ආචාර්ය සුදත්ගුණසේකර. මහනුවර

(මෙම ලිපිය  2019 ජනාධිපති මැතිවරණයට පෙර  2019 අගෝස්තු 27 මවිසින් ළන්කාවෙබ් අඩවියට ලියනලද ලිපිය යාවත්කොට නැවත පළකිරිමකී)

මහාමැතිවරණයට තරඟකිරීමට අපේක්ශාකරන සියලුම සිංහල දේශපාලනපක්ශ සහ අපේක්ශකයින්වෙත ඉදිරිපත්කෙරෙන කොන්දේසි 50 ක් සහිත විවුර්ත සන්දේශයක්. මේ වු කලී මින් පසු පැවැත්වෙන ඕනෑම මැතිවරණයක් සඳහා මේ රටේ භූමිපුත්‍රයින් වන සින්හලයින් විසින් සියලුම දේශපාලනඥ්යින්වෙත ඉදිරිපත් කරණු ලබණ මැතිවරණ ප්‍රකාශණයක යෝජිත අනුරුවකි.

ආචාර්ය සුදත් ගුණසේකර අග්‍රාමාත්ය සිරිමවෝ බණ්ඩාරනායක මැතිනියගේ හිටපු ඉස්තිර ලේකම් සහ මහනුවර සින්හල බෞද්ධ ජේත්ෂ්ඨ පුරවැසියන්ගේ සන්විධානයේ සභාපති

හැඳින්වීම

අද මේ රටේ මධ්යම රජයේ ජනාධිපතිවරයෙක්, අගමැතිවරයෙක්, පාර්ලිමේතුවේ අමාත්යවරුන් 112 ක් පමණ සහ මහජන මන්ත්‍රීවරුන් 225 ක්ද, වර්ග සැතපුම් 25,000 වන මෙ පුන්චි රටේ   පලාත් සභා 9 ක ආණ්ඩු කාරයින්  9 ක් (ලන්කාව මෙන් 6 ගුණයකටත් වඩා විශාල, වර්ග සැතපුම් 163,696 කැලිෆොර්නියාවේ ඉන්නෙත් එක්  ආණ්ඩුකාරයෙක් පමණී),  මහ ඇමතිවරුන් 9ක් සහ ඊට අමතරව තවත් ඇමතිවරුන් 36 සමඟ ඇමැතිවරුන් 157 ක් පමණද, පලාත්සභා මන්ත්රිවරුන් 700  ක් පමණද, ප්රාදේශීය  සභා 336 ක මන්ත්රීවරුන් 8825 ක්ද  සිටී. එසේම සෑම මිනිසුන් 2150 දෙනෙකුටම 1 ක් දේශපාලකයකුද, සෑම මිනිසුන් 16 කටම එක් රාජ්ය නිලධාරියකුද සිටී.

මේ අනුව මුලු ලෝකයේම ඔනෑම රටක ජනගහනය අනුව වැඩිම දේශපාලනඥයින් සහ රාජ්ය නිලධාරින් සිටින රට   වශයෙන් වාර්තාවක් තබා තිබෙන්නේ මේ ශ්‍රී ලන්කාව වුව ද අදද මේ රටේ ජනතාවට යුක්තිය, ශක්තිය හා සාධාරණය නිසිපරිදි ඉටුනොවන බවනම් ඉන්දුරාම කිව යුතුය. පරමාධිපත්ය ජනතාව වෙත ඇතැයි පොතේ සදහන්වුවද එය තබා තමන්කැමැති අයකු තෝරාපත්කාරගැනිමේ අයිතිය පවා අද ඔවුන් සතු නැත. මැතිවරනයේදී පමණක් චන්දය භාවිතාකරන ඔවුන්ගේ සියලුම් අයිතිවාසිකම්  අද දේශපාලකයින් විසින් කොල්ලකා ඇත. ඔවුන් චන්දයදෙන්නෙ පක්ෂ නායකයින් විසින් එවන කෙනෙකුට මිස තමන්ට කැමැති කෙනෙකුට නොවේ. චන්ද අපෙක්ෂකය ද පිටින් එන කෙනෙකි. චන්දයෙන් පසු නැවත ඔහු දකින්නේ ඊලන්ග චන්දයෙදීය. චන්දදායකයාට තම චන්ද කොට්ඨාශයේ පදින්චි කෙනෙක් තෝරාගැනිමේ අවස්ථාවක්ද නැත. නව මැතිවරා ක්‍රමය අනුව මන්ත්‍රීවරුන් තෝරාගන්නේ දිද්ස්ත්‍රික් මට්ටමෙන් නිසා බොහෝ ආසන වලත් මන්ත්‍රීවරුද නැත  උදාහරණයකට මේ ක්‍රමය නිසා මහනුවර දිසාවේ ආසන  8/14 කටම අද මහජන නියෝජිතයින් නැත. මේ නිසා ප්‍රජාතන්තරවාදය මේ රටේ අද ව්හිලුවක් හා ප්‍රෝඩාවක් බවට පත්ව එය “දේශපපාලකයින් විසින් දේසපාලකින් වෙනුවෙන් පවතින දේශපාලකයින්ගේම පාලන ක්‍රමයක් බවට පත්ව ඇත. උපන් ඇඳුමෙන් මිදුලේ දුව පැන ඇවිදින කුඩා ළදරුවෙකුට වුවද එය තේරෙණු නොඅනුමානය.

 මේ අතර තවත් විශේෂයක් නම් රටක අගමැතිවරයාගේම මෙහයවීමෙන් සැළසුම්කොට ජාතියේ මහ බැන්කුව දෙවරක්  මන්කොල්ල කා සොරුන් සඟවා කිසිදු දන්ඩුවමක්ද නැතිව තවමත් ඔහුද සුවසේ  රැඳී සිටින ලෝකයේ එකම රටද මේ ශ්‍රී ලන්කාව පමණි.

මේ අනුව තවම මේ රටේ පවතින්නේ මුලු ලෝකයේම දූෂිත හා වන්චනික දේශපාලන හොරමුලක් සහ ඔවුන්ගේ සහචරයින් විසින් කිසිදු දඬුවමකට යටත් නොවී ජාතියක් මහදවල් මන්කොල්ල කමින් රටත් ජාතියත් විනාශයකරා ඇදගෙන යන ජනතා පීඩිත පූර්ණ අරාජික යුගයක් බව නම් ඉඳුරාම නොකියාම බැරිය. තවද අද මේ රටේ අධිකරණය මෙන්ම රාජ්ය සේවයද, ජනතා හිතවාදී නොවී ජනතාව පෙලන පීඩිත යාන්ත්රණයන් බවට පත්ව් හමාරය.

මේ අනුව මේ රටේ දේශපාලකයින් මෙන්ම රාජ්ය සේවකයින්ද අන්ත දූශිත බවින්, අකාර්යක්ශම බවින් හා නිවට නියාලු බවින් පිරුණු තම අයබදුවලින් ඔවුන් නඩත්තුකරන ජනතාවට කිසිදු සේවයක් නොකරන ජනතතාව පීඩාවෙන් පීඩාවට පත්කොට ඇති පරපෝෂිත හොර නඩයකි. රාජ්ය ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීමේ යාන්ත්රණය මෙන්ම මහ දෙවොලද වියයුතු රාජ්ය සේවයද ඉහල සිට පහලටම  අද බලයේ සිටින  රජයේ ගෘහසේවයක තත්වයට ඇද වැටී ඇත.

මෙම අභාග්යසම්පන්න තත්වය, 2015 දී රජය පත්වූදා සිටම පැවතුනද ඇත්තවශයෙන්ම එයහ උග්‍රවූයේ, 1987 ජේ.ආර් රජය පිහිටවූදා සිටමය. එසේම ඊනියා විවුර්ත ආර්ථිකය ක්‍රියාත්මක වූ දා සිට. අපේ රටෙ සාම්ප්‍රදායික දේශපාලකයින් කිසිදාක මෙය ගොඩගන්නේ නැත. මන්ද තමන්ගේ වැඩ කරගැනීම මිස එසේ කිරීමට ඔවුන්ට වෙලාවක් නැති බැවිනි. එමනිසා රට කිසිදාක නැවත ගොඩගැනීමට නොහැකි තත්වයකට ඇදවැටීමට පෙර එය ගොඩැගැනීමේ වැඩපිලිවෙලක් ගැන ගැඹුරින් සිතීමට සෑම දේශප්‍රේමියෙකුටම කාලය දැන් පැමිණ ඇත.

