unlike France USA and the other Europeans feel sad for the  French Families which  lost their near and dear ones through this detestable inhuman terrorism,  as the people of Sri Lanka knows well, having suffered themselves through terrorism ,  the suffering of the French people in the face of Islamist terrorism.

But neither France, USA and other Europeans who now go through the Same terrorism that Sri Lanka went through for years,  still defend the terrorists in Sri Lanka passing resolutions in the UN Human Rights Council in Geneva accusing the Sri Lanka Armed Forces for war crimes in eliminating terrorism,  and forcing Sri Lanka to give political concessions to Tamils in Sri Lanka who still sympathises with the terrorists who came from their community and accuse the Sinhala Armed Forces  that saved them _the Tamils and Muslims from that long and ruthless terrorism in Sri Lanka.

French people and the French Government  which morn the deaths of their police officers and innocent civilians   through Islamist  terrorism,  and live with the fear of further terrorist attacks, have still not learnt their lessons to understand that terrorists anywhere out side France  are also terrorists,  even if those terrorists elsewhere are no threat to them. The French Government  gives priority to  political interest,  than sharing  humanism and sympathy with those people elsewhere in other countries suffering from same type of terrorism with a difference.

France, USA and the rest of the Europeans in their political ambitions try their utmost to keep at bay the development of non-Western countries , and change regimes taking the side of the terrorists in those countries,  against the elected  political leaders who seek to develop their countries to give their people a decent and a respectable standard of living and take them out of poverty in to prosperity.

This is what is happening in Syria today, and what happened in Libya , and Iraq yesterday. In Syria as it was in Libya, the terrorists  have taken up arms against the government  of the elected President Bashar Al-Assad, but the French Government as well as the rest of the West prefer to call them rebels  to serve their political purpose to change the regime in Syria.

French Foreign Minister  Jean-Marc Ayrault said yesterday the 25^th  April, 2017, that he has proof that the Chemicals with which the Syrian  people were attacked recently was produced by  the Syrian Government of Bashir Al-Assad. This is history repeating itself. The West and USA would do anything to change the regimes in  the middle East and this was the same assurance that Jean –Marc Ayrault gives to-day, that  the former Prime Minister of UK Tony Blair  gave as an excuse to attack Iraq.

Bashar Al-Assad had not attacked his own people with Chemicals,  as much as Sadam Hussain had not stock piled Weapons of Mass Destruction as Tony Blair  then assured.  It is a ruse using the Syrian terrorists to attack Al-Assad.

French Government and its allies do not still realise that it is themselves who have created the terrorists who attack them now. It is the terrorists of Iraq and Libya who France and its allies called rebels,  who are now the Islamist terrorists attacking France, and the rest of the European Countries.

It is only Russia that is realistic and calls the terrorists , terrorists. Russia defends Syria against terrorism,  while France and its allies attack Syria in defence of terrorism.

France and its allies do not accept the leadership China and Russia. The governments and the people of developing countries accept the leadership of China and Russia. This is the reason for the regime change policy of the West.

In Sri Lanka the French and its allies helped to change the regime of President Mahinda Rajapakse, and installed a government obedient to the West.  But that change has brought untold suffering to the people of Sri Lanka.

Sri Lanka which was a fast developing country two and a half years ago is today falling into the abyss of underdevelopment and poverty. And further reconciliation with Tamils will be the end of a united Sri Lanka, and the end of a prestigious religion Buddhism a unique philosophy that would  be the saving grace of the World.

But unfortunately France,  that I love next to my motherland Sri Lanka, is about to elect a President who has the same mentality of the Previous President- anti Russian and anti Bashir Al-Assad Government in Syria, or an ultra nationalist  which would be Chaos.

The West is doomed, as there is terrorism on  one side, antagonism towards  China and Russia, on the other , and a desire to change regimes of developing countries to maintain a pseudo leadership in the world. The only way to rise above this is to promote dialogue  amoung  nations and build trust and friendship.

The Institution which is able to ensure this desired change is the UNO, which unfortunately does not exist today  as it was meant to be.

Asoka Weerasinghe Kings Grove Crescent . Gloucester . Ontario . K1J 6G1  Canada

April 26, 2017

The Editor (Letters)
THE OTTAWA CITIZEN

Dear Editor:

Your news item bylined Stewart Bell – Trudeau in photo with former VP of terror group – Banned WTM affiliated with Tamil Tigers – says one thing about the Liberals, they are either inherently naive or that they have not given up supporting Tamil Tiger terrorism in Sri Lanka.

It were he Liberals of the Chretien-Martin leaderships that let the Tamil Tiger sympathizers collect two million dollars a month for 13 long years to stuff the Tamil Tiger war chest to buy sophisticated war weapons to support the Tamil  Tiger separatist war in Sri Lanka.  And it were Paul Martin and Maria Minna, the two Cabinet Ministers of the Liberal Government together with 9 other back benchers who patronized a Tamil Tiger $60-a plate fund raising dinner  in Toronto on May 6, 2000.

The bottom line of all this is that Canada’s Liberal; Governments aided and abetted the Tamil separatist Eelam war in Sri Lanka that dragged on for 30 long years which killed over 100,000 people.

It is time that the Liberals stop this deceit and keep their fingers out of the internal affairs of  Sri Lanka.  We have no business to be a terrorism supporting nation when we are supposed to be  fighting to keep terrorism away from our Canadian shores.

Asoka Weerasinghe

Dr Sudath Gunasekara President (Mahanuwara Sinhala Bauddha Jesta Purawesiyange Sanvidhanaya and Ex Permanent Secretary to Prime Minister Sirimavo Bandaranayaka 24.4.2017

I want my readers to read the following harangue by an Indian man, one P. Nedumaran calling himself Leader, Tamil National Movement, issued to The Hindu from India to understand the mentality of an average Indian about Sri Lanka and its Government

Every time I read a statement like this from any Indian, whether it is from a politician from India or this country or any man or woman like a journalist or an activist I get the impression that this country is already an another State or a colony of India. Does this exhibits the general impression of the Indian Government.

The way they have been treating us since the days of Indira, by training both Sri Lankan (LTTE) and Indian Tamils and providing them with all facilities on Indian soil with arms and ammunition and all  other logistics to overthrow the Government of this country, invading our air space threatening to military take over during the Vadamarachchi Operation, dropping Parippu from the air, imposing the Rajiv/JR Accord almost at gun point forcing JR to recognize North and East as the Traditional Homeland of Tamils, forcing the Sri Lankan Government to grant Citizenship to all Indian  Estate labourers nearly 1.2 million living on tea estates living right at the centre of the country and to make Tamil also as an Official language of this country while it is not recognized as an official Language even in Tamil Nadu where 70 million Tamils live and imposing of the 13^th Amendment almost nullifying the Sri Lankan Constitution paving the foundation for future EELAM and more recently the behavior of the Tamilnadu politicians and even the foreign Minister Sushima and Security advisor to Modi on the fishermen issue in the Mannar bay clearly make us to feel that they all think we are a colony of theirs.

On the other hand the inactivityand dead silence on the part of the Government of this country and its leaders, while compelling us to doubt whether there is a Government at all in this country we are also compelled to ask them whether they have already made this country a part of the Indian Subcontinent, another Province or a State of India as JR proposed in 1943.  President Sirisena may not know about this proposal but I am sure Ranil the erstwhile nephew of JR should know this by heart.

It may be the promise he made to JR that he is trying to keep by selling the 101 Oil Tanks at Trinco and the Trinco Harbour to India and allow them to construct the Danuskodi-Mannar bridges as a prerequisite to bringing this country under the Indian empire, when he meets Modi next week. You never trust Ranil Wickramasinha as he has always betrayed this country every time he came to power by accident. In 2002 he gave 14 oil Tanks to India and this time he wants to give the rest 84 together with the harbor. He also proposed devolving asymmetrical power to the North and the East when he was in power as PM.

I wonder whether this Indian idiot Nedumaran knows the following facts.

1That India and Sri Lanka are two different sovereign nations and Independent States governed by their respective Governments.

2 That Modi is only the Prime Minister of India and not Sri Lanka that has its own Prime Minister.

3 That the Tamils in Sri Lanka  are not Indian Tamils and they are only Sri Lanka Tamils (as they were baptized by Ponnambalan Arunachalan Ramanadan, another Malayali descendent in 1911 when he was Director Census and Statistics) but actually Malayali descendents  who were brought here by Portuguese and  Dutch to work on their Tobacco plantations in the late 17^th century and early 18^th C

5 That there is a Government here to look after its citizens about whom Modi should not be bothered or on the other hand should not be allowed to meddle with. On the other hand if both Nethhhumaran and Indian PM Modi are worried about Tamils living here either on blood relationships, sympathetic or humanitarian grounds then why don’t both of them take all Tamils living here to India and make them happy. Having mutual friendship with Sri Lanka and meddling with its internal governance are two different things, I hope the India PM will understand. A such the best thing he should do is just attend the Wesak ceremony in Colombo as he is supposed to be an avowed Buddhist, though a strong Hindu, so that his friend Ranil will be happy, and leave the shores of this Island without participating in the opening of the Hospital up on the hills for estate Tamils built with Indian assistance or visiting Jaffna  as suggested by Nedumaran a mad man to create the impression that these Tamils, though they live here and subsist on Sri Lankan resources are really Indian citizens (NRIC as defined by them) who will be looked after India as their people until India declare EELAM and Malayanadu on Sri Lankan soil and make this Island a protectorate of Indian Empire one day. That will not only avoid internal ethnic dissentions here but it will also make Tamils in Sri Lanka to realize that their allegiance should be to this country and no longer to India and more importantly his prestige as a world leader will also go up.

Instead of taking a practical step like that if he visits the tea country and Jaffna how and demonstrates his Indian hegemonic attitude he will ever be hated by the Sri Lankan public and treated as another Rajiv Gandhi.  How can Nethumaran ask Modi to prevail upon the Government of another country to release Indian Fishermen along with their boats, who have been poaching in Sri Lankan waters causing loss of billions of rupees to this country and destroying our national fish resources by deep sea trawler fishing illicitly for which crime they have been taken in to custody by Sri Lankan Navy.

I also really cannot understand the mentality of these Indians who want one of our tiny sandy Island Kahchchative to be given back to India when India is sixty times bigger than our small Island. Also I am lost to understand on what ground they ask us to allow them to rob our fisheries resources thus impoverishing our own fisherman who are also ironically Tamils for whom Nedumaran or any other Indian don’t have any feeling.

Also I find it extremely difficult to comprehend as to why a wise man like the Indian PM cant tell his Ministers, Officials and all other Indians agitators that he is only the PM of India and Sri Lankans have a Government of their own to look after its citizens over whom he has no authority or a legitimate say to intervene or interfere as firstly, it violates diplomatic norms and secondly such actions are inimical to the friendly relations between the two countries and his duty and mandate is not to alleviate the sufferings of Sri Lankans but the 1.2 billion  Indians half of whom are in abject poverty and even don’t have toilet facilities.

I reproduce Nadumarans  Interview with The Hindu below for your convenience to get a fuller  understanding about this irritating and never ending Indian attitude towards Sri Lanka.

Modi must visit Tamil areas to understand their sufferings’

1 Tamil National Movement leader P. Nedumaran said Prime Minister Narendra Modi should visit the Tamil areas in northern Sri Lanka during his visit to Colombo and take steps to alleviate their suffering.

2 India, should prevail upon the Lankan government of Sri Lanka to secure the release of the boats, must also get compensation from the island nation for the damaged boats. India should also get compensation for the families of fishermen killed by the Lankan navy, he said.

(P. Nedumaran Tamil National Movement leader)

The HIndu

MIL NADU

‘Modi must visit Tamil areas to understand their sufferings’

Special Correspondent

Rameswaram April 23, 2017 00:00 IST

Updated: April 23, 2017 04:10 IST

[22aprramnadneG9E1KP78P3jpgjpg]

Tamil National Movement leader stages protest in support of fishermen

Tamil National Movement leader P. Nedumaran said Prime Minister Narendra Modi should visit the Tamil areas in northern Sri Lanka during his visit to Colombo and take steps to alleviate their suffering.

Talking to reporters here after staging a protest in support of the fishermen here on Saturday, he said as the Tamils could not get back to their houses, take possession of their lands and resume normal life even six years after the end of the civil war, Mr. Modi should intervene and address their problems.

Alleging that the army was in full control of Tamil areas, he said there was one army man for every five Tamils and their sufferings continued. During his visit to Colombo, Mr. Modi should get first-hand account of the woes of the Tamils after visiting Jaffna and other Tamil areas, he said.

Like the British Prime Minister David Cameron, who visited Jaffna and exposed the plight of Tamils to the outside world, Mr. Modi should visit the Tamil areas and take necessary action to alleviate their sufferings, he said.

On the fishermen issue, Mr. Nedumaran said the whole problem started after India ceded Katchatheevu islet to Sri Lanka. Fishermen were put to untold miseries in the last 46 years after India ceded the islet. Hundreds of fishermen were killed, arrested and their nets and other paraphernalia destroyed by the Lankan navy, he alleged.

The Lankan authorities had also impounded more than 40 boats of the fishermen and refused to release them for more than two years. India, besides prevailing upon the Lankan government to secure the release of the boats, must also get compensation from the island nation for the damaged boats. India should also get compensation for the families of fishermen killed by the Lankan navy, he said.

ලංකා සී නිවුස්

අමාත්‍ය පාඨලී චම්පික රණවක මහතා නංගි පෙන්නා අක්කා දී ඇතැයි කොළඹ දිස්ත්‍රීක් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී එස්. එම්. මරික්කාර මහතා අද (25) ජනාධිපතිවරයාට පැමිණිලි කර තිබේ.

ඒ, කොළඹ සහ තදාසන්න ප්‍රදේශවල කසළ කළමනාකරණය විධිමත් කිරීම පිළිබඳ අද (25) පෙරවරුවේ ජනාධිපති කාර්යාලයේ පැවති සාකච්ඡාවෙන් අනතුරුවය.

මීතොටමුල්ල ඛේදවාචකයෙන් නිවාස අහිමි වුවනට නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය සතු මන්ඩාවිල නිවාස සංකීර්ණයෙන් නිවාස 98ක් මිලදී ගැනීම සඳහා මහ භාණ්ඩාගාරයෙන් එක නිවසකට රුපියල් ලක්ෂ 40 බැගින් රුපියල් මිලියන 392ක් ලබාදී තිබියදී, නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය ලබාදී ඇත්තේ රුපියල් ලක්ෂ 20 ට ඇස්තමේන්තුකර තිබු නිවාස බවට මරිකාර් මන්ත්‍රීවරයා එහිදී චෝදනා කර තිබේ.

මෙමගින් නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය රුපියල් මිලියන 196ක වංචාවක් කර ඇතැයි මන්ත්‍රීවරයා පෙන්වා දී ඇත.

නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය මන්ඩාවිල නිවාස රජයේ සේවකයින් වෙනුවෙන් ඉඳිකර තිබී ඇති අතර, එහි එක් නිවසක මිල රුපියල් ලක්ෂ 40ක් ලෙස ඇස්තමේන්තු කර තිබී ඇත.

නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය විසින් ලක්සල නිවාස ඉඳිකර ඇත්තේ, කැළණි ගඟ පුළුල් කිරීමේ ව්‍යාපෘතියේදී නිවාස අහිමි වන අඩු ආධායම් ලාභින් වෙනුවෙනි.

මරික්කාර් මන්ත්‍රීවරයා ඉදිරිපත් කල කරුණු සම්බන්ධයෙන් වහාම වාර්තාවක් ලබාදෙන ලෙස ජනාධිපතිවරයා නාගරික සංවර්ධන අධිකාරියේ සභාපතිවරයාට නියෝග කර ඇතැයි ද වාර්තාවේ.

නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය අමාත්‍ය චම්පික රණවක මහතාගේ අමාත්‍යංශය යටතේ පවතී.

– srilankamirror

Lahiru Pothmulla Courtesy The Daily Mirror

The Foreign Exchange Bill which presented in Parliament by the government is similar to what former Norwegian peace envoy Erik Solheim envisaged, the joint opposition said today.

It said the Bill would enable the Tamil Diaspora which was a repository of LTTE funds to invest in Sri Lanka without any control or monitoring by the Central Bank (CB).

Solheim mentioned this at an interview with ‘The Hindu’ soon after the election victory of President Maithripala Sirisena. He said the government should reach out to the Tamil Diaspora and get them to invest in Sri Lanka,” MP Bandula Gunawardane told the JO’s weekly news conference. (Lahiru Pothmulla)

See more at: http://www.dailymirror.lk/article/Forex-Bill-similar-to-what-Solheim-envisaged-JO-127755.html#sthash.MhlZVlx2.dpuf

Oil tank deal with India will be harmful to Sri Lanka – Sarath Weerasekara
ඉන්දියාව සමඟ ඇති කරගත් තෙල් ටැංකි ගිවිසුම රටට හානි දායකයි

Dilrook Kannangara

Those who supported SLFP candidates in 1994 (Chandrika), 2005 (Mahinda) and 2015 (Sirisena) have no moral right to oppose the abolition of executive presidency. Abolishing was a key promise of all three presidents since 1994. However, morality is absent not just among politicians but also their voters. Deception and lying is accepted as right. Having tasted limitless powers, Sirisena too has fallen in the same honeypot his predecessors were in. It is not just the president, his/her entire family and relatives depend on executive powers. This is why it is always forgotten after winning power.                   

Lame Excuses to Keep It            

There are lame excuses to keep it. One is to retain the ability to dissolve a provincial council. There was only one instance of dissolving a provincial council by the president when it came close to violating the Constitution. Alternatively, the Supreme Court could have done it. However, dissolution of a provincial council trying to forge into an independent nation achieves nothing in post-war time. If an errant Northern Provincial Council is dissolved, elections will have to be called. The same party wins the election. It is the same story for the Eastern Provincial Council. Other provincial councils don’t plan to create separate nations. Therefore, this lame excuse doesn’t stack up any longer.

Political stability is another naïve excuse to retain executive presidency post-war. However, the executive president is the main source of political instability. If there was no executive president, the parliament will be unchallenged. Suppressing people’s will just for the sake of political stability makes no sense. It worsens the situation. Sri Lanka had very stable governments before the introduction of executive presidency.

Foreign investment is another daft excuse given by those who support executive presidency. There is no co-relationship. Countries without executive presidency get more FDIs than Sri Lanka.

Therefore, these lame excuses fail the sanity check.

Executive Presidency is the Reason for Lawlessness             

All executive presidents misused their power to save hardcore criminals. Any criminal can save himself if he can align himself with the political needs of the executive president. The president can use legal, illegal, moral and immoral means and manipulation of any ministry or law (with impunity) to save a criminal of political worth. From Gonawala Sunil to Central Bank bond fraudsters, all presidents have saved top crooks of all criminal dispensations. Even terrorists have been baptized into saints by executive presidents.

A certain popular political commentator supports retaining executive presidency on dubious grounds was given an executive presidential pardon in 1987 under the Indo-Lanka Peace Accord. He, along with a few others, was in self-exile in India. Therefore his personal circumstances supporting executive presidency are understandable.

Manipulating the Supreme Court has been a favourite pastime of executive presidents. All of them did it. How can the country have law and order if a person is above the law and he/she can manipulate the law and the legal system to save anyone and turn a crime to a non-crime?

