Dilrook Kannangara

Current regime has turned Sri Lanka into a complete dictatorship. Only those who agree with it can survive doing politics. All others are hunted down, imprisoned, harassed and even threatened. Even the formal Opposition is handpicked by it. TNA and JVP that make up the formal opposition supported Sirisena at the presidential election. Today the country is like North Korea or the Soviet Union where even the formal Opposition is appointed by the rulers.

Although the president pretends he has no knowledge of these illegal arrests and dictatorship, these things cannot be done without executive presidency. The last time the nation was saved from a despotic regime by a Tamil terrorist in 1993, the nation and its people celebrated despite the state imposed curfew. It is unfortunate this option is not available to the nation today.

Joint Opposition bold members, not the cowards, are constantly harassed with arrests, remand custody and other foul means. Elections are postponed indefinitely. The Chief Justice was replaced with a favoured person of the president. The parliament has been illegally turned into a Constitutional Assembly. Minority racist views are accommodated in constitution change process without giving sufficient weight to Sinhala views. Military camps are removed from the north and east where they are needed most. Hardcore Tamil terrorists are released into the society in order to kill Joint Opposition activists. Even Buddhist monks are arrested and harassed by this despotic regime.

As it happens in North Korea, government politicians are showered with expensive gifts including luxury motor vehicles when people are suffering. Illegally constituted local Gestapo by the name FCID is sent after anyone who takes the side of the people against despotic junta. With elections postponed indefinitely, people are losing hope on the possibility of peaceful transition of power. Despite nonsensical allegations of authoritarian rule by the previous government, it held elections in due time. In dictatorships, power is transferred by other means. Hopefully that will not be the sad fate of Sri Lanka.

Sudath Gunasekara

19. 6. 2016.

Stop playing same old tunes, Ranil tells media assist in achieving reconciliation, peace, development Ranil Wickramasingha) Island June 18, 2016, 8:23 pm
http://www.island.lk/index.php?page_cat=article-details&page=article-details&code_title=147171

Isn’t this a fatal threat and an open intimidation to the media by the de facto Head of the State to the media? This threat also has to be viewed in the light of the recent threat by the head of the CID to the media. Could there be a correlation between these two statements?

I think all media people should read the following threat by Ranil very carefully and seriously. It should never be taken lightly, by all those who know who Ranil is and also by whom he is manipulated and driven both at Home and abroad at present. Those who know his Batalanda record also have to be particularly careful on this warning. I suggest they lodge their strong protest against this move as a precautionary measure against their possible disappearances and the betrayal of the nation.

Addressing a news conference at Temple Trees on Friday Wickremesinghe said “I call upon the media to stop playing the same old tunes and assist the government in achieving its goals of reconciliation, peace and economic development.” 

Stressing that there was no time to be wasted on irrelevant issues, he emphasized that the focus should be on improving the lives of all Sri Lankans which the last Rajapaksa regime had failed to do by resorting to a divide and rule policy which had resulted in the country not having realized its true potential in the post war era.

The Prime Minister said that the government led by President Maithripala Sirisena had launched a short to long term development program which had attracted investor interest, entrepreneurs and industrialists  in many countries including China, India, Japan and Singapore.

Contrary to Opposition allegations Sino-Lanka relations had been strengthened and preparations were on to celebrate 60 years of diplomatic ties between the two countries which would be marked next year, he added.”

Everybody in this country know that he is desperate to stick to power as he knows how long and how hard he had to struggle for 21 long years to get this potta chance.  That is why he is trying to keep all media at bay. So he will do anything and everything to hang on to power. That also happened thanks to Mahinda’s postwar blunders and Sirisena’s willingness to stand as a billa at Chandrikka’s behest and the conspiracy that was heavily supported by India, US, UK, Norway and the Diaspora abroad. The Tamils and Muslims at Home who always fish in trouble waters also played a critical role in this conspiracy. So to all these parties Ranil and Sirisena owe a very big debt in gratitude

The following statement by Ashok Mehta testifies to what I have stated above beyond all reasonable doubts.

US India conspiracy

The Sunday Island (30/08/2015) He had this to say.”Ashok Mehta, retired Army General, now a noted Defense and political analyst writing in the ‘Hindu’ soon after the January 8th Presidential election let the cat out of the bag. He clearly says that the election result was a culmination of a conspiracy that began in London 18 months earlier (implying that not only Britain but that America was involved), and passed through Delhi, (implying Indian involvement) and was implemented in Sri Lanka , with the leadership being provided by Ranil Wickremesinghe and Chandrika Kumaratunge.

Ashok Mehta states that Maithripala Sirisena was brought in during the last two months. However, the groundwork for the latter was prepared months earlier when Sirirsena was invited and felicitated in the USA and given a special award for his ‘great contribution to the upliftment of the health services in Sri Lanka.”

All minorities, both Tamils and Muslims at home want to achieve their aspirations at the expense of the birth rights of 75 % Sinhala Buddhists in this country who are the real owners of the land. The traitorous gang lead by Chnadrika- Ranil & Co also want to destroy the Sinhala Buddhists. Chandrika has already said so long before elections several times when she said that Sinhala Buddhist majoritarianism has to be done away with if reconciliation is to be achieved in this country. Sirisena who is fatally trapped in the deathly noose set by all these treacherous crooks, both at home and abroad, hell bent to take revenge from Mahinda Rajapaksa (perhaps his main motive) is acting as the cat’s paw only.  None in this C-R-S Troika is concerned about the plight of Sinhala Buddhists. They may also not be concerned about the Tamils or Muslims. They are concerned only in power and privileges.  This reality, I think should be realized   by everybody in this country at least now. In my opinion, both UNP and SLFP have miserably failed to solve a single national problem in this country. Therefore it is high time to discard both these parties and find a patriotic alternative with different political culture to rescue this country from the quagmire the UNP and the SLFP have dumped it.

Drawing your attention to what Rannil has said in order to make it easy for him to sell the country to the West and India and fulfill his promises to Tamils and Muslims it is high time people of this country find a party with a patriotic leader who is capable of desisting all foreign interventions and betrayals to minorities and protect the rights of the Sinhala Buddhists and not offer them as fodder or broiler chicken to foreign countries and minorities.

This consortium of vicious foreign enemies wants two things done. First to consolidate their power in the Indian Ocean using this country as the hub with its unique location right at the centre of the East- West oceanic route to exploit its geopolitical and strategic potentials and unlimited land and oceanic resources like  Thorium, natural gaze and petroleum deposits. Secondly, to destroy the unique Sinhala Buddhist civilization, by enthroning Tamils and Muslims. The Chandrika-Ranil-Sirisena Troika is acting as their agents and accomplices. This betrayal has to be stopped at any cost.

It is here where media has to play a critical role to prevent such exploitation and protect the interests of the country.  Ranil and his government is paving the way to all these treacherous forces to exploit these resources at will and fulfill their sinister objectives. These they have promised before the elections.  An independent and fearless media will definitely be a big obstacle for these betrayals. That is why Ranil wants media to be silenced. He is trying to do this job under the guise of reconciliation, peace and development. The media has an onerous duty by the country to expose all such shady activities that are detrimental to the country without fear or favour.

While the media does its job the people of this country also has to be alert and act in time to arrest his disaster. There is only one conceivable way to stop this tragedy where both the people and media have to play a dominant role. That is to find out a formidable Sinhala Buddhist national force lead by a Patriotic leader or a group of such leaders to replace this unpatriotic gang of betrayers and chase them out to the infinity in the outer space so that they can never return again.

Courtesy The Island

Former External Affairs Minister Prof. G. L. Peiris yesterday said that the government found itself in the current predicament owing to its irresponsible action.

Prof. Peiris said: “They have solemnly committed themselves to binding agreements at the Human Rights Council in Geneva without giving any thought to the consequences. The sequence of events is really unbelievable.

“The resolution which the government of Sri Lanka co-sponsored in October last year states that ‘it takes note with appreciation’ of the report High Commissioner for Human Rights on Sri Lanka. We wonder whether the government studied this report at all.

“The report states that “there are reasonable grounds to believe that the Sri Lankan security forces were implicated in unlawful killings carried out in widespread manner against civilians.”

“The report further states that these are “longstanding practices of arbitrary arrests and detention by government security forces.”

“The report states that there are “reasonable grounds to believe that Sri Lankan authorities have, in a widespread and systematic manner, deprived a considerable number of victims of their liberty and then refuse to acknowledge the deprivation of liberty or concealed the fate and whereabouts of the disappeared persons.”

“The report also states that there was “brutal use of torture by the Sri Lankan security forces.”

Prof. Peiris said: “This is the report which the Sri Lankan government noted with appreciation and called upon all other nations to support.”

The 47-member Geneva-based United Nations Human Rights Council (UNHRC) unanimously adopted the resolution on Oct. 1, 2015.

UNHRC will receive an oral report on Sri Lanka as regards the progress made since the passage of the resolution ten months ago.

Responding to another query, Prof. Peiris said: “The resolution which is a Sri Lankan resolution because it was co-sponsored by Sri Lanka advocates to try war crimes through the setting up of a judicial mechanism with the participation of Commonwealth and other foreign judges, defence lawyers as well as authorized prosecutors and investigators.”

Referring to repeated assurances given by President Maithripala Sisisena and Premier Ranil Wickremesinghe in respect of non-inclusion of foreign judges in the proposed war crimes court, Prof. Peiris said that he couldn’t understand how the government now could feign ignorance of its own resolution and wanted the public to believe that the new administration advocated nothing of the sort.

Prof. Peiris pointed out that Jaffna District MP M.A. Sumanthiran on behalf of the TNA had reminded both the government and the US of having reached an understanding in respect of foreign judges before the passage of the resolution. The former law professor said that the government hadn’t disputed MP Sumanthiran’s declaration made at a Congressional briefing on June 14. (SF)

තේජා ගොඩකන්දෙආරච්චි

ඇමතිවරුන්ගේ සැප වාහන කතාව තවමත් අවසන්ව ඇති බවක් නොපෙනේ. තමාගේ මැතිවරණ බල ප්‍රදේශය ඉතා දුර බැහැර නිසා තමාට හොඳ වාහනයක් අවශ්‍ය බව ඇමති විජිත් විජිතමුනි සොයිසා පවසයි. මේ පිලිබඳව හුවමාරු වන විවිධ අදහස් අතර ඇමති රාජිත සේනාරත්න දක්වන අදහස්වලට හිනා වෙන්නද, අඬන්නද කියා ජනතාවට සිතා ගනු නොහැකි බව සිකුරුය.

‘ සමහරු යුරෝපයේ ඇමතිවරු සමග අපව සන්සන්දනය කරනවා. යුරෝපයේ ඇමතිලාට ගමන් බිමන් නැහැ. අපේ සංස්කෘතිය තුල අපට මල ගෙවල්, මගුල් ගෙවල්, කොටහලු ගෙවල් හැම දේටම යන්න වෙනවා. ඒ නිසා ඇමතිවරයෙකුට තම අමාත්‍යාංශවල භාරදූර වගකීමට අමතරව තම දිස්ත්‍රික්කය පුරා යන්න වෙනවා. අපේ රටේ තියෙන සමහර පාරවල්වල හැටියට ෆෝ වීල් වාහනයක් නැතිව යන්න අමාරුයි. ඉතින් මේ වැඩ එක්ක අපේ රටට ඇමතිවරු 200 ක් වත් අවශ්‍යයි ‘ මේ සෞඛ්‍ය ඇමතිවරයාගේ අදහසයි.

අප රටේ ජනගහනය මිලියන 20.8 ක් පමණ වන බව සංඛ්‍යා ලේඛණ තුලින් දුටුවෙමි. 2016 දී නිකුත් වූ ගණනය කිරීම් අනුව ජනගහනයෙන් 49.3% ක් පිරිමි ද, 50.7% ක් ගැහැණුද වෙති. එනම් දල වශයෙන් මිලියන 10.4 ක් පමන වන කාන්තාවන් සංඛ්‍යාවෙන් 10% ක් වත් වැඩිවිය පත්වන වයසේ දැරියන් වේ නම් ඔවුන් අඩු තරමින් සංඛ්‍යාත්මකව මිලියන 1ක් වත් විය යුතුය. මෙයින් කාලක්වත් තම දියණියගේ කොටහලු මගුල ජයට ගනී නම් ? මේ සංඛ්‍යා ලේඛණ අනුව වසරකට සිදුවන මරණ සංඛ්‍යාව 102,200 ක් පමන වන අතර දිනකට 280- 300 දක්වා ප්‍රමානයකි. විවාහ වන ප්‍රමානය ගැන එහි සඳහනක් නොවීය.

 රාජිත සේනාරත්නගේ වාහන අවශ්‍යතාවය සඳහා හේතු දැක්වීමේ හැටියට නම් මේ මගුල්, මරණ, කොටහලු ගෙවල් ආවරණය කිරීමට මේ ඇමති මණ්ඩලය කොහෙත්ම නොසෑහේ. හරිනම් මේ සමාජීය යුතුකම් ඉටු කිරීමට 225 දෙනාටම ඇමතිකම් දිය යුතුය. 

ඉතින් මේ සමාජීය අවස්ථාවන් ආවරණය කරන අතරතුර, අමාත්‍යාංශවල ‘භාරදූර’ වගකීම් ඉටු කරන්නට කාලයක් නැතිකම ගැන ජනතාව පුදුම විය යුතු නැත. අනික ගමන් බිමන් යන්නට හරි හමන් වාහනයක්වත් නැතිව ! මහරගම පිලිකා රෝහලට අත්‍යවශ්‍යව තිබූ පෙට් ස්කෑනර් යන්ත්‍රයක් මිල දී ගන්නට ජනතාවට මුදල් රැස් කරන්නට සිදු වුනේ ඒ නිසාවෙනි. සමහරවිට මේ ජන අනුපාතයන් ලක්ෂ 62 ට ලක්ෂ 58 ලෙස සලකා බලයි නම් එතුමන්ලාට ඇති බර මඳක් අඩුවනු ඇත. නමුත් අපට දැනට සිටින ඇමති මණ්ඩලයේ සංඛ්‍යාවට අනුව එයද සුලු පටු ගණනක් නොවේ.

ඇත්තෙන්ම ඇමතිවරුන් තම අමාත්‍යාංශවල ‘භාරදූර’ වගකීම් ඉටු නොකරන්නේ ඇයිද යන්න රාජිත සේනාරත්නගේ මේ කතාව අනුව පැහැදිලි වෙයි. ඇමති මණ්ඩලයේ 93 ක් සිටිති. බොහෝ විට එක විෂයයක් යටතට ගතහැකි ක්ෂේත්‍රයන් අංශ කිහිපයකට බෙදා අමාත්‍යංශ යටතට ගෙන ඇති බැවින් ඇමතිවරයකුගේ විෂය පථය එතරම් පුලුල් නොවේ. උදාහරණයක් ලෙස ගතහොත් අධ්‍යාපනය යන විෂය සම්බන්ධ වගකීම, අධ්‍යාපනය, උසස් අධ්‍යාපනය, තාක්ෂණික අධ්‍යාපනය ආදී වශයෙන් ඇමතිවරුන් කිහිප දෙනෙකු අතර පවතී.

 ඔහු මේ දිස්ත්‍රික්කය පුරා යන්නට සිදුවනවා යැයි කියන්නේ තම අමාත්‍යංශයේ කටයුතුවලට නොව මල ගෙවල්, මගුල් ගෙවල් ආදියට එක දමා ගැනීමටය. මේ සඳහා ඔහු සංස්කෘතියකුත් ඇද ගනී. මේ ගමන් බිමන්වලදී පාරවල්වල තත්වය නරක නම් ඒවා පිලිසකර කරන්නට ක්‍රමවේදයක් සදනු වෙනුවට සොයාගත් විසඳුම නම් ඇමතිවරුන්ට ඒවායේ යා හැකි වාහන මිලදී ගැනීමයි. සමහරවිට මේ ‘බල්ලාට වැඩකුත් නැති, හෙමින් ගමනකුත් නැති’ ආකාරයේ කාර්ය බහුලත්වය නිසාම ඔවුන් විවේකයක් ගන්නේ වාහනයේ යන එන විට වන්නට ඇති. ඔව් ! එය සහතිකය. එදා සරත් ෆොන්සේකා රු. ලක්ෂ 400 ක වාහනයක් ඉල්ලන අවස්ථාවේදී පැවසුවේද තමාට ඇඟ පත තලා ගන්නේ නැතිව යන්න අවශ්‍ය බවය. ඉතින් මෙසේ දෑස් පියාගෙන සැපසේ වාහනය තුල යන ඇමතිලාට තම දිස්ත්‍රික්කයේ ඇති නිවෙස්, පාසල්, රෝහල්වල තත්වය නොපෙනී මග හැරීම පුදුමයක් නොවේ. අනික මේ යන්නේ දිස්ත්‍රික්කයේ අඩුපාඩු බලන්නටද නොවේ. මන්ද වත්මන් ඇමති මණ්ඩලය තුල ඊලඟ ඡන්දය දිනාගෙන තවත් වසර කිහිපයට තමාගේත්, තම පවුලේ සහ ඥාති මිත්‍රාදීන්ගේත් පැවැත්ම තහවුරු කර ගැනීමේ අටියෙන් කටයුතු කරන වුන් විනා ගජබා රජ චරිත නම් නැත. 

යුරෝපීය ඇමතිලා සමග තමන්ව සන්සන්දනය කරන්නට එපා යැයි රාජිත සේනාරත්න පවසයි. සැබෑවකි. අපේ බොහෝමයක් ඇමතිලාට යුරෝපීය රටවල ඇමතිවරුන් සමග සසඳා බලන්නට ‘ඇමති’ යන වචනය හැර වෙනත් යමක් තිබේද? අප රටේ පාර්ලිමේන්තු නියෝජිතයින්ගෙන් 40% ට පමන උසස් අධ්‍යාපන සුදුසුකම් නැත. එබැවින් ඔවුන්ට පැවැත්මක් ඇත්තේ අද තමා දරන තනතුර තිබෙන තාක් පමනි. 

2015 මැයි මස සහ 2016 මැයි මස එක්සත් රාජධනියේ මැතිවරණ දෙකක් පැවැත්විනි. නමුත් එවන් මැතිවරණයක් තිබුනාද කියාවත් කලබලයක් තිබුනේ නැත. චන්දය පාවිච්චි කරන්නට නිවාඩු ලබාගන්නට අවශ්‍යතාවයක් නැත්තේ ඕනෑම අයෙකුට තම ඡන්දය තැපෑලෙන් දැමිය හැකි නිසාය. එය නිසි පරිදි යාවත්කාලීන වේ. එබැවින් පෝලිම් හෝ හොර චන්ද නැත. ඡන්ද මධ්‍යස්ථාන අසල අදාල කවුන්සිලයේ මැතිවරණ රාජකාරිවල යෙදෙන නිලධාරීන් පැමිනි වාහනය විනා අපේක්ෂකයන්ගේ වාහන හෝ සපෝටර්ස්ලා නැත. මැතිවරණ  ප්‍රචාරක සමය තුල තම ප්‍රතිපත්ති සහ වැඩ පිලිවෙල සඳහන් වූ අත් පත්‍රිකාවන් නිවෙස්වල ලියුම් පෙට්ටිවලට දමා තිබියදී හමුවේ. චන්ද පොල අසල, මැතිවරණ නීතිවලට පිටින් ඡන්දදායකයාගේ මිටට මොලවන ලදුව ඔවුන් විසින් විසිකර දැමූ චන්ද ලකුණ හා මනාප අංකය යෙදූ කුඩා කාඩ්පත් විසිරී නැත. පාරක් ගානේ ඇලවූ විරිත්තාගෙන වැඳගෙන සිටින පෝස්ටර් නැත. ප්‍රදේශයේ ඇති පල්ලියක් වැනි පොදු ප්‍රජා මධ්‍යස්ථානයකදී ජනතාව සමග සාකච්ඡා කිරීමේ අවස්ථාව ඕනෑම අපේක්ෂකයෙකුට ලැබේ. මෙහි අරමුණ ප්‍රජාවගේ අවශ්‍යතා හඳුනා ගැනීමයි. නමුත් මේ ක්‍රියාවලිය මැතිවරණ සමයට සීමා නොවෙයි. අවශ්‍යතාවන් සඳහන්කල ප්‍රජා සාමාජිකයින්ගේ තොරතුරු ලබාගත් පසු ඒ ඒ ගැටලු සඳහා තමන් ගත් පියවර ගැන, තේරී පත්වුනු සාමාජිකයා මගින් ප්‍රජාව වෙත තොරතුරු සපයනු ලැබේ. එය සලකනු ලබන්නේ තම වගකීමක් ලෙසයි.

එසේ නැතිව චන්දය දිනාගත් පසු අදාල වැඩට බසිනු විනා අප රටේ ඇමතිලා දළදා මාලිගාවටත්, එතැනින් මහ නායක ස්වාමීන් වහන්සේලා බැහැදකින්නටත් යන්නාක් මෙන් මෙහි ඇමතිලා අගරදගුරු තුමන්ලා බලන්නට හෝ බකිංහැම් මාලිගයට හෝ වෙස්ට්මිනිස්ටර් දේවස්ථානය වැඳ පුදා ගන්නට හෝ යන්නේ නැත.

මේ සංස්කෘතිකමය වෙනස යයි කිසිවකු පැවසුව හොත් කීමට ඇත්තේ අපේ ඇමතිලා මෙවන් ආගමික නැඹුරුවකින් යුතු සංස්කෘතිකමය වටිනාකම් දන්නා අයද කියා ඔවුන්ගේ ක්‍රියාකලාපයන් තුලින් ඔප්පු කර ඇත්ද කියායි. මෙතැන ඇත්තේ බොරු මවා පෙන්වීමක් මිස වෙන කිසිවක් නොවේ.

යුරෝපීය රටවල පාලන අධිකාරීන් මගින් නිසි කාලයට මං මාවත් අලුත්වැඩියා කිරීම් හෝ අනිකුත් සංවර්ධන කටයුතු සිදු කරනු පෙනෙයි. නමුත් පාරක් කාපට් කිරීම වැනි සාමාන්‍ය කටයුත්තකට මුල්ගල් තබා, අඬබෙර ගසා මාධ්‍ය වෙත අදහස් දක්වමින් තමන් ඉටුකල යුතු තම වගකීම, මහානුභාව සම්පන්න ක්‍රියාවක් සේ උලුප්පා පෙන්වීමේ සිරිතක් මෙහි නැත. අප රටේ දේශපාලකයන්ගේ මේ විකාර දකින විට ජිප්සීස් – සුනිල් පෙරේරාගේ සිංඤෝරේ ගීතය මතක් වේ.

මා අද ජීවත්වන රටේ දේශපාලකයින්ට කතිරය නැතිවුනා කියා ගෙදර යන්නට බයක් නැත. ඒ ඔවුන් තමන් කරන කියන දේ වෙනුවෙන් සැම විටම මහජනතාවට වග කියන බැවිනි. ඔවුන්ට මහ ජනතාව අතර ගැවසීමේ බියක් ඇත්තේ තමන් වැරදි කරනවානම් පමනය. ඒ මහජනයාට ජීවිත තර්ජනයකින් තොරව ඔවුන් වෙත කුණු බිත්තර හෝ කුණු තක්කාලි ප්‍රහාරයක් එල්ලකල හැකි බැවිනි. නමුත් ජුනි මස 17 දා ලීඩ්ස් අසල සිදු වූ සිදුවීම වෙනස් හා ඉතා දුර්ලභ එකකි. මා පැවසුවේ පොදුවේ මෙහි ඇති දේශපාලන වටපිටාවයි.

යුරෝපීය රටවල මධ්‍යම ආණ්ඩුවත් පලාත් පාලන ආයතනත් මනා සම්බන්ධීකරණයකින් යුතුව මහජන අවශ්‍යතා සපුරාලනු පෙනෙයි. අනික මේ රටේ මැති ඇමතිවරු පුද්ගලිකත්වය සහ දේශපාලනය පටලවා ගන්නේ නැත. මේ සියලු පාලන තන්ත්‍රයන් නිසි ලෙස ක්‍රියාත්මක වීම තුල රටේ අගමැතිට හෝ ජනාධිපතිට පවා තම පුද්ගලික ජීවිතය වෙනුවෙන් වෙන් කිරීමට කාලයක් ඇත. එමෙන්ම ඔවුන් එම කාලයේදී වැය කරන්නේ තම පෞද්ගලික ධනයයි.

යුරෝපීය රටවල මිත්‍ර සම්බන්ධතා ගැන මහත් උජාරුවෙන් කතා කරන අප රටේ මැති ඇමතිලා ඔවුන් වෙතින් ගන්නා ආදර්ශය කුමක්ද? කතා කරන්නේ සංස්කෘතියේ වෙනස පමනකි. අඩු තරමින් පාර්ලිමේන්තු නියෝජිතයකු වීමට අවම අධ්‍යාපන සුදුසුකමක්වත් සපුරන්නට තිබුනා නම් අප රටේ මෙවන් අසංවේදී, අවිදුර දෘශ්ඨිකත්වය සහිත දේශපාලකයින් බිහි නොවනු ඇත. මේ දේශපාලන ක්‍රමය මෙතරම් ජරාජීර්ණ වූයේ 77-94 කාලයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජය මගින් මනාප ක්‍රමය හඳුන්වා දුන් පසුවය. අවසන ජනතාවද මෙම ක්‍රමයට හුරු වූ අතර, අද තමන් කතිරය ගසන තැනැත්තාට මේ රාජිත කියන පරිදි ‘භාර දූර’ වගකීමක් උසුලන්නට හැකිද යන්නවත් නොසිතති. ඊලඟට රටේ ඇතිවන හෝ මවා පෙන්වන දේශපාලන ආරවුල් තුල තමන් පත්කර යැවූ මේ පුද්ගලයා වෙතින් ප්‍රජාවට, සමාජයට ඉටුවිය යුතු වගකීම් ඉටුවනවාද බලන්නටවත් ජනතාවට ඉස්පාසුවක් නොමැත.

මේ අල්ල පනල්ලේ තම සිහි එලවා ගන්නටවත් අසීරු තරම් මහලු දේශපාලකයින්ද, ජනතාව වෙතින් ප්‍රතික්ශේප වූ දේශපාලන පරඬැල්ද කාගේ හෝ කරේ එල්ලී පාර්ලිමේන්තුවට ගොඩවන අතර ඔවුන් නඩත්තු කරන්නට වැය වෙන්නේද ජනතාවගේ බදු මුදල්ය.වත්මන් පාර්ලිමේන්තුව තුල සිටින යම් උගත් කමක් ඇති පිරිසද එකම කුණු වලේ දඟලන කුණු පනුවන් ගනයට වැටෙන්නේ තම හෘද සාක්ෂියට එකඟව කටයුතු කිරීමේ නිදහස අප රටේ වත්මන් දේශපාලන සංස්කෘතියට අනුව අහිමි වී ඇති බැවිනි. මේ අතර සිටින උගත් බවක් තිබුනත් එය තම බල ලෝභයෙන්ද, ආත්මාර්ථකාමී බවෙන්ද වසාගත් රාජිත සේනාරත්න වැනි දේශපාලකයින් තම වාචාල කමත් ලැජ්ජා නැති කමත් යොදා ගනිමින්, සංස්කෘතික වටිනාකම් පිට දමමින් ජනතාව ගොනාට අන්දවන්නට තැත් කරති. 

මේ වාහන ප්‍රශ්ණය පමනක් නොව ජනතාවගේ බුද්ධිය සහ අයිතිවාසිකම් අවතක්සේරුවට ලක් කරන තව කොපමන දේ අප රට තුල සිදු වේද? පසුගිය රජය පෙරලා දමමින් බලයට පැන ගැනීමේදී ඔවුන් වෙත එල්ල කල චෝදනාත්මක ක්‍රියාවන් අද තමන්ද කරන ගමන්ම ඒවා සාධාරණීකරනය කරන්නට ද වත්මන් රජයේ ඇමතිවරු කිසිසේත් නොපැකිලෙති. තම ඇමති මණ්ඩල නියෝජිතයන්ගේ මේ නිර්ලජ්ජිත පිලිවෙත දකිමින් මුනිවත රකින ගමන් තමන් ‘මිස්ටර් ක්ලීන්’ ලෙස හඳුන්වන්නට අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහට නොහැකිය. ‘සුපිරිසිදු චරිතවත් සරළ’ පුද්ගලයෙකු වන්නට ජනාධිපතිටත් නොහැකිය. මන්ද රටේ පවතින නීතිය අනුව සොරකම මෙන්ම සොරකමට ආධාර අනුබල දීමත් බරපතල අපරාධයකි. සොරකම දක දැක නොදැක්කා සේ සිටීම සොරකමට අනුබල දීමකි.

ඇමතිවරුනි, ඔබ මේ පවසන බාල බොළඳ කරුනු, ඔබ සැමවිටම ආඩම්බරයෙන් කියාපාන යුරෝපීය මිත්‍රයන්සමග සැසඳීමට තබා ඔවුන්ගේ කණට  යන්නටවත් ඉඩදීම සුදුසු නැත. මේවා දැන ගත්තොත් ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාව ලෝකයේ කී වෙනි පන්තියට දමා සලකන්නදැයි ඔවුනට සිතාගත නොහැකි වනු ඇති.