සෑම දේසපාලන පක්ශයක්ම ජාතිය ගොඩ නැගීමේ හරවත් දැක්මක් හෝ සැලැසුමක් නොමැතිව බලයේ රැඳි සිටීම සඳහා චන්ද දඩයමේ පමණක් යෙදී සිටින නිසා දිනපතාම  මෙම තත්වය උග්‍රවෙමින් පවතී. එමනිසා රට යලි ගොඩගත නොහැකි තත්වයට වැටීමට පෙර මෙම භයානක ජාතික  ගැටලුව  විසඳා ගැනීමට පියවර ගැනීමේ අවස්යතාව අද පැනනැගී ඇත.

මේ වනවිට රට ජාතිය පිලිබද නව චින්තනයක් හා දර්ශනයක් ඇති නව ජනාධිපතිවරයකු පත්ව සිටීම ජාතියට තරමකහෝ සැනසීමක් වුවද ඔහුට රට ඉදිරියට ගෙන යාමට අවස්ය ප්‍රතිසන්සකරණ කිරිම සන්දහා ප්‍රභල පාර්ලිමෙන්තුවක් නොමැති බැවින් ඉදිරි මතිවරණයේදී ඒ සන්දහා එවැනි පාර්ලිමේන්තුවක් පත්කරඇනිම අනිවාර්යය. තවමත් පවතින අභාග්ය සම්පන්න තත්වයෙන් රට මුදවාගෙන එය නැවතත් ඉන්දීය සාගරයේ මුතුඇටය බවට පත්කිරීම සඳහා ජාතියේ අභිලාශයන් තේරුම්ගෙන ඒ අනුව කටයුතු කළහැකි දේශප්රේමී ප්රබල නායකත්වයක් යටතේ රජයක් පිහිටුවා ගතයුතුය. මෙම අරමුණ මුල්කරගෙන මීලඟ මහාමැතිවරණයට තරඟ කිරීමට අපේක්ශාකරන සියලුම දේශපාලන පක්ශ සහ අපේක්ශකයින්ගේ දැඩි අවධානය සඳහා 1956 ජාතික පුනරුදයේ අත්දැකීම් පදනම් කරගෙන  සකස්කරණලද පහත සඳන් යෝජනාවලිය අපි ඉදිරිපත් කරමු

මේ රටේ දේශපාලන ඉතිහාසයේ අයිතිහාසික හැරවුම් ඉලක්කයක් සටහන් කිරීමට වහාම ක්රියාත්මක කළයුතු පියවර 50 ක්

මේ රටේ දේශපාලන ඉතිහාසයේ අයිතිහාසික හැරවුම් ඉලක්කයක් වශයෙන් සැලකිය හැකි මෙම අරමුණ ඉටුකර ගැනීමේ උපාය මාර්ගයක් වශයෙන්, වහාම ක්රියාත්මක කළයුතු පියවර 50 ක් මෙහි පහතින් දක්වමු. (වැඩි විස්තර සඳහා කරුණාකර මෙම ලිපියේ අගට අමුනා ඇති උපලේඛණ 1 සහ 11ද බලන්න).

පහත දැක්වෙන යෝජනාවලිය පදනම් වී ඇත්තේ 1948 දී ඊනියා නිදහස උදාවූ දා සිටම වසර 72 ක් තිස්සේ සියලු දේශපාලන පක්ෂ විසින් නොසලකා හරිනලද මේ රටේ භූමිපුත්‍රයන් වන   ස්වදේශික සිංහල බහුතරයේ අභිලාෂයන් මතය. එය මෙතෙක් ඉදිරිපත් කරන ලද දේශපාලන පක්ෂවල සාම්ප්රදායික ප්රතිපත්ති ප්රකාශනයන්ගෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් ආකාරයක යෝජනාවළියකි. මෙතෙක් ඉදිරිපත්වූ දේශපාලකයින්ගේ සියළුම මැතිවරණ ප්‍රකාශන පදනම්වූයේ දේශපාලන බලය ලබාගැනීම සඳහා මිනිසුන්ගේ ඡන්ද උදුරා ගැනීම සහ තමන්ගේ දුෂ්ට හා ආත්මාර්ථකාමී අරමුණු ඉටු කර ගැනීම සඳහා පමණි. මෙය ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් වූ ජනතා අපේක්ශාවන් මත පදනම්කරගෙන සකස්වූ, මැතිවරණ ප්‍රකාශනයක් වන අතර එය  රටපුරා පුළුල් හරස්කඩක් සමඟ සාකච්ඡා කිරීමෙන් අනතුරුව සකස් කර ඇත.

මෙම යෝජනාවලිය, මගින් 1948 සිට මේ දක්වා දේශපාලකයින් විසින් ඔවුන්ගේ අරමුණු ඉටුකරගැනීමට තම  ප්‍රතිපත්ති ජනතාවගේ හිස මත පැටවීම වෙනුවට රටේ මැතිවරණ ඉතිහාසයේ ප්‍රතම වතාවට දේශපාලකයින්ට සහ දේශපාලන පක්ෂවලට තම ඡන්දය අවශ්ය නම්, තමන්ගේ ඉල්ලීම් පිළිගැනීමට හා ඒවා ක්රියාත්මක කරන බවට ප්රසිද්ධියේ එකඟ වන ලෙසට ජනතාව බලකර සිටිති. මෙතෙක් ඉදිරිපත්කොට ඇති දේශපාලකයින්ගේ මැතිවරණ ප්‍රත්පත්ති ප්‍රකාශන සහ මෙම මැතිවරන ප්‍රකාශනය අතර ඇති මූලික වෙනස එයයි. මෙම නව ප්රවේශය මේ රටේ ප්‍රජාතන්තර වාදය (මහා සම්මත වාදයට) අවශ්ය ස්ථිර හා ශක්තිමත් අඩිතාලමක් දැමීම සහ සියළුම  අනාගත මැතිවරණ සඳහා පූර්වාදර්ශයක් සපයනු ඇතැයි අපි බලාපොරොත්තු වෙමු.

 මහමැතිවරණය සඳහා මහජන මැතිවරණ ප්‍රකාශනයේ අඩිතාලම

අරමුණු

(මෙම අරමුණු සකස් කර ඇත්තේ ජාතිය ගොඩනැගීමේදී මේ රටේ හා ජාතියේ ආරක්ෂාව, ශපාලනය, ආර්ථිකය හා සමාජ සංස්කෘතික වැනි සියලු ක්ෂේත්‍ර ආවරණය වන පරිදි ය)

1 දේශපාලන දූශිතයින්, ඔවුන්ගේ පවුල් සහ ඔවුන්ගේ සහචරයන් සඳහා නිර්මාණයකොට ඇති පවතින දූෂිත, විනාශකාරී, දේශද්‍රෝහී දේශපාලkayin පන්නා දමා ඒ වෙනුවට, ජනතාව විසින් ඉදිරිපත් කරණු ලබන ඔවුන්ගේ අභිලාශයන් ඉටුකරණ එසේම ජනතාවගේ හිත සුව පිනිස ක්‍රියා කරණ ජනතා හිතවාදී  පුද්ගලයින් පමණක් මහජන නියෝජිතයින් වශයෙන් පත්කරගැනීම මෙහිදී අප අපේක්ශා කරනුයේ මාටින් ජැක් විසින් චීනය ලෝකය පාලනය කරන විට” (2009)  නමැති චිර ප්‍රසිද්ධ කෘතියෙහි යෝජනා කළ පරිදි, අපගේ ස්වදේශික ශිෂ්ඨාචරය පාදකකොටගත් පාලන ක්‍රමයක්‍මත පදනම්වු රටට, එහි ජනතාවට සහ ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියට ආදරය කරන, රටේ හා ජාතියේ ආරක්ශාව තහවුරු කරන නීතිගරුක හා සාධාරන සමාජයක් තුලින් රටේ සාමය, සව්භාග්ය හා ස්ථාවරත්වය ගොඩනැගිය හැකි ගෞරවනීය ශක්තිමත් දේශප්‍රේමී  සිංහල බෞද්ධ  රාජ්යක් සහ සැබෑ රාජ්ය සේවක්යින්ගෙන්”  සමන්විත ශිෂ්ටාචාර රාජ්යයක්” (Civilization State) පිහිටුවීමය.