Executive Presidency is the Reason for Tribal Kingmakers             

Tribal political parties cannot form a government in Sri Lanka as they have only 6% of the vote, nationally. However, they become kingmakers at presidential election. Their voters are block voters. Driven by ultra-racism, they vote enbloc to a candidate specified by the leaders of their ultra-racist mono-ethnic parties. Presidential candidates of both major parties go after this 6% as it can determine winning or losing the presidential election.

This is not the case with parliamentary elections. A party can win the required 113 seats or form a stable government with a lesser number of seats disregarding these parties. Some of them join any government (friend or foe) thereafter. However, they make sure they are available for bidding and auctioning at the next election!

Executive Presidency is the Reason for Indian Manipulation

Surrendering national interests is a crime by the Constitution. However, the executive president is above the law and he/she can surrender national interests at will. The remedy is a joke. The president, if violate the Constitution, can be impeached. A two thirds of parliament is needed along with Supreme Court approval. However, the president allocates ministries. By offering ministries to his supportive MPs, the president can easily get the numbers needed to defeat the impeachment!

The president  also appoints Supreme Court judges. Getting supportive judges ensures they will not help the impeachment.

Therefore, the remedy is not effective at all. As a result all executive presidents have surrendered national interests. If not for executive presidency, any and all MPs can be impeached for the violation of the Constitution by a simple case filed at the Supreme Court. This is another reason why a popular pro-Indian political commentator strongly supports executive presidency. If not for executive presidency, 13A would never have been passed. The President herded MPs and their families into a few hotels, obtained undated resignation letters from them and compelled them to vote for 13A or else face retribution.

Policy Inconsistency              

There were two instances of a SLFP president and a UNP Prime Minister. In both cases, the nation, its defences and the economy suffered as these two parties have different views. The parliament is common to all democratic countries hence the parliament is not at fault. It is the fault of the executive president there is policy inconsistency. According to the Constitution, governance policy is the business of the parliament (where people’s right of self determination and sovereignty is exercised). The president has no right to exercise people’s right of self determination and sovereignty. There cannot be any power above parliament that is the custodian of people’s right of self determination and sovereignty.

However, party politics has made this invisible to most Lankans. UNPers want the president gone and SLFPers want the prime minister replaced. No one cares about the nation.                      

Conclusion                 

Most pressing problems of Sri Lanka today can be traced to executive presidency. However, petty party politics has turned people against facts. Greedy politicians thrive in this atmosphere. The ultimate prize for their greed is executive president post they all dream about. However, this does not mean executive presidency must be abolished along with good parts of the constitution. Throw the dirty bath water (executive presidency) but leave the baby (useful parts of the Constitution). Sirisena and Ranil are trying to throw the baby with the bath water. They have no such mandate. Their only mandate is to abolish executive presidency. Voters have been asking this since 1994 and all presidents have promised it since then. Can we have some honesty please.

By Rohana R. Wasala

Courtesy The Island

The following was prompted by the news story, appropriately headlined Punish perpetrators of war crimes, atrocities – NGO pack”, in The Island of April 20, 2017, according to which, Akalanka Hettiarachchi, representing an NGO called Aluth Parapura (New Generation), stressed that all those who had perpetrated crimes during the war and post-conflict should be dealt forthwith”. The young NGO activist was addressing the media during an event conducted by the Collective of Civil Society Organizations (CCSO) at the Centre for Society and Religion, Maradana on Tuesday April 18, 2017. The CCSO called upon the government to investigate war crimes allegations (leveled against the security forces) in compliance with Geneva Resolution 30/1, which was co-sponsored by Sri Lanka (in October 2015).

The passion for justice shown by the NGO Aluth Parapura is commendable. Justice for all is a universal ideal whose validity no one would question. But the truth, in the context involved here, is that  there is no reasonable basis for thus urgently prioritizing the need for punishing the political and military leaders of Sri Lanka who defeated separatist terrorism at such personal cost (in terms of death, injury, and vicarious suffering of family members) on behalf of all Sri Lankans. They also deserve justice just as much as defeated terrorists, who are now determined to take their revenge on the armed forces and those who provided them successful political and military leadership. Since no crimes were committed by the security forces, the accusers have to depend on false or concocted evidence.  An immediate example of the general falsity of war crimes allegations against our armed forces is the case of the 35 year old Tamil political asylum seeker in UK, revealed to The Island newspaper (April 24, 2017) by former minister of external affairs, Professor G.L. Peiris. The British Court of Appeal rejected an appeal by this person, identified only by the initials KV. It was established that KV, the appellant, who was seeking asylum in the UK as an alleged victim of torture at the hands of the Sri Lankan military, had got a ‘cooperative and clandestine’ doctor to inflict injuries on his body with hot iron rods (presumably under anaesthesia) in order to mislead the British authorities.

The patriotic majority of Sri Lankans must understand and exploit the implications of this incident (obviously not an isolated one) to defend the good name of the soldiers and their commanders against bogus war crimes allegations. Today, unfortunately, they are being subjected to a witch hunt by the West for reasons best known to themselves. As far as we know, the Western displeasure with Sri Lanka can only be due to the fact that our leaders were able to conduct a successful humanitarian campaign against the LTTE  described by America’s own FBI at the time as the most ruthless terrorist organization in the world.

Hapless Sri Lankans are faced with two kinds of problems in these critical times: (1) issues such as the SAITM dilemma, the Meethotamulla garbage dump disaster, the heavy backlog of unexamined corruption charges (true or false) against some important members of the past and present administrations, and (2) the infinitely more contentious and nationally more important issues such as the intended formulation and passage of a new constitution, the controversial Office of Missing Persons (OMP) legislation, the signing of the Economic Technical Cooperation Agreement (ETCA), and the selling off of country’s assets including seaports and airports and the oil tanks in Trincomalee as an economic strategy. It looks as if the problems in the first category are used as a smokescreen to conceal operations centering on those in the second. Considering these many crises facing the country at present, this demand for dealing with unsubstantiated war crimes allegations against Sri Lanka is ridiculously unreasonable and unnaturally unpatriotic.

The speaker from Aluth Parapura blamed the National Freedom Front (NFF) leader Wimal Weerawansa and the Pivuthuru Hela Urumaya (PHU) leader Udaya Gammampila for shielding those in uniform allegedly responsible for atrocities”, as reported. This shows how ill informed and how out of touch with reality  young  NGO activists of his caliber are. Ironically, he condemns the very people he could and should profitably interact with, even if he doesn’t accept their politics. Udaya Gammanpila (47) is a qualified lawyer (having graduated from Monash University, Australia) and has been engaged in politics since 2000. Wimal Weerawansa (52), though probably he cannot boast of high academic qualifications, is a well informed autodidact, and has been in active politics since the late 1980s. Of course, politicians are usually adept dissemblers, but, based on what I have been able to infer from their speeches and actions, I have no reason to doubt their sincere commitment to principled patriotic politics. Wimal and Udaya are two bright, relatively young, but experienced and mature, politicians. They represent the two vital complementary components of non-communalistic nationalist politics, the only force that will keep the country whole and undivided: the modern, eminently practical social democracy ideal emphasized by Wimal and the historic one country/single state concept advocated by Udaya, both compatible with principles of cosmopolitanism in internal good governance and in the management of foreign relations. They are among the most articulate analysts of the country’s current political problems. In their words and deeds, they demonstrate a high level of intellect, capacity for critical thinking, and personal discipline strengthened by experience. History entrusts them with a herculean task in the form of a vital role to play in helping clear the huge dump of political garbage that is currently threatening to engulf the whole nation. (A personal view – RRW/April 24, 2017)

තේජා ගොඩකන්දෙආරච්චි

මම මගේ කාමරයේ කවුලුවෙන් පිටත බලා හිඳිමි. දෑස මානයේ පෙනෙන්නේ ගෙවල් යායකි. මේ රටේ, අප රටේ මෙන් පර්චස් වලින් ඉඩම් වපසරිය ගැන කතා කිරීමක් නොවන නමුත්, දැනට ගෙවූ ජීවිත කාලයෙන් 6/7 ක් ම වාගේ ගෙවා ඇත්තේ මා උපන් රටේ බැවින්, මේ ඉඩම් කැබැල්ලක ප්‍රමාණය පර්චස් 10 ක් හෝ වැඩිම වුනොත් 15 ක් බව නිවැරදිව අනුමාන කල හැකිය. නමුත් මෙහි ගෙයක් සැලසුම් කිරීමේදී තම සිතැඟි පරිදි නොව, පලාතේ පාලන අධිකාරිය විසින් සපයන උපදෙස් අනුව එය සිදුකල යුතු බැවින් ඒ කුඩා ඉඩකඩ තුල ඉදිරිපස හා පසුපස ගෙවතුද ඉතිරි කරමින්, පුද්ගලයෙකුට නිස්කලංක ජීවිතයක් ගෙවීම සඳහා අවශ්‍ය වන අංගෝපාංග සහිතව නිවෙස් ඉදිවී ඇත. ඒ ඒ ප්‍රාදේශීය පාලන අධිකාරිය මගින් විෂය පිලිබඳ විශේෂඥ දැනුමක් ඇති පිරිස් යොදාගෙන මනාව සිදු කරන නගර සැළසුම්කරනය හේතුවෙන් මනාව නඩත්තු කෙරෙන මංමාවත්, දෙපස වැවූ ගස් ආදිය සහිතව ප්‍රදේශයේ පැතිර ඇති පියකරු පෙනුම නිසා, තමන්ගේ ප්ලෑනට ගෙවල් සැළසුම් කරන්නට නොදීම පිලිබඳව කන් කෙඳිරි ගාන කිසිවෙකු මෙහි නැත. තම නිවසේ යම් කිසි වෙනස්කමක් කරන්නට අවශ්‍ය නම් පාලන අධිකාරියේ අනුමැතිය වුවමනා වෙයි. නමුත් වැදගත්ම දෙය නම් මේ අනුමැතිය තමන් දැන හඳුනන දේශපාලකයෙකු ලවා දෙන ටෙලිෆෝන් පණිවුඩයකින් හෝ අදාල නිළධාරියාට යමක් අතමිට මෙලවීමෙන් හෝ සිදු කරගත නොහැකි වීමයි. මන්ද ඒ නිළධාරීන් හා දේශපාලකයන්ද එම නීතිවලට හිස නමන නිසාය.

ප්‍රධානම දෙය කසල බැහැර කිරීමේ ක්‍රමවේදයයි. මේ රටවල මිනිසුන්ගේ ජීවන ක්‍රමයට අනුව ඒක පුද්ගල කසල උත්පාදනය ඉතා ඉහලය. මෑතකදී කල ගණනය කිරීමකට අනුව වැඩි ආදායම් ලබන රටක් ලෙස එක පුද්ගලයකු නිසා උත්පාදනය වන කසල ප්‍රමානය දිනකට කි. ග්‍රෑ. 1.29 කි. මේ රට අපේ රට මෙන් සිව් ගුණයක් විශාලය. නමුත් ඊට සමානුපාතිකව ජනගහනයද අප රටේ මෙන් සිව් ගුණයක් වේ. ශ්‍රී ලංකාව අයත්වන කාණ්ඩයට අනුව එ්ක පුද්ගල කසල ඉපැයුම දිනකට කි. ග්‍රෑ. 0.41 ක් පමන වේ. මේ රටවල ජනතාවගේ ජීවන රටාවට අනුව මේ කසල, උත්පාදනය වේ. සකස් කර ඇසිරූ නිමි ආහාර, බිත්තර, මස්, මාලු, එලවලු ආදී සෑම සියලු දේ සඳහා ඇති ඇසුරුම්, බහුලව ඇති ටින් ආහාර, ඉවතලිය හැකි පිඟන්, හැඳි, කෝප්ප අධික ලෙස භාවිතය මේ කසල සඳහා හේතු කාරකය. ගම්බද නගරබද කියා වෙනසක් නැතිව වයස 3, 4 පමන වනතුරු දරුවන්ට දින පතා අන්දවන පැම්පර්ස් මෙන්ම මහලු පුද්ගලයන්ට සෞඛ්‍ය සේවාවන් ඔස්සේ සපයන අනිවාර්ය දෛනික සනීපාරක්ෂක පැලඳුම්ද මේ කසල ගොඩවල් දිනපතා වර්ධනය කරයි.

මේ ප්‍රදේශයේ සිටින බහුතරයක් ජනයා ඉහත විස්තරකල ආකාරයේ ආහාර හෝ අනිකුත් දේ පරිහරණය කරන අය බව පැහැදිලිය. නමුත් මේ ප්‍රදේශයේ මාර්ග අයිනේ කසල බෑගයන් තබා එක කුණු කැබැල්ලක් දක්නට නැත. එසේ වී ඇත්තේ වර්ගීකරණය තුලින් කසල බැහැර කරන ක්‍රමවේදයට ජනතාව හැඩ ගස්වා ඇති නිසාය. මේ කසල වර්ගීකරණය තුල අදාල පරිදි කසල ප්‍රතිචක්‍රීකරනය සහ පරිසර හානිය අවම වන පරිදි අනිකුත් කසල විනාශ කිරීම පිලිබඳ මනා සැලසුම් සහගත ක්‍රමවේදයන් ඒ ඒ ප්‍රාදේශීය පාලන අධිකාරීන් හරහා ක්‍රියාත්මක වන නිසාය. මෙහි ඇරඔුම නම් මනා නගර සැළසුම් ක්‍රමයක් මගින් ජනාවාසවලින් ඈත්වූ කසල එක්රැස් කරන මධ්‍යස්ථාන පිහිටුවා අඛණ්ඩව මේ ක්‍රියාවලිය කරගෙන යාමයි. අද දෙරණ 24/4/2017 ප්‍රවෘත්ති ප්‍රකාශය අතරතුර අප දුටු බණ්ඩාරගම නගරය පිලිබඳ තොරතුරු දුටු විට අවශ්‍යතාවයක් ඇතිනම් නම් අප රටේද මෙය ක්‍රියාවට නැගිය හැකි බව පැහැදිලිය.

මේ නගරවල එක තැනකවත් ”මෙහි කුණු දැමීම තහනම්” යන අර්ථය රැගත් දැන්වීම් පුවරු දක්නට නැත. ඉන් අදහස් වන්නේ ඒවා අමුතුවෙන් කියන්නට දෙයක් නැති තැනට ජනතාවගේ ඇති හැඩගැස්මය. කසල වර්ගීකරනය සඳහා වෙනස් පාටවලින් යුතු කසල බඳුන් බදා දී තිබේ. ප්‍රතිචක්‍රීකරනය කල හැකි ද්‍රව්‍ය සඳහා කොළ පැහැ බඳුනක්ද, අනිකුත් අපද්‍රව්‍ය සඳහා අලු පැහැ බඳුනක්ද වේ.  මෙම කසල සතියකට වරක් මාරුවෙන් මාරුවට රැගෙන යන අතර වසරක් අවසානයේදී මීලඟ වසර සඳහා ඒ කසල එකතු කරන කාල සටහන වර්ණයෙන් මුද්‍රිත රූප සටහන්ද සහිතව සෑම ගෘහ ඒකකයකටම ලබාදේ. මෙහිදී ප්‍රතිචක්‍රීකරන බඳුනට යා යුතු කසල රූ සටහන් අදාල කසල බඳුනේ උඩ පියනේ නොගැලවෙන පරිදි අලවා ඇති නිසා භාෂාව නොදන්නා අයෙකුට වුවද නිවැරදිව තොරතුරු වටහා ගත හැක. එමෙන්ම ඉවත දැමීමට ඇති ඇසුරුම් ප්‍රතිචක්‍රීකරනය කල හැකි නම් ඒ සඳහා (නිර්මාණය වූ පොදු) ලාංඡනයක් එහි මුද්‍රණය කර ඇත. කල යුත්තේ අදාල දින උදෑසන රෝද සවිකර ඇති ආදාල කසල බඳුන නිවස ඉදිරිපිට මාර්ගය අයිනට තල්ලු කර දැමීම පමනි. දහවල් 12 වන විට නවීන අංගෝපාංග සහිත ලොරි කිහිපයක් මගින් කසල රැස් කරගෙන ගොස් අවසන්ය.

මේ ක්‍රමවේදය වඩාත්ම සිත් ගන්නාසුලු එකක් වන්නට බලපානු ඇතැයි මට හැඟෙන කාරණා කිහිපයක් තිබිනි. පලමුව කසල බැහැර කිරීමේ කාර්යභාරය රටේ ඇති මුල්ම ප්‍රමුඛතාවයක් බවට පත්ව තිබීමය. කසල ගොඩ ගැසීම තුල පරිසරයට වන හානිය සහ එමගින් මිනිස් හා සත්ව ජීවිතවලට, සෞඛ්‍යයට සිදු කරන හානිය ගැන සිතනවිට මේ ප්‍රමුඛතාවය ගැන අමුතුවෙන් සිතන්නට දෙයක් නැත. රටක පැවැත්මට එය එතරම්ම වැදගත්ය. ශ්‍රී ලංකාවේ මේ හානිය ගණන් බැලීමක් කිසිදා සිදුවී ඇතිද? මනා කසල කලමනාකරනයක් මගින් සෞඛ්‍යමය හා පාරිසරික වශයෙන් සිදුවන ධනාත්මක වෙනස ඔස්සේ ඉතිරි වන මුදල් කන්දරාව, කසල කලමනාකරන වැඩසටහනකට වැයවන මුදලට වඩා අති විශාල වේ. එහිදී පරිසරයේ ඇතිවන පිරිසිදු බව තුල මූල්‍යමය ලාභය ඉක්මවා ජනතාවගේ සිතට කා වැදෙන ප්‍රසන්න, සැහැල්ලු මානසිකත්වය මගින් යහපත් සමාජීය වෙනසකට මග පාදනු ඇත.

එමෙන්ම මෙහි කසල යනු නිකම්ම ‘කුණු‘ නොවේ. සමහර කසල ප්‍රතිචක්‍රීකරනය කල හැකිය. අනිත් කසල යනු අපේ පැවැත්ම සඳහා උපකාරී වූ ද්‍රව්‍යවලින් ඉතිරි වන කොටස්ය. කසල එකතු කිරීම පහත් රැකියාවක් නොවේ. ඔහුට හෝ ඇයට නිකම්ම ‘කුණු ලොරියේ ඩ්‍රයිවර්‘ හෝ ‘කුණු අදින අය‘ කියා තුට්ටු දෙකට දමා සලකන්නේ නැත. කුණු ටික වෙලාවට නොඇද්දොත් සිදුවන අවුල දන්නා නිසාම එම සේවයට නිසි සැලකීමක් හා ගෙවීමක් ලැබේ. විශේෂයෙන් මේ සඳහා යොදා ගන්නා නවීන තාක්ෂණය මගින්, නිළ ඇඳුම් මගින් මේ තත්වය යහපත් කර ඇත. එතැන ආකල්පමය වෙනසකද, භෞතිකමය වෙනසකද සංකලනයක් ඇත. එබැවින් ඒ තුල කිසිවෙකුට මදි පුංචිකමක් නොදැනේ. මෙම ක්‍රමවේදයේ කොටස්කරුවන් සියල්ලෝම නිසි ලෙස ක්‍රියාත්මක වන යන්ත්‍රයක, නිවැරදිව පිහිටුවාලූ උපාංග බඳුය.

