Courtesy Adaderana

The University Grants Commission (UGC) has issued a special notice for students who sat for the 2021 G.C.E. Advanced Level examination and are selected for state universities. 

UGC Chairman Prof. Sampath Amaratunga said that students selected for universities will receive an SMS and email tomorrow (19), following which they can register for their selected course of study and university. 

Courtesy Adaderana

Sri Lanka is to sell four plots of land in Colombo Port City for an investor to establish a facility for bunkering, a Minister told journalists.

Minister of Ports, Shipping and Aviation, Nimal Siripala de Silva said that they have also called for expression of interest to start an aviation fuel storage facility.

The Minister added that providing fuel for ships and aircraft can play a big role in developing Sri Lanka’s economy, Xinhua news agency reported.

Colombo Port City can bring in more than $5 billion as foreign direct investment in the first five years of operation, he said.

He told the parliament earlier this week that the government will soon gazette laws that govern the port city.

Spanning 269 hectares of reclaimed land from the sea, the port city will comprise five different precincts, including the financial district, central park living, island living, the marina and international island.

Source: IANS

–Agencies

චානක බණ්ඩාරගේ

සිංහල ඉතිහාසය විකෘති කිරීම සහ ඒ පිළිබඳව සිංහලයා නිහඬව සිටීම

සිංහලයාගේ සම්භවය දෙමළ බවත්, සිංහලයාට ප්‍රථමව මේ රටේ ද්‍රවිඩයන් සිටී බවත්, කුවේණීය  දෙමළ බවත්, මහින්දාගමනයට පෙර මේ රටේ ‘දෙමළ බෞද්ධයන්’ සිටී බවත්, මහාවංශය බොරු බවත්, සැමදා යාපනයේ ස්ථිර දෙමළ රජුන් සිටී බවත්, පන්ඩුකාභය රජු දෙමළ බවත්, සීගිරිය කාශ්‍යප රජුගේ නිර්මාණයක් නොවිය හැකි බවත්  වැනි ජනතාවට බොරු අදහස් සහිත කථා පවත්වන එක් ප්‍රසිද්ධ පුරාවිද්‍යාඥයෙක් සිටී. මොහුගේ ‘නොනවතින ඉතිහාසය’ වැනි නමකින් හඳුන්වන යු ටියුබ් වැඩ සටහන රටේ ඉතාම ප්‍රචලිත යු ටියුබ් වැඩසටහනකි.

රටේ අවාසනාවට මොහු පාසැල් ළමුන්ගේ ඉතිහාසය පෙළ පොත් සැදීමේ සම්පාදක මණ්ඩලයේ ප්‍රමුඛ සාමාජිකයෙකි. මොහුට ස්තුතිවන්ත වෙන්න පාසැල් වල 6, 7, 10 ශ්‍රේණි වල පෙළ පොත් වල ඇත්තේ සිංහල බෞද්ධයා පහත හෙලන බොරු ඉතිහාසයකි (මොහු සම්බන්ධ නැති 8, 9 ශ්‍රේණි වල ඉතිහාසය පෙළ පොත් වල කිසිදු වැරදි ඉතිහාසයක් නොමැත).

සිංහල ජාතිය ආරම්භ වුයේ උතුරු ඉන්දියාවෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ තම්බපන්නියට ආ විජය කුමරු ගෙන් නොව මීට අවුරුදු ලක්ෂ ගණනකට උඩදී ශ්‍රී ලංකාවට යාලෙන් ගොඩ බට හෝමෝ සපියන් වරුන්ගෙන් වශයෙන් ඉතිහාසය පෙළ පොත් වෙනස් කිරීමට හැකි වීම තමන්ගේ පුද්ගලික ජයග්‍රණයක් ලෙස මොහු පාරම් බායි.

ශ්‍රී ලංකාව සැමදාම ඉන්දියාවේ කොටසක් බවත් එය ඉන්දියාවෙන් ගැලවුනේ මීට වසර 7000 ට පෙර (එනම්, ඉතාම මෑතදී)  බවත් මොහු නිතර කියයි.

මොහුගේ පරස්පර විරෝධී ඉතිහාසය ගැන තවත් කුමන කථාද?

නාරාහේන්පිට මිල්කෝ කම්හලෙන් දිනපතා වාගේ කල් කිරි බෝතල් පිට කරයි. ඒ අයුරින්, මොහුගේ යු ටියුබ් වැඩ සටහනෙන්  සතිපතා වාගේ ශ්‍රී ලංකා ඉතිහාසය ගැන නවතම කතාවන් පිටකරයි. 

එය ඉතිහාස ෆැක්ටරියකි. විශේෂත්වය නම් ඔහු අද කියන ඉතිහාසය නොවෙයි ඊළඟ සතිවල/මාසවල කියනුයේ.  

මානව පරිනාමයේදී මීට වසර ලක්ෂ ගණනකට පෙර නියැන්ඩතල් (මනුෂ්‍යම නොවේ) හෝමෝ සපියන් (මනුෂ්‍ය) බවට පත්වුයේ නැගෙනහිර හෝ දකුණු අප්‍රිකාවේදීය. ඔවුහු ආසියා මහාදිවීපයටද, ඒ අයුරින් ලොව පුරාද  පැතිර ගියහ.

හෝමෝ සපියන්වරු ජාතියක් (nationality) ලෙස ගණන් ගත නොහැක. ඇමීබා වැනි එක් සෛලයකින් ජීවය සැදුනා නම් (පරිනාමවාදයට අදාලව), හෝමෝ සපියන් වරුන්ගෙන්  පුර්ණ මනුෂ්‍ය ප්‍රජාව බිහි විය.

තමන්ගේ ජාතියේ ආරම්භකයා හෝමෝසපියන් වරු බව උජාරුවෙන් පවසන, තම රටේ දරුවන්ට ඉතිහාසය පෙළ පොත් මඟින් ඒ බව කියාදෙන, ලොව එකම ජාතිය සිංහලයා විය හැකියි.  ඒ මෙම මහාචාර්ය/පුරාවිද්‍යාඥයාට ස්තුති වන්ත වෙන්නටය.

මෙම නව හෝමෝ සපියන් සොයා ගැනීම ගැනීම සහ එය පාසැල් ඉතිහාසය සිසුනට එලෙසින් ඉගැන්වීම ගැන බෙදුම්වාදීන් ඉතා සතුටින් සිටිත්.

හුදු මිත්‍යාවක් වන රාවණා ශ්‍රී ලංකාවේ රජ කෙනෙක් ව සිටී බව කියන උගත් බෞද්ධ භික්ෂුන්වහන්සේලා ද එමටය. දෙමළ ආධිපත්‍ය ඇති රුපවාහිනි මාධ්‍ය (ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධානතම පුද්ගලික මාධ්‍ය මේවාය), සංකර FM නාළිකා ඉතා රසවත් වැඩසටහන් මඟින් මේ අදහස ජනතාව තුලට කාවද්දන ලදී. එසේ කරන ලද්දේ අප රටේ ඇති පැහැදිලි ඉතිහාසය අවුල් කිරීමටය. ද්‍රවිඩ අන්තවාදීන්ට නව අත් වැලක් සැපයීමටය.

රාවණා ද්‍රවිඩ බව මුළු බටහිර ලොවම, දකුණු ඉන්දියාවම සහ උතුරු ඉන්දියාවේ ඇතැම් අය පිළිගන්නා බව රාවණා සංකල්පය උච්ච ලෙස ප්‍රචලිත කරන අපේ ගරුතර සංඝයාවහන්සේලා සැලකීමට නොගන්නේ මන්ද? 

ත්‍රිකුණාමලයේ කෝනේෂ්වරන්, නාගධීපයේ හින්දු  කෝවිල් දැන් උග්‍ර ලෙස රාවණා වෙනුවෙන් කැප වුනු හින්දු දේවාලයි.

දැන් ශ්‍රී ලංකාවේ වතුකරයේ දෙමළ අයද මේ දේම කියති – රාවණා තමන්ගේ කෙනෙක්ය කියා. 

මේ නිසා ඇතිවිය හැක්කේ ඝට්ටනයකි, රාවණා ගේ අයිතිය උදෙසා – මේ රටේ සමගිව ජීවත්වන  සිංහලයන් සහ ද්‍රවිඩයන් අතර. මෙවැනි ඝට්ටනයක් අපට අනවශ්‍යය.

වර්ෂ 1000 එහා පමණ සිට මේ රටේ පිළිගත් මතය වුයේ රාවණා යනු මහාභාරත ග්‍රන්ථයේ රාමායණය පරිච්චේදයේ එන හුදු කථාවක් පමණක් ලෙසිනි. අප කළ යුත්තේ එම පදනමේම සිටීමයි.

බලගතු ඉන්දියාව රාවණා ගැන මොන අර්තකථන දුන්නත් අප ඔවුන් සමඟ යා යුතු නොවේ. අපටම ආවේනික වූ සිංහල බෞද්ධ ඉතිහාසයක් ඇත. අපේ ප්‍රාරම්භකයා විජයයි.

විජය රජු වැනි සල්ලාල  ‘සෙල්ලක්කාරයෙක්ගෙන්’  සිංහලයා පැවතෙන්නේය යන්න පිළිගැනීම අපට මදි කමක් ලෙස බොහෝ සිංහලයෝ දැන් සලකත් (ඇතැම් සංඝයාවහන්සේලා පවා.  මේවා කලින් කී රුපවාහිනි මාධ්‍ය, සංකර FM නාළිකා විසින් අප තුලට දමන ලද විෂම අදහස්ය.

රටක ඉතිහාසය එක් එක් කෙනාට උවමනා විධියට වෙනස් කර ගත හැකි දෙයක් නොවේ.

නවීන සුදු ඕස්ත්‍රේලියාව බිහි කිරීමට පුරෝගාමී වුයේ මහා බ්‍රිතාන්‍යයෙන් එම රටට යවන ලද සිරකරුවෝය, 1788  පමණ සිට.  සිඩ්නි, මෙල්බර්න්, බ්‍රිස්බන් නගර තනිකරම  බිහි කලේ මේ අයයි.  ඔවුන් පැමිණීමෙන් වසර 50 ට පමණ පසුවය සිරකරුවන් නොවන බ්‍රිතාන්‍යයන් ඕස්ත්‍රේලියාවට යවනු ලැබුවේ. නමුත්, තම රට ගොඩ නැගු මුතුන් මිත්තෝ බ්‍රිතාන්‍යයෙන් එවන ලද සිරකරුවන් බව සුදු ඕස්ත්‍රේලියානුවෝ අදත් සතුටින් පිළිගනිත්. සත්‍ය වසන් කිරීමට ඔවුනට නුවමනාය.

රාවණයෙක් මෙහි සිටියේ නම් එය විජය ඒමට වසර 2000 ට පමණ පෙරය.

මේ නිසා, සිංහලයාට වඩා මේ රටේ ද්‍රවිඩයන් පැරණිය යන විග්නේස්වරන්ගේ මතය ස්ථාපිත කිරීම සඳහා ද්‍රවිඩ අන්තවාදීහු රාවණාව භාවිතා කරති.

පසුගිය 2022 දෙසැම්බර් 14වෙනිදා ජනාධිපති කාර්යාලයේදී ‘ද්‍රවිඩයන් මේ රටේ වසර 3000ට වඩා පැරණියයි’ යනුවෙන් ගල් පැලෙන බොරු විග්නේස්වරන් උජාරුවෙන් ඉංග්‍රීසියෙන් කීවේ රටේ බොහෝ ව්‍යවස්ථාදායකයන් ඉදිරියේය.  එනම් ‘නුභාලාට වඩා අයිතියක් අපට මේ රටේ ඇත යන්නය’. මේ ප්‍රකාශ මුළු ලොව පුරා විහිදී යනු ඇත.

ඔහුගේ බොරුව ඉංග්‍රීසි බසින් නිවැරදි කිරීමට පිට කොන්දක් ඇති එකම මන්ත්‍රීවරයෙකු හෝ එතන නොසිටීම කණගාටුදායකය.

මේ සමුළුව පාර්ලිමේන්තුවේ නොපවත්වන්නේ ඇයි?

රාවණා ද්‍රවිඩය යන ලෝක මතය ඔවුනට වාසි බව ඔවුන් දනිති.

බුදු රජාණන් වහන්සේ ශ්‍රී ලංකාවට වැඩම කරන විට මෙහි සිටියේ යක්ෂ, දේව, නාගයෝය (කුවේණි යක්ෂය). මේ තුන් කොටස හෙළයන්ය. වසර 40,000ට පෙර මෙහි සිටී බවට සාක්ෂි හමු වී ඇති බලන්ගොඩ මානවකයා ද හෙළයෙකි.

මේ හෙළයන් විජයගේ සිංහ කාණ්ඩය සමඟ මුසුවී සිංහල ජාතිය බිහි විය (සිංහ + හෙළ = සිංහල).

විජය සහ කුවේණිගේ දරු දෙදෙනා (ජීවහත්ත සහ දිසාලා) ගෙන් වැදී පරපුර පටන් ගැනිණ යයි මහාවංශය දක්වයි.  මේ දෙදෙනා රාජ්‍ය බලය අල්ලා ගැනීම සඳහා සටන් නොකළහ; වැද්දන් ලෙසම මැරී ගියහ.

විග්නේස්වරන් න්‍යායට අනුව නම්  මේ සියල්ලෝ (හෙළයෝ සහ වැද්දෝ) ද්‍රවිඩ විය යුතුය.

සිංහලයා බිහිවුයේ විජයගෙන් නිසා  රාවණා සිංහල නොව හෙළයෙක් බව අප කීවත් ජාත්‍යාන්තරය එය පිළි නොගනී.

ලොව පිළිගත් විකිපීඩියා වෙබ් අඩවිය මෑතකදී සඳහනක් යොමු කර ඇත්තේ ලොව මෙතෙක් සිටි භක්තිවන්තම ශිව භක්තිකයා ශ්‍රී ලංකාවේ රාවණා  රජු කියායි, එනම් රාවණා ද්‍රවිඩයෙක් බවයි. රාවණා විෂ්ණු දෙවියන්ගේ දොරටුපාලකයා බව ද වීකිපීඩීයා සඳහන් කරයි. BBC, Encyclopedia of World History, Oxford Dictionery ද මේ මතයම දරත්.

‘සිංහලයා මෝඩයා කැවුම් කන්න යෝධයා’ කියා රොබර්ට් නොක්ස් කීවේ නිකමට නොවේ:

නැව් 9ක් මඟින් ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණි අල්මේදා ට කිසිම යුද්ධයක් නොකර මුළු රටම (කන්ද උඩරට හැර) පෘතුගාලයට හිමි කර ගැනීමේ උපක්‍රමය ක්‍රියාත්මක කිරීමට ගත වුයේ දින කිහිපයක් පමණි.

කෝට්ටේ රජුගේ එම අමන තීරණය නිසා මුළු රටම වසර 150ට එහා කාලයක් ප්‍රතිකාල් වරුන්ගෙන් දරුණුම ලෙස බැට කෑය. අපේ බුදු දහමට ප්‍රතිකාලුන් තරම් ප්‍රහාර එල්ල කල  වෙනත් අධිරාජ්‍යවාදී පාලනයක් නොවීය (ආදී දෙමළ ආක්‍රමණිකයන් ද අපේ බුදු දහම විනාශ කිරීමට කටයුතු කළහ).

ලංකා ඉතිහාසය පිළිබඳව ලියවූ එක් පැරණි ග්‍රන්තයක මෙසේ පළවේ:

අකාරුණික ලෙස රජ මාලිගාවට ඇතුළුවූ මොවුහු (පෘතුගීසින්) රජුන්ගේ පරම්පරාගත නොයෙක් රත්න ජාති බලාත්කාරයෙන් පැහැර ගත්තෝය. රාජ්‍ය භාණ්ඩාගාරයන්හි පමණක් නොව ධර්මපාල රජුගේ යහන් ගබඩාවලටද වැද අගනා භාන්ඩ පැහැර ගත්හ. පෘතුගීසි ආණ්ඩුකාරයා ගේ වස්තු ලෝභය කෙතෙක්ද? යත්-රතු කැට ආදී මැණික් වර්ග පමණක් නොව පඩික්කම් පවා පැහැර ගත්තේය. මේ පැහැරගත් වස්තුවේ වටිනාකම රන් පගෝදි ලක්ෂ අටකට අධික වේ යයි තත්ත්වඥයෝ කීහ.”

…. නොරෝඥ නමැති ආණ්ඩුකාරයා සීතාවක යුද්ධය පිළිබඳව වූ ගිවුසුමේ සඳහන් ඉතිරි මුදල වූ රන් පගෝදි 20,000 නැවත නැවතත් ඉල්ලීය. ධර්මපාල රජු ධනයෙන් හීන ව සිටි හෙයින් එය ගෙවාගත නොහැකි විය.

…. සපුමල් කුමාරයා පෘතුගාලයට සිරභාරයට යැවීමට සුදානම් වන බව දැන හෙතෙම තම රන් හව්ඩිය විකුණා පගෝදි 500ක් ගෙවා ඉතිරි මුදල අවුරුද්දකින් දෙන බවට පොරොන්දු විය. 

පෘතුගීසින් එලෙව්වේ ලන්දේසින්ගේ සහාය ලබා ගෙනය. ‘ඉඟුරු දී මිරිස් ගත්තා’ කියා 2 රාජසිංහ රජු (1634 – 1687) පසුව කීය. ඒ කීවේ ලන්දේසීන්ගේ හපන්කම් නිසාය.

රාවණා ඇල්ල, රාවණා කන්ද, රාවණා දේවාල වැනි නම් වලින් ස්ථාන ඇත. මේවා මෑතකදී දමන ලද නම් විය හැක. කෙසේ වෙතත්, රාවණයෙක් මේ රටේ සිටියේය යන්න සනාථ කෙරෙන කිසිම පුරා විද්‍යා සාක්ෂියක් මේ දක්වා හමුවී නොමැත. ඒ නිසාය රාවණාවාදීන් කාශ්‍යප රජ විසින් තනන ලද සීගිරිය රාවණාගේ නිර්මාණයක්ය යන බොරුව ප්‍රචාරය කරනුයේ.

බුදුරාජාණන් වහන්සේ උපන්නේ දඹදිව නොව ශ්‍රී ලංකාවේය යන අසත්‍ය මතයක් ගොඩ නඟමින් සිටින පිරිසක් ඇත. මෙය අප සම්බුදු අමා මෑණියන්ට ද කරන අපහාසයකි. ඉන්දියාව, නේපාලය වැනි මිත්‍ර රටවල් තරහ කර ගැනීමේ උත්සහයක්ද විය හැක.

මෙම මහාචාර්ය/පුරාවිද්‍යාඥයා අසත්‍යක් වූ රාවණා සංකල්පය පිළිනොගන්නා අතර බුදුන්ගේ ශ්‍රී ලංකාවේ උපත සත්‍යයක් යන මතයේ නොසිටින කෙනෙක් බවයි මෙම ලියුම්කරුගේ දැනුම.

ශ්‍රී ලංකාවේ තරම් ඉතිහාසය ඉතා හොඳින් ග්‍රන්ථාරූට කරන ලද වෙනත් කිසිම රටක් ලොව නැතැයි කිවේ 20වෙනි ශත වර්ෂයේ මුල් භාගයේදී පොන්නම්බලම් රාමනාදන් මහතාය.

නමුත් මෙම මහාචාර්ය/පුරාවිද්‍යාඥයා (සහ ඔහුගේ අනුගාමික නුතන ඉතිහාසඥයන්) උත්සහ දරන්නේ එම පැහැදිලි ඉතිහාසය අවුල් ජාලාවක් බවට පත් කිරීමටය. එහිදී, අපේ දරුවන් නොමඟ යැවීමට තැත් කිරීම සමාව නොදිය හැකි වරදකි.

මොහු පවසන්නේ ලොව සියල්ලන්ටම පෙර වාගේ මීට වසර 49000ට පෙර වී  වගාව පටන් ගත්තේ අපයි (නැත චීනයයි, (යකඩ සොයා ගැනීම සිදු කලේ අපයි (නැත චීනයයි),  ශ්‍රී ලංකාවේ සිංහයෝ සැරි සැරූහ (මෙය සිංහලයා යනු සිංහබාහුගේ  පරපුරය  යන විශ්වාසය බිඳ හෙලීමට ගොතන ලද බොරුවක් විය යුතුය), මීට වසර දස දහසකට පමණ පෙර සිංහලයෝ හෝර්ටන් තැන්නේ බාර්ලි, ඕට්ස් වැවුහ (මේවා වගා කිරීම ආරම්භ වුයේ ඊජිප්තුව, වර්තමාන ඊශ්‍රායලය  වැනි ප්‍රදේශ වල  දැනට වසර 8000 කට පමණ පෙරය). මෙවැනි බොරු විශ්වාස කරන සිංහලයාද උනන්දුවෙන්, ප්‍රීති ප්‍රමෝදයෙන් ඔහුට සවන් දෙත්.

මොනයම් අහේතුවකට වසර  2500කට වඩා පැරණි අපේ ඉතිහාසය දැන් අපට මදී වී ඇත.  අන් සියළු රටවලට වඩා අප ශ්‍රේෂ්ට ව සිටියෙමුයි යන මිත්‍යාවක්  ජනතාව අතර පතුරවමින් අප මෙතෙක් පිළිගත් ඉතිහාසය කසළ ගොඩට දමමින් සිටින්නෙමු. ඒ සඳහා ඇතැම්විට රාජානුග්‍රහය  ද ලැබී තිබේ.

මේ නිසා, මෙතෙක් මුළු ලොවම පිළිගත් අපේ ශ්‍රේෂ්ට ඉතිහාසයට අප විසින්ම පහර දී ඇත්තෙමු

මෙයින් වන්නේ තියෙන ඉතිහාසයත් අපට නැතිවී යාමය.

ප්‍රභාකරන්, ඇන්ටන් බාලසිංහම් හැකි තරම් උත්සහ කලේ මේ දේ කිරීමටය. අද දෙමළ බෙදුම්වාදීන් උත්සහ කරන්නෙත් මේ දේමයි.

සිංහලයන් වශයෙන් අපගේ උරුමය අනන්‍යතාවය අපට ලැබී ඇත්තේ වසර 2,500 ඉක්මවා යන අපේ   ප්‍රෞඩ ඉතිහාසයෙනි.  මේ බොරු ඉතිහාස කථා නිසා අද එය ලෝක වාසීන්ගේ පවා සැකයට ලක්වීමට පුළුවන.

ඉතිහාසය/පුරාවිද්‍යාව පිළිබඳව නව සොයාගැනීම් ඇත්නම් ඒවා සනාථ කරන විධිමත් ක්‍රම වේද තිබේ. ‘Peer review’ නැමති සිද්ධාන්තය තුලින් ලෝකයේ පිළිගත් ඉතිහාසඥයන්/සඟරා/ග්‍රන්ථ ඒවා පිළිගත යුතුය. අප දන්නා පරිදි මොහුගේ නව/නුතන සොයාගැනීම් කිසිවක් ජාත්‍යාන්තරය විසින් පිලිගෙන නොමැත. අප දන්නා පරිදි, අප හිතවාදී, අසල්වාසි ආසියානු රටක පවා පිළිගත් එක්  ඉතිහාසඥයෙක්/පුරාවිද්‍යාඥයෙක්වත්  මොහුගේ අති මහත් වූ මෙම නව සොයාගැනීම් කිසිවක් පිළිගෙන නැත,

තමන්ද මුලිකවම සම්බන්ධව සකස් කරන ලද නව පුරාවිද්‍යා ජාතික ප්‍රතිපත්තියක් දැන් ඇති බවත් එහි  මෙසේ ඇති බවත් මෙම මහාචාර්ය/පුරාවිද්‍යාඥයා උජාරුවෙන් මෙසේ කියයි:

‘නවප්‍රතිපත්ති යටතේ විදේශිකයන් මෙහි කරන පුරා විද්‍යා ගවේෂණ අපේ අධීක්ෂණය යටතේ පවත්වා ගෙන යාම නිසා ඒවායේ කර්තෘත්වය ඇත්තේ විදේශිකයාට නොවේ.  විදේශිකයා ශ්‍රී ලංකාවේ පිළිගත් පුරාවිද්‍යාඥයයෙක් යටතේ වැඩ කල යුතුයි. විදේශිකයා ඔහුගේ මුදල් රැගෙන පුරාවිද්‍යා කටයුතු සඳහා මෙරටට පැමිණිය යුතුයි. අපෙන් අවසර ලබා ගත යුතුයි. අපේ ශිෂ්‍යයන් පුහුණු කල යුතුයි. ඔහු යන විට ඔහුගේ සියළු තාක්ෂණික උපකරණ ශ්‍රී ලංකාවට දී යා යුතුයි.‘

මෙවැනි පුරාවිද්‍යා ප්‍රතිපත්තියක් තිබෙන තාක් එකදු ලොව පිළිගත් විදේශ පුරාවිද්‍යාඥයයෙක් ගවේෂණ කටයුතු සඳහා මෙරටට පැමිනේද? මෙම ලියුම්කරු දන්නා පරිදි විදේශිකයන්ට මේ රටේ පුරා විද්‍යා ගවේෂණ සඳහා අවසර ඉල්ලීමේ අධීක්ෂණයනටද  මෙම මහාචාර්ය/පුරාවිද්‍යාඥයා සම්බන්ධය (මෙම දැනගැනීම සමහර විට වැරදි වියහැක).

මේ ජාතික ප්‍රතිපත්තිය සකසා ඇත්තේ ඔවුන්ගේ මෙරටට ඒම නැවත්වීමට නොවේද? ඔවුන් පැමිණ මේ අයගේ  ‘බොරු සොයාගැනීම්’ හෙලිකරනු ඇතැයි යන බිය නිසා නොවේද? ඔවුන්ගේ තාක්‍ෂණික උපකරණ ටික ‘සොරකම්’ කර ගැනීමට නොවේද?

මොවුන් ඉතිහාසය විකෘති කරනුයේ වැඩිහිටි අප රැවටීම අරමුණු කිරීමට වඩා අපේ අනාගත පරපුරේ මනස වෙනස් කිරීමටය. මෙය දැනටමත් ඉතා සාර්ථක ලෙස ඔවුන් කර ඇත.

තමන්  ‘කවුරුන්ද’ කියා අප කුඩා කාලයේ අපට ඉතා හොඳින් ඉගැන්වූ නිසා (දෙමව්පියන්, පාසැල්) අප ඒ බව දන්නෙමු. මෙවැනි ලිපි ලිවීමට ධෛර්යය, ශක්තිය ලැබෙන්නේ ඒ කුඩා කාලයේ අපට දැමු  අගනා, නොසැලෙන අත්තිවාරම නිසාය. එය මත අප අපගේ ජීවිත ගොඩ නඟා ගතිමු. අද දරුවන් තමන් ‘කවුරුන්ද’ කියා නොදනිති. විජය වෙනුවට හෝමෝ සපියන් තම ‘මී මුත්තාය’ යන ප්‍රවේශයක් ළමුන් තුල නිර්මාණය කර ඇත. දුෂිත රුපවාහිනී මාධ්‍යන්, සංකර FM නාළිකා සහ ඉතිහාසඥයන් ඔවුන්ගේ ක්‍රියාව මැනවින් කර ඇත.    

මොහු කියන කථා සහ විග්නේස්වරන් පවසන ඉතිහාසයේ වැඩි වෙනසක් නැත. මෙවැනි විකෘති කිරීම් වලට ඉඩදී, මෙවැනි ‘හොර’ පුරාවිද්‍යාඥයින් වැඩි වැඩියෙන් ප්‍රවර්ධනය කරන මෝඩ දේශපාලනඥයන්ටයි අප වැඩියෙන්ම දොස් පැවරිය යුත්තේ.

ඉතා සුක්ෂම ලෙස මොහු සිංහල බෞද්ධයා යටපත් කර ද්‍රවිඩත්වයට උඩ ගෙඩි දෙන බව වටහා ගැනීමේ ඥානය රටේ වැඩි පිරිසිකට නොමැති වීම රටේ අවාසනාවකි.

සිංහලයනට පමණක් සිදුවන තවත් අසාධාරණ කිහිපයක්       

මෑත කාලවල දකුණේ – කළුතර, මාතර, හම්බන්තොට, කුරුනෑගල, මීගමුව වැනි සිංහලයන් උපරිමව ජීවත්ම වන ප්‍රදේශවල පවා දෙමළ කථා කරන නව ජනපද/වාසස්ථාන බිහිවූ අතර පොලිසි/උසාවි වල අවශ්‍ය නම් දෙමලෙන් කටයුතු කිරීමේ අවස්ථා ඒ ජනයාට ලැබුණි. නමුත්, උතුරේ රජයේ කාර්යාලවල සිංහලෙන් කිසිදු වැඩක් කර ගැනිමට නොහැකි බව උතුරේ වෙසෙන සිංහල වැසියන් (මොවුන් ඉතාම අල්ප දෙනෙකි) මේ ලියුම්කරුට පවසයි. මේ  පිළිබඳව පසුගිය රජයේ (යහපාලන) සන්හිඳියාව භාර ඇමති හට පැවසූ විට ඔහු ඔවුන් මඟ හැර ගිය බව ඔවුහු පවසත්.

උතුරට ගිය විට එය ශ්‍රී ලංකාවේ කොටසක් ද කියා සිතෙන තරමට වෙනස්ය. වව්නියාවෙන් උතුරට A9 මාර්ගයේ සවිකර තිබෙන අති දැවැන්ත බිල්බොර්ඩ් වල සඳහන් වනුයේ දෙමළ (සහ සමහරවිට ඉංග්‍රීසී) භාෂාව පමණි, උවමනාවෙන්ම සිංහල කිසිත් නැත. මේවා විග්නේස්වරන්ගේ පාලන කාලයේ ඔහුගේ රජය විසින් ගත් ප්‍රතිපත්තිමය තීරණය.

යාපනය දුම්රිය ස්ථානයට කොළඹ සිට නගරාන්ත දුම්රිය සැපත් වූ බව සිංහලෙන් ශබ්ද විකාශනය නොකෙරිණි. (නමුත් කොළඹින් ජාඇලට, බෙලිඅත්තට, වේයන්ගොඩට යන දුම්රිය ගැන භාෂා 3න්ම කියයි). උතුරේ පාරවල සිංහල නාම පුවරු ඇත්තේ අල්පවය. කඩ, සාප්පු නාමපුවරුවල සිංහල ඇත්තේම නැති ගානය.

කිසිදා ශ්‍රී ලංකාවේ සිටියා යයි වාර්තා වී නැති දෙමළ රජවරුන්ගේ පිළිම මෑතකදී යාපනය නගර මධ්‍යයේ සහ එක් ප්‍රධාන කෝවිලක් ඉදිරියේ ඉදිකර තිබෙනු දක්නට ඇත (මහාවංශයට අනුව පෘතුගීසීන් පැමිණෙන විට (1505) යාපනය පාලනය වුයේ කෝට්ටේ රාජධානිය යටතේ වූ යුව රජෙක් මඟිනි.)

මේ ඊනියා දෙමළ රජවරුන්ගේ පිළිම සෑදුවේ විග්නේස්වරන්ගේ පළාත් සභාවයි; ඒවාට මුදල් ලබා දුන්නේ කොළඹ මධ්‍යම රජයයි.

අද යාපනයට යන විදේශ සංචාරකයන් නොවරදවාම බලන්න යන ස්ථානයි මේ. ඔවුහු අප රටේ ඉතිහාසය වැරදියට වටහා ගනිත්. උතුරට සිංහලයාට කිසිම සම්බන්ධයක් නැති බව පෙන්වීමට උතුරේ  දේශපාලනඥයෝ ව්‍යාජ ලෙස කටයුතු කර ඇත.

1550/60 දශකවල සපුමල් කුමරු (සෙනෙවිරත්න මුදියන්සේ) යාපනය පාලනය කල බව පිළිගත් සත්‍යයකි. මොහු ධර්මපාල කුමරාගේ (දොන් ජුඅන් ධර්මපාල නමින් බෞතීස්ම ලබා, වැඩිම කාලයක් කෝට්ටේ රාජධානිය රාජ්‍ය කල රජ, 1551 – 1597), සුළු පියාය. විග්නේස්වරන් සපුමල් කුමරුගේ පිළිමයක් යාපනයේ වැසියනට දැන ගැනීම පිණිස එහි  නොසෑදුවේ මන්ද?

කන්ද උඩරට සෙනරත් රජුගේ අභාවයෙන් පසු (1634) ඔහු තම දෙටු පුත් කුමාරසිංහව යාපනයේ (යුව) රජ වශයෙන් පත් කල බව පිළිගත් ඉතිහාසය ග්‍රන්ථයක (1956 ප්‍රකාශිත) දැක්වේ. එවිට පෘතුගීසින් විසින් යාපනය අල්වා ගෙන තිබු බව සැබවි. විග්නේස්වරන් කුමාරසිංහ රජුගේ පිළිරුවක් යාපනයේ වැසියනට දැන ගැනීම පිණිස එහි  නොසෑදුවේ මන්ද?