2 1948 සිටම මේ රටතුල ක්‍රියාත්මකවූ දෙමළ හා මුස්ලිම් සුළුජන දේශපාලන ත්‍රස්ථවාදයෙන් රට බේරාගෙන මේ රටේ භූමිපුත්‍රයින් වන 75% වූ සින්හලයින්ගේ අතට රටේ පාලනබලය අත්පත්කරගැනීම සහ ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් තහවුරු කර ගැනීම

1948 සිට මේ රට විනාශ කර ඇති මේ රටේ සුළුතරයේ දේශපාලන කුරිරුකම් අවසන් කිරීම සහ සිංහල බෞද්ධ රාජ්‍යයක රාමුව තුළ මේ රටේ ඔවුන්ටද හිමි ස්ථානය ලබාදීම

3 රටේ නම සිංහලේ ලෙසත්, සිංහල භාෂාව රාජ්‍ය භාෂාව ලෙසත්, බුද්ධාගම රාජ්‍ය ආගම ලෙසත්, 1815 දී පැවති ජාතික ධජය, මව්බිමේ භූමිපුත්‍රයින්ට හිමිව තිබුණු මුල් අයිතිය යථා තත්වයට පත් කිරීම සහ 1815  මාර්තු 2 වන දින  උඩරට ගිවිසුමෙන් ඉන්ග්‍රීසීන්ට භාරදෙන විට පැවැති මව්බිමේ ස්වෛරීභාවය, භෞමික අඛණ්ඩතාව, ස්වාධීනත්වය, නිදහස්  රටක් සහ ජාතියක් ලෙස පැවැති සංස්කෘතික උරුමය, අයිතිය  හා අභිමානය යථාතත්වයට පත්කිරීම.

 (මේවා 1948 දී කළ යුතුව තිබූ නමුත් මේ වනතුරුම ඉටු කිරීමට වසර 72 ක් පුරා පැවැති සෑම රජයක්ම අපොහොසත්වී ඇත.)

4 මේ රටේ දේශපාලනයේ පවතින සුලු ජන ත්‍රස්ථවාදය පිටුදැක රාජ්ය ඒකාබද්ධතාව තහවුරු කිරීම සඳහා ෆෙඩරල්, ටී.එන්.ඒ, ටෙලෝ, එස්. එල්. එම්.එස්, ටී.සී සහ ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් වැනි ජනවාර්ගික හෝ මුස්ලිම් ආදී ආගමික වශයෙන් නම් කර ඇති සියලුම දේශපාලන පක්ෂ තහනම් කිරීම සහ පහතින් දැක්වෙන  ඇමුණුම 1 සඳහන් වන  ශ්රී ලංකා රාජ්යයේ සාකච්ඡා කළ නොහැකි කොන්දේසිවලට පටහැනි වෙනත් ඕනෑම පක්ෂයක්ද තහනම් කිරීම. මේ රටේ දෙමළ හා මුස්ලිම් සුලුජන කොටස් 100 වසරක් පුරා සිදුකළ වර්ගවාදි හා බෙදුම්වාදී කුළල් කාගැනීමේ දාදු කෙළියෙන් දැන්වත් මිදී රටේ නියම උරුමකරුවන් වන සින්හලයින් සමඟ සහයෝගයෙන් වැඩ කළහැකි වාතාවරණයක් මේ තුලින් උදාවණු නොඅනුමානය.

5 නව ව්යවස්ථාවක්

ජාතියේ ඉතිහාසය, රාස්ඨ්‍ර පාලනය, සම්ප්‍රදායන්, නීති පද්ධති, සංස්කෘතික උරුමය සහ වසර 2500 ක් පැරණි ශිෂ්ඨාචාරය පදනම් වී ඇති මූලයන් පදනම් කරගෙන නව ව්‍යවස්ථාවක් සම්පාදනය කිරීම.

6 නවආරයක මැතිවරණප්රතිපත්ති ප්රකාෂනයක්

රට හැදීමක් ගැන නොසිතා ඡන්දය ලබා ගැනීම සඳහා පමණක් දේශපාලකයින් සිය මැතිවරණ ප්රතිපත්ති ප්රකාශන ඉදිරිපත් කිරීමේ මෙතෙක් පැවති සම්ප්‍රදාය වෙනුවට 1956 දී මෙන් ජනතාව විසින් සකස් කරන ලද මැතිවරණ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනයක් ක්‍රියාවට නැංවීම මගින් දූෂිත දේශපාලකයින් අතට සෑම දෙයක්ම භාරදී බලා සිටීමේ සම්ප්‍රදායික පුරුද්දද අවසන් කිරීම.

7කැපුවත්,මැරුවත්අපියූ.එන්.පී/ශ්‍රීලන්කා ජේ.වී.පීවැනි අන්ධ පක්ෂදේශපාලනය තුරන්කොට සින්හල ජාතිය සින්හ ධජය යටතේ යළිත් එකමුතුකිරීම

සිංහල ජනතාව බෙදී සුළු ජනකොටස් රජවරුන් තනන්නන් බවට පත්කොට තිබීම පරාජයකොට සියළුම දේශපාලන පක්ෂභේධ අතැර මේ සින්හල බෞද්ධ ජාතිය පරාජයකළ නොහැකි ‘බලවේගයක්’ ලෙස සින්හ කොඩිය සෙවන යටතේ එක්සත් කිරීමෙන් සින්හලයාගේ අයිතීන් කොල්ලකෑමේ සුළුතර බලය අවසන් කොට පක්ෂය, ආගම හා කුලය වැනි අනෙකුත් විෂමතා සියල්ල ඉවතදා යටත් විජිත බ්රිතාන්යයන් විසින් මේ රට විනාශ කිරීම සඳහා පිහිටුවා ඇති පක්ෂ දේශපාලනයේ බෙදීම්වලින් අන්ධවී ඒ තුල සිරවී සිටීමෙන් මිදී යළිත් ප්‍රබල ජාතියක් වසයෙන් නැගී සිටීම.

8.1948 ඊනියා නිදහස ලබා වසර 72 ක් ගතව ඇතත් තවම තහවුරුවී නැති සින්හල ජාතියේ උරුමයන් ලබාගැනීම

එසේ කිරීමට මේ රටේ  සියළුම දේශපාලන පක්ශ    අවාසනාවන්ත ලෙස අසමත් වී ඇති නිසා නියම සත්ය සහ ප්‍රප්‍රබන්ධය අතර ඇති සැබෑ වෙනස හඳුනා ගැනීම සඳහා අනිවාර්ය විෂයයක් ලෙස මේ රටේ සත්‍ය ඉතිහාසය නැවත ඉගැන්වීම වහාම සියලුම පාසල්වල  2 වන පන්තියේ සිටම ආරම්භ කළ යුතුය.

9 සින්හලයාගේ අයිතිහාසික මාතෲ භුමියේ අයිතිය හා බලය නැවතත් තහවුරු කරගැනීම.