Sign this petition

Dr. Lalithasiri Gunaruwan GMOA

https://www.change.org/p/his-excellency-the-president-maithripala-sirisena-democratic-socialist-republic-of-sri-lanka-develop-a-national-policy-for-international-trade-agreements-prior-to-signing-any-international-trade-agreement/u/16970546

ධර්මසිරි සෙනෙවිරත්න

 චරිත ස්වභාවය අනුව  මගේ දරුවන් වර්ග කරනවිට මම මොලින්ම හඳුන්වා දුන්නේ තද හිත්  ඇති,එතරම් නම්‍යශීලී නැති එහෙත් ලෞකික ශිල්ප ශාස්ත්රවලට දක්ෂ මට බෙහෙවින් ආදරේ කල ” යක්ෂයින්”’ වැනි කොටසය .අනෙක් අ යට වඩා බුදු දහමට අනුගත වීමට මොවුන්ට බොහෝ කල් ගතවුවත් එසේ බෞද්ධ වූ අ  ය  අතර ඉතා විශිෂ්ට ලෙස මනස දියුණු කරගත් අ  ය සිටියහ . අනෙක්  අයගෙන් වෙන්වී සිටියද  පන්දඩු  කාභය සමයේදී ඔවුහුද අනෙක් ය සමග එකතු වන්නට පටන් ගත්හ
                                                                 අනෙක් දරුවන් අතර   මුලින් කීඅ  යට වඩා නම් ය ශීලී කොටසක් සිටියේය ඉඳහිට දේපල වලට ඇ නකොටා ගත්තදඔවුහු වැඩිහිටි බසට නැමුණේ පෙනේ පුප්පාගෙන කෝපයෙන් සිටින නාගයෙකුට ”අනේ පුතේ කලබල නොකර හිටින් ”” කිව්වම අහලා පත්ට්ඨාකට වෙන්නාක් මෙනි .එනිසාම මම මොවුන් ට කිව්වේ නාගයින් කියලය් මුලින් කී යක්කු වැනි දරුවෝ හදාපු ජලාශ ආරක්ශාකරන්නට බාරදුන්නේ මේ නාගයින ටය්  මුහුදෙන් එන  හ තුරන් ගැන සොයා බලමින් මාව ආරක්ෂා කලේද  මේ නාගයින් බුදු හාමුදුරුවොගන  හරි ඉක්මනට පැහැදුනා බුදුහිමියන් වැස්සෙන් පින්නෙන් ආරක්ෂා කරගනිමින්  බෙහෙවින් ගවුරව කළා සැදැහැති බෞද්ධයන් වුනා ලෞකික කාර්යයන් මෙන්ම අධ්‍යාත්මික ගුනවගාවද දියුනුකරගත්තා . තව කොටසක් හිටියා දෙවියන්   වැනි .මින් ප්‍රසිද්ධ  එක්  කෙනෙක් තමය  කඳුකරයේ හිටිය සුමනබුදු හිමියන් ගෙන් නිතර බන අසමින් තවතවත් ඒ බන දහම් ප්‍රචලිත කරමින්  අනෙක් සියලු දෙනාටම වඩා තැන්පත් විනීත  නිතර භාවනා කරන මේ කොටස ට මම කිව්වේ දේව කොටස කියල මේ ය වෙහෙර විහාර හැදුව ශීලවන්ත ජීවිත ගත කරපුඅ  ය .මොවුන් ඉස්සර ඉඳලම අනාගතයට බෞද්ධ ලකුණු ඉතිරි කරන්න වැඩ කළා සමහරදේ දැන් පොලව යට වැහිලා ගිහින් මේවා හොයා ගත්තොත් එදා සිට මාව ආරක්ෂා කරමින් මම නිදුක් නිරෝගී කරමින් දිගායු දෙමින් එදා මගේ දරුවෝ කල වැඩ කොටස හඳුනා ගන්න පුළුවන් එහෙම කරමින් නිතරම බිම බලාගෙන් සෝදිසියෙන්  ඉන්න අයත් අද ඉන්නවා සෝමදේව පුතත්  එවැන්නෙක් එයා පරණ පුරුද්දටදෝ නිතරම ඉන්නේ පොලොව විනිවිද බලන්න වාගේ බිමබලාගෙන.. සමරු හිතනවා යක්ෂයින් වාගේ ය එතරම් වැදගත් නැහැ කියල එත් සෝමදේව පුතා කුරගලින් හොයාගත්තු සෙල්ලිපියෙන් පැහැදිලිකලා   යගෂ කියන වචනේ වැදගත් කම ‘
                                                 ඊට පස්සේ කාලකදී හතුරෝ බුරුතු පිටින් මාව විනාශ කළා අල්ලපු ර ටේ උන් හැමදාම මම සුරගෙන කෑ ව .දැන් රටෙන් කොටසක් කඩා ගන්න හදනවා සුමන දේවගේ අඩවියත් දැන් උන්ගෙන් කොටසක් අරගෙන . මගේ යක්ෂ නාග දේව  දරුවෝ මොනවා කරනවද මට නම් තේරෙන්නේ නැහැ .ඔහොම ගියොත් මම මුහුදටම දියවෙලායය්    

Sarath Wijesinghe – former Ambassador to UAE and Israel

Justice is not only be done it must seem to be done

Citizen is expected to be given their cherished Nation to the hands of honest leaders of integrity on trust for a limited period to administer the Nation on trust as Temporary Trustees”. Some trustees are elected, some appointed. President Prime Minister and Speaker are elected and the Chief Justice, Auditor General Attorney General and the Governor Central Bank are appointed. Appointments should be made with utmost care and trust to select the best candidate of integrity and honesty. Their conduct should be whiter than white. There should not be direct or indirect benefits to him or the family members which included son-in laws. This sacred position is bound by written and unwritten guidelines under the principles of good governance. Actions must be transparent and appointments made are to be impartial as in the case of Mc Carthy-1924- Judge declared that” not only justice be done, It must seem to be done”  in the case where the court staff member was convicted on a traffic offence which appealed against the judgement. This principle and adage applies to all corners of good governance including administration and appointments to high positions. This is of universal application to be followed in any democracy. Honesty, uprightness, honesty, morality, truthfulness, sincerity and integrity is demanded on the appointment of the HIGH POSTS deciding the future of  economy  monitory control fiscal policy and strategies on development and future prosperity in a Nation. Do we maintain these principles in our cherished Nation or  is it followed on appointment of the CB Governor and is the citizen and the civil society happy and contended with his performances as impartial and honest, Is a moot issue to be argued?

Controversy over the appointment of the Governor Central Bank

Governor Central Bank is the head of the Central Bank and the Monitory Board in change of the entire banking system in Sri Lanka as the regulator and the office that initiates controls administers  and strategize the economy and fiscal policy  of the country with the massive structure and Central Bank set up. He decides the monitory policy and advises the Sate on all monitory matters. Maintenance of economic and financial and economic stability, and Employees Provident Fund also come under the Central Bank Governor. He possesses enormous powers and the decisions have direct impact on the economy and the future fiscal policies as deciding factors of the economic prosperity or downfall. He in person as well as the position he holds has become controversial with the bond scam involving his son –in- law Arjun Aloysious” accused of previous deals on EPF, alleged to have earned billions within few days allegedly manipulating the bidding process by him and his father –in –law Arjun Mahandran” a 55 year old Oxford Educated able Singaporean Banker  currently questioned by the Committee of Public Enterprises and facing a law suit in the court of appeals. A three member committee of young lawyers appointed by the Prime Minister has determined in the course that it merits and warrants an inquiry due to the conduct of the Governor in the bidding process. Leave to proceed was not granted at the Fundamental Rights application on the grounds that no rules have being violated in the process, though the petitioners have submitted on the colossal loss of billions of rupees caused and resulted  during the thirty year bond period. Does it mean that Bribery and corruption is permitted if rules are not broken is another moot issue? A case of Quo Warrantor is pending at the court of appeals on the bond scam filed by disgruntled Yahapalana” NGOs and academics. Fundamental case is thrown out due to  technicality as in  the case of Raj Rajaratnam”  sending millions to a close friend of Arjun and Raj now a Minister in Yahapalanaya” Government when the case against him was  dismissed on a mere  technicality the judge had power to order correction or appeal. It was the last case heard of the retiring lady High Court Judge who was appointed as a Judge Again on contract basis unusually after her retirement, despite vociferous protests by the Ba s they are immersed with financial crisis. West and the world powers are depending on the stable and powerful Chinese economy to ease their difficulties. Two billion USD is borrowed short term by us have evaporated for   day to day expenses. Two billion of the previous loans are haunting us with red lights. IMF will demand more and more disciplined tax and income regime with adjustments on fuel, electricity and social benefits including Samudri” and election pledges on increase of salaries and promises at the elections.  People do not feel or informed of any Developments or investments despite large sums pledged by foreign countries in media. Prizes of all consumer and connected items are raising fast with the vat and tax increases. Judiciary and the law and order is in the decline with the rise of the crime rate illegal drug and destruction trends including the damage to the environment, when the Minister of environment is responsible for the unruly behaviours of politicians and cronies.  Arjun and Arjun Saga” have reached the centre stage until 30th of July 2916.r Association in protest of the appointment.” Arjun Aloysious” has been a registered dealer at the Central bank assisted by Bank of Ceylon in the bidding process on proxy which raises the eyebrows of those in the Banking sector and overlooking NSB and BOC on the bond deals are controversial as all the banks come under Arjun. Both Arjuns are well connected in business and in the high society with highest political connections and the business community in India  Singapore and worldwide. Initial proposals for bidding have been only for one billion at 12.50%, which is suddenly enhanced to 10 billion for thirty long years allegedly on the insistence of the Governor causing an immediate loss of 1.5 billion continuing for a period of thirty years with losses to Sri Lanka    dead silence at the COPE inquires before media and the other statutory bodies raise eye brows of the civil society and the citizen. These episodes will damage the already damaged image created for Mr Clean who is backing shady people on the dock of the institutions masses and mass media. The playboy life style with most expensive suits spending  millions on sundry expenses on frequent travelling with the open unlimited credit card in hand, talks of deleting data haves aggravated the situation. All the transactions are shady and cloudy and the conduct of the Governor on the day and the period of the Scam are unusual according to number of articles on the net. We obtain all these information from the public domain and it will help the person holding the highest position on finance an explanation refuting all the allegations. The deed silence and silence at inquires will damage him and the honourable position of the Central Bank governor.

Prestigious and an Honourable Position suited to be held by Honourable Men

This prestigious and honourable position was initiated by the first Governor John Exter” the main architect of the Central Bank and the Monitory Board extremely honourable and able personality when the current Governor in question is the twelfth to lead the Central Bank and the Monetary Board. The dilemma of the citizen and the civil society is whether it is safe to appoint him for a further period of six years, unless and until he is cleared on the allegations levelled against him from various corners. The short period of appointment is full of controversy and scams headed by the bond scam which has now led to loss of confidence of the CB struggling to sell 11 billion treasury bills of which only 1.8 billion is sole to date. The most polarized and politicised appointments made of the Governor are the predecessor of the current Governor who was involved in politics appointed by the previous President as his favourite and the current Governor who is an active politician of the UNP in the inner circle and favourite of Prime Minister who is one of the main funders of the United National Party inner circle which he proudly admits. There is gossip at Hulftsdorp” of an appointment of the Sri Lankan High Commissioner in the United Kingdom from the Banking Sector.

What is our plight and where are we”

Our plight is uncertain due to the controversy of the appointment of an able educated Singaporean banker as the head of the treasury of the Nation expected to sign allegiance to Sri Lanka  in the management of our monetary system and fiscal management. He is the nominee of the Prime Minister who according to reports is indispensable and the best man for the job. President, Civil Society and many have indicated the fear of his appointment due to the controversial track record and the past of both Arjuns” in glass boxes now in the limelight. If the Prime Minister is determined to appoint him despite large and forceful protests, there could be very valid grounds for the decision which reminds of decisions taken and not taken by the previous President on certain individuals and groups cuddling and protecting then, who now conveniently changed colours even indicating readiness to become state witnesses. If the message is transmitted of the weakness of the regime it will be a matter of seconds to change colours of unprincipled politicians on both sides of that in power and around both in the government and the opposition including their cronies. We are indebted to all over with loans and commitments. West will advise us on the promotion on human rights and reconciliation but unable to assist in kind which is the bitter realiaty.

Way Forward

Any issue has the potential to settle when the origin is identified and act with honesty and pure intentions of resolution of the issue for the betterment of others. Taking an inch forward or back is possible if the intentions of all are the best interest of the country and will be a way out for the country to be out of imminent danger of us becoming Greek Islands. If the opposition is not cooperating they in one day will be left with more difficult problems as power is not permanent and human is bound to make mistakes with time and excessive power and perks connected. We always hear of conciliation, but not among the political parties and the individuals in power. Is the issue really Arjun/ Arjun” alone or any other reason/s connected; for the Prime Minister to protect and defend and depend on him on him to this extent. It could be he is in dire state on the state of economy due to mismanagement during the short span of time and the excessive expenditure by the previous government. Hon J R Jayawardena and Sri Lanka paid the highest prize of direct and indirect invasion by Rajive, by ill treating Madam Bandaraneike and mismanagement of the foreign policy by overlooking the regional power towards USA then is a different political game. Now things have changed. Definitely China is unhappy over the conduct and remarks on the bonds with previous regime and the country, and it is the duty of the previous President to shed differences on this matter in the interest of the Nation if there is a request from the current regime. USA wishes to be the world policemen still but conceded that it is no longer the world economic power. Now everything is based on economy which has become the centre stage including the Foreign Service and diplomacy with prominence to economic diplomacy. Absolute power corrupts and it may be true that corruption has taken place during the last regime, does not mean it has lessened any longer today which the citizen can observe and not those in power until the power is shed in future which is a certainty. Now enough is enough crying foul for the misdeeds of the past which takes time to put an end with the current legal and administrative structure. If we continue to do so we have no time and space for developments or strategies for the future generation. Those in the government throwing stoned may look back at themselves and colleagues of their previous and current conduct with horrendous happening of rampant Barbary corruption nepotism and waste at all corners. It is time for us to decide to sink and perish together or come out of the rot as a group, Sri Lanka has decided to borrow money under monetary law and affiliations of Arjun to Credit Swiss Corporation”  AG – Global Institution will definitely be of conflict of interest. In this situation is it safe for him to be our Treasurer for a father period of 6 years is the fear of the ordinary citizen. On the appointment of CBG there is a viable sensible and ideal solution. Appoint the next in line who is reputed to be honourable experienced and create a precedent to appoint governors from the service as in the judiciary to appoint from the service.

Writer could be reached on sarath7@hotmail.co.uk

KAMALIKA PIERIS

From very early on, the word ‘Sihala’ was used to describe the island, its people and its language.  Historian G.C .Mendis suggested in 1948 that ‘Simhala’ was the name applied to the island by the people of India and it was the island which gave its name to the people and the language.  R.A.L.H. Gunawardene said that the name Sinhala was give first to a dynasty, then to a kingdom and finally to a people. Divyavadana (2 AD)  says Tamradvipa became Sinhaladvipa when conquered by Simhala, the son of an Indian merchant.

Local and foreign historical sources confirm that the island was called ‘Sinhaladvipa’ and that its inhabitants and its language were known as ‘Sinhala.’  Dipawamsa stated that the island of Lanka was known as Sihala. Culavamsa spoke of Sinhala and Sinhaladipa,   of ‘rulers of Sinhaladvipa’ and ‘Sihala troops’.  Sihala vatthu prakarana which contained stories from the time of Saddhatissa (137-119 BC)  referred to the island as Sihaladvipa and Tambapannidipa. Valahassa Jataka (5-4 century BC) says two merchants came from Sihaladipa.  Brhatsamhita of Varamihira (5 century AD) refers to pearls from Sri Lanka as Simhalaka.  The Sinhala work ‘Sarasvati nigandu’ observes that cinnamon is referred to as ‘sinhalam’ meaning belonging to the country of Sinhala. (Lankage 2013)

The island was also   called ‘Ratnadipa’, the island of precious stones and ‘Tambapanni’ due to its red earth. Dipavamsa and Mahavamsa have used Tambapanni and Tambrapanni. ‘Taprobane’ was the first name given to the island by the Greeks, when they were drawing maps of Asia. It was derived from Tambrapanni. Taprobane has also been used by the Greeks to refer to Sumatra and some other island. Taprobana is the name given to Sumatra in the Catalan Atlas of 1375.   Names such as Ratnadipa and Tambapanni are not proper names. They are merely descriptions that could be used to identify a location. Except for these two names, all other names given to the island derive from the word ‘Sinhala’.

Several variations of the word ‘Sinhaladvipa’ have been used by foreign countries when speaking of the island. Weerakkody says ‘these names testify, not only to the variety of nations who visited its shores but also the extraordinary renown which this illustrious island enjoyed from antiquity down to modern times. China had more than thirty names for Sri Lanka, dating from Han dynasty (206 BC), such as ‘Se cheng buguo’ and ‘Si diao guo’. The names all derive from ‘Sinhadipa’.  The term widely used from Jin Dynasty (265-429 A.D) was ‘Shi zi guo’ (Lion country). Buddhist kingdoms in Southeast Asia, such as Burma (Myanmar), Thailand and Cambodia used ‘Sihala’ and ‘Sihaladeepa’.

The Greeks called the island ‘Sieladiba’ and later ‘Salike’. Sielediba was a translation of Sinhaladvipa and Salike came from Salai, which was probably derived from Simhala. Eratosthenes (230-195 BC) and Ptolemaus (2 century) speak of Sinhaladipa. The Greeks briefly called the island Palesimoundou, derived from Parasamudra. Scholars are unable to work out how this name was derived. Ptolemy in the 2nd century; spoke of ‘the island of Taprobane, which was formerly called Simoundoue and now Salike.’ Roman literati referred to island as Serendivi. Cosmas (6 century AD) said that the island was called Sielediba.

Copper plate grant of the Western Chalukya king Pulakesin I (89-90 AD) refer to the island as Sinhala. Nagarjunikonda inscriptions (2 and 3 century AD) records the foundation of monastery named Sinhala vihara. The early Tamil word for   Sinhala was ‘Ila’. Two cave inscriptions at Tirappanguram and Kalugamalai refers to ‘Ila”.  ‘Cinkalam’ was also used. Sri Lanka was referred to as Ilam or Singalam by the Chola kings.  Inscriptions of Raja Raja I (985-1014) speak of ‘Ila Mandalam’ and the ‘land of the war-like Sinhalas’.

Arab traders called the island ‘Siyalan’ ‘Singaldib’ ‘Serendib’ and ‘Saheelan’. ‘Saheelan ‘was the Persianised form of Sinhaladvipa. In his KItab-al-Masalk-Wal-Mamalik, the oldest available work of Arab geography, Ibn Khurdabdhbih (c. 345 AD) uses Sarandib. Sarandib was used initially to denote Adams Peak area. The island was called Siyalan and Sahilan. Abu Zayad, Al Biruni and Al Masudi (10th century) spoke of Sri Lanka as Serendib or Zailan. The Portuguese ‘Ceilao’, the Dutch   ‘Zeylan’ and the British ‘Ceylon’ all derive from Zailan.

From the Anuradhapura period to the Udarata period the island called itself Sinhaladvipa or a variant of the word. The ‘Kandyan kingdom’ was known as the Sinhala kingdom or ‘Sinhale’. Davy, who was in Ceylon from 1816- 1820 found that the ancient name for the island was Sinhala, ‘for which Lakka and Lanka is now substituted by the natives and commonly used’. Parts of the old Udarata kingdom continued to be known as ‘Sinhale’ under British rule. In Martin Wickremasinghe’s Gam peraliya’ (1944) Jinadasa goes to ‘Sinhale’ in search of a profitable occupation. The island continued to be called ‘Ceylon’ during the period of British rule (1815-1948). When Sri Lanka re-gained its independence in 1948, it did so as ‘Ceylon.’ Since this was derived from ‘Sinhala’ we could say that the island was continuing under its original name.

Amateur historians who delight in finding about a dozen or so names for the island, ‘an extraordinary array attached to it by other cultures’ (Sunday Times. Plus. 13.7.14 p 8)     take the position that Sri Lanka was an entity which lacked its own name and was therefore subject to any name that any interested country wished to give it. They readily endorse the view that Sri Lanka was an island without any personality or identity. This is incorrect. It was recognized from an early period and the different names given all came from some variant of ‘Sinhala’ adjusted to suit each language.

There is evidence to indicate that at least by the 1 or 2 century AD the term ‘Sinhala’ denoted the people as well. Paranavitana pointed out that in the classical Sanskrit literature of India, such as the Mahabharata, the people of Sri Lanka were called ‘Sinhala’  3rd century Allahabad inscription of Samudragupta refers to the Sinhala people as ‘simhalaka’. A Javanese inscription in Indonesia dated 8 century AD refers to ‘Zelan’ .Knox (1659-1679) spoke of the ‘natural proper people of the island, which they call Chingulays’

Sinhala was also the name of the unique language developed in the island.  The name was originally ‘Elu’ and ‘Hela’   then ‘Sihela’. The first history of the island was titled ‘Sihala attakatha.’ Buddhagosa (5 century) said that the Buddhist commentaries were kept in sinhala basa for the benefit of the inhabitants of the island. He said Sinhala was a ‘manorama basa’. Dampiya atuva getapadaya (10 century) translates the Pali term ‘sipabhasava’ as Sinhala bhasa. Buddhamitra in his Tamil grammar Virasoliam (11 century) stated that the language of the Sinhalese is Sinhala.  (http://www.island.lk/index.php?page_cat=article-details&page=article-details&code_title=142044)

ALI SUKHANVER

Who was Major Ali Jawad Changaizi the officer of Pakistan Army who sacrificed his life at Pak-Afghan Torkham border a few days back; a very few people know. He was the son of Brigadier Khadim Hussain Changaizi, the first Commissioner for Afghan Refugees in 90s in Balochistan. Before becoming president, Hamid Karzai also served Brigadier Khadim Changaizi as his interpreter. Mr. Hamid Karzai had a great regard for Brigadier Changaizi for his untiring services to the Afghan refugees during that time. Unfortunately the thankless Afghan forces deputed at Pak-Afghan Torkham border martyred the son of their same benefactor.

The New York Times said reporting on the Torkham Border clash, ‘Zarawar Zahid, the police chief of Nangarhar Province, on the Afghan side of the crossing, posted a video on Facebook saying that he was near the front line and ordering a mortar barrage against Pakistan. He appears next to two mortars shouting to his men, Strike hard enough to blow up Nawaz Sharif’s home,” referring to the prime minister of Pakistan who lives in Islamabad, the capital, 150 miles from the border.’ How funny and ridiculous is the statement of Zarawar Zahid, ‘Strike hard enough to blow up Nawaz Sharif’s home’.

The Afghan forces wanted to blow up the home of the Prime Minister of a country which has been feeding more than 2.7 million Afghan refugees for the last thirty years. It is alarming; really alarming; Pakistan will have to revisit its relationship with Afghanistan. The reason behind the clash between the security forces of Pakistan and Afghanistan at Torkham was that Pakistan attempted to erect a gate on the Torkham border to put a check on the infiltration of fighters from the Afghani side. Erection of a gate on Torkham border is not a new idea; Pakistan has since long been trying to convince the Afghan government on building of such check-point but Pakistan’s diplomatic efforts in this regard proved futile.

Every time Afghanistan opposed the idea of fencing the border and building of a gate there by saying that it does not recognize the claimed boundary as a legitimate dividing line. In such a non-cooperative atmosphere Pakistan was left with just one option; to build a gate without waiting for the consent from Afghanistan because it was the only solution to keep a check on the people crossing the border and coming to Pakistan. When Pakistan started the construction of an entrance on its own side, the Afghan security forces deployed there started unprovoked firing which ended in grave loss of lives on both the sides. Ultimately the Torkham crossing point had to be closed. The border had remained closed for five days even during the last month but was reopened after a meeting between the Afghan ambassador to Pakistan, Hazrat Omar Zakhilwal and Gen. Raheel Sharif Pakistan’s Chief of the Army Staff.  The recent clash at Torkham must be an eye-opener to the Pakistani authorities.

The ever-worst law and order situation, the political and economic instability and NATO forces’ intention of never going back has certainly turned Afghanistan into a land of never-ending war. Moreover day by day increasing interference of India and US’ efforts of strengthening India’s steps on the Afghan land have made the situation more complex and complicated. As far as Pakistan is concerned, it has been doing all it could do for the betterment, progress and prosperity of Afghanistan for the last many decades. Pakistan, in spite of its countless economic, social and security issues has always helped Afghanistan at every critical juncture. Just cast a look at the past; Pakistan has been providing special support and facilities to the Afghan students in almost all of its universities and institutions.

Pakistani doctors have been assisting the Afghan government in the field of medicine and surgery; Pakistani traders have been investing a lot there in Afghanistan. Pakistan has provided a lot of transport facilities to those who were interested in importing goods to Afghanistan and above all Pakistan has been hosting a huge ‘army’ of Afghan refugees for the last thirty years. Though all these favours and supports have been widely acknowledged by the Afghan people but unfortunately the Afghan government, be it the tenure of President Karzai or of President Ashraf Ghani, never admitted the services of Pakistan. It always tried to blame and defame Pakistan.

The recent clashes on the Torkham border are the worst example of their thanklessness. How stupid is the idea that Afghanistan wants Pakistan keep its doors open for the terrorists and mischief-makers. How illogical is the concept that you want to enter a neighboring house without asking for permission. Is there any country which allows open-access to every Tom Dick and Harry into its territorial boundaries; certainly not. Everywhere you need permission in form of visa. If Pakistan is establishing a check-in point in shape of a gate; it is no sin no crime. It is the responsibility of the Afghan government and even of the commanding authorities of the NATO forces to look into the matter and to take to the task the culprits who tried to disrupt the peace process in Afghanistan by shooting their own brothers across the border.

ACF press release

A number of senior officials are attempting to repeal a tender given by Litro Gas Lanka Limited to import LP gas to Sri Lanka, Anti Corruption Front (ACF) states. ACF Adviser Rajith Keerthi Tennakoon says that the Chairman and a few members of the Director Board of Sri Lanka Insurance Corporation, that acquired 100% of Litro Gas Terminals Lanka (Pvt) ltd,  and 51% of Litro Gas Lanka Ltd in 2010, are behind this manoeuvre.

The deadline to accept tender bids was 3 PM on may 27. For the first time in Sri Lankan history, everyone involved (officials of the relevant ministries and representatives of all bidding companies) had the opportunity to be present when the tenders were announced.

The relevant technical and commercial committees selected the tender of the Shell Eastern Trading (Pte) Ltd who had quoted the lowest price. According to Bloomberg the company was incorporated in 1989 and is based in Singapore and operates as a subsidiary of Royal Dutch Shell plc. It has a proven track record and owns ships that are capable of safely transporting large quantities of gas, and the possession of such ships is essential to ensure Sri Lanka receives uninterrupted supplies.

However  Chairman and a few members of the Director Board of Sri Lanka Insurance Corporation  are attempting to revoke this tender, which was chosen in a transparent manner. To achieve this they are trying to remove the current Chairman and members of the Director Board of Litro Gas Lanka Limited. Subsequently they are attempting to create a ‘director board decision’, backdated to June 2, to repeal the tender given to Shell Eastern Trading (Pte) Ltd.

While the Chairman of Sri Lanka Insurance Corporation is leading this initiative, the mastermind behind this is a powerful politician who wants another company to obtain the tender to import gas.

If their initiative is successful Sri Lanka might lose between Rs 1.7 billion to Rs 2.3 billion, Tennakoon says.

Rajith Keerthi Tennakoon
Executive Director/CaFFE
Executive Director/CHR-Sri Lanka
100/19 A, Welikadawatta Road,
Rajagiriya,Sri Lanka.

by Rajan Philips Courtesy The Island

June 18, 2016, 8:08 pm
The name in the title notwithstanding, this article is not so much about an individual as it is about the politics and propriety of public institutions and the promise of good governance. The controversy over re-appointing the current governor of the Central Bank to a full six year term seems to be dividing the government and the parliament right down the middle, even though the division is clearly along party lines. Outside of parliament, there is a chorus of protests against the reappointment and persistent appeals to the President not to reappoint the governor when the current term runs out on June 30. And those who are protesting and appealing actively campaigned for Maithripala Sirisena in the January 2015 presidential election. A good number of them are also traditional UNP supporters, drawn from the upper echelons of society and familiar with the role and function of the Central Bank and its governor.

The controversy, if it is not resolved, will be the first standoff between President Sirisena and Prime Minister Wickremesinghe, who until now have been cohabiting happily like two peas in a pod. By itself the cohabitation so far has been a commendable achievement, given the uncompromising nature of our political traditions and culture. At the same time, the possibility that the central bank career of one individual could threaten Sri Lanka’s summit cohabitation is demonstrative of the silly depths to which the country has sunk in political cronyism. And political cronyism is one area where the Sirisena-Wickremesinghe government has much in common with the maladjusted Rajapaksa regime despite all the promises about good governance. The parliament, the cabinet and public institutions are all consumed by cronyism. The Central Bank governorship is one of many glaring instances.

Political preference always plays a role in senior appointments in public institutions – be it in the judiciary, the executive, or armed forces. But no harm is done so long as appointments are made from among a list of candidates who are equally qualified and competent, and there is no quid pro quo understanding between the appointing authority and the appointee. President Truman used to say that a President may expect a judge whom he appoints to the Supreme Court to give rulings favourable to the government, but it never happens that way. In fact, it must never happen like that and what is good for the judiciary should also be good for any public institution including the Central Bank.

Sri Lanka’s Central Bank is perhaps the youngest of the country’s major institutions. Established two years after independence, it has had 13 governors in over 66 years. In the past, the bank governors have generally tended to mind their business in a professional manner without getting muddied in politics. There were always criticisms of the bank from the political Left over differences in economic policy and direction, but the integrity of individual governors and the institution were never in question except for some early controversies. Everything changed over the last ten years involving the current and preceding governors, with cronyism creeping into the appointment of the bank governor.

Crony-business as usual

During the last years of the Rajapaksa government there were stories about a power troika and its Tuesday tea meetings. The troika apparently included the Defence Secretary, the Governor of the Central Bank and the Chief Justice. Their hold on power and weekly musings were cut short by the January 2015 election. The Secretary and the Governor resigned immediately without any fuss, but the Chief Justice had to be fired despite pathetic pleas and promises of favourable rulings. Replacements for the Secretary and the Chief Justice were found internally and based on seniority. But the replacement for the Governor was parachuted from Singapore at the Prime Minister’s choosing and insistence. It was not the PM’s finest moment of judgement, or an instance of good governance. The appointment was inappropriate even as it was a continuation of cronyism from the previous regime.