අප රටේ වත්මන් තත්වය සලකා බලයි නම් මෙම වරදේ අඩක් ජනතාව විසින් භාරගත යුතුය. මන්ද තමන්ට වර්ගීකරනය කල හැකි කසල ප්‍රමානයවත් එසේ කරන්නට වැඩි දෙනෙකු නොපෙලඹේ. සියලුම කසල එක මල්ලක දමා, ගැටගසා රෑ වෙන්නට ඉඩහැර කොතැන හෝ පාරක් අයිනට නැතිනම් අනුන්ගේ හිස් ඉඩමකට විසි නොකරනවායි කට හැර කියන්නට හැකි කීයෙන් කී දෙනාටද? පෙරහරක්, උත්සවයක්, පෙලපාලියක් අවසානයේ යකුන් නැටූ පිටියක් සේ දිස්වන භූමිය පිලිබඳ වගකීම භාරගත යුත්තේ ජනතාවටත් වඩා සංවිධායකයින්ය. දියඇල්ලක් අවට හෝ වැව් පිටියක් කසල වලින් හැඩිකොට යන්නෝ හෙටක් ගැන නොසිතන ඉතාම ආත්මාර්ථකාමී මිනිසුන්ය. වෙනෙකක් තබා ශ්‍රී පාද වන්දනා සමයේදීවත් පෙනෙන්නට ඇති කසල බඳුන්වලට නිසි පරිදි කසල බැහැර කරන බවක් දකින්නට අමාරුය.

මේ රටේද එසේ කැලි කසල වැපිරූ ප්‍රදේශ දක්නට නොලැබෙනවා නොවේ. නමුත් අවාසනාවකට එවන් පෙදෙස්හි ජීවත් වන වැඩි දෙනෙක් විජාතිකයෝය. එය කෙතරම් බරපතල තත්වයක්ද කිවහොත් ඔබ වෙම්බ්ලි උමං දුම්රිය ස්ථානය අසල බස් නැවතුමට ගියහොත්, එතැන තාප්පයේ ලියැවුනු පින්තූරයක්ද සහිත දැන්වීමකි. ‘බුලත් කා කෙළ ගසන්න එපා‘ යනු එහි අර්ථයයි! සිතන්න. ලන්ඩන් නගරයේ බුලත් කා කෙල ගැසීම? ඒ පෙදෙසේ වැඩිපුරම ගැවසෙන්නේ කවුදැයි දන්නෝ දනිති.

මේ පරිසරයේ අපිරිසිදු බව ගණනකට නොගැනීමද, නොසැලකිලිමත් බවද, ආත්මාර්ථකාමී බවද, බුද්ධියේ යම් නොමේරූ බවක්ද? මේ ගැන සිතනවිට කසල බැහැර කිරීම හා සම්බන්ධ ජානමය පෙලඹවීමක් ඇත්දෝ කියාත් සිතේ.

කසල කලමනාකරනයේ ලා රජයක් විසින් ගතයුතු වගකීම නොකිවමනාය. නමුත් මීතොටමුල්ලේ සිදුවූ ඛේදවාචකයේදී ඒ අතට මේ අතට චෝදනා කරමින් සිට පලක් වේද?  තමා උපදවන කසල කොතැනකට හෝ තල්ලු කර දමා නිදහස් වන්නට පුරුදු වූ රටවැසියාගේ සිට, ගොඩගැසෙන කසල, ඒ අවට සිටිනා ජනතාව හෝ සත්වයින් ගැන තුට්ටුවකට මායිම් නෙකර කොතැනකට හෝ පටවා යවා අතපිසදා ගන්නට පුරුදු වූ දේශපාලකයින්ද මේ පවට අඩු වැඩි ලෙස වගකිව යුත්තෝය. මීතොටමුල්ල කසල කන්දට එරෙහි ජනතා සංවිධානයේ කැඳවුම්කරු වන කීර්තිරත්න පෙරේරා අසූව දශකයේ මුල් භාගයේදී මීතොටමුල්ලට පදිංචියට පැමිනි පසු ඒ ප්‍රදේශය ගැන දැනකියාගත් දේද, අත්දුටු දේද ඇතුලත් ලිපියක් අප්‍රේල් 23 වන ඉරිදා ලක්බිම පුවත්පතේ පලව තිබිනි. කොහේවත් තිබූ කසල වෙල්යායකට පටවා එය කුණු කන්දක් කල දේශපාලකයෝ මීට මුලින්ම වගකිව යුත්තෝය. ඒ 1989 දීය. මේ ක්‍රියාවේ භයානකකම සහ අදූරදර්ශීබව දුටු ආචාර්ය අජන්තා පෙරේරා ඇතුලු කසල කලමනාකරනය ගැන දැනුමක් තිබූ විද්වතුන් මේ අපද්‍රව්‍ය අපහරණය ගැන රජය මෙන්ම ජනතාවද දැනුවත් කරන්නට තම උපරිම උත්සාහය යොදන්නේ 90 දශකයේ මැද භාගයේ සිටය.

අද, එනම් අප්‍රේල් 24 දා අපූරු ප්‍රවෘත්තියක් දුටුවෙමු. ඒ කසල කන්ද ගැන විමර්ශයක් කිරීමට ජපානයෙන් පිරිසක් ගෙන්වූ පුවතකි. මේ අමනෝඥ දේශපාලකයින් අප රටේ උගතුන් ගැන මොනවා සිතාගෙන සිටිත්ද? කුණු කන්දක ආකාරයට ගොඩ ගැසිය යුතු බවට මේ ජපන් විද්වතුන් නිගමනය කල බව මහ ලොකුවට ප්‍රවෘත්තිවලටත් කීය. මේවා ගැන කියන්නට දේ ඇතත් කට පියාගෙන සිටින්නේ කට ඇර පලක් නොවන බැවිනි

පෙනුන හැටියට එය අපේ සම්පත් අනන්තවත් තිබියදී පිටරටින් ගෙන්වා කරන ලද තවත් නිස්කාරණ වියදමකි. ජපානයට හෝ වෙනත් රටකට ගොස් ඝන අපද්‍රව්‍ය කලමනාකරනය ගැන උගෙන, පුහුණුව ලද උගතුන්ද, නගර සැලසුම්කරනය පිලිබඳ උගතුන්ද, පරිසර ඉංජිනේරු විද්‍යාව උගත් පිරිස්ද අප රටේ හිඟයක් නැත. එමෙන්ම විවිධ රාජ්‍ය නොවන ආයතන සහ ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ ස්වභාව සංරක්ෂණ ආයතන හරහා මේ දැනුම සමාජයට බෙදා දෙන්නට, මේ ගැන රජය හා එක්ව කටයුතු කරන්නට උත්සාහ කල අයුරු ඕනෑ තරම් උදාහරණ ඇත. නමුත් අද කුණු කන්දේ ඛේදවාචකය ගැන හඬා වැලපෙන මාධ්‍යයන්ට කීර්තිරත්න පෙරේරලා තම ප්‍රශ්නය ගැන වගකිවයුත්තන්ට දන්වන්නට ගොස් ඔලු පලාගත් කාලයේදීවත් මේ වැනි වැඩසටහන් ගැන වැදගත් බවක් නොතිබිනි. බණ්ඩාරගම, තිස්සමහාරාම වැනි ප්‍රාදේශීය සභාවල සිදුවූ හොඳ වැඩ, හොඳ වැඩ ලෙස ඔවුන් දකින්නේ දැන්ය. හරි නම් මෙවැනි ප්‍රාදේශීය සභාවලට හා එවැනි කාර්යභාරයක් ඉටු කිරීමට දායක වන අයට අගය කිරීම සහ දිරි ගැන්වීම සඳහා යම් ප්‍රදානයක්වත් රජයෙන් ලබා නොදුනි. මේ පුවතේ හොඳම කොටස නම් ඒ ගැන කතා කරන්නේ එම ප්‍රාදේශීය සභාවල ‘හිටපු‘ සභාපතිවරුය. මේ ගැන කුමක් කිවයුුතුද? වසර 2 ක් තිස්සේ පලාත් පාලන ආයතන අක්‍රීයය.

නමුත් අවාසනාවට අපේ දේශපාලකයන්ට ඇත්තේ වෙනත් ප්‍රමුඛතාවන්ය. තරගයට මෙන් අලුත් අලුත් මාදිලිවල අධි සුඛෝපභෝගී වාහන ගෙන්වීම අද පෙනෙන්නට ඇති ප්‍රධානතම ප්‍රමුඛතාවයයි. රට සවාරි ගැසීමට අගමැති හා ජනාධිපති ප්‍රමුඛතාවය දී ඇති බව පෙනේ. තම මිනිපිරියගේ පලමු උපන්දිනයට ලක්ෂ ගණනක් වැයකර සාදයක් පවත්වා දරුවාට රුපියල් කෝටි 4 ක බෙන්ස් කාර් එකක් තෑගි දුන් හිටපු නියෝජ්‍ය ඇමතිකෙනෙක් ගැනද සඳහන් විය. ඒ රාජපක්ෂ රජයේ හිටපු ගුවන් සේවා අමාත්‍ය ප්‍රියංකර ජයරත්නය. එයා ලංකා ආයතනය විකුණා දමන්නට සිදු වන්නේ ඇයිද කියා දැන් පැහැදිලිය. හොඳම දේ ඔහුව මේ රජයෙනුත් පිලිගෙන තිබූ අතර ඔහුටම එපාවී යලි අනිත් පිලට පනින විට ආදරෙන් පිලිගන්නට ඔවුනුත් සැදී පැහැදී සිටීමය. අප රටේ දේශපාලනය එයාකාරය. පාසලේ වහල දරුවන්ගේ ඉහට කඩා වැටෙද්දී දරුවන්ට අඩුව ඇත්තේ ටැබ් එක පමනක් බව අධ්‍යාපන ඇමතිවරයා සිතා සිටින අයුරක් පෙනෙන අතර ගුරුවරියන්ගේ සාරිය මෙන්ම පාසල් නිළ ඇඳුමේ පාටද ඔහුගේ සිතට වද දෙන තවත් ප්‍රමුඛතාවන්ය.

පටු පාරකට තාර ඇතිරීම බඳු ඉතාම සුලු කාරණාවලට පවා උත්සව පවත්වන්නට පෙලඹී සිටීම තුල ඒ සඳහා වැය වන මුදල් කන්දරාව ගැන කිසිවෙකු කවදා හෝ ගණන් බලා ඇත්ද? මේවා යෙදෙනු ඇත්තේ අමාත්‍යංශයක හෝ පලාත් සභාවක හෝ පලාත් පාලන අධිකාරියක ‘අනෙකුත් වියදම්‘ (Miscellaneous expenses) ලෙසය. රුපියල් ලක්ෂය, ලක්ෂ දෙක (ලක්ෂයෙන් දෙකෙන් බේරුනොත් එය ලොකු දෙයකි) ආදී වශයෙන් මුදලින් ගණන් බැලිය හැකිවා මෙන්ම මීට සහභාගී වන ජනතාවගේ වැයවන කාලයද ගත් කල වසරකට කෙතරම් ප්‍රමානයක් වැයවනු ඇත්ද? ශ්‍රී ලංකාවේ අති සුඛෝපභෝගී පාර්ලිමේන්තුව නඩත්තු කරන්නට යන වියදම තවත් එකකි. තම කුඹුරේ අලුත් සහල් ජයසිරි මහ බෝධියට පූජා කරන්නට ජනපති කටයුතු කලේ රජයේ මුදලින් රාජ්‍ය උත්සවයක් පවත්වමිනි.

මෙවන් කොහෙත්ම අත්‍යවශ්‍ය නොවන වියදම් හා මුදල් නාස්ති කිරීම් කෙරෙත්දී යටපත්ව ගියේ දිවයිනේ වඩාත්ම ප්‍රමුඛතාවය දියයුතු ප්‍රශ්නයයි. කිසිදු සැළසුමකට නැතිව ඔහේ කසල ගොඩ ගසන්නට ඉඩහැර, එසේ ගොඩ ගැසුන කසල කන්ද, ඒ යට ජීවත් වූ අහිංසකයන්ගේ හිස මත කඩා වැටුන පසු හදිසියේ නින්දෙන් අවදි වූවාක් මෙන් කසල දමන අයට දඩ ගැසීම හෝ සිරගත කිරීම තුල මේ ප්‍රශ්නය විසඳිය හැකිද? තමන් දේශපාලකයෙකු ලෙස විඳින සුඛෝපභෝගීත්වය මඳක් කැප කරයි නම් එම මුදලින් මේ කසල ප්‍රශ්නය විසඳන්නට හැකි වනු ඇත. එතුලින් ලබන ප්‍රතිලාභ තුල මෙයට වඩා යමක් ඔවුන්ට මෙන්ම ජනතාවටද ලැබෙනු නියතය. මෙය කිරීමට අපහසු නොවන්නේ රටේ තිබෙන පාලන ව්‍යූහයන් නිසාය. මේ වගකීම පලාත් මට්ටමේ හා ප්‍රාදේශීය මට්ටමේ පාලන ආයතනවලට නිවැරදිව භාර දෙනවා නම් කසල ප්‍රශ්නයට විසඳුම් සෙවීම අපහසු නැත. අවාසනාවකට මේ පාලන ආයතනවල නියෝජිතයන් නිකම්ම මහජන මුදලින් නඩත්තු වන සුදු අලි බවට පත්ව සිටිති. මීට හොඳම උදාහරණය මාස කිහිපයකට පෙර බදුල්ල නගර සීමාවේ වූ කසල කන්ද නිසා ඇතිවී දුමාරයකින් නගරය වසාගත්විට පලාත් මහ ඇමති ඇතුලු දේශපාලක රැල හැසිරුන ආකාරයයි.

එදා කසල කන්දට යටව ජනතාව කොටසක් පණ අදිත්දී අපේ මැති ඇමතිලා චාරිත්‍ර ප්‍රකාරව නව වසරේ හිසතෙල් ගා ගත්හ. එය ආගම හා සංස්කෘතිය මත පදනම් වූ උත්සවයකි. පන්සල්වල චාරිකා කරමින්, මහනායකවරු හමුවේ වැඳ වැටෙමින්,  පිරිත් නූල් කැටි අත්වල ගැට ගස්වා ගනිමින්,  බුද්ධාගම දිවි හිමියෙන් රකින බව කියන දේශපාලකයින්ගේ ව්‍යාජ රඟපෑම කුමක්ද කියා සැවොම දනිතත් ජනතාව සැමදා ඔවුන්ට රැවටෙති.

ඊ ලඟ ප්‍රශ්නය? දැන් ඉතින් ප්‍රශ්නය ඇතිවූ විගස ‘අපි අරම කරනවා, මෙහෙම කරනවා‘ කියා කෑ ගැසුවත් තව සති දෙක තුනක් යන විට මේ ප්‍රශ්නය බහුතරයකට අමතක වනු ඇත. මේ ගැන කැට තබා පැවසිය හැකි පිරිසක් සිටිති. ඒ මිරියබැද්ද හා අරණායක නාය යාමෙන් මෙන්ම කොස්ගම සාලාව යුද හමුදා අවි ගබඩාව පිපිරීම නිසාද විපතට පත් ජනතාවයි. තව සතියකින් මැයි දිනය එලඹෙනවිට තව උණුසුම් පුවත් මැවෙනු ඇති අතර ඒ තුල මේ කසල ප්‍රශ්නය යට යනු නියතය. මැයි දින සැමරීම අවසානයේ හිස්වන රැස්වීම් භූමි දෙස බැලූ කල්හි මේ කතාවේ සත්‍යතාවය ඔප්පු වනු ඇති.

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ

“රටේ පාලනය උගතුන් අතට බාරදිය යුතුය.” මේ එක්තරා කොට්ටාශයක් පල කරන තමන්ගේ මතයයි. “නිදහස් අධ්‍යාපනය සුරැකිය යුතුය” තවත් කණ්ඩායමක් කියා සිටි. තවත් කට්ටියක් “අධ්‍යාපනය පෞද්ගලික කරණය නොකරනු” යයි ඉල්ලා සිටි. රට පුරාම උගතුන් ඉල්ලා මහා හඩක් ඉතිරි පැතිරී යන්නේ අද ඊයෙක සිට නොව. නිදහස ලැබීමට පෙර දවස සිටමය. රටට නිදහස ලැබීමට පෙර අපට නිදහස් අධ්‍යාපනය ලබිණ. ඒ කන්නන්ගර ශ්‍රීමතානන්ගේ බලවත් උවමනාව නිසාය. කන්නන්ගර මහතා, රටට වඩ වඩාත් උගතුන් බිහි කිරීමේ යාන්ත්‍රණයක් නිර්මාණය කරනවිට, කෘෂිකර්මයට බද්ධව සිටි පෞද්ගලික ඉඩම් හිමි වැවිලි කරුවෙකුවූ ඩී. එස්. සේනානායක මහතා, මේ කන්නන්ගර මහතා කරන වැඩෙන් පොල් ගහක ගෙඩියක්වත් කඩා ගන්න මිනිහෙක් නැතිවෙන බවට අනාවැකියක් පලකල බවද පැවසේ.

එදා සිට, “නිදහස් අධ්‍යාපනය ස්ථාපිත කරමු! ”  _ “නිදහස් අධ්‍යාපනය ස්ථාපිත කරමු!! “_”නිදහස් අධ්‍යාපනය ස්ථාපිත කරමු!!!”  යනුවෙන් හඩ තලමින් ගමනේ ආ මේ අධ්‍යාපන කෝච්චියට, දීප්තිමත් ආලෝකයක් ලැබෙන සංසිද්ධියක් 1951 සැප්තැම්බර් මස 2 වෙනිදා සිදුවිය. ඒ ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ බලවත්, ධනවත්, රාජකීය උරුමයක් ඇති පවුලක උගත් නැණවත් ජාතිකත්වයට හිතවත් එස්. ඩබ්ලිව්. ආර්. ඩී. බණ්ඩාරනායක මහතාගේ නායකත්වයෙන් යුතුව ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය පිහිටුවා ගැනීමයි. සෑම දෙයකම උපත සමග විපතද බද්ධව පවති, ස්වභාවයේ ප්‍රගතිශිලිත්වයත් සමගම, ස්වභාවයේ ප්‍රතිගාමිත්වයත් නිර්මාණයවේ, එයට අප මාරයා යයි කියමු. මාර සංකල්පය ඉතා වැදගත් සංකල්පයක් වන අතර එය හොදින් දන්නා අයට හොද අවබෝධයකින් එය හා කටයුතු කල හැක.

ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය බිහිව, පසුදිනම ඒ ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේම, දුප්පත් පවුලක, එක්සත් ජාතික පක්ෂයට බද්ධව කටයුතු කල ගොවි මහතෙකුට දාව පුත් රුවනක්ද බිහිවිය. එයද ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය බිහිවීම හා සමානම වැදගත් සිදුවීමකි.

මේ සිදුවීම් සිදුවෙන අතරේ, අධ්‍යාපන කෝච්චිය අඛණ්ඩව,
“නිදහස් අධ්‍යාපනය ස්ථාපිත කරමු! ”  _ “නිදහස් අධ්‍යාපනය ස්ථාපිත කරමු!! “_”නිදහස් අධ්‍යාපනය ස්ථාපිත කරමු!!!”  යන හඩ නගමින් දේශපාලන භුමිය තුල විශාල භූමිකාවක් සිදුකරන ලදී.