වසර 2600 කට වැඩි කාලයක් පුරා අඛන්ණ්ඩව සින්හලයාගේ අයිතිහාසික මාතෲ භුමිය වශයෙන් පැවැති අපගේ මාතෲ භුමියේ 1) උතුරු හා නැගෙනහිර සාම්ප්රදායික දෙමළ නිජබිම වශයෙන් පාවා දීම  2) මේ රටේ දෙමළ භාෂාව ද රාජ්ය භාෂාවක් වශයෙන් ප්‍රකාශ කිරීම 3) වතුකරයේ දකුණු ඉන්දියානුවන් ලක්ෂ ගණනකට  රුපියලේ මුද්දරයක දිවුරුම් ප්රකාශයකින් පුරවැසිභාවය ලබා දීම, 4)1987 ලන්කාණ්ඩු ක්‍රම විවස්ථාවද මුළුමනින්ම අක්‍රිය කළ එසේම 5) මේ රටේ වරක් ඉතාමත් කාර්යක්ශම හා අඩු වියදමක් සහිතව ඉතාමත් කාර්යක්ෂම පැවැති  දිස්ත්‍රික් පරිපාලනය මුළුමනින්ම අවුල්කර අප හිස මත බලහත්කාරයෙන් පටවනලද, මන්ත්‍රීවරුන් ගලධාරී මෙරීඩියන් හෝටලයේ සිරකොට තබා හදිසිනීතිය පනවා  ඒ යටතේ

6)1987 දි අත්සන්කරන ලද රජිව්/ජේ ආර් ගිවිසුමද ඒ යටතේ නීති විරෝධීව පවනලද

7)13 වන ව්යවස්ථා සංශෝධනය යටතේ පිහිටුවනලද  පළාත් සභා සුදු අලියාද වහාම අහෝසිකළ යුතුය

මේ යටතේ මේ කුඩා රටට, ආණ්ඩුකාරවරුන් 9 ක්,  මහ ඇමැතිවරුන් 9 ක් සහ පලාත් ඇමැතිවරුන් 45 ක් සහිත පලාත් සභා සහ ප්‍රාදේශිය සභා ආදි වශයෙන් පරපෝෂිත දේශපාලකයින් දහස් ගණනින් අලුතෙන් පත්කොට ගෙන රාජ්‍ය සේවකයින් දෙගුන තෙගුනකොට, රට අර්ධ ෆෙඩරල් ඒකක 9 කට බෙදා, රට බෙදීමට හා පරිපාලනය අවුල් කිරීමට මග සලසමින්, දේශපාලන, පරිපාලනා සහ ආර්තික වශයෙන් මේ රට අවුලෙන් අවුලට පත්කොට විනාශකළ රාජ්‍ය අරමුදල් බිලියන ගණනක් නාස්ති කිරීම මේ මඟින් සිදුවී ඇත.  පලාත්සභා නොතිබුණේ නම් මේ මුදල් කන්දරාව නිසැකවම රටේ සංවර්ධනය සඳහා ලාභදායී ලෙස යොදාගැනීමට අවස්ථාව තිබිණ.. පලාත් සභා වසදමා දැනට වසර 3 ½ පමණ ගතව ඇතත් ඉන් රටට යහපතක් මිස කිසිදු අයහපතක් සිදුවී නැති බව මනාව පැහැදිලිව ඔප්පුවී ඇතිම් බැවින්  කිසිසේත්ම මේ හූනියම තවදුරටත් පවත්වා ගෙන යා යුතු නැත. ඒ සන්දහා ජේ ආර්/රජීව් ගිසුම සහ පලාත් සභා වහාම අහෝසි

10 ශ්‍රි ලන්කා මහ බැන්කු මංකොල්ලයට සම්බන්ධ සියළුම දෙනාට දැඩි දඬුවම්

ශ්‍රි ලන්කා මහ බැන්කු මංකොල්ලයට සම්බන්ධ ප්‍රධාන කුමන්ත්‍රණයේ පලමු වරදකරුවන රනිල් විච්ක්‍රමසින්හ ඇතුලු සියලුම වරදකරුවන්ට දඬුවම් කිරීම සහ ඉන් රටට සිදුවූ මුළු පාඩුව ඔවුන්ගෙන් අයකර ගැනීම අවසන් කර, ප්‍රධාන වරදකරුවන්ට මරණ දඬුවම් කිරීම හෝ ජීවිතාන්තය දක්වා සිර දදඬුවම් නියම කිරීම සහ ඔවුන්ගේ සියළු දේපළ රාජසන්තක කිරීම

11 ජාතික සම්පත් විකිණීම හෝ බදුදීම සඳහා විදේශ  රටවල් සමඟ මෙම රජය විසින් අත්සන්කර ඇති සියලු විනාශකාරී ගිවිසුම් අවලංගු කිරීම සහඅ නාගතයේදී ජාත්‍යන්තර ගිවිසුමක් අත්සන්කිරීමට පෙර ඒසඳහා පාර්ලිමේන්තු අනුමැතිය අනිවාර්ය  කිරීම.

12 මුළු දිවයිනේම සමස්ථ ජීවී පද්ධතිය සහ ශිෂ්ඨාචාරයේම  පදනම වන රටේ සියලුම ගංගාවලට ආරම්භය සපයන රටේ භූගෝලීය හදවත වන මුහුදු මට්ටමේ සිට අඩි 5000 ට ඉහළින් පිහිටි සියලුම ඉඩම් පැරැණි රජවරුන් දවස මෙන් යළිත් දැඩි රක්ෂිත වනාන්තර ලෙස ප්රකාශයට පත් කිරීම සහ එම ප්රදේශයේ සියළුම ආකාරයේ තැනීම් තහනම් කිරීම. එමඟින් රටේ ප්‍රධාන ජලපෝෂක ප්‍රදේශ ආරක්ෂා වී මේ රටේ කෘෂිකර්මාන්තය, ජල විදුලිය, කර්මාන්ත සහ ගෘහස්ත භාවිතය සඳහා අවශ්ය ජලය වසරපුරා අඛණ්ඩව සැපයීම මෙන්ම භූගත ජල සම්පත්ද වැඩිකර ගැනීමට හැකිවනු ඇත

13 මධයම කඳුකරයේ භෞතික ස්ථාවරත්වය ආරක්ෂාකිරීම සඳහා සියලුම ජනාවාස අඩි 3500ට පහල ප්රදේශවලට සීමාකිරීම.

එමඟින් දිවයිනේ දැඩි බෑවුම් සහිත ප්‍රදේශවල සම්ප්‍රදායික උඩරට බහුභෝග ගෙවතු ව්යාප්ත වී, පසසෝදා යාමද  පාලනය වී පහල ගන්ගා  නිම්න වල ජලගැල්මද පාලනය වනු ඇත.

14. ස්වදේශික උඩරට සිංහලයන්ගේ 1505 සිට 1948 දක්වා අහිමිවූ ඉඩම් ඇතුලු ඔවුන්ගේ  සියලු අයිතිවාසිකම් වහාම ඔවුන්ට නැවත ලබා දීම

පෘතුගීසි, ලන්දේසි සහ ඉන්ග්‍රීසින් යන සතුරු ආක්‍රමණිකයන් සියල්ලට එරෙහිව වසර 443 ක් තිස්සේ ජීවිත පරිත්යාගයෙන් සටන්කොට මහපොලව ඇතුලු තම සියලු උරුමයන් අහිමිකොට ගත් ස්වදේශික උඩරට සිංහලයන්ගේ ඉඩම් ඇතුලු සියලු අයිතිවාසිකම් වහාම ඔවුන්ට නැවත ලබා දීම. ඒ සඳහා 1951 උඩරට ගැමි කොමිෂන් සභාව විසින් නිර්දේශ කරන ලද උඩරට සිංහල ගැමියන් පුනරුථාපනය සඳහා වෙනම අමාත්‍යාංශය සහ අධිකාරිය වහාම පිහිටුවීම සහ ඔවුන්ට සිදු වූ සියලු අයිතිහාසික  වරද නිවැරදි කිරීම

15 පසුගිය රජය විසින් උඩරට පාරම්පරික සින්හලයින්ගේ ඉඩම් අලුතින් පිහිටුවන ලද කඳුරට දෙමළ ගම්මාන සහ යටිතල පහසුකම් සංවර්ධන අමාත්යාංශය සහ ඒ යටතේ ක්‍රියාත්මක වන ආසියානු සන්වර්ධන බන්කුවේ අනුග්‍රහයෙන් ක්‍රියාත්මක වන වැඩසටහන යටතේ වතු දෙමළ ජනයාට ලබාදී මේ රට මධ්යයේ ස්ථිර ඉන්දියානු ජනාවාස ගොඩනැගීම වහාම නතර කිරීම.