What was at issue was not the qualification or the competence of the new replacement, but the process of making the appointment. With only 18 months left in a six year term an interim appointment could surely have been made from internal candidates, pending a permanent appointment that would have followed the proper process for making such appointments. The promise of putting in place a due process and abiding by it was one of the key promises of good governance. It turned out to be the first promise to be flouted and that too within a fortnight of a historic election. It was as though the political and the personal risk taken by Maithripala Sirisena in leaving the Rajapaksa cabinet to become the common opposition candidate, Ranil Wickremesinghe’s selfless sacrifice of presidential aspirations, all the efforts of those who boldly campaigned against a vindictive regime, and the daring determination of the voting public – were all meant to make a favoured individual to become the governor of the Central Bank. Put another way, it was not a business-as-usual election and it was not meant to be crony-business as usual after the election.

To add injury to insult, rather than demonstrating extraordinary competence and flair in the performance of his duties the new appointee has turned out to be worse than business-as-usual even in comparison to his beleaguered predecessor. There have been serious allegations of conflicts of interests and even allegations of incompetence made by competent observers. Whether they are true or not, whether they have been proved in court or not, are irrelevant to the question of reappointment. What is relevant is that such questions have been raised and they are not going away.

Government ministers are getting it backwards in arguing that the governor should not be penalised when no court has found him to be guilty. And they are lying when they insist that the Supreme Court has cleared the governor of wrongdoing. The Court has made no pronouncement on the governor at all. Why should it? No one wants to punish the governor for anything that has not been proved. The question is whether he should be rewarded with a reappointment when there is so much controversy about him. Proving crime for punishment involves a much higher bar than the bar for selecting candidates for senior positions. And not being guilty of anything is not a qualification for appointment or reappointment.

The Prime Minister may have had the best of expectations in getting the present governor appointed in the aftermath of 2015 January election. He may have expected to have a trustworthy technical asset in his new appointee. Instead of being a technical asset, the governor has become a political albatross for the Prime Minister and a betrayal of the promises of good governance. He is also an unnecessary distraction to the positive purposes of the Sirisena-Wickremesinghe cohabitation. Our public institutions have been corrupted immeasurably over the last ten or twenty years by political cronyism. The corrupt processes cannot be reversed in a hurry, but only step by step. For institutional reform, the steps must start at the top – from the highest position in every institution. The Central Bank is no exception. One would only hope that the government will not sacrifice the institution by way of restructuring the bank to reappoint the current governor with diminished powers. That would be a travesty.

Courtesy adaderana

Former President Mahinda Rajapaksa attributes his defeat at the 2015 election to resentment against him from Muslims, Sri Lankan and Indian Tamils, and to the Sinhalese harboring unrealistic expectations who took what he delivered for granted.

The Kurunegala District MP also says that he will cut his own throat if evidence is found implicating him of stealing even one dollar. They say I have stolen $18 billion, but if they find evidence of even $1, I will cut my throat,” he said in an interview with Jeff Kingston for the Japan Times.

Rajapaksa is currently on a visit to Japan with several former Ministers, MPs and aids. Excerpts of the article published on Japan Times have been reproduced below: The U.N. estimates that at least 40,000 Tamil civilians died in the final months of the war as the Sri Lankan military unleashed indiscriminate attacks on the Tigers’ last redoubts. The Tigers stand accused of using the civilians as human shields, preventing their departure to safety, while the military is accused of shelling these civilian refugee camps, even in areas designated as safety zones.

Former Sri Lankan President Mahinda Rajapaksa, who was commander-in-chief during this brutal finale, is unapologetic about the consequences. He recently told me that it was war and thus victory was essential, an outcome that he says was widely desired and welcomed by the public. Asked how he reconciled being a devout Buddhist and commander-in-chief, he argued that his goal was peace. In his view, Tiger leader Prabhakaran misjudged the situation, hoping that international pressure in response to the carnage would force the state to back off. Prabhakaran, in Rajapaksa’s view, was too full of himself,” failing to understand that this time the state had no intention of allowing the Tigers to regroup.

Although Rajapaksa eradicated terrorism and raised living standards, he lost the 2015 elections. He attributes his defeat to resentment against him from Muslims (9.7 percent of the population, according to a 2012 census) and Sri Lankan and Indian Tamils (15.2 percent), and to the Sinhalese harboring unrealistic expectations who took what he delivered for granted. Asked if he had any regrets, Rajapaksa says he trusted people too much.

Regarding the scars of war in this traumatized nation, he says that he has promoted reconciliation by returning land to the Tamils and investing heavily in infrastructure and development projects in the northeast, helping them to begin restoring their lives after three decades of war. Asked why the Sri Lankan Navy is operating luxury resorts on unreturned land, he says it is important to give them something to do.

It is easy to understand why Rajapaksa is described as the affable authoritarian,” exuding bonhomie and a steely will. He artfully parries awkward questions about the need for justice and accountability for war crimes. In his view, there is no need for an international tribunal because Sri Lanka has the judicial expertise to conduct its own reckoning. When I pointed out that President Maithripala Sirisena has yet to follow through on his pledge to establish a truth and reconciliation commission, Rajapaksa says that starting this process was his idea, having sent a mission to learn lessons from South Africa’s experience, but the international community opposed this initiative.

Pressed to explain what he would do to promote future reconciliation, Rajapaksa offered no vision for healing the wounds other than stressing that the priority should be on promoting economic development and raising living standards. Regarding Asian leaders, he admires authoritarians such as Singapore’s founding prime minister, Lee Kuan Yew, and former Malaysian Prime Minister Mahathir Mohamad, who both boosted the economies of their nations. But he is more skeptical about Myanmar State Counselor Aung San Suu Kyi, another devout Buddhist leader presiding over a country troubled by endemic inter-ethnic conflict and religious tensions. I drew attention to her desire to attain freedom from fear, and how Sri Lanka’s lingering culture of war makes this goal elusive.

He agreed it made sense in theory, but expressed uncertainty about how to proceed, adding that now she faces the burden of delivering on her promises. He stopped short of condemning Sri Lanka’s militant monks and extremist Buddhist organizations for advocating and engaging in violence targeting Muslims, but did say that it is not consistent with public sentiments. Asked about continued abductions and the silencing of critics by state forces, Rajapaksa maintained that this is no longer the case. A January 2016 report by the International Truth & Justice Project Sri Lanka — Silenced: Survivors of Torture and Sexual Violence in 2015″ — provides compelling evidence to the contrary.

Has press freedom improved under his successor? Rajapaksa doesn’t think so, saying the media is controlled by the government and is subject to various threats. He also brushes aside accusations about the murder and disappearance of journalists on his watch. When asked about a journalist whose posthumous final column implicated Rajapaksa in his anticipated murder, he points out that in parliament Prime Minister Ranil Wickremesinghe, his political rival, accused a prominent ex-general of ordering the hit.

Twelve thousand Tigers were released from detention without trial,” says Rajapaksa, adding that there are no more political prisoners in Sri Lanka except for him and his family, who are subject to harassment by the media and government. He bitterly complained about his son’s arrest, and that he has not been allocated an official bungalow — a privilege extended to other ex-presidents. And corruption allegations? They say I have stolen $18 billion, but if they find evidence of even $1, I will cut my throat,” he says, claiming that evidence has come out implicating the current president.

Asked about future plans, Rajapaksa pointed out that now he is barred from seeking a third term as president, but, flashing his signature smile, did not rule out running for prime minister. Politicians never retire,” he says

. -Agencies   – See more at: http://www.adaderana.lk/news/35723/i-will-cut-my-throat-if-they-find-evidence-i-stole-even-1-mr#sthash.CVNlYQ5b.dpuf

By The Nation

It is perfectly normal for ordinary people to defend their friends irrespective of whether they are right or wrong. But can the leaders of a country afford to do so? This is the question that often comes to one’s mind whenever top ministers of the government show that they are ready to defend the beleaguered Central Bank Governor Arjuna Mahendran at whatever the political cost.

Mahendran has been accused of profiting out of a government bond transaction in collusion with his son in law who happened to be the CEO of a primary dealer firm that took part in the infamous bond transaction. The opposition political parties, civil society groups, trade chambers and good governance activists have in one voice demanded his removal. Nevertheless, those in the government particularly in the UNP have taken the stance that none of the allegations have been proved and that there is no reason to remove him from his post.

However, the fact remains that there is a lot of public suspicion and antipathy over this matter and what is rightfully expected of a government supposedly dedicated to good governance is to inquire into such allegations and not to defend the very person who should be the subject of an investigation.

In February 2015, the Central Bank announced the issue of thirty-year sovereign bonds, with the aim of raising Rs. 1 billion. Despite the initial indication of Rs.1 billion, the Central Bank went on to accept bids up to 10 billion rupees, and the primary dealers were not informed of the bank’s decision to raise more funds.

Allegations were later raised that Perpetual Treasuries Limited, a company which is said to be owned by Arjun Aloysius, the son-in-law of the Central Bank Governor was privy to this information. It became clear that there had been a miscommunication in failing to inform the primary dealers of the increased requirement for funds.

While the Prime Minister appointed a committee to inquire into the matter and commissioned a report, the COPE committee’s investigation into the matter came to a standstill following the dissolution of parliament. Overall, the general perception is that there has not been any genuine effort to investigate into the matter and it has been swept under the carpet.

Despite call for his removal, Mahendran with the support of those in power has succeeded to remain in his post almost till the end of his term which is only a few weeks away. Now several powerful ministers representing the government have indicated that he will be reappointed while some ministers who are members of the SLFP have opposed such a move.

Whether allegations against him can be proved or not is yet another matter but what is evident is that he has failed to remain above board as expected of him when he has been appointed following a political change brought about by popular demand and for good governance.

Any attempt by those in power to totally disregard public antipathy on this matter will only bring the already unpopular government into disrepute while it will further lose the confidence of the honest public and the intellectuals.

Courtesy The Daily Mirror

Prime Minister Ranil Wickremesinghe had agreed not to re-appoint Arjuna Mahendran as the Governor of the Central Bank until the investigation launched by the Committee on Public Enterprises (COPE) against him concluded.

The Convener of Puravasi Balaya, Saman Ratnapriya said the decision was made during the meeting held yesterday between the Prime Minister and the Puravasi Balaya movement at Temple Trees.

Mr. Ratnapriya said that following a two-hour long discussion, Prime Minister Wickremesinghe had agreed with their proposal not to re-appoint Mahendran as CB Governor pending the conclusion of investigations.

– See more at: http://www.dailymirror.lk/111146/PM-agrees-to-suspend-re-appointment-of-Mahendran-as-CB-governor#sthash.mMxWw0Pt.dpuf

By Our Correspondent

Guwahati: Understanding the endless difficulties and financial limitations faced by the media persons, voices have been raised for a group life & health insurance coverage for the media employees including working & freelance journalists engaged with various media outlets of the city. The members of Guwahati Press Club emphasize on a participatory group insurance scheme where the beneficiary-employees, owners of media houses and the State government can contribute equally.

Need not to mention that most of the media employees based in the virtual capital of northeast India have no life & health insurance coverage. In regards to the health insurance coverage the statistics may go up to 80% (out of around 5000 media employees) who do not possess the facilities.

Moreover, the health care in present days becomes very expensive where the media employees often face hardship to undergo necessary treatments. The benefits, provided by the ESI hospitals, have much more limitations. So the financial constrains always prevent them from taking due medical attention, which finally deteriorates their heath conditions.

A raw statistics indicate that 60% of Guwahati based media employees do not have any individual or group life insurance coverage. Hence the death of a media employee, where he/she is the sole earner, always brings distressed news for the family.

It may be mentioned that a group insurance policy as defined by the IRDA’s group insurance guidelines can provide advantages of standardized coverage and very competitive premium rates. The policy will be issued in the name of a group and if one leaves the group he/she might entitle the continued coverage under an individual policy.

The proposed group insurance, to be operated by any recognized agency, would be open for everyone who wants to join the process. A beneficiary (media employee) will have to deposit his/her contribution directly to the agency, where as the owner/proprietors of both print & electronic media houses would pay according to the number of their beneficiary employees. The third part of the contribution would be provided by the government under its welfare scheme.

The ultimate modalities of the group life & health insurance and also the assigned agency may be finalized with the consent of beneficiaries. Relevant feedbacks are welcome and can be submitted at the office of Guwahati Press Club (Nava Thakuria, M-9864044917) on working days.

දුෂණ විරෝධී පෙරමුණ පුවත්පත් නිවේදනය

එල් පී ගෑස් ශ්‍රී ලංකාවට ආනයනය කිරිම සදහා ලිට්රෝ ගෑස් සමාගම විසින් ලබාදුන් ටෙන්ඩරය අහෝසි කිරීම සදහා ‘ශ්‍රී ලංකා රක්ෂණ සංස්ථාවේ‘ සභාපති සහ අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයේ කිහිප දෙනෙකු සැලසුම් සහගත කුමන්ත්‍ර‍ණයක නිරතව ඇතැයි දුෂණ විරෝධී පෙරමුණු එහි උපදේශක කීර්ති තෙන්නකෝන් මහතා ගේ අත්සනින් නිකුත් කළ නිවේදනයකින් දැක්වේ.

2016 මැයි 27 වන දින ලෙට්රෝ ගෑස් සමාගම විසින් සිදු කරනු ලැබූ ටෙන්ඩර් බාර ගැනීම සවස 3 ට පමණ අවසන් විය.  සමාගමේ ඉතිහාසයේ පළමු වරට මෙම ටෙන්ඩර් විවෘත කිරිමේ අවස්ථාවට රාජ්‍ය ව්‍යාවසාය සංවර්ධන අමාත්‍යාංශයේ නිලධාරීන්, මිල ගණන් ඉදිරිපත් කළ සෑම සමාගමකම නියෝජිතයින්ට සහභාගිවීමට අවස්ථාව සලසා තිබුණි.

තාක්ෂණික හා වාණික කමිටු මගින් ටෙන්ඩර් මගින් තොරාගනු ලැබූවේ ‘ෂෙල් ඊස්ටන් ට්‍රේඩින්‘ සමාගම යි.  ඔවුන් අඩුම මිල ගණන් ඉදිරිපත් කල සමාගම ද වේ. ලංකාවේ අවශ්‍යතාවයන් අනුව ගෑස් ප්‍ර‍වාහණය කිරීම සදහා අවශ්‍ය තාක්ෂණයෙන් යුතු ගෑස් ප්‍ර‍වාහන නැව් මෙම සමාගම වෙත තිබෙන අතර, අඛණ්ඩ ගෑස් සැපයුමක් සදහා එය අනිවාර්ය වූ සාධකයකි.

මෑත කාලයේ අඩුම මිලට හා වැඩිම තාතක්ෂණික ඇගයීමට අනුව ප්‍රධානය කරනු ලැබූ ටෙන්ඩරය අවලංගු කිරීම සදහා මේ වන විට දේශපාලන බලපෑමක් මත ‘ශ්‍රී ලංකා රක්ෂණ සංස්ථාවේ‘ සභාපති සහ අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලය කටයුතු කරමින් සිටී.

ඒ සදහා වන උපක්‍ර‍මය වී ඇත්තේ, ලිට්රෝ සමාගමේ වත්මන් විධායක සභාපති සහ අධ්‍යක්ෂකවරුන්  කිහිප දෙනෙකු ඉවත් කිරීම සදහා ආචාර ධර්ම විරෝධී, පිළිගත් කාර්ය පටිපාටියෙන් තොර ප්‍රවේශයක් ලබා ඇත.  ඒ අනුව, 2016 ජූනි 2 දිනට පෙරදාතම යෙදූ ව්‍යාජ ‘අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩල තීරණයක්‘ ලෙස කෙටුම්පත් කළ ලේඛණයකට මේ වන විට අත්සන් ලබා ගනිමින් පවතී.  මෙහි අරමුණ වන්නේ 2016 ජූනි 15 දින ලෙට්රෝ සමාගමට ලබා දුන් ටෙන්ඩරය අවලංගු කිරීමයි.

මේ සදහා මුලිකත්වය ගෙන කටයුතු කරනුයේ ‘රක්ෂණ සංස්ථාවේ සභාපතිවරයා ය. ඒ සදහා බලපෑම් කර ඇත්තේ බලවත් දේශපාලනඥයෙකි.  ඔහුට සබදතා ඇති සමාගමක්  ද ‘ලිට්රෝ සැපයුම‘ ලබා ගැනීමේ මෙම කුමන්ත්‍ර‍ණයේ අරමුණ වී ඇත.  එම සමාගමට වඩා අඩු මිල ගණන් ඉදිරිපත් කොට ඇති සැපයුම් සමාගම් දෙකකි.

මෙම ටෙන්ඩර් මගඩිය සාර්ථක වන්නේ නම් ලංකා රජයට අයත් ලිට්රෝ සමගමට අහිමි වන මුදල රුපියල් බිලියන 1.7 සිට බිලියන 2.3 විය හැකි බව දුෂණ විරෝධී පෙරමුණේ‘ උපදේශක කීර්ති තෙන්නකෝන් මහතා පවසයි.

දුෂණ විරෝධී පෙරමුණ

2016 ජූනි මස 19 වැනිදා

Rajith Keerthi Tennakoon
Executive Director/CaFFE
Executive Director/CHR-Sri Lanka
100/19 A, Welikadawatta Road,
Rajagiriya,Sri Lanka.

By Neville Ladduwahetty Courtesy The Island

June 16, 2016, 9:28 pm
The Public Representations Committee on Constitutional Reform headed by its Chairman Lal Wijenayake has recommended retaining the Province as the unit of Devolution. The Commission proposes 6 “alternate formulations” based on the Province as the peripheral unit. These formulations vary from retaining the existing 9 Provinces without merger with provision to withdraw devolved power without consent, to merger with minority participation in the Executive and the Legislature and other formulations in between, including the re-demarcation of existing boundaries.

Although there is consensus within this Commission on the Province as the unit of Devolution, it should not be accepted as the most suitable unit without question. Therefore, the opportunity now available to explore other options should not be missed. It should be remembered in particular that the Province as a devolved unit never featured as a viable administrative unit on its own accord, even during Colonial times.

BACKGROUND

When the British took control of the Dutch possessions in former Sri Lanka in 1796, the Kandyan Kingdom was independent and separate from the Maritime region. The Kandyan Kingdom consisted of the “central highlands with the eastern and southeastern coastal strips”. It was after ceding of the Kingdom, at the Kandyan Convention of 1815 and after the rebellion of 1817-1818 that the two regions were merged. However, despite the merger the administration of the two regions remained divorced from each other, with the Kandyan region being divided into 11 Districts and the Maritime region into 5, creating a total of 16 Districts for the administration of the whole country (Sir Charles Collins, Public Administration of Ceylon, 1951, p. 49).

The above arrangements continued until the recommendations of the Colebrook- Cameron Commission. In 1832 the recommendations of the Commission were accepted , “…and the separate administrative system for the Kandyan provinces was abolished and amalgamated with the territories on the littoral acquired from the V.O.C. in a single unified administration structure for the whole island. The existing provincial boundaries within the two administrative divisions – the Kandyan and maritime provinces – were redrawn, and a new set of five provincial units, of which only one – the Central Province – was Kandyan pure and simple, was established. The new provincial boundaries cut across the traditional divisions and placed many Kandyan regions under the administrative control of the old maritime provinces” (K.M.de Silva, A History of Sri Lanka, 1981, p. 263).

The British-drawn boundaries for the 5 Provinces cut across the traditional divisions in such an arbitrary manner that the southern boundary of the Northern Province extended far south of Anuradhapura, with Polonnaruwa being included as part of the Eastern Province. This fact alone demonstrates clearly the arbitrariness of the provincial boundaries.

These subdivisions continued until as late as 1889 resulting in 9 Provinces for the sole purpose of facilitating the Colonial administration. In point of fact, the Province never functioned as the administrative unit. Instead, the administrative unit was essentially the District, and the situation has remained so throughout the Colonial period and into this day. According to Sir Charles Collins cited above: “Most provinces were divided into districts, each Government Agent having charge of his own district, with general supervision over the whole province. The districts not in the direct charge of Government Agents were under the control of assistant Government Agents”. (Ibid, p. 62.)

It is evident from the foregoing that the District continued to operate as the operational unit of administration throughout successive Colonial periods. However, the territorial unit of the Province was revived when Provincial Councils with constitutionally assigned powers were introduced under the 13th Amendment.

PROVINCIAL STRUCTURE under the 13th AMENDMENT

Article 5 of the 1978 Constitution states: “The territory of the Republic of Sri Lanka shall consist of twenty-four administrative districts…”. Subsequently this was increased to 25 administrative Districts. With the introduction of the 13th Amendment, Provincial Councils were set up in each of the 9 Provinces while retaining the unit of the District as the administrative unit. The 25 Districts were divided into 313 Divisional Secretary Divisions (DS Divisions). The administration of each District is headed by a District Secretary and each DS Division is headed by a Divisional Secretary. Consequently, the exercise of Devolved powers has been accommodated within this structural framework.

Explaining the current situation, a Report titled “(PROVINCIAL COUNCILS: OPERATIONAL EXPERIENCE OF DEVOLUTION (1996, p. 17) states: “The position of the Divisional Secretary is more awkward despite being placed under the direct authority of the Ministry of Home Affairs. Further, the administrative supervision of the Divisional Secretaries has been assigned to the District Secretaries, who have no direct link with the PC (Provincial Council) system. Thus the Divisional Secretary is a government official and is directly responsible for the implementation of central functions. However, the Divisional Secretary is also made responsible for provincial subjects and functions under delegation from the Governor. As a result, the Divisional Secretary has to service the interests of both the government and the PC”).

“There is no doubt that the resulting dual situation affects the performance of Provincial subjects and functions of PCs. Some PCs have attempted to use Pradeshiya Sabhas as an alternative Divisional level structure for the Divisional administration. If such tendencies continue, it is likely that the Divisional Secretariat and the Pradeshiya Sabha would enter into new areas of conflict of interest” (Ibid).

What is evident from the foregoing is the absence of a clear structural arrangement at the Provincial level; a fact that tends to cause the exercise of Devolved powers to vary from province to province. On the other hand, clear administrative arrangements exist and have always existed at the District and lower levels. Therefore, devolving power to the District and lower levels makes significantly more sense than what currently exists.

DISTRICT as the UNIT of DEVOLUTION

If existing systems are permitted to continue it would mean that powers devolved to the PCs would be exercised through 32 Divisional Secretariats in the Northern Province and 43 Divisional Secretariats in the Eastern Province. On the other hand IF the District is the devolved unit it would mean that power devolved to 5 Districts in the Northern Province would be exercised through the Divisional Secretariats in each of the 5 Districts (14 in Jaffna; 4 in Kilinochchi; 5 each in Mannar and Mullaitivu and 4 in Vavuniya). Similarly, in the Eastern Province power devolved to the 3 Districts in the Eastern Province would be exercised through the Divisional Secretariats in each of the 3 Districts (11 in Trincomalee; 13 in Batticaloa and 19 in Ampara). Such a system lends itself far better to administrative management than the cumbersome unstructured system that exists today.

The Wijenayake Commission Report Chapter titled “Nature of State”, paragraph 5.2 states: “We consider two major concerns in our deliberations: the need to strengthen democracy and finding a solution to the national question”. The impression conveyed by separating these “major concerns” is that the national question is divorced from Democracy. This is a flawed approach that would interfere with reconciliation and ensure the continuation of conflict. The rational and therefore the preferred approach should instead be to address the national question through democracy.

The recommendation to retain the Province as the unit appears to be an effort to give more emphasis to the national question, but it would be at the expense of Democracy. Devolving power to an elected body at the District level would result in the transfer of power directly to the operating unit rather than to the Province that has no operational capabilities. Under a District-based set up the People’s needs would be addressed directly because devolved power would be handled by the unit that has operational capabilities and inbuilt capacities that could further Democracy.

CALL for EQUALITY; EQUITY.

Democracy is based on the fundamental principle of equality. This means all citizens are equal and since sovereignty is in the People, all citizens are equally sovereign. While this is relevant at the individual level, at the level of groups of equally sovereign individuals it translates into proportionality. Democracy means that the views of a majority of equally sovereign individuals should prevail over a minority of equally sovereign individuals. Hence, the 50-50 proposal flies in the face of equal sovereignty as well as proportionality. So does the proposal for a shared sovereignty. Additionally, the claim for the Northern and Eastern Provinces as an exclusive Tamil majority region denies access to others with equally valid claims on grounds of equal sovereignty and violates equity and proportionality. Furthermore, this is being recommended despite irrefutable Colonial and pre-Colonial evidence that the entirety of today’s Eastern Province was an integral part of the Kandyan Kingdom.

More dangerously, the Province as unit of Devolution entrenches inequalities for minorities within these units; a fact brought to the attention of the Wijenayake Commission by Muslims in the Northern and Eastern Provinces and the Plantation Tamils in the Central Province. This would get greatly distorted and magnified if the Northern and Eastern Provinces are merged. On the other hand, the District as the unit greatly mitigates issues of inequality that are inherent in the larger unit of the Province. Dr. Godfrey Gunatilleke opined that “What is needed is treatment that lessens inequality and moves society from its existing state of inequality, to lesser inequality, to greater equality. Extrapolating this on a society with ethnic, linguistic and religion-cultural communities of varying size and the problems of inequality emerge in all their complexity” (Collective Identities Re-visited. Vol. II, 1998, p. 417).

Creating Sinhala and Tamil majority regions in an attempt for the Tamil community to feel equal with the Sinhala community through territorial devolution to Provinces merged or not, violates the core principles of equal sovereignty. What is needed is a multi-dimensional approach where individual equality is achieved at the smallest practical unit of devolution and unity of such units are realized by arrangements at the Center. Comment by Dr. Gunatilleke in this regard is: “One of the major goals of governance is to achieve the essential unity in this diversity in which various diverse elements can co-exist harmoniously. This means that each promotes its own well-being and at the same time promotes the well-being of the society as a whole”.(Ibid, p.416.)

CONCLUSION

The two major concerns identified by the Wijenayake Commission are Democracy and the National question. Instead of identifying them as two separate issues the Commission should have addressed the National question on a foundation of Democracy. Had they adopted such an approach they would have recommended a unit of devolution such as the District that furthers Democracy and equality, instead of the Province that is structurally not equipped to exercise devolved powers and therefore is not in a position to advance Democracy or equality of among citizens. What is being promoted instead is to consolidate what was promoted via the Indo-Lanka Accord and the 13th Amendment at the behest of the Tamil leadership to create a Tamil majority region by merging the Northern and Eastern Provinces to fulfill territorially based political aspirations of the Tamil Leadership at the expense of Democracy.

The Report on PROVINCIAL COUNCILS cited above clearly demonstrates the serious shortcomings in the existing structural arrangements associated with the Province as the devolved unit. Despite this awareness that the Province as the Devolved unit is dysfunctional because of its inherent imperatives, to continue to sponsor devolving power to the Province must mean that the National question is being addressed to please the Tamil leadership and not the needs of the People for greater Democracy and opportunities for greater equality.

Therefore, instead of catering to the aspirations of the Tamil leadership at the expense of the Democratic benefits to all the People, the needs of both could be met by devolving power to the District and units smaller thereby creating opportunities for greater Democracy and equality and constitutionally assured power sharing arrangements for the Tamil leadership at the Center. This lacuna should be addressed with all the seriousness it deserves without missing the opportunity presented.

Such participation should not overlook the principle of equality of sovereignty which means recognition and acceptance of the principle that ALL citizens being equally sovereign, the collective concerns of like-minded individuals that form a majority must necessarily prevail over the concerns of the rest, with the latter being provided strong Constitutional protection that calls on majorities to address the concerns of others with mindful and considered deliberation. These checks and balances should be jointly developed as partners committed to the cause of forging equal citizenship, because equally sovereign individuals would at one time or another become component parts of a majority or a minority depending entirely on the circumstances.

Ramanie de Zoysa

The so-called ‘yahapalanaya’ government appointed a Public Representations Committee on Constitutional Reform (PRCCR”) in January this year with the mandate of researching public opinion in Sri Lanka on constitutional reform and to prepare a report and recommendations that can be pushed through the parliament and the constitution changed. The move was entirely to satisfy the whims of yahapalanaya’s handlers from the LTTE Diaspora, the West and India. The masters have decided that the Sri Lankan constitution is not conducive to peace and harmony between the races and that there is a need for democracy in Sri Lanka to be ‘strengthened’- and the yahapalana coolie obliges.

PRCCR was given a very short time frame (initially 3 months, which was generously extended by Prime Minister Wickremasinghe by another month upon request) to complete the task; the PRCCR report itself admits that the time frame given for the task was extremely inadequate.

Why was such short time frame given? What is the mighty hurry? Was that by design to exclude the majority Sinhala who would not have the wherewithal to be fronting up to Committees and making political submissions compared to aggressive minority organisations and individuals who are politically well organised and are ready to go at a moment’s notice?

Now that the report of the PRCCR is out, replete with recommendations that are ready to be ‘debated’  (aka ‘pushed through’) a parliament full of rogues who are well known to sell their vote for ‘favours’, the stage is set to get rid of the Sri Lankan constitution to make way for the constitution that the LTTE fought for.

This is as crafty as Wickremasinghe gets. The 29 time loser is ready for his revenge on a nation that continuously rejected him. So, what really is happening to Sri Lanka? Whose opinions are the PRCCR report (and hence the recommendations) based on? Who is changing our constitution?