1956 බලය ලබාගත් ප්‍රගතිශීලි බලවේගය, නිදහස් අධ්‍යාපනයට ඉතා හොද අඩිතාලමක් නිර්මාණයකර, නව විශ්ව විද්‍යාල දෙකක්ද ගොඩනංවා දෙන ලදී. එදා සිට මෙදා දක්වා පැවතී සෑම රජයක්ම සිය උපරිම දායකත්වය මේ අධ්‍යාපන  ක්‍රමය පවත්වා ගැනීමට ලබාදී ඇත. ඒ අනුව අද රට පුරාම විසුරුණ රාජ්‍ය  විශ්ව විද්‍යාල පද්ධත්යක්ද අපට ඇත. මේ යාන්ත්‍රණයේ උපකාරයෙන් වාර්ෂිකව, විශාල උගතුන් ප්‍රමාණයක් රටට දායාදය කර ඇත. තවද එම සිදුවීම අඛණ්ඩව සිදුවෙමින් පවතී.

කන්නන්ගර මහතා උගතුන් බිහිවීම රටට මහා සම්පතක් සේ දුටුවද, මේ බිහිවෙන උගතුන්, රජයෙන්ම රැකියාවන්ද අපේක්ෂා කරමින්, රජයන්ට බල කරන දේශපාලන බලවේගයන් බවට පත්වීමත් සමග, බලයට පත්වෙන සෑම රජයක්ම, රැකියා ඉල්ලා සටන් වදින උපාධිදාරීන්ගේ අපේක්ෂාවන් හා ඉල්ලීම් අතර හිරවීමකට බාජනය විය. ඔවුන්, රැකියා උත්පාදනය හා  රටේ ජනතාව තුලට දැනුම ගලායාමට සලස්වනවා වෙනුවට, තමන්ට උගත්කම දුන් යාන්ත්‍රනයෙන්ම  රැකියා ඉල්ලා සටන් වදිනවිට, මේ උගතුන් බිහි කිරීමේ යාන්ත්‍රනයද, දෙදරීමකට ලක්විය. කෙසේ නමුත් මහා වේගයෙන්, “නිදහස් අධ්‍යාපනය ස්ථාපිත කරමු! ”  _ “නිදහස් අධ්‍යාපනය ස්ථාපිත කරමු!! “_”නිදහස් අධ්‍යාපනය ස්ථාපිත කරමු!!!”  යනුවෙන් හද තලමින් ආ අධ්‍යාපන කෝච්ච්ය, සැර බාලව, “නිදහස් අධ්‍යාපනය සුරකිමු_අධ්‍යාපනය පෞද්ගලිකරණය නොකරනු!”  _ “නිදහස් අධ්‍යාපනය සුරකිමු_අධ්‍යාපනය පෞද්ගලිකරණය නොකරනු!!”_ “නිදහස් අධ්‍යාපනය සුරකිමු_අධ්‍යාපනය පෞද්ගලිකරණය නොකරනු!!!” යනුවෙන්  මන්දගාමී ස්වරුපයෙන් හඩක් නගමින් යන අතරතුර වර්ෂ 2015 ජනවාරි 8 වෙනිදා පවත්වන ජනාධිපතිවරණයටද කටයුතු  සුදානම්ව තිබුණි. මේ දිනයද විශේෂිත දිනයකි. ඒ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ නිර්මාතෘ එස්. ඩබ්ලිව්. ආර්. ඩී. බණ්ඩාරනායක මහතාගේ උපන්දිනය වීමයි.
 
මේ මැතිවරණය සදහා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය ආරම්භ කළදාට පසුදා උපත ලද ,මෛත්‍රිපාල සිරිසේන, නම්වූ ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ මහා ලේඛම්තුමා  එම පක්ෂේ අපේක්ෂකයාවූ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට  එරෙහිව, එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ සහයෝගයෙන් ඉදිරිපත් වීමට තීරණය කර තිබිණි. මේ තරග කරුවන් ජනාධිපතිවරණය සදහා තරග වදින විට, මෙරට සිටි මහාචාර්යවරුන්ට තමන් ජීවිතය පුරා කතා කල පාලකයන් තුල තිබිය යුතු උගත් කමේ වටිනාකම අමතකව, තමන්ට වඩා නුගත් අපේක්ෂකයෙකුගේ ජග්‍රහණය උදෙසා වෙහෙසව කටයුතු කළහ. තවත් විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරුන් හා සම්බන්ධව, ආචාර්යවරුන් රාශියක්ද තමන්ට වැඩ ඉතා පහල මට්ටමේ උගත් කමක් හා බදුන අපේක්ෂකයා ජයග්‍රහණය කිරීමටම වෙහෙසුනහ. රටපුරා විවිධ තලයන් තුල සේවය කල, උපාධිදාරීන් රාශියක්ද, මහචාර්ය හා ආචාර්යවරුන්ට අනුව යමින් ඔවුන් හා සැසදීමේදී උඅගත්කම අඩුම අපේක්ෂකයා වෙනුවෙන්ම කැපවී වැඩ කොට චන්දය පාවිච්චි කළහ. තවද, නිදහස් අධ්‍යාපනය සුරකිමු යයි හඩ දෙන විශ්ව විද්‍යලාගත උපාධි අපේක්ෂකයින්ද මැතිවරණ සටනට දායකත්වය සපයමින් තමන් අගයන උගත්කමට එරෙහිව තමන්ටත් වඩා අඩු අධ්‍යාපන සුදුසුකම් ඇති අයෙක් රටේ රාජ්‍ය නායකයා බවට පත්කරගැනීමට වෙහෙසව කටයුතු කළහ.

එසේ කටයුතු කල මහාචාර්යවරු, ආචාර්යවරු, උපාධිදාරීන්,හා උපාධි අපේක්ෂකයින් ජයගත්හ.ඔවුන්ගේ විරුවා මේ වනවිට අවුරුදු දෙකක් මේ රට පාලනය කර ඇත. අද වනවිට ඔහුගේ පාලනය නවීන ගුවන් යන ගොඩ බැස්සවිය හැකි  එයාර් පොර්ට් තුල වී ගබඩා කරමින්, වී ගබඩා තුල මිනිස්සු ගබඩා කරමින්, රටේ අත්‍යවශ්‍යම සේවය කුණු කළමනාකරණය බවට නීති සම්පාදනය කරමින් රට පාලනය කරන මේ මොහොතේ, අපගේ සිහියට එන්නේ, මෛත්‍රිපාල සිරිසෙන් මහතාගේ ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන් වෙහෙසුණු, මහාචාර්යවරුන්, ආචාර්යවරුන්, අනිකුත් උපාධිදාරීන් හා උපාධි අපේක්ෂාවෙන් විශ්ව විද්‍යාල වල උගෙනුම ලබමින් සිටින සිටින උගතුන් සතු සහතික වල ඇති නොවැදගත්තාවයයි. මේ මිනිසුන් මහ දවාලේ මහා බැංකුව මංකොල්ල කන පල්  හොරුන්ට රට බාර දෙන ලද්දේ මහින්ද පල් හොරෙක් බව පවසමිනි. මුන්ගේ උගත් කමට වඩා හොරුන්ගේ කට්ටකම බලවත් බව, අද අප දකින යථාර්තයයි. මේ පාදඩ උගත්තු, රට විනාශයේ අභිමුඛයටම් ගෙන ගොස් මෙරට ජනතාවගේ අභිමානය ඉදිරියටම කුණු ගෙනවිත් දමන තත්වයට පත්කර, කුණු ගද සමග දිවි ගෙවන සමාජයක් බිහිකරමින් සිටි. රටම ගද ගස්සන කුණු සහ මේ උගතුන් අතර ඇති සහසම්බන්ධතාවය කොතරම්ද යත්, ඔවුන් බලයට පත්කරගත් ජනාධිපතිවරයාට, අත්‍යවශ්‍යම කරුණවන්නේ, කුණුය, එනම් ජරාවය. මේ උගතුන්ටද රටට ජාතියට වඩා වටින්නේ ජරාව බව ඔවුන් නිර්මාණය කර ඇති සමාජය හඩගා රටට පවසන මේ මොහොතේ,ඔවුන් සාතු උගත් කමේ සහතික පොදිය සුරුට්ටුවක්සේ හීනියට ඔතා වසති කුරක්සේ පාවිච්චියට ගත යුතු යයි අප යෝජනා කරමු.

ALI SUKHANVER

We are sold out to India—-we are a slave nation—we are monkeys whose strings are in the hands of the Indian extremists,” an old factory worker in Dacca said talking to a reporter. He was asked to comment upon Hasina Wajid’s recent visit to India. Though from Hasina’s point of view this is a success story visit but for the people of Bangladesh, it is dawning of a new series of trials and tribulations. Hasina’s signing different pacts with India has given a rise to anger throughout Bangladesh.  BNP senior joint secretary Ruhul Kabir Rizvi said talking to media, If Bangladesh adopts its defence policy as per India’s will; our independence will be at stake.” He alleged that the MoU was for the interest of ‘those who have remained in power using force in Bangladesh’.

Political analysts are of the opinion that Bangladesh is going to lose its identity soon; it is going to be a colonial state of India. The credit of deforming Bangladesh’s identity certainly goes to Sheikh Hasina. According to the Hindustan Times, during her recent visit to India Sheikh Hasina signed 22 pacts with India including pacts on opening transportation channels with progress signaled on defence and water-sharing deals. Three defence sector pacts were signed in the form of an umbrella framework agreement on various aspects of defence cooperation. Three other pacts aimed at aiding Bangladesh in various aspects of the civil nuclear energy programme, from setting up nuclear power units to addressing issues related to nuclear safety, were signed. The South-Asian Monitor said commenting upon the new development of relations between India and Bangladesh. ‘A large section of the people on the Bangladesh side, however, feels that the relationship lacks balance. The give-and-take, in their opinion, is more of all give and no take, with India on the receiving side. Whether it is trade, communications, diplomacy, cultural exchange or any other field, India somehow seems to get the upper hand. This is seen as a Big Brother syndrome.’

It is no doubt a very bitter reality that the government of Hasina Wajid is simply going against the whims and desires of the people of Bangladesh. For the honourable and egoistic people of Bangladesh, it is simply an insult that they are mastered by the Indians. Bangladesh is an independent country and the people of Bangladesh could never allow anyone to be the ruler of their fate. Sheikh Hasina is dealing the people of Bangladesh as they are her personal slaves who don’t have any ego or self-esteem. The leaders of main opposition Bangladesh Nationalist Party are very much worried about defence pact with India because, according to them, the country would lose independence and sovereignty, if the government takes any ‘defence policy’ in line with Indian military strategy. The Bangladesh government, the Foreign Ministry and the Defence Ministry, all are still silent on this issue. Things have never been very pleasant between Bangladesh and India. They have been quarrelling on various conflicting issues since long, Teesta water-sharing pact is also one of such conflicting issues. For the last two decades India and Bangladesh have been negotiating the ‘bone of contention’ Teesta river water-sharing pact. After his recent meeting with his Bangladeshi counterpart Sheikh Hasina Prime Minister Narendra Modi looked hopeful for the early signing of the pact but the West Bengal Chief Minister Mamata Banerjee spilt water on all his hopes by insisting that instead of Teesta, the Centre should look at other river systems to share water with Bangladesh. The Hindustan Times says, ‘The inability to ink Teesta pact will make it difficult for Prime Minister Sheikh Hasina to keep the momentum in ties with India.  Moreover the ‘Centre’ cannot do much about Teesta so long as Mamata Banerjee does not play ball’. Analysts are of the opinion that in presence of Mamata Banerjee, it is next to impossible that the Teesta Water Pact is materialized. Mamata has ever been very much touchy regarding this pact. In a recent statement she said talking to the media, There is very little water in Teesta River; it is our lifeline, the lifeline of North Bengal.” She further said addressing the two countries, Your problem is water, not Teesta. I am willing to look at any alternate proposal to address your issues. What we can do is that there are many other rivers in the area (India-Bangladesh), we can use water from them.” In short, at public level, the condition of relationship between India and Bangladesh is not as friendly, cordial and relaxed as the premiers of the two countries are trying to express through their words. Let us see how long they succeed in befooling the world.

වෘත්තිකයන්ගේ ජාතික පෙරමුණ (PNF)

පසුගියදා ජනමාධ්‍ය වාර්ථා කර තිබුන ආකාරයට අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා ඉන්දියාව බලා පිටත්ව යනුයේ ඉන්දීය අගමැති මෝදි මහතා හමුවී අපේ රටට තීරනාත්මකව බලපාන්නා වූ කාරනා කිහිපයකටම සිය අවසාන එකගතාවය පලකිරීමටය. ඒ අතර අපේ රටට  තීරනාත්මකව බල පාන්නාවූ එට්කා ගිවිසුම ද වේ. රට තුල මහත් ආන්දෝලනයකට තුඩුදුන් එට්කා ගිවිසුම පිළිබදව රටේ පිළිගත් වෘත්තිකයන්ගේ ප්‍රබල සංවිධාන රැසක එකමුතුවෙන් ගොඩ නංවන ලද වෘත්තිකයන්ගේ ජාතික පෙරමුණ (PNF) ලෙස අප අපගේ බලවත් අවධානය පසුගිය කාලය පුරාම යොමු කළෙමු. එහි අහිතකර පලවිපාක පිළිබදව වරින් වර ජනතාව දැනුවත් කිරීමට ද පියවර ගත්තෙමු. පාලකයින්ගේ ද සෙසු  බලධාරීන්ගේ ද ඇස් ඇරවීමට ද වරින් වර උත්සාහ ගත්තෙමු. විශේෂයෙන්ම අපේ රටට මහජනතාවගේ අදහස් උදහස් මත පදනම්ව සකසන ලද පාර්ලි‍මේන්තුවේ අනුමැතිය ලද පිළිගත හැකි ජාත්‍යන්තර වෙළදාම පිළිබදව ජාතික ප්‍රතිපත්තියක් නොමැත. එවන් තත්වයක් තුල එළඹෙන්නාවූ ජාත්‍යන්තර වෙළද ගිවිසුම් නිසා  රටට අත්විය හැකි ප්‍රතිපල ඉතාමත්ම අහිතකර වන බවද පෙන්වා දුන්නෙමු. ඉන්දියාව ඇතුලු බොහෝ රටටවලට සිය රටට අනන්‍ය වූ ජාත්‍යන්තර වෙළදාම පිළිබදව ජාතික ප්‍රතිපත්තියක් වේ. ඔවුන් කුමන ‍රටක් සමග වෙළදා ගිවිසුමකට එළඹුන ද එය එම රටේ වෙළදාම පිළිබදව ජාතික ප්‍රතිපත්තියට අනුකූලව සිදුවේ. එමගින් එම රටේ සමස්ථ වෙළද හා සේවා ආර්ථිකයට එනම් තම රටේ ජාතික ආර්ථිකයට අහිතකර තත්වයක් ඇතිවීම වැලකේ. එපමනක් නොව එම රටවල් නිරන්තර අවධානයකින් පසුවෙමින් වරින්වර සිය වෙළදාම පිළිබදව ජාතික ප්‍රතිපත්තිය යාවත් කාලීන කිරීීමට ද කටයුතු කරනු ලබන්නේ තම රටේ ආර්ථිකය වඩවඩාත් ශක්තිමත් කිරීමේ අරමුණ පෙරදැරිවය.

එබැවින් අන් රටක් සමග වෙළද හා/හෝ සේවා ගිවිසුමක් සම්බන්ධව එකගතාවයකට ඒමට පෙර, වඩාත් නිවැරදිව ගතහොත් එවන් ගිවිසුමක් සම්බන්ධව සාකච්ඡාවකට යාමට පෙර ජනතාවට වගකියනු ලබන බලාත්මක පැහැදිලි සහ නිශ්චිත ජාත්‍යන්තර වෙළදාම පිළිබදව ජාතික ප්‍රතිපත්තියක් සැකසීම අත්‍යවශ්‍ය ය. වෘත්තිකයන්ගේ ජාතික පෙරමුණ (PNF) ඇතුලු තවත් සංවිධාන කිහිපයක්  ඒ සම්බන්ධයෙන් දිගින් දිගටම කරණු ඉදිරිපත් කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස පසුව ගරු ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මැතිතුමා ජාත්‍යන්තර වෙළදාම පිළිබදව ජාතික ප්‍රතිපත්තියක් සැකසීම සදහා ජනතාවට වගකියන කොමිසන් සභාවක් පත් කරන බවටත් ඒ සම්බන්ධයෙන් වූ ගැසට් පත්‍රිකිවක් නිකුත් කිරීමට කටයුතු කරන බවටත් පොරොන්දු විය.  ගැසට් පත්‍රය සැකසීම සම්බන්ධයෙන් අවශ්‍ය කටයුතු සම්පාදනය සදහා ගරු වෙළද අමාත්‍ය මලික් සමරවික්‍රම මහතා ට අවශ්‍ය උපදෙස් ද ගරු ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මැතිතුමා විසින් දෙනු ලැබීය. එසේම ජාත්‍යන්තර වෙළදාම පිළිබදව ජාතික ප්‍රතිපත්තියක් සකසා අවසන් වන තුරු එට්කා ගිවිසුම හෝ වෙනත් කිසිදු වෙළද හා/හෝ සේවා ගිවිසුමක් කිසිදු රටක් සමග අත්සන් නොකරන බවටත් පොරොන්දු විය. එහෙත් රජය පොරොන්දු ප්‍රකාරව ගැසට් පත්‍රයක් නිකුත් කිරීම දිගින් දිගටම ප්‍රමාද කරනු ලැබූ අතර ජාත්‍යන්තර වෙළදාම පිළිබදව ජාතික ප්‍රතිපත්තියක් සැකසීම සදහා කොමිසන් සභාවක් පත් කිරීමට මේ තාක් කිසිදු පියවරක් ගෙන නොමැත.

රජය සිය වගකීම පැහැර හැර අති තත්වය යටතේ  වෘත්තිකයන්ගේ ජාතික පෙරමුණ (PNF) මැදිහත්ව ජාත්‍යන්තර වෙළදාම පිළිබදව ජාතික ප්‍රතිපත්තියක් සැකසීම සදහා මහජන කොමිසන් සභාවක් පසුගිය මාර්තු මස පිහිටවනු ලැබීය. කිසිදු රජයකට පවා පත් කළ හැකි යැයි සිතිය නොහැකි මට්ටමින් කීර්තිමත් හා පලපුරුදු විද්වතුන්ගෙන් හා වෘත්තිකයන්ගෙන් සමන්විත වූ මහජන කොමිසන් සභාවක් ස්ථාපිත කිරීමට වෘත්තිකයන්ගේ ජාතික පෙරමුණ (PNF) සමත් විය. එහි සභාපති ලෙස කෙ‍ාළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ හිටපු උප කුලපති ආර්ථික විද්‍යාව පිළිබදව මහාචාර්ය ඩබ්ලිව්. ඩී ලක්ෂ්මන් මහතා කටයුතු කරනු ලබන අතර සම සභාපතිත්වය දරනුයේ හිටපු නීතිපති ජනාධිපති නීතිඥ සරත් පාලිත ප්‍රනාන්දු මහතා ය. කොමිසමේ ලේකම් ලෙස කටයුතු කරනුයේ විශ්‍රාම වැටුප් දෙපාර්තුමේන්තු‍වේ  හිටපු ප්‍රධානාධිකාරි කේ. ඒ. තිලකරත්න මහතා ය. සෙසු සාමාජිකයන් වනුයේ විශේෂඥ වෛද්‍ය අනුලා විජේසුන්දර මහත්මිය, වානිජ කටයුතු දෙපාර්තුමේන්තුවේ හිටපු අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් පී. ඩී. ප්‍රනාන්දු මහතා, දේශීය ආදායම් කටයුතු දෙපාර්තුමේන්තුවේ හිටපු කොමසාරිස් ජනරාල් ආර්. පී. එල්. වීරසිංහ මහතා, ශ්‍රී ලංකා ටෙලිකොම් ආයතනයේ හිටපු ප්‍රධාන ගෝලීය කටයුතු නිලධාරි ඉංජිනේරු ලක්ෂ්මන් පෙරේරා මහතා හා මහජන උපයෝගිතා කොමිසමේ හිටපු කොමසාරිස් ආචාර්ය බන්ධුල පෙරේරා මහතා ය.