යාපනයේ සිංහල මහා විද්‍යාලය යලි ස්ථාපිත කිරීම කෙසේ වෙතත් (එම භුමිය අදද හිස්ව ඇත), සන්හිඳියා කාලයේදී (2017 දී) මන්නාරමේ තිබු වසර 40ක් පමණ පැරණි සිංහල පාසැල ද වැසි ගියේය. මෙය කලේ විග්නේස්වරන්ය.

1988 සිට 2018 පමණ වනතුරු (වසර 40ක්) උතුරේ ආණ්ඩුකාරයා වුයේ සිංහලයෙකි. එයින් එම පළාත තුල සිංහලයන්ගේ අයිතීන් යම් ප්‍රමාණයකට රැකුණි. රටේ ස්වෛය්රීභාවය රැකේය යන විශ්වාශයක් රට වැසියා තුල තිබුණි. නමුත් පසුගිය ආණ්ඩුකාරයන් 3 දෙනාම (අද ද ඇතුළු) ද්‍රවිඩ ජාතිකයෝ වුහ. උතුරේ ආණ්ඩුකාරවරයා ද්‍රවිඩ ජාතිකයෙක් විය යුතු බවට සම්ප්‍රදායක් බිහි වෙමින් පවතීද? මේ තත්ත්වය හඳුන්වා දුන්නේ සිරිසේන ජනාධිපතිවරයායි. අද සිංහලයන්ගේ අයිතිය පිළිබඳව කථා කිරීමට එකදු සිංහල දේශපාලනඥයෙක්වත් උතුරේ නොමැත.

2015 දී ත්‍රිකුණාමලයේ දෙහිවත්තේ සිංහලයන් ගොවිතැන් කල කුඹුරු අක්කර 1000ක් පමණ ඔවුනට අහිමි විය; ජාතික වීරයෙක් තත්වයට අද රටේ පිළිගත් නැගෙනහිර පළාතේ මන්ත්‍රීවරයෙක් වන ප්‍රබල, ඉතා වයෝවෘධ, ද්‍රවිඩ දේශපාලනඥයෙක්ගේ උවමනාවට (TNA) එම ඉඩම් එම පලාතට අලුතින් පැමිණ ස්ථාපිත කල ද්‍රවිඩ ජන කොටසකට හිමි විය. එතුමා එම පළාතේ දිසා ලේකම් තුමාට දුන් ‘ඕඩරයෙන්’ මේ දේ වුවා යයි දෙහිවත්ත පන්සලේ විහාරාධිපති හිමියන් මේ ලියුම්කරු සමඟ පැවසුහ. දෙහිවත්ත ප්‍රදේශවාසීහු ද එයම කීහ. මේවා පිළිබඳව පැවතී රජයනට කොතෙක් පැමිණිලි කලත් කිසි වැඩක් නොවිය. ඇමතිවරුන් හමුවී පුද්ගලිකව සිංහලයන්ට සිදුවන අසාධාරණකම් ගැන කී විට ඒවා ගැන බැලීමට පැමිණි ඇමැතිවරුද, ඒ පිළිබඳව කම්පා වූ ඇමැතිවරුද වුහ.  නමුත් අවසානයේ කිසිත් සිදු නොවිය. මේ, වැඩිපුරම, 13වන සංශෝධනයේ ඇති බලවත් කම නිසාය. 

2015දී මධ්‍යම රජයේ සෞඛ්‍ය ඇමතිතුමාට උතුරේ සිංහලයන්ට එරෙහිව ඉතාම ජාතිවාදීව හැසිරිනු උතුරේ PHI කෙනකුට වත් දඬුවම් දිය නොහැකි වූ අවස්ථාවක් විය. මන්ද, PHI පාලනය වුයේ විග්නේස්වරන්ගේ පළාත් සභාවෙනි. එවකට සිටී ගරු කථානායක  තුමාට පවා මේ බව පැමිණිළි කලත් එතුමාටද කල හැකි දෙයක් නොවීය. නමුත් යමක් කිරීමට එතුමාට බොහෝ උවමනාව තිබුණි.

13 ඒ තරම්ම බලසම්පන්න කර ඇත්තේ අපේම දේශපාලනඥයෝය.

13වන සංශෝධනයෙන් මේ රටට සිදු වී ඇති හානිය වෙනත් කිසිදු ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයකින් හෝ පනතකින් සිදු වී නැත. ඒ ගැන විග්‍රහයක් වෙනම ලිපියකිනි.

දැන් 13 මුළුමනින්ම බලාත්මක කරන්නේ යයි කියති.

ඇත්ත වශයෙන්ම් දෙන්න යන්නේ 13+ නොවේද?

පාර්ලිමේන්තුවේ සිටින 225ම වාගේ මෙයට පක්ෂ බවයි දැනට පෙනී යන්නේ.  සිංහල චන්දවලින් පමණක් බලයට එන, දැන් පැවැත්වෙන සර්ව පාක්ෂික සමුළුවට  සහභාගි වන දේශපාලනඥයෝ පසුව ‘බොරු’ විරුධත්වයක් ප්‍රකාශ කල හැක. එවිට සියල්ල සිදුවී අවසාන, සහ ප්‍රමාද වී වැඩි විය හැක.

අද රටේ තිබෙන ප්‍රශ්ණය බලගතු ආර්ථික අර්බුදයයි. සර්ව පාක්ෂික සමුළුවක් පැවැත්විය යුත්තේ එය විසඳීමටයි.

සති 6ක් තුල ‘දෙමළ ප්‍රශ්ණය විසඳා හමාර කරන්නෙමු’ වශයෙන් මේ 225 එකතුව ඇත්තේ ඉදිරියේ එන මැතිවරණවලදී TNA, මුස්ලිම් පක්ෂ තමන්ගේ පැත්තට ගැනීමට හෝ අඩුම තරමින්  දෙමළ/මුස්ලිම් චන්ද කිහිපයක් තම ගොඩටද දමා ගත හැකි වේය යන ආත්මාර්ථකාමී විශ්වාසයෙනි.  (මොවුන්ගේ මේ මිත්‍යා විශ්වාසය ගැන සාකච්චාවක් මී ළඟ ලිපියක).

මෙයින් තැලෙන්නේ සිංහලයාය.

රටේ ස්වෛය්රීත්වය, භෞමික අඛණ්ඩතාවය ගැන මේ ව්‍යවස්ථාදායකයනට වගේ වගක් නැත. නැත්නම් ජාතියට පිළිලයක් වූ 13 අහෝසි කරනු වෙනුවට 13 තවත් ශක්තිමත් කිරීම හෝ 13+ වැන්නක් දෙන්න සැරසෙන්න මන්ද?

මෙවර සියල්ල කරන්න යන්නේ ජනමත විචාරණයක් ද  මඟ හැර පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩි චන්දයෙනි.

ජනතාවද මර නින්දේ නිසා (භාගයකට වඩා නිරාහාරව බඩ ගින්නේය) ප්‍රභාකරන් ඉල්ලු දේ නිත්‍යානුකූලව ලඟා කර දෙන වසර 2023 පෙබරවාරි වේද? 

 අභීත රණවිරුවන් ජීවිත පුජා කරමින් රැක දුන් මේ පිං බිම! 

යුධ ජයග්‍රණයෙන් පසු උතුරේ සහ නැගෙනහිර සිංහල බෞද්ධ පුරාවස්තු භුමි වල හින්දු කෝවිල් අලුතින් ස්ථාපනය විණ. ඉපැරණි ගල් කුළුණුවල (සිංහල රාජධානි යුගයේ – උදා: දෙවෙනි පෑතිස් රජ සමයේ) ත්‍රී ශුල කොටා ඒවා නව හින්දු කෝවිල් ඉදිකිරිමට භාවිතා කර ඇත. මන්නාරමේ ඉපැරණි බුදු පිළිමවල සිරස කඩා දමා එම ඉඩමේ දෙමළ කෙසෙල් කොටුවක් ඉදිකර තිබුණු බව එක් බෞද්ධ භික්ෂුවක් මෙම ලියුම්කරු සමඟ කීහ. එම ජායාරුප මෙම ලියුම්කරු දැක ඇත. 2017දී  පුරාවිද්‍යාව භාර ඇමතිවරයාට ඔහු මේවා පෙන්වීය; එතුමා කම්පා විය. නමුත්, අවසානයේ කිසිදු වැඩක් සිදු නොවීය. අඩුම තරමින් එම ස්ථානය පුරා විද්‍යා සිද්ධස්ථානයක් ලෙසට වත් මේ දක්වා ගැසට් මඟින් ආරක්ෂා කර නැත.

මේවා සිදුවුයේ දෙමළ පලාත් සභාවක් උතුරේ බිහි කිරිමට ස්තුතිවන්ත වෙන්නය.

යුධ ජයග්‍රහණයෙන් පසුව 2009 – 2011 කාලයේ කල යුතුව තිබුනේ 13වන සංශෝධනය අවලංගු කර පළාත් සභා මුළුමනින්ම (සියළු) අහෝසි කර දැමිමය. එය ජනමත විචාරණයක් තුලින් ඉතා පහසුවෙන් කල හැකිව තිබුණි. උතුරට උග්‍ර ජාතිවාදී  විග්නේස්වරන් එන බව 2012දි පමණ සිට සියල්ලෝ දැන සිටියහ. නමුත්, විග්නේස්වරන් වැන්නන්ගෙන් වන විනාශය නොසලකා 2013 වසරේ ශෝගම් (CHOGM) සමුළුව පවත්වා බ්‍රිතාන්‍යයේ සුද්දා සතුටු කිරිමට එවකට වූ රජයට වඩා අවශ්‍යව තිබුණි. රජයට පළාත් සභා සියල්ල අහෝසි කරනවාට වඩා (13වන සංශෝධනය අහෝසි කිරීම) ශෝගම් පැවැත්විම වඩා වැදගත් විය.

බ්‍රිතාන්‍යයේ කැමරන් අගමැති ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණ ශෝගම් සමුළුව ‘කඩාකප්පල්’ කළා පමණක් නොව ගුවන් හමුදා හෙලිකොප්ටරයක් බලෙන්ම මෙන් ලබාගෙන උතුරට ගොස් විග්නේස්වරන් සහ වෙනත් ජාතිවාදීන් සමඟ ශ්‍රී ලංකාවට විරුද්ධව සාකච්චා පැවැත්විය. ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ සිටි දින කිහිපය මේ රටේ රාජ්‍ය නායකයාටත් වඩා ඉහලින් හැසිරුනේ අපේ අයගේ තිබෙන දීන කම නිසාය. ශ්‍රී ලංකාවේ යුද්ධය පිළිබඳව අසත්‍ය වාර්තා චිත්‍රපට කිහිපයක් සැදු Channel 4 TV කණ්ඩායමට මෙරටට එම්ට ඉඩ සැලසීමට තරම් එවකට තිබු ආණ්ඩුව නිවට විය.

පසුගිය පොසොන් පොහොයදා (2022) මුලතිව්හි කුරුදුමලේ ඓතිහාසික කුරුන්දි විහාරයේ සර්වඥ ධාතු තැන්පත් කිරීමද TNA මැදිහත් වීමක් නිසා කඩාකප්පල්කාරී විය. උත්සවයට දිවයිනේ නන් දෙසින් පැමිණි බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා අන්තිම මොහොතේ ‘හිස් අතින්’ ආපසු වැඩම කළහ. මේ සිද්ධිය කිසිම විද්‍යුත් මාධ්‍යක් මඟින් ප්‍රචාරය නොකිරීමට ඔවුන් ප්‍රවේශම් වී තිබුණි. සමාජ මාධ්‍යද සිද්ධිය ආවරණය කර නොතිබුණි. දකුණේ හින්දු ආගමික උත්සවයක් මෙලෙසින් කඩාකප්පල් කරනු ලැබුවේ නම්?

යුද්ධයට ප්‍රථම, 1970 ගණන් වල,  යාපනයේ සිංහලයන් 35,000ක් වත් සිට ඇත (ස්ථිර පදිංචිය). නියම සංඛ්‍යාව මෙම ලියුම්කරු නොදනී. අද එයින් 5%ක් වත් එහි සිටීද? එසේ නොවිමට හේතුව කුමක්ද?

ප්‍රභාකරන් විසින් උතුරෙන් එලවා දමන ලද සිංහලයන්, මුස්ලිමානුවන් නැවතත් එම ප්‍රදේශවලට යාමට ඉතා අශාවෙන් සිටිත්. නමුත් ඔවුන්ව එම ප්‍රදේශවල නැවත පදිිංචි කිරිම පිළිබඳව  යුද්ධයෙන් පසු රජයන් සැලකිල්ලක් දැක්වුවේ නැත.  ප්‍රභාකරන් විසින් පන්නා දමන ලද උතුරේ සිංහල පවුල් 50ක් පමණ, යුධ ජයග්‍රහණයෙන් පසු තම යාපනයේ ඉඩම් ආපසු ලබා දෙන ලෙස ඉල්ලා යාපනය (පැරණි) දුම්රිය ස්ථානයේ දින ගණනාවක් රැඳී සිටියදී (2010), ඔවුන්ව ශ්‍රී ලංගම බස් වලට පටවා බලෙන්ම ආපසු මිහින්තලේට යවනු ලැබුවේ එවකට තිබු රජය මඟිනි. ඔවුන් නොගියේ නම් අත්අඩංගුවට ගන්නා බවට එක් සිංහල පොලිස් ASP වරයෙක් ඔවුන් ඉදිරියට පැමිණ තර්ජනය කර කියා සිටියේය. නමුත්, ඒ අතර සිටී විරෝධාර සිංහලයන් කිහිප දෙනක් තමන් කිසිම ලෙසකින් ආපසු දකුණට නොයන බවට ශපත කරමින් උතුරේම රැඳී සිටියහ. රජයේ කිසිම ආධාරයක් නොමැතිව නාවට්කුලි සිංහල ගම්මානය බිහි කර ගත්තේ ඒ උදාර සිංහලයන් විසිනි. මේ අයව එම ගමින් එළවීමට TNA/දෙමළ පක්ෂ සහ දෙමළ පළාත් සභාව නොකළ දෙයක් නැත. මේ ගමට අදත් සෑම රජයකින්ම (මධ්‍යම ඇතුළු) ලැබෙන්නේ කුඩම්මාගේ සැලකිලිය. ඇතැම් මිනිසුන් තවමත් සිටින්නේ ටකරං මඩු වලය.

මේ ටකරං මඩු ගෙවල් සහ නාවට්කුලි ගමේ වෙනත් අඩුපාඩු යහපාලන රජයේ ප්‍රබල ඇමතිවරයෙක්ට (ක්‍රීඩාවකින් රටට ජය ලබා දුන්) මේ ලියුම්කරු පෞද්ගලිකවම පෙන්වීය (2016). ඔහු සමඟ මෙම ලියුම්කරු මුළු නාවට්කුලි ගම පුරාම ඇවිද්දේය – සියළු අඩුපාඩු පෙන්වීය. අප ඉල්ලන දෙය ලිඛිතව ඉදිරිපත් කරන මෙන් එතුමා දැන්වීය. ඒ දෙය ඔහුගේ එකී උතුරු සංචාරයෙන් දින 2ක් තුල ලබා දුනිමි.  නමුත් අද වනතුරු පිළිතුරක් නැත, ගමට කරපු දෙයක් ද නැත.

එතුමා නාවට්කුලි පැමිණි කාලයේම එම රජයේ එවකට සිටී බුද්ධ ශාසන සහ අධිකරණ ඇමති නාවට්කුලි ගමට පුද්ගලික සංචාරයක් සේ පැමිණ, එහි පන්සලට රජයෙන් මුල්‍යමය අධාරයක් ලබා දී ගිය බව ද මෙහි පැවසිය යුතුය.

මෑතකදී අනුරාධපුරයේ සිට සිංහලයෙක් තම කිට්ටු ඥාතියෙක් වෙසෙන නිසා උතුරට පැමිණ නාවට්කුලී සිංහල ගම්මානයේ පදිංචි වීමට උත්සහ දැරීය.  එහි ඉඩමක් මිලදී ගෙන නිවසක් තනා ගැනීම හෝ තියෙන නිවසක් මිලදී ගැනීම නොව, සිය ඥාතියා සමඟ එම නිවසෙහිම  ජීවත්වීමයි ඒ අයගේ අරමුණ වුයේ.

ග්‍රාම සේවක මට්ටමේ සිට එම අයට පැමිණියේ කැපිළිය. කිසිම රජයේ දෙපාර්තමේන්තුවක් ඒ අයගේ නව පදිංචිය ලියාපදිංචි කිරීමට සහාය නොදුණි. උවමනාවෙන්ම දෙමළෙන් දෙමළ නොතේරන ඒ අය සමඟ කථා කළහ.

අවසානයේ සියළු බලාපොරොත්තු අත් හැර ඒ අය නැවත අනුරාධපුරය බලා ගියහ.  එසේ යාම පිණිස බලධාරීන් කටයුතු කළහ.

සිංහලයාට තමන් උපන් බිමේ උතුරේ සහ නැගෙනහිර ජීවත්වීමේ අයිතිය නැතීවීම අද මේ රටේ තිබෙන ප්‍රධානතම මානව හිමිකම් කඩ වීමයි (දුප්පත්කම, ආහාර අහේනිය, මනා සෞඛ්‍ය පහසුකම් නොමැතිවීම ආදිය ද ඉතා වැදගත්ය).  මේ පිළිබඳව සියළු සිංහල දේශපාලන පක්ෂ සහ එහි නායකයන් නිහඬය.

දැන් රැස්වෙන සර්ව පාක්ෂික සමුළුව ඒ ගැන සාකච්චා නොකරනු ඇත.

ඒ මන්ද, TNA වැනි චන්ඩි සහගත බෙදුම්වාදී පක්ෂ වලට ඔවුනගේ ඇති බිය නිසාය. අනික, සුළු ජාතික චන්ද තමනට නොලැබේය යන බිය නිසාය.

ඉන්දියාවේ බලපෑම් නිසා මේ දේවල් කල යුතු යයි කියන්නේ (13 පුර්ණව බලාත්මක කිරීම, 13+ දීම වැනි) තමනට එන අපවාදයෙන් ගැලවීමටය.

මේ හේතුන් ජනතාවට දෙසා බාන මෝඩ සිංහල දේශප්‍රේමීන්ද ඇත.

කෙටියෙන්, ඉන්දියාව පෙන්වා මේ අය හදන්නේ 13+ දීමටය.

ඉන්දියාව බල කළා කියා ජනතාවගෙන් ‘ශේප්’ වීමට පුළුවන් බව ඔවුන් දනිති.

ඉන්දියාවෙන් එවැනි දැඩි බලපෑම්/බලහත්කාරකම් අද එන්නේ නැත. ආවත්, ඒ අය සමඟ සාකච්චා කර ශ්‍රී ලංකාවට හිතකර ලෙස ප්‍රශ්ණ විසඳා ගැනීමට දක්ෂ නායකයෝ සමත් විය යුතුය.

නැවතත් – ඉන්දියාව ඇපයට තබා, ‘සර්ව පාක්ෂික සමුළුවක්’ මඟින් උතුරු නැගෙනහිර පළාත් සභාවලට උපරිමව බලය බෙදීමේ ක්‍රියාව (සම්පූර්ණ උතුරු/නැගෙනහිර ඉඩම්!, පොලිස්, ඇතුළු සියළු බලතල ) දැන් පාර්ලිමේන්තුවේ 225 ම වාගේ එකතු වී ඉටු කිරීමට යත්.  ජාතික පාසැල් අහෝසි කිරීමට යාම, අතුරුදහන් වුවන්ගේ පවුල්වලට නැවත සහණ ලබා දීම ආදිය නිසා මෙය 13+ දීමේ සුක්ෂම වැඩපිළිවෙලක් බව ප්‍රත්‍යක්ෂය.  

සිංහල අතුරුදහන් වුවන්ද බොහෝ ඇත යන්න බොහෝ දෙනෙකුට අමතකය.

මේ කරන්නේ ප්‍රභාකරන්ට යුද්ධයෙන් ජයගත නොහැකි වූ ඊළම පෑනෙන් ලබා දීම නොවේද?

JR ජයවර්දන කාලකණ්නි 13ට කැමති වුයේ ඉන්දියාව විසින් ඔහුට කරන ලද තර්ජන නිසා නොවේ. ඔහුට නායකත්ව ලක්ෂණ නොමැතිවීම වීම නිසාය.

නායකත්ව ලක්ෂණ තිබුණ නිසා R ප්‍රේමදාස ‘නෝටිස්’ දී ඉන්දියන් හමුදාවට ‘(IPKF) දින කිහිපයක් ඇතුලත මේ රටින් බැහැර වනු’ කියා කීමට පිට කොන්දක් තිබීය. ප්‍රේමදාසගේ විධානයට ඉන්දියාව අවනත විය. එයින් ප්‍රේමදාස ගැන ඉන්දියාවට තරහක් නොව ඔහු කෙරෙහි වූ ගෞරවය වැඩි විය. ඔහු මිය ගිය පසු ඔහු වෙනුවෙන් විශේෂ සභා වාරයක් ඉන්දියාව රාජ්‍ය සභාවේ පැවැත්විණ.

නරසිම්හ රාඕ අගමැති තුමා ප්‍රේමදාස මහතා ගැන කදිම ගුණ කථනයක් එදා පාර්ලි මෙන්තුවේදී පැවැත්විය.

ජාතියේ පියා – DS සේනානායක – දුර දක්නා ඥානයෙන් යුත් නායකයා ද (visionary leader) ගෞරවයෙන් සිහිපත් කල යුතුය.

නැවතත් – සාමාන්‍ය සිවිල් සිංහල නායකයන් සහ බොහෝ ගරුතර ස්වාමින්වහන්සේලා  රටේ මෙවැනි බලගතු ප්‍රශ්නයක් තිබෙන බව (සිංහලයාට උතුරු/නැගෙනහිර පදිංචි වීමට ඇති නොහැකියාව) ගැන  ප්‍රාමාණික එකඟතාවයක් නොමැති බවයි පෙනෙන්නේ.  නැත්නම්,  සිංහලයනට ඉතා අසාධාරණ වූ මෙම කරුණ ගැන ඔවුන් හඬක් නොනඟන්නේ ඇයි?

මතු සම්බන්ධයි …..

By Rohana R. Wasala

In almost all the videos I watched on the internet, Ven. Samanthabhadra refers to Buddhists he judges to lack the level of intellect that he thinks a rational thinking Buddhist should have, using  very derogatory terms such as fools, donkeys, animals, etc. He has no empathy  for people with perceived weaknesses. He also betrays an inability to listen to others even when they want to confirm his point of view. Often, he puts a question to the audience (usually, he adopts what appears to me to be an intimidating tone, and most listeners, on their part, seem hopelessly uncomprehending and confused), and if a rare soul boldly offers to answer, Ven. Samanthabhadra Thera interrupts that person, and takes over even before the answerer has had enough time to make a proper start, and completes the answer for him, which apparently sounds incomprehensible even to the person who offered to answer! 

We know some people exhibit a penchant for constant adulation and recognition for their achievements. It looks as if this monk is making a special effort to make himself acceptable to and popular among the young. I think he may be genuinely interested in making Buddhism popular among the young. He seems to be adopting unconventional methods for the purpose. Arhant Samantabhadra has even appeared in a song video of a popular young musician and singer (actually a music entrepreneur with a keen sense of marketing) with near explicit sexually suggestive scenes, where a disillusioned young man previously given to a hedonistic lifestyle comes to him seeking ultimate solace. The sage waits with a calm smiling face to admit the young rake into the ambit of his spiritual grace. Samantabhadra Thera was also seen defending another controversial video of the same singer featuring a male homosexual couple wallowing in a stream indulging themselves without a care in the world. The monk’s argument was, as I remember, that one should concentrate on the central artistic merit of a work of art, but not on those peripheral factors. Of course, the young musician is a successful businessman in the musical field in Sri Lanka, and probably more extensively abroad. He is a devout young Buddhist, who is trying to bring about some social reform through his art in a novel innovative way. So, though they represent two widely divergent domains (spiritual and mundane) one common goal unites them: Both the monk and the musician have declared their altruistic intentions in respect of the average Sinhala-Buddhist-culture-dominated  Sri Lankan society which, including the youth, they think, tends to be backward, change-resistant, superstitious, hypocritical and immoral, and hence is in need of immediate reformation. Though their goal is the same, that of curing a sick society, it may be that either is trying to promote himself through the other among their supposedly captive young fans. Both seem to have reached the acme of unconventionality while promoting themselves in their respective fields. 

The saying that necessity makes strange bedfellows is usually more applicable to politics and business than to the spiritual domain. Who is more likely to be at the receiving end of this (seemingly) unholy alliance between a monk and a musician is clear. Ven. Samanthabhadra is probably being used as a stalking horse to approach the fashionably lumpen, immature sections of Sri Lanka’s youth who come from a relatively affluent economic background. The targeted individuals are, however, not representative of the majority of young Sri Lankans, who are, no doubt, educated, cultured and uncommonly creative.  The duo are promoting each other. Of them, the monk jokingly admits that he is marketing his ideology through this sort of thing. At the same time, a strong suspicion lurks in our minds regarding role of the Arhant: How can we be sure that Ven. Samanthabhadra is not being used as an unwitting battering ram against Sri Lanka by vested interests in other more important contexts, with extremely serious negative  implications for the majority Sinhala Buddhist community? 

A recently published You Tube video (September 25, 2017) shows  Samanthabhadra Himi’s violent verbal reaction to the Ven. Mahanayakes’ alleged reluctance to officially allow the maverick monk to conduct a religious program at the Sri Dalada Maligawa in Kandy around that date. According to the lay organizer of the event, self introduced as a former SM of the Kandy Railway station, who appears in that video, even the GA (Provincial Secretary) and the Municipal Commissioner of Kandy,  when approached by him about Samanthabhadra Himi’s intended schedule at the Maligawa, showed the same disinclination to have anything to do with Samanthabhadra Himi. The unwillingness of the two Ven. Mahanayakes who are joint custodians of the foremost Buddhist shrine in the island and in the whole Buddhist world, and the answering hesitation of the government officials mentioned (because they are subordinate to the Ven. Mahanayakes in the context) are not surprising, given the particular monk’s frequent controversial utterances about  the much venerated sacred relics, and his contemptuous comments on the alleged gullibility and low intellectual capacity of ordinary lay Buddhists, and his searing critical remarks about fellow members of the Order including the Nayake monks for their alleged indolence and lack of virtue. Most of all, there was the case of this monk calling the Tooth Relic a wild boar tooth. 

When they were informed of Samanthabhadra Himi’s planned program at the Maligawa so soon after his outrageous speech, the religious and lay guardians of the shrine and the relevant government authorities must have naturally entertained genuine misgivings about his real intentions, which could have led to undesirable consequences. The heavy precautionary police presence with barricades at the Maligawa (as seen in the video) suggests that the authorities  didn’t want to take chances. Obviously, they were not going to allow any untoward incident to take place there between supporters and opponents of the self-proclaimed Arahant. 

This is a most unfortunate situation to arise at a time when the majority Sinhalese Buddhists are urging the Maha Sangha to unite and speak with one voice providing them with much needed guidance and protection against internal and external, implicit and explicit, political and religious aggression. The realization of Nibbana or attainment of Arahanthood or lesser spiritual status cannot be further from their minds than now for the besieged community. Samanthabhadra Himi’s escapade might be read as an unfortunate distraction.

The Maha Sangha are an absolutely democratic religious community whose members are completely independent of each other as individual bhikkhus, except where teacher pupil relationships are concerned. This mainly facilitates the apparent proliferation of mavericks among them, pursuing their own agendas, not a healthy state of affairs for Sangha unity. But not all these maverick monks are bad.  A number of them are fulfilling their social obligations while not forgetting their higher spiritual goal. They are acting as individual monks because they have no choice but to get involved in tackling political problems that affect the Buddhasasana, mainly due the perceived failure of the Mahanayakes to provide the necessary leadership. Meanwhile, a number of other maverick monks are an embarrassment and a problem to the Buddhist laity as well as to the whole Sangha community as they are engaged in party politics, business, and even  in occult practices. Samanthabhadra Himi quite rightly criticizes the latter. However, the Mahanayake Theras do not belong to that category.  It is in fact the Ven. Mahanayake Theras leading a united Maha Sangha who must ultimately bring these errant monks to heel. One maverick monk, however well intentioned he may be, is not equal to that task. If such a monk tries to launch one-man reform movement, he will only create dissension among the Sangha, which is considered a grave papakamma or unwholesome act or ‘sin’ with equally grave consequences for the perpetrator.

In this video of September 25, 2017, an enraged Siri Samanthabhadra Himi works himself up to a frenzy and launches into a passionate denunciation of the Mahanayake Theras, even casting aspersions on their moral  character. He implicitly likens them to old dogs, monkeys, and jackals; he charges them with avarice and dissoluteness. If we understand this (the truth about these leading monks as he alleges)”, he states, then they have not understood the Dhamma. What have they done? They have only been minding the estate, and undressing the women around”. The Mahanayake Thera of Asgiriya was a special target. Doesn’t that Mahanayake of Asgiriya”, he rhetorically asks, chant pirith to bless a Muslim or a Tamil? Then, why is he ‘allergic’ only to me?”.  The implication of this charge is clear: Samanthabhadra Himi thinks that it is improper or worse for a Buddhist monk to chant pirith and invoke blessings on a Muslim or a Tamil. Any ordinary Buddhist will say that it is not wrong for a Buddhist monk to do that; Buddhist compassion embraces all. Samanthabhadra Himi uses the contextually derogatory words thambiya” and demala” to refer respectively to a Muslim and a Tamil. He is thus betraying his racist prejudice against those persons, something we do not expect of even an ordinary monk, let alone Arhants. He also praises himself as a ‘Southerner’ (Southerners according to him are good at ‘grinding chillies’ which I think he is using to mean criticizing or attacking opponents). So, he seems to be prejudiced against some sections of his own ethnic community.

In referring to the Ven.  Mahanayake Thera, he uses a very pejorative form of the Sinhala equivalent of the English pronoun ‘he’, which is oo”, usually reserved in the Sinhala language for an animal or a person considered low. Samanthabhadra Himi casually recalls the earlier Mahanayake Thera (presumably of the same Asgiriya Vihara) as having advised the monks who want to eat meat to do so in secret. Then, Samanthabhadra Himi claims, he retorted, ”Why? Are we cats?” (He says cats are known for stealing meat.) Apparently, he implies that it is OK for Buddhist monks to eat animal flesh, and if they want to eat meat, they should do so openly. (His opinion about the acceptability of meat eating is likely to be challenged by at least some ordinary Buddhists as ultimately incompatible with the first precept of the Five Precepts (panca sila): abstaining from killing. Incidentally, in a different and earlier video I watched, Samanthabhadra Himi argues that Sinhalese Buddhists have become ‘moda’ (intellectually deficient) as a result of avoiding ‘mas maalu’ (meat and fish)! Luckily for him, none of his listeners asked him to explain why the Veddahs, who are of the same antiquity as the Sinhalese failed to this day to exhibit any  intellectual prowess superior to that of the latter in some acceptable way, despite the fact they (the Veddahs) have mostly stuck to their stone age or hunter gatherer mode of living and have not still abandoned their dependence on meat eating. 

Returning to the alleged general ignorance and hypocrisy of those whom he condemns as errant monks, he quotes from ‘Maggadhusaka sutta’. It is about monk imposters, in which category he includes the leading monks  whom he attacks, apparently incensed by what he seems to take as an affront they committed towards him by refusing to extend special recognition to him. It is when the lay organizer tells him that the Anunayake Thera of Asgiriya Vihara allegedly threatened him, that Samanthabhadra Himi gets worked up to insult the Anunayake Thera in the most abusive terms as already mentioned. In the same context he says that  if a yellow robed person threatens (another) thus, he is an empty headed ‘gobbaya’ (idiot) without any sense of dharma vinaya (discipline taught in the dhamma), thereby unwittingly condemning himself! 