In this regard, PRCCR report makes an amazing claim. The claim is that it is seen that a considerable representation of people throughout Sri Lanka are for:

1. …….
2. Democratisation of the polity by strengthening institutions for people’s active participation in governance and political life by devolving the power to the provincial and local government level …..
3. National reconciliation as an urgent task. There were divergent views as to how it could be achieved. Among these one view was that constitutional reform should focus on meaningful devolution of power ……..” (emphasis mine)

This is a statement that demands the attention of people of Sri Lanka- especially in light of the fact that over the last 30 years the majority people in this country- namely the common Sinhala parents- sent their sons and daughters to the war front to defend the unitary status and the sovereignty of this island against an enemy who demanded power devolution / cessation. Some of those young people paid with their lives and limb to militarily defend the unitary status of Sri Lanka!

How does one reconcile PRCCR’s claim that it found this ‘considerable representation of people throughout Sri Lanka’ who demand devolution of power with the reality that Sri Lankans fought for 30 years to defend the sovereignty of the country? Where does the PRCCR get its ‘considerable representation of people throughout Sri Lanka’ that gives it the mandate to change the constitution to devolve power to the periphery and weaken the centre? The sweeping statement that a considerable representation of PEOPLE throughout Sri Lanka are clamouring for the weakening of the central government in order to provide power and self-governance to the provinces, several of which that have been hijacked and quite successfully ethnically cleansed by aggressive minorities, is ridden with dishonesty and mass deception.

The claim is however useful- it offers a clear insight into the hatchet job that Ranil Wickremesinghe is perpetrating on Sri Lanka. The claim says volumes on the agenda and the terms of reference of the hand-picked committee.

I noted with interest that the report says that there were divergent views on how to achieve national reconciliation” but the only view” the committee liked and cared enough to quote was the view” that it (national reconciliation) should be achieved via meaningful devolution of power”.   This, to me, is powerfully indicative of the agenda of the committee.

As recorded in an appendix to the report, 3655 persons/ organisations have made submissions before the committee. There were nearly 500 respondents from Colombo and between 40 and 170 respondents from other districts. Naturally, from the ethnically cleansed districts in the North and East there was no Sinhala voice. For instance, Batticoloa had 3, Tincomalee 12 and Vauniya 0 Sinhala respondents.  There was a disproportionate number of Tamil and Muslim NGOs and individuals from all other districts too. Of the 3655 respondents, there were 580 respondents that did not represent any of the districts in Sri Lanka but made representations either in a private capacity or as NGOs/ INGOs. Some names in this last category are persons/ entities that are domiciled overseas but have an intimate connection with Sri Lanka but the majority can only be the assumed to be the global Tamil interjectors and Muslim NGOs putting undue weight on the process under various names.

There is absolutely nothing wrong with anyone interested in Sri Lanka making their voices heard through this process.  But, can the PRCCR claim that those who gave their views on what they want from the Sri Lankan constitution consists of a  considerable representation of people throughout Sri Lanka? It is most undemocratic and in fact uncivilized to change the constitution to root out any references to Sinhala and Buddhism with the mandate given by 3655 people out of 20 million.

In short, what has happened is that all the NGOs, INGOs peddling Global Tamil aspirations and are internationally funded to interfere in Sri Lanka together with extremist Muslim groups have come forward to rid the Sinhala-ness and the Buddhist-ness out of Sri Lanka.

Not that any of these civilities is going to worry Wickremesinghe, Chandrika Bandaranayaka or the President himself.  The first two are doing what they failed to do through the 2002 ceasefire agreement and PTOMS respectively, while the third is just happy to occupy the position and its perks that he knows won’t last long.

continued……

Ramanie de Zoysa

Ranjith Soysa Media Spoekman THE GLOBAL SRI LANKAN FORUM

3rd June 2016

H.E Maithreepala Sirisena

The President of Socialist Republic of Sri Lanka

President Office

Colombo -1

Sri Lanka

Lack of Sinhala Representation in the Resettlement Committee appointed for the North

Dear H.E the President,

We, the Global Sri Lankan Forum, refer to the recent formation of high level committee to work out a methodology to resettle the displaced Sinhala and Muslim people in the Northern province due to the LTTE Tamil terrorism. We understand that the committee is comprised of two Muslim Ministers and one Tamil Minister but not a fair representation for the Sinhala people who in fact faced more issues than any other group in the Northern province. The members to the High Level committee appointed by the parliament are Minister of Industry and Commerce Rishad Bathiudeen, Minister of Prison Reforms, Resettlement and Hindu Religious Affairs D.M. Swaminathan and Minister of Provincial Councils and Local Government Faizer Mustafa.

The Global Sri Lankan Forum- GSLF- would like to draw your serious attention on the appointment of Minister of Industry and Commerce Rishad Bathiudeen to this sensitively important Committee. As Your Excellency is well aware of Mr. Bathiudeen is instrumental in resettling and creating Muslim colonies illegally all over the North and the East and had been accused for his alleged involvement in encroaching the Wilpatthuwa national reservation by force. Further, another member of the committee; Minister of Prison Reforms, Resettlement and Hindu Religious Affairs D.M. Swaminathan has unfairly ignored to provide much needed infrastructure, housing for the internally displaced Sinhala people in the North and the East and he has been allegedly acted in a biased manner and by providing undue favouritism to Tamils over the internally displaced Sinhala people.

The civil society groups and Sinhala people have no confidence and trust on this ethnically imbalanced so called High Committee which only represent the interests of two minority communities.

Sinhala people who lived in Northern Province were forced move to the South due to Tamil terrorism. According to the reliable sources it has been recorded that over 75,000 Sinhala people had been displaced in North due to LTTE Tamil Terrorism. Currently, only Sinhala settlement in Jaffna is Sinhala Ravaya Gama” in Nawakkuliya and even this Sinhala village has not been benefited from resettlement and reconciliation programmed implemented by your government to date.

This village is also under frequent threats and attacks by the Tamil extremist and pro-LTTE

politicians in the TNA (Please refer http://www.sinhalanet.net/sinhala-ravaya-gama-in-jaffna)

In relation to these important issues, we, the Global Sri Lankan Forum would kindly request you to redress the following;

1. Nominate two Sinhala Ministers who has good historical knowledge of Sinhala people who lived in the North and the East to this High Committee to resettle the internally displaced Sinhala People in the said two provinces,

2. Direct the relevant government ministers and institutions to provide all necessary housing, education, medical and infrastructure facilities to all internally displaced Sinhala people living the North and the East (e.g. in Nawakkuliya – Jaffna, Killinochchi, Kokilllai , Bogahawatte, Keviliyamaduwa, Mangalagama, Eravur etc.,)

Your Sincerely,

Ranjith Soysa

Media Spoekman

For Global Sri Lankan Forum

උපුටා ගැන්ම දිවයින

තනතුරු නිසා බැබළෙන මිනිස්‌සු තනතුරු හැරගිය පසු බැබළීම අවසන් වේ. ඒ අතර සමහරු තනතුරත් බබළවා ඉතිහාසයට එක්‌වෙති. තනතුරු නැතත් එසේ බැබළෙන මිනිසුන් ගැන පෙන්වන කදිම නිදසුනක්‌ ලෙස හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාගේ ජපන් සංචාරය පෙන්වා දිය හැකිය.

හිටපු ජනාධිපතිවරයා සකුරා දේශයේ සංචාරය සඳහා පිටත්ව ගියේ ඉකුත් 10 වැනිදා අළුයම 3.45 ට පමණය. ඔහු එම සංචාරයට එක්‌වූයේ ජපානයේ ප්‍රධාන සංඝනායක බානගල උපතිස්‌ස නාහිමියන්ගේ හා එරට වෙසෙන ශ්‍රී ලාංකික ආදරණීය ජනතාවගේ ඇරයුමකින්ය.

අනුර බාලසූරිය

Island editorial Courtesy The Island

June 18, 2016, 8:07 pm

The possible reappointment of Mr. Arjuna Mahendran to a six-year term as Governor of the Central Bank has triggered more flak about a public appointment than any other in memory. Soon after the Mahinda Rajapaksa regime was dethroned in January last year, the then high profile Ajith Nivard Cabraal, who was perhaps the most politicized holder of that office ever, submitted his resignation. Mahendran was appointed to serve the balance of Cabraal’s term which would have ended on June 30. The question now is whether he would be reappointed, ostensibly to serve a full term or to be eased out in the short term after a face saving maneuver where he would opt to resign and possibly become Sri Lanka’s High Commissioner to the UK as is speculated. In the first instance, he was Prime Minister Ranil Wickremesinghe’s nominee for the job. It has been said that President Maithripala Sirisena wished to see Mahendran’s back when the bond scandal, where a company belonging to his son-in-law made mega bucks, surfaced. But he survived thanks to the prime minister’s backing.

The president is now on the horns of a dilemma with several SLFP ministers of the government he heads demanding that Mahendran be not reappointed. Additionally, civil society activists who played a major role in electing Sirisena president, met the president and prime minister together on Friday to urge the governor was not reappointed. They won no promises. Deputy Minister of State Enterprise Development Eran Wickremaratne who enjoys an excellent reputation both for ability and probity, was intensively grilled by reporters at a Sirikotha press conference on Friday on whether Mahendran was being reappointed or not. Carefully walking a tightrope, he declined to offer his own thoughts on whether the incumbent should be granted further tenure. He merely said that he would share his views with the president who is the appointing authority and no other. In taking this decision, the president would have to take several considerations into account – first whether Mahendran wishes to serve six more years. Then Sirisena would have to measure the governor’s success through the country’s economic progress during his tenure as well as the bank’s institutional performance.

Wickremaratne was strongly critical of the SLFP going public on their desire to see Mahendran go. He saw this as a gross violation of collective responsibility. Theirs was a coalition government taking common decisions and cabinet ministers, particularly, as members of the executive branch of the government had a particular duty of collective responsibility. Decisions were not about getting political mileage for themselves. The issue was neither a UNP problem nor an SLFP problem “It is a question about the future of our country.” As to whether Mahendran would have a further stay at the crease, the former Royal College opening batsman virtually said that either Royal will win the match, or S. Thomas’ will win or it will be a draw! No light whatever on what is going to happen was shed. So the question remains wide open as the drama builds up. Will Sirisena tell Wickremesinghe to nominate somebody else he likes and he would make the appointment? That, of course, would be an obvious compromise. Or will there be a face saving maneuver such as that stated at the beginning of this comment? Although a High Commissioner to the Court of St. James, a businesswoman who is a relative of the prime minister, was named many moons ago she has not assumed office for several months. We also don’t know whether Mahendran will be a taker of that or any other appointment. Also, the question arises: “If not him, then who?” Will it be from within the bank or outside?

Unfortunately the parliamentary Committee on Public Enterprise, then headed by Mr. Dew Gunasekera of the Communist Party, which was investigating the bond matter became functus when parliament was dissolved. Gunasekera put out a report in what looked too much like an effort by the side that lost the presidential election trying to score points over the winning side. It bore no signatures of none UPFA members of COPE. However, a new COPE from the incumbent parliament has resumed the investigation under the chairmanship of the JVP’s Sunil Handunneti and will in due course reach a conclusion. Mahendran did himself no credit by his son-in-law resigning from the board of Perpetual Treasuries, the company involved in the alleged scam, after the smelly stuff hit the fan. This was a patently cosmetic gesture in the face of the fact that this company was a subsidiary of a holding company in which the son-in-law was half owner. His claim that the Supreme Court had cleared him of wrongdoing was also incorrect. Public interest activist Chandra Jayaratne had instituted a fundamental rights action in the Supreme Court praying that the court sets out processes to prevent controversial occurrences in the future. This action was not admitted and the courts made no finding whatever on the guilt or otherwise of any party.

With President Sirisena under pressure both from the prime minister as well as the SLFP he leads, his first preference undoubtedly will be to find a via media out of the conundrum. He would obviously not want to offend his prime minister whose party played a major role in his election last year. He has also to be mindful of the opinion of the SLFP he leads. Perhaps he can take refuge in the first principle that there must be no conflict of interest between the functions of office holders and business interests of themselves and their close family members. For example a trawler owner should not be the minister of fisheries or somebody running a private hospital the minister of health.

The outrage of the joint opposition over the so-called bond scam and conflict of interest issues was somewhat dented when it was revealed that the former governor’s sister was also a director of Mahendran’s son-in-law’s Perpetual Treasuries when Cabraal was governor! She resigned after the controversy hit the public domain.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න         

ජාතික ශිෂ්‍ය වීර දින සැමරුම යෙදී ඇත්තේ ජුනි 20 එනම් හෙටය. එහි ප්‍රධාන සැමරුම අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලයේ(අන්තරේ) ප්‍රධානත්වයෙන් පැවැත්වෙන්නේ සබරගමු විශ්ව විද්‍යාලයේදීය. මෙය තවත් මළවුන් සිහිකිරීමක් නොවේ. මියෙන බව දැන දැනම ජීවිතය අරගලයක් බවට පත්කරගත් සිසු පරපුරක අත්දැකීම් වර්තමානයට කැඳවීමකි. බොහෝ දෙනා නිද්‍රාශීලිව සිටි වකවානුවක ඇහැරී සිටි මිනිසුන්ගේ කථාවකි. ඔවුහු තබාගිය පරමාදර්ශී සටහන් හදවත් තුල ගැඹුරුතම තැනක පිහිටමින් වර්තමානයේද දිරිමත් කරනු ලබයි. අධ්‍යාපනය යනු වරප්‍රසාදයක් නොව අයිතියක් බව අවධාරණය කල ඔවුහු දෑසින් පමණක් නොව නුවණැසින්ද ලෝකය දෙස බලන්නට රටට පෙරමඟ පෙන්වූහ. එහිදී ඇතිවූ ඇතැම් සිද්ධීන් සාධනීය මෙන්ම නිශේධනය විය හැකි නමුදු ඔවුහු ඔබට අසීමිතව ප්‍රේම කළහ.

ආණ්ඩුවේ වෙඩි උණ්ඩයකට ගොදුරුව ප්‍රථමවරට සරසවි සිසුවෙක් මියගියේ 1976 නොවැම්බර් 12වැනිදාය. පේරාදෙණිය සරසවියේ මණ්ඩපාධිපතිවරයාගේ අත්තනෝමතික ක්‍රියා පිළිවෙතට එරෙහිව විරෝධය දැක්වීමේදී එසේ මියගියේ ඩබ්ලිව්. එම්. රෝහණ වීරසූරියයි. කුරුණෑගල උහුමීය දිළිදු ගොවි පවුලක දෙවැන්නා ලෙස උපන් රෝහණ වීරසූරියට සොහොයුරන් සිව් දෙනෙකු විය. වසර 1934දී පිහිටුවන ලද මුදුන්න මහා විද්‍යාලයෙන් සරසවි වරම් ලද ප්‍රථම ශිෂ්‍යයාද ඔහුය.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න විසිනි.

සරසවි සිසුවෙකු දෙවන වරට ඝාතනයට ලක්වූයේ 1984 ජුනි 19වැනිදාය. ඒ පේරාදෙණිය සරසවියේ වෛද්‍ය පීඨයේ දෙවන වසරේ සිසුවෙකු වූ හේවබුලත්කන්දගේ පත්මසිරි අබේසේකර ශිෂ්‍යයාය. මාකස් නේවාසිකාගාරයේ නැවතී සිටි වෛද්‍ය සිසු පත්මසිරි  ඒ වනවිට වෛද්‍ය පීඨයේ දෙවන වසරේ විභාගයෙන් සහ නැවත පෙනීසිටීමේ විභාගයෙන්ද අසමත්වී සිටියද යළි විභාගයට පෙනී සිටීම සඳහා සූදානම්ව සිටි අයෙකි.  එයට පාදක වූයේ වෛද්‍ය පීඨයේ සිඩ්නි ජයරත්න(වෛද්‍යවරයෙකු වශයෙන් කටයුතු කිරීමේදී සිඩ්නි පසු කලෙක හෘදයාබාදයකින් මියගිය අතර නුවර මහාමායා විදුහලේ අධ්‍යාපනය ලත් ඔහුගේ දියණිය අපොස සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ තෙවන ස්ථානයට පසුකලෙක පත්විය) ඇතුළු සිසුන් 11 දෙනෙකු පේරාදෙණිය සරසවියේ පොලිසිය ඉදිරිපිටින් ගමන්කරන විට ලයනල් අලහකෝන් ශිෂ්‍යයාගේ අත පොලිස් ජනේලයක වැදීමේ සිද්ධියකින් පසුව එය ගාලගෝටිටියක් බවට පත්විය. රාත්‍රී 10.10ට තැබූ වෙඩි තැබීමක ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් පේරාදෙණිය රෝහලේ වාට්ටු අංක 10ට ඇතුලත්කල පත්මසිරි ජුනි 20 අළුයම 1.32ට මියගොස් තිබිණි. ලොව ප්‍රථමවරට සරසවියක් තුළ ස්ථාපිත කල පොලිසියවූ  1983 දෙසැම්බර් 27 පිහිටවූ පේරාදෙණිය සරසවි පොලිසිය ඉන්පසු ඉවත්කරගැනිමට සිදුවිය. එම ඝාතනයට එරෙහිව රටපුරා සරසවි සහ පාසැල් සිසුන් උද්ඝෝෂණ පැවැත්වූ අතර කොළඹ සරසවි සිසුන් 1984 ජුනි 21වැනිදා පැවැත්වූ උද්ඝෝෂණයකදී පොලිසිය මගින් කල වෙඩි තැබිමෙන් කොළඹ සරසවියේ ශ්‍රාස්ත්‍ර පීඨයේ රෝහණ රත්නායකද මරමුවට පත්විය.

පේරාදෙණිය සරසවියේ වෛද්‍ය, පශු සහ දන්ත යන පීඨයන්හි අධ්‍යාපනය ලබමින් සිටියදී ඝාතනයට ලක්වූ වෛද්‍ය සිසුන් 22දෙනා මෙසේය. වමේ සිට වෛද්‍ය පීඨයේ දඹුල්ල තිත්තවැල්ගොල්ලේ එච්.එම්. පොඩිබණ්ඩා, නිකවැරටිය තලාකොලවැව විමල් කුලතුංග, අනුරාධපුර කීරකුලමේ පාලිත සෙනෙවිරත්න, හැටන් මල්ලිඅප්පුහි ජයශ්‍රී කුලසේකර, කෑගල්ල මඩවල දේවප්‍රිය සිසිර කුමාර, වැලිමඩ නිශාන්ත තෙන්නකෝන්, ගිණිගත්හේනේ උපාලි ජයසේකර, නුවර මුරුතලාවේ ඒ.එස්.එල්. අතපත්තු, කුලියාපිටිය සදලංකාවේ උපුල් ප්‍රියශාන්ත ඒකනායක, හැටන් නීල් හේමන්ත ලියනගේ, ගිණිගත්හේන සනත් ද සිල්වා, අම්බලන්ගොඩ එම්.ඩී. ධර්මපාල, මාතලේ සුනිල් කුමාර කාරියවසම්, කුරුණෑගල ප්‍රභාත් ආරියචන්ද්‍ර, කුරුණෑගල රිෆ්ති සකාබ්, කුරුණෑගල පුත්තලම පාරේ පූලස්ති ආදිත්‍ය ජයසේකර, සදලංකාවේ සුනන්ද ජයවර්ධන, දන්ත වෛද්‍ය පීඨයේ ගිණිගත්හේන ධර්මප්‍රිය ජයනන්ද, පශු වෛද්‍ය පීඨයේ කුලියාපිටියේ නිහාල් ප්‍රේමචන්ද්‍ර, අම්පාර ඉඟිනියාගල ලක්ෂ්මන් රංජිත් අබේරත්න සහ හබරාදූව අඟුළුගහ ජනක සෙනෙවිරත්න(දන්ත වෛද්‍ය සිසු රත්තපුරේ විපුල් පෙරේරා නොහොත් දේවක මෙහි නැත)

වීරසූරිය සරසවි සිසුවා සැමරීම 1977 සිට 1983 දක්වා සෑම නොවැම්බර් 12වැනිදා පේරාදෙණිය සරසවියේදී සිදුකෙරිණි. අනතුරුව පද්මසිරි අබේසේකර සහ රෝහණ රත්නායක සිසුන් අනුස්මරණය කිරීමේ වැඩසටහනක්ද පේරාදෙණිය සහ කොළඹ සරසවියන්හි ජුනි 19 සහ 21 යන දිනයන්හි අවිධිමත්ව පැවතිණි. අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය මගින් මෙම සැමරුම් උත්සව තුනම 1986 සිට වසර එක්දිනක පැවැත්වීමට තීරණය විය. ඒ අනුව 1986 සිට නොවැම්බර් 12 වැනිදා එම සැමරුම සඳහා වෙන්විය. ජාතික ශිෂ්‍ය වීර දිනය ලෙස එය ජුනි 20වැනිදා තීරණය කළේ අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලයේ සහායද ඇතිව දේශප්‍රේමී ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය මගින් 1988දී ජුනි 14වැනිදා ආරම්භ කල ජාතික ශිෂ්‍ය මධ්‍යස්ථානය මගිනි. ඒ අනුව 1988 ජුනි 20වැනිදා පේරාදෙණිය සරසවියේදී ප්‍රථම සැමරුම පැවැත්විණි. මෙවර ජාතික ශිෂ්‍ය වීර දිනය 2016 ජුනි 20වැනිදා පවත්වනු ලබන්නේ පැවැත්වූයේ 28වැනි වරටය.

වීරසූරිය ඝාතනය වූ 1976 දෙසැම්බර් 12 සිට 2016 ජුනි 17 දක්වා ඝාතනයට ලක්වූ සරසවි සිසුන්ගේ සංඛ්‍යාව 632කි. ඉන් 623ක් ඝාතනය වූයේ ජවිපෙ දෙවන කැරළි සමය වන 1986 සිට 1990 දක්වාය. ජවිපෙ දෙවන කැරැල්ලේදි ඝාතනයට ලක්වූ සරසවි සිසුන් 396ක් හඳුනාගත් අතර තවත් 227ක් අතුරුදහන් විය. ජවිපෙ දෙවන කැරළි සමයේදී ඝාතනයට ලක්වූ පාසැල් සිසුන් සංඛ්‍යාව 2,327කි. මේ අනුව 1976  සිට මේ දක්වා ඝාතනයට ලක්වී ඇති පාසැල් සහ සරසවි සිසුන්ගේ සංඛ්‍යාව 2,959කි. සෑම වසරකම ජුනි 20වැනිදා ශිෂ්‍ය වීර දිනය පැවැත්වෙන්නේ මෙම සිසු විරුවන් සැමරීම උදෙසාය. මෙම සිසු විරුවන් ඌරු හොටක්, බූරු පිටක් උකුසු ඇසක් සහිත පුද්ගලයින් විය. ඔවුහු ජීවිතය පවත්වාගෙන යාම පිනිස ඕනෑම අහරක් කුසගින්න වෙනුවෙන් අනුභව කරන අය විය. ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය ලබාදෙන ඕනෑම බරක් හෝ වගකීමක් දරාගත හැකි විය. සතුරාගේ හැසිරීම් ගැන දේශපාලන විපර්යාසයන් පිළිබඳව සෝදිසියෙන් සිටි අය වූහ.

සිසු විරුවන් සැමරීම සඳහා මොරටු සරසවියේ ඉදිකල ස්මාරකය(වමේ) සහ ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර සරසවියේදී ඉදිකල ස්මාරකය දකුණේ වේ.(වසර 1992 ජුලි 15 ස්ථාපිත කරන ලද ජ’පුර ප්‍රථම විරු සිසු ස්මාරකය එජාප ආණ්ඩු සමයේ 2002දී දේශපාලන මැරවරයින් විසින් බලහත්කාරයෙන් කඩා විනාශකල අතර දැන් දිස්වන්නේ 2008 ජුනි 20 යළිත් අළුතින් ස්ථාපනය කරන ලද ස්මාරකය වේ.

ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයේ ජීව ගුණය රඳා පැවතියේ එම සිසුන්ගේ වීරත්වය සහ පරිත්‍යාගය මගිනි. ඉතිහාසයේ උදාරතර පිය සටහන් ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය සතුය. අසූව දශකයේ රාජ්‍ය ත්‍රස්තවාදය ඉදිරියේ මුළු මහත් සමාජයම දණගසා සිටි මොහොතක, මිනිසුන් වහලුන් සේ දිවි ගෙවූ අදුරු කාල පරිච්ඡේදයක ඒ සියල්ලටම එරෙහිව පෙරට පැමිණියේ සිසු විරුවන්ය. යහපත් හෙට දිනක් නිර්මාණය කරගැනීම වෙනුවෙන් සිසු විරුවන් සිය දිවි පුද කලහ. නිදහස් අධ්‍යාපනය රැකගැනීමට ඔවුන් දැක්වූ දායකත්වය අඩුවෙන් තක්සේරු කිරිමට කිසිවෙකුට කල නොහැකිය.

එජාප ආණ්ඩුව 1977 ජුලි පත්වීමෙන් පසුව බුද්ධිමතුන්ට, වැඩකරන ජනතාවට, සරසවි සිසුන්ට, සිවිල් සමාජයට සාමකාමීව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදිව ස්වකීය අයිතීන් දිනා ගැනීමට සහ ඒවා ආරක්ෂාකර ගැනීමට සඳහා අරගල කිරීමට තිබූ අයිතීන් මර්ධනකාරීව පැහැරගනු ලැබීය. එජාප ආණ්ඩුව තම ක්‍රියාකාරිත්වයට එරෙහිව නැගුණු සෑම ජනතා අරගලයක්ම මර්ධනය කලා පමණක් නොව ස්වකීය බලය සදාකාලිකව පවත්වා ගැනීම සඳහා ක්‍රම සහ විධි ක්‍රියාවට නගනු ලැබීය. මහා මැතිවරණයකින් ආණ්ඩුවක් ඇතිකර ගැනීමේ අවස්ථාද අහිමි කළේය. මෙහිදී වෘත්තීය සමිති ව්‍යාපාරය පසුබෑමකට ලක්වූවද අධ්‍යාපන කප්පාදුවට සහ ශිෂ්‍ය මර්ධනයට එරෙහිව සිසුහු නොබියව සටන් වැදුනාහ. සරසවි සිසුන් එහි ගාමක බලවේගය වූ අතර පාසල් සිසුන් එහි සටන් සගයන් බවට පත් විය. ඉකුත් 71 අප්‍රේල් කැරැල්ලේදී විප්ලවයේ ගිනිසිළු සිසුන් වූවා සේම ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේ ගිනිසිළු වූයේද සිසුන්ය. පාසැල් ක්ෂේත්‍රයේ සිසුහු 4,004,086ද, ගුරුවරු 223,333ක්ද වර්තමානයේ සිටිති. පාසැල් සිසුන්ගේ අයිතීන් වෙනුවෙන් පෙනීසිටීම නිදහස් අධ්‍යාපනය දිනාගැනීමේ අරගලයේම කොටසකි.

ඝාතනයට ලක්වූ කොළඹ සරසවියේ වෛද්‍ය සිසුන් 9දෙනා ඉහළ වමේ සිට. මාරවිල වෙනුර වර්ධිත එදිරිසිංහ, ගම්පහ වතුරගම සරත් කොල්ලුරේ, අතුල සේනාරත්න, පන්නිපිටියේ සිසිර කීර්ති ජයවර්ධන, සුගත් අශෝක ද සිල්වා, අම්බලන්ගොඩ කහව පද්මසිරි ත්‍රීමාවිතාරණ, ලීල් සමරනායක, ගාල්ලේ වසන්ත කුමාර කුලතුංග, මහරගම ඇරැව්වල නිශාන්ත සම්පත් එදිරිවික්‍රම.

ප්‍රථම වරට පාසල් සිසුන් දෙදෙනෙකු ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේ ආරක්ෂක හමුදාව මගින් මරා දැමුවේ 1988 මාර්තු 23වැනිදා රාත්‍රියේදී ඒ හුණුකණ්ඩිය පාරේ පදිංචි තංගල්ල මහ විද්‍යාලයේ සිසුවන්වන වසන්ත වීරසිංහ සහ ප්‍රසන්න වනිගසිංහය. ජවිපෙ සිසුන්ට සහ අනුගාමිකයින්ට දඬුවම මරණයයි. යනුවෙන් සඳහන් දැන්වීමක්ද ඒ අසළ විය. තංගල්ල පොදු සුසාන භූමියේදී ඔවුන්ගේ අවසන් කටයුතු 1988 මාර්තු 26වැනිදා සිදු කළේ 1994 මරුමුවට පත් පේරාදෙණිය වෛද්‍ය සිසු පද්මසිරි අබේසේකර සිසුවා මිහිදන් කල ස්ථානයට නුදුරිනි. වීදි බැස සිදුකල ශිෂ්‍ය උද්ඝෝෂණ හේතුවෙන් පාසල් සිසුන් විශාල පිරිසක් ඝාතනය විය. මහනුවර නුගවෙල මැදි විදුහලේ නන්දන බණ්ඩාර අබේකෝන් ඇතුළු ශිෂ්‍යයින් පිරිසක් 1988 ඔක්තෝබර් 12වැනිදාද දික්වැල්ල විජිත මහා විද්‍යාලයෙන් නිශාන්ත ජයවර්ධන ඇතුළු ශිෂ්‍යයින් කිහිප දෙනෙක් 1988 ජුනි 20වැනිදාද බදුල්ලේ ප්‍රදීප් කරුණාරත්න සිසුවාද ඇතුළු සිසුන් සිය ගණනක් වීදි පෙළපාලිවලට සහභාගිවීමේදී ඝාතනයට ලක්විය.