එම මහජන කොමිසන් සභාව අප්‍රේල් මාසය තුල සිය කටයුතු ආරම්භ කළ අතර මේ වන විට සැසි වාර දෙකක් පවත්වා මහජන අදහස් විමසා ඇත. එහිදී පූජ්‍ය ඇල්ලේ ගුණවංශ හිමියන් ද රජයේ ප්‍රධාන අමාත්‍යවරුන් වන දයා ගමගේ මහතා හා සුසිල් ප්‍රේමජයන්ත මහතා ද විපක්ෂය නියෝජනය කරමින් හිටපු අමාත්‍ය ජී. එල්. පීරිස් මහතා ද විද්වතුන් නියෝජනය කරමින් කොළඹ විශ්ව විද්‍යලයේ ආර්ථික විද්‍යාව පිළිබද කතිකාචාර්ය ආචාර්ය ලලිතසිරි ගුණරුවන් මහතා  හා  ආචාර්ය දයාන් ජයතිලක මහතා ද වෘත්තිකයන් නියෝජනය කරමින් ශ්‍රී ලංකා ඉංජිනේරු ආයතනයේ හිටපු සභාපති ඉංජිනේරු ආචාර්ය ආනන්ද රණසිංහ මහතා වෘත්තිකයන්ගේ සංවිධානයේ (OPA) හිටපු සභාපති වරලත් ගෘහ නිර්මාණ/ නගර නිර්මාණ ශිල්පි තිලිණ කිරිංගොඩ මහතා ද DSI සමූහ ව්‍යාපාරයේ කළමනාකාර අධ්‍යක්ෂක කුලතුංග රාජපක්ෂ මහතා, පැලවත්ත කිරි සමාගමේ සභාපති ආරියශීල වික්‍රමනායක මහතා හා නේචර්ස් බියුටි ක්‍රියේෂන්ස් සමාගමෙහි සභාපති සමන්ත කුමාරසිංහ මහතා  ඇතුලු ප්‍රකට ව්‍යාපාරිකයන් හා අපනයනකරුවන් ද ලංකා ඛනිජ තෙල් වෘත්තීය සමිති එකමුතුවේ කැඳවුම්කරු ඩී. ජේ. රාජකරුණා මහතා ඇතුලු වෘත්තිකයන් ගේ සංවිධාන නියෝජිතයන් ද ඇතුලු වෘත්තිකයන් හා විද්වතුන් රැසක්ම කොමිසම හමුවේ මේ වන විටත් අදහස් දක්වා ඇත. ඉදිරියේ දී පැවැත්වීමට නියමිත කොමිසන් සභා සැසිවාර වලදී තවත් වෘත්තිකයන්, විද්වතුන්, ව්‍යාපාරිකයන් හා විවිධ සංගම් නියෝජිතයන් ඇතුලු මහජන නියෝජිතයන් රැසක්ම සාක්ෂි දීමට නියමතව ඇත. එම කරුණු දැක්විම් මත පදනම්ව ජාත්‍යන්තර වෙළදාම පිළිබදව ජාතික ප්‍රතිපත්තියක් සැකසීම සදහා වූ සිය නිර්දේශ මහජන කොමිසන් සභාව විසින් රජයට බාර දීමට නියමිතය. එම නිර්දේශ සැලකිල්ලට ගෙන ජාත්‍යන්තර වෙළදාම පිළිබදව ජාතික ප්‍රතිපත්තියක් සැකසීම රජයේ වගකීමක් වේ. එම ජාතික ප්‍රතිපත්තිය මත පදනම්ව රටේ යහපත උදාකිරීම උදෙසා ජාත්‍යන්තර වෙළදාම සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කිරීම රජයකට අත්හල නොහැකි වගකීමකි.

ර‍ටේ යහපත සදහා කරුණු එසේ සිඳුවෙමින් පවතිද්දී රජය අසමත් වූ කාර්යභාරය ඉටුකිරීමට බාරගත් කීර්තිමත් හා පලපුරුදු විද්වතුන්ගෙන් හා වෘත්තිකයන්ගෙන් සමන්විත මහජන කොමිසන් සභාවේ නිර්දේශ ඇතුලත් වාර්ථාව රජයට බාරදීමට නියමිතව තිබියදී හා එම නිර්දේශ සැලකිල්ලට ගෙන රජය විසින් ජාත්‍යන්තර වෙළදාම පිළිබදව ජාතික ප්‍රතිපත්තියක් සැකසීම ට තිබියදී අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා කඩිමුඩියේම ඉන්දියාව සමග එට්කා ගිවිසුම අත්සන් කිරීමට යන්නේ කාගේ උවමනාව සැපිරීමට ද? රටේ යහපත පසෙකලා ඉන්දියාවේ උවමනාව ඉටු කිරීමට අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා දරන දේශද්‍රෝහි අරමුණ පරාජය කිරීමට රටට ආදරය කරන සියලුම වෘත්තිකයන්, විද්වතුන්, ව්‍යාපාරිකයන් ඇතුලු සමස්ත ජාතියම එක්සිත්ව එක්විය යුතුය. ඒ සදහා වෘත්තිකයන්ගේ ජාතික පෙරමුණ (PNF) ලෙස අපගේ උපරිම ශක්තිය යොදන්නෙමු.

වෘත්තිකයන්ගේ ජාතික පෙරමුණ (PNF)

275/75, මහාචාර්ය ස්ටැන්ලි විජේසුන්දර මාවත, කොළඔ 07.

දුරකතනය-

විද්‍යුත් තැපෑල-

R Chandrasoma

Large and powerful countries live in fear of neighbours  – not because the latter pose a serious threat to their stability and dominance in military terms  but because of an atavistic fear that distant World Powers that do pose a challenge may enlist the support of the weak neighbours  to overthrow the local Hegemon.  Indeed,  this  fear has been the root cause of the global political turmoil that followed the defeat of Hitler in World War II. The fear of Communism led to the ravaging and destruction of large parts of the world that were mere bystanders in the conflict between the Soviet Union and the West. In the classic case of Cuba, a World War was narrowly averted – the casus belli was the fear that Soviet Rockets might be stationed in Cuba.

Let us turn to our Local Hegemon – India. It is a country with over a billion people.  It has nuclear weapons and vast armies – and it has all the markings of a potential superpower – but is a poor player in the complex game of global politics. Its foreign policy is based on fear of both external and internal foes.  This is partly due to encirclement – with a Northern and Western Arc constituted of militant Islamic states and an Eastern Frontier dominated by that arch-rival China.  What might be called  the ‘Indian Ocean Exodus’ is the best bet for Indian strategists seeking ways of bolstering the overall defense posture of their country. That the Indian Ocean Region  is the new strategic frontier for India is unquestioned but the Island of Sri Lanka is a problem – indeed a problem very badly handled by Indian strategists – who believed that backing (and arming) the militant Tamil minority was the best way of making Sri Lanka a politically ‘neutered’ state and the Indian Ocean truly Indian. It is well known to strategists that when a frontal assault on a problem fails, less ostentatious routes to destabilize the enemy may be successful. It might seem piffling at first but notice the pertinacity with which the Indians prevent the settling of a plain and straight -forward issue – the illegal entry and destructive fishing by Indians in Sri Lankan coastal waters. The fishing problem involves more than mere fishing – it is part of a grander strategy (on the part of the Indians) of weakening the Sri Lanka State by creating challenges that are non-existent but for their pertinacity in acting as spoilers’

The old-fashioned word  ‘destabilization’  is most fitting to denote  an astute political mode of defeating a country that cannot be openly attacked – a mode successfully used by the Western Powers to ‘rid the world’ of its supposed enemies. The ensuing global chaos is too well known to be commented on here. It is this ‘destabilizing strategy’ that the Indians unleashed in the successful overthrow of a stable and victorious administration presided over by a fearless patriot. The Indians engineered a regime-change that may mark the return to subservience – with the Indian dream of our Island being a mere footstool in future oceanic adventures of the kind befitting a nation of one billion or more hungry people. Let us conclude be referring to a correlated matter.   This grand design – to make Sri Lanka a footstool – will not succeed unless recent history is reversed – and  the ‘kalu-suddhas’ and their fawning entourage  of political opportunists win the day.

Dr Sarath Obeysekera

Politicians in this country instigate people to carry on strikeS irrespective of the nature of the problem ,and without studying the proposal –may be…

From  the government- side there  should be many public forums explaining the circumstances under which Indians have been entrusted the peacekeeping functions in the North and how Rajeev Gandhi blackmailed Sri Lankans to sign in to the Indian Pease agreement .Then Indians shrewdly included Trinco tank farm in to the agreement as a strategic  move .That was the ulterior intention ,and JR had to givein ,JVP is also responsible for this because they were creating mayhem in the South and JR could not  co-op up with both fronts. After signing JVP went on rampage again and burnt many state properties including machinery of the SLLRDC ,SDC ,SEC etc ,by way of protesting the Indian army moving in.

Indian government trained tigers under Indira Gandhi because JR ) called Yankee Dickee) alienated towards Americans ,which India and Russia did not like .Then they pushed us into peace agreement ,but it was a calculated move by Indians ,as the conspiracy was hatched long time ago .India wanted to control Sri Lanka.

They operate like CIA who ruined Iraq,Afganistan ,Middle East including Syria ,all planned many years back.

Government is now pushed again by Indians to write the deed or the rights of 48 numbers tanks because ,India is weary about Chinese taking over Hambantota and Port City .

They think they  have a right to take action if their country is in danger hence they will keep pushing to take over Trinco tranks and have an influence in Trinco Harbour .

We have a solution .

Many Sri Lankans companies like Walkers ,Laugf ,Keels .Aitken Spence,Dimo ,State Engineering Corporation .Litro .CPC  to form a Joint venture with majority shares and invite Indian Oil ( which is also with CPC) .and also  give some shares to CPC workforce .Management can be entrusted to Indian technocrats with powers to Sri Lankan companies to sanction certain decisions

As an example Colombo Dockyard was leased out for 30-60 years with option to extend to Japanese and shares were retained both Bank of Ceylon ,ETF and the Workers too .Nobody complained that it was sold despite the fact that Japanese are here for good .

We give Chinese to develop Hambantota and Port City ,and Indians have the right to ask for Trinco ,But we have to be more tactical in giving it keeping the pulse of the people in mind .

Now SLPA is also having a cabinet  approval to work with and Indian Company to hand over the whole of Galle Harbour under Swiss Challenge .What will happen .Again the country will go into flames .

Like prince Dutu Gamunu ,we will have to sleep in a crouched position ,claiming that Chinese are in South and West and Indians in East and North!!!!!!!

Let us be united and get the people’s consensus to develop Trinco ,Galle etc with PPP where locals will have some shares and contribution .

Current politicians have been wrongly advised by their consultants, who also make deals with many companies abroad.

State should create a National Dialog  ( Jathika Kathikawa) and ponder into above idea on how proceed further .

It is a crime to let the tanks rot .

Dr Sarath Obeysekera

නලින් ද සිල්වා

 ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂයේ ඇතැමුන් මෛත්‍රිපාලට විරුද්ධ වීම පුදුමයක් නො වෙයි. ඔහු ශ්‍රී ල නි ප හැර දමා ඊනියා පොදු අපේක්‍ෂකයා නමින් ජනාධිපතිවරණයේ දී එ ජා ප අපේක්‍ෂයා වීම ඉතාමත් පිළිකුල් සගතයි. ඔහුට ලැබුණේ ඊනියා පොදු ඡන්දයක් නොව එ ජා ප දෙමළ හා මුස්ලිම් ඡන්ද. ශ්‍රී ල නි ප ඡන්ද ලැබුණේ නැහැ. මෛත්‍රිපාල ඊනියා පොදු අපේක්‍ෂකයා වීම ගැන තවත් වරදකරුවන් ඉන්නවා. ඒ ඉන්දිය ඔත්තු සේවය රෝ පමණක් නො වෙයි. මෛත්‍රිපාල දක්‍ෂයකු නො වෙයි. එහෙත් ඔහුට පසුගිය ආණ්ඩුවේ අගමැතිකම නොලැබුණේ හුදෙක් ඔහුගේ අදක්‍ෂතාව නිසා නො වෙයි.  ඔහුට ඇතැම් රාජපක්‍ෂලා අතින් කෙණහිළිකම් සිදු වුණා. මහින්දගේ හා ගෝඨාභයගේ නම් ඒ අතර නැහැ. මෛත්‍රිපාල ද්‍රෝහි වී එ ජා ප අපේක්‍ෂකයා වීම අනුමත කරන්න බැරි වුවත් ඔහු එතැනට තල්ලු කළ අයත් එයට වග කිව කියන්න ඕන.

එහෙත් ඒ අය ගැන අද කතා වෙන්නෙ නැහැ. ඒ වෙනුවට අද නැවතත් ඔවුන් විපක්‍ෂය මෙහෙයවනවා. අද ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂයේ බල සිඳලා. දිනේෂ් එහි නායකයා වුවත් ඔහුට නායකකමක් නැහැ. ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂය හුදු පාර්ලිමේන්තු කණ්ඩායමක් පමණයි. කතානායක එය පිළිගන්නේ නැහැ. ඔහුට ඒ සඳහා හේතුවක් තියෙනවා. එය සදාචාර නොවන්න පුළුවන්. එහෙත් ඔහු වැඩ කරන්නේ ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂයේ මන්ත්‍රීවරුන් තරග කෙළේ එක්සත් ජනතා නිදහස් සංධානයෙන් බව පිළිගනිමින්. ඔහුගේ තීරණය සංගත වන්නේ නැහැ. ඒ මහජන එක්සත් පෙරමුණ, ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂය, කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂ සම්බන්ධයෙන්. ශ්‍රි ල නි පක්‍ෂයත් ඉහත කී පක්‍ෂත් සංධානයේ සාමාජික පක්‍ෂ.

එසේ වුවත් ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය ඇතැම් විට පාර්ලිමේන්තුවේ ස්වාධීන ව කටයුතු කරනවා. එහෙත් ඉහත සඳහන් අනෙක් පක්‍ෂවලට ඒ නිදහස නැහැ. ජාතික නිදහස් පෙරමුණ ගැන ඒ බවක් කියන්න බැහැ. ජා නි පෙ සංධානයේ සාමාජික පක්‍ෂයක් නො වෙයි. ජා නි පෙරමුණේ අය මැතිවරණයේ දී සංධානයෙන් තරග කර ඇත්තේ පෞද්ගලික ව. ඒ කොහොම වුණත් අද තත්වයට වග කිව යුත්තේ මැතිවරණයේ දී සංධානයෙන් වෙන් වී වෙන ම පක්‍ෂයක් ලෙස තරග නොකිරීමට බල කළ අය. අද ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂය් ඉන්න අය එදා වෙන ම තරග කළා නම් සමහර විට ආණ්ඩු බලය ගන්නත් තිබුණා. එදා මෛත්‍රිපාල පක්‍ෂ හා සංධාන ලේකම්වරුන් මාරු කරමින් කළ නොමග යැවීම නිසා විශාල ඡන්ද ප්‍රමාණයක් සංධානයට අහිමි වුණා. ඒ ඔවුන් ඡන්දය දීමට නොගිය නිසා. මෛත්‍රිපාල කර ඇති පාවා දීම් කෙළවරක් නැහැ. එහෙත් ඒ අවස්ථාවේ වෙන ම පක්‍ෂයක් ලෙස තරග නොකිරීමට බල කළ අයත් එවැනි ම වූ පාවා දීමක් කළා. පාවා දීම් දෙපැත්තකින් සිදු වුණා.

එදා පක්‍ෂයක් බිහි කිරීමට විරුද්ධ වූ අය අද වෙනත් පක්‍ෂයක් නිර්මාණය කරලා. මෙවර මැයි දිනය පැවත්වන්නේත් ඒ පක්‍ෂයෙන්. එය අනුමත කරන්න බැහැ. මැයි රැළිය පැවැත්විය යුතුව තිබුණේ එක්කෝ ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂයෙන් නැත්නම් එයට සහාය දෙන වෘත්තීය සමිතිවල මෙහෙයවීමෙන්. මෙයින් කියන්නේ ජනතාව අවහිරයට පත් කරමින් වර්ජන කරන වෘත්තීය සමිතිවලින් රටට වැඩක් වන බව නො වෙයි. මේ ආණ්ඩුව හැකි ඉක්මණින් පළවා හැරීම වෙනුවට නව පක්‍ෂය කරන්නේ 2019/2020 මැතිවරණවලට සූදානම් වීම. එය වැරදි දේශපාලනයක්. 2019/20 වන විටත් මේ ආණ්ඩුව පැවතුණොත් රට බෙදෙන තැනකට තල්ලු වී නැවත රට ගොඩ නැගීමට බැරි තැනකට යාවි.

අද කළ යුත්තේ මැතිවරණවලට සූදානම් වීම නොව හැකි ඉක්මණින් මේ ආණ්ඩුව පළවා හැරීමයි. පළාත් පාලන මැතිවරණ පැවැත්වීමටත් ආණ්ඩුව පළවා හරින්නට වේවි. මැතිවරණ කොමිසමත් කෝලමක් බවට පත් වෙලා. ඉස්සර පොලිස් කෝලමක් තිබුණා. දැන් එවැනි නාට්‍ය නිර්මාණය කරන්න ගියොත් කෙළවරක් නැති වේවි. පොහොට්ටුව වටේ එක් රොක්වන පළාත් පාලන මන්ත්‍රීධුරාපේක්‍ෂයන්ටත් මැතිවරණ කෝලම තේරෙන්න ඕන. ඔවුන් තමන්ට නොව රටට සේවයක් කරන්නේ නම් පළමුව ආණ්ඩුව පෙරළා දැමීමට කටයුතු කළ යුතුයි. 

ආණ්ඩුව පෙරළීම කියන්නෙ රනිල් ඉවත් කිරීම. මෛත්‍රිපාලට අද තමන්ට ඕන විධියට වැඩ කරන්න දෙන්නෙ නැත්තෙ රනිල් මිස වෙනත් කිසිවකු නො වෙයි. රනිල්ට රටේ ස්වෛරීභාවය ප්‍රශ්නයක් නො වෙයි. ඔහු කල්පනා කරන්නෙ බටහිරයන් වෙනුවෙන් තම බලය රැක ගැනීමට රට වුණත් විකුණන්න. ත්‍රිකුණාමලය ඉන්දියාවට දෙන රනිල් හම්බන්තොට චීනයට දෙනවා. මෛත්‍රිපාලට තනිව ම මේව නවත්වන්න බැහැ. චීනය හා ඉන්දියාව යන බලවතුන් දෙදෙනා ඉදිරියේ රනිල්ට රටට හිතවත්  ප්‍රතිපත්තියක් නැහැ. ඔහු දන්නේ තුලනය කිරීමට (බැලන්ස්) රට විකිණීමට. කොහොමත් වෙළදාමේදී තුලාවක් (තරාදියක්) අවශ්‍ය වෙනවා. 