Towards the end of the video , he talks about the desirability, nay, the imperativeness of keeping religion and state as separate institutions (i.e., the principle of secularism as it is usually called), something that assumes a unique complexity and significance for Sri Lanka as a whole in relation to the current vital political crises engulfing it. Evidently, he is not equipped with enough political knowledge or practical experience in the field to advise anyone on the subject of secularism, though he is entitled to do so on the ethical aspect of statecraft. Even then,  broaching the sensitive subject of secularism in the course of his criticism of what passes for Buddhism and the various lapses he finds in popular Buddhist religious practice both among the monks and the lay Buddhists can invite adverse reactions from the people. This is because there is a strong perception among them that the Sinhalese Buddhist cultural heritage, the Sinhalese race, and their historic homeland as a unitary state are under threat today as never before.  They greatly fear that both the unitary status of the Sri Lankan state and the prominence hitherto given to Buddhism are going to be completely abolished or seriously modified. Verbal attacks on the leaderless Sinhalese Buddhists and Buddhist monks have become the order of the day. Samanthabhadra Himi is effectively making a vital contribution to the threatened transformation or disintegration of Sri Lanka through his scorching criticism of traditional Buddhist practices, ordinary Buddhist laity and the Sangha Order, especially the Ven.  Mahanayakes.

There is nothing new in his criticisms. As shown before, Colonel Olcott, who embraced Buddhism through conviction, did not accept the authenticity of the Tooth Relic, but understood and respected its symbolic value for Buddhists. Anagarika Dharmapala’s withering attacks on indolent monks are still remembered. He also talked about the compatibility of Buddhism with modern science. Even before the Anagarika’s time, Western scholars such as Rhys Davids and Edwin Arnold had been attracted to Buddhism by its scientific attitude expressed in its advocacy of free thought (e.g., the Kalama Sutta) and its quality of Ehi passiko” ‘Come and see” (Don’t accept the Dhamma on faith. Come and realize/experience its truth for yourself). Unlike Samanthabhadra Himi, Anagarika Dharmapala reestablished the Buddhasasana, reinforced the local Buddhist culture, and laid the foundation for the freedom agitation that eventually led to the departure of the colonial British..

තිස්ස ගුණතිලක 

ආත්මීය නොවන, අපට කිසිදා විදිය නොහැකි, භාහිර ලෝකයේ (රූප) ප්‍රතිබිම්භය පංචේන්ද්‍රියන් හරහා ප්‍රසාද වන වේගය සංඥා අභිසංකරනයක් ඇතිකරයි. භාහිරය දෙයක්/යමක් බවට පරිවර්තනය කරන මායාව සිතෙහි ඇතිකරන්නේ මේ සංඥා අභිසංකරනයයි.

සිතුවිල්ල තුල මායාවක් සේ දෙයක්/යමක් ඇතිවීම (සක්කාය දිට්ඨිය) ගින්නකි, ඉමහත් ආතතියකි. සංඥාව පෙර මතකය විතක්ක විචාර කරගෙන සංකාරය නැතහොත් අරූපාවචර (නාම) ලෝකය සකස්කරයි. නිවන්මග අහුරන්නේ මෙසේ ඇතිවන නාම/අරූප ලෝකයයි. ක්‍රමයෙන් විතක්ක විචාර සංසිදීම යනු අරූපාවචර නාම ලෝකය ක්‍රමයෙන් සංසිදීමයි – සුකුම වීමයි. එවිට සිතේ ගින්නක්, ආතතියක් ඇති නොවේ. ගින්න නිවෙන තැන ඇත්තේ ප්‍රීතියකි. ආතතිය නැති තැන ඇත්තේ සැහැල්ලුවකි, එනම් සුඛයකි. ප්‍රීතියයි සුඛයයි ඇති තැන ඒකාග්‍රතාවයක් නැතහොත් සමාධියක් ඇතිවීමට පහසුය.

සමාධිය යනු පියවරෙන් පියවර නාම රූප වෙන්වෙන්ව දැකීමෙන් (නාම රූප පරිච්ඡේදය) දෙයක්/යමක් (භව) නැතිබව අවබෝධවීමයි. දෙයක් නැතිබව දැකීම යනු යථාර්තයේ (භාහිරයේ/ස්වභාව ධර්මයේ) ආත්මීය බවක් නැති ස්වභාවය ප්‍රත්‍යක්‍ෂ විමයි. නිවනයි. 

ආත්මීය බවක් නැති තැන ‘කෙනෙක්/මමෙක්ද නැත. එවිට මරණ බියක් ඇතිවන්නෙක්ද නැත. මරණය අතික්‍රමනය කරන්නේය යනු මෙම සංසිද්ධියයි. 

තතාගතයන් වහන්සේ ‘සබ්බේ සංකාරා අනිච්චාති’ යනුවෙන් දේශනාකලේ මෙම ධර්මතාවයයි. එනම් ස්වභාවධර්මයට අයත් සියළුම දේ (හිරු සදු යට පවතින සියළුම රූප) ‘සංකාරා’ වන අතර, සියළුම (සබ්බේ) සංකාරා වලට පොදු සාධකය වන්නේ ඒවායේ දෙයක්/යමක් නොවන, ආත්මීය නොවන ස්වභාවයවන ‘අනිච්ච ස්වභාවය‘  (අනිච්චාති) ලෙස හදුනාගත හොත් සද්ධර්ම අවබෝධය පහසුවනවා නිසැකය.

ස්ඛන්ධය (රූප, වේදනා, සංඥා. සංකාර, විඤ්ඤාණ) තුල ඇති ‘සංකාර’ ය ඉහත සදහන් ‘සංකාරා’ වලින් වෙනස් බවත් ‘සංකාර’ චෛයිතසිකය/සිත තුලත් ‘සංකාරා’ භාහිර ලෝකයේ ඇති ස්වභාවධර්මය තුලත් පවතින්නක් බව දැනගැනීම ඉතාමත් ප්‍රයෝජනවත් වෙයි.

මෙය සද්ධර්මය පිළිබද ලිපි පෙලේ අවසන් ලිපියයි.

ඹබට සුභ පැතුම් 

තිස්ස ගුණතිලක 

Malinda Seneviratne

The early versions of Udayasiri Wickramaratne’s celebrated theatrical piece ‘Suddek Oba Amathai (A white man addresses you) contained a short soliloquy, ‘Baya Vunu Minisek Oba Amathai (A scared man addresses you).’ The man was essentially scared of two things: a) that he would speak the truth even when he wanted to deceive, and b) that he would do the right thing by mistake.

This delightful piece came to mind when reading an exchange between Lord Naseby and Lord Tariq Ahmad in the House of Lords a few weeks ago. Naseby wanted the UK government to do two things: a) release to any commission the un-redacted dispatches from the UK’s respected and experienced military attaché, Colonel Gash, who was on the battlefield every day from 1 January to 18 May 2009, proving beyond doubt in his dispatches that there was no genocide, and b) persuade the United Nations to remove the 20-year restriction on the source of the evidence in the Darusman report of 2011.

We know that the Darusman report was a sham, that it was illegally constituted and contained hilarious errors. We know two that those who wanted a particular narrative to stand did a lot of mutual back-scratching and cross quoting to give credence to that laughable document where the claims were based on anonymous testimony, mostly likely from highly dubious sources.

Come 2031, though, the truth will be out. We will know who said what. We will be able to peruse the political track records of those who offered testimony. Reliability will be assessed. My hunch is that the story wouldn’t be too pretty and that it would embarrass the former UN Secretary General, Ban Ki-moon, the panelists Marzuki Darusman, Steven R. Ratner  and Yasmin Sooka, and all those who have since treated their report as though they had faithfully transcribed the observations of some omniscient entity.

Truth is important. Reconciliation is important. These two words are tossed around freely, sometimes (from the Sri Lankan side) grudgingly and from the side of Sri Lanka’s detractors (USA and her minions including the UK and EU) in threatening tones.

But when do they want the truth? If people want to swear by the Darusman Report then they are honour-bound to open it to scrutiny. If they don’t want sources disclosed then we need to ask, ‘what are you scared of?’ The truth? Perhaps!

It’s the same with the Gash dispatches. Either he was being truthful or he was lying. If he was, for whatever strange reason, dispatching falsehoods, then the relevant authorities should call him out. If he was not, then is it that the UK is terrified that his contentions would contradict those of the Darusman Panel?

Ahmad, the Minister of State for the Middle East, North Africa, South Asia and the United Nations at the Foreign, Commonwealth & Development Office, responded to Naseby. The response is cagey and thumb-twiddling.

‘I cannot agree with all aspects of my noble friend’s questions because it is very clear that the whole point of standing up a truth and reconciliation commission in 2015 was that there was a real recognition, even by the Sri Lankan Government of that time, of the importance of bringing communities together to ensure that atrocities could be fully investigated and, more importantly, perpetrators could be held to account. That is why we have pursued the issue at the UN Human Rights Council, which is the right approach. Of course, in time, there is a need for domestic mechanisms, but the sad truth is that, since 2015, despite successive changes of Government, we have seen little progress with the truth and justice commission in Sri Lanka.’

He’s stated the obvious. No one disputes the importance of truth and reconciliation. Perpetrators of any and all wrongdoing from Day One (that’s way back in 1975) should be held accountable. That would include, probably, security forces of the Sri Lankan Government, the Indian Peace Keeping Force, the LTTE and other Tamil militant groups such as the EPRLF, PLOTE, EROS, EPDP and TELO. The aiders and abetters of terrorism, i.e. those who provided funds, smuggled weapons and disseminated falsehoods, and those who tried to bail out the LTTE’s military leadership including Velupillai Prabhakaran at the last minute (that would be the USA) will also received a shout in all probability. Ahmed doesn’t get into these uncomfortable and possibly disconcerting details and one cannot fault him; after all the ‘long’ and ‘comprehensive’ of the matter is a touch-me-not of those targeting Sri Lanka.  

But Ahmed is clearly a not-so-artful dodger. Not a word about the Gash dispatches or the sources Darusman and his team depended on. That’s what Naseby raised. What’s he scared about? Is he terrified, on behalf of the UK Government, that the truth would prove some people have blatantly lied?  
 
Nevertheless, he’s correct about the importance of bringing communities together. That’s ‘reconciliation’ at some level. Well, at some level people have come together. Elections have been regularly held. There’s commerce among communities. There are no open or veiled hostilities any more. The demand for a separate state has been unceremoniously abandoned. Heck, the diehard Eelamists and their liberal backers in Colombo have not uttered a word about provincial elections not being held. Provincial Councils, Ahmed needs to know, were supposed to ‘resolve’ and ‘reconcile.’ The 13th Amendment which gave us these political entities, was seen as a useful stop on the way to Eelam. It was forced down Sri Lanka’s throat by Rajiv Gandhi who saw the move ‘as the beginning of the Bhutanization of Sri Lanka.’  

So when people talk of ‘resolution’ if they are adamant that it cannot stop short of wild aspirations that have nothing to do with true grievances and completely disregard historical, demographic and geographic realities, they just cannot be serious. We don’t know what Ahmed was thinking. All we know is that he is, as mentioned, an artful dodger, that he seems to be scared of the truth. So when he or anyone else indulges in reconciliation-speak while insisting that the truth be concealed, we cannot but conclude that they are joking. Political clowns can entertain, but they do not have the right to chair or wax eloquent on any process associated with obtaining truth and reconciliation.

Well, we’ve been lectured for more than a decade by people who are scared of the truth. That notwithstanding, Sri Lanka certainly cannot afford, politically or economically, to shy away from the truth. Sri Lanka cannot and certainly shouldn’t submit to kangaroo courts of any kind such as have been proposed by the likes of Ahmed. Sri Lanka has to set up a mechanism peopled with men and women of impeccable integrity (unlike the members of Ban Ki-moon’s clown-jury), mandated to obtain as comprehensive a narrative as possible of all atrocities from 1975 to 2009.  

In all likelihood, a lot of bad mouths will get shut come 2031. In all likelihood, the likes of Ahmed will fight tooth and nail to keep the Gash dispatches hidden. There is more than one way to obtain the truth. That’s a ‘for Sri Lanka, with Sri Lanka and by Sri Lanka’ matter, simply because the key governments of foreign countries don’t seem to be interested in the truth. [P.S. They never were and not just about Sri Lanka: remember the narrative about weapons of mass destruction?]

[Malinda Seneviratne is a freelance columnist who can be reached at malindadocs@gmail.com]

Courtesy Adaderana

President Ranil Wickremesinghe highlighted Sri Lanka’s potential to better itself within the international sphere by adopting a non-aligned foreign policy.

Speaking at the 97th Passing out Parade of the cadet officers of the Diyatalawa Military Academy, Wickremesinghe stated that Sri Lanka’s position within the international forum can be elevated to a higher level by adopting a non-aligned foreign policy.

He proposed that a non-aligned policy be adopted, as opposed to supporting or being dependent on any powerful country or group of countries.

As a country, we are not aligned or in any agreement with the world powers as we are an island nation. We should be friendly with all countries”, the President said in this regard.

A total of 351 cadet officers, including four foreign cadets, who completed their training at the Diyatalawa Military Academy were commissioned at the passing out ceremony.

Courtesy Adaderana

Chinese officials have agreed to participate in a global sovereign debt roundtable” that would include a wide variety of stakeholders, including private sector creditors, International Monetary Fund chief Kristalina Georgieva said on Thursday.

Georgieva told an event hosted by the IMF that she was feeling a bit more optimistic” about the prospects for dealing with major debt issues facing low- and middle-income countries after high-level meetings with Chinese authorities last week.

The IMF chief last week she had a fruitful exchange” with her Chinese counterparts on the need to accelerate debt relief for countries like Zambia and Sri Lanka, adding that she saw space for a platform for more systematic engagement on debt issues, where China can play an active role.”

On Thursday, Georgieva said she had a very constructive engagement” with Chinese leaders on the debt issue during her meetings after repeated calls for reforms to accelerate debt treatments under the Group of 20 common framework and expand it to include middle-income countries.

U.S. Treasury Secretary Janet Yellen and other Western officials have expressed mounting frustration about what they see as foot-dragging by China, now the world’s largest sovereign creditor, in providing relief under the G20 framework.

China has argued that private creditors and multilateral development banks should be required to accept debt haircuts” to make the process fair.

by Garvin Karunaratne

The SMOG kept us indoors for a few days and the never ending POWER CUTS have caused problems for the people as well as industrialists. Many a garment factory is closed. There has to be an end to this.

As an administrator in the SLAS my work included building massive stores- the largest one can find, small bridges and irrigation anicuts, small tanks and thus though not being an engineer I hold experience in making concrete structures. My knowledge though not on transcripts caused some qualified engineering staff to kiss goodbye to their jobs. Thus my words do carry some weight.

My administrative work in the hilly areas in Sri Lanka made me look at small hydro plants that turned the wheels of massive tea factories. I can vouch for the fact that small hydro plants can be made within months. There are many many sites I have found on my never ending irrigation inspections in the hilly sections of Kegalla, Kandy and Nuwara Eliya.

My own uncle’s factory was once working on electricity from a small stream flowing to the Mahaweli from Atabage and I have been though every inch of how water became electricity for the factory and bungalow. . Anyhow the electricity board people convinced him to abandon it and get electricity from them. He was gullible and against my advice embraced electricity from the national grid and a decade later when I met him was complaining that the electricity board jacked up their rates and he regretted that he had abandoned his water mill. Now my uncle is no more and a German investor has leased out that section of land and is building the watermill and eventually he will sell electricity and his profits earned in rupees will get out of Sri Lanka in hard earned dollars. .

The West sold us the neoliberal economics and sold us the idea of investors bringing their dollars and investing here. One definite case is this German investor. Investors do come to take away our resources and it is sad that we do not yet realize this fact. We are that gullible!

I am told that the environmental body in Sri Lanka has given a ruling that small hydro plants harm the environment. I can make a firm statement that that environmental body needs to have its head examined. Small hydro plants use the water that flow in streams and the water flows back to the streams. Perhaps the environmentalists have listened to some foreign advice- I have in later life been an International Advisor and am familiar with how advisors have screwed the economies of our countries by giving the wrong advice.

Let me enter into a different allied subject. Touring California in my son’s racing car an Z 300 Nissan, two decades ago,. I could not believe my eyes what I saw climbing the Altamont Pass. On a few hills there were a mass of wind turbines- there were 5041 turbines Those were the days when wind turbines produced around 1 to 2 MW. Now there are wind turbines turning out 4 to 5MW. I stopped my car and was gazing at the wind turbines for over ten minutes thinking how Sri Lanka can produce all its requirements of electricity because we have many hilly areas. The hills in the Altamont Pass are far smaller than the hills at Kadugannawa. Take the mountains at Ramboda, Madugoda, Hakgala, Ella, Ooduwara- places personally known to me, and if only we harness the energy we can easily produce all our requirements of electricity. I have made studies of this subject and my book: Wind Power for Sri Lanka’s Energy Requirements proves that we can easily harness the wind to provide all our electricity.

However we are made to believe that wind turbines should only be built on the coast. The coast has only a coastal breeze and I have lived by the coast at Matara and Hambantota and have also lived in the hilly Kandy and Nuwara Eliya Districts and can make a firm statement that we have real wind power in the hills than on the coast. However Sri Lanka has been building wind turbines only by the sea at Hambantota, Mannar and Kalpitiya. I have been to these places and can state firmly that these places have only the coastal breeze. One must note that the USA the leader in wind turbines has never built any wind turbines on its coast. Instead the turbines are sited at the Altamont Pass, San Gorgonia Pass and Techapi Pass, all in the mountains.

Someone is trying to prove that wind turbines do not work. Perhaps it is the Oil Lobby at work.

One has to only read a book by John Perkins, Confessions of an Economic Hitman to know how major organizations of the USA have sent in specialists to give the wrong advice. John Perkins was even told to fabricate statistics and to write projects where the loan funds would somehow end back in the hands of the donors, while the loan burdens the country – increases its foreign debt. John Perkins could not live with what he had done and came out with his book- Confessions. It was a real confession.

I can make a firm statement that we can easily live without power cuts and also save foreign exchange incurred to import oil-if only the Land Development Department that made all the colonization schemes in the Forties and Fifties is again set up to fix a few hundred wind turbines. We have to import only the turbine unit and the rest the wings, towers can all be built locally. On my visits to Spain I have seen many garages making these columns and wings and large lorries transporting them. Spain has done wonders in constructing wind turbines- some are even perched on angle iron pylons which I myself can easily build up. Spain today even sells electricity to France, all achieved in a few years through thousands of wind turbines.

If our leaders are interested we can set up a few hundred turbines not on the coast where there is no wind power but in our hills, which abound in wind power and we can kiss good bye to power cuts within one year. The cost of importing the turbine mechanism can be recouped within three months’ of what we spend to import oil.

This only requires a Land Development Department equipped with a massive labour force of a thousand welders and masons and the Graham Dissanayakes and Bada Pereras- the Land Development Officers of the late Fifties at Padaviya, who are sadly not with us today.

Once His Excellency Milinda Moragoda, our Ambassador in India, in his Manifesto: Moragoda for Mayor of Colombo” in 2011 stated that if he wins he will seek to implement the Youth Self Employment Programme of Bangladesh which incidentally was an amazingly successful scheme introduced to that country by a distinguished son of Sri Lanka, Dr Garvin Karunaratne, when he served Bangladesh as an international consultant.”(The Nation:11/9/2011)  That Programme has by now guided over three million to become entrepreneurs. 

I can make a firm statement that building a few hundred turbines within one year is a task far easier than my establishing the Self Employment Programme in  Bangladesh.

Garvin Karunaratne, former SLAS- GA Matara, 16/12/2022

By Rohana R. Wasala

Incidentally, disparagement or what appears to be attempted desacralization of the Tooth Relic by various individuals is not new. The famous Colonel Olcott (1832-1907), who greatly contributed to the revival of Buddhism in Sri Lanka and who initiated a school system for the education of the children of Sinhalese Buddhists (something denied them under the British), showed little respect for the Tooth Relic. When Anagarika Dharmapala, Olcott’s junior colleague in his Buddhist work, quarreled with him over this, Olcott abandoned his longstanding friendship with him. A well-known Buddhist teacher of the time associated with the activities of Buddhist Theosophical Society, and later made head of a school founded by Olcott, who probably shared the latter’s skepticism regarding the authenticity of the Tooth Relic, caused great displeasure and consternation among the Buddhist public when he used the same comparison that Ven. Samanthabhadra Thera used a few weeks ago to describe the Tooth Relic. Colonel Olcott’s knowledge of Buddhism and his practice had so impressed Anagarika Dharmapala that he had originally claimed that the former was an Arahant!  In spite of his reluctance to accept the genuineness of the Tooth Relic , Olcott had a clear understanding of its inestimable importance for the Sinhalese as a historical and cultural symbol, which has not changed to this day. 

The Dalada Maligawa or the Temple of the Tooth Relic is regarded as the palladium of the Buddhist world. There was also the time-honoured royal tradition that the Sinhalese monarch had to have the custodianship of the Tooth Relic to gain legitimacy as sovereign over the country, of which the British were so powerfully convinced during the famous 1818 Rebellion. Authentic or not, the Tooth Relic has not lost its symbolic value for the Sinhalese Buddhists. (There is an interesting account of the opposing views of the genuineness of the Tooth Relic during that period on pp. 192-5 of senior scholar politician Dr Sarath Amunugama’s book titled THE LION’S ROAR Anagarika Dharmapala & the Making of Modern Buddhism” {Vijitha Yapa, 2016} to which I owe most of the information in this paragraph; but the bit about the sacred relic being  dishonoured by a Buddhist teacher of the Anagarika’s day is not from that source.)

Ordinary Buddhists  know about the symbolism involved in Buddhist ritual worship. Objects of veneration such as sacred relics, the Bodhi tree, dagabas enshrining relics or things believed to have been used by the Buddha, statues of the Buddha hewn out of rock or sculpted using other materials symbolize the Buddha. Buddhists express devotion to the Buddha who resides in their hearts. In fact, their veneration extends to the Dhamma and Sangha as well, all three together known as the Triple Gem. Buddhist worship does not include praying to the Triple Gem or to any deity. Whereas devotees of theistic religions pray to the god they believe in, particularly in times of distress, Buddhists turn to the Triple Gem. ‘May the Triple Gem Protect You’ corresponds to similar formulas in theistic religions. But Buddhists only pay homage to the Buddha, Dhamma and Sangha, reflecting on their virtues and express their devotion to them. This is in order to morally strengthen themselves through the ‘power’ of the Triple Gem. Actually, the power that protects them is within themselves, which Buddhism teaches them to tap (by following the Dhamma, without succumbing to superstitious beliefs). So, when Buddhists worship at the Temple of the Tooth Relic, or at a dagaba enshrining the Frontal Bone Relic, or other sacred relics, they are not indulging in superstition; they are not committing an akusala kamma (an unwholesome volitional activity) that will lead to birth in a distressful plane of existence, as Ven. Samanthabhadra Thera erroneously warns.

Buddhists know   that the essence of Buddhism is expressed as the Four Noble Truths. Mere worship of something considered sacred is not central to Buddhism. However, this knowledge is not necessarily apparent when Buddhists engage in normal devotional observances. Of course, in ritual worship the (really extraneous) liturgical aspect is given prominence. But, with regard to offerings or puja, Buddhists are regularly reminded that offerings in Buddhism are of two types: amisha puja and pratipatti puja. (This we were taught when we were small kids.) The first means showing respect to the Buddha by offering flowers, food, lighting lamps or burning incense before a Buddha statue, a sacred relic, or some object believed to have been sanctified by physical association with him. The better way to show respect/pay homage to the Buddha, however, is the second, which involves cultivating sila (virtue or morality), Samadhi (concentration achieved through mental discipline) and panna (wisdom). The Buddha’s teaching went ‘against the current’ (patisotagami) in that it deviated from the normal religious traditions of the day, which, he explained, were designed to feed  the egoistic desires of human beings (e.g., imagining a supreme power that is supposed to protect one like a father does his children, perhaps, and believing in an eternal soul, that ensures one’s preservation for eternity). It appears that the Buddha devoted all his life to the task of curing people of the affliction called religion. 

This idea of religion as an affliction I owe to Richard Dawkins (b. 1941), University of Oxford  professor, who is a noble human being I greatly admire. He is famed as the world’s foremost evolutionary biologist; his speciality is the study of evolution from a gene-centred perspective, in which he has introduced to the world of science, among other contributions, the concept of the meme, which he elaborates in Chapter 11 of his THE SELFISH GENE (Oxford University Press, 1^st pub. 1976). The meme idea is implicit in his statement, Cultural transmission is analogous to genetic transmission……it can give rise to a form of evolution,” something relevant to our topic. He is a prolific writer, a promoter of scientific knowledge and science based ethics among common people, and a passionate critic of religion.  In the Author’s introduction (which he wrote soon after a ‘breathtaking’ visit to Arizona’s Grand Canyon, sacred to native American tribes) to the anthology of his writings entitled SCIENCE IN THE SOUL: Selected writings of a passionate rationalist” (Transworld Publishers, UK, 2017), which is dedicated to the memory of Christopher Hitchens (1949-2011), another distinguished author and critic of religion, Dawkins writes: The Grand Canyon confers stature on a religion, outclassing the petty smallness of Abrahamics, the three squabbling cults which, through historical accident, still afflict the world.” (This brings to mind Dr Sam Harris’s idea of spirituality without religion”. See part I of this article.)

I imagine that Ven. Samanthabhadra would endorse the idea of faith-based religion as a disease.  Though he has not, I think, described it that way, a principal defect that he has identified and seems to work to remedy is that most ordinary Buddhists have turned Buddhism into your average religion. According to the Buddha’s teaching, emancipation from the unsatisfactoriness of samsaric existence cannot be secured by  praying to or propitiating some external divine agent or agency; those who profess Buddhism turn inside instead, and engage in mental culture or meditation.  The Fourth Noble Truth is that of the Path. There are eight steps which are collectively known as the Noble Eightfold Path. These eight steps are divided into the aforementioned three categories, i.e., sila, samadhi, panna.(See part II of this article.)

If there is anything wrong with his interpretation of the Dhamma, monks and lay Buddhists who are well versed in it (I am not in this category; it would be ridiculous even to suggest such a thing), ought to point it out to him in a suitable way, for he always invites questioning or debate. He challenges those who disagree with him to come and argue. Most probably, they will find that what he is saying is true. (Yet, the way he reacts to any sort of disagreement with his views is utterly questionable). However, considering the fact  that the Buddhasasana (meaning the Buddhist religious establishment comprising the bhikkhus, laity, Buddhist places of worship, temporalities, educational institutes, rituals such as peraheras, and everything else connected with Buddhism professed by 70% of the Lankan populationI is under threat, this is a time when all Buddhists must remain united and strong, and powerful enough to fend off attacks in the ideological field as well as in the socio-political interface where we have to peacefully interact with persons of other faiths. The way Ven. Samanthabhadra Thera behaves himself is not supportive of the aforementioned crucial aims of Buddhism (social harmony and individual happiness), and belies his Arahanthood claim.

His preaching seems to still have its popular appeal, but his actions generally do not seem to match his words (i.e., there is a mismatch between his talk and his walk: simply, he talks the talk, but doesn’t walk the walk). Some reasons for saying this: While claiming to have attained Arahanthood, Ven. Samanthabhadra Thera sometimes implicitly refers to himself in the third person, as when he talks about those noble ones who have become Arahants, anagamis or non-returners”, etc. There is no re-becoming for him, he claims. When asked about the suitability of making such claims, he answered that the Buddha himself did that! Doesn’t this amount to comparing himself to the Supreme Buddha?  When he is shown quietly descending the stairs of his palatial residence like a designedly holy man, one feels that he cares too much about his public image. Once he was heard praising his own imposing looks. He gave the impression that he imagined that he was one like a medieval ‘prophet’ (he didn’t explicitly use this word, though) expressly ‘sent to this world’ for the benefit of ordinary worldlings. The question arises ‘Who sent him to the world?’ God? Brahma? Such a belief is alien to Buddhism. He describes himself as a ‘Dharmaraja’. Aren’t these utterances contrary to his claims of renunciation, asceticism, etc.? Does he sit in a throne because he is Dharmaraja (King of the Dhamma)? (Again, the name ‘Dharmaraja’ is traditionally applied to the Buddha.)

The video recently posted by his Siri Sadaham Ashramaya in which he is shown insulting the sacred relics, he is in a robe that is stitched in a way that is entirely new. A Buddhist monk’s robe is not pleated, but his is pleated as seen in the video mentioned. I imagine that if someone drew attention to this he would at once say something like Don’t look  at my robe; see whether my words are true”! Of course, he would be right. But can he deviate from the hallowed traditions that give legitimacy to his identity as a Buddhist monk in the first place? In the same video one can see that he seats himself in a throne-like chair as he has been normally doing  presumably from the time of his alleged ascension to Arahanthood. He describes himself as a Dharmaraja. What is the point of this showing off? It is not only a showing off, but a way of distancing himself from others he considers to be lower than himself. How can an Arahant be so preoccupied with self? An Arahant is supposed to have overcome that illusory notion (something that Richard Dawkins scientifically explains in the first of the two of his books mentioned here).

 Is the genuinely learned Ven.  Samanthabhadra Thera unaware of the fact that there are religious fraudsters in the country today who claim that they have become Buddhas? They have substantial numbers of followers among innocent,  ignorant, gullible  ordinary Buddhists in rural areas. Often anti-Buddhist subversives are behind them. I heard one of them named Siriwardana explaining (in a video) that a monk’s yellow robe is called ‘sivura’ because it has siv ura, four ‘ura’, so siv+ura  = sivura! I can’t remember exactly how he explained ‘ura’. Probably, he said it meant a ‘corner’. But the word ‘uraya’ in Sinhala means a cloth cover as in ‘kotta uraya’ (pillowcase). Be that as it may, it is common knowledge that the Sinhala word sivura derives from the Pali word ‘civara’ (robe). There is another fake monk, who is also regarded as an Arhant by his misguided followers (apparently a retired engineer turned Buddhist monk after retirement in old age when his faculties cannot usually be expected to function well) propagating the ridiculous myth that Gautama Buddha was born in Sri Lanka and he is preaching a heretical version of Buddhism. These rogues in robes appear to be well supported financially by various foreign anti-Buddhist religious outfits. (The ridiculous Ravana myth promoters (who argue that an ancient imperial ruler called Ravana possessing immense scientific and technological knowledge, with aviation skills) belong to the same category of treacherous heretics.)  There are others writing books misinterpreting/misrepresenting the Dhamma in various fantastic ways that threaten to divide the Buddhist community internally. There appear to be concerted efforts by certain non-Buddhist sects to dilute the distinct Buddhist cultural identity of the country. In such a context, it is natural that even the most genuine Buddhist reformists, being misled by these charlatans, sometimes question the established order. Ven. Samanthabhadra cannot be thus misled. But he should give priority to saving the Buddhasasanaya from religious subversives, before trying to rescue it from its traditional custodians who may not be perfect in their knowledge and practice of Buddhism, but somehow protect the Buddhist establishment. 

To be completed in part IV 

චානක බණ්ඩාරගේ

සන්හිඳියාව යටතේ දකුණේ සිංහලයන් විශාල ලෙසින් උතුරු නැගෙනහිර පළාත්වල සංචාරය කළ යුතු වුවත් එවැනි අවස්ථා බොහෝ අඩු විය. පැවති ආණ්ඩු ඒවාට අනුබල නොදුණි. යුද ජයග්‍රහණයෙන් පසු 2009/2010 වසරවල දිනකට සාමන්‍යයක් ලෙස සිංහලයින් රැගත් බස් 4/5 පමණවත් දකුණෙන් උතුරට ගියහ. ඔවුන් බොහෝ විට නැවතුනේ යාපනයේ නාග විහාරයේය. සමහරු නාවට්කුලිය සිංහල ගම්මානයේ (යාපනයට කිලෝ මීටර් 8ක් මෙපිටින්) නැවතුනහ.

ඒ දිනවල සිංහලයන්ට උතුරේ බලන්නට බොහෝ දේ තිබුණේය. ප්‍රභාකරන්ගේ  මාලිගා, පිහිනුම් තටාක, සුසෙයිගේ මාලිගා, LTTE සබ්මැරින, LTTE විශාල කාලතුවක්කු වැනි ආයුධ/ගුවන්යානා, තමිල් චෙල්වම් ඝාතනය වුණු ස්ථානය ආදිය එයින් කීපයකි. සන්හිඳියාව නාමයෙන් මේ සියල්ල ඉවත් කෙරිණ. මේ ස්ථාන යුද හමුදා භාරය යටතේ මේ රටේ ජනතාවට බැලීමට සැලැස්විය යුතුව තිබුණි. LTTE යනු මොන තරම් කෲර, ම්ලේච්ඡ ත්‍රස්තවාදී සංවිධානයක්ද යන්න අනාගත දරුවනට පෙන්වීමට ඒවා භාවිත කළ හැකිව තිබුණි. උතුරේ ද්‍රවිඩයන්ද ඒවායින් පාඩම් උගෙන ගත හැකිව තිබුණි. විශේෂයෙන්ම, LTTE කෲරත්වය  පිළිබඳව.