 පැහැරගත් බොහෝ පාසල් සිසුන් ඝාතනය කිරීමට පෙර තිරශ්චීන ලෙස වධ බන්ධන වලට ලක්විය. ඔවුන්ට ධර්ම චක්‍රය, කටුකම්බි ඇදවල්වල නිදිකිරීම, ඇණ සහ යතුරු ගිලීම, ගුද මාර්ගයට කමිබි කටු දමා ඇඟ ඇතුළේ කැරකැවීම, ටියුබ් ලයිට් කන්නට දීම, විදුලි ස්ත්‍රික්කයෙන් පිටවල් අයන් කිරීම ආදී වධ බන්ධන ගණනාවක් සිදුකර තිබිණි. ඇඹිලිපිටිය සිසු ඛේදවාචකය ලොව පුරා ආන්දෝලනයට ලක් විය. ඒ වසර 1989 දෙසැම්බර් 01වැනිදා වන විට ඇඹිලිපිටිය  ප්‍රදේශයේ පාසල් 13කින් පැහැර ගත් සිසු පිරිස 53ක් වූ අතර ඉන් 48 වාගේ කුරිරු වධ බන්ධන වලින් පසු ඝාතනය කිරීමේ සිද්ධිය වේ. ඒ පිළිබදව 1992 සිට පරීක්ෂණ පැවැත්වූවද එය ආන්දෝලනයකට ලක් වූයේ 1994 ජනවාරි 04වැනිදා සුරියකන්ද සමූහ මිනී වළෙන් ඔවුන් කිහිප දෙනෙකුගේ අක්ෂි කොටස් හමුවීමත් සමඟය.

ඇඹිලිපිටිය මහ විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයන්ව සිටියදී පැහැරගෙන ගොස් ඝාතනය කල එම විදුහලේම සිසුන් 32න් කිහිපදෙනෙක්(ඉහළ), ඝාතනයට ලක්වූ ප්‍රසන්න හඳුවල සහ මනෙල්ක සිල්වා(පහළ වම උඩ), සූරියකන්ද සමූහ මිනීවලෙන් අස්ථි කොටස් සොයාගන්නා අධිකරණ වෛද්‍ය නිලධාරින්(පහළ වම යට) අතුරුදහන්වූ සිසුන්ගේ අයිතීන් වෙනුවෙන් වසර ගණනාවක් උද්ඝෝෂණවල නිරතවූ දෙමාපිය සංවිධානයේ විරෝධතාවයක්(පහළ දකුණ).

ඝාතනයට ලක්වූ සිසුන්ගෙන් සියයට 25ක පමණ ප්‍රමාණයක් කුඩා කාලයේ සිය මව හෝ පියා මියගොස් තිබිණි. නැතහොත් දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙකු අතහැර ගොස් තිබිණි. එබැවින් ඔවුහු පීතෘ හෝ මාතෘ වියෝග කාන්සාවට ලක්ව සිටියහ. ඇතමෙකුට ද්‍රරිද්‍රතාවය සහ තවත් අයෙකුට සමාජ පීඩනයද උරුම විය. එබැවින් පහසුවෙන්ම රැඩිකල් දේශපාලනයේ විශෝධනයට ඔවුහු යොමුවූහ. එහෙත් බහුතරයක් එයට යොමුවූයේ පවතින පාලන ක්‍රමයට එරෙහිවය. මේ දිග හැරෙන්නේ එම දෙපිරිසෙන්ම ඔබ නොඇසූ සිසු විරුවන් කිහිපදෙනෙකුගේ කථා පුවත්ය.

පාලිත සෙනෙවිරත්න අනුරාධපුරයේ කීරකුලමේ උපන් අතර අනුරාධපුර මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයෙන් පේරාදෙණිය වෛද්‍ය පීඨයට ඇතුළුවී දෙවන වසරේ(ජේෂ්ඨ) ශිෂ්‍යයෙකු වශයෙන් කටයුතු කළේය. 8 දෙනෙකුගෙන් යුතු පවුලක සාමාජිකයෙක්වූ පාලිත කුඩා කාලයේදීම හේන් ගොවියෙකුවූ පියා මව අතහැර ගියේය. පසුව නෙට්ටිකුලමේ දුෂ්කර ජීවිතයක් ගෙවූ පාලිතගේ මවද සියදිවි නසාගෙන තිබිණි. අනුරාධපුර පැරණි නගරයේ පදිංචි පාලිතගේ නැන්දා විසින් ඇයට දරුවන් නොසිටි බැවින් පාලිත රැකබලා ගත්තේය. ඇගේ සැමියා සංස්කෘතික ත්‍රිිකෝණයේ සේවකයෙකි. පෞද්ගලික වෙද විදුහලට එරෙහිව නිදහස් අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් සක්‍රීය නායකයෙකු බවට පත්වූ පාලිත අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ වැඩ කළේය. පවාදීමක ප්‍රතිඑලයක් වශයෙන් ගුරුවරයෙකු වන ආනන්ද සමඟ යතුරු පැදියක යමින් සිටියදී 1989 දෙසැම්බර් 7වැනිදා අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී. අනුරාධපුර නගරාධිපති කල්දේරා ඔහු සොයා ගැනීමට උදව් කලද එය නිශ්ඵල විය. පසුව අනුරාධපුර පණ්ඩුලගම හමුදා කඳවුරට ගෙන ගිය පාලිත අනතුරුව තේක්ක කැලයක් අසළ තිබූ පණ්ඩුව වධකාගාරයේදී ඝාතනය විය. එවකට අනුරාධපුර හමුදා ආඥාපති සහ පුනුරුත්තාපන කටයුතු අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් වූයේ මේජර් ජනරාල් ආනන්ද වීරසේකර වන අතර මාණ්ඩලික සැරයන් ලෙස කටයුතු කළේ නුගවෙලය.

ලාංකීය ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය බිහිකල අසමසම සටන් සගයෙකුවූ පේරාදෙණියේ ඉංජිනේරු සිසු කෑගල්ලේ රංජිතම් ගුණරත්නම් ඇතුළු සරසවි සිසු නියමුවන් සහ ක්‍රියාකාරින්ට ජාතික ශිෂ්‍ය වීර දිනයකදී උපහාර දක්වන රංජිතම්ගේ නැගණියවන  නිරංජනී සහ ඇගේ දියණියන් දෙදෙනා මෙහි වේ. මැදපෙළ වමේ සිට පේරාදෙණිය රංජිතම්, මොරටුවේ නිමල් බාලසූරිය, පේරාදෙණියේ එස්. එම්. නිස්මි සහ උදේනි බන්දුල දිසානායක, කොළඹ රෝහණ රත්නායක, පේරාදෙණියේ පද්මසිරි අබේසේකර සහ රෝහණ වීරසූරියද යටිපෙල වමේ සිට කොළඹ සමන් කපුගමආරච්චි, මොරටුවේ වසන්තද සිල්වා, පේරාදෙණියේ සේනක වනිගසේකර(පැවිදි නම මුල්කිරිගල ධර්මරතන හිමි), යූ.එච්. කිංස්ලි, ජයන්ත සහ ලලිත් වරුෂහෙන්නදි වේ.

අශ්විනි ඉරේෂා පොල්ගම්පොල කෑගල්ල ගලිගමුවේ උපන් අතර ජයවර්ධනපුර සරසවියේ ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨයේ 1986/87 කණ්ඩායමේ සාමාජිකාවකි. තෝලංගමුව මහා විද්‍යාලයේ අධ්‍යාපනය ලැබූ අශ්විනි කුඩා කාලයේදීම සිය මව සහ පියා වෙන්වී සිටි අතර හදාවඩා ගනු ලැබුවේ කෑගල්ලේ කැන්ඩි ෂොපින් සෙන්ටර් නම් ව්‍යාපාරයක් හිමි මාමා කෙනෙකු විසිනි. එක් සොහොයුරෙක් සිටී. කොළඹ දිස්ත්‍රික් ශිෂ්‍ය අංශයේ කටයුතු වලට පේරාදෙණිය වෛද්‍ය සිසු චම්පා සෝමරත්න සමඟ එක්ව සිටි අතර 1989 දෙසැම්බර් 30වැනිදා මොරටු සරසවිය අසළදී පැහැරගෙන යාමෙන් අනතුරුව ඝාතනයට ලක්විය. ඇය ඝාතනයට පෙර විවිධ අතවරවලටද මුහුණ දී තිබිණි.

අතුල සේනාරත්න කොළඹ වෛද්‍ය පීඨයේ සිව්වන වසරේ ශිෂ්‍යයෙකි. පන්නිපිටිය ධර්මපාල විද්‍යාලයෙන් 5 ශිෂ්‍යත්වය සමත්ව කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලයෙන් උසස් අධ්‍යාපනය ලැබීය. සොයුරු සොහොයුරියන් සිව් දෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලක වැඩිමලාවූ අතුල 1962 මාර්තු 18වැනිදා උපන්නේය. කොළඹ ගෝතමී විදුහලේ ගුරුවරියකවු මව විමලාවූ අතර පියා දරුවන් කුඩා කාලයේදීම මවගෙන් වෙන්වී තිබිණි. රාගම පෞද්ගලික වෙද විදුහලට එරෙහි සටනේ නියමුවෙකුවූ අතුල අන්තරේ කැඳවුම්කරු වශයෙන් 1990 ජනවාරි සිට මාර්තු දක්වාද 1990 මැයි සිට 1990 අගෝස්තු දක්වා කටයුතු කළේය. ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ල පරාජයට පත්වීමෙන් පසු ‘මේඝය නැමති ඡායා පිටපත් කරන ලද ප්‍රකාශනය මගින් බිදී තිබූ   බොහෝ සබඳතා අලුත් කිරීමට ඔහු සමත්විය.

ජයවර්ධනපුර සරසවියේ ඝාතනයට ලක්වූ සිසුන් 107 දෙනාගෙන් කිහිප දෙනෙක්. (ඉහළ වමේ සිට) හෙට්ටිපොල සුනිල් මාරසිංහ, කන්තලේ සුනිල් ජයරත්න, ලුණුවිල ගාමිණි මාලසිංහ, අනුරාධපුරයේ උපුල් නානායක්කාර, කුලියාපිටියේ ප්‍රේමලාල් පියසිරි, ගලිගමුවේ ඉරේෂා පොල්ගම්පොල, පානදුරේ කිත්සිරි රණවක, පානදුරේ නිශාන්ත දේශප්‍රිය පීරිස්, කෑගල්ලේ අසෝක එදිරිසිංහ, දික්වැල්ලේ තලවිල ඉන්ද්‍රසාර හිමි, අම්බලන්තොට තවාලුවිල සිරිනන්ද හිමි, මතුගම විජයමුනි ප්‍රියංකර, නුවර ගාමිණී මාරසිංහ වීරකෝන්, කඹුරුපිටියේ ජනක බඹරැන්දේ සහ බිබිලේ බණ්ඩාර.

අතුල 1990 මාර්තු මස අත්අඩංගුවට පත්වූවද අප්‍රේල් මස යළිත් පළා ඒමට සමත් විය. කහ උණ සැදී සිටියදී පවා සම්බන්ධීකරණ රැස්වීමක් සඳහා පැමිණි විට පාවාදීමක් මත අතුල යළිත් බොරැල්ලේදී 1990 අගෝස්තු 12 අත්අඩංගුවට පත්ව ගම්පහ පොලිසියේ තනිකඩ නිළධාරින්ගේ පොලිස් බැරැක්කයක පිහිටි වධකාගාරයකට ගෙන එන ලදී. එයට පෙර ඔහු පැනයාමට සමත්වූයේද මෙම වධකාගාරයෙනි. එහි දෑතට සහ දෙපයට මාංචු දා වධ බන්ධනවලට මුහුණ දුන් 9දෙනා අතර අතුල සහ පේරාදෙණිය සරසවියේ වෛද්‍ය සිසු පොඩිබණ්ඩාද විය.  වෛද්‍ය සිසුන් වන අතුල සහ පොඩිබණ්ඩා සමගින් තවත් දෙදෙනෙකු ඝාතනය කර 1990 සැප්තැම්බර් 17 ගම්පහදි ටයර් සෑයක අවසන් ගමන් ගොස් තිබිණි.

කැලණි සරසවියේ ඝාතනයට ලක්වූ සිසුන් 64දෙනා ගෙන් කිහිප දෙනෙක්.(වමේ ඉහළ සිට) අනුරාධපුරයේ බණ්ඩාගේ මච්චාගම සේනාරත්න, මාරවිල රොනී කුමාර, ගාල්ලේ ගැමුණු යසස් සෙනෙවිරත්න, බදුල්ලේ ජයසේන දිසානායක, රන්සෑගොඩ ධම්මාලෝක හිමි, වලල්ලාවිට චන්ද්‍රසිරි හිමි, සරණතිස්ස හිමි, රත්නපුර කහවත්තේ උපාලි සමන්කුමාර,  මාතලේ රත්නසිරි පුංචිබණ්ඩා, හඟුරන්කෙත බෝගහකුඹුර, ඊ.එම්. සෝමචන්ද්‍ර, ඥාණසිරි පල්ලියගුරු, තිලක් ප්‍රසන්න, අම්පාර සනත් හෙට්ටිආරච්චි, කුරුණෑගල ගාමිණී නවරත්න.

වල්පිටගමගේ නිහාල් ජයවීර කැලණි සරසවියේ සමාජ විද්‍යා පීඨයේ 85/86 කණ්ඩායමේ සාමාජිකයෙකු වූ අතර  හබරාදූවේ හරුමල්ගොඩ උපන්නෙකි. නිහාල් ගේ පියා පියසේන වරායේ සේවය කල අතර සිය බිරිඳගෙන් වෙන්ව නැවත විවාහවී ඉඹුල්ගොඩ පදිංචිව සිටියේය. හත් දෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලේ සිව්වැනියාවූ නිහාල් ගම්පහ සහ කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයන්හි ශිෂ්‍ය අංශයේ ඉදිරි පෙළ නායකයෙකු විය. දෙවැනි කැරැල්ල පරාජයෙන් පසු විදේශ ගමන් බලපත්‍රය සදාගැනිමට යෑමේදී 1990 මාර්තු 7වැනිදා නිහාල් පොලිස් පරික්ෂක කාලෙයි ඩයස් විසින් අත්අඩංගුවට ගත් අතර පසුව ඔහු ඝාතනය කර කඩුවෙල පාලමෙන් කැලණි ගඟට දමා තිබේ. නිහාල්ගේ නැගණියවූ රමණිද කලෙක උපතිස්ස ගමනායක පදිංචිව සිටි බණ්ඩාරගම නිවසේ ක්‍රියාකාරිනියක විය. ජවිපෙ සමාජවාදී කාන්තා සංගමයේ ක්‍රියාකාරිනියකවූ නිහාල්ගේ පුංචි අම්මාගේ දියණිය වූ මාලා මල්කාන්තිද නුවරඑලියේදී 1989 නොවැම්බර් මස ඝාතනයට ලක්විය.

ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේදී රටපුරා මියගිය පාසැල් සිසුන් 2,327න් කිහිපදෙනෙක් ඉහළ වමේ සිට. කැලණි සරසවියේ නිහාල් ජයවීරගේ ඥාති නැගණියක් වන ගාල්ල සංඝමිත්තා විදුහලේ මාලා මල්කාන්ති, ජම්බුගහපිටිය බෝගහකුඹුරේ දමයන්ති ස්වර්ණලතා, 1988 ඔක්තෝබර් 10වැනිදා සිසු උද්ඝෝෂණයකදී වෙඩිවැදී ඝාතනයවූ රම්‍යා ප්‍රියදර්ශනී, මාතර සුජාතා බාලිකා විදුහලේ මානෙල් විජේවීර, මාතර විලයාය මහා විද්‍යාලයේ  වී.ජී. සුමනසීලී මොණරාගල නිශ්ශංක විදුහලේ ආර්. එම් අනුර, ගාල්ල මහින්ද විදුහලේ ගනේෂ ගමගේ, යෝධකණ්ඩිය මහ විදුහලේ කේ.එච් ගාමිණි, මාතලේ විද්‍යාර්ත විදුහලේ දිලුක් කුමාර, දෙබරවැව මහ විද්‍යාලයේ එම්.එස්.ඒ මුතුකුමාරණ වේ.

උපාලි ජයසේකර පේරාදෙණිය සරසවියේ වෛද්‍ය පීඨයේ දෙවැනි වසරේ සිසුවෙකුවූ අතර නාවලපිටියේ පාරේ ගිණිගත්හේනේ පදිංචි කරුවෙකි. වටවල වසමේ ග්‍රාමසේවා නිලධාරිවූ උපාලිගේ පියාවු ඇඹපීල්ලේ ගමරාලලාගේ ජයසේකර 1931 උපන් අතර ඉංග්‍රීසි ගුරුවරියක්වූ මව ගුත්තිල කවිරාජ් මුදියන්සේලාගේ ඥාණවතී වූ අතර 1937 ලක්ෂපාන බොරහේන ගමේ උපන්නෙකි. පිරිමි දරුවන් 4කගේ පවුලක තෙවැනියා වූ උපාලි ජයසේකර 1965 අප්‍රේල් 11 උපන් අතර ගිණිගත්හේන මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ අධ්‍යාපනය ලැබුවේය. උසස් පෙළ සිටියදී අධ්‍යාපන ධවල පත්‍රිකාවට එරෙහිව විරෝධය දැක්වීම නිසා 1982දී නෝර්ටන් බ්‍රිජ් පොලිසිය මගින් අත්අඩංගුවට ගෙන තෙදිනක් රඳවා තබා ගන්නා ලදී. සරසවියේදී මුල්කාලයේ ක්‍රියාකාරිකයෙකු වූ ඔහු පසුව නිහඬවී යළිත් පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයට එරෙහිව සටනේදී නායකත්වය ගෙන ක්‍රියා කළේය. කලාවට මෙන්ම ක්‍රීඩාවට දක්ෂයෙකුවූ උපාලි ජාතික ශිෂ්‍ය මධ්‍යස්ථානයේ පළාත් නායකයෙකු සහ ජාතික කම්කරු සටන් මධ්‍යස්ථානයේ කලාපීය නායකයෙකු වශයෙන් කටයුතු කල අතර 1989 නොවැම්බර් 14වැනිදා නුවරදී ආරක්ෂක හමුදා අත්අඩංගුවට පත්විය. උපාලි ඇතුළු තවත් 4 දෙනෙකුගේ සිරුරු නුවර දුම්රියපොළ අසළ මහාමාර්ගයේ ඊට පසුදින දමාගොස් තිබිණි. එදින නුවර දිස්ත්‍රික්කය තුළ ඝාතනයට ලක්වූ සිරුරු 32ක් හමුවී තිබිණි. උපාලිගේ සොහොයුරන් වර්තමානයේ ඉංජිනේරු ඇතුළු විධායක වෘත්තීන්ගේ නිරත වේ.

ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයේ නායකයින්ව සිටියදී ආරක්ෂක හමුදා අත්අඩංගුවට 1989/90 පත්වීමෙන් පසු සෙසු ශිෂ්‍ය නායකයින් සහ ක්‍රියාකාරිීන් ආරක්ෂක හමුදාවන්ට කොටුකර ගැනීමට මඟපෙන්වීමට ක්‍රියාකල බවට බරපතල චෝදනාලත් කිහිපදෙනෙක්. රුහුණු සරසවියේ සිසු නායකයෙකුවූ ජවිපෙ සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමයේ 1990 ජනවාරි සිට මාර්තු දක්වා ප්‍රධාන ලේකම් කේ.ටී. නිමල්සිරි සහ ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර සරසවියේ සිසු නායකයෙකුවූ ජවිපෙ සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමයේ 1989 සැප්තැම්බර් සිට 1990 ජනවාරි දක්වා ප්‍රධාන ලේකම් උපුල් කිත්සිරි නානායක්කාර නොහොත් ලෙනෝරා. දෙදෙනාම ඝාතනයට ලක්විය.(ඉහල උඩ), අන්තර් විශ්ව විද්‍යාලයේ භික්ෂු බල මණ්ඩලයේ කැඳවුම්කරු සහ කැළණි සරසවි සිසු බලහරුවේ සෝම හිමි සහ පසුව උපැවිදිව ස්වීඩනයේ ජීවත්වන දෙදරු පියෙකුවූ ඔහු කුමාර ගිනිගත්ගලය.(මැද ඡායාරූප),  දේශප්‍රේමී ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයේ ලේකම් සහ කැලණි සරසවි සිසු තාරපේරිය රතනජෝති හිමි සහ පසුව උපැවිදිව බ්‍රිතාන්‍යයේ ජීවත්වන දෙදරු පියෙකුවූ ඔහු සිරිවර්ධනය(පහළ ඡායාරූප)

රොනී කුමාර කැලණිය සරසවියේ විද්‍යා පිඨයේ 83/84 කණ්ඩායමේ සාමාජිකයෙකි. ඔහු මියගියේ කටුනායක ගුවන් හමුදා කඳවුරින් අවි පැහැර ගැනීමට 1988 අප්‍රේල් 22වැනිදා ජවිපෙ කල කඩා වැදීමේදී ගරිල්ලා භටයෙකු ලෙසය. එහිදී රොනී සමඟ මොණරාගල සුමිත් රණසිංහ, කාන්තා නායිකාවක් වූ මේධානිද මියගිය අතර ප්‍රහාරයට පැමිණි 46 දෙනාගෙන් 11 දෙනෙකු අත්අඩංගුවටද පත්විය. ඉහල ගුණාංග වලින් හෙබි රොනී සරසවියේ තම මිතුරන් වෙනුවෙන් පෙනීසිටි මාරවිල කටුනේරිය පදිංචිකරුවෙකි. පියාවූ වර්ණකුලසූරියගේ ජෝෂප් ප්‍රනාන්දු ගරාජ් හිමියෙකුවු අතර ගුරුවරියකවූ මව වුයේ පල්ලියරාලලාගේ දෝන රීටාය. ඇය 2014 මිය ගියාය. සිංහල කතෝලිකයෙකුවූ රොනී 1962 නොවැම්බර් 17වැනිදා උපන් අතර නැගණියක් සහ සොයුරන් 3කි. වැඩිමහල් සොහොයුරාවූ විරාජ්ද ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර සරසවියේ උපාධිධාරියෙකි.

ඝාතනයට පත් සිසු විරුවෙකු උත්තමචාරය මැද 1989 ජුලි අවසන් ගමන්යන අන්දම. 

ගුණසේකර මුහන්දිරම්ලාගේ ජයශ්‍රී පේරාදෙණිය සරසවියේ වෛද්‍ය පීඨයට 1981 කණිෂ්ඨ කණ්ඩායම ලෙස ඇතුලත්වූයේ 1981 ඔක්තෝබර් 5වැනිදාය. හැටන්, මල්ලිඅප්පු පදිංචි ජයශ්‍රී 1963දී ජනවාරි 7වැනිදා උපන්නේ දික්වැල්ලේ බතීගමය. සොයුරු සොයුරියන් 5 දෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලක දෙවැනියාය. නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික් එජාප මන්ත්‍රී ගාමිණී දිසානායකගේ 1977 ආධාරකරුවෙකුවූ පියා ධීවර ව්‍යාපාරිකයෙකුගේ සේවකයෙකි. පේරාදෙණිය වෛද්‍ය පීඨය තුළ පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයට එරෙහිව සටනේදී නායකත්වය දුන් ජයශ්‍රී ඒ සඳහා කොළඹ වෛද්‍ය පීඨයේ ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරි කටයුතු වලදීද තීරණාත්මකව මැදිහත් විය. පත්මසිරි අබේසේකර 1984 ඝාතනය කල අවස්ථාවේ සාක්කි දුන් අයෙකි. ජවිපෙ 1983 තහනමින් පසු සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමය 1986 ජුනි 23වැනිදා ගම්පහදී පැවැත්වූ ප්‍රථම අධ්‍යාපන කඳවුරට සහභාගිවූ 32 අතර ජයශ්‍රීද විය. ගම්පහ කලාප නායකයෙකු වශයෙන් අවසානයේදී කටයුතු කල ජයශ්‍රී විජේවීර ඝාතනයෙන් පසු කුරුණෑගල මහව හේනක ගොවියෙකු වශයෙන් කටයුතු කළේය. මිතුරෙකු හමුවීමට කොළඹට 1990 ජනවාරි 21වැනිදා පැමිණි අවස්ථාවකදී ලේක්හවුස් ඉදිරිපිට රීගල් සිනමා ශාලාව අසලදී පාවාදීමක් මත අත්අඩංගුවට පත්ව ඝාතනයට පත්විය.

මුතු ඇටයක් බවට පත්වී ඇත්තේ බෙල්ලෙකුගේ බෙලිකටුව තුළ සිරවූ වැලි කැටයක වේදනාව සේ වර්තමානයේ ලාංකීය සමාජය බුක්තිවිදින අධ්‍යාපනයයේ අයිතියේ ගෞරවය හිමිවිය යුත්තේ සිසු විරුවන්ට බව අවිවාදිතය. මිනිස් සමාජයේ යහපත වෙනුවෙන් තමන්ගේ හෙට දිනය ඔවුහු කැප කළහ. ගිරුවාපත්තුවේ සිට රජරට වන්නිකරයේ දරුවන්ගේ අනාගතය මෙතරම් හෝ ප්‍රභාමත්ව ඇත්තේ එහි ප්‍රතිඵලයකිනි. සිසු විරුවන් සෑම රාත්‍රියකම පාසැලක හෝ සරසවියක හිස් අහස්කුසේ දිදුලන පහන් තාරකාවන් සේය.(ජවිපෙ 2වැනි කැරළි සමයවූ 1986 සිට 1990 දක්වා පළවන මෙම ලිපි මාලාව ලබාගැනීම පිළිබද විස්තර පහත ලිපිනයට ඔබගේ ලිපිනය යොමු කිරීමෙන් ලබාගත හැකිය. ධර්මන් වික්‍රමරත්න, තැපෙ 26, ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර. දුරකථනය: 011-5234384 විද්‍යුත් තැපෑල: ejournalists@gmail.com)

The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com OR 011-5234384

ඡායාරූප විස්තර

Dr Hector Perera      London

Who gets energy like gas and electricity for free? As far as I know anyone who use these kinds of energy resources have to pay for the service. I am so happy now energy is directly supplied to anyone’s home by the energy companies then how to use is up to the customers. The customers are the people either waste energy or use them efficiently. If the people waste energy they burn money for nothing because they have to pay for whatever they use.  The companies cannot help other than reducing prices but they cannot do much about the prices due to world market prices.

I started with kerosene cookers

When I used kerosene cookers for cooking, I think it was quite efficient. The burner converted the kerosene into a blue flame that is for full oxidised flame. Then one could increase or reduce the flame while cooking then one can increase or decrease the use of kerosene. Some people leave the flame at full power and get on with cooking. Some people used even clay pots for cooking even when they are not quite good conductors of heat. With the appearance of those kerosene cookers, one could get rid of the smoky, dusty firewood stoves. Some people get firewood for free from their garden so some people still used firewood stoves than using kerosene cookers. When I started to cook in Colombo with three of my friends in a boarding house, we used nothing but kerosene cookers. I still can remember a person came in a cart and delivered the kerosene to the boarding house. Those days a gallon of kerosene was either 99 cents or one rupee. Today how much is a loaf of bread? A plain cup of tea was three cents and one with milk it was 5 cents. That cannot be helped due to so many reasons. So I learned my cooking with a kerosene cooker. One might think cooking might even disturbs the studies, that’s not right because three of my friends became medical doctors and left the boarding house.

Spices can be smelly

One can use gas and electricity and cook energy efficiently or can cook by saving energy. I knew my method of energy saving cooking since I started my studies in England. I had one ring electric cooker in my room where I had to do all my work but only later I found the actual kitchen was abandoned by the others who lived there. The reason I wanted to cook outside my room was to avoid any cooking aroma getting deposited on my clothes. As Asians we use spices for cooking curries such as chicken, fish and even some vegetables. I realised that I couldn’t wear my clothes smelling like that to the University but some body sprays helped to cover it for a while. Not that I cooked a lot but something was cooked including some rice like all Asians. Even I knew this energy efficient cooking but didn’t want to take it serious until much later. When I saw this cooking programmes in different British TVs then I thought that my method of cooking was different that is energy saving and smell avoiding cooking. I haven’t got much interest in cooking, my interest was about teaching chemistry after completion of my studies. For a number of years I worked as a chemistry teacher in both state and private schools and colleges.

I think British TV cooking is not quite energy saving

When I repeatedly saw these cooking in different British TV channels then I thought why not show my energy efficient cooking in Sri Lanka TVs. When I went on holidays to beautifully sunny Sri Lanka, I had the chance to appear in ITN TV. First I had a verbal interview at the studio then that person send a team of about seven people to the place we lived during a short holiday. That time our two children were quite small and they didn’t understand what that was all about. Fortunately every time we went on holiday, I demonstrated this my kind of energy saving cooking. Then another TV station had an interview but I have my doubt if anyone quite understood my explanation because that was just a verbal discussion without a cooking demonstration. Who would learn to play football, tennis, swimming or even driving without a practical demonstration, certainly not me?

My method was approved

I managed to get hold of The Sustainable Energy Authority in 2007 but didn’t get an approval until much later because couldn’t get hold of the Director and Director General until May 2014. When they witnessed my energy and smell saving cooking of rice and chicken curry at our residence in Colombo, they happily approved my method of cooking. The Invention Commission happily added my work to their official web site.

Then I managed to get a place in a TV called Sirasa to demonstrate my cooking. I was glad to meet another famous chef called Duminda as well during my cooking demonstration. I didn’t bothered to show the audience how to cut garlic, onions and adding different spices to chicken curry because my aim was to demonstrate how to cook and save energy then avoid any cooking aroma while cooking. The two presenters Juliana and Sameera nicely presented and well explained the work. One must see my demonstration in Google search to believe my words. It can be found under my name in Google search.

Why my work is not given a place in British TV?