රනිල් ඉතා සියුම් ව තම වැඩ පිළිවෙළ ක්‍රියාත්මක කරනවා. තෙල් ටැංකි දීම පිළිබඳ ප්‍රශ්නයේ දී වෘත්තීය සමිති මැදිහත් වුණෙ වැරදි ආකාරයකට. ඔවුන් රනිල්ගෙ වෘත්තීය සමිති ද? ඔවුන් ජනතාවට හිරිහැර කරමින් කළ වර්ජනයෙන් රනිල්ගෙ දෑත් ශක්තිමත් වුණා. අද රනිල් ඉන්දියාවට යන්නෙ තෙල් ටැංකි ගැන ඉන්දියාවට සහතිකයකුත් අරගෙන. මෙතන ප්‍රශ්නය තෙල් ටැංකි බදු දීමට හෝ පැවරීමට හෝ වඩා ඉන්දියාව ත්‍රිකුණාමලයට ඇතුල් වීම. සුසිල් ප්‍රේමජයන්ත කියපු දේ වෘත්තීය සමිති ගණන් ගත්තෙ නැද්ද?  ඉන්දියාවට චීන මුහුදු සේද මාර්ගයට මුහුණ දීමට ත්‍රිකුණාමලය අවශ්‍ය වෙනවා. ඉන්දියාවට පුළුවන් තම තෙල් ටැංකි ආරක්‍ෂා කර ගැනීමට කියා අවශ්‍ය විටෙක හමුදා එවීමටත්. රනිල්ගෙ දේශපාලනය නිසා උතුරු හා නැගෙනහිර පළාත් ඉන්දියාවේ නිල නොවන ප්‍රාන්තයක් බවට පත් වෙනවා. ඉන්දියාව මන්නාරමේ සිට ත්‍රිකුණාමලය මුහුද ද ගොඩබිම ද අර හනුමා පාළම ද පාලනය කරාවි. චීනය දකුණ පාලනය කරාවි. අපට අයත් වන්නේ මැද ටිකක් පමණ ද? එයත් ජපානයට හා කොරියාවට දුන්නොත් ලංකාව නියම ආසියාතික රටක් වේවි.

මෛත්‍රිපාල මොන තරම් වැරදි කළත් අද රනිල් ඉවත් කරන්න පුළුවන් ඔහුට පමණයි. ඔය වෘත්තීය සමිතිවලට ඉදිරි දැක්මක් නැහැ. ඔවුන් කරන්නෙත් වෙන ම දේශපාලනයක්. ඔවුන්ටත් දේශපාලන බලාපොරොත්තු තියෙනවා. රනිල් අගමැති ධුරයෙන් ඉවත් කිරීිමට මෛත්‍රිපාලට බලය තිබෙනවා. අප මෛත්‍රිපාලට කෙතරම් අකමැති වුවත් රනිල් ඉවත් කිරීමට ඔහු යොමු කළ යුතුයි.

නලින් ද සිල්වා

2017 අප්‍රේල් 25                  

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග   

V.Anandasangaree Secretary General -TULF

The birth anniversary of Thanthai Chelva falls on the 26^th of this month.  Everyone has a duty to commemorate it. The most unfortunate thing is that, even important Tamil personalities refer  to him as the founder of the Federal Party. No one disputes it. But above everything he was the  founder  of the Tamil United Front, which name was changed as Tamil United Liberation Front (TULF).On the 14^th of May 1972 the two great Tamil Political parties, the  All Ceylon Tamil Congress(ACTC) led by Hon.G.G.Ponnambalam Q.C and the Federal Party (FP) led by Hon.S.J.V.Chelvanayagam, Q.C  got merged, 23 years after their split in 1949. The merger of these two parties was considered as the greatest democratic feat in Tamil politics. We can’t forget how the Tamils living, spread all over the world, celebrated this incident, with great happiness and enthusiasm. The union of various Tamil sections in this connection, was considered not merely as union but as fusion of all Tamil groups into one.

Thanthai Chelva died  without seeing how the TULF contested the General elections on the common symbol of the TULF, the ‘Rising Sun’. But the Tamil people showed  very well, their gratitude to their great Tamil leaders. Except one, all the other 18 members were successful at the election. We lost the Kalkudah electorate by a small margin  but the number of our Central Committee meetings took place at the residence of Hon.K.W.Devanayagam, a Member of Parliament from the UNP. How many people are aware that the Rising Sun flag designed by the TULF was first hoisted at the residence of Hon.K.W.Devanayagam by himself, in the presence of all the TULF members.   Except the division of the country, in all other matters he cooperated with us, with the consent of his party the UNP. Therefore our defeat at Kalkudah  was not taken seriously.

It is good for everyone to know the brief history of the TULF. Hon.G.G.Ponnambalam and Hon.S.J.V.Chelvanayagam took the initiative to form the most popular political party the ACTC. In 1947 after the General Election, some misunderstanding on the citizenship issue, brought a split in the party. Hom.G.G.Ponnambalam continued as the leader of the ACTC while Hon.S.J.V.Chelvanayagam led, the Federal Party.

Following this, many years passed with many incidents. The Srimao Bandaranayake Government  that came to power in 1970 had a mandate to draft and adopt a new Republican Constitution.  Realizing the risk and difficulties the Tamil minorities may have to face, with the adoption of the new constitution, Hon.S.J.V.Chelvanayagam put a aside his prestige and in his old age forgetting the 23 years of political enmity he had, visited Hon.G.G.Ponnambalam.  Hon.Ponnambalam  with the same respect greeted Chelvanayagam saying, Come Chelva what can I do for you” for which Thanthai Chelva replied, G.G. we can’t continue like this anymore. The time has come now for us to get together for the sake  of our people”. With these few words, the 23 years old enmity got buried. The ACTC and the Federal Party  got merged on the 14^th of May 1972 to form the Tamil United Front which later became Tamil United Liberation Front (TULF) . That very moment both these leaders, decided not to revive their respective parties. As a forerunner to this Thanthai Chelva  shared the Presidentship  of the TULF with Hon.G.G.Ponnambalam and with the same intension with Hon.S.Thondaman also. This is the brief history of the TULF and the end of the Federal Party.

Citing the rebirth of the ACTC as example, some people have unreasonably revived the Federal Party also. This argument is not acceptable. If Hon.G.G.Ponnambalam had lived at that time he would not have permitted the revival of his party. What cannot be pardon and the grave mistake was committed  by the President at that time HE.J.R.Jeyawardena. Mrs. Amirthalingam in her statement very clearly states that her husband had the registration of the Federal Party in force  to prevent a recurrence of what happened to the Federal Party. Being a lengthy statement only the major extract of the statement is given, which is as follows:-

History was created in Tamil Politics in 1972 when the two main Tamil Political parties formed the TULF, whereby the entire Tamil Community had been united and the famous Vaddukoddai Declaration was proclaimed in 1976. The Tamil Community endorsed it by returning 18 M.P’s in the following Parliamentary Elections held in 1977.

The Tamil Militants Organizations as well as the Tamil Political Parties are working to achieve the essence of the said proclamation.

My husband preserved the registration of the Federal Party, for the sole purpose that no undesirable elements could misuse its symbol and the name. He never wanted to revive the Federal Party.

It is a pity that some of those who have been groomed by him have attempted to misuse the name of the Federal Party and are trying to revive it. They have only breached the Trust he had placed on them.

Thus I categorically make it clear to all that I have neither approved nor blessed  the revival of the Federal Party but instead condemn it as this act is a ploy to destroy the TULF which was formed by our great leaders”.

I wish to refer to a news item which is more important than the earlier one for the  information of the people  and for them  to form their own  judgments. A TULF member of Parliamentarian  was involved in the revival of the Federal Party on the orders of a Political group. Such news item is available with me and can be produced at any time. In this situation if we want Thanthai Chelva’s  soul to rest in peace and his ambition fulfilled, we must act accordingly. This is real history and anyone can challenge me if I am wrong. No one has the right to distort history to please some individuals.

Unlike the ACTC the Federal Party was revived after it remained defunct for 28 years.

V.Anandasangaree  Secretary General -TULF

කීර්ති තෙන්නකෝන් විධායක අධ්‍යක්ෂ/කැෆේ සංවිධානය

වසර තුනකට වැඩි කලක් එකම වසමක සේවය කළ සියළුම ග්‍රාම නිලධාරිවරුන්ට වහා ස්ථාන මාරුවීම් ලබාදීමට ස්වදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශය 2017 මාර්තු 7 දින ලබාදුන් නියෝගය, ඡන්ද හිමි නාමලේඛන ප්‍රතිශෝධනය අවසන් වන වසර අවසානය තෙක් අත්හිටුවන ලෙස කැෆේ සංවිධානය ඉල්ලයි.  පසුගිය අප්‍රේල් 7 දින වන විට මෙම මාරුවීම් ක්‍රියාත්මක කිරීමට නියමිතව තිබූ නමුත්, අලුත් අවුරුද්ද සහ වෙසක් සතිය අවසන්වන තෙක් මෙම ස්ථාන මාරුවීම් තාවකාලිකව අත්හිටවූ බව 2017 අප්‍රේල් 7 දින ස්වදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශයේ ලේකම් නීල් ද අල්විස් මහතා ලිපියක් මගින් දිස්ත්‍රික් ලේකම්වරුන් වෙත දන්වා තිබුණි. 

ඒ අනුව, වෙසක් සතිය අවසන්වීමෙන් පසුව ජනප්‍රිය පාසල් අයත්වන ග්‍රාම නිලධාරි වසම් හි වසර දෙකක් සේවය කරන කල නිලධාරීන් ද, වසර තුනකට වැඩි කලක් එක් වසමක සේවය කරන සියලුම ග්‍රාම නිලධාරීන් ද, ඇතුළු දහස් ගණනක් නිලධාරීන් එක්වර ස්ථාන මාරුවීම් සිදු කරනු ඇත.

2017 ඡන්දහිමි ප්‍රතිශෝධන ක්‍රියාවලිය ලබන ජුනි මස ආරම්භවීමට නියමිතය.  එයට මාසයකටත් අඩු කලක් තුල දිවයින පුරා ග්‍රාම නිලධාරි වසම් දහස් ගණනක ග්‍රාම නිලධාරීන් එකවර මාරු කිරීම තුල ඡන්ද හිමියන් ලියාපදිංචි කිරීමේ කටයුතු සම්බන්ධයෙන් බරපතල ප්‍රායෝගික ගැටළු රාශියක් මතු කරනු ඇත.  තම වසමේ පදිංචිකරුවන් පිළිබද පුළුල් අත්දැකීම් ඇති ග්‍රාම නිලධාරිවරුන් පිරිසක් ඡන්ද හිමියන්ගේ මුලික සංගණන කටයුතු සිදු කිරීම ඡන්ද  හිමි නාමලේඛනයේ ගුණාත්මක බව ඉහළ නැංවීමට ප්‍රභල හේතුවකි.

ජනප්‍රිය පාසල් සදහා සිසුන් ඇතුලත් කිරීම වැනි කරුණු සම්බන්ධයෙන් ව්‍යාජ ලේඛන සැකසීම සංවිධානාත්මක ලෙස ඉතා සීමිත ග්‍රාම නිලධාරිවරුන් පිරිසක් විසින් සිදු කර ඇති බව මේ වන විට තහවුරු වී ඇත.  එය සංවිධානාත්මක ක්‍රියාවලියක් මිස හුදෙක් ග්‍රාම නිලධාරිවරයා පමණක් සම්බන්ධ කටයුත්තක් නොවේ. උදාහරණයක් ලෙස කොළඹ ප්‍රධාන ජාතික පාසලක පළමු වසර සදහා මෙම වසරේ ලැබී තිබු උප්පැන්න සහතික 400 කින් අතුරින් 80 ක් පමණ ව්‍යාජ සහතික විය. මෙවැනි සහතික බහුතරයක් සකස් කොට ඇත්තේ රෙජිස්ටාර් ජෙනරාල් කාර්යාලය ඇතුළු තවත් අයගේ ද සහාය ඇතිවය. ග්‍රාම නිලධාරීන් තොග පිටින් මාරු කිරීමෙන් පමණක් ජනප්‍රිය පාසල් සදහා ව්‍යාජ ලේඛණ සැකසීමේ ගැටළුවට විසදුම් ලැබිය නොහැකි  බව පැහැදිලිය. 

එකම ස්ථානයක දිගු කළක් සේවය කරමින් සිටින බහුතරයක් ග්‍රාම නිලධාරීන් ඉහළ රාජ්‍ය නිලධාරීන්ගේ රැකවරණය ලබන පිරිස් වෙති.  දුසිම් ගණන් චෝදනා ඇති ග්‍රාම නිලධාරීන් සම්බන්ධයෙන් ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරුන්, දිස්ත්‍රික් ලේකම්වරුන් පියවර නොගන්නේ නම් එහි වගකීම පලාතේ ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන් දැරිය යුතුය.  ඉතා සීමිත දුෂිත නිලධාරීන් පිරිසකට විනය ක්‍රියා මාර්ග ගැනීම පසෙකලා සමස්ථ ග්‍රාම පරිපාලනයට දැරිය නොහැකි මාරුවීම් සංඛ්‍යාවක් එක් වර සිදු කිරීම කිසි ලෙසකින් හෝ එලදායී විය නොහැකිය.  විශේෂයෙන්ම, පළාත් පාලන මැතිවරණය නොපැවැත්වීම හේතුවෙන් පලාත් පාලනයේ කාර්යක්ෂමතාව බිද වැටී ඇති මොහොතක මෙය අනවශ්‍ය ප්‍රශ්න ගැටළු රාශියක් ඇති කරනු නොවැලැක්විය හැකිය. අනෙක් අතට අති බහුතරයක් ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරුන්ට හා දිස්ත්‍රික් ලේකම්වරුන්ට ග්‍රාම නිලධාරීන්ගේ අධීක්ෂණය හා විනය පාලනය කිරීමට ඇති වෘත්තීය භාවය අවතක්සේකරු කළ නොහැකි ය.

දිවයින පුරා ග්‍රාම නිලධාරීන් සැලකිය යුතු පිරිසකට එරෙහිව අල්ලස් ලබා ගැනීම වැනි දුෂණ චෝදනා එල්ලවී ඇතිබව නොරහසකි.  විවිධ සේවා ඉටු කිරීම සදහා අල්ලස් ලබා ගැනීම, ජනප්‍රිය පාසල් සදහා සිසුන් ඇතුලත් කර ගැනීමට ව්‍යාජ සහතික ලබා දීම, ඉඩම් ආශ්‍රිත ගැටළු සදහා එක් පාර්ශවයකට වාසිදායක ලෙස වාර්තා සැපයීම, රජයේ කොන්ත්‍රාත් ලබා ගැනීම, සැපයීම් සිදු කිරීම මේ අතර ප්‍රමුඛ වේ.  සිරගෙවල් හි සිටිය යුතු නිලධාරීන් ග්‍රාම නිලධාරීන් හෝ රාජ්‍ය සේවයේ වෙනත් කුමන හෝ ස්ථරයක නියැලි සිටීනම් ඔවුන්ට විනය ක්‍රියා මාර්ග ගැනීම ඉහළ නිලධාරීන්ගේ වගකීමකි. ස්ථාන මාරුවීම් තුලින් පමණක් වංචා, දුෂණ, අක්‍රමිකතා පිළිබද ගැටළු විසදිය නොහැකිය.

ග්‍රාම නිලධාරිවරුන් වෙත වාර්ෂිකව පැවරෙන ප්‍රමුඛ වගකීමක් වන්නේ ඡන්ද හිමි නාම ලේඛන ප්‍රතිශෝධන ක්‍රියාවලිය යි. එබැවින් එම ක්‍රියාවලිය අවසන් වන තෙක් ග්‍රාම නිලධාරිවරුන්ගේ සමූහ ස්ථාන මාරුවීම් ක්‍රමවේදයක් කරා යොමු වන ලෙසත් කැෆේ සංවිධානය ස්වදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශය, දිස්ත්‍රික් ලේකම්වරුන් සහ ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරුන්ගෙන් ද, මෙහිදී වැඩිම බලපෑමට ලක් විය හැකි මැතිවරණ කොමිෂන් සභාවෙන් ද විවෘත ආයාචනයක් කරමින් කාරුණාවෙන් ඉල්ලා සිටී. 

කීර්ති තෙන්නකෝන්

විධායක අධ්‍යක්ෂ/කැෆේ සංවිධානය

2017 අ‌ප්‍රේල් මස 25 වැනිදා

CaFFE requests secretary to the ministry of Home Affairs and Elections Commission

Campaign for Free and Fair Elections (CaFFE) urges the ministry of home affairs to stay its order issued on 7 March 2017, to transfer all grama niladaris who have served in the same station for more than three years, until the voter registry revision is completed.

Although the transfers were to be implemented by 7 April, Neil de Alwis,  secretary to the ministry of home affairs, has sent a letter to district secretaries informing them that the transfers were halted till the end of the Vesak Week. Thus after the Vesak week, those who have worked in grama niladari divisions that have ‘popular’ schools for over two years and others who have been in the same place for over three years, are to be transferred.

The voter registry revision is to commence in June. By transferring thousands of grama niladaris a month before the voter registry revision process will create havoc. The voter registry revision process can smoothly and properly run if grama niladaris who know those who live in their respective areas are a part of it.

It is true that some grama niladaris, who are stationed at divisions which have popular schools, are engaged in corrupt and unlawful activities. However the grama niladari is only a part of a systematic operation, to enrol students into these schools, and a number of other officials are involved in this. Thus it is obvious that transferring grama niladaris will not address the issue of preparing false documents to enrol students to popular schools.

Most of the grama niladaris who are stationed at the same place for a long time have direct links to senior government officials and are protected by them. If action is not taken against grama niladaris who face a number of allegations, that is a problem which lies with divisional secretaries and district secretaries. Thus changing thousands of grama niladaris, when only a handful of them are accused of corruption is not judicious, especially at a moment when local administration is in chaos due to the decision to postpone the local government election.

As mentioned earlier CaFFE is aware that some grama niladaris are involved in a number of corrupt activities, from preparing forged documents  to helping businessmen obtain contracts although there are more competent bidders. However addressing this is a task for senior administrators and not something that can be achieved by blanket transfers.

CaFFE urges the ministry of home affairs and Elections Commission to halt these transfers until the voter registry revision is completed.

Rajith Keerthi Tennakoon

Executive Director –  CaFFE

Sarath Wijesinghe- former Ambassador to UAE and Israel – former Chairman Consumer Affairs Authority

Waste is Gold – not a nuisance

Waste is Gold in other parts of the world, managing to derive the power, fertilizer, chemicals, and many other subsidiaries for their development and prosperity, not considered a nuisance but an asset. Other parts of the Globe states have given priority on waste management including disposal, recycling, converting to consumer items and used in industry, with national and local plans linked to education and good practices” adopted by the citizen compatible with the master plan of the state. Unfortunately we were not ready to serve our selves and the environment causing disasters to us and Mother Earth”. We are responsible for the environmental pollution, deforestation, poaching, excavation for sand and construction on materials adopting all types of illegal and unlawful destructive methods. Today crisis stage has reached in Sri Lanka on garbage disposal and environmental protection due to the mismanagement and neglect by successive governments. Waste consist of valuable resources, easy to be recycled if planned from sources” as has been practised in EU, and the West where citizen is conscious and educated on the importance of safeguarding environment and taken personal and collective measures to save the environment and themselves. For example it is the general practice of the citizen to differentiate the garbage from the source” to make it easier in recycling with and civic consciousness in the interest of others. It is a civic duty by the citizen to adhere to the norms, directions and practices on waste and duty of the State and definitely not the private sector to ease waste to convert it to gold. Our tragedy is a man-made disaster created by us capable of settling and solving by ourselves if we act collectively and sensibly with no political ideological or other differences or perish without adopting a proper strategy coupled with individual and collective strategy. We must think and act new and differently to win the battle.