වතුකරයේ ද්රවිඩයින් 1840 න් පසු බ්රිතාන්යයන් විසින් බ්රිතාන්ය භාණ්ඩාගාරය පොහොසත් කිරීම සඳහා වහලුන් ලෙස දකුනු ඉන්දියාවෙන් ගෙන එන ලදී. සුද්දන් විසින් 1840–1864 කාලය තුල පමණක් 14 ලක්ෂයක් දකුණු ඉන්දියානුවන් වහලුන් වශයෙන් මේ රටට ගෙන එන ලදී. අද අපේ මෝඩ දේසද්‍රෝහී  දේසපාලුවන් මුදු මට්ටමේ සිට අඩි 8000 දක්වා අදි සන්වේධී බෑවුම් සහිත කන්දු මුදුන් වල නිවාස 65,000 හදා දී ඔවුන්ගේ චන්දය ලබාගැනීම සන්දහා මල් පුදමින්  ඉන්දියාවේ ප්‍රාන්තයක් වසයෙන් පදිචි කරමින් සිටින්නේ මෙන්න මේ වහලුන්ගෙන් පැවත එන්නය. බ්රිතාන්ය ස්වාමිවරුන් වෙනුවෙන් වෙහෙස මහන්සි වී වැඩ කරමින් සිටියදී 1948 දක්වා ඔවුන් සිය වනෝපාය උපයා ගත් අතර ඉතිරිකරගත් සෑම සතයක්ම වාර්ෂිකව ඔවුන්ගේ මව් රට වූ ඉන්දියාවට ගෙනගොස් එහි තැන්පත්කර ආහ.ඔවුන් කිසිදිනක මේ රට ඔවුන්ගේ මව් රට වශයෙන් නොසළකනලදී. අදද නොසලකයි.

මේ නිසා 1505 සිට 1948 දක්වා වසර 443 ක් තිස්සේ පෘතුගීසි, ලන්දේසි සහ බ්රිතාන්ය යටත් විජිත සතුරු ආක්රමණිකයන්ට එරෙහිව මව්බිමේ මහපොලව සහ මේ ජාතිය අප වෙනුවෙන් ආරක්ශා කරගැනීමට සටන් වැදුණු ස්වදේශික සිංහලයන්ගේ සියලු අහිමි වූ අයිතිවාසිකම් යථා තත්වයට පත් කිරීම සහ බ්රිතාන්යයන් සහ ඔවුන්ගේ කළු-සුදු අනුප්‍රාප්තිකයින් විසින් ඔවුන්ට කරන ලද අයිතිහාසික  අසාධාරණයන් වහාම නිවැරදි කිරීම සහ බ්‍රතාන්යන් විසින්  මේ රටේ සම්පත්වලට හා 1818 සහ 1848 නිදහස් සටන් වලදී දසදහස් ගනනින් මරමින් සිදුකළ සාපරාධී ක්‍රියාවන් සඳහා ඔවුන්ගෙන් වන්දි ලබා ගැනීමට පියවර ගැනීම.

මේ රටේ සියළුම සින්හල දේශපාලන පක්ශ න්දය ලබාගැනීම සඳහා මේ රටට කිසිම ආදරයක් නැති රටේ ආක්‍රමනිකයින් හා ආගන්තුකයින් වන දෙමළ හා මුස්ලිම් සුළු ජනයාගේ අයිතිවාසිකම් ගැන කථා කිරීමට පෙර රටේ ජන්ම උරුමකරුවන් වන සින්හලයින්ගේ අහිමිවු උරුමයන් හා හා අයිතිවාසිකම් පලමුව ලබාදීමට දැන්වත් කටයුතු කළයුතු බව සියළුම දේශපාලනඥයින්ට පෙන්වා දිය යුතුව ඇත. එසේ නොකළහොත් සින්හල අපට මේ රට අහිමිවන දවස වැඩි ඈතක නොවන බව අවධානරණයෙන් පෙන්වාදිය යුතුව  ඇත.

16පාර්ලිමේන්තුවේ සහ අමාත්‍යාංශවල සිට ගම්මට්ටම දක්වා රටේ ආර්තථිකයට දැරියහැකි   පරිදි සෑම තරාතිරමකම සිටිනදේශපාලකයින්, ආයතන හා අනවශ්ය නිලධාරිසංඛ්‍යාව වහාමඅඩුකිරීම.

17.(අ)1954 නේරු–කොටලවලගිවිසුමට අනුව පමණක් ඉන්දියානු ද්රවිඩවැසියන්ට පුරවැසිභාවය ලබාදීම   සිමාකිරීම

1954 නේරු-කොටලවල ගිවිසුමට අනුව පමණක් ඉන්දියානු ද්‍රවිඩ වැසියන්ට පුරවැසිභාවය ලබා දී සීමා කිරීම සහ 1954 සිට හුදු දේශපාලන වාසිය සන්දහා ලබා දී ඇති සියලුම පුරවැසිභාවයන් අවලංගු කිරීම; ඉන්දියාව සමඟ ශාරීරිකව හා මානසිකව ඇති සියලු සම්බන්ධතා අතහැර දමා මේ රට සිංහල ජාතියේ දේශය ලෙස පිළිගෙන ඉතිහාසයේ සෑම විටම සිදුවූවාක් මෙන් ස්වදේශික සිංහල ජනතාව සමඟ ඒකාබද්ධ වීමට එකඟ වන අයට පමණක් පුරවැසිභාවය ලබා දීම.

(ඇමුණුම 1 වෙනස්කළ නොහැකි කොන්දේසි 15 ට අනුකූල වීමට ද ඔවුන් එකඟ විය යුතුය. මේ යටතේ සුදුසුකම් නොලබන අය 1948 පෙබරවාරි 4 වන දින බ්රිතාන්ය පුරවැසියන් වූ බැවින් ඔවුන් ඉන්දියාවට හෝ බ්රිතාන්යයට පිටත්කොට් යැවිය යුතුය.

1954 ගිවිසුමෙහි දක්වා ඇති කොන්දේසි සපුරාලීමට අමතරව ඔවුන් පුරවැසිභාවය ලැබීමට සුදුසුකම් ලැබීමට පෙර සිංහල හා ශ්‍රී ලංකා ඉතිහාසය පිලිබන්ද විභාගයකින් සමත්වීම ද අනිවාර්ය කළ යුතුය. තවද වෙනම රාජ්යන් නොඉල්ලා සියළුම ඉන්දීය සිහින ඉවත් කොට මේ රටේ භූමිපුත්‍රයින් වන සින්හලයින් සමඟ අන්තර්ග්‍රහනයවී සිටිමටද එකඟ විය යුතුය.

ආ) අනෙකුත් සියලුම කාණ්ඩවලට පුරවැසිභාවය ලබා දීම සීමා කිරීම සහ විදේශිකයන්ට පුරවැසිභාවය ලබා දීම සම්බන්ධයෙන් දැඩි නීති පැනවීම; පුරවැසිභාවය ලබා දිය යුත්තේ  ඇමුණුම 1 යටතේ ලැයිස්තුගත කර ඇති කොන්දේසි 15 පිළිගන්නා සහ මේ රට සිංහල ජාතියේ භූමිය ලෙස පිළිගෙන ගරු කරන සහ අනාගතයේ දී පවා කිසිදු දිනයක මෙම තත්වයට අභියෝග නොකිරීමට එකඟ වන පුද්ගලයින්ට පමණි. (කරුණාකර ඇමුණුම 1 බලන්න). පුරවැසිභාවය ලබා ලබා දීමට ඔවුන් සිංහල භාෂාව සහ මෙම භූමියේ ඉතිහාසය පිළිබඳ විභාගයක්ද සමත් විය යුතුය.