One of my questions is if energy efficient cooking can be done my way with gas and electricity why not the TVs in England would not believe me and give me a chance to demonstrate to help the public to save some energy? In the past I even challenged the energy saving experts and even to famous British TV chefs to step forward and disprove my kind of energy and smell saving cooking. I even placed £50,000 yes fifty thousand sterling if they disproved my work. My work is based nothing but on science, I am using well established gas laws that are more than two centuries old. If they are valid up to now and if I am using them, my work cannot be wrong. According to science every action must have an equal and opposite reaction. I am not quite sure why so far no one has come forward either to approve or disprove my method of energy and smell saving cooking. Your comments are welcomed perera6@hotmail.co.uk

 ධර්මන් වික්‍රමරත්න

ඉදුරුවේදී 1943 ජුනි 13වැනිදා උපන් ඒ. කේ. සෝමවංශ අමරසිංහ පයාගල ඈතගම ගල්කනුව පාරේ පදිංචිකරුවෙකි. වැඩිමහල් සොහොයුරන් 4ක් සහ සොහොයුරියන් 3කි. (දැනට ඉන් 2ක් ජීවතුන් අතර නැත) පවුලේ බාලයා වූයේ සෝමවංශය. ඔහුගේ පියා කලක් පොලිසියේ සහ වාරිමාර්ග දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවය කල ජෝන් අමරසිංහය.  මව ගෘහණියකි. කළුතර කාන්තා විද්‍යාලයේ ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය හැදෑරූ සෝමවංශ කළුතර විද්‍යාලයට ඇතුල්වූයේ දෙවැනි ශ්‍රේණියටය. උසස්පෙළ සමත්වීමෙන් පසු වාරිමාර්ග දෙපාර්තමේන්තුවේ කාර්මික නිලධාරියෙකු වශයෙන් ගල්ගමුව අභ්‍යාස විද්‍යාලයේදී 1963දී පුහුණුව ලැබූ ඔහු පසුව වාරිමාර්ග දෙපාර්තමේන්තුවේ තාක්ෂණික නිලධාරියෙකු වශයෙන් ගාල්ල, කල්මුණේ, බිබිල, රාජාංගනය සහ කොළඹද සේවය කළේය.

සෝමවංශ, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ(ජවිපෙ) සොයාගෙන ගිය අයෙකි. ඒ 1969 පෙබරවාරි මසය. රැඩිකල් තරුණයින් අතර දැවැන්ත පිබිදීමක් ඇතිකරමින් රෝහණ විජේවිරගේ චේගුවෙරා ව්‍යාපාරය එකල රහසිගතව ප්‍රචලිත වෙමින් පැවතිණි. සෝමවංශ ජවිපෙට 1969දී සම්බන්ධ කළේ හෙට්ටි ආරච්චිගේ නවරත්න බණ්ඩාරය.(71 අප්‍රේල් කැරැල්ලේ මහ නඩුවේ 15වැනි විත්තිකරුවූ හෙට්ටිආරච්චිගේ කුලරත්න බණ්ඩා පියසිරිගේ සොහොයුරා වන නවරත්න බණ්ඩා 1946 දෙසැම්බර් 04 උපන් අතර 2016 අප්‍රේල් 21වැනිදා මිය ගියේය). කාර්මික නිළධාරි පරණවිතාන විසින් සෝමවංශ පිළිබදව නවරත්න බණ්ඩාට දැනුම්දුන් අතර පසුව මරදානයේ දේවානම් පියතිස්ස මාවතේ පළමු සාකච්ඡාවෙන් පසු ව්‍යාපාරයට එක්වීමේ කැමැත්ත ඇතිවිය. කාසල් වීදියේ පිහිටි ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේ දනෝරිස් අයියාගේ වෘත්තීය සමිති කාර්යාලයේ පැවති ජවිපෙ පන්තිවලට සෝමවංශ සහභාගි විය. රැකියාව අතහැර 1969 අවසානයේදී පූර්ණකාලීනව ජවිපෙට එක්වූ සෝමවංශ පසුව තමාට අයත් 5 ශ්‍රී 6022 දරණ හොන්ඩා යතුරු පැදියද පක්ෂයට පරිත්‍යාග කළේය.

සෝමවංශ අමරසිංහගේ ජීවිතයේ විවිධ අවස්ථාවන්.

ඉන් වසර 21කට පසු 1990දී ජවිපෙ 4වැනි නායකයා බවට පත්වූ සෝමවංශ අමරසිංහ 2014 පෙබරවාරි 2 දක්වා වසර 23ක් නායකයා වශයෙන් කටයුතු කළේය. පසුව 2015 අප්‍රේල් 16වැනිදා ජවිපෙන් ඉවත්වූ සෝමවංශ ජනතා සේවක පක්ෂය නමින් පක්ෂයක් පිහිටුවනු ලැබීය. එය මහින්ද රාජපක්ෂ ඇතුළු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් 53ක් නියෝජනය කරන ඒකාබද්ධ විපක්ෂය සමඟද අත්වැල් බැඳ ගත්තේය. ඉකුත් ජුනි 15වැනිදා අලුයම රාජගිරියේ බුත්ගම සිය සොහොයුරෙකුගේ නිවසේදී දිවි සැරිය නිමකල සෝමවංශ අමරසිංහගේ අවසන් කටයුතු ජුනි 18 සෙනසුරාදා පස්වරුවේ බොරැල්ල කනත්තේදී සිදු කෙරේ. දේහය බත්තරමුල්ල පැලවත්තේ දකුණු තලංගම සිංහපුර 35 දරණ ස්ථානයේ සොහොයුරියගේ නිවසේ ජුනි 16 සිට තැන්පත්කර තිබූ අතර දහස් ගණන් ජනයා එයට අවසන් බුහුමන් දක්වා තිබිණි.

ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයෙකු වශයෙන් 1984 පත්වූ සෝමවංශ අමරසිංහ නොහොත් සිරි අයියා ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේදී දිවි බේරාගැනීමට සමත්වූ එකම දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයාය. ජීවත ආරක්ෂාව සඳහා 1990 පෙබරවාරි මස ඉන්දියාවට බෝට්ටුවකින් පලාගිය ඔහු ජවිපෙ යළි ප්‍රතිසංවිධානය කරමින් 2014 පෙබරවාරි 2වැනිදා දක්වා ජවිපෙ නායකයා වශයෙන් කටයුතු කළේය. අනූව දශකය මුල් භාගයේදී සෝමවංශ අමරසිංහගේ දුෂ්ටියේ දුබලතාවන් හේතුවෙන් විදේශගත දේශපාලන රැකවරණය ඉල්ලා සිටි බොහෝ පිරිසකට බලවත් හානිකර ප්‍රතිඵල උදාවූවද ජවිපෙ යළි ගොඩනැගීමෙහිලා ඔහුගෙන් ඉටුවූ සේවය අසමසමය. රෝහණ විජේවීර ඇතුළු දේශපාලන සඟයන් පවාදීම සහ  ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ල අවසානයේදි  ඔහු රඟපෑ භූමිකාව පිළිබඳව විවිධාකාර චෝදනා පැවතියද එහි කිසිදු සත්‍යතාවයක් නොමැත.

ජවිපෙ නිර්මාතෘ සහ සමාරම්භක නායක රෝහණ විජේවීර(1965 මැයි 14 සිට 1989 නොවැම්බර් 13), ජවිපෙ 2වැනි නායක සමන් පියසිරි ප්‍රනාන්දු(1989 නොවැම්බර් 28 සිට 1989 දෙසැම්බර් 29), ජවිපෙ 3වැනි නායක ලලිත් විජේරත්න(1989 දෙසැම්බර් 30 සිට 1990 ජනවාරි 23) ජවිපෙ 4වැනි නායක සෝමවංශ අමරසිංහ(1990 මාර්තු සිට 2014 පෙබරවාරි 02), ජවිපෙ වර්තමාන නායක අනුර කුමාර දිසානායක(2014 පෙබරවාරි 2 සිට අද දක්වා).

සෝමවංශ අමරසිංහ මවිබිමට වඩාත් අදරැති මිනිසෙකු වන්නේ දෙමළ බෙදුම්වාදී ත්‍රස්තවාදයෙන් රට බේරාගැනිම සඳහාවු ජාතිකවාදී අරගලය ඔස්සේ සමාජවාදයට ජවිපෙ මතවාදි අරගලය සමාජගත කල උපායමාර්ගික විද්වතා ලෙසය. පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ සමඟ ජවිපෙ 2001දි පරිවාස ආණ්ඩුවක් පිහිටනු ලබන්නේද, ශ්‍රිලනිප සමඟ එක්ව 2004දී එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය බිහි කරන්නේද, 2005 ජනාධිපතිවරණයේදී මහින්ද රාජපක්ෂට සහායදි ඔහුගේ නායකත්වය යටතේ දෙමළ බෙදුම්වාදී ව්‍යාපාරය වසර 30කට පසු පරාජය කරන්නේද සෝමවංශගේ නායකත්වය යටතේ ජවිපෙ ගත් තීන්දු තීරණ නිසාවෙනි.  ජවිපෙ සමඟ කිසිදා එකතු නොවන ජාතිකවාදී බලවේගයන් එක්කලේ ඔහුය.

වසර 1971 අප්‍රේල් 5 කැරැල්ලේදී සෝමවංශට නියමවී තිබුණේ එවකට අගමැතිනී සිරිමා බණ්ඩාරනායක මැතිණිය රොස්මිඩ් පෙදෙසින් පැහැරගෙන යෑමේ කණ්ඩායමේ දෙවන නායකත්වය සහ අගමැතිනිය පැහැරගෙන යන රිය පැදවීමය. බොරැල්ලේ රිට්ස් සිනමා ශාලාව අසල වසර 1971 අප්‍රේල් 04වැනිදා රාත්‍රි රාත්‍රී 10.30වන තෙක් රොස්මිඩ් ප්‍රහාරයට එක්වීමට සෝමවංශ, බෝම්බ බැගයක්ද රැගෙන සිටියද අන් කිසිදු නායකයෙකු සහ සාමාජිකයෙකු පැමිණියේ නැත. යළි කුලී රථයකින් සෝමවංශ බෝඩිමට පැමිණියේය. අගමැතිනි බණ්ඩාරනායක පැහැර ගැනීමේ ප්‍රහාරයට එඩේරමුල්ලේ සරත් සහ රාජා, සෝමවංශ අමරසිංහ, නිමල් ඇතුළු කිහිප දෙනෙක්ම සම්බන්ධවි සිටි අතර ඔවුන් ‍සමගින්ම අප්‍රේල් 5වැනිදා රාත්‍රී සෝමවංශද අත්අඩංගුවට ගනු ලැබීය. එහිදී එම ඇතුළු පිරිස තදබල වධහිංසාවටද ලක්විය. එම ප්‍රහාරයට සම්බන්ධවූ ලොකු අතුලගේ ඥාතියෙකුවූ එඩිසන් ගුණතිලක ඒ පිළිබද තොරතුරු සිය පියා මගින් එජාපයේ ජේ.ආර්. ජයවර්ධනයට දැන්වූ විට ඔහු අගමැතිනිය දැනුවත් කිරීම මගින් මෙම අත්අඩංගුවට ගැනීම සිදුවිය. පසුව අගමැතිනිය පොලිස්පතිගෙන් කල විශේෂ ඉල්ලීමක් පරිදි එඩිසන් පසුව පොලිසියට බඳවාගත් අතර ගඩාෆි නමින් හැදින්වූ ඔහු පොලිස් අධිකාරි දක්වා උසස් විය.(ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේදී වයඹ පළාතේ කැරළිකරුවන් සිය ගණනකගේ ඝාතන වලටද ඔහුට 1989දී චෝදනා එල්ල විය) 71 අප්‍රේල් කැරැල්ලේ මහ නඩුව සමඟ තවත් පරික්ෂණ නඩු 140ක් සිදුකල අතර එහි දෙවන නඩුව වූ රොස්මීඩ් පෙදෙස නඩුවේ 3වැනි විත්තිකරු වූයේ  සෝමවංශය. ඔහු වැලිකඩ සිරගෙදර එච්. වාට්ටුවේ රඳවා තැබිණි.

ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේදී ජීවිතය බේරාගත් එකම දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයා වූ සෝමවංශ අමරසිංහ 1990 පෙබරවාරි මස ඉන්දියාවට පා තැබීමෙන් අනතුරුව තිවේන්ද්‍ර හෝටලයේදී බිරිඳ අයිරාංගනී මාලනී මුණසිංහ සහ ඉන්දියාවේ නවාතැන සම්බන්ධීකරණය කල කුරුණෑගල මැල්සිරිපුර පදිංචිකරුවෙකු වූ සෞදි අරාබියේ ජවිපෙ රියාද් කමිටුවේ සංවිධායක ජයසිංහ සමඟ. ජයසිංහ ගමන් බලපත්‍රයක් සැදිමට කටුනායකට පසුව පැමි‍ණීමේදී උපැවිදිවූ අමරේගේ ඔත්තුවක් අනුව අත්අඩංගුවට පත්ව ඝාතනය විය.

අප්‍රේල් 71 අරගලයෙන් පසුව කල්ලි සහ මතවාද මැද ජවිපෙ දේශපාලනය ඉරි තැලී තිබිණි. සෝමවංශ ප්‍රථමවරට රෝහණ විජේවීර සමඟ කථාකළේ සිරගෙදරදී 1975දීය. අනතුරුව හදිසි නීතිය 1976 දෙසැම්බර් ඉවත් කිරිමත් සමගම කෙලී සේනානායක, උපතිස්ස ගමනායක, සෝමවංශ අමරසිංහ, සමරප්පු‍ලිගේ සෝමසිරි නොහොත් රාගම සෝමේ ඇතුළු කිහිප දෙනෙකු නිදහස්වූ අතර සෙසු දේශපාලන සිරකරුවන් නිදහස් කරන ලෙස ඉල්ලමින් සහ පක්ෂය ප්‍රතිසංවිධානය කරමින්ද ඔවුහු ක්‍රියාකාරි විය. මරදාන දේවානම් පියතිස්ස මාවතේ සිරිපාල අයියාගේ නිවස එකල ඔවුන්ගේ මූලස්ථානය විය. නියමුවා පුවත්පතද ප්‍රචාරක රැළිද ඒ අනුව ආරම්භ විය. වසර 1977 නොවැම්බර් 02වැනිදා විජේවීර නිදහස් කරන තෙක් දේශපාලන වැඩසටහන් සංවිධානය කිරීමටද අන් අය සමඟ ඔහු එක්විය. විජේවීරගේ නිදහස වෙනුවෙන් සහ රටපුරා ජවිපෙ ගොඩනැගීම සිය උරමතට ගෙන අසීමිත කැපවීම් කල කිහිපදෙනා අතර සෝමවංශ ප්‍රමුඛයෙකු විය. ජවිපෙ 1978 සිට 1983 පක්ෂ තහනම දක්වා සෝමවංශ මධ්‍යම කාරක සභිකයෙකු විය.

කළු ජූලිය 1983 ජුලි 24  ආරම්භ වීමෙන් පසු 1983 ජුලි දෙමළ සංහාරය පිළිබදව එල්ලවූ විවේචනවලට ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් එය ආණ්ඩු විරෝධී කුමන්ත්‍රණයක් බවට හංවඩු ගසමින් ජවිපෙ තහනම් කරන බවට විජේවීරට සැලවූයේ 1983 ජුලි 29 දහවල්ය. අසල්වැසි නිවසක සිටි දිමුත් මල්ලී අත පණිවිඩයක් යවන විජේවීර, ජවිපෙට අයත් කැබ් රථයෙන් චිත්‍රාංගනී සහ දරු දෙදෙනා සමඟින් තංගල්ල බලා පිටත්විය. නිවසේ කිසිවෙකු නොසිටි බැවින් සියල්ල වසා යතුරු දමන ලදී. සෝමවංශ අමරසිංහද ගමනට එක්වූ අතර කළුතරදි ඔහු බැස ගියේය. ජවිපෙ ඇතුළු වාමාංශික පක්ෂ 3ක් රජය මගින් 1983 ජුලි 30 වැනිදා තහනම් කල බව විජේවීරට ගුවන් විදුලියෙන් අසන්නට ලැබුණේ තංගල්ලේ සිටියදීය. මෙම හේතුව නිසා ජවිපෙ යළි රහසිගත දේශපාලනයට තල්ලුවිය.

71 කැරැල්ලේදී සෝමවංශට පැවරී  තිබු ‘රාජකාරිය’වූ පැහැරගැනීමට නියමිතව සිටි අගමැතිනි සිරිමා බණ්ඩාරනායක, 1984/89 කාලයේ රෝහණ විජේවීරගේ පවුලේ කටයුතුවලට සෝමවංශ සමඟ කටයුතු කල විජේවීරගේ බිරිඳ චිත්‍රාංගනී ප්‍රනාන්දු, ‍සෝමවංශගේ බිරිඳ අයිරාංගනී මාලනී මුණසිංහ, සෝමවංශගේ වැඩිමහල් සොහොයුරියගේ සැමියාගේ සොහොයුරෙකුවූ හිටපු එජාප ඇමති සිරිසේන කුරේ, සෝමවංශ ජවිපෙට 1969දී ගෙන ආ හෙට්ටි ආරච්චිගේ නවරත්න බණ්ඩා, 89 ජනවාරි සහ 90 පෙබරවාරි දක්වා සෝමවංශට නවාතැන් පහසුකම් සපයාදුන් කීර්තිධර මාධ්‍යවේදී රිචඩ් සොයිසා, සෝමවංශගේ ඉල්ලීම මත විජේවීරගේ පෞද්ගලික වෛද්‍ය කටයුතු 1984 සිට 1988 අගෝස්තු දක්වා භාරව සිටි දන්ත වෛද්‍ය කේ.එම්. වසන්ත බණ්ඩාර, එතෙර සිටි සෝමවංශගේ මඟපෙන්වීමෙන් ජවිපෙ යළි ගොඩනැගීම සඳහා 1994 තෙක් යෝධ කැපකිරීමක් කල වාද්දුව මොරොන්තුඩුවේ කමල් දේශප්‍රිය මන්නපෙරුම(සෙනෙවි), වාද්දුවේ නන්දන ගුණතිලක(අජන්ත), නුවරඑළියේ සේනාධීර ගුණතිලක(ඕපාත), කෑගල්ලේ ප්‍රේමකුමාර් ගුණරත්නම්(ගැමුණු) සහ සෝමවංශගේ ආශිර්වාදයෙන් ජවිපෙ 1995 තංගල්ල සමුළුවේදී ප්‍රධාන ලේකම් ධූරයට පත්වූ  බේරුවල එම්. ටිල්වින් සිල්වා(කළුතර සුසිල්).

එජාප ආණ්ඩුව මගින් 1983දී ජවිපෙ තහනම් කිරීමත් සමඟ නිකුත් කල පොලිස් දැන්වීමේ ඡායාරූප අතර සෝමවංශ අමරසිංහගේ ඡායාරූපයද විය. තවත් පක්ෂ ක්‍රියාකාරියන් 380කගේ ලේඛනයක්ද ආරක්ෂක අංශ සතු විය. තහනමත් සමඟ පක්ෂ ක්‍රියාකාරිකයින් සමඟ රහසිගතව කටයුතු කිරීම ඇරඹූ ඔහු 1984දී කොළඹට පැමිණ යළි දේශපාලන කටයුතු කරගෙන ගියේය. 2වැනි කැරැල්ලේදී හෙළිදරව් වු මුල්පෙලේ නායකයින් කොළඹින් පිට ජීවත්වූවද නගරය තුළ රැදෙමින් ඔහු පැවරූ වගකීම් ඉටු කළේය.  ලියුම්කරුට සෝමවංශව 1984 මාර්තු මස හදුන්වා දෙන්නේ ජවිපෙ ශාන්ත බණ්ඩාර විසිනි. සෝමවංශ බොහෝ විට ලියුම්කරු හමුවීමට පැමිණියේ හිමිදිරි උදෑසනය. ඉංග්‍රීසි බසින්ද කටයුතු කිරීමට සමත් සෝමවංශ බටහිර සාහිත්‍ය ඇසුරක් සහ කලාත්මක ඥානයක්ද අත්පත්කරගෙන සිටි හෙයින් බොහෝ කටයුුතු දෙස නිරවුල් මනසකින් බැලූවෙකි. පක්ෂ තහනමින් පසු  මානව හිමිකම්, සංස්කෘතික, වෘත්තීය වැනි ක්ෂේත්‍රයන්හි බුද්ධිමතුන් සමඟ 1989 ජුලි දක්වා නිරතුරුව සම්බන්ධතා පැවැත්වූ ඔහු ජවිපෙ නායකයින් සහ සෙසු බහුජන සංවිධාන නායකයින්ද සම්බන්ධීකරණය කළේය. කලින් පක්ෂ තහනමට පෙර බුද්ධිමතුන් සම්බන්ධීකරණය කළේ ලයනල් බෝපගේය. කොළඹ බොහෝ ජවිපෙ සංවිධාන කටයුතුවලදී සෝමවංශ අදිසි නායකයෙකු විය. සෝමවංශගේ වැඩිමහල් සොහොයුරිය විවාහවී සිටියේ ජනාධිපති රණසිංහ ප්‍රේමදාසගේ කිට්ටුම හිතවන්තයා වූ සිරිසේන කුරේ ඇමතිවරයා‍ගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා සමඟය. සෝමවංශගේ රතුපාට සහ සුදුපාට කාර් රථය එකල බෙහෙවින් ජනප්‍රියය. අත් දිග කමිස වලින් නිරතුරුව සැරසී සිටියේය. සෝමවංශට භීෂණ සමයේ සැඟව සිටීමට හෝ රට පැනයෑමට සිරිසේන කුරේ  කිසිදු උදව්වක් නොකලද 1984දී රාජගිරිය පොලිසිය මගින් කල අත්අඩංගුවට ගැනීමේදී නිදහස්කර ගැනිමට මුල්විය.

රෝහණ විජේවීර අවසන්වරට ජීවත්වූ සහ අත්අඩංගුවට පත්වූ උලපනේ සෙන්ට් මේරිස් වතුයායේ නිවස ඉදිරිපිට සෝමවංශ අමරසිංහ.

අප්‍රේල් 5 සංවත්සරයේ 11වැනි සමරුව 1982 පැවැත්වීමේදී ජවිපෙ නායක රෝහණ විජේවීර කියා සිටියේ තමා සහ දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයින්  මැග්නිෆිෂන්ට් සෙවන්(උද්කෘෂ්ඨවත් හත්දෙනා) යන ඇමරිකානු කව්බෝයි චිත්‍රපටියේ  රැම්බෝවරුන් නොව ජනතාව අතරින් මතුවී ඔවුන් වෙනුවෙන්ම අරගල කරන ඕනෑම මොහොතක මියයෑමට සූදානම් සුවිශේෂි පුද්ගලයින් බවය. එහෙත් ජවිපෙ 1983 ජුලි පක්ෂ තහනමත් සමඟම විජේවීර සහ ගමනායක හැර දේශපාලන මණ්ඩලයේ බහුතරයක් ජවිපෙ හැර ගියෝය. නැතිනම් අක්‍රීය විය. ඇතමෙකු පළා ගියේය.

 ඉන් පසු  විජේවීර‍‍ගේ මැග්නිෆිෂන්ට් හත්දෙනා වූයේ 1984 අප්‍රේල් මස සිට අලුත් ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයින් වූ රෝහණ විජේවීර, උපතිස්ස ගමනායක, සුමිත් අතුකෝරල, පියදාස රණසිංහ, ගුණරත්න වනසිංහ, සෝමවංශ අමරසිංහ, සහ නන්දතිලක ගලප්පත්තිය. එම වසරේ අග භාගයේදී ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩලයට ඩී.එම්. ආනන්ද, සමන් පියසිරි ප්‍රනාන්දු සහ ශාන්ත බණ්ඩාරද පත්විය. පසුව 1985 මුල් භාගයේදී එච්.බී. හේරත්, ආර්.බී. විමලරත්න සහ ලලිත් විජේරත්නද එක්වීමෙන් ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩලය 13ක් විය. ජවිපෙ දෙවැනි කැරැල්ලේ ජවිපෙ ප්‍රධාන නායකයින් වූයේ මෙම 13 දෙනාය. විජේවීරට වඩා  සෝමවංශ මසකින් වැඩිමහල් නිසා සිරි අයියා යන නමද සෝමවංශට බෞතිස්ම කළේ විජේවිරය. 

ජවිපෙන් 2015 අප්‍රේල් 16 ඉවත්වූ සෝමවංශ පසුව ජනතා සේවක පක්ෂය පිහිටුවා ඒකාබද්ධ විපක්ෂයට එක්විය. මහින්ද රාජපක්ෂ සහ විමල් වීරවංශ සමඟින් සෝමවංශ මෙහි වේ.

ජවිපෙ 2වැනි කැරළි සමයේදී සෝමවංශ පෙනී සිටියේ රෙජිනෝල්ඩ් පැට්ට්‍රික්, රෙජී අංකල්, මයිකල්, ,ෆෑන්ලින් ඩැ‍නියෝ, නිමල් බණ්ඩාර දිසානායකෙ නම් වලින්ද හැදින්විණි. සෝමවංශ අවාහ වූයේ කළුතර අයිරාංගනී මාලනී මුණසිංහ ගුරුවරිය සමඟය. විවාහය සිදුවූයේ පාසැල්වියේ සිට ඇතිවූ ප්‍රේම  සම්බන්ධයකිනි. එක්දරු පියෙකි. වාරියපොල නිළඹ ප්‍රදේශයේ අරලිය වත්ත ඉඩම සහ බටුවිට ගෝනපොල හන්දියේ නිවසද ඇටම්පිටිය පාරේ නෙළුව කටුගහ වලව්ව පක්ෂය වෙනුවෙන් සෝමවංශ මිලදී ගෙන තිබ්බේ රෙජිනෝල්ඩ් පැට්ට්‍රික් නමිනි. එම ඉඩමට ලක්ෂ තුනාමාරක් ගෙවා තිබිණි. තවත් නිවසක් බටුවිල ගෝනපොල හංදියෙන් මිලදීගෙන තිබූ අතර එයට ගෙවූ මුදල 150,000කි. ඔප්පු අංක 1627 අක්කර 13කින් යුත් බණ්ඩාරවෙල නෙළුව වත්ත මිලදී ගැනීම සදහා වැයකල මුදල රුපියල් 680,000කි. එයද මිලදී ගෙන ඇත්තේ රෙජිනෝල්ඩ් පැට්ට්‍රික් නමිනි.

රෝහණ විජේවීර සිය දරු පවුල සමඟ හපුතලේ වල්හපුතැන්න නිවසට කැදවාගෙන යන්නේද සෝමවංශය. ඔහු විජේවීර සමඟ ඔහුගේ මස්සිනා ලෙස රඟපාමින් කටයුතු කල බව විජේවීරගේ බිරිඳ ශ්‍රීමතී චිත්‍රාංගනී වැලිසරදී ලියුම්කරු සමඟ මුහුණට මුහුණලා කල සාකච්ඡාවකදී පැවසීය. විජේවීරගේ දරුවන්ගේ පාසැල් ඇදුම් මිලදී ගැනීමට ඔවුන් කැඳවාගෙන යන්නේද සෝමවංශය. විජේවීර උලපනේ නිවසට යන්නේ 1988 මාර්තු මාසයේදීය. පක්ෂයේ නායක රෝහණ විජේවීරගේ අවසාන කාලයේ අභ්‍යන්තර කවයේ හොදම මිතුරන් වූයේ එච්.බී හේරත් සහ සෝමවංශය.

 විජේවීරගේ  දරු දෙදෙනා වන 1981 ජනවාරි 12වැනිදා උපන් දසුන් ඊසා සහ 1982 අප්‍රේල් 5වැනිදා උපන් සුපුන් චාගාද සමඟින් රෝහණ ගේ භූගත දේශපාලනයට 1984 අප්‍රේල් 29වැනිදා සිට එක්වීමට චිත්‍රාංගනීට සිදුවිය. ප්‍රථමයෙන් හල්දුම්මුල්ලේ හාල්ඇටතැන්නේ නිවසකද 1987 ජුලි මස සිට බණ්ඩාරවෙල නෙළුව ලෙව්ගොඩවත්තේද 1988 සැප්තැම්බර් 1වැනිදා සිට 1989 නොවැම්බර් 12වැනිදා තෙක් උලපනේ ශාන්ත මේරි වත්තේද පදිංචිව සිටි‍යහ. ඒ අතරතුර පාදුක්කේ මීගොඩ සහ බණ්ඩාරගම උපතිස්ස ගමනායක නිවසේද මාසය බැගින් ගතකර තිබිණි. මෙම කාලය තුළ නිවසේ කටයුතුවල සහායට ජවිපෙ සාමාජිකාවන් වූ මාතර රමණි සහ තංගල්ලේ කාන්තිද පසුව මැණිකේ ‍නොහොත් කළුතර අක්කාද හම්බන්තොට චමිලා සෙව්වන්දිද, එක්වී තිබිණි. චිත්‍රාංගනීගේ ව්‍යාජ නමවූ සමරකෝන් නමට 15 ශ්‍රි 7920 මිට්ෂුබිෂි ලාන්සර් රථය රුපියල් 220,000කටද අක්කර 5කින් යුත් උලපනේ ශාන්ත මේරි වත්ත රුපියල් 375,000කට ජවිපෙ මගින් මිලදී ගෙන තිබිණි. මින් වැඩි කොටසක් සම්බන්ධීකරණය කළේ සෝමවංශය.