Man-made disaster for which the State Party” is responsible – Yet we should/could find a solution”

It is the responsibility of the State to protect environment and citizen to be civic minded to the health, life and prosperity of the community. It is time the citizen understands the gravity of the situation and realise their contribution to the society. It is true the state has failed to fulfil the trust entrusted on them for a specified period as trustees. expecting to manage economy and waste. Society is stinking with waste, dirt, with full of bribery, nepotism, inefficiency, and corruption which is rampant like air today. In other parts of the world Ministry of Environment is a powerful institution with enormous powers on garbage dispersal, town planning, protection of the environment and taking measures to prevention and protection of natural resources in planning the town and the country. The Minister of Environment should not hide the head in sand and find fault of others ,

when the responsibility lies on him. In UK, EU and many parts Ministry of Environment is empowered to perform duties freely taking own decisions with no fear or favour. In Sri Lanka successive Ministers of Environment have defaulted including the present Minister who appears not to understand the mandate and responsibility with enormous Executive and Mistrial powers ! We are not in the blame game. We the professionals and concerned citizens are attempting to the state and concerned parties to bring about for a viable solution to the crisis,which is the responsibility of the state and not the private sector/s. still capable of solve provided immediate, drastic, scientific and firm steps are taken devoid of of political interference and of corruption and bribery , still rampant and spread all over.

It is a world crisis and time to work together shedding all kinds of differences”

Despite concerns world too is reaching the crisis on waste sector. World produces 2.12 billion tons of waste out of which 99% is to be disposed in 6 months. United Kingdom went through a difficult period until local authorities took over the responsibility. Incinerators, landfills are to be utilized where necessary with precautions, education and training citizen on civic duties from the source which is prevalent in UK, Europe and USA managing the dump transformed to make gold scientifically with people friendly mega and micro mechanisms. The production of garbage is increasing as shown the gravity in the information given- Sri Lanka 5.10, Trinidad 14.4, Barbados 5.5,St Kites 5.45, Solomon Islands 4.30, Guyana 5.33,New Zealand 3.68,U K 2.58, shows the world trend and the impending danger World citizen is facing the same crisis shows that we are not alone in the crisis. They have long and short people friendly solutions approved and followed by the people. But unfortunately we are lagging behind unplanned and unprepared due to our own negligence, indifference and inefficiency coupled with corruption in all sectors. It is now time for us to pull our socks and enter the marathon of scientific waste dispersal with the help of our local and international scientists and the expatriate community who too will be benefited from the natural resource we have not made use of so far. Methods of land-filling was traditional and now outdated due to health environmental hazards , shortage of lands and protest of environment groups. But we have to depend on landfill for few more years until proper and scientific methods are adopted. Daily output of the waste in western province with 30% of the population of the country which produces

60% of the national bulk garbage is now followed by all other provinces in the volcano gradually erupting slowly and steadily. The state has an uphill task in convincing and educating the citizen on the future plan after having come clean to prove the politician/state is genuine in finding the solution and their perks, excessive expenditure, lavish life style is to be controlled to get back the lost confidence. Education the public and a proper plan and National Plan on waste disposal, must be followed with National Plans for Trade, Foreign Policy, agricultures, Land are other volcanoes about to erupt if no steps are taken to address soon.

Are the protesters/protests reasonable and should it be clamped under Emergency Regulations?

Protesters/protests are country wide and ferocious. Citizen has a reasonable grouse against the state for neglect and incompetency in fulfilling the obligations by the citizen. Methotrexate” tragedy is

sad unpardonable and avoidable tragedy. Some politicians and underworld elements became millionaires overnight and members of parliament with the help of Methotrexate Garbage. Other previous disasters have now conveniently been shelved taking the cover of the main tragedy! – There is doubt whether the affected will be properly and adequately compensated. Will the citizen suffer and tolerate, and how long will they , is a multi-million dollar issue and a warning signal to the State to take precautionary measures. Au now it is the crisis situation and it is the duty of all necessary parties to get together in order to come out of the rut at any cost for which a proper leadership and strategy is necessary. Do we have a proper leader/s and a strategy/s is a matter the citizen will decide. State must come clean and all other parts/parties must cooperate unconditionally at this juncture as got together in Tsunami as this is as dangerous or more than the Tsunami disaster. On the other hand it is doubtful whether citizen is contributing to the programme of waste disposal process by taking part individually and collectively to be environmentally friendly, avoid use of non-perishable materials such as non de-biodegradable shopping bags, throwing and dumping garbage on the road or throwing from the car and the scooter, which are happening, are matters to be considered before protests and campaign led by politicians and interested parties. Andalusian”, and Methotrexate” is gradually moving to Radiolarian” in Expandability” with threats and court orders to dump garbage forcibly in an identified private scientifically set up institution beyond the limited capacity, instead of finding landfills and educating the citizen giving them confidence on the national Policy and working plans and arrangements. Hon. Minister Champion Arawakan’s conciliatory resolution to follow the plan adopted by the former Defence Secretary and Surabaya’s offer of unconditional help with former Presidents pledge for unconditional support on Waste issue and assistance in the reconsideration of Chinese Agreement, are to be considered seriously without political ideological or differences based on previous differences in the interest of the citizen in this crisis. It is a fact that the good governance machinery has failed miserably and we now need to rise as a nation or perish together. Mistakes have been made at high cost but nation must go on for the sake of the future generation.

Success stories of Singapore, Hong Kong, and Israel – leaders on Innovations are ready to help us”

We should not be shy or ashamed to seek advice and follow success stories of other countries. Apart from the large states small but developed and industrialized countries such as Singapore, Hong Kong, Malaysia, Latin American and small African countries have success stories in the management of garbage successfully with various kinds of methods, but basically arising from educating the masses to be civic minded /i conscious. It is advantageous to learn from Israel – a tiny nation of 1/3rd of the size of our country – but a world nuclear power, with few natural resources other than human resources, and world leaders on agriculture, innovations and arms/defense industry with no water 70 years ago, now self-sufficient and even selling water to neighbour has tons of waste managed beatifically with recycling methods, especially desalination of water from sea, taping ground water, and recycling with 4.2 million households,12000tons of municipal waste every person responsible in making 1.9 kg of waste. They are great innovators and an exemplary nation succeeded in all sectors including transforming waste to gold. We have excellent and cordial relations and Israelis are ever ready to help Sri Lanka having assisted us with China and Pakistan for us to win the war when the entire world was turning the back to us.

Way forward

There is definitely no quick solution to this complicated issue, unless alternate landfills are identified to be used few years, in remote locations with proper study and research on environment with prepared ground basins protected with thick underground protective layer/s, and make arrangements to drain contaminated water and waste material whilst pumping out methane and by products scientifically for reuse. Methane that produces naturally to be used commercially carefully and scientifically. It is also necessary to win the citizen over that viable and permanent solution/s is assured and the landfills are temporary. Citizen is to be advised and educated. In Israel the young Sri Lankan innovator from “Gambol” who invented the wonderful incinerator would have been taken over by the State as an SME giving full assistance until his innovation is world recognized. Surabaya’s proposals are to be used only as a temporary measure/s of landfill, but with precautions on environmental issues. Long term programmes should be the targeted with average and micro programs and the citizen to be advised and educated to create mini- incinerators and to give away only the hard garbage with incentives as in Germany. There should be a long plan to avoid using non-perishable items and encourage the consumer to use environmentally friendly materials such as paper which is available in abundance. There is a proposition to set up a new institution to waste despite number institutions including the local authorities spread country wide led by Municipal Councils with enormous funds and power most of which are inactive, politicized and ineffective with the lead Municipal Colombo.

Best option is to make use of the Environmental Authority by adding/giving additional powers as the lead institution to operate with other institutions already functioning. It is suggested to incorporate on 10(1) take any stepson waste disposal, recycling,management of waste through the Authority, or other institutions”. Same duty is carried out by many institutions led by local authorities. Politician should set an example being simple and not greedy for vehicles and material benefits, with all parties and groups agree to work together on this issue in practices austerity measures and scientific directions as happening in the west and Israel with rigorously implemented rules and regulations. Then the citizen will voluntarily follow the directions an advice provided if it is done genuinely carefully and scientifically. Let us get together to solve the crisis.

The writer takes full responsibility on the contents and could be contacted on sarath7@hotmail.co.uk FB Sarath Wijesinghe”

Dr. Chula Rajapakse MNZM Spokesperson, United Sri Lanka Association 

Rt Hon Bill English,
Prime Minister of New Zealand.

Dear Mr. English

I write to forward this article from the UK Daily Mail  of 21/4/17  showing how Tamil Tiger Terrorist affiliates  from Sri Lanka self inflict by proxy” torture , to enable them to obtain refugee status” to live in UK while at the same time wrongly discrediting Sri Lanka , by accusing their security forces of being responsible for torture. There is also an attachment from an account in 2015 describing the same, as it was going on in London then.

I forward this to you to prevent  countries like New Zealand being duped by such scams. The boat people” seeking asylums that venture out to Australia and New Zealand are also of the same ilk. I am pleased that in the recent past the New Zealand government was resolute in their firm rejection of such boat loads. Such boats are  manipulated by scheming people smugglers with affiliations  to terrorists like the Tamil Tigers.

Thank you for being alive to such scams.

Yours Sincerely,

Dr. Chula Rajapakse MNZM

Spokesperson,

United Sri Lanka Association

Asylum seeker from Sri Lanka let himself be tortured with hot iron bars to support his bid to stay in Britain

• The man, 35, said they showed how he was badly treated in his native country 
• The Court of Appeal ruled it was a ruse called ‘self-infliction by proxy’ or SIBP
• Lord Justice Sales also raised doubts over his relationship with the Tamil Tigers 

By STEPHEN WRIGHT ASSOCIATE NEWS EDITOR FOR THE DAILY MAIL

PUBLISHED: 19:54 EDT, 21 April 2017 | UPDATED: 20:11 EDT, 21 April 2017

An asylum seeker allowed himself to be tortured with hot iron bars to support his bid to stay in the UK, judges have ruled.

He claimed five scars on his back were evidence of how he was badly treated by authorities in his native Sri Lanka.

But rejecting his claims, the Court of Appeal ruled that he probably consented to the torture in as part of a ruse called ‘self-infliction by proxy’ or SIBP.

An asylum seeker allowed himself to be tortured with hot iron bars to support his appeal to stay in the UK. His claims were rejected by the Court of Appeal (pictured), who said his scars were a ‘ruse’

It added that a ‘cooperative and clandestine’ doctor might have put him under general anaesthetic while the heated iron rods were placed on him.

In a 22,000-word appeal ruling, one of the country’s most senior judges, Lord Justice Sales, questioned why the 35-year-old man had not experienced any significant infection as a result of the burning.

The judge said an earlier immigration tribunal which threw out the man’s asylums claim was justified in highlighting the ‘highly unusual’ type of scarring as a ‘central implausibility’ in his account.

It also raised doubts about his relationship with the Tamil Tigers and his alleged detention and escape from the country.

The man arrived in the UK on a fake passport six years ago before claiming asylum. He is thought to have racked up enormous legal bills at taxpayers’ expense in his desperate bid to avoid deportation.

He claims that he was detained in the aftermath of a Tamil Tigers attack on Colombo airport in 2007 over possible links to the organisation.

Lord Justice Sales questioned the man’s relationship with the Tamil Tigers and his alleged detention and escape from the country

His alleged torture occurred in August 2009, where it was claimed he ‘felt intense pain from the first burn’ before falling unconscious while receiving other burns.In support of his torture claim, he produced a medical report from a professor that backed the theory.

The man also claimed he would face ‘a real risk of persecution’ if deported because authorities would regard him as having been ‘actively involved’ with the Tamil Tigers.

Dismissing his appeal, Lord Justice Sales said the earlier tribunal hearing – which rejected the asylum seeker’s claims – had ‘conscientiously balanced the probabilities of infliction of the scarring by SIBP and by torture’.

It was entitled to assess that SIBP was the ‘only real possibility’ that could not be discounted, he added.

In a majority decision, Lord Justice Sales and another senior judge, Lord Justice Patten, rejected the challenge by the claimant, identified only by the initials KV.

It was not clear last night if he planned to make a final appeal to the Supreme Court.

The Ministry of Justice refused to confirm whether he is receiving legal aid.

The Home Office declined to say whether he is in custody pending the outcome of the legal proceedings.

Read more: http://www.dailymail.co.uk/news/article-4434446/Asylum-seeker-Sri-Lanka-let-tortured.html#ixzz4ewtRIHxz
Follow us: @MailOnline on Twitter | DailyMail on Facebook

This is the google group of the Strategy, Battle and Military Study Group of the Royal Asiatic Society of Sri Lanka.
—
You received this message because you are subscribed to the Google Groups “Strategy, Battle & Military Study Group – RASSL” group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to bmsg-rassl+unsubscribe@googlegroups.com.
To post to this group, send email to bmsg-rassl@googlegroups.com.
Visit this group at https://groups.google.com/group/bmsg-rassl.
For more options, visit https://groups.google.com/d/optout.

Anjalika Silva USA

Dual citizenship for Sri Lankan expatriates living overseas is assumed by successive Governments to be a status that will benefit the country through loyalty with financial and property ownership privileges provided for Dual Citizenship holders.  As the two main reasons for Dual citizenship, not many go beyond personal reasons to provide benefits to the country in general except for investment returns.

There is a side to dual citizenship that has taken a turn to become an aversion to those who do not opt for dual citizenship.  Dual citizenship or not is of little consequence if any expatriate wishes to serve the name of Sri Lanka while living overseas.  It also should not become a status that results in two tiers with respect to the treatment of expats who have chosen not to take the Dual citizenship as a personal choice but continue to invest time, personal funds and service to their motherland with passion and commitment.  Sincere service to the motherland does not necessarily require a dual citizenship for someone born in Sri Lanka with gratitude for their free education and a solid foundation and a passionate commitment to make things better.

As a naturalized US citizen of Sri Lankan origin, I am prompted to write this article due to firsthand experiences that have repeatedly resulted in a not so cordial Welcome to Sri Lanka” for someone who has for over 25 years devoted time, effort and personal funds for Political advantage to Sri Lanka building bridges with my adopted land. Cultural promotion of Sri Lanka and Charitable projects for orphans, supporting the war disabled and for rebuilding the lives of Tsunami victims count among numerous projects taken on for decades of service to Sri Lanka.  Sri Lanka is little known in the USA except by negative connotations like the tsunami, war, human rights violations to mention a few while the positives about our history, culture and achievements if any are not known.  By personal contact and educating American Legislators, the true picture of Sri Lanka can be presented by planting seeds with the right facts that get fed through their network in the US Congress. This when done right gives a whole unique perspective of the country we left behind that can be our foot print left overseas.  One does not need a dual citizenship to achieve this.  At least, I didn’t need it.  All it takes is reading, knowledge, passion and skilled communication.  I can speak for the US but I am aware through service by moderating a group forum called Patriots for Unitary Sri Lanka out of the USA with a network of Sri Lankan expatriates in the UK, USA, Australia, Canada and other small groups, that the passion and commitment is disbursed throughout the expatriate communities worldwide. They are few but care immensely committed whether or not they are dual citizens.

Obtaining dual citizenship is used mostly by expats who wish to purchase property or invest in rental property in Sri Lanka.  There are few incentives offered to expats who wish to remain overseas and support the country.  I will be addressing some of these frustrating issues that we as expats experience when we set foot in Sri Lanka for brief trips without dual citizenship. These are addressed under relevant headings below.

• Immigration treatment to non-dual citizens on Arrival – Sri Lanka has a reciprocal 5-year multiple visa arrangement for US passport holders who can visit for periods not exceeding 6 months, make multiple trips over a period of five years without any issues with immigration.  This visa is paid for by US passport holders and issued by the Embassy for Sri Lanka in the USA.

The actual experience on landing in Colombo is rather humiliating.  The first question asked is whether the passenger is a dual citizen. Today, there are many US passport holders that look Sri Lankan but are born in the USA who do not qualify for dual.  The tone in which the question is asked immediately sets us, the non-dual citizens up for special questioning and taken out of the line.

The reason I chose to point this out is that between 2015 and 2016, I had 3 embarrassing experiences at immigration where I was taken out of the line and sent to a room to speak with an officer.  The counter immigration officer did not want anything to do with me because I was not a dual citizen and my visa apparently was not on their computer although stamped, and validity endorsed by the Sri Lanka Embassy in Washington DC.  Inefficiency on the part of an agreement between the Ministry of External Affairs, and the Department of Immigration is not the problem of the passenger.  The first two occasions, I was asked to relay a message to the Embassy not to issue these visas. I had to politely indicate that I am not in the business of dictating to the Embassy that it was a matter between two government departments. The Sri Lanka Embassy endorsement on my passport was disregarded on all three occasions.  I was not alone because this is the experience of many others who have complained but all of us have no redress.

On the third occasion, it happened to me in August/September 2016.  In the line of questioning by an officer in the room, he disclosed that the Immigration Department deletes all their computer entries every 6 months!!!!  But the Sri Lankan system of issuing 5 year multiple paid visas is totally disregarded.  This in my mind is completely ridiculous and is not an excuse for treating us differently having paid for a visa.  I brought it to the notice of the Sri Lanka Embassy in Washington DC on my return as they don’t receive feedback that their endorsements on our passports are not validated by immigration or preserved on their computers.

For all the service given to Sri Lanka for decades, this greeting on arrival has sadly put me off travel unless it is essential.  To me, it was three occasions of humiliation!!!!  We cannot approach our politicos to complain so that matters will be reviewed if anything should change.  I maintain that I can approach my US Congressman with requests for help much easier than providing feedback in Sri Lanka. It is hoped that this feedback will help to improve matters.

• Request for changes and suggestions: Firstly, immigration computer files with 5 year multiple visas issued by embassies for which travelers pay must be flagged with identifiers and saved for the duration of its validity.  Deletion of other files can be done after saving those that need to remain.  It is a very basic exercise in IT to be able to do that. Treat all expats with respect for the service they provide without using the Dual citizenship to create a two-tier system of expats who make a choice to retain one citizenship.  Not all of us require dual citizenship with Sri Lanka and it does not diminish our loyalty to the country.  We have different circumstances and reasons for return that should not put us in a lower class of expats as determined by the government push for dual citizens to help the country as if non-duals are assumed to have given up on Sri Lanka.
• Future of Dual Citizenship holders in the USA: With the current administration in the USA, it is unclear what the future holds for those of us who are US Citizens that hold a dual citizenship with another country. It was necessary to become citizens of the US when we spent all our working life and invested for retirement in an adopted land that has treated us fairly with the same privileges as citizens born in the USA. Today, there is an obscure line as to where naturalized citizens stand in the future.  Due to these ambiguities, the current privileges of a US$ pension that can be continued regardless of where a US citizen choses to live can change.  It could mean that duals may not be allowed to receive the Social Security Pension if living in another country.  In the present situation, holding back on a dual citizenship is not a bad idea.  Sri Lanka should get creative and relax some of the stringent laws if they wish to benefit from the non-dual citizens of Sri Lankan origin. Nothing remains static, and we need to see flexibility and a two-way street if we are sought after for help to Sri Lanka.