හිට්ලර්ගේ කෲරත්වය පෙන්වීම සඳහා ජර්මනයේ හිට්ලර් කෞතුකාගාරයක් (බර්ලීන්), නාට්සි යුධ උපකරණ කෞතුකාගාරයක් (මියුනික්) ඉදිකර ඇත. Auschwitz නාට්සි වධකාගාරය සුරක්ෂිත කර ඇත.  මේවා නැරඹීමට එන අය නිසා ජර්මන් රජය කෝටි ගණන් අදායම් උපයයි.  1945දී රුසියන් හමුදා විසින් හිට්ලර්ගේ බර්ලින් බංකරය විනාශ කර දැමීම ගැන ජර්මනිය අදත් ඔවුනට දොස් පවරයි.

යාපනය නගරයේ සිටි හමුදා භටයන් සැලකිය යුතු සංඛ්‍යාවක් ඉවත් කෙරුණි. ඔවුන් හමුදා බල ඇණි තුළ කොටු කෙරිණි. 2013 පමණ වනවිට සිංහල කථා කරන පොලිස් නිලධාරීන්ද උතුරෙන් බොහෝ සෙයින් අඩු කර දමන ලදී. යුද්ධය අවසන් වූ පසු A9 පාර පුරා සෑම නගරයකම හමුදා ආපනශාලා/හෝටල විය. අද ඒ එකක් වත් නොමැත. යහපාලන රජයේ  ජනාධිපතිවරයා හමුදා කඳවුරු ගොඩනැගිලිවලට පමණක් මෙන් සීමා කරමින්, විවිධ හේතු දක්වමින්, ඒවාට අයත්ව තිබූ විශාල ඉඩම්/ගොවිපළවල් හමුදාවට අහිමි කළේය. සමහර හමුදා ඉඩම් උතුරු පළාත් සභාවට පවරා ගැනුණි. හමුදාව අයත් කරගෙන තිබූ පුද්ගලික අය සතු යයි කියන ලද ඉඩම් වලින් 90%කටත් වැඩි ප්‍රමාණයක් තමා හමුදාවට අහිමි කළ බව කියා ඔහු පාරම් බෑවේය (මෙම ක්‍රියාදාමය පටන් ගත්තේ ඊට පෙර පැවති රජය විසිනි). ඉඩම් නොමැතිව ගොඩනැගිලි වලින් පමණක් හමුදා කඳවුරු පවත්වා ගෙන යා හැකිද?

2019 ජනාධිපතිවරණයෙන් ද්‍රවිඩ චන්ද අපේක්ෂාවෙන් එකී චන්දයට දින කිහිපයකට පෙර ගුවන් හමුදාව යටතේ සැමදා තිබු පළාලි ගුවන් තොටුපල ජාත්‍යාන්තර ගුවන් තොටුපලක් බවට එවකට තිබු රජය විසින් කඩිමුඩියේ ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. එවකට සිටි විෂය භාර ඇමතිවරයා තමා හොඳ සිංහල බෞද්ධයෙක් යයි කියා ගනී.

මෙය රට පාවා දුන් වැනි වැඩකි. මේවායේ අයහපත් ප්‍රතිඵලවලට මුහුණ දීමට සිදුවන්නේ අනාගත පරපුරයන්ටය. ඉදිරියේදී, අවශ්‍ය නම් තමිල්නාඩුවේ පමණක් නොව ලොව ඕනෑම රටක සිට දෙමළ අන්තවාදීන්, හිටපු දරුණු LTTE ත්‍රස්තවාදීන්, ලංකාවට ඒමට නොහැකිව සිටින අදත් රට බෙදීමේ කාර්යයේ තදින්ම නියැලී සිටින උග්‍ර දෙමළ ඩයස්පෝරා, තමිල්නාඩුවේ වයිකෝ වැන්නන්  සහිත ගුවන් යානා වලට   කොළඹ මඟ හැර කෙලින්ම යාපනයට පැමිණිය හැක. මෙය Channel 4, ඩෙිවිඩ්  කැමරන් වැන්නන්ට පියාපත් දීමකි.

ජාත්‍යාන්තර ගුවන් තොටුපලක් තිබීම ජාත්‍යාන්තර නිතීය යටතේ ඉදිරියේදී වෙනම දෙමළ රාජ්‍යක් ඉල්ලා සිටීමට ඉතාම හොඳ සුදුසු කමකි.

ශ්‍රී ලංකාව ඒකීය රාජයක් නම් මෙවැනි දේ කරන්නේ ඇයි?

උතුරේ, නැගෙනහිර ඇතැම් හමුදා කඳවුරු සුද්දා විසින් ඔවුන්ගේ කාලයේ තනන ලද ඒවාය. ඒ, ඒවා රටේ භෞමික අඛණ්ඩඩතාවයට අත්‍යාවශ්‍යය ඒවා නිසාය.

දකුණේ සිංහලයෝ උතුර බලන්න පැමිණිම උතුරේ සමාන්‍ය දෙමළ ජනයා සහ සිංහලයා අතර යම් මිත්‍රත්වයක් ගොඩ නැගීමේ සාධකයක් බවට විය. එයින් උතුරේ/යාපනයේ ආර්ථිකය දියුණු විය.

ජාතිවාදී අදහස් දරන සම්බන්ධන්, සුමන්තිරන්, සීවාජිලිංගම්, විග්නේසේවරන්, පොන්නම්බලම් වැන්නන් මෙවැනි දේට විරුද්ධ වන බව  ප්‍රසිද්ධ කරුණකි. රජයන් ඔවුන්ගේ වදන් වලට පමනක් අනුකුලතාවය දැක්විම, ඔවුනට අනියත ලෙස බිය විම ප්‍රබල වරදන්ය.

ජාත්‍යාන්තර වශයෙන් දෙමළ බෙදුම්වාදීන් සහ ඔවුන්ගේ බටහිර අනුගාමිකයන් සිංහලයනට/ශ්‍රී ලංකාවට විරුද්ධව ගෙන යන වැඩපිළිවෙලනට දැඩිව සහ දැනෙන ලෙස (ථලදායි) ප්‍රති-ප්‍රහාර එල්ල කිරීමට බොහෝ රජයන් සමත් වී නැත. ජිනිවා ඇතුළු ජාත්‍යාන්තරයේ අප නන්නත්තාර වී ඇත්තේ එහෙයිනි.

2020 කොරෝනාවට පෙර මෙම බස් සංඛ්‍යාව සතියකට බස් 4/5 වැනි ප්‍රමාණයක් පමණ දක්වා අඩු වී තිබුණි. අද සිංහලයන්ට උතුරේ ආසාවෙන් බලන්න තිබෙන ස්ථාන අල්පයි. 

එලිෆන්ට්පාස්හි හසලක වීරයාගේ ස්මාරකය (මෙයද ඉවත්කළ යුතුයයි මහා ඝෝෂාවක් ඇතැම් සිංහලයෝ නැගුහ). නාවට්කුලි සිංහල ගම සහ පන්සල (එහි දර්ශනීය නව කොත් වහන්සේ), නාග විහාරය, නාගධීපය, දඹකොළ පටුන, කොටුව, පුස්ථකාලය, නල්ලුර් කෝවිල, කීරමලේ උණුවතුර  ලිං ආදී. අද සිටින සිංහල දරුවන්ගෙන් 90%කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් කිසිදා උතුරු නැගෙනහිර ප්‍රදේශවලට නොගොස් ඇති බවයි මෙම ලියුම්කරුගේ විශ්වාසය. ඉදිරියේ දී වුවද පාසැල් නිවාඩු සමයන්හි තම දරුවන්ට උතුර, නැගෙනහිර පෙන්වන්න දෙමාපියන් රැගෙන යනු ඇතැයි කියා සිතීිමට අපහසුය.

කොටින්ම මේ රටේ ඇත්තේ පළාත් 9ක් නොව 7ක් යයි සිතන තරමට සිංහලයෝ උතුර, නැගෙනහිර පිළිබඳව ආශාවන් අත්හැර ඇත්තා සේය. එම පළාත් දෙක පිළිබඳව ඔවුන් තුල ආධ්‍යාත්මික වූ බැඳීමක්/ඇල්මක් නොමැත. ඔවුන්ගේ සම්පුර්ණ අවධානය යොමු වී ඇත්තේ තමන් ජීවත්වෙන පළාත් 7 පිළිබඳවය. උතුර, නැගෙනහිර (මෙය මේ රටේ 1/3 ක භුමි කොටසකි, මුහුදු තීරයෙන් 2/3ක් පමණ වේ) ඉඩම්/දේපල තමන්ට කිසිදා ලබා ගැනීමට නොහැකි දේ ලෙස ඔවුන් සලකත්. මැලේසියාවේ, ඕස්ත්‍රේලියාවේ පුරවැසියන් එම රටවල ඕනෑම ප්‍රදේශයක වාසය කිරීමේ නිදහස භුක්ති විඳී. සීඩ්නි වල පදිංචි ඔනෑම ඕස්ත්‍රේලියානුවෙක් ‘හෙට සිට මම උතුරේ ඩාර්වින් වල පදිංචියට යනවා’ කියා තීරණය කල හොත් එම තීරණය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ නිදහස ඔහුට ඇත. ඔහුට ඒ පිළිබඳව එම රටේ උතුරේ මහ ඇමතිගෙන් අවසර ලබා ගත යුතු නැත. ඩාර්වින්වල කිසිම බලධාරියෙක් ඔහුට එසේ පැමිණ ජීවත්වීම ගැන තහංචි දමන්නේ නැත. කොළඹ පදිංචි සිංහලයෙක් ‘හෙට සිට මම යාපනයේ පදිංචියට යනවා’ කියා තීරණය කළහොත්?.  එවැන්නක් සිදුවීමේ වාතාවරණය මේ රටේ නැත.

තේසවලාමේ නිසා සිංහලයන්ට උතුරේ ඉඩම් මිලදී ගත නොහැකිය යන බොරු තර්කයක් TNA පවසයි.  උතුරේ තේසවලාමේ නිතීයට අයත් වනුයේ සීමිත ඉඩම් කාණ්ඩයක් පමණි. එකී ඉඩම් වුවද නිවැරදි නිතීමය ක්‍රමවේදයක් එකී ඉඩම් හිමියන් විසින් අනුගමනය කිරීමෙන් පසු තේසවලාමේ පැවරීමකට ලක් නොවුනහොත්, ඒවා ඉන් පසු සිංහලයනට වුවද මිලදී ගත හැක (තේසවලාමේ පිළිබඳව ඇති වැරදි අර්ථකථනයන්  ගැන වැඩි තොරතුරු මීළඟ ලිපියක).

සන්හිඳියා කාලය තුල (2010 -2019) සහ ඊට පෙර සිට පවා ද්‍රවිඩ ආධිපත්‍යය දරන රුපවාහිනී සමාගම් (අද වැඩිහරියක් ඇත්තේ මෙවායි) සිංහල රුපවාහිනී ප්‍රවෘත්ති ප්‍රකාශයන් සහ වෙනත් වැදගත් වැඩසටහන් භාෂා 3න්ම විකාශනය කිරීමේ ක්‍රමයක් ආරම්භ කරන ලදී (විශේෂයෙන්ම ‘breaking news’, ක්‍රීකට් ක්‍රීඩා ප්‍රචාර ආදී). අදද මෙය එලෙසින්ම ක්‍රියාත්මක වේ. මෙය සිංහලයාට හිසරදයකි. රුපවාහිනිය රස විදිමට බාධාවකි. ඔවුන්ගේ පරාසය තුලට වෙනත් භාෂාවන් බලෙන් රිංගා දැමිමකි. නමුත් ඔවුහු මෙය ඉවසති. මෙය බලවත් අසාධාරණයක් වන්නේ දෙමළ නාලිකාවල සිංහල භාෂාවෙන් විවිධ ප්‍රවෘත්ති, ‘breaking news’, සිංහල ක්‍රිකට් ක්‍රිඩා විචාර නොකරන නිසාය.

කලින් සිංහලයෝ සිංහල රුපවාහිනි නාලිකා වලින් ඉන්දියන් චිත්‍රපටි නැරඹුවේ නම් ඒවා හින්දි ඒවාය. නමුත් දැන් සිංහල උප ශිර්ෂ (subtitles) යොදා දෙමළ චිත්‍රපටි, දෙමළ ටෙලි ඩ්‍රාමා සිංහල නාලිකාවල ප්‍රධාන කාලයන්හි (prime time) වල විකාශනය වේ. එනම්, සිංහලයෝ දිවා සහ රාත්‍රී ආහාර ගැනීමෙන් පසු විවේකිව ඉන්නා කාලවල. මේ වෑයම ඉතා සාර්ථක බව පෙනෙන්නේ සිංහලයෝ දැන් මෙවැනි දෙමළ වැඩ සටහන් වලට ඉතාමත් ඇබ්බැහි වී ඇති නිසාය. මේ දෙමළ චිත්‍රපටි, දෙමළ ටෙලි ඩ්‍රාමා වලින් ශ්‍රී ලාංකික සමාජයට සේවයක් වුවාද නැද්ද යන්න වෙනම ප්‍රශ්නයකි. නමුත් මෙය, සිංහලයන්ට දෙමළ සංස්කෘතිය ආරෝපණය කිරිමට ගන්නා ලද උත්සාහයකි. එය සාර්ථක වී ඇත.

මේ බොහොමයක් දෙමළ චිත්‍රපටි, දෙමළ ටෙලි ඩ්‍රාමා පෙන්වනුයේ දකුණු ඉන්දියාවේ විදි සටන්, දන හිසින් උඩට සරම් නවා රාශිගතවු පිරිමින්ගේ විදි නැටුම්, සිංහලයන්ට නුපුරුදු විවිධාකාර අපරාධ (මරා, සුට්කේස් තුල රැගෙන යන මළමිනී වැනි), මිනිමැරුම්, නොමනා ලිංගික සබඳතා සහ පවුල් ආරවුල් වැනි වූ කථාය. නාභිය නිරාවරණයව සාරි ඇඳම දකුණු ඉන්දියාවේ සාමාන්‍ය දෙයකි; ශීලාචාරයයි කිව නොහැකි මේ දෙය අද ශ්‍රී ලංකාවේද සාමාන්‍ය දෙයක් වී ඇත. සන්හිඳියාව වෙනුවෙන් එකදු සිංහල චිත්‍රපටියක්/ටෙලි ඩ්‍රාමාවක් සිංහල උප ශීර්ෂ යොදා දෙමළ නාලිකාවක විකාශනය වීද? මෙම ලියුම්කරුට ඒ සම්බන්ධව ලැබුණු පිළිතුර නම් නැත යන්නය.

යුද්ධයෙන් පසු ‘ශ්‍රී ලාංකික’ අනන්‍යතාවය ප්‍රගුණ කිරිමට රජයන් අති විශාල මුදල් සම්භාරයක් වැය කළහ. නමුත් කලින් සඳහන් කලාක් මෙන් සන්හිඳියා ක්‍රියාමාර්ගයේ ප්‍රධාන ඉලක්කය වූයේ සිංහල මහ ජාතියය. සිංහලයා වෙනස් විය යුතු බවට උදේ හවස මතක් කිරීම්/ඉල්ලීම් සිංහල මාධ්‍ය මඟින් සිදු කෙරිණි. එසේනම්, ඔවුන් මෙතෙක් කල් කල දේ වැරදිද කියා රජයන් ගෙන් ඇසිය යුතුය.

සන්හිඳියාව සංකල්පය මන්ත්‍රයක් මෙන් උදේ හවස ජන මාධ්‍ය හරහා සිංහලයෙන් ජප කිරිම සිදු විය. පොදු ප්‍රවාහන පහසුකම් (බස්, දුම්රිය), මධ්‍යම බස් නැවතුම් පොළවල්, දුම්රිය ස්ථාන, රජයේ රෝහල්, පාසැල්, තැපැල් ස්ථානවල සන්හිඳියා පණිවුඩය තදින්ම ප්‍රචාරය කෙරිණි (දෙමළ සහ ඉංග්‍රීසි භාෂා වලින් සන්හිඳියාව ප්‍රවර්ධනය නොකලාය කියා කියනවා නොවේ).

සන්හිඳියාව කසාය ඉතා පහසුවෙන් සිංහලයන්ගේ උගුරෙන් පහලට රජයන් බැස්සවුහ. පාසැල් ළමුන්ගේ ඇට මිදුළු වලට පවා එය ඇතුල් විය. 1990න් පමණ පසු උපන් බොහෝ  ළමුන්/තරුණයින් නිදහසින් පසු සිංහලයින් අහිංසක ද්‍රවිඩයනට වධ හිංසා දුන්, ද්‍රවිඩයන් සමුල ඝාතනය කල ජාතියක් බවට සිතයි. LTTEය ත්‍රස්තවාදීන් නොව නිදහස උදෙසා වූ සටන්කාමින් (freedom fighters) ලෙස සිතන බොහෝ සිංහල දරුවන්/තරුණයන් ඇත. 1983 ජුලි වලදී අහිංසක දෙමළ ජාතිකයන් හිංසා වලින් බේරාගත්තේද සිංහලයන් බව ඔවුන් නොදනී; මන්ද ඒවා ඔවුනට උගන්වා නැති හෙයිනි.

2019 අවසන් වූ යහපාලන රජයේ සන්හිඳියාව භාර ඇමතිවරයාට තිබුනේ අසීමිත වූ බලයකි. සන්හිඳියාව ක්‍රියාත්මක කිරිමටය කියා ඔහු අන් අමාත්‍යංශවල වැඩ වලටද ඇඟලි ගැසුවේය.

සන්හිඳියාව නිසා සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියේ කිසියම් මොට විමක් සිදු වුවත්, පොදුවේ ගත්කල, කිසිම ජාති භේදයක් නොමැති දරුවන් සන්හිඳියාව නිසා දකුණෙන් බිහිවුණි. එය ධනාත්මක දෙයකි. නමුත් සන්හිඳියාව දකුණේ ව්‍යාප්ත කිරිමට රජයන් දැරු වෑයම සුළු ජාතින් වැඩි වශයෙන් ජීවත්වෙන ප්‍රදේශවලද (වැඩියෙන් උතුරු පළාතේ) සිදු නොකිරිම වරදකි. දකුණේ සිංහලයන් ද්‍රවිඩ, මුස්ලිමානුවන්ට දක්වන දැඩි ආදරය, කරුණාව ඔවුනට උතුරේදී හෝ නැගෙනහිරදී නොලැබෙන්නේ නම් සන්හිඳියා යාන්ත්‍රණය හරි හැටි ක්‍රියාත්මක වී නොමැති බව, එය එක් පැත්තකට පමණක් ක්‍රියාත්මක වී ඇති බව ඕනෑම කෙනෙක් පිළිගත යුතුය.

මතු සම්බන්ධයි …

MIKE WHITNEY  Courtesy The Unz Review

The primary purpose of the Nuclear Posture Review(NPR) is to deceptively rebrand” the offensive use of nuclear weapons as a justifiable act of defense. The new criteria for using these lethal WMD has been deliberately maligned with the clear intention of providing Washington with a green light for their use and proliferation. Accordingly, US foreign policy warhawks have established the institutional and ideological framework needed launch a nuclear war without fear of legal reprisal. These arduous preparations were carried out with one objective in mind, to preserve America’s steadily-eroding position in the global order through the application of extreme violence.

Vladimir Putin is worried. Very worried.

In a recent press conference, the Russian President expressed his concern that the United States might be planning a nuclear strike on Russia. Naturally, Putin did not state the matter in such crude terms, but his comments left little doubt that that’s what he was talking about. Here’s part of what he said:

The United States has a theory of a ‘preventive strike’…Now they are developing a system for a ‘disarming strike’. What does that mean? It means striking at control centres with modern high-tech weapons to destroy the opponent’s ability to counterattack.”

Why would Putin waste time on the various theories circulating among foreign policy wonks in the United States if he wasn’t concerned that these ideas were actionable?

The only explanation is that Putin is worried, and the reason he is worried is because he knows that these ideas (preemption and ‘disarming strike’) hold-sway among the elite cadres of powerbrokers who decide these matters in Washington. Putin probably realizes that there is a sizable constituency in Washington that support the use of nuclear weapons and who believe they are essential to preserving the rules-based order”. In short, Putin believes these ideas are actionable” which is why he expressed concern.

So, let’s think about the point Putin is trying to make. He’s saying that the US tacitly supports a preemptive first strike” policy, that is, if the US feels sufficiently threatened, then it claims the right to launch nuclear missiles at an enemy whether that enemy has attacked the United States or not.

Does that sound reasonable to you?

And what about Russia; does Russia support the same policy?

No, it doesn’t. Russia’s Nuclear Doctrine explicitly precludes the first use of nukes. Russia will not launch a first strike. Period. Russia will only use Nuclear weapons in retaliation and only in the event that the nation faces an ‘existential threat’. In other words, Russia will only use nuclear weapons as a last resort.

Full Report
Putin’s Conundrum, by Mike Whitney – The Unz Review

German Dharmaduta Society

The 70th anniversary of the German Dharmaduta Society founded by Asoka Weeraratna (later known as Ven. Mitirigala Dhammanissanti Thero) was commemorated on September 21, 2022, at a Public Meeting held at the Auditorium of the Sri Vajiraramaya Temple at Bambalapitiya, Colombo 04.

Ven. Thalpavila Kusalagnana Thero delivered the keynote address.

The proceedings were recorded on Video Camera.

The weblinks to the three video clips are appended below.

Part 1

Part 2

Part 3

German Dharmaduta Society

මහජන ආරක්ෂක අමාත්‍ය ටිරාන් අලස් මහතා

මිනීමැරුම් හා මත්ද්‍රව්‍ය මැඩලීම් සඳහා උපරිම ක්‍රියාමාර්ග ගන්නැයි මහජන ආරක්ෂක අමාත්‍ය ටිරාන් අලස් මහතා පොලිස්පතිවරයා ඇතුළු පොලිස් දෙපාර්තමේන්තුවේ ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන් කැඳවා උපදෙස් දෙනු  ලැබිය.

ජනශක්ති සමූහ ව්‍යාපාරයේ සභාපති දිනේෂ් ෂාෆ්ටර් මහතා ගේ කුරිරු සහ අභිරහස් ඝාතනය සම්බන්ධයෙන් සිදුකෙරෙන විමර්ශන මෙන්ම මත්ද්‍රව්‍ය මැඩලීම සම්බන්ධව කෙරෙන පොලිස් විමර්ශන වල ප්‍රගතිය විමසා බැලීම සඳහා අමාත්‍යවරයා විසින් එම නිලධාරීන් මහජන ආරක්ෂක අමාත්‍යංශය වෙත අද (16) පෙරවරුවේ කැඳවා තිබිණ.

පොලිස්පති සී.ඩී.වික්‍රමරත්න, බස්නාහිර පළාත් භාර ජේෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති දේශබන්දු තෙන්නකෝන් , පොලිස් විශේෂ කාර්ය බලකායේ අණදෙන නිලධාරි නියෝජ්‍ය පොලිස්පති වරුණ ජයසුන්දර, විශේෂ කාර්යංශයේ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ධනපාල, අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තුමේන්තුවේ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති ප්‍රසාද් රණසිංහ, කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාසයේ අධ්‍යක්ෂක සහාකාර පොලිස් අධිකාරී නෙවිල් ද සිල්වා මහතා සහ අමාත්‍යංශ සම්බන්ධීකරණ කොට්ඨාසයේ සහාකාර පොලිස් අධිකාරී සුමිත් ගුණරත්න ඇතුළු ශ්‍රී ලංකා පොලිසියේ ජේෂ්ඨ නිලධාරීන්ද රැසක් මෙම රැස්වීමට සහභාගී වී සිටියහ.

සංවිධානාත්මක අපරාධ කල්ලි මගින් සිදුකරන මිනිමැරුම් හා මත්ද්‍රව්‍ය ජාවාරම් සමස්ත සමාජයටම බරක් වී ඇති බැවින් මෙම ව්‍යසනකාරී තත්ත්වය මර්ධනය කිරීම සඳහා ඊට අදාල පුද්ගලයින්ගේ තරාතිරම නොබලා එවැනි අපරාධකරුවන් සමාජයෙන් ඉවත් කිරීමට කටයුතු කරන්නැයි අමාත්‍ය ටිරාන් අලස් මහතා මෙහිදී ජ්‍යෙෂ්ඨ පොලිස් නිලධාරීන්ට නියෝග කළේය.

අග්‍රාමාත්‍ය මාධ්‍ය අංශය

.දෙහිවල ගල්කිස්ස මහ නගර සභාවේදී 2022/12/15 දින පැවති පක්ෂ විපක්ෂ  මහජන නියෝජිත හමුවකදී අග්‍රාමාත්‍යවරයා සඳහන් කළේ සමාජ ආරක්ෂණ දැල ශක්තිමත් කිරීම සඳහා ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය ආයතන සහයෝගය දෙන බවට ස්ථිර ප්‍රතිඥාවක්   දැනටමත් ලබාදී  ඇති බවයි.

කොපමණ දුෂ්කරතා තිබුණත් සමාජ ආරක්ෂණ වළල්ලේ පහසුකම් අඩු නොකොට පවත්වාගෙන යාමට රජය අයවැයේදී  ක්‍රියා කළා. පසුගිය කාලයේ  පොදු ලක්ෂණය වූයේ ආදායම් ඉපයීමේ මාර්ග අඩුවීමයි. රැකිරක්ෂා අහිමිවීම,ආයෝජන සඳහා ඇති සැලසුම් ක්‍රියාත්මක කිරීමට නොහැකි වීම සහ ඒ සඳහා උනන්දුව අඩු වීම, ඉදිකිරීම් ක්ෂේත්‍රයේ සංවර්ධන කටයුතු ඇනහිටීම මෙම තත්වයට බලපෑ අතර පසුගිය මාස ගණනාව තුළ අප මුහුණදුන් මූල්‍ය හා ආර්ථික පසුබෑම තුළ පළාත් පාලන ආයතන පමණක් නොව මුළු රටම පොදු තීරණයකට පරිවර්තනය කිරීමට රජයට සිදුවිය.

 ඒ අනුව මූල්‍ය ආයෝජනයන් දැඩි පාලනයකට නතු කෙරුණි. එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ බොහෝ ආයතනවලට ලැබිය යුතු ආදායම් මාර්ග අවහිර වීමයි. ඇතැම් විට තමන් ජනිත කරගන්නා ආදායම් මාර්ග සංවර්ධනය සඳහා යොදා ගැනීමේ සීමාවකට පරිවර්තනය කෙරිණී. එය රජයක් ලෙසත් දෙපාර්තමේන්තු සංස්ථා ලෙසත් පළාත් පාලන ආයතන වලටත් බලපෑම් ඇති කරනු ලැබීය.

 එළැඹෙන ජනවාරි මාසයේ සිට මෙම තත්ත්වයේ යම් කිසි ලිහිල් බවක් ඇති කිරීමට රජය අපේක්ෂා කරයි. ජනාධිපතිතුමා ඇතුළු රජය ඒ සම්බන්ධයෙන් දැනටමත් තීන්දු තීරණ කිහිපයක් ගෙන තිබේ. එහිදී පළාත් පාලන ආයතනවලට ද තමන්ගේ කටයුතු කරගෙන යෑමට තිබූ බාධාවන් බොහොමයක් ඉවත් කිරීමට හැකිවනු ඇතැයි විශ්වාස කරණ බව ද අග්‍රාමාත්‍යවරයා මෙහිදී වැඩිදුරටත් සඳහන් කළේය.  දෙහිවල ගල්කිස්ස මහ නගර සභාවේ නගරාධිපති නාවලගේ ස්ටැන්ලි ඩයස්,   විපක්ෂ නායක සුනේත්‍රා රණසිංහ, නියෝජ්‍ය නගරාධිපති කීර්ති උඩවත්ත ඇතුළු නාගරික මන්ත්‍රීවරු  සහ  රජයේ නිලධාරීහු ද මෙම අවස්ථාවට සහභාගි වූහ

Courtesy Adaderana

Foreign travels of former English cricket commentator Brian Thomas have been barred pursuant to an order given by Colombo Additional Magistrate Harshana Kekunawala.

The travel ban was imposed in support of the investigations into the murder of top businessman Dinesh Schaffter, the director of a leading insurance company in the country.

https://youtu.be/81tr0HVuJfQ

Borella Police presented facts to the court regarding the ongoing investigations into the incident.

Following the death of Mr. Schafter, it was revealed that a popular cricket commentator had obtained millions of rupees on loan from the businessman and that the latter had made three complaints to the CID regarding this.

By Garvin Karunaratne

Our Central Bank chief has said that , with or without the IMF Sri Lanka needs to bring in reforms to correct the economy.”(Daily FT:15/12). Our President has pledged to build an economy that is free from debt.” Both aims are worthwhile and it is in the interest of a sovereign Sri Lanka to achieve both aims.

For this purpose what is essential is a development programme aimed at producing , what we imported which we cannot import due to the lack of dollars, and in that process to get our unemployed work force working/ This will be alleviating poverty. Sri Lanka has done it earlier in the days before we embraced neoliberal economic living that has unfortunately let us to become an indebted country. That is essentially the only path to liberation and it is hoped that this Government can unfold a new programme immediately.

Under the Divisional Development Councils Programme(DDCP) of the Sirimavo days we did it fast. Then the Government called the most eminent economist of the day, Professor HAdeS Gunasekera to a process of action, created a separate ministry under the Prime Minister herself, even placed a helicopter at his disposal to travel to the districts to get the programme going. I can yet remember rushing to his helicopter at Matara to greet him, bending down not to be decapitated because at that time a soldier had been decapitated by a helicopter blade.

It was all go at that time- the country had just recovered from the 1971 April insurrection of the JVP, when sadly the then JVP leaders tried to hand over Sri Lanka lock stock and barrel to North Korea. Luckily it was unearthed that the North Korean Embassy had spent a massive amount of money and the Embassy was closed down at once and the staff banished. Then foreign ships were in our waters, one unloaded something into some boats and it was our airforce that unleashed shots from the air at the boats near Dondra which make the ship vanish.

Professor Gunasekera got off the ground in style with a large number of small farms where around thirty thousand youths were trained in agriculture. In my district, Matara we within a few weeks opened up a number of small scale farms where the youths were trained and they got down to produce vegetables, yams etc. They drew incomes and ended as trained farmers. This was done in every district on a priority basis. Many small scale industries were opened up and daily stipends were paid till the farms and small industries got to the income generation stage. This was a great success in the creation of essential vegetables, and small scale industries where many items were made for sale.

We administrators wanted to do better and suggested more worthwhile projects. The Divisional Secretary at Kotmale got going with making paper and cardboard out of waste paper that he got collected waste paper from the government offices in the Nuwara Eliya District. That was a great success and it is sad to note that today we do not make paper out of waste paper but have found the art of collecting the waste paper and selling it to India, earning a few cents in Indian currency and think great about it and after that import glazed paper from India and pay them in dollars. It is sad that the brains that the Kotmale Divisional Secretary had were not inherited by anyone for the past four decades in Sri Lanka.

In my District, at Matara I agitated and had to fight to get approval to set up a Mechanized Boatyard. It took months of arguments with the Ministry as well as the Director of Fisheries to obtain approval. Once the green light was given my officers got going. Within a month the building was put up on the shores of Nilvala Ganga. An allocation was received from the Ministry for the purchase of the machinery and had we called for tenders it would take too long and we may not get what we wanted. There was a major problem. I selected officers from the katcheri who could be totally trusted and the Executive Engineer and gave them the authority to proceed to Colombo, inspect the machines available, select the best, negotiate for a discount, pay and purchase. It was done in a day. Then the Divisional Secretary Ran Ariyadasa and Development Assistant Kumarasiri got the machinery installed within a month and every year from 1971to 1997 some thirty five seaworthy fishing boats were made and sold to fishery cooperatives to ply on the seas, fishing. The industry, the first and last cooperative boatyard was axed by President Jayawardena in 1978. He did not want to give any credit to the work done during the previous rule of Sirimavo.

Our work never stopped there. I suggested that we should make Water Colours. This was not approved on the ground that the District did not have any of the ingredients that went to make water colours. My argument that Japan did purchase cotton from as far as Egypt , took the cotton to Japan, made textiles and sold the textiles back in Egypt and we would do better because we wanted to make water colours to stave off imports was not accepted. I suggested a Creamery and that we would step up growing grass on neglected and fallow land and develop animal husbandry was rejected.

Yet undaunted I wanted to prove that we could do something worthwhile. I had a Planning Officer who had graduated in chemistry and I told him what I had seen of an industry making water colours. I had once been a Deputy Director of Small Industry. The Planning Officer Vetus Fernando started experiments at my Residency to find the art of making crayons. He was helped by Rahula College science teachers. We soon wanted equipment and obtained approval to use the Science lab at Rahula College Matara for our experiments after school hours. Experimenting from five in the evening to midnight for two months we got nowhere, made something like crayons., crude and unsaleable. Then the Planning Officer who had graduated in chemistry from the University of Colombo wanted to go to the Chemistry Department of the University of Colombo and get the help from his professors- those that had taught him a few years earlier. Sad to say he was turned down on the grounds that the professors were busy teaching and correcting answer scripts. We recommenced our experiments at Rahula College and finally in another month of experiments found the art of making crayons as good as the Reeves Crayons of 1972. Then Reeves was the best.