කොළඹ බහුජන සංවිධාන සමඟ සෝමවංශ නිරතුරුව පක්ෂ සංවිධානයේ වැඩ කළේය. බොරැල්ල ගෝතමී විහාරයේදී නිරතුරුව ඔහු දක්නට ලැබිණි. ගෝතමී විහාරයට අවිගත් කණ්ඩායමක් 1988 සැප්තැම්බර් 07වැනිදා කඩා වැදී සියලු ලේඛන අත්අඩංගුවට ගෙන මානව හිතවාදී භික්ෂු සංවිධානයේ භික්ෂූන් 8 දෙනෙකු පැහැර ගෙන ගිය අවස්ථාවේදී එකල භූගතව සිටි සෝමවංශ අමරසිංහ ලන්ඩනයේ ඇම්නෙස්ටි ආයතනයට දුරකතන පණිවිඩයක් දුන් අතර එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස එම ආයතනය ආරක්ෂක ඇමති රන්ජන් විජේරත්නට ඒ සැණින් කථා කර ඔවුනට ආරක්ෂාව සපයන ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. පසුව කොළඹ එජාප නගරාධිපති රත්නසිරි රාජපක්ෂ මැදිහත් වී ඔවුන් බේරා ගත්තේය. ජනාධිපතිවරණය 1988 දෙසැම්බර් 19 පැවැත්වීමේදී ඒ වෙනුවෙන් 1988 ජුලි මස ගොඩනැගූ ජාතිය ගලවා ගැනීමේ පෙරමුණේ වගන්ති 45කින් යුත් දේශපාලන වැඩපිළිවෙල පිළිබදව ශ්‍රිලනිප ප්‍රමුඛ විපක්ෂයේ දේශපාලන පක්ෂ 8ක සාකච්ඡාවන්ට ජවිපෙ නියෝජනය කළේද සෝමවංශ අමරසිංහගේ සමඟ ආනන්ද ඉඩමේගමය. ඉන්දිය තානාපති කාර්යාලයේ නිලධාරින් සමඟ ජවිපෙ වෙනුවෙන් 1989 නිල නොවන සාකච්ඡාවට සහභාගිවූ ඉහළ නායකයින් 3දෙනා  අතර ඔහුද විය. ජවිපෙ 2වැනි කැරැළි සමයේ රටින් පළා යෑමට පෙර ලියුම්කරුට සෝමවංශ අවසාන වරට හමුවූයේ 1989 ඔක්තෝබර් මුලදීය.

 රෝහණ විජේවීර ගේ නායකත්වයෙන් ජවිපෙ අවසාන දේශපාලන මණ්ඩල රැස්වීම තිබුණේ 1989 නොවැම්බර් 11,12 සහ 13 යන දිනයන්හීදී ගලහ නිවසේදීය. අත්අඩංගුවට ගැනීම හේතුවෙන් ඩී. එම්. ආනන්ද සහ ගුණරත්න වනසිංහට එයට සහභාගිවීමට නොහැකි විය. මෙය සෝමවංශගේ සැකයට බඳුන් වූ අතර ඒ සඳහා ආරක්ෂාකාරීව පියවර ගන්නා ලෙසට විජේවීරට ඔහු දැනුම් දුන්නේය. එහෙත් එය විජේවීර සුළුකොට තකයි. රජය මගින් 1989 නොවැම්බර් 12 රාත්‍රි ඇදිරි නීතිය පනවන අතර ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩල රැස්වීම නොවැම්බර් 12 දවල් වනවිට නිමා කළේය.

 එහිදී සමන් පියසිරි ප්‍රනාන්දු, ලලිත් විජේරත්න, උපතිස්ස ගමනායක සහ රෝහණ විජේවීර මෝටර් රථයකින් පිටත් විය. ශාන්ත බණ්ඩාර වෙනමම ගියේය. පියදාස රණසිංහ සහ සෝමවංශ අමරසිංහ වෙනමම රථයකින් මඩවල ප්‍රදේශය බලා පිටත් වන්නේ ආරක්ෂාවට තබා තිබූ මුදල් වගයක් ලබාගැනීමටය. ආපසු එන අතරෙමගදී  සෝමවංශ අමරසිංහ ට්‍රිනිටි කන්දෙන් බැස ගියේය. ගලහ බලා ආපසු පැමිණෙන අතරතුරදී පියදාස රණසිංහ නුවරදී අත්අඩංගුවට ගනු ලබන්නේ ක්‍ෂණික විහිදුම් බලකායේ අණදෙන නිලධාරි ගාමිණී හෙට්ටිආරච්චි ඇතුළු කණ්ඩායම විසිනි. එහිදී පියදාස රණසිංහ සමඟ ආරක්ෂක අංශ ගලහ වතුයායට පස්වරු  කඩා පනී. එහි දේශපාලන මණ්ඩල සභික එච්.බී. හේරත්  සමඟ බෙලිසිරාද   සිටියේය. එදිනම සවස විජේවීරද, පසුදින උදේ ගමනායකද අත්අඩංගුවට පත්වේ. විජේවීර, හේරත් සහ ගමනායක 1989 නොවැම්බර් 13 වැනිදා ඝාතනයට ලක්වේ. සෝමවංශගේ ඉව හේතුවෙන් ඔහු උපක්‍රමශීලිව කටයුතු කිරීම නිසා තවදුරටත් ජීවත්වීමට වරම් ලැබිය.සෝමවංශගේ බිරිඳ සහ පුත්‍රයා ආරක්ෂාවට 1989 අප්‍රේල් මාසයේදී ජපානයට යවනු ලැබූවද යළි සැප්තැම්බරයේදී ඔවුහු ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණියහ. පසුව මහනුවර ත්‍රිත්ව විද්‍යාලය අසල මුස්ලිම් ජාතින්ට අයත් නිවසක යටි මහලේ ඔවුන් නතරවී සිටියහ.

රෝහණ විජේවීර සහ ගමනායකගේ ඝාතන වලින් පසු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නායකයා වශයෙන් පත්වූයේ සමන් පියසිරි ප්‍රනාන්දුය. ඒ ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩලය 1989 නොවැම්බර් 28වැනිදා රත්නපුර කුරුවිටදී ගත් තීරණය අනුවය. ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයින්ගෙන් ඉතිරිව සිටි සමන් පියසිරි, ශාන්ත බණ්ඩාර, ලලිත් විජේරත්න ඇතුළු පිරිසක් එයට සහභාගි වු අතර දේශපාලන සහ සංවිධානාත්මක වැඩ සම්බන්ධයෙන් ඉතිරිව සිටි දක්ෂම පුද්ගලයා සමන් පියසිරි බැවින් සෝමවංශගේ සහායද ඊට හිමිවිය. එහෙත් සෝමවංශ දරු පවුල සමඟින් ආරක්ෂිතව මීගමුව, කැලණිය සහ කොළම තදාසන්න ප්‍රදේශවල ආරක්ෂිතව ගත කලද සම්බන්ධකම් ලලිත් විජේරත්න හරහා පවත්වාගෙන යනු ලබයි. සමන් පියසිරිගේ ඝාතනයෙන් පසු ඉතිරිව සිටි දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයින්ගේ අදහස් මත ලලිත් විජේරත්න ජවිපෙ තෙවැනි නායකයා ලෙස පත්කර ගත්තේය. ඒ 1989 දෙසැම්බර් 30වැනිදාය. ලලිත් විජේරත්න ජවිපෙ 3වැනි නායකයා ලෙස සිටියදී 1990 ජනවාරි 23වැනිදා ඝාතනයට පත්විය.

සෝමවංශ ආරක්ෂිත පියවරයක් ලෙස රටින් පලායාමට තීරණය කරන්නේ අනතුරුවයි. ඔහුට මෙහිදී උදව් කරන්නේ මාතලේ විකී නොහොත් සෙල්වාය.   ඊස්වරන් බ්‍රදරස්හි තොග කළමනාකරුවෙකු වූ විකී නොහොත් වික්‍රමසිංහ ජවිපෙ මුල් පෙලේ ක්‍රියාකාරිකයෙකි. දෙමළ මිනිසෙකු සේ පොට්ටු ගසා වේට්ටියක් ඇදගත් සෝමවංශ, වික්‍රමසිංහ සමඟින් ඉන්දීය තානාපති කාර්යාලයට ගොස් ඉන්දියාවට යෑමට වීසා ලබාගනී. එදින ගෝල්ෆේස් හෝටලට ඔහු පැමිණිද කිසිවෙකු එම ඇදුම නිසා හදුනා ගන්තේ නැත. විජේවීර ඝාතනය වීමෙන් පසු 1989 නොවැම්බර් 23 දින සෝමවංශ අමරසිංහ මුදියන්සේලාගේ නිමල් බණ්ඩාර දිසානායක නමින් ජාතික හැදුනුම්පතක්ද ලබා ගෙන තිබිණි. එහි අංකය වුයේ 4707211049v. එයට තෙදිනකට පසු එම නමින් සියළු රටවල් සදහා වලංගු ගුවන් බලපත්‍රයකටද අයදුම් කර තිබිණි. එහි පදිංචි ලිපිනය වූයේ කුරුණෑගලය.

එහෙත් අවසානයේ දී ගුවනින් යෑම අනතුරුදායක හෙයින් බෝට්ටුවක් මගින් මුහුදින් ඉන්දියාවට පලා යෑමට සෝමවංශ තීරණය කරයි. කල්පිටියේ බෝට්ටු හිමියෙකුට රුපියල් 50,000ක් ලබාදී ඇන්ජින් දෙකක් සවිකල බෝට්ටුවකින් ඔහු ඉන්දියාවට පලා යන්නේ 1990 පෙබරවාරි මසදීය. සෝමවංශගේ බිරිඳ අයිරාංගනී සහ පුතා රියාද් නුවර ජවිපෙ කමිටුවේ සංවිධායකවරයෙකු වන ජයසිංහගේ සම්බන්ධීකරණයෙන් ශ්‍රී ලංකාවෙන් ඉන්දියාවේ ත්‍රියේන්ද්‍රම් නුවර නිවසකට 1989 දෙසැම්බර් 25 යෑමට සමත් විය. හික්කඩුවේ රන්සිරි ගේ සම්බන්ධීකරණයෙන් සෝමවංශ අමරසිංහ බෝට්ටුවකින් කුලසේකර පට්නම් වෙරළ හරහා ඉන්දියාවට ගොස් තියේන්ද්‍රම්හිදී සිය බිරිඳ අයිරාංගනී සහ ප්‍රත්‍රයා හමුවූයේ 1990 පෙබරවාරි 21 වැනිදාය. සෝමවංශ අමරසිංහ රට යැමට උදව්කල මාතලේ විකී නොහොත් කොටහේනේ වික්‍රමසිංහ සහ යුධ හමුදාවේ කපිතාන් නිශ්ශංකට මහාධිකරණය ඉදිරියේ නඩු පවරයි. වික්‍රමසිංහ වරද භාර ගත් අතර වසර 5කට අත්හිටවූ සිර දඬුවමක් නියම විය. කපිතාන් නිශ්ශංකට වසර 15ක අත්හිටවූ සිර දඬුවමක් නියම වූ අතර පසුව අභියාචනයේදී ඔහු නිදහස් වේ. කපිතාන් නිශ්ශංක වරෙක ලියුම්කරුට බ්‍රිතාන්‍යයේ  චන්දන බණ්ඩාර සමඟ හමුවූ අතර වික්‍රමසිංහද ලියුම්කරුට කිහිප වරක් හමුවිය. 

ඉන්දියාවේ නවාතැන සම්බන්ධීකරණය කල කුරුණෑගල මැල්සිරිපුර පදිංචිකරුවෙකු වූ සෞදි අරාබියේ ජවිපෙ රියාද් කමිටුවේ සංවිධායක ජයසිංහ ගමන් බලපත්‍රයක් සැදිමට කටුනායකට පසුව පැමි‍ණීමේදී උපැවිදිවූ අමරේගේ ඔත්තුවක් අනුව අත්අඩංගුවට පත්ව ඝාතනය විය.පසුව සෝමවංශ 1990 ඔක්තෝබර් මස තායිලන්තයට දරු පවුල සමඟ පැමිණ එක්සත් ජාතින්ගේ දේශපාලන රැකවරණ ලබාගත්තේය. පසුව 1990 නොවැම්බර් මස දරුපවුල සමඟ ඉතාලියට ගොස් වල්පොලගේ ධර්මසිරිගේ නිවසේ නවාතැන් ගනු ලැබීය. ධර්මසේන 71 කැරළිකරුවෙකුවූ අතර 1980දී රෝමයට පැමිණි අයෙකු විය. අනතුරුව ඉතාලියේ සිට ප්‍රංශය හරහා බ්‍රිතාන්‍යයට යන සෝමවංශ ජවිපෙ කටයුතු වඩාත් හොදින් ප්‍රතිසංවිධානය කරනු ලබයි.

 ජවිපෙ මෙම දේශපාලන සභිකයින් 13 සියලු දෙනා අතරින් අවසානයේ ජීවත් වීමට ඉතිරි වූයේ සෝමවංශ අමරසිංහ පමණි. දෙවන කැරැල්ලේදී මධ්‍යම කාරක සභිකයින් 30 දෙනා  අතර 1971 අප්‍රේල් කැරැල්ලට සහභාගි වූ 16 දෙනෙකු ඇතුළත් විය. මධ්‍යම කාරක සභිකයින් අතරින් සිව් දෙනෙකු උපාධිධාරින්ය. තිදෙනෙකු උපාධි අපේක්ෂකයින් වේ. වයස 20ත් 30ත් අතර සමාජිකයින් ගණන 5කි. වයස 31ත් 40ත් අතර සාමාජිකයින් 23කි. වයස 41ත් 50ත් අතර 2කි. මධ්‍යම කාරක සභා 30 දෙනා අතරමින් දෙවන කැරල්ල නිමවන විට 24 දෙනෙකු ඝාතනය විය. ජීවිතය බේරාගැනීමට හැකි වූයේ 6 දෙනෙකුට පමණි.

ජවිපෙ 1994දී ප්‍රසිද්ධ දේශපාලනයට පැමිණි දුෂ්කර ගමන් මාර්ගයේදී කැඩී දසත විසිරී ගොස් සිටි ජවිපෙ සාමාජිකයින් සහ හිතවතුන් යළි නාභිගත කිරීමේ තීරණාත්මක කාර්යභාරයක් සිදුකල ‘ගුලිය’වූ පේරාදෙණියේ වෛද්‍ය සිසු කමල් දේශප්‍රිය, පේරාදෙණියේ කෘෂි විද්‍යා සිසු නන්දන ගුණතිලක, සේනාධීර ගුණතිලක, ජී. කුලරත්න, චන්ද්‍රසේන විජේසිංහ සමඟද පසුව එක්වූ විමල් විරවංශ, වස්කඩුවේ වෛද්‍ය හේමන්ත ද සිල්වා, දන්ත වෛද්‍ය චන්දන ජයකොඩි ඇතුළු පිරිස සමඟද නිදහසින් පසු 1991දී විජේරාම මංසන්දියේ කාමරයක් කුලියට ගෙන සිටි ප්‍රේමකුමාර් ගුණරත්නම් සමඟද විදේශගතව සිටි පක්ෂ නායක සෝමවංශ අමරසිංහ සබඳතා තරකර ගත්තේය. සෝමවංශගේ උපදෙස් අනුව පක්ෂයේ තෝරාගත් පිරිස් හමුවී සබඳතා අලුත් කරගත් අතර ජවිපෙ පක්ෂයක් ලෙස විධිමත්ව ගොඩනැගුනේ ඉන් අනතුරුවය.

අළු දූවිලි මතින් නැගිටිනු ජවිපෙ 1994 අගෝස්තු 16වැනිදා පැවති මහා මැතිවරණයෙන් ජාතිය ගලවා ගැනීමේ පෙරමුණ නාමය වෙනුවෙන් ශ්‍රී ලංකා ප්‍රගතිශීලි පෙරමුණේ මල්බදුන සළකුණෙන් තරඟකර හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයෙන් එක් ආසනයක් දිනාගැනීමට ජවිපෙ සමත්වීම සුවිශේෂි විය.  ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට එක්වීමට සෝමවංශ තැබූ පළමු ප්‍රයත්නයද එය විය. ටිල්වින් සිල්වා 1994 නිදහස් වීමෙන් පසු පූර්ණකාලීනව යළිත් එක්වූ අතර තංගල්ලේදී 1995දී විශේෂ සමුළුවක් පවත්වා ටිල්වින් සිල්වා ලේකම් ධූරයට පත්කරන ලදී. ජවිපෙ නීත්‍යානුකූල අයිතිය තහවුරු කරගැනීමටද  නායක සෝමවංශ සමත්වූ අතර කථිකාචාර්ය කමල් කරුණාදාස සහ විජේවීරගේ වෛද්‍ය මස්සිනා වන චන්ද්‍රා ප‍්‍රනාන්දු ඇතුළු පිරිසක් ජවිපෙ නිල අයිතිය ලබාගැනීමට ජවිපෙ විරෝධීන් සහ එජාප ආණ්ඩුවේ පිරිසක් සමඟ එක්ව කල කුමන්ත්‍රණයක්ද ඒ සමඟ පරාජයට පත්විය.  ජවිපෙ යළි කරළියට එන 1995 තංගල්ලේ සමුළුව පැවැත්වීමට පෙර එහි කණ්ඩායම්වාදයක් ගොඩනැගී තිබිණ අතර එයද වාෂ්ප කෙරිණි.

සාමාන්‍යයෙන් බ්‍රිතාන්‍යයට ගිය දරු පවුලක් පෞද්ගලික ජීවිතය ගොඩනඟා ගෙන යහතින් ජීවත්වීමට හැකියාව තිබියදී නිහඬව සිටිය හැකි වුවද දිගු කලකට පසු සෝමවංශ ශ්‍රී ලංකාවට 2002දී පැමිණියේය. ඔහු එසේ පැමිණීමට ප්‍රමාද වූයේ දෙහිවල සත්වඋද්‍යානයේ සහ කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවය කල 1988 පෙබරවාරි සිට පූර්ණකාලීනයෙකුවූ මාතරගේ දොන් ආරියදාස ජවිපෙට අයත් බොරලැස්ගමුව නිවසකදී අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් පසු දෙනු ලැබූ සාක්කියක් අනුවය. එහිදී ආරියදාස මහාධිකරණ විනිසුරු එෆ්.ඩී.එන් ජයසූරිය විසින් 1992දී බරපතල වැඩ ඇතිව වසර 2ක සිර දඬුවමක් පනවා එය වසර 10කට අත්හිටුවන ලදි. එම නෛතික ක්‍රියාමාර්ග අවසානවීමෙන් පසු සෝමවංශගේ පැමිණීම සිදුවිය. එහෙත් බිරිඳ අයිරාංගනිට එකම දරුවා වන පුත්‍රයා සමඟ බ්‍රිතාන්‍යයේ රැදී සිටියේ පුත්‍රයාට කුඩාකල සිදුවූ මානසික ආතතීන් නිසා තවදුරටත් වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර අවශ්‍ය බැවිනි. මෙයට වසර කිහිපයකට පෙර සෝමවංශගේ බිරිඳ මියගිය අතර පුත්‍රයා දැනට සෞඛ්‍ය හේතූන් මත බ්‍රිතාන්‍යයේ පදිංචිව සිටී.

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ තුළ 2005න් පසු වාම ප‍්‍රවණතා දෙකක් මතුපිටින් දිස්විය. ජාතිකවාදී වාම ප‍්‍රවණතාවය මහින්ද රාජපක්ෂට සමාන්තරව නියෝජනය කළේ විමල් වීරවංශය. විමල් වීරවංශය. ජවිපෙන් මන්ත්‍රීවරුන් 11 දෙනෙකු සමඟ වීරවංශ 2008 අප්‍රේල් 8වැනිදා පාර්ලිමේන්තුවේ විශේෂ ප්‍රකාශයක් කොට ජවිපෙන් ඉවත් විය. අතිවාදී වාම ප‍්‍රවණතාවය ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලට සමාන්තරව නියෝජනය කළේ ප්‍රේමකුමාර් ගුණරත්නම් ඇතුළු පිරිසකි. සභාග දේශපාලනයට එරෙහිව ප්‍රේමකුමාර් ගුණරත්නම්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් ප්‍රබල ක්‍රියාකාරින් පිරිසක් 2012 අප්‍රේල් මස ජවිපෙන් ඉවත්වී පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය බිහි කළේය. අද ජවිපෙ නියෝජනය කරන්නේ එම ප‍්‍රවණතා දෙකම නොව එජාප ආණ්ඩුවට හිතවාදී ප්‍රවණතාවයකි. සෝමවංශ මෙම ප්‍රවණතාවයන් දෙක බිදී යාමේදී අනුගමනය කල ක්‍රියාමාර්ගය දේශපාලන විචාරකයින්ගේ කුකුසට ලක්වූවකි.

සෝමවංශ අමරසිංහගේ විශිෂ්ඨතම ලක්ෂණය වූයේ ජවිපෙ නායකයෙකුව සිටියද වෙනත් නායකයින් මෙන් ජාතික ලැයිස්තුවෙන් හෝ පාර්ලිමේන්තුවට රිංගා පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙක් හෝ පසුව ඇමතිවරයෙක් වීමට තැත් නොකිරීමය. ඔහු තමන් ඇදහූ ප්‍රතිපත්තිය වෙනුවෙන් ජීවත්වූ මිනිසෙකි. දේශපාලනය උලා කා සැප නොවිදි සරල මිනිසෙකි. ලාංකීය විප්ලවීය දේශපාලන ඉතිහාසයේ නොමැකෙන සලකුණක් තැබූ ඔහුගේ වසර 73ක ජීවිත කාලයෙන් වසර 46ක් කැපකලේ ජවිපෙ පූර්ණකාලීනයෙකු වශයෙනි.  ජවිපෙ මුලිනුපුටා දමා ‘මැච් එක ඕවර්’ යැයි 1989 නොවැම්බර් 13වැනිදා වහසි බස් දෙඩු එජාප ආණ්ඩුවේ පුරසාරම පුස්සක් බවට පත්කළේ සෝමවංශගේ මැදිහත්වීමෙන් බව අවිවාදිතය. 

ජවිපෙ ප්‍රසිද්ධ දේශපාලනයට පැමිණි දුෂ්කර මාර්ගය හරහා 1994දී ජාතිය ගලවා ගැනීමේ පෙරමුණ හරහා මහ මැතිවරණයට අවතීර්ණ විය. පසුව පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත්‍රී ආසන 39ක් දිනා ගැනීමට පවා ජවිපෙ සමත් විය. මර්ධනය නිසාවෙන් බිමට සමතලාවූ පක්ෂයක ඉතිරිවූ සුන්බුන් අතරින් හිතවතුන් එක්කර ජවිපෙට යළි ප්‍රාණ වායුව ලබාදීමේ ගෞරවය සෝමවංශට හිමිය. ඔහුගේ ජීවිතයේ සුන්දර හිතුවක්කාරි ස්වභාවය ගතින් වයසට යද්දී පක්ෂය සාම්ප්‍රදායිකව කරපිංචා න්‍යායෙන් සැලකුවද ඔහු කල කාර්යභාරය දේශපාලන ඉතිහාසයේ සුවිශේෂි පරිච්ඡේදයකි. ජවිපෙ ඉතිහාස කථාවේ සෝමවංශ සලකුණ ජවිපෙට එලියදී නිවී ගිය රතු ලකුණකි. සෝමවංශ රඟපෑ භූමිකාව පිළිබදව විවිධාකාර විවේචන පැවතියද ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට යළි පණ ලබාදීමේදී ඔහු පසුබිම ඇති කථාව මෙයයි. එය සමාජ ක්‍රමය වෙනස් කිරීම සඳහා අරගල දෙකක් මගින් ක්‍රියාකාරිවූ සහ ඒවෙනුවෙන් අනේක විධ කැපකිරීම් කල දුක්ගැහැට විදි මිනිසෙකුගේද කථාවයි.(The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com OR 011-5234384)

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

ejournalists@gmail.com

ejournalists@gmail.com

ඡායාරූප විස්තර

1. ධර්මන් වික්‍රමරත්න විසිනි.‍

කරුණු දැක්වීම: රත්මලාන ධර්මපර්යේෂණාලයේ අධ්‍යක්ෂ පූජ්‍ය හෑගොඩ විපස්සි හිමි

Ranjith Soysa

We wish to bring to the notice of the Sri Lanka’s professional and the general public about the sinister but a calculated movement launched by vested interests to change the composition of the Sri Lankan population to achieve their traitorous objectives.

The method they adopt to implement their pre-planned nefarious activity is comprised of a number of stages including:

1 To encourage temporary visitors – holders of visit visas who are granted visas on arrival to Sri Lanka- through their contacts in the international human trafficking agents, to regularly visit and stay in Sri Lanka.

2 Once they arrive in Sri Lanka the local interested group leaders meet them and organize temporary hosts for them pending settling these visit visa holders in employment or providing them to live in forcibly cleared government lands as agricultural workers.

3Once, the temporary visitors have ‘disappeared ‘ from the scrutiny of the official immigration authorities they will be absorbed as permanent employees or permanent settlers in the agricultural lands

4 The next stage is to arrange marriages with female members of the major ethnic group of Sinhalese and to convert them to  their religion and to work towards obtaining  citizenship of Sri Lanka.

5 Another method adopted by some of the extremist organizations is to prevent the Sinhalese IDP s and settlers receiving title deeds and other land documents from the regional, district and local government authorities by using extra-legal measures and forcing the Sinhalese to leave the concerned areas or to lead almost a nomadic life.

Following are a few examples of this sinister program in action.

1 In the areas cleared in the Wilpattu area, many t of the settlers are of Pakistan and Bangladesh origin who have arrived in Sri Lanka on temporary visas.

2 Thousands of Indian labourers are working in various capacities in Colombo and in the North who hold temporary visas.

3 In a timber complex opened recently, in Homagama,all most all the workers are Bnagladeshi nationals who are on temporary visas. Further evidence of temporary visa holders from Bangladesh was reported when an arrest was made in Panadura of many Bangladeshis along with the human traffikers.

4 In most of the Eastern villages, the Sinhalese who have come back to their villages who were previously driven away by the Tamil Tigers are been prevented from obtaining their title deeds etc thus forcing them to decide whether to leave the area or to face the cruel uncertainties of leading a hand to mouth existence..

5. In the North too. the Sinhalese who have come back to re-settle are facing similar issues from Provincial and other local authorities forcing them to seek residence in other areas.

Unless, the authorities and the concerned groups examine this sinister program in detail and remedial action taken URENTLY, the vested interests will have their own but illegal way of changing the ethnic composition of the country as well as opening unauthorized avenues for illegal employment at the expense of the local labour.

This is a critical issue to be addressed urgently by all responsible Sri Lanka organizations and all the Sri Lankans who are concerned about the identity of the Nation

Ranjith Soysa

By Rohana R. Wasala

According to the last census (2012), the total population of Sri Lanka is 21 million; the Sinhalese account for 75% of it, Tamils (+ Indian Tamils) 15%, and Muslims 9%. In terms of religion, the percentages are as follows: Buddhism 70%, Hinduism 13%, Christianity 8%, and Islam 10%. (To get these percentages, for the sake of clarity, I  rounded off the decimals to the nearest integer.) In order to create consensus of opinion regarding any issue and to establish national unity, this information should be borne in mind and taken serious notice of  by any concerned person with a sense of humanity and fair play even if they happen not to be too familiar with the ancient history and the dominant non-violent, peaceful Buddhist culture of our country. The hastily improvised ramshackle contraption that is running on the fuel of unsubstantiated allegations of corruption and wrong doing against the previous successful Rajapaksa government, while pretending to be an unstoppable juggernaut seems to be rolling on unmindful of the significance of this basic truth. If they have to  effectively disenfranchise the reasonable majority of Sri Lankan citizens in order to implement their solution to the separatist problem, while restoring the country’s economy to the pre-2015 level, their scheme will be a non-starter.

Sri Lankans emerged from the shadow of 30 long years of armed terrorism, the most ruthless of its kind in the world in recent times, with the crushing of the Tamil separatist rebellion in the north in 2009. However, they could hardly breathe a sigh of relief or celebrate in peace that nationally important, momentous occasion without being criticized. Ordinary Sri Lankans’ spontaneous outpouring of innocent joy  and their unobtrusive rejoicings after so many years of suffering under  terror were condemned as a show of triumphalism. But these poor people willingly resigned themselves to a few more years of economic hardships and personal sacrifices as a large part of the country’s economic  resources had to be used for bringing in urgently needed development to the north and the east , which had had to bear the brunt of the military conflict between the lawful Lankan state and the unlawful LTTE, and which had been prevented by the latter from reaching  the moderate level of development that the rest of the country enjoyed even under difficult conditions created by their rebellion. The people in the south did not grudge this, being always mindful of the fact that the people who live in those areas are their own kith and kin.

It is a fact that is usually ignored or obscured by communalists who are traditionally opposed to the unitary status of the island state that  race, religion or residential address does not cause any discrimination against any citizen in any domain including the most vital central departments of national life in Sri Lanka such as education, employment, business, industry, media, state administration, security, law enforcement and justice; all citizens enjoy equal rights wherever they are. But lack of English may handicap Sinhala and Tamil speakers equally who are monolingual in their own mother tongues, and that has nothing to with any ethnicity based discrimination. In fact, the Sinhalese suffer more on that account, naturally because they are in the numerical majority, and also because the Sinhalese children generally tend to pay less attention to English language learning for a variety of explainable reasons, a shortcoming the educational authorities must remedy.

Ordinary people know that the government was not fighting against Tamils, but some dominating Tamils of the Sri Lankan diaspora, and some communalistic Sri Lankan politicians that they sponsor, deliberately hide this truth from the world for their own ends. Most of these Tamil migrants found their way, both through legal and illegal means, to the rich West as economic refugees, falsely complaining of alleged ethnic persecution and genocide at home; and today they are being cynically used as block votes by opportunistic politicians  of those countries who don’t care at all about the immense suffering that the vast majority of the people in Sri Lanka have been subjected to because of the Tamil separatist problem. The reality, however, is that there is no ethnic problem in Sri Lanka. There is no need for ‘reconciliation’ because there has been absolutely no enmity between the different ethnic communities that form the Lankan population; they are already living usual harmony. Because this is an obvious fact, I need not provide referential evidence. What is sorely needed is for all the people who make Sri Lanka their undisputed homeland to be left alone to sort out their remaining problems by themselves without the partisan interference of global powers which are themselves at cross purposes with each other. It is the Western neocolonialists and Indian expansionists who exploit the separatist problem to achieve their own ends.