18 රටපුරා සිංහලබෞද්ධ ශිෂ්ාචාර ය හා සංස්කෘතිය ආරක්ෂාකිරීම  සඳහා    දෙමළ  හා මුස්ලිම්වරුන් විසින් විනාශ කරන ලද පුරාණ පුරාවිද්‍යාත්මක හා   අයිතිහාසික ස්මාරක යථාතත්වයට පත්කිරීම හාආරක්ෂාකිරීම සඳහා ක්ෂණික පියවර ගැනීම

රට පුරා සිංහල බෞද්ධ ශිෂ්ාචාරය හා සංස්කෘතිය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා දෙමළ හා මුස්ලිම්වරුන් විසින් විනාශ කරන ලද පුරාණ පුරාවිද්යාත්මක හා අයිතිහාසික ස්මාරක යථා තත්වයට පත් කිරීම හා ආරක්ෂා කිරීම සඳහා ක්ෂණික පියවර ගැනීම සහ මුළු රට පුරාම මෙම ආයතන සඳහා  පුරාණ රජවරුන් විසින් පරිත්යාග කරන ලද මුලු භුමි ප්රමාණයන් නැවත ලබාදිය යුතු අතර මේ රටේ සින්හල බෞද්ධ ශිෂ්ඨාචාරය විනාශකිරීමට පැරණි දෙමළ ශිෂ්ඨාචාරයක් තිබුණ බව තහවුරු කිරීම සඳහා පෘතුගීසි, ලන්දේසි, බ්රිතාන්ය පාලන සමයේ දී ලබා දී ඇති සියලුම ස්ථාන නාම සහ ගංගා ආදියේ මුල් නම් නැවත ලබාදී 1505 ට පෙර පැවති තත්ත්වයට පත්කොට ඒ අනුව භූමි සිතියම්ද වහාම සකස් කළයුතුය.

19 රජය යටතේ සියලුම රැකියා ජනවාර්ගික අනුපාතයන්ට අනුකූලව වෙන්කිරීම සහ පෞද්ගලික අංශයේ පඒසඳහා දැඩිනීති රීති තිබීම මන්ගින් සිංහලයන්ගේ අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂාකිරීම.   

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           20 රටපුරා සිංහලබෞද්ධශිෂ්ාචාරය හා සංස්කෘතිය ආරක්ෂාකිරීම සඳහා දෙමළ හා මුස්ලිම්වරුන් විසින් විනාශකරනලද පුරාණ පුරාවිද්යාත්මක හා අයිතිහාසික ස්මාරක  වහාම ප්‍රතිසන්ස්කරණයකොට පුරාණ රජවරුන් විසින් එම ස්ථානවලට පූජාකොට තිබුණු මුළු බිම්ප්‍රමානයන්ම ආපසු ලබාදියයුතුය

21 කෘෂිකර්මාන්තය, පශුසම්පත්, මසුන්ඇල්ලීම, අපනයන ප්‍රවර්ධනය, නාවික සේවා, ගුවන්සේවා, අපනයනය සඳහා විද්යුත් භාන්ඩ නිපයුම, තාක්ශනික, වයිද්ය, ඉන්ජිනේරු සහ කළමනාකරණ වැනි මානව නිපුනතා දියුණු යන අංශවලටආර්ථිකයේප්ධානඅංශලෙසජාතිකආර්ථිකයේ අභිමානවත් ස්ථානයක් ලබාදෙමින් ශ්‍රීලංකාව යළිත් ඉන්දියානුසාගරයේ හා ආසියාවේ ආශ්චර්යය බවට පත්කිරීම සහ ජාතියේ ආර්ථිකය ගතික,විචිත්‍රවත් හාශක්තිමත් තත්වයකට පත්කිරීම

22 දේශපාලන වාසි ලබාගැනිම සඳහා සෑමපක්ශයක් වින්ම කරණ සියලුම නාස්තිකාර වියදන් වහාම් නතර කළයුතුය.

හුදෙක් ශපාලන වාසි ලබාගැනිමට රාජ්‍ය වියදමින් අත්තිවාරම් දැමීම හා නාස්තිකාර ව්‍යාපෘති  ආරම්භ කිරීම සහ මිල අධික මල් සැරසිලි සහ මණ්ඩප සහිත දේශපාලකයින් විසින් සංවිධානය කරන සියළුම නාස්තිකාර රැස්වීම් නැවැත්වීම, ඔවුන්ගේ අහන්කාරභාවය ප්‍රදර්ශනය කිරීමට, මහජන මුදල් මිලියන ගණනක් වියදම් කිරීම සහ නිලධාරින් අනවස්ය රැස්වීම් සඳහා නිතර කැඳවීමෙන් රටේ සන්වර්ධනයට යොදාගත හැකි වටිනා මිනිස් පැය කෝටි ගණනින් නාස්ති කිරීම වහාම නතරකිරීම, සහ  වියදම  අවම කිරීමට  ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමට දේශපාලකයින්ට බල කිරීම සහ පසුගිය වසර 71 ක කාලය තුළ ඔවුන් කළ කයිවාරු නතර කිරීම සහ පත්වීම් භාරදීම සඳහා සංවිධානය කරන සියලුම රැස්වීම් වහාම නතර කර තැපැල් මගින් එවැනි ලිපි යැවීම. ජාතික ධනය බිලියන ගණනක් වැයකොට රට පුරා ප්‍රදර්ශන පුවරුවල සහ රජයේ කාර්යාලවල දේශපාලකයින්ගේ ඡායාරූප ප්‍රදර්ශනය කිරීම ද තහනම් කළ යුතුය.

23 සියලුම විශ්‍රාමික රාජ්‍යසේවකයින් සඳහා විශ්‍රාමගොස්ඇති දිනය කුමක්වුවත් වර්තමානයේ අදාල තනතුරට හිමි විස්‍රාම වැටුපම ලැබෙන පරිදි සන්සෝධනය කළයුතුය.මේ සන්දහා 1985 ඉන්දීය උපරිමාධිකරණ තීන්දුව අනුව කටයුතු කිරීමෙන් සියළුදෙනාටම සාධාරණය ඉටුවණු ඇත. 

24 මැදපෙරදිග ඇතුළු වෙනත් රටවලට වහල්ශ්‍රමිකයන් යැවීම වහාම තහනම්  කළයුතුය.

මැදපෙරදිග ඇතුළු වෙනත් රටවලට වහල් ශ්රමිකයන් යැවීම වහාම තහනම් කිරීම සහ අපගේ සංස්කෘතිය විනාශ වීම නැවැත්වීම සහ දේශීය වශයෙන් ඔවුන්ට රැකියා අවස්ථා ලබා දීමේ මාර්ග සකස් කිරීම ඒ වෙනුවට වෛද්‍යවරුන්, ඉංජිනේරුවන්, කළමනාකරුවන්,කාර්මික ශිල්පීන් වැනි වෘත්තිකයන් පමණක් යැවීමේ වැඩසටහනක් ආරම්භ කිරීම. මේ මන්ගින් අපගේ විශ්ව විද්‍යාල සහ කාර්මික විද්‍යාලවලින් පිටවන තරුණ තරුණියන්ට රැකියා ලබාගැනීම මෙන්ම රටට විදේශ විනිමය ලබාගනීමේ නව මාර්ගද සැළසෙනු ඇත.    

25 මද්‍රාසා වැනි අන්තවාදි ජාත්‍යන්තර ලේබල් සහ අන්තවාදී මතවාද යටතේ රට පුරා පිහිටුවා ඇතී සියලුම නීතිවිරෝධී මුස්ලිම් ආගමික පාසල්ත හනම්කිරීම.