Then the question cropped up of how we were going to produce crayons. I could have summoned one of the business magnates in Matara like SK or Harischandra and given the recipe to one of them. But I wanted it to belong to the people at large so we decided that it should be a cooperative. The Member of Parliament for Deniyaya Sumanapala Dahanayakle was the President of the Morawak Korale Cooperative Union and he had on several occasions proved to be an able and dependable maverick. I summoned him and authorized him to use cooperative funds to establish a cooperative crayon factory. He moved fast and in two days my staff- Vetus the Planning Officer who unearthed the art of making crayons, Development Assistant Paliakkara, Ranjith the Head quarters Assistant Government Agent and Chandra Silva District Land Officer,my team moved in . The selected youth entrepreneurs over twenty were guided by my staff to boil the ingredients, pour them into glass tubes etc. all done- every crayon had to be checked and this process went on for 14 days non stop till crayons were made, labels pasted and packets made to fill two large rooms. We were all working 24 hours a day- it was a non stop organization, I was there at Morawaka on most days. In fifteen day Sumanapala and I took off to show what we had done to Minister Subasinghe , the Minister of Industries. He was shocked to see the quality of the crayons and agreed to open sales that week end. A small ceremony was held at Morawaka when the Hon Minister opened sales.

These details of what we actually did will prove to anyone that we can fix the economy.

These words come to you from a son of Mother Lanka who as an International Consultant in 1981-1983 designed and established the Youth Self Employment Programme in Bangladesh and trained its Bangladesh Civil Service members to continue it, a programme that in the last four decades guided over three million youths to become entrepreneurs producing food and mechanical items that Bangladesh needs. That  is the largest and most successful employment creation programme the World has known. 

Garvin Karunaratne. 15/12/2022

By Rohana R. Wasala

Ven. Samanthabhadra Thera used to be a very popular preacher in the past as Pitiduwe Siridhamma Himi. He has been claiming for a few years now that he has attained Arahanthood which is the highest stage of spiritual attainment in Buddhism and it is identical to the attainment of the ultimate Nibbanic bliss. Nibbana is the summum bonum of Buddhism.  Unlike in other religions, one does not have to die before one can attain that state of perfect happiness that the realization of the Ultimate Reality brings. Ven. Samanthabhadra Thera also says in a YouTube video that I watched that he is ‘inebriated with the Dhamma’, meaning that he has studied it thoroughly and imbibed all the doctrinal information it contains. It is more than obvious that he sincerely believes that he has achieved a perfect understanding of the Dhamma. For sure many other monks and lay Buddhists can justifiably make the same claim. Yet his extraordinary Arahanthood claim is problematic because his behavior shows signs, which, in an ordinary lay person, would be interpreted as symptoms of a serious personality disorder. But in the case of Ven. Samanthabhadra Thera, I hasten to add, such a diagnosis is out of the question, in fact, utterly unthinkable.

Buddhism can be variously defined as a form of practical psychology, an ethical philosophy, a science-based conceptual analysis of human existence, and a religion free from god belief and mysticism. Buddhism is Buddhism. It is unique. It cannot be totally identified with any of the above. In popular practice, though, it has the three basic distinguishing elements of a religion: a unique worldview, a system of rituals, and a prescribed way of achieving spiritual perfection. The last characteristic of a religion (the way to perfection) in Buddhism takes the form of transformative enlightenment about the truth of change and suchness…”. Here I am appropriating American Professor Robert Cummings Neville’s ideas about religion, arbitrarily applying them to Buddhism. The phrase quoted is from him. Professor Neville (b. 1939), Emeritus, Boston University School of Theology, is a philosopher, theologian, and Confucian scholar among other things. Ven. Ajahn Sumedho Thera, the American monk of the Thai Forest Tradition of Theravada Buddhism, defines suchness on Buddhism Now website (November 21, 2014) as follows: Suchness, or Tathata, the Tathagata, is right now. This is the way it is. But sometimes, when I say, ‘This is the way it is,’ somebody will say, ‘You mean this is the way it is forever?’ No! RIGHT NOW — this is the way it is. The only way it can be is the way it is right now! It’s changing, but at this moment, the Suchness of this moment is just this way. The thinking mind has to stop. Otherwise, you will want to ask, ‘Where is it? What is he saying?’ You just have to stop your mind and listen or watch. Then you will be relating to Suchness, the Suchness of the moment, the as-is-ness”.

Though the essence of Buddhism – the Four Noble Truths – is the same across the Buddhist world, there are numerous divisions of Buddhism as a religion, the three main ones being Theravada, Mahayana, and Vajrayana. (Even a Western version of Buddhism has developed over the recent decades.) Of these three, Theravada (which is found in such countries as Sri Lanka, Myanmar, and Thailand) is considered to be closest to the pristine form of Buddhism. These various sects developed in different lands over the centuries as Buddhism got acculturated to those alien societies. Now, Buddhist devotional rituals are culturally shaped. These must be maintained for the perpetuation or survival of Buddhism. A mere religious ideology, however rational, and noble it may be, will not survive for long unless it is packaged in ritual observances. Ritual worship serves as a vehicle (medium) for the relevant religious ideology. Buddhism itself is safe from attack. What is to be protected is the Buddhasasana. 

(The Island published two very interesting articles by Professor M.M.J. Marasinghe, formerly of the Department of Pali and Buddhist Studies, University of Kelaniya,  about the adulteration of Buddhism by Mahayana under the titles:  ‘The great betrayal of Theravada Buddhism?’ and ‘The transition from Buddhism to Beggism’ respectively on May 21, 2014, and August 3, 2016. I think one could quote these in support of Ven. Samanthabhadra’s arguments against certain elements of Buddhist ritual worship.)

Ritual worship (enacted through devotional offerings or Amisha puja, marking holy days, celebrating festivals, conducting Peraheras, almsgiving, and observing age-old traditions, etc.) contributes to making a religion a force for unifying a community, besides giving it a sense of emotional security. They also sustain and increase the piety of the adherents. It is due to amisha puja that Ven. Samanthabhadra conducts alms givings at his temple, is able to send his disciples on alms rounds so devotees perform Amisha puja. The same is responsible for the huge donations that the devout make towards the monk’s charitable projects. We are told that he is going to build the biggest Buddhist temple complex on a 50-acre land that has been donated by a philanthropist. At the same time, he attacks relic worship as a big superstition, which makes him unhelpfully ambivalent. (The last of the Four Noble Truths or the Noble Eightfold Path does not contain worship, which is an essential feature of any religion; but worship is an inevitable element in Buddhist religion/cultural practices, like in any other religion.)

The twin goal of Buddhism is creating empowering harmony for society and enduring happiness for the individual. In ultimate terms, any religion is concerned with the ultimate fate of the individual. But what is the happiness of a single individual relative to that of a whole society? Ven. Samanthabhadra Thera’s outrageous attack on an important aspect of essential Buddhist devotional worship will be counterproductive. Instead of promoting Buddhism as the beautiful ethical-philosophical system it is (what the ordinary adherents follow, part as ritual, part as serious practice), the venerable thera’s sudden onslaught on relic worship is likely to endanger its very existence, particularly at a time like this when the country’s ancient Buddhist cultural heritage is being threatened in various ways. 

The attainment of spiritual goals including the highest is strictly a personal matter that does not concern others, like regaining good health after an illness. If Ven. Samanthabhadra Thera has attained Arahanthood, it is for himself. It is none of our business. Other Buddhists need not initiate a personality cult centering on him, as he seems to be encouraging them to do (e.g., by erecting a statue of himself at his temple. This is something that most Buddhists cannot rationalize). Each individual must realize the Ultimate Truth for himself or herself.  But a person of high spiritual attainments can and usually does play a useful social role. Such a person inspires others to follow his or her example and to make the same achievements; he or she can teach and guide others, but the teacher and guide cannot make spiritual attainments for others. In Buddhism, there are no saviours, but only compassionate teachers and guides. Ven. Samanthabhadra Thera acts as if he has attained the status of the highest type of such teacher, but his subtly egotistic, characteristically exuberant demeanour belies his claims. 

Yet, even if his self-assessment is true, he cannot be any more important to others than as a teacher and a mentor. However thoroughly steeped in the Dhamma he may be, however spiritually accomplished he may claim himself to be, and however sincere in his intentions he could be, what he felt provoked to say about the Tooth Relic and the Frontal Bone Relic is absolutely frivolous and unimaginably foolhardy. Ordinary Buddhists are not concerned about the authenticity of the relics they worship. If Ven. Samanthabhadra Thera was taken seriously by the average Buddhists (when he insulted both those objects of veneration and the worshippers who venerate them), he would have been consumed by their outrage at what would be universally condemned as a sacrilegious speech, for such an apparently baseless attack on the long-established Buddhist devotional ritual of relic worship would be like touching an exposed high voltage electric cable with his bare hands. Fortunately for him, the average Buddhists are still patient with him. Buddhists traditionally respect the civaraya (robe) that the Buddha used to wear” (Don’t they call it the Arahat dhajaya or Flag of Arahanthood”?).  

However, on several occasions, groups of Buddhists staged protests against him, not because of their fault. They are now familiar with the subversive anti-Buddhist activities of certain fanatical religious groups that employ corrupt individuals with a smattering knowledge of Buddhism disguised as Buddhist monks, particularly active in remote village areas where poverty makes spirituality a secondary concern. It is natural that people tend to believe that this monk is also one of them, though personally I do not subscribe to that view at all (for his explanation of the Dhamma is compatible with a rational approach to it in spite of his controversial utterances, which are not unfounded, criticizing traditional Buddhist practices.) A couple of months ago, there was an incident at Piliyandala involving Ven. Samanthabhadra Thera, where the Buddha  civaraya he was wearing could barely save him from being manhandled. Some protesters who disapproved of his unorthodox style of preaching threw eggs at him, and nearly assaulted him, before the organizers of the Dharmadeshana (preaching) event managed to get him out of the place.I am painfully concerned that such things should happen in my predominantly Buddhist country. Wouldn’t  it be better if our venerable monk be wiser in his ministry? (To be continued)

චානක බණ්ඩාරගේ

ගරුතර සංඝරත්නයට කරන පහරදීම

අප ඉමහත් සේ ගරු කරන මහා සංඝරත්නයට චීවරධාරීන්, ශ්‍රමණ වේශධාරීන්, හොර ගණයෝ, යෙලෝ පෙට්ස්, සංඝ මුදලාලි  වැනි අපහාසාත්මක වදන් වලින් ප්‍රධාන මාධ්‍ය නාලිකා තුලින් සහ ඇතැම් සමාජ මාධ්‍ය මාධ්‍යකරුවන් විසින් නිරන්තරයෙන් ආමන්ත්‍රණය කරනු ඇසීම ඉතාම කණගාටුවට කරුණකි.

අද මාධ්‍ය මඟින් දැඩිව පහර නොගසන ලද රටේ එකදු ප්‍රසිද්ධ  බෞද්ධ භික්ෂුවක් හෝ සොයා ගැනීම අපහසුය. තත්ත්වය ඒ තරම්ම බරපතලය.

මේවා අසන කුඩා දරුවනට ගරු සංඝරත්නය පිළිබඳව තරහක් ඇතිවේ; බුද්ධාගම එපාවේ. ඔවුහු බුද්ධාගමෙන් ක්‍රමයෙන් ඉවත් වෙත්. බෝර්න් අගේන්, එවාන්ජලිස්ට්  වැනි අති සංවිධානාත්මක ක්‍රිස්තියානි කල්ලිවල ගොදුරු බවට ඔවුහු ඉතා පහසුවෙන් පත් වෙත්.

අප ගිහියන් 100%ක් ප්‍රත්‍යක්ෂ නොවේ; නමුත් අප ගරු සංඝයාවහන්සේලාගෙන් 100%ක ප්‍රත්‍යක්ෂ බවක් අපේක්ෂා කරමු. මෙය සාධාරණද?

අප ස්වාමින්වහන්සේලා ඉතාම වානිජකරණය වූ සහ ඉතා සීග්‍රයෙන් නාගරීකරණය වන සමාජයක සිවුර දරා සිටින්නේ ඉමහත් අපහසුවෙනි.  ගිහියන් ද අති දුෂිත නොවේද?

උන්වහන්සේලාට හැකි සෑම අයුරකින්ම සහයෝගය දී, ඔවුනගේ අපහසුතාවනට උදව් කරනවා වෙනුවට අප දිගට හරහට එතුමන් වහන්සේලාට පහර දෙන්නෙමු.  උන්වහන්සේලා කොන් කරන්නෙමු. පරුෂ වදනින් බනින්නෙමු.  ඉතා දරුණු ලෙස අපහාස කරන්නෙමු.

මේ නයින් මේ රටේ පවතින අපේ වටිනා බුද්ධාගමට  අප විසින්ම පහර ගසා ගන්නෙමු.

අප පිස්සුවෙන් මෙන් කරන මේ දේ ගැන අන්‍යාගමිකයන්  විමතියෙන් බලා සිටිත්. සමහරවිට බෞද්ධයන්ගෙන් ස්වාමීන්වහන්සේලාට නොලැබෙන අනුකම්පාව එකී අන්‍යාගමිකයන්ගෙන් ස්වාමීන්වහන්සේලාට ලැබෙනු දක්නට ලැබේ.

රජ කාලයේ සිටම ගරු සංඝයා වහන්සේලා රාජ්‍ය නායකයනට උපදෙස්, අනුශාසනා කළහ. අප සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය මේ දක්වා ගොඩ නැඟී ඇත්තේ ඒ අයුරිනි. වසර දහස් ගණනක් පැවති මේ ක්‍රමය එක් වරම වෙනස් කල නොහැක.

අද බොහෝ කොළඹ පන්සල් තුලම  දානය උයා අනුභව කිරීම සිදුවේ. මීට වසර කිහිපයකට පෙර දානය සැපයීම සඳහා පන්සල් වල දානය දීම සඳහා ලියාපදිංචි ලැයිස්තු පෝලිම් විය. එදා පන්සලක සතියකට දිනක් හෝ දෙකක් බණ මඩුවේ බණ දේශනා විය. බදාදා අනිවාර්යයෙන්ම බණ දවසක් විය. අද ඒවා නැත හෝ ඉතා අඩුය. බණ මඩුද නැත; ඒ වෙනුවට බිහි කර ඇති බණ ශාලා ද හිස්ය. නිවෙස්වල මහා පිරිත් දේශනයක් අද සංවිධානය කෙරෙන්නේ ඉතාම කලාතුරෙනි.  මීට වසර 40 -50 පෙර සර්ව රාත්‍රික පිරිත් සංගායනාවක්  එක් වරක් හෝ නොපැවැත්වූ මැද පන්තියේ සිංහල බෞද්ධ  නිවසක් සොයා ගත නොහැකි තරම් විය.

නමුත් අද මුළු රාත්‍රිය පුරාම පැවැත්වෙන මත්පැන් සාද නම් කිසිදු අඩුවක් නැත.

බුද්ධාගමේ මෙවැනි පරිහානිය ගැන ගිහියන් ද ප්‍රධාන වශයෙන්  වග කිව යුතුය.

ගරු සංඝයාවහන්සේලා අතර දුශ්ශීලයන් ඇත. නමුත් මාධ්‍ය, සමහරවිට දේශපාලනඥයන්  පවා, ගරු සංඝයාවහන්සේලාට කරනුයේ පොදු නින්දා, අපහාසය.  මේවා විඳ දරා සිටින උන්වහන්සේලාට යහපතක්ම වේවා!

ගරු සංඝයාවහන්සේලාට එදිරිව ඇති ප්‍රධානතම චෝදනා අතර V8 වැනි සුඛෝපභෝගී  වාහන  පරිහරණය කිරීම (මේ වාහන බොහෝ විට උන්වහන්සේලාට පුජා කරන්නේද ගිහියන්මය), එක්තරා ‘රජ පවුලකට’ උවමනාවට වඩා ‘කඩේ යාම’, මත්පැන් බීම, කුණු හරුප කීම, මහත්  ලෙස මුදල් පරිහරණ වැඩවල යෙදීම  ආදියයි.   මේ සමහරක් ඒවා ඉතා නරක දේය. නමුත්, සසුනෙන් පහ කිරීමට තරම් වූ දැඩි විනය ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමට තරම් බරපතල වරදවල් නොවේ.  අවවාද, අනුශාසනා ලබාදී දුශ්ශීල භික්ෂුන් නිවැරදි මාවතට, හරි මඟට ගත හැක.

අධි සුඛෝපභෝගී යාහන වල යන තදින්ම දේශපාලනය කරන හින්දු, මුස්ලිම්, ක්‍රිස්තියානු පුජකවරු නැද්ද? ඔවුනට දොස් නොනගන්නේ ඇයි?

කෙසේ වෙතත්,  බුදු දහම විකෘති කර බණ දේශනා කිරීම, බොරුවට රහත් යයි කීම, සංඝ බේධ ඇතිකිරීම,  බුද්ධාගමට අපහාස කරන  දේශන පැවැත්වීම,  ලිංගිකමය ක්‍රියාවල සෙසු අයෙක්/අය සමඟ යෙදීම, මහා පරිමාන සහ භික්ෂුන්ට අකැප වූ ව්‍යාපාරික කටයුතු වල යෙදීම, සොරකම්වල නියැලීම, ගුටි බැට වල නිතර නිරතවීම වැනි චෝදනා සංඝයාවහන්සේලාට ඇත්නම්, ඒවා ඉතා බරපතලය.

මේවා සිදුකරන දුශ්ශීලයනට එරෙහිව විනය ක්‍රියාමාර්ග නායක හිමි වරුන් නොගැනීම බෞද්ධාගමේ වත්මන් පිරිහීමට ප්‍රධානතම හේතුවකි.  දුශ්සීලයන් දෙතුන් දෙනෙක් හෝ සසුනෙන් පහ කලේ නම් හෝ වෙනයම් දැඩි දඬුවම් දුන්නේ නම් වැරදි වැඩ කරන සංඝයා වහන්සේලා බිය වනු ඇත.  වැරදි වැඩ නතරවනු ඇත.

නැවතත් – ක්‍රිස්තියානු, මුස්ලිම්, හින්දු පුජකයන් අතර දුශ්ශීලයන් නැද්ද? බොහෝ ඇත. නමුත් මේ අයගේ වැරදි ගැන  මාධ්‍ය කථිකාවක් නොමැත. ලෝකයේ කතෝලික පල්ලිවල ළමා අපචාර පිළිබඳව ගරු පාප් තුමා ප්‍රසිද්ධියේ සමාව ඉල්ලා ඇත.

තැලෙන යකඩය තව තවත් තැලීම පහසුය.

ගරු සංඝයාවහන්සේලාද නියම බුද්ධ පුත්‍රයන් ලෙස සියළු බැනුම්. ගැරහුම් අසා, විඳ දරා සිටිත්. නමුත් විනාශ වන්නේ අපේ වටිනා බුදු දහම බව මේ පහර ගසන ‘ඊනියා සිංහල බෞද්ධයනට නොතේරේ. එසේ නැත්නම් ඔවුනටද අවශ්‍යව ඇත්තේ මේ රටින් බුදු දහම අතුගා දැමීමටය (මාලදිවයින, පකිස්තානය, ඇෆ්ගනිස්තානය, මැලේසියාව, ඉන්දුනීසියාව, චීනය කලක් බෞද්ධව තිබු රටවල්ය. තව වසර 150න් ශ්‍රී ලංකාව?).

ශ්‍රී ලාංකිකයෝ කිසිම ආගමක් ඇදහිය නොයුතුය යනුවෙන් දේශනා කරන්නෝ ව්‍යංගාර්ථයෙන්  කියන්නේ සිංහල බෞද්ධයන් එම ආගමෙන් ඉවත් විය යුතු බවයි. මේ පණිවුඩය ද්‍රවිඩයනට සහ මුස්ලිමානුවනට දැඩි සේ බල නොපායි, මන්ද ඔවුන් ව ඉල්ලක්ක කර කරන සමාජ මාධ්‍ය දේශණ ඉතා අඩුය.

බියකරු දෙය නම් මෙවැනි අදහස් නිරන්තරයෙන් මිනිසුන්ගේ මනසට කා වැද්දීම නිසා මේ උපදෙස් හරි යයි ජනතාව සිතීමයි. විශේෂයෙන්ම කුඩා දරුවන්ගේ මනසේ බුද්ධාගම, සංඝයාවහන්සේලා පිළිබඳව ඇති ආදරය වෙනුවට තරහක් ඇතිවේ.

මෙවැනි විෂම අදහස් නිසා මුළු සිංහල බෞද්ධ සමාජයම කඩා වැටීමකට ලක් විය හැක. අප වනාහි සම්ප්‍රදායනට ගරු කරන, ශ්‍රේෂ්ට ඉතිහාසයකට උරුමකම් කියන උසස් සිරිත් විරිත් ඇති, ගතානුගතිකත්වයෙන් බර  ප්‍රෞඩ රටකි.

දියුණු බටහිර රටවල ආගම් විනාශ කර කරන කථා වලට ඉඩ නැත. මැදපෙරදිග වැනි රටවල එවැනි දේට මරණ දඬුවම පවා හිමිවේ. මේවාට කියන්නේ ආගමික අපහාස නිතී (blasphemy laws) කියාය. ලංකාවේද මේවා ඇත, නමට පමණක්.

බලි, තොවිල්, ජ්‍යෙතිෂ්‍ය, නොයෙක් දේව ඇදහිලිවලට ට සිංහලයා විසින්ම ගැරහීම, අපහාස කිරීම

බලි, තොවිල්, නොයෙක් දේව ඇදහිලි, ජ්‍යෙතිෂ්‍ය, කේන්දර ආදිය වසර 2500 පැරණි සිංහල බෞද්ධ  සංස්කෘතියේ අංග ලක්ෂණය. අප මේ දේ සමඟ මෙතෙක් ජීවත් වූවෙමු. අපගේ ජීවිත හැඩ ගැසී ඇත්තේ ඒවා ආශ්‍රයෙනි. මේ සියළු දේවල් බොරුය, ඒවා සියල්ල බැහර කල යුතු යයි  සිංහල බෞද්ධ යයි කියා ගන්නා නියෝ-ලිබරල් වාදීන් වැන්නෝ, කිසිම ආගමක්/ඇදහිල්ලක්  විශ්වාස නොකරන්නෝ කියති.  මෙය අසාධාරණය.

මනුෂ්‍ය විශ්වාසයන් මත අවුරුදු දහස් ගණනක් තිස්සේ අප කරගෙන ආ මේ දේ  කිසිවක් නිතී විරෝධී ගණයට වැටෙන ක්‍රියාවලින් නොවේ.

නිර්මල බුදු දහමේ දෙවියන් ඇදහියිමක් නොමැත කියා කෙනෙකුට වාද කල හැක.

නමුත් බලි, තොවිල්, ජ්‍යෙතිෂ්‍ය, දෙවි වරු, කේන්දර ඇත්තය කියා විශ්වාස කරන සිංහල බෞද්ධයාට  ඒ දේ කිරීමට සහ ඔවුනට සහ එකී සේවා සපයන්නන්ට එවැනි දේ කරගෙන යාමේ අයිතියට/ නිදහසට අන් අය ගරු කල යුතුය.

මෙය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් පුරවැසියනට ලබා දී ඇති අයිතියකි.

‘බුද්ධාගමේ දෙවියන් නැත, ඒ නිසා, මම කියන නිසා, අද සිට ඒ සියලු ඇදහිලි (බලි, තොවිල්, ජ්‍යෙතිෂ්‍ය, කෙන්දර වැනි) නැවැත්විය යුතුය’ වශයෙන් පාරම් බෑමට කිසිවෙකුටවත් අයිතිය නොමැත.

මිනිසුනට විවිධ මාද්‍ය (විශේෂයන්ම සමාජ, ෆේස් බුක්) භාවිතයන් හරහා සිදු කරන, ඔවුනට එල්ල කරන නින්දා අපහාස නතර කල යුතුවේ.  මෙය බරපතල වරදකි.

විශේෂයෙන්ම – සෑම කතාවකටම දෙපැත්තක් ඇත. නියම මාධ්‍යකරණය නම් දෙපාර්ශවයේම මත විමසීමක් සිදු කිරීමයි. අද, බොහෝ විට බැනුමට, ගැරහුමට පාත්‍ර වන තැනැත්තාගේ  මත විමසීමක් නොකෙරේ.

මිනිසුන්ට ප්‍රසිද්ධියේ ගැරහීමට, අපහාස කිරීමට, අවඥාවෙන් සිනහවීමට අන් අයට ඇති අයිතිය කිම?

බුදු රජාණන් වහන්සේ විසින් දේශනා කරන ලද බුදු දහම තුල දෙවියනට පිං අනුමෝදන් කිරීමේ වත් පිළිවෙත් ආදිය ඇත.

ශ්‍රී ලංකාව යනු තවමත් කෘෂිකාර්මික (agrarian) සමාජයකි. අප ඇමරිකාව, කැනඩාව හෝ ඕස්ත්‍රේලියාව නොවේ.

බලි, තොවිල්, නොයෙක් දේව ඇදහිලි, ජ්‍යෙතිෂ්‍ය, කේන්දර වලට පහර ගසන්නන් එසේ කරන්නේ ඒ දේවල් මිත්‍යාවල්  කියාය.

බුද්ධාගම හැරුණු කල මේ රටේ තිබෙන අන් ප්‍රධාන ආගම් වල මිත්‍යා විශ්වාස/ඇදහිලි නොමැතිද? එකී ආගමිකයන් තම පල්ලි/දේවාලවලට ගොස් දෙවියන්, දෙවියන් වහන්සේ,  විවිධ දේව සහ රූප වර්ග, සාන්තු වරයනට,  වන්දනා මාන නොකරන්නේද? පහන්, ඉටිපන්දම්, හඳුන්කූරු ආදිය නොදල්වන්නේද?  ඒ දේ ද මිත්‍යාවන් යයි කියා ඔවුනට සහ ඔවුනට සේවා සපයන්නන්ට මේ අය අපහාස නොකරන්නේ ඇයි? ඇමරිකාව, එංගලන්තය, මැද පෙරදිග වැනි ධනවත්, ‘උසස් යයි සම්මත’ රටවල  ජාතිකයන්ද එවැනි රටවලද එවැනි දේවල් කරන නිසාද?

ගස් ගල් වලට වඳීන්නාද,දෙවියන්/ දෙවියන් වහන්සේ  යන කෙනෙක්ව අදහන්නාද කරන්නේ  එකම දේයි – අදෘශ්‍යමාන බලවේගයක් පිළිබඳව තමන් තුල ඇති විශ්වාසය මත කටයුතු කිරීමයි. මේ අයගේ ඇදහීම් වෙනස් වුවත් ඔවුනට එම වත් පිළිවෙත් කිරීමට එක හා සමාන අයිතියක් සහ නිදහසක් තිබිය යුතුය. එක් අයෙක් පමණක් කොන් කර නින්දා, අපහාස වලට බඳුන් කිරීම වැරදිය.  එසේ කරන්නේ නම්, එම කරන තැනැත්තාගේ ඔලුව පරීක්ෂා කර බැලිය යුතුය.

සිංහලයින් ‘ශ්‍රී ලාංකිකයින්’ බවට පත්වීම සහ 2009 – 2019, යුද්ධයෙන් පසුව ආ  සන්හිඳියා ක්‍රියාදාමය

දැනට දශක තුනක පමණ සිට සිට රටේ සැමදා තිබු ‘සිංහල’ ‘බෞද්ධ’ වෙනුවට ‘ශ්‍රී ලාංකික’ යන අනන්‍යතාවය දිය යුතුය යන රාජ්‍ය මතයක් ගොඩ නැඟුමට පටන් ගැණිනි. ‘එක් සුළු ජාතියකට මහ ජාතිය විසින් කරන ලද අසාධාරණය වෙනුවෙන් තමා ලැජ්ජාවට පත් වන්නේය’ වැනි අදහසක් එවක සිටි රාජ්‍ය නායිකාව ජාත්‍යන්තරය හමුවේ කියා තිබුණි.

එවක් පටන් අද දක්වා තිබුණු සියලු ආණ්ඩු ඉතා සූක්ෂම ලෙස මෙය ‘සිංහල බෞද්ධ’ රටක් ලෙස හැඳින්වීමට එදිරිව කටයුතු කළහ. සියලු රටවැසියන් සිය ආවේණික ජාතිය (සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම්) අමතක කර, ‘ශ්‍රී ලාංකික’ විය යුතුයයි කියන රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්තියක් ක්‍රමයෙන් මුල් බැසගති. බෙදුම්වාදීන්, ජාතික අන්තවාදීන් බහුල සහ ඉතා ප්‍රබල වූ මේ රට තුළ අඩු තරමින් ‘ශ්‍රී ලාංකික’ අනන්‍යතාවක් සියලු රට වැසියන් අතර ගොඩනැඟූනේ නම් එය හොඳය. නමුත් එය සිදු නොවිණි.

එම සන්හිඳියා ක්‍රියාදාමය මුළු රට පුරාම එක් ආකාරයකින් ක්‍රියාත්මක විය යුතුව තිබුණි- එය එසේ නොවීය.

සෑම ජාතියක්ම (සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම්) එක ලෙසින් එම ‘ශ්‍රී ලාංකික’ අනන්‍යතාව වැළඳ ගත යුතුය.  නමුත් එවැන්නක් සිදු වූයේ නැත.

දකුණේ සිංහලයෝ සිය සිංහල බෞද්ධකම දෙවනුවට මෙන් තබා මෙම නව ‘ශ්‍රී ලාංකික’ අනන්‍යතාව ඉමහත් භක්ත්‍යාධරයෙන් වැළඳ ගත්හ. ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් තරඟ වලදී, තම නිවසේ රූපවාහිනි තිරය ඉදිරිපිට සිට, අපි ‘ශ්‍රී ලන්කන්’කියා ඉතා උද්යෝගයෙන් ශ්‍රී ලාංකික පිලේ ජයග්‍රහණ පැතූහ. නිදහස් දිනය දා ජාතික කොඩිය නිවසේ ප්‍රදර්ශනය කළහ. සුළු ජාතීන්, විශේෂයෙන්ම උතුරේ, එවන් ආශාවක්/උද්‍යෝගයක් ප්‍රදර්ශනය නොවිණි. අද තත්ත්වය ද එසේය.

සිංහලයන් ශ්‍රී ලාංකික අනන්‍යතාව ආශාවෙන් වැළඳ ගැනීමට යාමෙන් සහ සුළු ජාතීන් එය ඒ තරමින් වැළඳ නොගැනීමෙන් සිංහලයෝ තමනට ආවේණික වූ ජාතිකත්වය (‘සිංහල බෞද්ධකම’) මොට කර ගත්හ. මෙහි අවාසනාවන්ත ප්‍රථිපල දැනටමත් දක්නට ලැබෙතත් වඩා බරපතල ප්‍රථිඵල විද්‍යමාන වනුයේ තවත් වසර 25ට පමණ පසුව යැයි මේ ලියුම්කරු විශ්වාස කරයි. ඒ පිළිබඳව මෙම ලිපියේ ඉදිරි කළබ වලින් විශේෂයෙන්ම පැහැදිලි කෙරේ.

ශ්‍රී ලංකාව, සිංහල බෞද්ධ රටක් නොවේය යන සංකල්පය රට තුළ ඇතිකළේ  බෙදුම්වාදීන්ට අමතරව ඇතැම් සිංහල බෞද්ධ යයි කියා ගන්නා දේශපාලනඥයන් විසින්මය. ශ්‍රී ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 9 වෙනි වගන්තියෙන් රජයන් විසින් බෞද්ධාගමට ප්‍රමුඛස්ථානය ලබාදී බෞද්ධාගම ආරක්ෂා කිරීමට සහ රැකගැනීමට ලබාදී ඇති ප්‍රතිඥාව ඉවත් කිරීමට ඇතැම් ආණ්ඩු සලකා බැලූ බව නොරහසකි. ගරු කාදීනල්තුමා තම මත ප්‍රකාශ කිරීමෙන් අනතුරුව ආණ්ඩු නිහඬ වූ බව පිළිගත යුතු සත්‍යයකි.