Military operations were launched  against the intransigent terrorists when repeated peace overtures by successive Sri Lankan governments had come to nothing. This was not different from the state’s legitimate response to the armed terrorism of the JVP (staged exclusively by disgruntled young Sinhalese) in the south in 1971 and in 1988-1989: a duly elected government had a duty/responsibility to protect its citizenry and its territory from armed insurrectionists who resorted to violence. But the JVP and the LTTE had different motives and different ideologies between them. The JVP was engaged in a class war to replace the existing government on each of the two occasions; it was not so well organized nor so well armed as the LTTE, and it lacked material support from abroad, though there might have been implicit moral encouragement from foreign sources. In the case of the Tamil rebellion, it was an armed communal struggle launched to carve out a separate state within Sri Lanka. It was estimated that about 60,000 young Sinhalese died in the two southern insurrections, of which the first occurred during an SLFP-led government and the second during a UNP administration. In these insurrections, many human rights violations were committed, by both sides, but mostly by the state security forces. Global human rights activists, Western powers, were silent then, because they were not concerned with what happened in the south, or where members of the majority Sinhalese community were involved, and probably also because neither the southern districts of the country nor the Sinhalese feature in their regional geopolitical agenda. The global powers that are arrogantly interfering in our internal affairs by twisting our arms forcing us to do their bidding (through the UN, IMF, etc), are at the same time having our myopic current leaders wrapped around their little finger by merely flattering them with empty handshakes.

The recent disasters that struck Sri Lanka, one after the other, led some to muse philosophically ‘It never rains but it pours’. In a politically charged time like this, such proverbial wisdom has no place. The harrowing events have provoked political commentary, which directly or indirectly linked them with the Tamil separatist problem.   First we saw torrential rains causing massive landslides in the middle of the country burying a number of persons alive, wiping off whole villages from the mountainside out of existence, and destroying houses, schools, hospitals, and other private and public property. During the same bad weather many low lying places across the country went under water, rendering thousands homeless and destitute. Some VIP’s joking that the disasters were the answer to the coconut-dashing ritual of the Joint Opposition against the government did not produce much laughter and was not adequate to relieve the suffering of those unfortunate villagers. But it reflected a popular tendency among politicians to politicize even natural catastrophes in order to use them as weapons to attack their rivals.  Though, as we saw, the government tried to organize relief, the media channels, voluntary organizations, and privately motivated good Samaritans did a great deal more to help the affected people. The prevailing opinion among the populace is that the government disaster management mechanisms should have been more efficient. Another instance of this politicization was when flood relief distribution and resettlement activities in the communally mixed areas seemed to have acquired an unacceptable communal character according to a video clip I saw on the internet. However, in such situations, a few minutes of unavoidable delay in reaching a particular community by an MP from a different community can provoke adverse speculation about that MP’s intentions, however genuine they may be in reality. Media and the general public should be cautious in responding to such news.

The floods were an act of god, like the tsunami nearly twelve ago. But the same description could probably not be applied to the more recent disaster: the Salawa camp ammunition depot at Kosgama blowing up. The army camp was razed to the ground. Miraculously, the incident happened on a Sunday (5 June) and that too as late as 5:45 pm, which served to minimize casualties; only one soldier was reported dead. Prime Minister Ranil Wickremasinghe immediately offered to repair or rebuild, as necessary, the houses that were damaged or destroyed. His reaction was almost a reflex action. This was a demonstration of Ranil’s usual crisis management knack. I remember, as reported in the papers then, how he adroitly brought under control a potentially chaotic situation that could have followed the assassination by the LTTE of President Premadasa on May Day in 1993; he paved the way for a smooth transfer of power, in terms of the constitution, to D.B. Wijetunga, then PM, as successor to Premadasa at that critical juncture.

But the initial tardiness of the government authorities in responding professionally to the tragedy  provoked the shell-shocked civilian neighbours of the camp , apparently most or a fair number of them disabled soldiers and their families, to curse them in their frustration, which is no joke. Of course, we can’t blame the authorities for failing, in the emergency situation, to act so quickly as if they had been gifted with some divine prescience. While still thin clouds of smoke were rising from smouldering debris at Kosgama, northern provincial council chief minister Vigneshwaran was urging the visiting British high commissioner to bring pressure on the government to  remove certain army camps from the north. Probably Vigneshwaran treated the Salawa tragedy as a godsend for people like him: they can make unreasonable demands based on this suspicious incident. But locating or relocating army camps is a job that must be left to the government. Is that how Vigneshwaran is reaching out to the south from where volunteers went and distributed donated relief supplies from the south among flood victims at Kilinochchi just a few days before that. Of course, if the army camps in the north are situated in similarly vulnerable places, they need to be relocated elsewhere. The Salawa camp had been set up at that spot when Chandrika Bandaranaike was president as an ad hoc measure, and the place was sparsely populated then. In the increasingly desperate times that ensued due to armed terror, the security aspect of the camp was not properly addressed, while the camp expanded. In the meantime, the surrounding area became more populated. According to former defence secretary Gotabhaya Rajapaksa, a major portion of the ordnance was taken to other depots in his time. Plans were ready to remove the rest of it to Oyamaduwa camp near Anuradhapura. But the army seems to have put this on hold with the change of government. One and a half years after the change of government this destruction happened. One cabinet minister, usually innocent of general knowledge, was heard blaming Mahinda Rajapaksa and Gotabhaya Rajapaksa for the explosions, on what grounds it’s not clear. His opponents are suggesting more rational arguments to counter his allegations. Such quarrelling will not relieve the suffering of more than 300,000 innocent people who have been effectively rendred homeless.  What is now needed is to rebuild the lives of the people affected, leaving what actually happened at Kosgama for investigators to determine.

Our people are not the dumb asses politicians want them to be. In fact, they are far ahead of politicians in their knowledge of politics, and in their insight into how they behave. The high literacy that they enjoy generates a high level of awareness about their democratic rights and responsibilities among the voters. A glance at the media of every domain – print and electronic including social networks, and online publications – will convince one that, fortunately, the citizens of Sri Lanka both young and old, as befitting responsible members of a democracy, are paying due attention to these things. Foreign made solutions to foreign made problems that have been inflicted on the country cannot be shoved down our throats so long as we are free to assert our democratic will.

Rajith Keerthi Tennakoo Executive Director/CaFFE Executive Director/CHR-Sri Lanka Rajagiriya,Sri Lanka.

Anti-corruption Front (ACF) commenced “its Say No to Arjuna Mahendran” considering the chaos he was creating in the Central Bank of Sri Lanka and the overall financial sector by his blatant misuse of power and treasury deal scams. His actions have undermined the entire banking sector and thus have destabilized the entire economy.

ACF wrote to President Maithripala Sirisena earlier this week, highlighting the reasons for our opposition to Mahendran. These points are noted below.

1. Mahendran has acted against the principals of good governance, which were the main selling points of the current administration. He was either directly or indirectly responsible for two controversial Treasury Bond auctions. In one instance, on 27 February 2015, there was an irregularity of Rs 6 billion and on the other there was an irregularity of Rs 7 billion.

2. These irregularities were conducted with the collaboration of Perpetual Treasuries, a company which is owned by his nephew Arjun Aloysius.

3. Mahendran is a citizen of Singapore (work Visa holder of Sri Lanka) and he has demonstrated that he is not able to fully commit to the service of Sri Lanka. Moreover given that he is not a citizen of the country he cannot uphold the artical 61 of the constitution which states that ‘A person appointed to any office referred to in this Chapter shall not enter upon the duties of his office until he takes and subscribes the oath or makes and subscribes the affirmation set out in the Fourth Schedule.” The fourth schedule states ‘”I ……………………………………………………. do solemnly declare and affirm / swear that I will faithfully perform the duties and discharge the functions of the office of …………………………………. in accordance with the Constitution of the Democratic Socialist Republic of Sri Lanka and the law, and that I will be faithful to the Republic of Sri Lanka and that I will to the best of my ability uphold and defend the Constitution of the Democratic Socialist Republic of Sri Lanka.”

4. Mahendran held the position for close to 18 months. This was ample time for him to obtain Sri Lankan citizenship. However he has not done so and he has deliberately misled the President on his visa status.

5. He has also violated the Monetary Law Act by benefitting from holding positions on private foreign companies while holding the position of the head of CBSL.

6. Previously the CBSL followed the open tender process and direct consolidation process when obtaining credit for the government through issuing government bonds. But Mahendran introduced a system which has allowed Primary Dealers to manipulate interest rates, allowing them to amass massive wealth.

7. Mahendran prevented the EPF, a government owned fund from acting as a primary dealer during the Treasury Bond and Treasury Bill auctions allowing a selected group of primary dealers and financial actors to create a monopoly in the market.

8. Mahendran deliberately ensured that selected group of primary dealers and financial actors were able to sell bonds to the EPF in the secondary treasury bond market. This has caused a significant loss to the EPF.

9. Mahendran took all these decisions arbitrarily without informing the Monetary Board, which is the highest body overseeing decisions relating to monetary policy.

10. In the last 14 months, Mahendranwas outside the country for 140 days (most of the time on private visits).

11. Abusing state resources. The Central Bank has had to pay for his 28 foreign trips, the maintenance of two residences (although his family lives in Singapore), and extravagant expenses during foreign travel, bending its regulations on funds for such expenses.

Mahendran is not a financial miracle maker, in fact he is the opposite of a miracle maker, he has been a disaster for the stability of Sri Lankan banking system. Moreover most of the Sri Lankans are aware of the behaviour of Mahendran and have opposed his governorship and his continued presence is an existential threat to the survival of the government. Central Bank has a number of Deputy Governors who have the potential of being excellent governors  and ACF believe that the President must NOT give him a new term, if he does not wish to see a financial collapse and the end of his government.

https://www.facebook.com/AntiCorruptionFrontSriLanka/

“Arjun is not Gandi nor Mandela. He is not J.R., how is hanging over on the wall of PM’s room.  He is not even a A.T.Ariyarathna.  So who want what………?”

Rajith Keerthi Tennakoon
Executive Director/CaFFE
Executive Director/CHR-Sri Lanka
100/19 A, Welikadawatta Road,
Rajagiriya,Sri Lanka.

මතුගම සෙනෙවිරුවන්   

ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිසංස්කරණය උදෙසා රජය විසින් පත් කරන ලද ලාල්විජේනායක කමිටු වාර්තාව දැන නිකුත්ව තිබේ. එහි මූලික නිර්දේශයක් නම් අනාගමික රාජ්‍යයක් නිර්මාණය කිරීමයි.ආගමක් යනු ඇදහිල්ලකි. හින්දු දේව ඇදහිලි කිතුනු දෙවියන් අල්ලාහ් සමග ලෝකයේ දේශපාලනය ගැටගැසී තිබේ. රටක පාලකයා නොහොත් රජු දෙවියන්ගේ පුත්‍රයෙකු ලෙසට සැලකීමක්ද අතීතයේ විය. සූර්ය දිව්‍ය පුත්‍ර යනුවෙන් අතීත රාජ අභිධානයන් සැකසී තිබෙන්නේද ඒ නිසාය. වත්මන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ව්‍යුහය තුළද මේ දේශපාලනික ආගමික සංකල්පය වඩාත් ශක්තිමත්ව ක්‍රියාත්මක වේ.මහා බ්‍රිතාන්‍ය ඊට උදාහරණයකි. ඇතැම් රාජ්‍ය ව්‍යවස්ථා තුළ රාජ්‍ය ආගම යනුවෙන් සඳහනක් තිබුණද ඒසේ නොමැති ව්‍යවස්ථාවන්ද ඇත. නමුත් ආගමික අර්ථයෙන් වත්මන් ප්‍රජාතන්ත්‍රීය රාජ්‍යයන්ද ආගමික පසුතලයක ක්‍රියාත්මක වේ. වි‍ශේෂයන්ම පාප්වරයාගේ බලපෑම මත ක්‍රියාත්මක වේ.නමුත් පල්ලියේ අඥාදයකත්වය නිසා පහළ ස්ථරයේ ජනතාවට විඳින්ට සිදුවූ ගැහැට නිසා පසුකාලයේදී යුරෝපය පුරා අනාගමික රජ්‍ය පිළිබඳ සංකල්පයන් ප්‍රචලිතව ගියේය.එම සංකල් මගින් එක්සත් ජාතීන්ගේ ප්‍රඥප්ති වලටද  බලපෑමක් එල්ල කර ඇත.

බුදුදහම ආගමක් නොවේ. හින්දු පදනම මත බුදු දහමේ නොයෙකුත් සංකල්පයන් ඇති වීමට පසුබිම සැකසුණද ආගමික රාජ්‍යයකට වඩා පුළුල් අර්ථ විග්‍රහයක් බෞද්ධ රාජ්‍යකට ඇත. නොයෙකුත් සංස්කෘතික බැඳීම් මගින් රාජ්‍යය ශක්තිමත්ව තිබීම ඓතිහාසික විකාශනය අනුව සහේතුක වේ. නමුත් ධර්මාශෝක අධිරාජ්‍යායාගේ බෞද්ධ දේශපාලනික සංකල්ප මත රාජ්‍යක පැවැත්මට මෙන්ම රජවරුන්ගේ පැවැත්මට මනා පදනමක් ඇති කර තිබුණි. ලංකාවේ ක්‍රියාත්මක වූයේද විශේෂයෙන් දශරාජධර්මය මගින් ශික්ෂණය ලබා දුන්නේද මේ සඳහාය. එම නිසා ඓතිහාසික සිංහල රාජ්‍යය ආගමික රාජ්‍යක් ලෙසට අර්ථ විග්‍රහ කිරීම වැරදි සහගතය. එය සැබවින්ම බෞද්ධ සංකල්ප හා මතවාද මගින් පාලනය වන ධාර්මික රාජ්‍යයකි. ලංකා ඉතිහාසයේ විවිධ යුග වලදී ඇතිවූ සතුරු ආක්‍රමණ හමුවේ මෙකී පාලන ක්‍රමය පවත්වා ගෙන යෑමට බාධා ඇති විය.එම නිසා සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතික හර  පද්ධතියකින් නිතරම රජ්‍යය ආරක්ෂා වුණි. සත්වන සියවසෙන් පමණ පසු ඇති වූ මහායාන සංස්කෘතික බලපෑම මධ්‍යයේ ඇතිවූ බෝධිසත්ව සංකල්පය මගින්ද  ලංකා රාජ්‍යය ශක්තිමත් වීමට පසුලලලබිම සකස් වුණි.

පෘතුගීසීන් ලන්දේසීන් සහ ඉංග්‍රීසීන් ගේ ආක්‍රමණ නිසා රටේ ස්වාධීනත්වය ක්‍රමයෙන් නැතිවූ බව අප දනිමු.  විශේෂයෙන්ම 1815 දී අත්සන් කරන ලද ගිවිසුම නිසා ලංකාව ආගමික රාජ්‍යක් ලෙසට පරිවර්තනය විය. God save The King යනුවෙන් ඉංගිරිසි පාඨයක් ඉංගිරිසි රජයේ සේවකයන් විසින් භාවිතා කලේ එහෙයිනි.නමුත් අප අතීතයේදී භවිතා කලේ පස්වාන් දහසකට බුදුවන්ඩ දේවයන් වහන්ස යනුවෙනි. වසර පන්දහසක් කල් පවතින බුද්ධ ශාසනය රැකීම පිණිස ධාර්මික රජයක් පැවතිය යුතු බව අපගේ කියවීම විය. සැබවින්ම අපගේ මේ පැරණි සංකල්ය ක්‍රමයෙන් අභාවයට පත් විය.1815 දී උඩරට ජන ප්‍රධානීන් විසින් එම ගිවිසුමට ඇතුලත් කරන ලද පස්වන වගන්තිය ප්‍රකාරව ඉංග්‍රීසි රජය කටයුතු කිරීම අත්හලේය.1948 දී අපට නිදහස යනුවෙන් පාලන බලයක් හිමිකර දෙන කල්හි ඉංග්‍රීසින් විසින් අනුදැන සිටි ආගමික රාජ්‍යය පවත්වාගෙන යෑමට පාලකයන්ට සිදු විය.ඩොනමෝර් ව්‍යවස්ථාවේ 29වන වගන්තිය මගින් ඒ තත්ත්වය තහවුරු විය.

නව ව්‍යවස්ථාවක් ලක් රජයට සාදා දීමට  කැබිනට්ටුව මගින් පසුගියදා ආචාර්ය ලාල් විජේනායක මහතාගේ සභාපතිත්වයෙන් කමිටුවක් පත් කලේය. කොමිෂන් පණත යටතේ එම පත්කිරීම නොකළ බැවින් එහි නීත්‍යානුකූල බව පිළිබඳ ප්‍රශ්ණ තිබුණද මාස කීපයක් තුළ මහජන අදහස් ලබාගෙන දැන් වාර්තාවක් නිකුත් කර තබේ. එහි ආගම යනු‍වෙන් විස්තර වන ඡෙදයෙහි. තිබෙන එක් නිර්දෙශයක් නම් ලංකාව අනාගමික රාජ්‍යක් කළ යුතු බවයි. ලොකයේ කොහි රටකවත් එම තත්ත්වය දක්නට නැති වුවද එය එලෙස දක්වා තිබේ. මට පෙනෙන ආකාරයට ඔවුන් එසේ සඳහන් කරන්නේ 1815 ගිවිසුම ප්‍රකාරවද 1972 ව්‍යවස්ථාව අනුවද තහවුරු කරන ලද බුද්ධශාසනය පිළිබඳ ප්‍රමුඛතාවය ඉවත් කිරීමටයි. එවිට ක්‍රමානුකූලව ලංකාව පාලනය කරන බටහිර රාජ්‍යයන් හි ආගමික භාවය ලංකාවට ආරෝපණය වේ.   මෙම වර්ෂයේ පෙබරවාරි මස 27 දින දාතමින් යුතුව ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිසංස්කරණ පිළිබඳ මහජන අදහස් විමසීමේ කමිටුව වෙත මාගේ යෝජනා ඉදිරිපත් කිරීමට කටයුතු කළෙමි. එහිදී කමිටුවේ ලේකම් රංගා ජයසුන්දර මහත්මිය  විද්‍යුත් තැපෑලෙන් පිළිතුරු ලිපියක් එවමින් සඳහන් කරන ලද්දේ එම යෝජනා කමිටුවේ සැලකිල්ලට ලක් කිරීම පිණිස ඉදිරිපත් කරන ලද බවයි. නමුත් වාර්තාව නිකුත් කළ පසු එය පරීක්ෂා කිරීමේදී මාගේ යෝජනා සැලකිල්ලට ගෙන නොමැති බව පෙතී ගියේය. එසේම යෝජනා ඉදිරිපත් කළ අයගේ නාම ලැයිස්තුවේද මාගේ නම ඇතුලත් වී නොමැති බවද සඳහන් කළ යුතුය.මාගේ යෝජනා වල ප්‍රධාන කරුණක් වූයේ නවවන ව්‍යවස්ථාව පිළිබඳ සඳහන් කිරීමයි. එහි හැඳින්වීම මෙන්ම අර්ථ නිරූපණයන්ද වඩාත් ශක්තිමත්  විය යුතු බව මාගේ අදහස විය.එහි සඳහන් කරන ලද යෝජනා මෙලෙස විය.

ආගම -බුදු දහම ආගමක් නොවේ. එම නිසා බුද්ධාගම ගැන සඳහන් නවවන ව්‍යවස්ථාවේ හැඳින්වීම බුද්ධ ධර්මය, බුද්ධ ශාසනය සහ බෞද්ධ සංස්කෘතිය යනුවෙන් වෙනස් විය යුතුය.බුද්ධ ධර්මය ,බුද්ධ ශාසනය සහ බෞද්ධ සංස්කෘතිය සුරක්ෂිත කොට පෝෂණය කිරීම රාජ්‍ය යේ මූලික වගකීම වේ යනුවෙනන් එය සංශෝධනය විය යුතුය..

⋆බුද්ධ ශාසනය පිළිබඳ අර්ථ නිරූපණයක් අවශ්‍ය වේ. එසේම මූලික අයිතිවාසිකම් නීතියකින් හෝ වෙනත් නීතියකින් මෙම ව්‍යවස්ථාව දුර්වල නොකල යුතුය. පෙර සිරිත පරිදි භික්ෂූන් වහන්සේලා වෙනුවෙන් පනවන ලද විනය නීති පිළිගැනීමකට ලක් කල යුතුය. ඒ සඳහා මෙම ව්‍යවස්ථාව යටතේ ප්‍රතිපාදන පැනවිය යුතුය. ශාසනික පැවැත්ම තහවුරු කරලීම උදෙසා සංඝාධිකරණ පණතක අවශ්‍යතාවය මතුව ඇත. නමුත් එය රෝම ලන්දේසී නීතිය මගින් දුර්වල නොකළ යුතුය. පෙර සිරිතට අනුකූලව නීති සම්පාදනය ඉතා වැදගත් වේ.

⋆බෞද්ධ ප්‍රතිපත්ති සහ මූලධර්ම මත රටේ ආර්ථික සමාජීය දේහය ශක්තිමත් කල යුතුය.මෙම කරුණු මත පදනම් වූ රාජ්‍ය තන්ත්‍රයක් තහවුරු කරලීමට උත්තරීතර සංඝ මණ්ඩලයක් පිහිටුවිය යුතුය.

දේව ඇදහිලි සහ ආගම් –

උඩරට ගිවිසුමේ පස්වන වගන්තිය ප්‍රකාරව මෙරට පුරාණයේ සිට පැවති ඇදහිලි විශ්වාස ඇතුලත් දේවාගම්(ජන ආගම්) ආරක්ෂා කිරීමටත් එය වටා පවතින සංස්කෘතික තත්ත්වයන් ප්‍රවර්ධනය කිරීමටත් රජය බැඳී සිටී. නමුත් යුරෝපීයන්ගේ පැමිණීමෙන් පසු මෙරට ප්‍රචලිත වූ ආගම් සුරක්ෂිත කිරීමට හෝ ප්‍රවර්ධනය කිරීමට ව්‍යවස්ථාව තුළ ඉඩක් වෙන් නොකළ යුතුය. එහෙත් රට තුළ ජීවත් වන පුර වැසියන්ට තමන්ගේ ආගම් ඇදහීමට බාධාවක් නොකල යුතුය.ඒ නුමුත් බුද්ධ ශාසනයට හෝ බෞද්ධ සංස්කෘතියට එරෙහි යම් ආගමක් ව්‍යාප්ත වන්නේ නම් එය රට තුළින් ඉවත් කිරීමට සහ තහනම් කිරීමට ප්‍රතිපාදන ව්‍යවස්ථාව තුළ පැවතිය යුතුය.

රටපුරා විසිරී තිබෙන විහාරස්ථාන වල සිටින භික්ෂූන් වහන්සේලා බහුතරයක් මෙයට සමාන යෝජනා මෙම කමිටුවට ඉදිරිපත් කළ බවට නිසැකය. එයට හේතුව වර්තමාන ව්‍යවස්ථාවේ බුද්ධාගම යනුවෙන් සඳහන් ඡේදය හිස් පිටුවක් ලෙසට පැවතීමයි. අප  තර්ක කලේ එය වඩා අර්ථ ගැන්විය යුතු බවයි. මහා සංඝරත්නයේ යෝජනා යම් තරමකින් හෝ සඳහන් නොකිරීමට කමිටුව වග බලා ගෙන ඇත. නමුත් ලාල් විජේනායක කමිටුවේ ඇතැම් අය යෝජනා කොට ඇත්තේ බුද්ධාගම යනුවෙන් කියැවෙන හැඳින්වීම පවා වෙනස් කොට ආගම් යනුවෙන් සඳහන් කළ යුතු බවයි. එහිදී මෙම ලිපියේ පළමුව සඳහන් කොට ඇති පරිදි බදුදහම ආගමක් නොවන බව මෙම කමිටු සාමාජිකයන් හට අවබෝධයක් නොතිබෙන බව පෙනේ. එහිදි මෙම වාර්තා රචනයේදී ඔවුහු පවසන එක් වැදගත් කරුණක් තිබේ. එය මෙසේය.

අප පෞද්ගලිකව අනාගමික රාජ්‍යයකට කැමති නමුත් මහජනතාව ඉදිරිපත් කළ විවිධ අදහස් අනුව අපට පෙනී ගියේ වත්මන් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ මෙම වගන්ති වෙනස් කිරීම අනවශ්‍ය ගැටුමකට හේතුවක් විය හැකි බවත් එය ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථා සම්පාදන ක්‍රියාවලියට බලපෑ හැකි බවත්ය.සැබවින්ම මෙහිදී මෙම රචකයන් වඩාත් බිය වී ඇත්තේ මහනායක හිමි වරුන් ඇතුළු සිංහල බෞද්ධයන් මෙම ව්‍යවස්ථාවට විරුද්ධ වීමෙන් බෙදුම්වාදය ශක්තිමත් කරන ඉතිරි යෝජනාද  කුණු කූඩයට යෑමට ඉඩ ඇති බවයි. එහෙයින් ඔවුහු නව වන ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කිරීම උදෙසා වන යෝජනා පරිස්සමින් පරිහරණය කරමින් නිර්දේශ ඉදිරිපත් කොට ඇත.නමුත් ජාතික කොඩිය වෙනස් කිරීම මෙන්ම ජනාධිපති ක්‍රමය වෙනස් කිරීම යන කාරණා වලදී කමිටුව නොබියව අදහස් ඉදිරිපත් කොට ඇති බව පෙනේ. අගමැති ප්‍රධාන වෙස්ට්මිනිස්ටර් පාලන තන්ත්‍රයක් ඇති කිරීම දෙමල හෝ මුස්ලිම් ප්‍රජාව නියෝජනය කරන උප ජනාධිපති ධූරයක් ඇති කිරීම යන කාරණා වලට විශේෂ තැනක් දෙමින් එමයෝජනා පැහැදිලි කරමින් මෙම කමිටුව ප්‍රබල ආකාරයට නිර්දේශ ඉදිරිපත් කොට ඇති බව පෙනේ.උතුර සහ නැගෙනහිර ප්‍රදේශවල සිංහල ජනයා පදිංචි කිරීමෙන් ජන අසමතුලිතතාවයක් ඇතිවූ බව මෙම වාර්තාවේ මහත් අභිරුචියෙන් සඳහන් කර ඇත. නමුත් දහසය වන සියවසෙන් පසු යාපනය සහ මඩකලපු ප්‍රදේශ වලින් එළවා දමන ලද සිංහල ජනගහනය පිළබඳ සඳහන් නොකිරීමට කමිටුව වගබලා ගෙන ඇත.( ටික්කම මහින්ද කුමාර මහතා යාපනයේදී සිය යෝජනා ඉදිරිපත් කරමින් මෙම සංගණන වාර්තා ලබාදී ඇත.) මෙම සවිස්තර වාර්තාවේ පසුබිමේ තිබෙන්නේ බෙදුම්වාදී න්‍යාය පත්‍රය බව පැහැදිලව පෙනේ. එසේම කමිටු වාර්තාවේ සමලිංගික ප්‍රජාවක් සහ ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් පිලීබඳ කරන සදහනට වැඩි ඉඩක් වෙන්කරනු ලැබ ඇත.එහි සඳහන් නිර්දේශය මෙසේය.

වයස සම්පූර්ණ වී ඇතිසියළු පුද්ගලයන්ට ජනවර්ගය ජාතිය ආගම ලිංගික අන්‍යතාවය( නාරිමෛථුන සම ලිංගික ද්වී ලිංගික පාරලිංගික සහ අන්තර්ලිංගික) හෝ ලිංගිකනැඹුරුව ආදියේ සීමාවකින් තොරව විවාහ වීමට හා පවුලක් සෑදීමට අයිතිය තිබේ. විවාහය තුළ හා එය අවලංගු කිරීමෙන් පසුව ඔවුනට සමාන අයිතිවාසිකම් ලැබිය යුතුය.සැබවින්ම රටක සදාචාරය සහ යහපාලනය ඇති කළ හැකි ප්‍රතිපාදන සැලසිය හැකි නව වන ව්‍යවස්ථාව අර්ථ නිරූපණයට වඩා මෙවැනි දුරාචාරයන්ට රට යොමු කිරීම ලාල් විජේනායක කමිටුවට වඩාත් අභිමතව ඇති බව පැහැදිලිය. එයට හේතුව  මෙම කමිටුව පත් කරන්නට යෙදුණු පාලකයන්ද එවැනි දුරාචාර අනුමත කරන නිසාවෙනි. එසේම මෙම කමිටුව නියෝජනය කරමින් ස්ත්‍රී වාදයට කඩේ යන පුද්ගලයන්ද රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයන්හි වැඩකළ පුද්ගලයන්ද  සිටින නිසා බව පැහැදිලිය. එසේ හෙයින් අනාගමික රාජ්‍යයක් බවට ලක්රජය පත් කිරීමේ භයානක යෝජනාව ඇතුළු සමස්ත වාර්තාවම කුණු කූඩයට යැවිය යුතු බව එක හෙළා පැවසිය යුතුය. විධායක අගමැති සිහිනයෙහි සිටින්නන්ද අවබෝධ කළ යුතු කාරණය වන්නේ මෙම වාර්තාවේ එක් වගන්තියක් හෝ සම්මත කිරීමට ඉඩ දුනහොත් ඒ මගින් ව්‍යවස්ථා කුමන්ත්‍රණය සාර්ථක වන බවයි.

මතුගම සෙනෙවිරුවන්