මේ තුළින් අනාගතයේ දී ශ්‍රී ලංකාවේ ජාතික අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තිය ක්‍රියාත්මක කරන ජාතික පාසල් පමණක් අපට ලැබෙනු ඇත. නව ලෝක සන්දර්භය තුළ රටට නිසි ජාතියක් ගොඩනැගීම සඳහා මේ මගින් නැගී එන ලෝකයේ අභියෝගයන්ට මුහුණ දිය හැකි ශක්තිමත් පදනමක් තැබිය හැකිය. සියලුම ශ්‍රී ලාංකික පුරවැසියන්ට සිංහල අධ්‍යාපනය අනිවාර්ය කරන්න.

26 බොහෝ රටවල පිළිගන්නා පරිදි රජයේ වාර්ෂික නිවාඩුදින ගණන 12 නොඉක්මවන සංඛ්‍යාවකට අඩුකිරීම.

දැනට මේ රටේ වාර්ෂික නිවාඩු දින ගණන 125 -135 පරාසයේ පවතී. ඉතින් රටක් දියුණු කරන්නේ කෙසේද යන්න කිසිම රජයකට මෙතෙක් තේරුණ බවක් නොපෙනේ.

27 පිටරැටියන් විසින් අපගේ සාගරකලාපයතුල මත්ස්ය සම්පත ඇතුලු සියලුම  සාගර සම්පත් කොල්ලකෑම නැවැත්වීම

ඉන්දියාව ඇතුළු ඕනෑම විදේශීය රටක් විසින් අපගේ සාගර කලාපයතුල මත්ස්ය සම්පත ඇතුලු සියලුම සාගර සම්පත් කොල්ලකෑම නැවැත්වීම සහ ලෝකයේ විසාලතම සාගර කලාපයක් හිමි රට වශයෙන් ඉන් උපරිම ප්‍රයෝජනය ගැනීමේ වැඩ පිළිවෙලක් දියත් කිරීම. රටේ ගෝලීය පිහිටීම, සාගර කලාපයේ විශාලත්වය සහ අපේ මිනිසුන්ගේ දක්ශතා අනුව නිසි පරිදි ක්ටයුතු කළහොත් වසර 10 ක් තුල මේ රට ලෝකයේම නාවික බලවතෙක් කළ හක

28 මත්ද්‍රව්ය හා සම්බන්ධ සියලුම අපරාධ සහ සියලුම බරපතල හා සමාජවිරෝධී අපරාධ සම්බන්ධයෙන් වැරදිකරුවන්වූ සියල්ලන්ට මරණීයදණ්ඩනය නියමකිරීම

 29 දේශපාලකයින් සඳහා විශේෂ සුදුසුකම්  නියමකිරීම.

දෝෂාරෝපණය කළ නොහැකි චරිතයක්, උසස් අධ්‍යාපන සුදුසුකම්, සාධාරණ වත්කම්, දේශප්‍රේමය සහ චරිතය යනාදියට අමතරව ඔහු හෝ ඇය නාමයෝජනා අපේක්ෂා කරන චන්ද කොට්ඨාශයේ වසර 5 ක ස්තිර පදින්චිය අනිවාරිය කිරීම සහ අවුරුදු 70 ක ඉහළ වයස් සීමාවක් පැනවීම සහ තණතුරට නුසුදුසු බව පෙනීගිය විට නැවත කැඳවීමේ  බලය චන්ද දායකයින්ට දීමේ විධිවිධාන සහිතව අවසානයේ ජාතික රාජ්ය සභාවට උගතුන් සහ බුද්ධිමතුන් යවා   ජාතික මන්තරණ සභාව රටේ  උත්තරීතර සභාවක බවට පත්කිරීම.

30 සුවිශේෂී අවස්ථාවලදී හැර රාජ්ය නිලධාරින් සහ දේශපාලකයින්ට තමන්ගේ බල ප්‍රදේශයෙන් බැහැර යෑම තහනම් කිරීම

අමාත්‍යවරුන් හැර සෙසු සියලුම දේශපාලකයින්ට, රාජ්‍ය සේවකයින්ට ඔවුන්ගේ බල ප්‍රදේශවලින් පිටත රාජ්‍ය කටයුතුවලට සහභාගී වීම ආසන්නම ප්‍රධානියාගේ පුර්ව අවසරයක් නොමැතිව තහනම් කිරීම ඇතුළුව පැහැදිලි හා දැඩි කාර්යසාධන ඉලක්ක සහිත දේශපාලකයින් සහ රාජ්‍ය සේවකයින් සඳහා දැඩි ආචාර ධර්ම පද්ධතියක් හා විනය මාලාවක් ඇති කිරීම.

31නවක්‍රමය යටතේ රට යථාතත්වයට පත්වනතුරු වසරක් නොමිලේ වැඩකිරීමට සියලු දේශපාලකයින් එකඟවියයුතුයැයි ඉල්ලාසිටීම

32 1987 සිට සියලුම දේශපාලනකයින්ගේ සහ උසස්නිලධාරීන්ගේ අකටයුතුකම්  පිළිබඳව    සොයාබැලීමට  ස්ථිර කොමිෂන්සභාවක් පත්කිරීම සහ වරදකරුවන්ට නීතිවිරෝධීලෙස අත්පත්කරගත් දේපළ රාජසන්තක කිරීම, සිවිල් අයිතිවාසිකම් ඉවත්කිරීම සහ වෙනත් අධිකරණයකට සුසුදුයයි හැගෙනඕනෑම දණ්ඩුවමක්  නියම කිරීම.

33 අමාත්‍යාංශ 15 දක්වා අඩුකොට වර්තමාන රාජ්යයාන්ත්රණය ප්‍රතිව්‍යුහගතකිරීම. ඒඅනුව අඩුකෙරෙන අවම   දෙපාර්තමේන්තු සහ ව්‍යවස්ථාපිත මණ්ඩල සහ ආයතන සන්ක්යාවකින් රජයේ ප්‍රතිපත්ති හා වැඩසටහන්   ක්‍රියාත්මකකරනආයතනලෙ දිගටම කටයුතු කිරීම.

34 තරඟකාරී විභාගමත පදනම්ව කුසලතා මත පමණක් සියලුම රාජය සේවාවන්ට බඳවාගැනීම්, ස්ථානගතකිරීම් සහ උසස්වීම් සිදුකෙරෙන ස්වාධීන වෘත්තීය අධිකරණයක් සහ රාජ්‍යසේවාවක් පිහිටුවීම.  දේශපාලනය ඇතුළු මේ සෑම ක්‍ෂේත්‍රයකම මූලික පදණම  වියයුත්තේකුසලතාවය.

35 මේ යටතේ නව රජයේ ප්‍රධාන ලක්ෂණ

 මධ්‍යමරජය.

1 උත්තරීතරපුරෝහිත / උපදේශකසභාවක්

සාමාජිකයන් 17 දෙනෙකුගෙන් යුත් උත්තරීතර පුරෝහිත සභාවක් පිහිටුවීම (සිය පනතේ සඳහන් පරිදි විස්තර සඳහා 2019 සඳහා මහනුවර ප්‍රඥප්තියේ 05 වන වගන්තිය බලන්න.

2 ජාතික සැලැසුම් මණ්ඩලයක් 

රාජ්ය පරිපාලනය, ආර්ථික විද්‍යාව, නීතිය, මුදල්, කෘෂිකර්මාන්තය, පරිසරය, කර්මාන්ත, අධ්‍යාපනය, වෙළඳ හා වාණිජ, ඉතිහාසය සහ සංස්කෘතිය වැනි ක්ෂේත්‍රවල ප්‍රවීණයන් 10 ක් හෝ 15 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත විය යුතුය. සමස්ත ජාතික සැලැස්ම මෙම මණ්ඩලය විසින් සකස් කළ යුතුය. මෙම වැඩසටහන නිරන්තරයෙන් ඇගයීමට ලක් කිරීම, අධීක්ෂණය කිරීම සහ නිවැරදි කිරීමේ ක්‍රියාමාර්ග ගැනීම රජය විසින් අඩුපාඩු නොමැතිව අවසානය දක්වා ක්‍රියාත්මක කිරීමට කටයුතු කළ යුතුය.