නැවතත්; සන්හිඳියාව යටතේ මහ ජාතිය වූ සිංහලයෝ තම සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය වර්ධනය කරනවා වෙනුවට ‘ශ්‍රී ලාංකික’ අනන්‍යතාව ප්‍රගුණ කිරීම වෙනුවෙන් ඇප කැපව වැඩ කළහ. බොහෝ දෙනෙක් දෙමළ ඉගෙන ගත්හ. කෝවිල් ගියහ, දෙමළ චිත්‍රපටි, සින්දු රස විඳින්නට වඩාත් යොමු වූහ. දෙමළ ක්‍රමයට ඇඳුම් (සරම්, සාරි, පොට්ටු, කරාබු) ඇන්ඳහ/පැලඳූහ, දෙමළ/මුස්ලිම් කෑම සෑදීමට/අනුභවයට, දෙමළ නෘත්‍යයන් ඉගෙනුමට වඩාත් යොමු වූහ. දෙමළ/ මුස්ලිම් අය තම සමීප මිතුරන්/අසල්වැසියන් බවට පත් කර ගත්හ. තම විවාහ සහකරු/සහකාරිය ලෙස පෙර නොවූ විරූ ලෙස සිංහල නොවන ද්‍රවිඩ/ මුස්ලිම් අයව තෝරා ගත්හ.

මේ දේවල් විවේචනය කරනවා නොවේ.

නමුත්, දකුණේ සිංහලයෝ ද්‍රවිඩ/මුස්ලිම් සංස්කෘතින් හා සමීප වීමට උත්සාහ කරද්දී උතුරේ හා නැගෙනහිර අය (දෙමළ, මුස්ලිම් – විශේෂයෙන්ම උතුරේ දෙමළ) සිංහල කථා කිරීම, බෞද්ධාගම, සිංහල සිරිත් විරිත් ඉගෙනුම ගැන සුවිශේෂ උනන්දුවක් දැක්වූ බවක් අසන්නට නොලැබුණි.

දෙමළ කථා කරන සුළු ජාතීන් – උතුරු නැගෙනහිර වෙසෙන ද්‍රවිඩ, මුස්ලිම් (වැඩියෙන්ම උතුරේ දෙමළ) ‘ශ්‍රී ලාංකික’ අනන්‍යතාව ප්‍රගුණ කිරීම/වැළඳ ගැනීමට වඩා ඔවුන්ටම ආවේණික වූ ජාතිකත්වය තවත් වර්ධනය කිරීමට අවධානය යොමු කළහ. එය වඩා වැදගත්ව සලකා ඒ අනුව ඔවුහු කටයුතු කළහ. නිදහස් දිනය දා ජාතික කොඩිය ප්‍රදර්ශනය කිරීම කෙසේ වෙතත් නොවැම්බර් 26 වෙනිදා මහාවීර දිනය කෙසේ හෝ සැමරීමට ඔවුහු යුහුසුළු වූහ. ද්‍රවිඩ බෙදුම්වාදීන් සිය ඊළාම් රාජ්‍ය සංකල්පය අත්හල බවක් පෙනුනේද නැත. 2010- 2019  සන්හිඳියා කාලයේ කිසිදා නොතිබුණු මුස්ලිම් අන්තවාදයක් ද මේ රටේ බිහි විය. 2019 අප්‍රේල් 21 වෙනි පාස්කු ඉරිදා රටේ ප්‍රදේශවල බෝම්බ පිපිරී ගියේය.

මේ තත්ත්වය පිළිබඳව නිවැරදි සමාජ කථිකාවක් නොමැත.

දකුණේ සංහිඳියාව ඉතා සාර්ථක වූ බවත්, උතුරේ එය අසාර්ථක වූ බවත් අප ප්‍රසිද්ධියේ කීමට බිය ඇයි?

‘සියළු කුණු බේරුවල් බොක්කට’ කීවාක් මෙන් රටේ සියළු ජාතික වැරදි සිංහලයන් මත පමණක් පැටවීම ඉතා වැරදිය, අසාධාරණය.

මතු සම්බන්ධයි …

ආචාර්ය සුදත් ගුණසේකර මහනුවර.

1815 දී අප ජාතියට අහිමිවූ කිසිවක් 1948 පෙබ 4 වනදා ආපසු නොලැබුණේනම් මේ රටේ දේශපාලනඥයින් තවමත් එදින නිදහස් දිනය වශයෙන් සමරන්නේ කුමන පදනමක් මතද?

                    මෙම ලිපිය ලිවීමට මා අදහස් කළේ පසුගිය දිනක මේ රජයද ලබන වසරේද උත්කර්ෂවත් අන්දමින් නිදහස් දිනය පෙබ 4 දාම පැවැත්වීමට තිරණය කොට ඇතැයි ප්‍රවුර්තියක් පලවී තිබුණු නිසාය

මේ රටේ නිදහස් දිනය පැවැත්විය යුත්තේ කවදාදැයි අපි තිරණය කළ යුත්තේ 1815 ආරම්භවූ ඉන්ග්‍රීසි අධිරාජ්‍යවාදී පාලනයෙන් ශ්‍රී ලන්කාවට සැබෑ සහ සම්පූර්ණ දේශපාලන නිදහස ලැබුණු දිනය අනුවය.ඒ අනුව එම පාලනයෙන් පළමුවෙන්ම පූර්ණ නිදහස ලැබුණේ 1948 පෙබ 4 වනදාද එසේ නැත්නම් 1972 මැයි 22 දා ද යන්න පළමුව පැහැදිළිකොට ගත යුතුය.

1948 පෙබ 4 වනදා ඉන්ග්‍රීසි අධිරාජ්‍ය වාදීන්ගේ වසර 133 ක රිජු යටත් විජිත පාලනය අවසන්කොට එක්තරා දේශපාලන නිදහසක් මේ රටට ලැබුණු බව අපි කවුරුත් දනිමු.එහෙත් පහතින් විස්තරකොට ඇති පරිදි එය කිසිසේත්ම සම්පූර්ණ නිදහසක් නොවුන බවද අපි දනිමු. ඇත්ත වශයෙන්ම මේ රටට එන්ගලන්ත දේශපාලන යදම් ග්‍රහනයෙන් මිදී ස්වාධීන රටක් වශයෙන් ක්‍රියාකිරීමේ දේශපාලන නිදහස ලැබුණේ මේ රට නිදහස් ජනරජයක් වශයෙන් ප්‍රකාෂ කරණලද 1972 මැයි මස 22 දාය. තවදුරටත් 72 මැයි 22 දා සිදුවූයේ නිදහස ලැබීමකට වඩා ලබාගැනීමකි. ඒ බව අධිරාජ්‍යවාදී ගැතිකමින් හා පටු පක්ෂ දේශපාලනයෙන් දෑස් අන්ධ නොවූ සිහිමොලේ ඇති ඕනෑම නොදරුවකු වුවද හොඳාකාරවම දනී.

මා එසේ සඳහන් කළේ දැනට නිදහස් දිනය ගැන මත දෙකක් තිබෙණ නිසාය.ඉන් පළමුවැන්න දේශපාලන හා නයිතික වශයෙන් 1815 ට පසුව මේ රට පූර්ණ නිදහස් ස්වාධීන රාජ්‍යක් බවට පත්වූයේ ශ්‍රී ලන්කාවේ ජනතාවගේ ස්වාධීනත්වය තහවුරු කරගත් ජනරජයක් වශයෙන් ප්‍රකාෂිත 1972 මැයි මස 22 දාය යන ප්‍රබුද්ධ මතයයි. දෙවැන්න, මේ රටට නිදස ළැබුනේ 1948 පෙබ 4 දාය යන අධිරාජ්‍යවාදී ගැතිකමින් හා පටු පක්ෂ දේශපාලනයෙන් සිහි විකල්වූ එසේම  මේ රටට දේශපාලන නිදහස ලබා දුන්නේ සේනානායකලා මිස බන්ඩාරනායකලා නොවේ, එසේම  එ.ජා. ප. ය මිස ශ්‍රී. ලන්. නි. ප. නොවේ, යන මතයේ දැඩිව එල්බගෙන සිටින දේශපාලන මලබද්ධ කාරයින්ගේ දැඩි මතයයි.

ඒ අනුව මේ රටට 1972 මැයිම 22 ද සැබෑ නිදහස ලබාදුන් බන්ඩාරනායක මැතිනියගේ රජය 1972 සිට 1978 දක්වාම මේ රටේ නිදහස් දිනය වශයෙන් පවත්වන ලද්දේද  ශ්‍රී ලන්කාවේ ජනරජ දිනය වූ මැයි මස 22 දාය

                     යථාර්තය එය වුවද 1977 සිදු වූ දේශපාලන පෙරළියෙන් පසු බලයට පත්වූ එ.ජ.ප. රජයේ අග්‍රාමාත්‍ය ජේ ආර්. ජයවර්ධන මහතාගේ බන්ඩාරනායක භීතිය සහ දැඩි බටහිර ගැතිකම අනුව ගත් තනි තීරණය මත 1978 නිදහස් දිනය නැවතත් සුද්දන් විසින් නියමකරණලද  දිනය වූ පෙබ 4 ටම ආපසු කැන්දාගෙන එන ලදී.මේ වු කළී සින්හල බෞද්ධයකු විසින් කිසිසේත්ම නොකළයුතු ඉතාමත්ම නින්දා සහගතවූද එසේම අමනොඥ වූද, දේශද්‍රෝහි වූද, ජාතිද්‍රෝහීවූද පහත් පෙලේ මෝඩ තීරණයකි.

1972 දී මේ රට පූර්ණ නිදහස් ස්වාධීන ජනරජයක් බවට පත්කොට 1948 සිට 1972 දක්වා වසර 24 ක කාලයක්තුල පිරිමි අගමැතිවරුන් 6 දෙනකුට ඉටුකිරීමට නොහැකිවූ අයිතිහාසික ජාතික මෙහෙවරක් ඉටුකකළ ලෝකයේ ප්‍රථම කාන්තා අගමැතිනිය වශයෙන් ලෝක වාර්තාවක්ද තබනලද එසේම 1976 නොබැඳි ජාතීන්ගේ සමුලුවෙන් ලෝක නායිකාවක් වෂයෙන්ද කිරුළු පලැඳි නූතන විහාරමහා දේවිය වෂයෙන් ප්‍රකටවූ ඒ ලක්මාතාවට  එතුමිය විසින් සිදුකරණලද ඒ මහඟු ජාතික මෙහෙවරට ලන්කා පුත්‍රයකු වූ ජේ ආර් ජයවර්ධ ජනාධිපතිවරයා සැළකූ හැටියි ඒ. 

ඉහතින් දවනලද කරුණු අනුව මේ රටේ සැබෑ ජාතික නිදහස් දිනය පැවැත්විය යුත්තේ කවදාදැයි තිරණය කළ යුත්තේ ශ්‍රී ලන්කාවට අධිරාජ්‍යවාදී පාලනයෙන් සැබෑ සහ සම්පූර්ණ දේශපාලන නිදහස ලැබුණු දිනය අනුවය. එසේම එම තීරණය ගත හැක්කේ මේ රටේ පර්මාධිපත්‍ය හිමි මහජනතාවට පමණි. එම නිසා ජනතාවගේ අනුමැතියක් හෝ ජන වරමක් නැතිව කිසිවෙකුට එවැනි තීරණ ගත නොහැක. 1972 වසරේදී බන්ඩාරනායක මැතිනිය එම තීරණය ගණු ලැබුයේ ඒ සඳහා ලබාගත් 2/3 කජනවරමක් මතය. එහෙත් ජේ. ආර්. 1978 දි එය වෙනස්කොට නැවත පැරණි පෙබ 4 දාම නිදහස් දිනය පැවැත්වීමට තීරණය කලේ ඔහුගේ තනි තීරණය මතය.

එබැවින් වර්ථමාන රජය හෝ එම තිරණය වෙනස්කොට ලබන වසරේ සිට හෝ  මේ රටට සැබෑ නිදහස ලබාගත් මැයි මස 22 මේ රටේ ජාතික දිනය පැවැත්වීමට පියවර ගෙන1978 දි ගත් ඒ වැරැදි තීරණය නිවැරැදි කරන මෙන් සමස්ථ ලන්කාවාසි ජනතව වෙනුවෙන්ම මම ඉල්ලා සිටිමි. ඒ වූ කලී මේ රටේ දෑහිතැති මුළුමහත් ජනතාවගේම අපේක්ෂාව බවද ඔබ තුමන් වටහාගනු ඇතැයි මම විස්වාශ කරමි.

මේ රටේ නිදහසේ පුරාණය

            මේ රට බ්‍රිතාන්‍යයේ යටත් විජිතයක් වූයේ 1815 මාර්තු 2 දිනය. එදා සිට වසර 133 ක කුරිරු, පීඩාකාරී හා කොල්ලකාරී යටත් විජිත පාලනයකින් පසු 1947 සෝල්බරි ව්‍යවස්ථාව අනුව 1948 පෙබ. 4 දා සිට බ්‍රතාන්‍ය පාලනයෙන් ලන්කාවට නිදහස ප්‍රදානය කළේයයි කියයි. එහෙත් ඉන් පසුව වුවද 1972 දී දේශප්‍රේමි ජනතාවගේ මෙහෙයුම සහ බන්ඩාරනායක මැතිනියගේ නායකත්වය යටතේ මේ රට පූර්ණ නිදහස් ජනරජයක් බවට පත් කරන තුරු මේ රට නිදහස් රාජ්‍යකැයි කීම අමු මුසාවකි. 

1948 දී එතෙක් පැවැති  ඉන්ග්‍රීසින්ගේ රිජු පාලනය වෙනුවට මේ රටේ චන්දදායකයින් විසින් පත්කරගනු ලැබූ නියෝජිතයින් ගෙන් සමන්විත පාර්ලිමේන්තුවක් මගින්, සෝල්බරී ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව අනුව රට පාලනය කරණ ක්‍රමවේදයක් අපට හඳුන්වාදුන් බව සැබෑ වූවද 1948 මේ රටට ලැබුණේ කිසිසේත්ම සම්පූර්ණ ස්වරාජ්‍යක් නොවේ.

එම ව්‍යවස්ථාව නිර්මාණය කළේ ජෙනින්ග්ස් නැමති බ්‍රිතාන්‍යය ඉන්ග්‍රීසි ජාතික ව්‍යවස්ථා විසාරධයාය.  එය මුල සිට අගටම බ්‍රතාන්‍යය. 1815 මාර්තු මස 2 දා ඉන්ග්‍රීසි අධිරාජ්‍යවාදීන් විසින්  කුමන්ත්‍රණයෙන් හා වන්චාවෙන් අපෙන් මේ රට උදුරාගෙන වසර 133 ක පීඩාකාරි හා මර්ධනකාරී කොල්ලකෑමෙන් පසු ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් තවදුරටත් ආරාක්ෂා කෙරෙන පරිදි  ඔවුන් විසින්ම සකස්කරණලද  ඔවුන්ගේම ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් අනුව ක්‍රියාත්මක වියයුතු ආණ්ඩු ක්‍රමයක් ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා ඔවුන්ගේ කොන්ත්‍රක්කුව  ඔවුන් විසින්ම මැනවින් පුරුදු පුහුණු කරනළද නාගරික කලු සුද්දන් පිරිසකට 1948 පෙබ 4 දා භාරදුන් බව ද ඇත්තකි.

 සැබෑ තත්වය එසේ වුවද 2023 ද නිදහස් උත්සවය අති උත්කර්ෂවත් අන්දමින් ගාලු මුවදොර පිටියේදි පැවැත්වීමට ජනාධිපතිවරයා උපදෙස් දී ඇතැයිද ඒ සඳහා අනු කොමිටි 10ක්ද පත්කර ඇතැයිද පසුගියදා  වාර්තවූ බැවින්  තවදුරටත් 1978 සිටම  කල පරිදි යලිත් පෙබරවාරි 4 දාම මේ රටේ නිදහස් උත්සවය පැවැත්ව්ම කිසේත්ම අනුඅමත නොකරණ දේෂප්‍රේමියකු වෂයෙන් ප්‍රමාදවී හෝ මේ වරද නිවැරැදිකොට ගෙන 2023  වසරේ සිට හෝ  1972 සීට 1978 දක්වා සිදුකළ පරිදි මේ රට් ජනරජයක් බවට පත්වූ මැයිමස 22 ජාතික නිදහස් දිනය වශයෙන් යලිත් ප්‍රකාශකොට  එදිනට ජාතික නිදහස් දිනය පවත්වන මෙන් මම මේ රජයෙන් ඉල්ලා සිටිමි. රජය කෙරෙහි දැනට සීග්‍රයෙන් පිරිහෙමින් පවතින ජන ප්‍රසාදය ආරක්ෂාකර ගැනීමටද එවැනි තිරණයක් ගැනීම කාලෝචිත බවද කියනු කැමැත්තෙමි.

කෙසේ වුවද ගරු ජනාධිපති තුමාට පෙබ 4 දාටත් උත්සවයක් පැවැත්වීමට අවශ්‍යමනම් පෙබ 4 දාට රටේ පාලනය ඉන්ග්‍රීසින් විසින් අප රටට භාරදුන් දවස සන්කෙත්වත් කිරීමක් වෂයෙන් පමණක් ජනාධිපති කාර්‍යාලය තුලදී බ්‍රතාන්‍ය මහකොමසාරිස් වරයාගේද සාභාගිත්වයෙන් චාම් උත්සවයක්පැ වැත්විය හැක.

එසේ නොමැතිව රට දරුණු ආර්ථික අහේනියකට වැටී සිටින මෙවැනි අවස්ථාවක මේ රටට කිසිදාක නොලැබුණු නිදහසක් වෙනුවෙන් ත්‍රිවිධ  හමුදා පෙලපාලි, ගුවන් සන්දර්ෂන, පාසැල් ලමුන් දහස් ගානක්ද සාභාගීකෙරෙන සන්ස්කෘතික නැටුම් සන්දර්ශන වැනි බොරු ශෝභන සඳහා මහජන මුදල් කෝටි ගණනක් නාස්ති කිරිම සහ දසදහස් ගණනින් මිනිස් ශ්‍රමය නාස්ති කිරීමද කිසිසේත්ම  සුදුසු නැත

ප්‍රථමයෙන්ම මෙම ලිපියේ මාතෘකාවෙන් අසා ඇති ප්‍රශ්නයට ජාතියක් වශයෙන් අපි උත්තරයක් සොයා ගතයුතුය. එම උත්තරය අනුව මේ රටට නියම නිදහස ලැබුණු දිනය තෝරාගෙන එම දිනය මුල්කොටගෙනය, අපි ජාතික උත්සවය පැවැත්විය යුත්තේ. එම තීරනය කළයුත්තේ තාවකාලිකව රටේ නායකත්වයට පත්වන දේශපාලන පක්ශ නායකයින් නොවේ. එය කළයුත්තේ රටේ පරමාධිපත්ත්‍ය හිමි දේෂප්‍රේමී මහජනතාව විසිනි. ජනතාව එවැනි උත්සව වලට අසතුටුනම් එවැන්නක් නොපැවිත්වීම රජයේ වගකීමයි.

නිදහසේ ඉතිහාසය

1815 මාර්තුමස 2 දා චිර ප්‍රසිද්ධ උඩරට ගිවිසුමෙන් ඉන්ග්‍රීසීන් විසින් අල්ලාගත්/උඩරට නිළමේලා ගිවිසුමකින් ඉන්ග්‍රීසීන්ට භාරදුන් සින්හලේ රාජධානියේ ඉන්ග්‍රීසින්ගේ රිජු පාලනය අවසන්කොට මේ රට වැසියන්ගේ චන්දයෙන් තෝරාගත් මන්ත්‍රිවරුන් 95 ක් හා සුද්දන් විසින්ම පත්කළ ඔවුන්ගේ නියෝජිතයින් වූ මන්ත්‍රිවරුන් 6 දෙනකුද සමඟ 101 දෙනකුගේ පහල මන්ත්‍රණ සභාවකින් සහ 31 දෙනකුගෙන් යුත් උත්තර මන්ත්‍රණ සභාවක් සහිත පාර්ලිමේන්තුවකින් මේ රට පාලනය වන ක්‍රමයක් 1948 දී සෝල්බරී ව්‍යවස්වෙන් නිර්දේෂ කොට තිබිණ. 1948 නිදහස නමින් හැඳින්වූයේද ළැබුණේද එපමණි. ඒ අනුව රිජු හා වසර 133 ක අධිරාජ්‍යවාදී පීඩාකාරී ඉන්ග්‍රීසි පාලනයෙන් එක්තරා නිදහසක් සහ 1815 සිට 1948 පෙබ 4 වනදින තෙක් පැවති අධිරාජ්‍යවාදී සූරාකෑමේ පාලන ක්‍රමයේ වෙනසක් සිදුවූ බව අපි අවිවාදයෙන් පිළිගනිමු. එසේම වර්ෂ 1948 පෙ 4 වනදා මේ රටේ ජනතාවට තමන්ගේම නියෝජිතයින් මගින් තම රට පාලනය කරගැනීමට විධිවිධාන සලස්වා බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයින් එතෙක් රිජුව කරනලද පාලනයෙන් ඉවත්ව ගිය බව සැබවි. ඒ තාක් දුරට වර්ෂ 133 කට පසු ඉන්ග්‍රීසින්ගේ රිජු පාලනයෙන් නාමිකව මේ රට නිදහස් වූ බවද  සැබවි. එහෙන් ඔවුන් 1948 දී මෙහි ස්ථාපිතකොට ගිය පාලන ක්‍රමයෙන් මේ රටට කිසිදු ස්වාධීන පාලනයක් හෝ නිදහසක් නම් කිසිසේත්ම නොලැබුණු බව 1948 සිට 1972 අතර රට පාලනය වූ සැටියෙන් මනාව පැහැදිලිවෙයි.

උදාහරණය වශයෙන් 1948 පෙබ 4 දා ලැබුණා කියන මේ ඊණියා නිදහස ගැන කළකිරුණු සින්හල බෞද්ධ බළවේගවල මෙහෙයුමෙන් බන්ඩාරනායක මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් 1951 දි ශ්‍රී ලන්කා නිදහස් පක්ෂය නමින් නව දේශපාලන පක්ෂයක් බිහිවූයේද 1948 පෙබ 4 දා මේ රටට හෝ එහි වැසියන්ට ඔවුන් අපේක්ෂාකළ නිදහස අධිරාජ්‍යවාදින්ගෙන් නොලැබුණ නිසා අධිරාජ්‍යවාදී ග්‍රහනයෙන් ශ්‍රී ලන්කාව මුළුමනින්ම නිදහස්කර ගැනීමේ ඒ උතුම් අරමුණ පෙරදැරිකොට ගෙනයයි මම සිතමි.

1956 දි පළමුවරට දේශීය සන්ස්කෘතියේ පුනරුදයක්

ඒ අනුව දෙස, බස, හා රැස සහ බුදු දහම පදනම්කොට ගොඩනැගුණු දේශීය සන්ස්කෘතියේ පුනරුදයක සහ නිදහසක චායාවක් හෝ මේ රටේ මිනිසුන් 1815න් පසු පළමුවරට දුටුවේ 1956 දි සිදුවූ දේශපාලන වෙනසෙන් පසුවය.කෙසේ වුවද රට තුල මෙන්ම ඉන් බාහිරවද ගොඩ  නැගී තිබුණු අධිරාජ්‍යවාදී බලවේග නිසා ජෙනින්ග්ස්- ඩී එස් – සෝල්බරී තුන්කට්ටුව විසින් දමනලද අධිරාජ්‍යවාදී ව්‍යවස්ථා පදනම ප්‍රබලව දිගටම ක්‍රියාත්මක විය. 

මෙම අවාසනාවන්ත සහ අඳුරු යුගයේ නිමාව දක්නට ලැබුණේ 1972 වසරේ මැයි 22 වන දින 1815 න් පසු පළමුවරට මේ රටේ පිනට පහලවූ බන්ඩාරනායක මැතිනියගේ රජය විසින් මේ රට පූර්ණ නිදහස්, නිවහල් ස්වාධීන ජනරජයක් බවට පත්කිරීමෙන් පසුවය. ඇත්ත වෂයෙන්ම ශ්‍රී ලන්කාව සැබෑ සහ එසේම පූර්ණ නිදහස් ජනරජ‍යක් බවට පත්විය යුතුව තිබුනේ ඊට වසර 24 කට පෙර 1948 පෙබ 4 දාය. නමුත් මේ රටට සැබෑ හා එසේම පූර්ණ දේශපාලන නිදහස ලබාගත්තේ 1972 මැයි මස 22 දාය. එමනිසා අනිවාර්‍යයෙන්ම අපි සැබෑ නිදහස් දින සමරු උලෙළ පැවැත්වියයුත්තේ ශ්‍රී ලන්කාව අධිරාජ්‍යවාදී පාලන ග්‍රහණයෙන් මුලුමනින්ම මිදී, පූර්ණ නිදහස් ජනරජයක් බවට පත්වූ 1972 මැයි මස 22 විය යුතුය. කෙසේ වුවද එය නිදහස් දිනය වශයෙන් නම් කිරිමට වියතුන් අසතුටුනම් ජනරජ දිනය වශයෙන් එය නම් කල හැක.

1972 ජනරජයේ උදාව නිමිත්තෙන් රාජ්‍ය උත්සවය 1815 සින්හලේ ජාතියේ නිදහස අහිමිවු කන්ද උඩරට සෙන්කඩගල නුවර ශ්‍රී දළදා මන්දිරය අභියස මහමලුවේ දීම මහත් උත්කර්ෂවත් අන්දමින් පැවැත්වින. එදිනම දිවයිනපුරා නගර ගම්දනව් වලද මෙම ප්‍රීතිය අරභයා නිදහස් උත්සව පවැත්වින ඉන් පසු 1977 දක්වා සෑම වසරකදීම මැයි 22 වන දින ජාතික නිදහස් දිනය වශයෙන් වසරක් පාසා ජනරජ දින උත්සවය දිවයින පුරා පැවැත්වින.එහෙත් ඒ තුලින් දේශානුරාගි ජනබලයක් සහ ජාතික පිබිදීමක් සමාජය තුල ගොඩනැන්වීමට ජන නායකයින් අසමත්විය. එවැනි ජනමතයක් ගොඩ නැගී තිබුණේනම්1977 පැවති මැතිවරණයෙන් බලයට පත්වූ බටහිර හිතවාදි ජේ. ආර්. ගේ රජය 1978 දී මැයි 22 ජනරජ දිනය වෙනුවට යලිත් ආධිරාජ්‍ය බලවේග පෙබ් 4 දිනම පැවැත්විමට තීරණය කළ අවස්ථාවේ ඊට වුරුද්ධව නැගී සිටිනු නොඅනුමානය. ඊනියා උගතුන් සහ බුද්ධිමතුන් කියන අයගෙන් හෝ යටත් පිරිසෙයින් ජාතියේ මුරදේවතාවුන්ගෙන් හෝ එම ජාති ද්‍රෝහි, දේශ ද්‍රෝහී, පුද්ගල ද්‍රෝහී, සහ මැතිනිය කෙරෙහි පැවති වයිරය පදනම්වු එම අසීලාචර තීරණයට කිසිදු විරෝධයක් මතු නොවීය.

එතැන් සිට 1994 එ.ජා.ප. රජය පරාජයවන තුරුම ලන්කා ජනරජය කිසිම දිනක වෙසක් මස වෙසක් පොහොයෙන් සහ වෙසක් සඳින් රට හා ජාතිය ආලෝකමත් වූ වෙසක් මස 22 ඒ උතුම් ජනරජදිනය උත්සවය නොපැවැත්වින. අධිරාජ්‍යවාදී පාලනයෙන් මව්බිමට පූර්ණ නිදහස ලබාදුන් බන්ඩාරනායක මැතිනියගේ ප්‍රජා අයිතිය පවා වසර 7 කට අහිමිකළ ජෙ.ආර්. මේ අන්දමින් එතුමියගෙන් පළිගැනීමේ චේතනාවෙන් එසේ කිරීම ගැන කිසිවෙක් පුදුම නොවනු ඇත. ඔහුට පසු ජනාධිපති වශයෙන් පත්වූ ප්‍රේමදාස ජනාධිපති වරයාද 1990, 91.92සහ 93 සිදුකළ පරිදිම විජේතුන්ග ජනාධිපති වරයාද1994 වසරේද එ.ජා, ප. ප්‍රතිපත්තිය අනුවම නිදස්දිනය පෙබ 4 දිනම පැවත්විය. ඊටත් වඩා පුදුමය වූයේ  විජේතුන්ගගෙන් පසු ජනාධිපතිකමට පත්වූ මැතිනියගේම සහජාත දුවනියක් වූ චන්ද්‍රිකා ජනාධිපති වරියද තම මව විසින්ම ඇතිකල ජනරජ දිනය වෙනස්කොට පෙබ 4 ම නිදහස් දිනය සැමරීය.එසේම ඉන් පසු ජනාධිපතිවූ  මහින්ද රාජපක්ෂ, මයිත්‍රීපාල සිරිසේන මෙන්ම ශ්‍රී ලන්කා නිදහස් පාක්ශිකයෙකුමවූ ගෝඨාභය රාජපක්ශද පෙබ 4 දිනම නිදහස් උත්සවය පැවැත්විය. රටක් ජාතියක් ගැන කිසිදු අභිමානයක් නැති මෙවැනි නායකයින් ගැන අපි ලජ්ජාවියයුතුය.

ලෝකයේ පළමු කන්තා අගමැතිවරිය වශයෙන් ලෝක වාර්තාවක්   තබා 1976 නොබැඳි ජාතීන්ගේ සමුළුව ලන්කාවේ තබා ලෝක සිතියමේ අපගේ දිවයිනේ නම  බබලවා මේ රටට අසීමිත ජාත්‍යන්තර කීර්තියක් ලබාදුන් එසේම 1948 සිට වසර 24 ක් ගතවනතුරුත් පිරිමි අගමැතිවරුන් 6 දෙනෙකුටත් ලබාගැනීමට නොහැකිවූ පූර්ණ නිදහස 1972 දි මේ රටට ලබාදී රටට,දැයට හා සමයට අසම සම සේවාවක් සිදුකොට වාර්තා පිට වාර්තා තැබූ ජාතියේ මාතාවට  කෙරෙන ගවුරවයක්  වශයෙන් හෝ මැයි 22 ජනරජ  දිනය ජාතියේ නිදහස් දිනය වෂයෙන් ප්‍රකාශකොට වසරක් පාසා එය අනුස්මරණය නොකෙරීම කෘතවේදි ලාන්කික ජනතාවටම කරණ මහත් නින්දාවකි. 

1972 මැයි මස 22 ජනරජ දිනටයට වඩා පෙබ 4 වන දින නිදහස් දිනය වශයෙන් සැලකිය යුතුයි කියන එසේම පෙබ 4 ජාතියේ නිදහස් දිනය වෂයෙන් සිහිකරන සියලුම කුහක දේශපාලකයින්ගෙන් ප්‍රථමයෙන්ම මම පහත සඳහන් ප්‍රස්න 10 අසමි.

1.1815 දී ඉන්ග්‍රීසින් විසින් උඩරට ගිවිසුමෙන් භාරගත්  මාලදිවදියින අතුලු සියලුම දූපත් 1948 දී ආපසු ලැබුනාද?

2. 1815 මාර් 2 උඩරට ගිවිසුමෙන් භාරදුන් රටේ නම වූ සින්හලේ කියන මේ රටේ නමවත් 1948 දී ලබාගත්තාද?

3.මේ රටේ හා ජාතියේ හදවත වූ කන්ද උඩරටින්, සුද්දන් විසින් තේ වගාව සඳහා බලහත්කාරයෙන් අල්ලාගත් ලක්ෂ 6 ක් පමණවූ මහපොලවේ නිරවුල් අයිතිය සහ භුක්තිය අපට ආපසු ලැබුනාද?

4.වසර 2500 ක් පුරා සින්හලයින් සතුව තිබුණු එම ඉඩම්වල සුද්දන්ගේ තේ වතුවල වහල් මෙහෙයට දකුණු ඉන්දියාවෙන් ගෙනවිත් පදින්ච්කළ ලක්ශ දොලහක් පමණවූ දෙමළ කම්කරු හමුදාව ආපසු ඉන්දියාවට හෝ එන්ගලන්තට රැගෙනගොස් සින්හල අපගේ ඒ මව්බිමේ නිරවුල්  භුක්තිය අපට ආපසු දුන්නාද   

5. වසර 2500 ක් පුරා පැවති එසේම 1815 දී ද පැවැති මේ රටේ රාජ්‍ය භාෂාව වූ සින්හල භෂාව සහ රාජ්‍ය ආගම වූ බුද්දාගම්, රාජ්‍ය භාෂාව සහ රාජ්‍ය ආගම වෂයෙන් ප්‍රකාෂ කලාද

6 වසර 2500 ක් පුරාර මේ රටේ පැවති සින්හල නීතියෙන් රට පාලනය කිරීමේ පරම අයිතිය ලබාගත්තාද? යටත් පිරිසෙයින් මේ රට තුලදීම අවසාන අභියාචන බලයක් හෝ ඇති අධිකරණ ක්‍රමයක් අපට ලැබුනාද

7. 1815 සිට ඔවුන් පාලනය කළ අපගේ මව්බිම නිදහස් නිවහල් ස්වාධීන රටක් වශයෙන් අපට අවශ්‍ය අන්දමට පාලනය කරගැනීමේ පූර්ණ අයිතිය අපට දුන්නාද?