The Healthcare privileges for retirees in the USA through Medicare cannot be used overseas although premiums are paid to the US government by retirees.  Healthcare needs also bring to bear on the decision of expats to return to Sri Lanka because there is no health insurance coverage for those over 70 years in Sri Lanka.  There are no age limits for Medicare health insurance for retirees in the USA.  Prohibitive cost of private healthcare in Sri Lanka is something to be considered.

The expat population in the USA is now in the 4^th or 5^th generation and getting further away from familiarity with Sri Lanka.  Retirees who wish to return to Sri Lanka and remit their US$ pensions should be granted dual citizenship without hassles of payment if their pension is being remitted in the longer term.  However, this is not assured in the future.  Holding back on taking dual citizenship should not make us Sri Lankan born expatriates lesser beings.  We are entitled to make choices according to our personal circumstances.

• NRFC Accounts: Providing the opportunity for expatriates who prove birth in Sri Lanka and a foreign citizenship are entitled to opening NRFC accounts.  However, in the process, the banks do not follow a clear policy where they ask for National Identity Cards (NIC) from all account holders.  If one does not have an NIC card as a non-citizen who left prior to the issue of NIC, the account holder can only become a beneficiary even as a foreign currency earning naturalized citizen of another country. This shuts the door on a huge chunk of NRFC investors of Sri Lankan origin born prior to the issue of NIC cards in Sri Lanka who are now senior citizens.
• NIC Card Requirement from Non-Dual and Dual Citizens who left prior to NIC issues: The NIC card issues started much later than the time when Sri Lankans started to emigrate overseas starting from the late 1950s and 1960s. In those times, cards were not issued to people who lived overseas and today, there is a large population of expatriates who hold foreign citizenship but born in Sri Lanka who can be investors in the NRFC accounts.  However, again, there is ambiguity as to the need for an NIC card.  This excludes a population of foreign exchange earners who have disposable income that they wish to invest in NRFC US$ accounts even at the lower interest rate of 3% than the Fixed Deposits of Rupee accounts in Sri Lanka.  In the USA, savings accounts for small savers brings 1% or less in returns.  If a secure NRFC system is established, the country can gain so much more from expat savings.  This is left untapped, with ambiguities -when it can be a win-win for both Sri Lanka and the investing expats. Non-duals don’t have NIC and it should not be a requirement for them to open foreign currency accounts in Sri Lankan Banks.  The requirement does not add up to a logical argument if they have a birth certificate. Even dual citizens who left Sri Lanka over 40 years ago, cannot open NRFC without NIC cards and to apply for new cards, they don’t have a resident address in Sri Lanka and will need to chase Grama Sevakas who don’t know these folks at all.  Why should this be a requirement?
• Online Banking Services in Sri Lanka: The maturing populations of expats continue to aid needy families, educate needy children, support family members, donate to charities through rupee accounts.  The banks in Sri Lanka today report account holding to the US tax authorities but as we understand, amounts are not required and it is an informational reporting to prevent double taxation. This again may change but quoting the current scenario, it is imperative that expats have good online banking services and that the country should standardize online banking practices to compete with international standards in private banks.  In the case of online banking with state banks, the password system is cumbersome, consumer unfriendly and antiquated to say the least.  Above all of this, the services are unreliable. To help needy beneficiaries in Sri Lanka, current account balances must be easily accessible.  This is not so and when the bank decides arbitrarily to deactivate an account, it takes a paper application that needs to be signed by the accountholder living overseas, scanned and forwarded to reset the password for an existing established account. There are instances when a password reset has taken 3 months going back and forth.  This is not efficiency.  These are detrimental inefficient practices that need to be revisited.

Being experienced with banking systems abroad, the customer has quick and instant access to reset passwords using encryption of security verification information to make changes immediately.  Speeding up does not compromise security if the systems are setup to be secure and efficient.

This undependability in online banking especially in state banks is a huge drawback that needs to be addressed.

Conclusion: Issues raised here are for improving services and for giving feed back to the authorities concerned.  Services in place must be revisited and improved using feedback to yield the benefits anticipated.  There is tremendous potential if only services are monitored for fine tuning and improvements. Empty promises don’t produce results.  Actions taken in the right direction for the right reasons do.  Over to the authorities for action!

Anjalika Silva

USA

AnjalikaSilva@gmail.com

S. Talpahewa, Former Chairman/Managing Director, Ceylon Petroleum Corporation. Courtesy The Island

April 24, 2017, 10:03 pm

Dr. Dayan Jayatilleka in his article, “Ranil’s worst betrayal: Giving Trincomalee to India”, implies that Prime Minister Ranil Wickremesinghe has betrayed the country at least twice before, i. e. one a bad betrayal and two a worse betrayal. Whatever it may be, his betrayals have affected the country immensely. The country’s ills are the creations of politicians. The Ceylon Petroleum Corporation (CPC) has suffered the most at the hands of politicians. CPC, once a very well managed Government Institution was one time dubbed the “Thug Corporation” as a result of thugs taking control of the CPC with the change of a government, and the appointment of thugs to the Board of Directors by the then minister in charge of the CPC, who himself was considered by some to be a thug. I am not going into details of the CPC, but suffice to say it was created under the provisions of a Parliamentary Act.

In 2002, the then incumbent Prime Minister Ranil Wickremesinghe, together with a team of advisors, which included the then incumbent Chairman of CPC and the line Minister, visited India. I was told that several matters pertaining to the two countries had been discussed by the relevant parties, and when the question of the petroleum industry/trade came up for discussion the Indian authorities had shown their keen interest in taking over the Sri Lankan petroleum industry/trade lock stock and barrel, and the Sri Lankan Prime Minister was willing to accede to the suggestion of the Indian authorities. However, the Chairman CPC of the time had vehemently protested against the proposal put forward by the Indians and almost accepted by the Sri Lankan Prime Minister without any reservations. The CPC Chairman had the support of the line minister, I was told. The result was the Indians failed in their attempts to grab the Sri Lankan petroleum industry/trade in its entirety.

Nevertheless, in the guise of liberalization of the petroleum business in the country, and the concerned players of the game playing the game on a “level playing field”. The Sri Lankan government handed over one-third (i/3rd) of the petroleum business in Sri Lanka to Indians, thereby removing the monopoly enjoyed by the CPC. That was in 2002. In February 2003, CPC had entered into a Memorandum Of Understanding with the Indian Oil Corporation to lease out to Indians the China Bay Tank Farm consisting of 99 tanks of 10,000 metric tons capacity each, for a period of 35 years with the condition that within six (6) months from the date of the MOU that a legally valid contract had to be entered into by the two parties for that purpose, for the proposal to be binding on both parties. The Indians had taken over the China Bay Tank Farm from CPC after signing the MOU, but had failed or wilfully avoided ato comply with the aforesaid condition, thus making the MOU invalid and also their holding on to the China Bay Tank Farm illegal.

In the meantime, with a view to overcoming a possibility of a shortage of fuel due to lack of storage facilities, Minister of Petroleum and Petroleum Gas and Minister of Power and Renewable Energy had submitted a joint proposal to the Cabinet requesting that 16 Oil Tanks from the China Bay Tank Farm to be vested totally with the CPC, three of them to be taken over immediately and the rest within three months.

The proposal had been approved by the Cabinet. When CPC Engineers, on the instructions of the Chairman CPC, visited the China Bay Tank Farm to implement the Cabinet decision they were not allowed to enter the Tank Farm by the Indians.

The Cabinet Memorandum submitted by the Minister of Petroleum and Petroleum Gas to the Cabinet on 28-04-2016 had been approved by the Cabinet on 24-05-2016. In the said Cabinet Memorandum it had been pointed out that the Indian Oil Corporation had no legal right to claim ownership to the Tank Farm, and the Cabinet had approved the proposal to repair 16 tanks for the use of the CPC. By a Cabinet memorandum submitted by the Prime Minister on 06-06-2016 he had requested the Cabinet to rescind the aforesaid Cabinet decision and to hand over the China Bay Tank Farm to the Indians.

It is reported that the LIOC is not playing the game on a “level playing field”. The relevant clause of the agreement signed by the LIOC and the Sri Lanka government stipulates that “LIOC as one of the three players shall jointly and severally ensure that the Three players will together maintain at least 95% of the total throughput volume of Petroleum Products of the country including Aviation fuel through the CUF”, which means only 5% of the throughput volume can be routed through other installation. It is alleged that the LIOC had already violated this condition by marketing more than 5% of their sales volume through the China Bay Tank Farm and had thereby got an enormous advantage over the CPC.

The pricing formula for petroleum products is based on products being imported through the Colombo Port and marketed via the CUF (CPSTL). Various cost components are passed on to the consumer as the formula guarantees a profit margin to the operator. Number of items built into the pricing formula is non-existent for operations through the China Bay Tank Farm and some of the costs are lower than those calculated for operation via CPSTL. For example Jetty and pipeline charges and Port Development Levy are not applicable to the China Bay Tank Farm. As per the relevant agreement, the LIOC is entitled to market only 1/3rd of 5% of total throughput via China Bay Tank Farm.

The details given above are only a few. Several other items, disadvantageous to the Sri Lankan government if Prime Minister Ranil Wickremesinghe’s proposal to hand over the China Bay Tank Farm to Indians is implemented, and can be highlighted if necessary.

S. Talpahewa,

Former Chairman/Managing Director,

Ceylon Petroleum Corporation.

Dr Sarath Obeysekera

Karadiana will receive garbage till 28^th April .Then What ?

Fairway Inc has got a contract to recycle 500 tons from Dehiwela ,Mountlavinia ,Moratuwa etc in Kardiyana .

It will take at least 2 year to commission the project  ,They will ( hopefully get ) almost 36 Rs per Unit from CEB and  1500 Rs Per ton from Municipal Councils as tipping fee

Korean Company has got 10 acres from Muthurajawela near Dutch Canal ( not Hamilton Canal) for Gampaha Garbage  for 500 tons .When the stuff comes from  Gampaha which include Jaela,Kandana ,Gampaha etc in 2 years times after commissioning .

Payment of tipping fee is not sure but they may get 36 Rs per unit from CEB

500 tons from Colombo is earmarked for Western Power now owned by Harry ( Aitken Spence) They have earlier agreement to get only 26 RS per unit . They are not getting tipping fee from CMC so far

They are asking the same price like Fairway and Koreans .

Will they get it ?

Megapolis is refusing to pay .That means Western Power project which was earlier earmarked to be in Meethotamulle ,now shifted to Muthurajawela may not proceed.

Can any one guess how Westren Power can persuade state to pay the revised rates ?

Today onwards ,after Bopitiya Fiasco where both Buddhist and Catholic Clergy threatened to protest by lying along the road way thus preventing police to use tear  gas and water cannons ,government has decided to stop dumping garbage in Bopititya

MP in Dompe convinced government not to dump any in his area and Ja ela project will not go though.

Today government has started dumping garbage in Muthurajawela land  owned by SLLRDC ,This land of 200 acres will  now be  filled with raw garbage for next 5 years

I suggested this in my earlier article and government did not listen

We will not see any recycling  plant operating within next 5 years .

I am proposing now following option .

Bring the two 5000 ton barges now  lying in Trinco Harbour owned by CEB to Colombo-along Kelani River ,collect garbage in one barge and  carry out baling in the other barge and transport by sea( instead of by Train ) to Arruwakkaru in Puttalam which was proposed by Gota !

Dr Sarath Obeysekera

Sanchita Bhattacharya Visiting Scholar, Institute for Conflict Management

The practice of condemning an individual or a particular group for following ‘certain religious practices’ in the name of blasphemy has intensified acts of violence in Pakistan. In the latest blasphemy case, Mashal Khan, a student, was brutally lynched by his own hostel mates at Abdul Wali Khan University (AWKU) in the Mardan District of Khyber Pakhtunkhwa, in broad daylight on April 13, 2017, after being accused of blasphemy. The deceased was a resident of Swabi and a student at AWKU’s Journalism and Mass Communications department. A friend of the deceased student said that a mob attacked and beat him, before shooting him in the head and chest. The mob then continued to beat his body with sticks.

Some of the recent cases of blasphemy-related crimes include:

April 21, 2017: A mob attacked a man and beat him brutally inside a mosque in Chitral, Khyber Pakhtunkhwa, after he was accused of uttering blasphemous remarks following Friday prayers. The man, who is yet to be identified, is alleged to have pushed the imam of the mosque to allow him to speak after jummah (Friday) prayers. Eyewitnesses claim the man then uttered ‘blasphemous remarks’ amidst the prayer gathering. As worshippers started beating the man, the mosque’s imam, fearing for the man’s life, handed him over to the Police. The Police took him to the local police station for his protection, and claimed that they were trying to ascertain the man’s mental health. A First Information Report (FIR) was filed against him over charges of blasphemy and terrorism, according to the Deputy Commissioner Chitral, Shahab Yousafzai.

April 19, 2017: Three armed sisters shot dead a man in Nangal Mirza village, Pasrur tehsil (revenue unit) near Sialkot, Punjab, after accusing him of committing blasphemy 13 years earlier. In their statement to Police, the women alleged that Abbas had committed blasphemy in 2004, but “we couldn’t kill him at the time because we were too young then.”

June 22, 2016: Renowned qawwal (Sufi singer) Amjad Sabri (45) was shot dead in a targeted killing incident in the Liaquatabad Town of Karachi, the provincial capital of Sindh. Tehreek-e-Taliban Pakistan (TTP)-Hakimullah Mehsud faction spokesperson Qari Saifullah Mehsud claimed responsibility for the attack. In 2014, the Islamabad High Court had issued a notice in a blasphemy case against Amjad Sabri along with two TV channels for the playing of a qawwali during a morning show. The traditional qawwali sung by Amjad Sabri had mentioned religious figures, which was deemed offensive.

According to the latest World Report, 2017, published by Human Rights Watch (HRW), at least 19 people remained on death row after being convicted under Pakistan’s draconian Blasphemy Law, and hundreds awaited trial. Most of those facing blasphemy are members of religious minorities, often victimized by these charges due to personal disputes. Further, the HRW 2015 Report suggested that, since 1990, 60 people have been murdered after being accused of blasphemy. Besides, in 2015, the National Commission for Justice and Peace (NCJP) listed a total of 633 Muslims, 494 Ahmadis, 187 Christians and 21 Hindus who had been accused under innumerable clauses of the Blasphemy Law since 1987. The majority of these cases were for desecration of the Quran; a minority was for blasphemy against the Prophet Muhammad.

Lately, the ‘pretext’ of blasphemy has been devised in Pakistan, not only to persecute religious minorities, but also prominent political figures, as was evident in the case of Salman Taseer, the Governor of Punjab and Shahbaz Bhatti the Federal Minister for Minority Affairs. Both were brutally murdered in 2011 for questioning violence linked to allegations of blasphemy. Taseer was killed by one of his body guards, Malik Mumtaz Hussain Qadri, who had reportedly been incensed by the Governor’s efforts to secure marginal amendments to the Blasphemy Law, as also his advocacy of Aasia Bibi, the Christian woman sentenced to death on November 7, 2010, for alleged blasphemy. Bhatti was killed on March 2, 2011, by unidentified militants, who fired 30 bullets at him and managed to escape. Pamphlets from two self-styled TTP factions, Fidayeen-e-Muhammad and al Qaeda Punjab Chapter, were found at the incident site, which declared, “anyone who criticises the blasphemy law has no right to live”.

In the initial phase after the creation of Pakistan, there were no legal provisions for religious discrimination. However, changes occurred during the military regime of Zia-ul-Haq (1978-1988) and the Blasphemy Law was promulgated in 1985. In 1990 the punishment of life imprisonment under this law, which sought to penalise irreverence towards the Holy Quran and insulting the Holy Prophet, was included. In 1992, the government went a step ahead and introduced the death penalty for a person held guilty of blasphemy under Blasphemy Clause 295-C of the Pakistan Penal Code. Crucially, this was done under the ‘democratic’ government of Nawaz Sharif. The clause reads:

However, in the aftermath of Mashal Khan’s killing and public outrage, the Pakistani Parliament has passed a resolution for a change in the law. On April 18, 2017, the National Assembly passed a unanimous resolution to condemn “the barbaric and cold-blooded murder of Mashal Khan and resolves to ensure that strong safeguards may be inserted into the blasphemy law to prevent its abuse through such atrocities in the future, including by mobs involved in such crimes.” Federal Minister for Defence Production Rana Tanveer presented the resolution, which also demanded that the Federal and Provincial Governments take strict action against the ‘perpetrators’ and ‘facilitators’ of the heinous crime, including those making hate speeches. A probe found no proof of blasphemy by Mashal.

The dangers of the Blasphemy Law are that related “crimes” require no proof of intent or evidence to be presented after allegations are made and does not include any penalty for false allegations. Moreover, most of those who are accused in blasphemy crimes in Pakistan spend years in prison, waiting for a hearing.

Significantly, in 2010, a member of the ruling Pakistan People’s Party (PPP), Sherry Rehman, introduced a Private Bill to amend the Blasphemy Law. Her bill sought to change procedures of religious offences so that they would be reported to a higher police official and the cases be heard directly by the higher courts. The Bill was passed on to a Parliamentary Committee for vetting. However, Rehman was forced to withdraw the Bill in February 2011, under pressure from religious forces as well as some opposition political groups.

As is evident from the trends, the targets in these cases of violence are mostly minorities, both within and outside the realm of the ‘majority sanctioned Islam’ – often preached by the clerics to instigate and enlarge divisions in an already-fragmented Pakistani society. Pakistan is one of more than 30 countries that have blasphemy laws, which are usually enacted under the auspices of ‘promoting religious harmony’. However, Human Rights groups confirm, the law, instead of promoting communal harmony, is frequently used to settle personal disputes, disproportionately targeting religious minorities – Christians, Hindus, or members of minority sects of Islam, and, increasingly, those declared ‘deviant’ by extremist Salafist-Sunni formations.

The blasphemy laws were introduced in purported attempts to bring Pakistan more in line with ‘Islamic principles’. Instead, the laws have complicated the relationship between religion and democracy, and have raised questions regarding religious tolerance and Islam. In principle, blasphemy laws are supposed to protect the accused till there is proof of guilt. But in Pakistan, the wordings of the laws have converted them into tools of religious bigotry and violence.

Making the legal position worse in December 2013, the Federal Shariat Court ordered the Government to delete life imprisonment as a punishment in blasphemy cases, stating that death was the only sentence in cases of conviction and awarding any other punishment would be unlawful.

Pakistan’s blasphemy laws, while purporting to protect Islam and the religious sensitivities of the Muslim majority, are vaguely formulated and arbitrarily enforced by the police and judiciary in a way that amounts to the persecution of religious minorities. As the 2013 Asian Human Rights Commission Report noted, moreover, alleged incidents of blasphemy by religious minorities are often used to fuel mob violence, targeted sectarian killings, looting, burning of houses, burning of or attacks on places of worship, descration of holy books, land grabs, etc.

The prevailing Blasphemy Law is consuming Pakistani society from within, giving legitimacy to heinous crime and human rights violations in a country that is ranked 153^rd out of 163 countries in the 2016 Global Peace Index. The climate of hate and apathy in the system, often underpinned by state policy and law, provokes violence in all possible forms, including terrorism, extremism, violence against women, sectarian killing or random blasphemy related crime.