8 එන්ගලන්තේ නීතිඥ්යෙක් විසින් ඒ රටේ සන්ස්කෘතියට අනුව නිර්මාණය කරනලද ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් වෙනුවට අපගේම රාෂ්ට්‍ර පාලන හා සන්ස්කෘතික පදනම අනුව සකස්වූ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක්තාවක් නිර්මාණය කරගැනිමේ අයිතිය හා නිදහසින් පසු මේ රට පාලනය කලයුතු ක්‍රමය අතුලු සියලු කරුනු ඇතුලත් අපේම ආන්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් සකස්කරගැනීමේ අයිතිය ලබාගත්තාද

සිහිමොලේ ඇති ඕනෑම පුරවැසියෙකුට මෙයට දිය හැකි එකම පිලිතුර නම් කිසිසේත්ම නැත යන්නය.

පූර්ණ නිදහස් රාජ්‍යක් වශයෙන් ලබාගතයුතු කිසිම අයිතියක් එදා නොලැබුණේනම් ඇත්තවශයෙන්ම පෙබ 4 නිදහස් දිනය වශයෙන් සලකන ඔබලාට ලැබුණේ මොනවාද?

1815 දී අප ජාතියට අහිමිවූ මේ කිසිවක් 1948 පෙබ 4 වනදා නොලැබුණේනම් මේ රටට නිදහස ලැබුණු දිනය වශයෙන් ඔබ තවමත් එදින සමරන්නේ කුමන පදනමක් මතද එසේ නැතිනම් මොලේ ආරුවකින්දයි මම ඔබගෙන් අසමි.

1948 ලැබුණායයි කියන නිදහසේ හැටි මෙන්න.

1948 අපට ලැබුණේ අධිරාජ්‍යවාදි යදම්වළින් බැඳි තවමත් බ්‍රිතාන්‍ය මහරජ අපගේද මහරජ වශයෙන් පිළිගන්නා ඔවුන් විසින්ම සකස්කරණලද ආණ්ඩු ක්‍රමව්‍යවස්තාවක් යටතේ පාලනයවන බ්‍රතාන්‍ය පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලය තුල ඩොමිනියන් තත්වයක් හා මේ රටේ මිනිසුන්ගේ චන්දයෙන් පත්කරගත් කලුසුද්දන්ගෙන් සැදුම්ලත් පාර්ලිමේන්ත්ව සහ උත්තර මන්ත්‍රී මණ්ඩලයක් සහිත සීමිත නිදහසක් පමණි. ඒ බව   1948 පෙබරවාරි 10 වනදා පැවති පළමු නිදහසේ නිළ උත්සවයේ ප්‍රධාන අමුත්තා වූ ග්ලොසෙටර්හි ආදිපාදවරයා විසින්ම  එදින  ඔහුගේ කතාව ‘ message From His Majesties king of Ceylon”  යනුවෙන් ප්‍රකාශකිරීමෙන්ම තවදුරටත් සනාත වෙයි.

එසේම සෝල්බරී ව්‍යවස්ථාවේ 45 වන වගන්තිය අනුව1948න් පසුවද මේ රටේ විධායක බලය රැඳී තිබුණේ බ්‍රතාන්න්‍ය මහරජ අතය. ඔහු වෙනුවට එම බලය මෙහි ක්‍රියාත්මක කළේ ඔහු විසින්ම පත්කරණු ලැබූ අග්‍රආණ්ඩුකාරයෙකු විසිනි.

1948 ඉන්ග්‍රීසීන් විසින් ලන්කාවට ඊනියා නිදහස දීමේ පසු බිම

1948 පෙබරවාරි 4දාසිදුවුයේ1947දී ඉන්දියාව බ්‍රතාන්ය ග්‍රහනයෙන් ඉවත්වීමත් සමග කඩාවැටුණු ඉන්ග්‍රීසි බල අධිකාරීය ආරක්ෂාකර ගැනීමට ලන්කාව හෝ හොඳින් තබාගැනීම වාසිදායක බව සිතු බැවින් ඔවුන්ගේ ඔනෑ එපාකම් ඉටුකර ගතහැකි සුවච කීකරු ගෝලබාල පිරිසක් අතට මෙහි පාලන බලය දී තෝන් ලණුව තමන් අතේ ම තබාගෙන යාම සදහා අග්නිදිග ආසියාවේ සුදුසුම රට ලන්කාව බව බව ඔවුන් කල්පනාකල බැවිනි. ඒ ඉන්දියාව නැති උනත් අග්නිදිග ආසියාවේ තම අධිරාජ්‍යයේ අනාගත වැදගත් කටයුතු කරගැනීම සදහා ශ්‍රී ලන්කාව උපාය මාර්ගික වශයෙන් තබාගතයුතු බව ඔවුන් උපකල්පනය කළ බැවිනි.

ගෝලීය පිහිටීම අනුව වානිජමය සහ යුධමය වශයෙන් ඉන්දීය සාගරයේ හරි මැද පිහිටීම, මානසික වශයෙන් බුද්ධිශෝධනය කළ තමන්ට අවනත පාලක පැලැන්තියක් එහි සිටිම, ඔවුන් රටින් පිටවී ගියද ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතා අනුව ක්‍රියාකරන පිරිසක් ඒ වනවිටත් ඔවුන් විසින් මෙහි නිර්මාණය කොට තිබීම නිසා. හමින් කලු වුවද සුද්දන්ටත් වඩා හොදින් තමන්ගේ කටයුතු ඔවුන් සිදු කරන බව දිවැසින් මෙන් දැක ඇත. අදටත් මේ රටේ ක්‍රියත්මකවෙන දේශපාලනය දෙස බලන ඕනෑම කෙනෙකුට ඒ බව මැනවින් පැහැදිළි වේ.  

සෝල්බරී ව්‍යවස්ථාව ජෙනින්ග්ස් සකස්කළේ ඊනියා නිදහසින් පසුව වුවද බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයේ අරමුණු ඉටුකර ගැනීමේ උපාය මාර්ගයක් වශයෙනි.ඒ බව මෙම ව්‍යවස්ථාවේ එක් එක් වගන්තියක් පාසා ගැබ්ව ඇත.

සෝල්බරී ව්‍යවස්ථාව ජෙනින්ස් විසින් නිර්මාණය කළේ ඉහත සඳහන් වැඩපිලිවෙල ක්‍රියාත්මක කරගැනීමේ තෝන්ලණුව වශයෙන් මිස අපගේ රට දියුණු කිර්‍රිමට සකස්කළ නිති ලේඛ්යණක් වශයෙන් නොවේ. අපේ මෝඩ දේශපාලකයින් සෝල්බරි විවස්ථාව ධාතු කරඬුවක් මෙන් පිළි ගත් බව පෙනේ.  එහි අන්තර්ගතය දෙස විමසිල්ලෙන් බලන ඔනෑම කෙනෙකුට, කපටි සුද්දන්ගේ එම යටි අරමුණ පැහැදිළිවම දැකගත හැක. ඔවුන්ගේම වෙස්ට්මින්ස්ටර් පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමය, නිලතල ධූරාවළිය, අභියාචන කෙලවර ප්‍රිවිකෞන්සලේ (සාමිමණ්ඩලයේ) තබාගත් අධිකරණ යාන්ත්‍රණය, රාජ්ය පාලනක්‍රමය, භාෂාව, ආණ්ඩුකාරයා පත්කිරීමේ බලය, නීති අණපනත් සම්මත කිරීමේ විධි විධාන, අපගේ ආරක්ෂාවට වඩා අදිරාජ්‍යයේ අරක්ෂාව රැකෙන ක්‍රම සහ විධිවලින් එය පිරී ඇත.

  ඒ අතරම ඔවුන්ගේ බෙදා පාලනය කිරීමේ උපායක් වශයෙන් 1948 වන විට මේ රට තුල ජාතීන් කීපයක් සිටින බව ව්‍යවස්ථාවෙන්ම ප්‍රකාශකොට 29 වන වගන්තියෙන් ලන්කා ඉතිහාසයේ පළමු වතාවට කිසිම දවසක මෙහි නොසිටි සුලුජාතීන් නම් අමුතුම ජාතියක් ඇතිකොට ඇත. ඒ අනුව 1832 මේ රට බෙදා පාලනය කිරීම සදහා ඔවුන් රට බෙදු පලාත් පදනම් කරගෙන සින්හල දෙමල හා මුස්ලිම් ආදී වශයෙන් ජනකොටස් බෙදා රට අවුල්කිරීම සහ සින්හලයින්ද සතුරු කන්ඩායම්වලට බෙදීමට පක්ෂ දේශපාලන ක්‍රමයද හන්දුන්වා දෙමින් සෝල්බරී විවස්ථාව නම්වූ මලතොණ්ඩුව අපේ ගෙලේ එල්ලා එය මාරුවෙන් මාරුවට තමන් විසින්ම වසර 133 ක් තිස්සේ හදා වඩා මනස් ශෝධනය කල කලුසුද්දන් පිරිසක් ලවා දක්කා මේ රට විනාශකිරිමට අවශය සියළු විධිවිධාන යොදා ජාතියක පන්සකූලය දීමට පමණක් ඉතිරිකොටය, ඔවුන් ගියේ.

මීට අමතරවව මේ රට සදාකාලිකව අස්ථාවර කිරීම සදහා ඔවුන්ගේ ව්‍යාපාර සහ වතු අධිරාජ්‍යයේ වහල් මෙහෙයට දකුනු ඉන්දියාවෙන් මෙහි ගෙන ආ ලක්ෂ 12 කට වැඩි බ්‍රතාන්‍යය පුරවැසියන් ද මෙහි අතරමන්කොට යාමෙන් මේ රටේ අනාගත දේශපාලන, ආර්ථික, සාමාජික හා සන්ස්කෘතික වශයෙන් මහා ගිනිකන්දක් නිර්මාණයකොට යාමටද සුද්දා අමතක කළේ නැත. 1948 පසුවී 75 වසරක් ගතව ඇතත් රටක් වශයෙන් ජාතියක් වශයෙන් අප තවමත් හිර වී සිටින්නේ ඒ අධිරා ජ්‍යවාදී මාරාන්තික මළපුඩුවේම නොවේද.

එපමණක් නොව 1948 සුද්දන් මේ රට්න් පිටවී ගියත් ජාත්‍යන්තර මට්ටමින් රිජුව කෙරෙන විවිධ බලපෑම් වලට අමතරව ඊනියා ජාත්‍යන්තර සන්විධාන හරහාද ඔවුන් විසින් කරණුලබන තර්ජන ගර්ජන දෙස බැලීමෙන්ද අප තවමත් ඔවුන්ගේ යටත් විජිතයක්ය යන මානසිකත්වයෙන් ඔවුන් කටයුතු කරන බව ඉතා පහැදිලිය. මේ රටේ නිදහස් දිනය පැවැත්වෙන දවස පවා ඔවුන් අපට නියමකොටදී ගොස් ඇත. පෙබරවාරි 4 දින 1948 ව්‍යවස්ථාව ලියූ ජෙනින්ස්ගේ බිරිඳගේ උපන්දිනය යයිද කියවේ.

මේ රටට තවමත් කිසිදු නිදහසක් ලැබී නැතිබව මා ප්‍රකාශ කරණුයේ මේ නිසාය.මෙසේ පිට රැටියෙකුගේ බිරිඳකගේ උපන්දින සැමරීමට වසර 2500 කටත් වැඩි අභිමානවත් ඉතිහාශයක් ඇති කිතුවසින් පෙර 543 සිට රජුන් රැජිනියන් 193 දෙනෙකු විසින් පාලනය කරනලද ශ්‍රේෂ්ඨ ඉතිහාසයක් හා සම්ප්‍රදායක් ඇති මෙ රටේ ලෝකයේමකයේම ප්‍රථම කාන්තා අගමැතිවරීය  වෂයෙන් නිදහසින් වසර 24කට පසු අගමැතිවරු 6 දෙනෙකුටබැරිවූ නිදහස් ජනරජය බවට ප්‍රකාශකල 1972 මැයි 22 නිදහස් දිනය වෂයෙන් මේ රටේ කුහක දේශපාලක්යින් නොසලකන්නේ ඇයි?

අප ලබා ඇති නිදහසේ නියම තත්වය එසේ වුවද වසරක් පාසා  පෙබරවාරි 4 දා නිදහස සැමරීමට යයි කියා ජාතික ධනය කෝටිගනනින් මෙන්ම  රටේ  සන්වර්ධනයට ඵලදායක අන්දමින් යෙදියයුතු වටිනා මිනිස් සම්පත් ද නාස්ති කරමින් 75 වන වරටත් අපේ රටේ දේශපාලකයින් මේ පවත්වන්ට කඩි මුඩියේ සූදානම් වන්නේ කාට ලැබුණු නිදහසක් අරභයාදැයි මම අසමි.

මගේ අදහසේ හැටිය 48 නිදහස ලැබුනායයි කියන්ට අපට ඉතිරිව ඇත්තේ නමෝ නමෝ මාතා සින්දුව පමණි. එයද 2015 සිට දෙමලෙන්ද ගයයි.

1815 දී ජාතියට අහිමිවූ අපේ ජාතික කොඩියද 1948 දී නැවත් නොඉසවූ නිසා අපට ජාතියක් වශයෙන් කොඩියක්ද නැත. ඒ වෙනුවට දැනට ඇත්තේ 1953 දී පටිදෙකක් ගසා දේශපාලකයින් හදාගත් අපබ්බ්‍රන්ශ නිර්මාණයකි. මේ අතර යාන්තමින් වසර 24 කට පසු හෝ 1972 දී සිරිමා බන්ඩාරනායක මැතිනිය මේ රට ජනරජයක් බවට පත්කොට, බ්‍රතාන්‍ය ප්‍රිවිකවුසලයේ අභියාචනා ග්‍රහණයෙන් අධිකරණයද නිදහස්කොට එක්තරා අන්දමක ස්වාධීන බවක් ඇතිකලාය. එතුමිය එදා එසේ නොකළානම් අදටත් අපේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ අභියාචනා සියල්ල පසිඳලණු ලබන්නේ එන්ගලන්තයේ ප්‍රිවි කවුන්සලයේමය.

ඊනියා නිදහස ලබුණායයි කියන 1948 න් පසු 

පළමු වරට1972 මැයි මස 22 දා පහත සඳහන් දෑ සිදුවිය,

1ශ්‍රි ලන්කාව  ස්වාධීන ජනරජයක් වශයෙන් ප්‍රකාශ කිරීම

2ethek විධායකයේ ප්‍රධානියා වූ brithaanYa raja/rAjina   wenuwata apeima  අග්‍රාණ්ඩුකාරයා  මේ රටෙ මහජන චන්දයෙන් පත්වූ  රජයේ අගමැතිවරයා විසින් පත් කිරීම

3 ශ්‍රී ලන්කාපාර්ලිමේන්තුවේ සම්මත වන අනපනත් බ්‍රිතාන්‍ය රැජිනගේ නමින් සම්මත කිරීම අහෝසිකොට ශ්‍රී ලන්කා පාර්ලිමේන්තුව විසින් සම්මත කිරීම

4 රජයේ ප්‍රධානියා වන අග්‍රාමාත්‍යවරයා මේ රටේ අග්‍රා ණ්ඩුකාරයා විසින් පත්රණු ලැබීම

5 1948 සිට බ්‍රිතාන්‍ය රජයට තිබුණු ආරක්ෂක බැඳීම් අහෝකිරීම.

6 1948 න් පසු පළමු වරට මේ රටේ වසර 2500 ක් පුරා පැවති සම්ප්‍රදාය අනුව බුද්ධාගමට ප්‍රමුඛස්ථානය දීම සහ බුද්ධ සාශසනය සුරක්ෂිත කිරීම සහ පෝෂනය කිරීම රජයේ වගකීම වශයෙන්ම  ව්‍යවස්ථාගතකොට නීතිගත කිරීම

7 ජනතාව විසින් පත්කොට ගත් නියෝජිතයින් විසින් විෂේශ ව්‍යවස්ථා ශභාවකින් නව ජනරජ ව්‍යවස්ථාවක් සම්මතකොට ගැනීම.

ඒ අනුව ඇත්තවසයෙන්ම මේ රටට දේශපාලන නිදහස ලබාගත්තේත්  පූර්ණ  නිදහස ළැබුණේත් 1948 පෙබ් 4 නොව, 1972 මැයි මස 22 දායයි මම අවධාරණයෙන් ප්‍රකාශ කරමි.

එමනිසා මේ ර රටේ නිදහසේ මාතාව වසයෙන් උපහාර කළයුත්තේ බන්ඩාරනායක මැතිනියටයයි යයි මම සිතමි.

එහෙත් තවමත් බටහිර ගැති අපේ දේශපාලකයින්ගේ කුහක කමේ මහත කොපමණදැයි කිවහොත් අද දක්වාම රටේ සුදුසු තැනක ඇයගේ පිළිරුවක්වත් පිහිටුවා නැත. මා හිතන අන්දමට 1948 ලබා නොගත්, එසේම 48 දී නොලැඹුණු නිදහසක් සිහිකිරීම සදහා ගොඩනැගූ ඊනියා නිදහස් මන්දිරය දැන්වත්   ජනරජයක් බවට පත්වූ දිනය සිහිකිරීම සදහා ජනරජ මන්දිරය වශයෙන් නම්කල යුතුය. ඒ අනුව එම චතුරස්ශ්‍රය ජනරජ චතුරස්ශ්‍රය වශයෙන් නම්කල යුතුයයිද මම යෝජනා කරමි. මේ  රටේ නියම නිදහසේ මාතාවවූ  බන්ඩාරනායක මැතිනියගේ පිලිරුව සෑදිය යුත්තේද එහිමය. ඊට අමතරව  කටුනායක බන්ඩාරනයක ගුවන් තොටුපලේ ප්‍රධාන ඇතුල්වීම අබියසද මහනුවර නගරයේ මහමලුව වැනි ප්‍රසිද්ධ තැනකද රත්නපුර බලන්ගොඩ නගරයේ හෝ බලන්ගොඩ වලව්වට අතුල්වන තැන හෝ  පිහිටුවිය යුතුයයිද  මම යෝජනා කරමි. ඒ ශ්‍රේෂ්ඨ නායිකාව අප අතහරින් නික්මගොස් දැනට වසර 23කටම ආසන්නය.මේ රට කොල්ලක්කාපු එසේම දසදහස් ගණනින් මිනිසුන් මරාදාපු අධිරාජ්‍යවාදී සොල්දාදුවන්හ්ගේ මෙන්ම තුට්ටුදෙකේ දේශපාලඥ්යින්ගේද පිලිරූවලින් අඩුවක් නැති මේ රටේ මෙවැනි ශ්‍රේෂ්ඨ නායිකාවගේ පිළිරුවක් හෝ ඉදිකිරිමට අපොහොසත් වූ ශ්‍රී. ලන්කාකාරයින්ට දෑස් ඇරීම සඳහා හෝ ඇය වෙනුවෙන් ඊලඟ ජනරජ දිනයට් හෝ සුදුසු තැනක එක පිළිරුවක් හෝ ඉදිකර ඇයට ගරුකලයුතුයයි මම සිතමි.

නිදහසට පසුවදනක්

පුන්චි කාලයේ අපට කියා දී තිබුණේ ලන්කාවට නිදහස ලැබුණේ 1948 පෙබරවාරි 4 දා කියල. ඔහොම සුරන්ගනා කථා කියා අප රවටන්ට පුලුවන්කම ඒ කාලේ තිබුණා. නමුත් හය හතර තේරෙනකොට අපට තේරුනා 48 මේරටට හා ජනතාවට සැබෑ නිදහසක් නොලැබුණු බව. පාසැලේදීත් එහෙම එකක් 48 ලැබුනා කියා උගැන්ණුවා. ප්‍රජාචාර පොත්පත්වලත් තිබුණේත් එහෙමයි. වසරක් පාසා පත්තරවලත් මහත් උජාරුවට අතිරේක දැම්මා. වසරක් පාසා ඒ සදහා මහජන මුදල් කෝටිගණන් වැයකොට කලින්කළ බලයට ආපු දේශපාලකයින්ගේ පුහු උජාරුව පෙන්වීමට  ගෝල්පේස් එක පැත්තේ ත්‍රිවිධ හමුදා ආචාර, රථ පෙලපාලි. ගුවන් සන්දර්ශන, පාසැල් ලමුන් සියදහස් ගානක් කට්ට අව්වේ වේ ල වේලා පෙලපාලියේ ගෙන යමින් වසරක් පාසා අපේ රටේ දේශපාලකයින් කරන මේ නාඩගම ජාතික ධන විනාශයක් මෙන්ම හුදු සේතාම්බර පඨසලු සන්දර්ශනයක් බව තේරුනේ ලොකු මහත්වී රට තොට ගැන අවභෝධයක් ඇති උනාට පස්සෙ.

මම මේ ගැන පළමුවරට ලියන්ට පත්ටන්ගත්තේ 1997 දිවයිනේ නිදහස් දින අතිරේකයෙන්

එවකට දිවයින පුවත් පතේ ප්‍රධාන කතුවරයා වු මගේ මිත්‍ර උපාලී තෙන්නකෝන් මට ඇරයුමක් කලා ඒ වසරේ නිදහස් දින පුවත්පත් අතිරේකයට ලිපියක් ලියන්ට කියල. ඒ අනුව යැවූ ලිපියෙන් කරුණු දෙකක් මට කියන්ට ඔනෑකලා. පලමුකරුණ 1948 මේ රටට කිසිම නිදහසක් ලැබුනේ හෝ ලබාගත්තේ නැති බව.

මා පලමු වතාවට 1948 දී මේ රටට හෝ මහජන්තාවට කිසිදු නිදහසක් නොලැබුණු බව ප්‍රකාශකලේ එම ලිපියෙනි.  එදා සිට මේ දක්වා මට ලැබුණු හැම අවස්ථාවකදීම තවත් කරුණු ද එක් කොට මා මේ ගැන ලියා ඇත. විවිධ අවස්ථාවල රැස්වීම්වලදී කථාකොට ඇත. එහෙත් කිසිම රජයකට මා කියන පනිවිඩය තේරුම් ගැනීමට අද දක්වාම පුලුවන්වී නැත. අපේ රටේ ජාතිකත්වය හඳුනන, ඇත්ත තේරුම් ගන්ට හැකි එසේම ජනමතයට කන්දෙන දේශපාලකයින් නැතිබව එයින්ම පැහැදිළිවේ. 1948 වන විට ආසියාවේම ජපානයට පමණක් දෙවැනි වූ දියුනුම ආර්ථිකය තිබුණු මේ රට වර්තමානයේ ආර්ථික වශයෙන් ඇෆ්ගනිස්ථානයට පමණක් දෙවැනි වන තත්වයට වැටීම ගැන මේ අනුව අපි කිසිසේත්ම පුදුම විය යුතු නැත.

මෙවැනි අතිශයින්ම සෝචනීය තත්වයක් තිබියදී ලබන වසරේත් 75 වන වරටත් මේ ප්‍රෝඩාව සහ රජ විහිලු සන්ධර්ශනය පැවැත්වීමට යලිත් සුදානම් වීමෙන්ම දසක දෙකකුත් වසර තුනක්ම තිස්සේ මා කියන, ලියන මේ කථාව නායක දේශපාලන බීරි අලින්ගේ කන්වලට ඇසුණු බවක් නම් මට නොපෙනේ.

ලබන වසරේත් ඉනියා නිදහස් උත්සවය පැවැත්වීම්මට දැන් ලහි ලහියේ රජය කටයුතුකරන බව ඇසේ. මේ ලිපිය පලවන විට සමහරවිටත් ඒ සේතාම්බර පටසලු සන්ධර්ශනයට විශාල මුදලක් වැයකොට තිබිය හැක. එහෙත් මාගේ මේ තනි සටන කවදාහෝ දිනන බව මට ඉස්තිර වශයෙන්ම විස්වාශය. මන්ද මේ රට නිදහස් ජනරජයක් වූයේ 1972 මැයි මස 22 දා යන සත්‍ය කිසිවෙකුට කිසිදිනක ඉතිහාසයෙන් මැකිය නොහැකි බැවිනි.එබැවින් එය දිනන තුරු හෝ මා මැරෙනතුරු හෝ රට වෙනුවෙන්, ජාතිය වෙනුවෙන් සහ සාශනය වෙනුවෙන් මම මගේ මේ සටන දිගටම හුදකලාවම හෝ ඒකචාරි සින්කයකු මෙන් ගෙනයමි

මෙම ලිපිය අවසන් කිරීම සන්දහා අවසාන වශයෙන් මේ ඇස්නැති, කන් නැති, මොලයක් නැති එසේම රටට හා ජාතියට අබමල් රේණුවක ආදරයක් නැති දේශපාලකයින් සියලුදෙනාගෙන්ම පහත සදහන් ප්‍රශ්න කීපය මම අසමි.

1.විදේශ ආධිපත්‍යකින් කිසියම් රටකට නිදහස ලැබෙනවා කියන්නේ මොකක්ද.

1948 දී ලන්කාවට දුන්නායයි කියන කථාවෙන් පමණක් නිදහස්, නිවහල් නමුත් ක්‍රියාවෙන් අධිරාජ්‍ය වාදයේ යදම්වලින් දස අතට විළන්ගු දැමූ සෝල්බරී ව්‍යවස්ථාවෙන් අපට ලබා දුන්නායයි කියන  නිදහස කුමක් ද?

2.1948 දී ලැබුණායයි කියන නිදහස එසේම එදා සිට මෙදා දක්වා ජාතියේ අපමණ ධනස්කන්දයක් වැයකොට මහත් උජාරුවෙන් සමරණ ජාතික නිදහස තියෙන්නෙ කොහෙද, එය ලැබී ඇත්තේ කාටද.මාරුවෙන් මාරුවට දේශපාලනය කරන අයට පමණක් නොවේද

3.වසර 2500 කට වැඩි කාලයක් අපට උරුමව තිබී 1815 දී අපට අහිමිවූ 1815 දි සුද්දාට භාරදෙනකොට සින්හලේ රාජධානිය සතුව තිබුණු, මාර්තු 2 උඩරට ගිවිසුමෙන් සුද්දාට භාර දුන් මාලදිවයින් ඇතුලු සිහලේ රාජධානිය 1948 දී අපට ආපසු ලැබුණාද.

4.1815 පැවති රටේ නම වූ සින්හලේ කියන නමවත් (සුද්දා සින්හලයින්ගේ රට යන අරුතෙන් එය සිලොන් කී) ආපසු 1948 දී ලබාගත්තාද.

5.1815 මේ රටේ රාජ්‍ය භාෂාව වූ සින්හල භාෂාව අද වනතුරුත් මේ රටේ රාජ්‍ය භාෂාව, පාලන හා අධිකරන භාෂාව වෂයෙන් ස්ථාපිත වුනාද.

6.කිතු වසට පෙර 307 සිට මේ රටේ රාජ්‍ය ආගම වූ බුද්ධාගමට  නිසිතැන ලබුණාද

7.1815 සුද්දට භාරදුන් ලක් පොලවේ නිරවුල් හිස් භුක්තිය 48 දී ලබාගත්තද, අදවනතුරුත් නැති බව ඔබ දන්නවාද

8.1815 වනතුරු රටේ ජාතිය වශයෙන් හැදින්වූ සින්හල ජාතිය යන නමවත් 1948 දී ලබාගත්තද.

9.ඉතිහාසයේ වරින් වර පැමිණි සහ සුද්දන් ඔවුන්ගේ වතුවල සහ ව්‍යාපාරවල වැඩට ඉන්දියාවෙන් ගෙනා සුද්දන්ගේ වහල්ලු මේ රටෙන් සුද්ද්දන් යනවිට ආපසු ගෙනියන්ට කියා බලකොට සින්හලයාගේ ජන්ම භූමිය නිදහස් කරගත්තද.

10.සුද්දාගේ පාලනය සදාලිකවම තවදුරටත් මේ රටේ පවත්වාගෙන යාම සදහා අයිවෝ ජෙනින් විසින්, මේ රට බෙදා පාලනය කිරිම, දෙම ළ සහ මුසල්මානු සුළුජන කොටස් 29 වන වගන්තියෙන් බලවත්කොට සින්හල ජාතිය සහ සම්බුද්ධ සාශනය මේ රටින් තුරන් කිරීමේ මරඋගුල වයෙන් සකස්කල සෝල්බරී ව්‍යවස්ථාව අනුවම එන්ගලන්තයේ සුද්දන්ගේ නියෝජිතයින් වන කලු සුද්දන් විසින්ම තවදුරටත්  මේ රට පාලනය කරන බව ඔබ දන්නවාද.

11 ඒ මරඋගුලෙන් ගැලවී මේ රටේ පාලනයට පදනම වියයුතු රටට ගැලපෙන රටේ 2500 ශිෂ්ඨාචාරයේ පදනම මත ආණ්ඩුකරම විවස්ථාවක් හදාගත්තද. (ඉන්දියව තම විවස්ථාව හදන්ට පටන්ගත්තේ 1935. ඒක භාර කලේ ශ්‍රේෂ්ඨ භාරත පුත්‍රයෙක්වූ ඇම්බෙඩ්කාර්ට බව ඔබලා    දන්නවාද)

12.අපගේ දේශයට හා සන්ස්කෘතියට ආවේනික වු ශිෂ්ඨාරය මත පදනම්වූ නීති ක්‍රමයක හා පාලන ක්‍රමයක අවශ්‍යතාව ගැන ඔබ සිහිනෙන් හෝ සිතා තියෙනවාද

13.1948 ඊනියා නිදහස ලැබී වසර 75 ක් ගතවීත් 2500 පුරා මේ රටේ සිෂ්ඨාචාරය ගොඩනැගූ, ඉන්දීය සහ බටහිර ආක්‍රමනිකයින්ගෙන් සිය ජීවිත පුදා රට ජාතිය බේරාගත් උඩරට  සින්හල භූමිපුත්‍රයින්ගේ අහිමිවූ උරුමයන් හා අයිතිවාසිකම් ආපසු ලබා දුන්නාද.

14.ඊනියා නිදහසින් පසු 75 වසරක් ගතව ඇතත් ස්වාධීන, ස්වයිරී හා සැබෑ නිදහස් හා ආර්ථික වශයෙන් සමුර්ධිත රටක් ඔබලා මේ පොලව මත ස්ථාපිත කලාද

15.1948 දී නිදහසක් ලැබුනානම් 1961 දි රජයට විරුද්ධව ලියනගේ ඇතුලු කණ්ඩායම කළ කුමන්තරණය සහ 1971 දී J.වි. පී කැරැල්ලද රැජිනගේ ආණ්ඩුවට එරෙහිව කරනලද කුමන්ත්‍රණ වසයෙන් හැදින්වුයේ ඇයි?

16.1948 දී නිදහස ලබා තිබුනානම් 62 රාජ්‍ය විරෝධී කුමන්ත්‍රණයේ විත්තිකරුවන් බ්‍රිතාන්‍ය සාමිමණ්ඩලයට අභියායාචනයක් කලේ ඇයි

17.1947 දී ඉන්ග්‍රීසි පාලනයෙන් නිදහස ලබාගත් භාරතය 1951 දී ජනරජයක් වසයෙන් ප්‍රකාශ කලානම් 1972 දී බන්ඩාරනායක මැතිනිය කරනතුරු  වසර 24 ක් තිස්සේ කිසිවෙකු එය නොකලේ ඇයි?.

තවද,

අදටත් අපි කිසිදිනක නොලැබුණ නිදහසක් සැමරීමට මන්දිරයක් සහ චතුරස්‍රයක් අපි නම්කොට ඇත. එහි පළමු නම වූයේ 1848 මාතලේ නිදහස් සටනේදී වීර සින්හලයින් දහස් ගණනින් මරාදමා ඇතැම් අවස්ථා වලදි මළමිනී දින ගනන් මිනිසුන් භය ගැන්වීම සඳහා මහජන ප්‍රදර්ශනය සඳහා ප්‍රසිද්ධ ස්ථානවල එල්ලා තැබූ මිනිමරුවකුවූ ටොරින්ග්ටන් ආණ්ඩුකාරයාගේ නමය.1948න් පසු එය අද වනතුරුම කිසිදාක නොලැබූ නිදහසක් නමින් නිදහස් චතුරස්‍රය විය. එමනිසා දැන්වත් එය මේ රට පුර්ණ නිදහස් ජනරයක් බවට පත්වූ 1972 මැයි මස 22 දින ඒ අයිතිහාසික සිද්ධිය අනුස්මරණය කිරීම සඳහා වහාම එය ජනරජ චතුරශ්‍රසය වශයෙන් නම්කොට එහි ප්‍රමුඛ තැනෙක රට ජනරජයක් බවට පත්කළ ඒ වීර මාතාවගේ පිලිරුවක් නොපමාව ස්ථාපිත කිරීමට රජය පියවර ගතයුතුයයි මම යෝජනා කරමි

අග්‍රාමාත්‍ය දිනේෂ් ගුණවර්ධන

අනාගත පරම්පරාවට විශ්වාසනීය මඟක් ජනිත කළ හැක්කේ ඵලදායීතාවය ඉහළ නැංවීම මත යැයි අග්‍රාමාත්‍ය දිනේෂ් ගුණවර්ධන මහතා පැවසීය.
අග්‍රාමාත්‍යවරයා මෙසේ පැවසුවේ 2022.12.15 අරලිය ගහ මන්දිරයේ පැවැති ජාතික ඵලදායිතා සම්මාන උළෙල අමතමිනි. ජාතික ඵලදායිතා ලේකම් කාර්යාලය මගින් සංවිධානය කරන මෙම සම්මාන උළෙල මෙවර පැවැත්වුනේ 2020 වසරේ  ඵලදායිතාවය ඇඟයීමයි. මෙහිදී  රාජ්‍ය, සේවා, නිශ්පාදන, පාසල්, පිරිවෙන් ආදී අංශ ගණනාවක් ඔස්සේ ඵලදායීතාවය අගයමින් සම්මාන ප්‍රධානය කෙරිණි.
එහිදී වැඩිදුරටත් අදහස් දැක්වූ අග්‍රාමාත්‍යවරයා
ඵලදායීතාවය අපට අභියෝගයක්. රටක සංවර්ධනයේ ඉදිරි පියවර වගේම, අනාගත පරම්පරාවට විශ්වසනීය මඟක් ජනිත කළ හැකි වන්නේ ඵලදායිතාවය මතයි. අපේ රටේ නිෂ්පාදන ඵලදායිතා ඉහළ නැංවිය යුතුව තිබෙනවා. ඒ අභියෝගය ජයගැනීමේදී පුමුඛතාවයන් හඳුනා ගැනීම වැදගත්.
අපි අලුත් තරුණයින්ගේ නිර්මාණශීලීත්වයට ඉඩදෙන්න ඕනේ. මේ වෙනස තුළින් අලුත් දේවල් බිහි කරන්නට ඉඩකඩ දෙන්න ඕන. සාම්ප්‍රදායික කෝණයෙන් බැහැරව, අලුත් කාලපරිච්ඡේදයකට සමාජයත්, රටත් ගෙනයාමට උත්සාහයේ යෙදෙන පිරිස්වල ඵලදායිතාව හඳුනාගෙන මේ ආකාරයෙන් ගෞරව දැක්වීම විශාල ධෛර්යයක්.
රොනී ද මෙල් කියන්නේ අපේ රටේ විශිෂ්ටතම මුදල් අමාත්‍යවරයෙක්. එදා ඔහු කිව්වා හැම අයවැය ලේඛනයෙන්ම ගොඩනැගිලිවලට මුදල් වෙන්කලත් ගොඩනැගිලිවලින් ප්‍රයෝජනය ගන්නෙ පැය හයයි. ඊට පස්සේ උදේ පාන්දර වෙනකල් ගොඩනැගිලි වහනවා. වෙනත් රටවල අතිරේක දැනුම එකතු කිරීමේ ක්‍රියාවලියට, අතිරේක පර්යේෂණ සදහා ඒ ගොඩනැගිලි යොදා ගන්න බව.
ඵලදායිතාවයට බලපෑම් කරන රජයේ ආයතන හා මූල්‍ය රෙගුලාසි සමාලෝචනය කළ යුතු කාලයකයි අපි ඉන්නේ. එහෙම නොකලොත් සිද්ධවෙන්නේ කාලය නාස්තිවීමක්.
ගමේ සිට ඉහලටම රටක් වෙනස් කිරීමේ ක්‍රියාමාර්ගයට සෑම ක්ෂේත්‍රයක්ම පරිවර්තනය විය යුතුයි. සමහර ආයතනවලට මහාභාණ්ඩාගාරයෙන් මුදල් වෙන්කරනවා. මේ මහජනතාවගෙන් එකතු කරන බදු මුදල්.  නමුත් කියන්න කනගාටුයි. මේ ආයතනවලින් ජාතික ධනයට කිසිවක් එකතු වෙන්නේ නැහැ. ඒ වගේ ඵලදායීතාවයක් නැති රජයේ සංස්ථා දෙපාර්තමේන්තු රාශියක් තියෙනවා.
ඉදිරි කාලපරිච්චේදයේ විවිධ ක්ෂේත්‍ර සම්බන්ධව යම් යම් වෙනස්කම් සිදුකළ යුතුව තිබෙනවා. ඒ වෙනස්කම් මත අලුත් ජයග්‍රහණ වලට අපට පිවිසීමේ මාර්ගය උදාකරන්නේ ඔබයි.  රාජ්‍ය වියදම් පාලනය කරගැනීමට ගැනීමට නොහැකිව, ඵලදායිතාවයක් නොමැතිව අපේ රටේ මහා ධනස්කන්ධයක් වැය වෙනවා. සූර්ය තාපය හෝ විදුලියෙන් ගමන්කරන වාහනවලට ප්‍රමුඛත්වය දෙන්න අමාත්‍ය මණ්ඩලය තුළ සාකච්ඡා වුනා. අපේ රටට අල්ලපු රටේ විදුලි බලයෙන් දුම්රිය, ත්‍රී රෝද රථ ගමන් කරනවා. නාස්තිකාර වියදම්වලට ණය වෙනවා වෙනුවට අපිත්  එවැනි තත්ත්වයකට පරිවර්තනය විය යුතුයි.
වාහන තොගයක් දුවවන්න අපි කොයි තරම් අපි ණය ගන්නවද. ඒ වෙනුවට විදුලියෙන් හෝ සූර්ය තාපයෙන් ගමන් ගන්න වාහන යොදාගන්න පුලුවන්.  දවසේ පැය විසි හතරෙන් පැය දොළහක්ම  අපේ පිනට ලැබිලා තියෙන සූර්ය තාපය ප්‍රයෝජනයට ගන්න පුළුවන්. විශේෂයෙන් තරුණ පරම්පරාවගෙන් මම ඉල්ලා සිටින්නේ මේ වෙනසට උර දෙන ලෙසයි.
මෙම අවස්ථාවට කම්කරු හා විදේශ රැකියා අමාත්‍ය මනුෂ නානායක්කාර,  අග්‍රාමාත්‍ය ලේකම් අනුර දිසානායක, කම්කරු අමාත්‍යංශ ලේකම් ආර්.පී. ඒ විමලවීර, ඇතුළු පිරිසක් මේ අවස්ථාවට එක් වුහ. 

මාධ්‍යවේදී ජනක බලල්ල

විදේශ රැකියා සහ සංක්‍රමණ ක්ෂේත්‍රෙය් මේ වන විට වාර්තාවන ජාවාරම් සහ අක්‍රමිකතා වැලැක්වීම සදහා වහාම සංක්‍රමණයන්ට අදාල සියලු කටයුතු ඩිජිටල් වේදිකාවකට ගෙන ආ යුුත බවත්, මෙය ඩිජිටල්කරණයට ලක් නොකරන්නේ කාගේ බලපෑමක් නිසාදැයි ප්‍රශ්ණ කරන බවත් විදෙස් බලය සංවිධාන පවසයි.

විදේශ රැකියා සහ සංක්‍රමණ ක්ෂේත්‍රය ඩිජිටල්කරණයට ලක් නොවීම නිසා මේ වන විට විවිධ ජාවාරම්කරුවන්ට අවශ්‍ය ආකාරයට මෙම ක්ෂේත්‍රෙය් කටයුතු මෙහෙයවීමට අවස්ථාව ලැබී ඇති බවද විදෙස් බලය අවධාරණය කරයි.

පසුගිය කාලයේදී විසිට් වීසා මගින් විදේශ රැකියා සදහා පිටත්ව යාම් සීග්‍රෙයන් වර්ධනය වී තිබුණි. විසිට් වීසා මගින් රැකියා සදහා ශ්‍රමිකයින් රැගෙන යාම ජාවාරම්කරුවන් අතටද පත්වී තිබූ අතර එම නිසා ශ්‍රී ලාංකික ශ්‍රමිකයින් බොහෝ පිරිසක් විවිධ දුෂ්කරතාවයන්ට මුහුණදී තිබුණි. රැකියා සොයාගෙන විසිට් වීසා මගින් ඩුබායි පැමිණි තරුණ තරුණියන් රැකියා සොයා ගත නොහැකිව මහ පාරේ තැනින් තැන දුක් විදීමට සිදුවූයේත්, ඕමානය සහ ලංකාව අතර පවතින රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සම්බන්ධතාවයන්ට පවා බලපෑම් ඇතිකළ හැකි ආකාරයේ කළු පැල්ලමක් ඇතිවූයේත් මෙම ක්ෂේත්‍රය ඩිජිටල්කරණයෙන් ඈත් වීම නිසාය.

විදේශ රැකියා සහ සංක්‍රමණිකයින් සම්බන්ධයෙන් වන තොරතුරු එක් ඩිජිටල් වේදිකාවකට ගෙන ඒමට හැකියාව ලැබුණේ නම් මෙවැනි ජාවාරම්වලට තිත තැබීමට හැකියාව ලැබෙන බව විදෙස් බලය සංවිධානය අවධාරණය කර සිටී.

මේ නිසා වහාම මෙම ක්ෂේත්‍රය ඩිජිටල්කරණයට ලක් කළ යුතු බවත්, ඒ සදහා රාජ්‍ය පාර්ශවය සිය කැපවීම වහාම පෙන්නුම් කළ යුතු බවත් විදෙස් බලය සංවිධානය වැඩිදුරටත් සදහන් කරයි.

මාධ්‍යවේදී ජනක බලල්ල

කැදවුම්කරු

විදෙස් බලය

Courtesy NewsIn.Asia

Colombo, December 15 (newsin.asia): The Deputy Chief of the Chinese Embassy Hu Wei paid a visit to the Eastern Province from 8th to 10th December, to follow up the distribution of China’s recent donations to the island in various ways, including 10.6 million litres of diesel to farmers and fishermen, 9,000 metric tons of rice to students from underprivileged families and 100 sets of solar streetlights donated by China’s Yunnan Province to 38 schools across the Eastern Province.

A Chinese embassy press release said that on the afternoon of 8th December, DCM Hu Wei met with Anuradha Yahampath, Governor of Eastern Province at the latter’s secretariat in Trincomalee. Both sides exchanged ideas on further promoting cooperation between China and the Eastern Province and other topics of mutual interest. They also joined local principals in a hand-over ceremony of the 100 sets of solar streetlights donation.

DCM Hu Wei visited Abhayapura Primary School in Trincomalee and Korakallimadu Sri Ramana Maharishi School in Batticaloa, interacted with teachers and students and gifted rice packs donations and panda backpacks to the pupils. The diplomat also visited the paddy field at Nochchikulam, Trincomalee and the beach in Kaluwankerney, met with local farmers and fishermen and handed over a batch of diesel to them. It was highlighted that the 10.6 million litres of diesel provided by China to Sri Lanka free of cost will benefit 232,749 farmers for harvesting 342,266 hectares of paddy fields in Maha season 2022/23 and all the 3,796 fishing vessels below 40 feet in the island.

On the afternoon of the 9th, the Chinese Embassy delegation was invited by the Batticaloa District Civil Society to Kaluwankerni, an underdeveloped Tamil fishing village in Batticaloa, where the first phase of 10 houses had already been built to help most needy families by the Embassy. DCM Hu had a discussion with the villagers and Batticaloa District Civil Society representatives and officially launched Housing Project Phase II for the villagers.

During the visit, DCM Hu Wei broadly met with local government officials, civil society representatives, farmers, fishermen, housewives, teachers, students and deeply encouraged by their high praise and friendship towards China, especially for the support of PPEs, vaccines, housing, education, rice, medicines, and fuel donation in the past year. Hu reassured them of China’s continued assistance to Sri Lankan people of all communities in the coming months to overcome current challenges.

| Lanka Lead News

ඇමරිකානු තානාපතිනිය(Julie J. Chung) විසින් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ හිටපු ජනාධිපතිවරයාව පාලනය කළ ආකාරය ගැන ජාතික නිදහස් පෙරමුණේ නායක විමල් වීරවංශ මහතා මෙසේ පවසයි.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ හිටපු ජනාධිපතිවරයා කරගත්තු ඊළඟ බලවත් වරද තමයි කොළඹ ඉන්න ඇමරිකානු තානාපතිනිය(Julie J. Chung) ‘ජුලියාගේ’ කීම අහලා ඔහේ වැනි වැනි හිටපු එක. ඒ ‘ජුලියා නෝනා’ මාස ගාණක් තිස්සේ ගෝඨාභය මහත්තයාව දිනපතා හමු වුණා. (මේවා කට්ටිය කියන්නේ නැහැ. කියන්න බයයි.) ගෝඨාභය රාජපක්ෂ හිටපු ජනාධිපතිතුමාගේ මිරිහානේ ගෙදරට වට කරලා ගහපු දවසේ රෑ ඒ ගෙදරට එනවා ‘ජුලියා නෝනා’. ඇවිල්ලා කියනවා, ‘මට හරි කනගාටුයි ඔබට මේ සිදු වූ දේ ගැන. ඔබ බෞද්ධයෙක්. මම කතෝලිකයෙක්. මගේ විශ්වාසය අනුව ඔබ වෙනුවෙන් යාඥා කරන්න මට ඉඩ දෙන්න’ කියලා. එහෙම කියලා ඒ නෝනා පොළොවේ දණ ගහගෙන සර්වබලධාරී දෙවියන් වහන්සේගෙන් යාඥා කරලා ඉල්ලනවා, ‘ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මැතිතුමන්ට සහනය සලසන්න, ආමේන්’ කියලා. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහත්තයා පසු දිනයේ හිටපු ඇමති කෙනෙකුට කියනවා, ‘බලන්න ඇමරිකන් තානාපතිතුමිය හරි හොඳයිනේ. ඊයේ ඇවිල්ලා මං වෙනුවෙන් යාඥා කළානේ. කවුද අප්පා එහෙම කරන්නේ?’ කියලා. ටොපිය නියමෙට කාලා. මේක මහන්සි වෙලා දිනාගත්තු ගේමක් නොවෙයි, පොඩි පොඩි ටොපි දීලා දිනාගත්තු ගේමක්. වෙන රටවල ඊට වඩා දේවල් දෙන්න වෙනවා මේ වගේ මැච් එකක් ගහන්න.

ජුලියා නෝනාගේ ගමන ඔන්න එදායින් පටන් ගත්තා. හෙටත් එනවා. අනිද්දත් එනවා. ඉන් අනිද්දාත් එනවා. මොකක් හරි තීරණයක් ගත්තා කියලා ආරංචි වෙනකොට ‘මෙහෙම කරන්න යනවා ද?’ කියලා අහනවා. ගෝඨාභය මහත්තයා ‘ඔව්’ කියනවා. ‘ඒක කරන්න එපා. ඒක කළොත් අයි. එම්. එෆ්. එකේ ප්‍රෝග්‍රෑම් එක අවුල් වෙයි’ කියනවා. ඒ නිසා ඒක නොකර ඉන්නවා. ‘අර ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලය ඉස්සරහ ගේට්ටුව වහගෙන ඉන්න කට්ටිය යවන්නද හදන්නේ?’ කියලා අහනවා. ගෝඨාභය මහත්තයා කියනවා, ‘ඔව්’ කියලා. ‘ඒක කරන්න එපා. ඒක කළොත් අයි. එම්. එෆ්. ප්‍රෝග්‍රෑම් එක අවුල් වෙයි’ කියනවා. ආයේ ‘එහෙනම් කමක් නැහැ. නොකර ඉන්නම්’ කියනවා. ‘ජුලියා නෝනා’ එදා එක පැත්තකින් රටේ ජනාධිපතිව පාලනය කළා. අනිත් පැත්තෙන් අරගලය පාලනය කළා.

https://www.facebook.com/100044567280397/videos/4055140604711831/?so=watchlist&rv=video_home_www_playlist_video_list

https://www.facebook.com/plugins/video.php?height=476&href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FWimalWeerawansa.sl%2Fvideos%2F4055140604711831%2F&show_text=false&width=476&t=0

e-Con e-News

‘Before you study the economics, study the economists!’

e-Con e-News 04-10 December 2022

‘Our’ President met with NATO Indo-Pacific QUAD alliance envoys, from the US, India, England, Japan & Australia, on December 6. In case the President didn’t understand their English, European Union envoys met the Prime Minister. All these whites (or ‘honorary whites’) are dying to lecture & threaten. Or so the media tells us.

     The President then promised a probe into corruption (which in WhiteHouse English is spelled ‘Rajapakse’). A Rs 10-billion local government election was promised. A capitalist wish list (or wet dream) of a budget was passed in its third reading, promising to sell off the real crown jewels so to speak. A capitalist thinktank says they could sell it all off in 48 hours! And there flickers the Laxapana that once powered the dreams of Wimalasurendra’s 100,000 lights… (see ee, 1 August & 5 September 2020, Who’s Afraid of Wimalasurendra?, etc.)

• Threatening to divide the country, they dish out lectures to us on human rights (what rights are not human?) and reconciliation. Meanwhile this week, the US passed another trillion dollar military spending bill (saying $858billion, and not a trillion – but you know how their invoicing works!)

     Anyway, England is calling in the army to smash strikes. English police, military & prison guards are the only sectors prevented by law from walking out. Yet PM Rishi Sunak now hints new legislation will ban strikes in (suddenly) ‘critical’ sectors such as transport, health, education. In Germany, 3,000 armed police & troops, captured 130 premises and arrested 25 individuals across 11 German federal states, as well as in Austria and Italy, to attack their internal enemies. While the frenzied media game continues, to turn the spotlight away from the real imperialists, through a process called ‘inversion’ & ‘projection’. This involves accusing others of NATO’s own great crimes.

Cull Storey

Mahaveli & Kelani: Selling Out Our Future in 48 Hours

Anusha Ondaatjie, Bloomberg News

,

(Bloomberg) — Sri Lanka’s economy likely fell deeper into recession, as tight monetary policy and Asia’s fastest inflation further dampened the nation’s economic health.

Gross domestic product probably contracted about 10% between July and September compared to the same period last year, according to a Bloomberg survey of economists. That’s the slowest reading in two years and compares with an 8.4% contraction in the April to June period.

Demand remained sluggish as high inflation and weak confidence kept consumption under pressure,” said Ankur Shukla of Bloomberg Economics. Sri Lanka’s statistics department is set to release fresh GDP data around 3 p.m. local time on Thursday.

Sri Lanka, which is weathering its worst economic meltdown in decades, tried to forestall further deterioration in the quarter, even as protests and fuel shortages ground activity to a halt. Authorities pledged to implement strong fiscal and reform measures to lock-down an initial bailout deal from the International Monetary Fund. 

The IMF agreement and restructuring talks with other creditors have stoked optimism that Sri Lanka is turning a corner. The South Asian nation is pursuing pacts with commercial and bilateral lenders to meet conditions for the IMF program, which could begin in January if debt assurances from China come through this month.

Central Bank of Sri Lanka governor Nandalal Weerasinghe said last month that the bailout will help the country replenish depleted foreign exchange reserves and stabilize finances. 

Once the IMF program is finalized, the risk premium on Sri Lanka will go down, bringing down interest rates with it,” said Sanjeewa Fernando, strategist at CT CLSA Securities Pvt. Further inflows will also have positive bearings on the currency, he added. 

The Sri Lankan rupee has stabilized since May, but it’s still down 80% this year against the dollar. Stocks declined 28% in 2022 and the nation’s 7.55% 2030 dollar bond is indicated at about 29 cents on the dollar. That compares to 51 cents at the start of the year.

In a sign of some respite, consumer price gains have started trending downward amid tight policy and falling global commodity costs. Prices hit a record 69.8% between July and September, forcing the central bank to raise borrowing costs to 15.5%. Since then, Sri Lanka’s inflation has slowed and is expected to drop next year.

by Neville Ladduwahetty Courtesy The Island

The headlines in the front page of the Daily News of December 7, 2022 states: GOVT. WILL FORMULATE LAWS TO REPATRIATE USD 53 BILLION”. Quoting Minister Dr. Wijedasa Rajapakse, the report states: Exporters who earn Dollars do not bring that earnings back to Sri Lanka but they deposit it in foreign banks. They bring limited amounts. We don’t have to face foreign exchange crisis if we can get this money back to Sri Lanka”.

Continuing, the headers state further: GOVT. LOOKING AT REMOVING LOOPHOLES IN THE LAW IN THIS REGARD”. The Minister had informed Parliament that In the last year alone, these exporters had not remitted their earnings worth USD 3 billion. The entire foreign loan component of Sri Lanka is USD 52 billion. This means, Sri Lanka could have been made debt free, if the country had received the above-mentioned forex income from the exporters”.

The material, relating to the report, is based on the findings of Global Financial Integrity (GFI), a Washington D.C.-based think tank that tracks illicit financial flows. Their report first appeared in the Sunday Times of Sri Lanka on July 10, 2022. According to GFI The sums of the ‘value gap’ in trade between Sri Lanka and all its trading partners, in USD billions, for the year 2009 was 2.65; year 2010 was 3.464; year 2011 was 4.398; year 2012 was 4.208; year 2013 was 3.345; year 2014 was 4.622; year 2015 was 4.855; year 2016 was 4.265; year 2017 was 5.026”. Thus, the total ‘value gap’ from 2009 to 2017 was USD 36.833 billion.

Another report, titled Call to repatriate illicit capital outflows and residual exports incomes immediately”, signed by over 15 prominent Trade Unions, Professor of Economics, Sumanasiri Liyanage, and two PhD students, was published in the Daily FT of 29 November 2022. This article states: In a recent statement, the Central Bank of Sri Lanka (CBSL) Governor, Dr. Nandalal Weerasinghe, accused exporters of refusing to repatriate residual export incomes. The Governor affirms that only 23 % of export incomes are currently repatriated by exporters, while 65% of export incomes were repatriated, up to July 2021…. The CBSL Governor also stated that there are accusations that the import and export sector corporate elite are stashing away $35 billion of foreign exchange inflows, in offshore accounts, since 2007, up to now”. Their primary demand is Immediately cease any move to privatize state assets and instead act in the national interest and take steps to repatriate foreign exchange flows, illicitly transferred out of the banking system…”.

DELAYED ACTION is UNACCEPTABLE

The ‘value gap’, as reported by GFI, up to 2017, was USD 36.833 billion It was on July 28, 2017, that the Foreign Exchange Control Act No. 12 was Certified. According to a report, in The Island of December 8, 2022, amendments were necessary to restore the authority exercised by the Central Bank in respect of regulations of foreign exchange before the enactment of the Exchange Control Act No. 12 of 2017”. If the intension is to restore the powers of the Central Bank to pre-2017 levels, as part of its response to the continuing financial crisis” (Ibid), how come the Central Bank permitted the outflow of USD 36.833 billion under the previous Exchange Control Act that was supposed to have had sufficient powers to prevent such outflows.

The only conclusion that the public could come to is that either the Central Bank failed miserably to exercise its authorized powers, or the previous Act was insufficient to prevent the USD 36.833 billion outflow. Either way, it is apparent to the public that the extent of the amendments needed should not stop at restoring to pre-2017 levels, but to go beyond, to what existed prior to the 2017 Act. This means that restoring the powers of Central Bank that had existed, prior to the 2017 Act, as intended by the Government, is totally inadequate. The Central Bank, therefore, should be the prime mover to recommend the needed amendments, in this regard, because the Central Bank, as the agent of the Government, is responsible for implementing the provisions of the Act the Government hopes to introduce.

Another unacceptable issue is that the findings of the GFI were published in the Sunday Times of July 10 2022. This means the extent of the outflow was known five (05) months ago. The Government, and in particular the Central Bank, owes an explanation to the public for the inaction relating to this issue. Over these five months, the Government, and the Central Bank, have spent an enormous amount of energy, engaging with the IMF to qualify for USD 2.9 billion, over four years. Additional energy and resources are being expended to restructure the debt. There is no indication whatsoever whether any of these efforts would be of benefit to overcoming the ongoing debt crisis. The priority of the Government, and the Central Bank, should, instead, have been to explore strategies to recover, if not the whole, at least part of the outflows, reported to be with the exporters. The fact that the Government hopes to remove the loopholes, that are exploited by the exporters, is a foolhardy exercise, because they are bound to find a way to work around them, as they have done in the past. The challenge for the Government and the Central Bank is to develop a strategy to recover as much of the outflows as possible, with which to meet debt commitments, instead of focusing on removing the loopholes as a priority.

CONCLUSION

Reports of the extent of funds from exports, retained in foreign instruments, were brought to Sri Lanka’s attention in an article in The Sunday Times of July 10, 2022, i.e., five months ago. The material in the article is based on the findings of a think-tank based in Washington D.C., named Global Financial Integrity. According to them, USD 36.833 billion are stashed away in foreign accounts by Sri Lankan exporters, over a period of nine (09) years, before the Foreign Exchange Act was revised and a new Act certified, in July 2017, wherein the powers of the Governor of the Central Bank are said to have been reduced.

The question for the Government, and the Central Bank, as the agent of the Government responsible for implementing provisions of the Foreign Exchange Control Act, is to decide the course of action that should be taken in respect of these funds. The government is planning to amend the existing legislation to remove loopholes”. This, however, would apply to future exports. What about the USD 53 billion that is reported by Minister Dr. Rajapakse already retained by Sri Lankan exporters, outside Sri Lanka? Since recovering whole or part of it would enable Sri Lanka to meet its immediate debt commitments, it would be prudent to prioritize the recovery of funds first, over amendments to the Foreign Exchange Act of 2017, to remove loopholes, because lessons learnt to recover funds would help legislation, relating to blocking loopholes.

A matter of deep regret is that the extent of funds, stashed offshore, was developed by a Washington D.C.-based think-tank and not by any of the many Sri Lanka-based think tanks, or a division within Sri Lanka’s Central Bank, or any other Institution, despite the fact that lack of foreign exchange is a reality that Sri Lanka lives with every day. Therefore, now that Sri Lanka has been shamed because it is not in a position to even check the accuracy of the facts cited by GFI, the need of the hour is to develop a strategy to recover as much of the funds, stashed in foreign accounts, with which to settle its debts, to amend existing Foreign Exchange Acts to remove the loopholes, and to create institutional changes to make procedures, relating to imports and exports, transparent. For all of this to function, for the benefit of the country, the Government, and the Central Bank, should work with the exporters and importers to develop an effective system change, with the capability to monitor itself.

By Shamindra Ferdinando Courtesy The Island

President Wickremesinghe speaking with Dharmalingham Siddarthan, Angajan Ramanathan, M. A. Sumanthiran and R. Sampanthan (seated) at the All Party Conference (pic courtesy PMD)

Environment Minister Nazeer Ahamed told an all-party conference chaired by President Ranil Wickremesinghe, at the Presidential Secretariat, on Tuesday (13), that the Muslims were opposed to the re-merger of the Eastern and Northern Provinces.

The former Chief Minister of the Eastern Province said, responding to several lawmakers, including Sri Lanka Muslim Congress (SLMC) leader, Rauf Hakeem, reiterating the urgent need to conduct the Provincial Council polls and the full implementation of the 13th Amendment to the Constitution.

The East was merged with the North in terms of the Indo-Lanka Accord, signed in July 1987. The Supreme Court, in a landmark ruling, invalidated the North-East merger, in Oct 2006.

Minister Ahamed recalled how the Muslim community suffered during the time of the merger. Ahamed, who contested the last General Election on the SLMC ticket, accepted the then President Gotabaya Rajapaksa’s offer of the Environment Portfolio, in April this year. The Batticaloa district lawmaker retained the same portfolio when President Ranil Wickremesinghe named his Cabinet in July.

Both Hakeem and Thamil Makkal Thesiya Kutani leader, C.V. Wigneswaran, strongly pressed for the implementation of the 13th Amendment to the Constitution.

Political party sources said that senior representatives discussed issues at hand after Foreign Minister Ali Sabry, PC, and Justice Minister Wijeyadasa Rajapakse, PC, briefed the grouping of ongoing efforts to reach consensus on post-war national reconciliation. Sabry has emphasized that recommendations meant at reconciliation should be in line with the Constitution whereas Rajapakse explained the progress in the payment of compensation et al. The gathering was also briefed of the moves to replace the Prevention of Terrorism Act (PTA) with a new security law acceptable to all.

Responding to The Island, sources said that the economic crisis hadn’t been addressed at this confab where President Wickremesinghe sought the views of political parties, represented in Parliament, regarding the national issue.

The JVP skipped the meeting. Among the notable absentees were Wimal Weerawansa and Udaya Gammanpila of Uththara Lanka Sabhagaya, while Prof. G. L. Peiris represented Nidahas Lanka Sabhawa. Opposition Leader Sajith Premadasa and several other MPs, including R. Sampanthan and M.A. Sumanthiran, were present.

Leader of civil society group, Yuthukama, Gevindu Cumaratunga, MP, has pointed out how those who had been demanding Provincial Council polls intentionally threw their weight behind the Yahapalana project to indefinitely put off the PC elections.

Reiterating his long standing opposition to PCs that had been introduced, via the 13th Amendment to the Constitution that was literally forced on Sri Lanka, along with the Indo-Lanka Accord of July 1987, rebel SLPP National List MP who has aligned with Uththara Lanka Sabhagaya, said they feared to face the electorate at that time.

Referring to the constant demand for devolution of powers and special status to the Northern and Eastern Provinces, lawmaker Cumaratunga expressed concern over denial of students the right to study law in Sinhala and Tamil.

The outspoken MP has also raised the contentious issue of President Wickremesinghe holding the Finance portfolio, in addition to Defence and a couple of other subjects, pending new Cabinet appointments. Referring to the discussions, chaired by Wickremesinghe, in his capacity as the Premier a couple of months ago, MP Cumaratunga said that some asserted that the President shouldn’t hold ministerial portfolios. But, some including the Yuthukama representative, felt the President should hold the Defence portfolio. MP Cumaratunga said that having reached some sort of consensus on the matter during talks on the 22nd Amendment, the President now held the vital Finance portfolio, a move that was contrary to the promise to strengthen Parliament.

Referring to the Supreme Court ruling that the President couldn’t be deprived of holding ministerial portfolios, without that action being sanctioned at a referendum, MP Cumaratunga said that ruling didn’t prevent the President from giving up ministerial portfolios.

SJB MP Patali Champika Ranawaka explained that the executive could address some of the issues raised by the Tamil National Alliance (TNA). The leader of the 43 Brigade said that problems relating to land, compensation and disappearances could be dealt with by the executive. However, the devolution of power should be addressed by the Parliament, the former Minister said.

Courtesy Adaderana

Russian Ambassador to Sri Lanka, Levan Dzhagaryan met with Minister of Power and Energy Kanchana Wijesekera this morning (15 Dec).

The meeting focused on the requirements of Sri Lanka’s energy sector, Wijesekera stated.

Accordingly, the fuel requirements, refinery operations, challenges in coal supply and the Memorandum of Understanding (MoU) signed for nuclear energy cooperation with Rosatom – a Russian state-owned corporation specializing in nuclear energy, nuclear non-energy goods and high-tech products –  were discussed

Courtesy Adaderana

The Department of Census and Statistics (DCS) Sri Lanka, has released the estimated Gross Domestic Product (GDP) at current price and at constant (2015) price in Production approach and the other macroeconomic indicators for the third quarter (July 01 – September 30) of 2022. 

The Gross Domestic Product for Sri Lanka for the third quarter of year 2022 at current price reported as Rs. 6,417,031 million. 

The Gross Domestic Product for Sri Lanka for the third quarter of year 2022 at constant price (2015) reported as Rs. 2,884,018 million. 

In the third quarter of year 2022, the percentage change of current price GDP reported as 45.2 percent and the year on year GDP growth rate reported as negative 11.8 percent. 

The overall Agriculture, Industry and Services activities declined by 8.7 percent, 21.2 percent and 2.6 percent respectively, in the third quarter of 2022.

Issuing a communiqué, on releasing National Accounts Estimates, the DCS states that the year on year GDP growth rate for the third quarter of 2022 has been estimated as 11.8 percent of negative growth rate. 

Accordingly, the Gross Domestic Product for Sri Lanka for the third quarter of year 2022 at constant price (2015) has declined up to Rs. 2,884,018 million from Rs. 3,269,510 million which recorded in the third quarter of year 2021.