3 ජනාධිපති

මුලු රටේම ඡන්ද දායකයින් විසින් වසර 6 කට වරක් චන්දයෙන් පත්කර ගනු ලබණ පුර්ණ බලැති විධායක ජනාධි පති වරයෙක්

 19 වන ව්යවස්ථා සංශෝධනයෙන් ඉවත් කරන ලද ඔහුගේ බලතල යථා තත්වයට පත් කර රාජ්ය නායකයා, රජයේ ප්රධානියා සහ ත්රිවිධ හමුදාවේ ප්රධාන අණ දෙන නිලධාරියා වන ඔහු රටේ සියලු ජනතාව විසින් තෝරා පත්කර ගන්නා විධායක ජනාධිපතිවරයෙකි. මේ රට  වාඅ 2600 කට ආසන්න කාලයක් පාලනය කළේ රජවරූන් විසින් බැවින් එම සම්ප්‍රදාය හා මාන්සිකත්වය සින්හලේ මිනිසුන්ගේ ශරීර ගතව ඇති බවද මෙහිදී අප අමතක නොකළ යුතුය. එබැවින් රටෙ මහසම්මතයෙන් තෝරාපත් කරගන්නා  එසේම මහා සම්මත්යෙන්ම ඉවත්කළ හැකි රජෙකු පත්කර ගත්තද එහි වරදක් නැතැයි මම සිතමි.

 4 අගමැති

පහත දැක්වෙන 6 හි සඳහන් පරිදි 15 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත විධායක කමිටුවේ සභාපති අගමැති වියයුතුය.

5 ජාතිකරාජ්‍යසභාව

මැතිවරණ කොට්ාශ 150 කට නොවැඩි ගණනක් නියෝජනය කරන චන්දයෙන් තේරී පත් වූ මන්ත්‍රීවරුන් 150 කින් ජාතික රාජ්‍ය සභාව. සමන්විත වියයුතුය (පාර්ලිමේන්තුව ජා. රා. ස. ලෙස නම් කළ යුතුය (නව විවස්ථාවෙන් ඊනියා පරජාතන්තරවාදය අමු විහිලුවක් සහ ප්‍රෝඩාවක් බවට පත්ක්කොට ඇති ජාතික ලැයිස්තු මන්ත්රී, දිස්ත්රික් මන්ත්රී, සමානුපාතික හා මනාප ක්රමය ආදී කුණුහරුප අහෝසි කල යුතුය.සියලුම  අපේක්ෂකයින් සඳහා අදාළ ඡන්ද කොට්ාශයේ වසර පහක ස්ථිර පදිංචිය අනිවාර්ය කළ යුතුය  අපේක්ෂකයින් සඳහා අදාළ ඡන්ද කොට්ාශයේ වසර පහක ස්ථිර පදිංචිය අනිවාර්ය කළ යුතුය  අපේක්ෂකයින් සඳහා අදාළ ඡන්ද කොට්ාශයේ වසර පහක ස්ථිර පදිංචිය අනිවාර්ය කළ යුතුය. (නව විවස්ථාවෙන් ජාතික ලැයිස්තු මන්ත්රී, දිස්ත්රික් මන්ත්රී, සමානුපාතික හා මනාප ක්රමය අහෝසි කෙරේ) සියලු අපේක්ෂකයින් සඳහා අදාළ ඡන්ද කොට්ාශයේ වසර පහක ස්ථිර පදිංචිය අනිවාර්ය කළ යුතුය .

6) අමාත්යමන්ඩලය

ජා. රා. ස හි විධායක කමිටු 15 කින් යුක්ත වන අතර එහි සභාපතිවරුන් 15 අමාත්ය මන්ඩලය වනු ඇත. අමාත්යවරයකු නොලැබුණු දිස්ත්රික්ක 15 නියෝජනය කිරීම සන්දහා නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරුන් 15 දෙනෙකු පත් කෙරේ.. සභාපතිවරුන් 15 දෙනාගෙන් එක් අයෙකු අමාත්ය මන්ඩලයේ සභාපතිවරයා ලෙස තේරී පත් වන අතර ඔහු අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස ජනාධිපතිවරයා විසින් පත් කරනු ලැබේ. (වැඩි විස්තර සඳහා 2019 දේශපාලන පක්ෂ නොමැති රජයක්” බලන්න)

7 රාජ්යයාන්ත්රණය

පවතින ආයතන සහිත රටට දැරිය හැකි මට්ටමකට අඩු කිරීමෙන් පසු) අමාත්‍යාංශ හා දෙපාර්තමේන්තු  සහිත ර්තමාන රාජ්‍ය යාන්ත්රණය අඛණ්ඩව පවතිනු ඇත.

8 නවව්‍යවස්ථාව

2019 මහනුවර ප්‍රඥප්තියේ වඩාත් විස්තරාත්මකව විස්තර කර ඇති පරිදි අපේම ශිෂ් ාචාරය මත පදනමවූ නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් සම්පාදනය කළ යුතුය. ඕනෑම රටක් සඳහා ව්‍යවස්ථාව සකස් කළ යුත්තේ එම භූමියේ ආරම්භක ශිෂ්ටාචාරය ඇති කළ සහ එහි ඉතිහාසය ආරම්භයේ සිටම එහි ජීවත් වූ භූමිපුත්‍රයන් විසිනි. මේ රට සඳහා එවැනි ව්‍යවස්ථාවක් සම්පාදනය කිරීම යනු සාකච්ඡා කළ නොහැකි පරමාධිපත්‍ය සිංහල බෞද්ධයන්ගේ පරම හා ජන්ම අයිතියයි.

(ඇමුණුම 1/11 සහ 2019 මහනුවර ප්‍රඥප්තියේ දක්වා ඇති කොන්දේසි වලට එකඟ වීමට සූදානම් නැති කිසිම පුරුෂයෙක් හෝ ස්ත්‍රියක්, ඔහු / ඇය සිංහල බෞද්ධයෙකු වුවද ඇමතිවරයෙකු හෝ රාජ්ය නිලධාරියෙකු ලෙස පත් නොකළ යුතුය).

9 පළාත්පාලනය

 ග්‍රාම සභා,

  ගම් සඳහා කෝරලේ මට්ටමින් ගම් සභා සහ,

නගර සඳහා නාගරික සභා සහ මහ නගර සභා. (මෙම ක්‍රම යටතේ ප්‍රාදේශීය  සභාඅහෝසි  කළ  යුතුය).

දිස්ත්‍රික් හා ප්‍රාදේශීය කෘෂිකාර්මික හා සම්බන්ධීකරණ කමිටු යථා තත්ත්වයට පත් කිරීම

දිස්ත්‍රික් හා ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරුන්ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් (දිසාපති සහ උපදිසාපති)

36 ග්‍රාම සේවා කොට්ඨාශය මේ රටේ රාජ්ය පාලනයේ පදනම වන පරිදි වර්තමාන ග්රාම සේවා ක්‍රමය සම්පූර්ණයෙන්මප්‍රතිසංවිධානයකිරීමහාවැඩිදියුණුකිරීම

වර්තමාන සංචාරක ග්රාම සේවා නිලධාරි ක්රමය වෙනුවට නැවතත් ගම්වසම තුල පැය 24 ම පදින්චි ගම්පති ක්රමය නැවත ඇතිකළ යුතුය. ක්රි.පූ. 307 සිට ඉතිහාසය ආරම්භයේ සිටම ගම මේ රටේ පරිපාලනයේ අයෝමය පදනම විය

37 දිවයින යළිත් රුහුණු, පිහිටි හා මායා යන තුන් රට ලෙස බෙදා වෙන් කිරීම.

එක් රටකට දිසා 10 ක් බැගින් මුලු රටට දිසා 30 ක් වේ. රුහුණු රට සඳහා නව දිසා 3ක්, මහියංගනය, වැල්ලවාය සහ සේරුවාවිල; මායා රට සඳහා යාපහුව සහ   පිහිට්රට සඳහා විල්පත්තුව.රට සභා සඳහා රට සඳහා නොපිටවේ.  රට දිසා 30 මඟින් පාලනය කෙරේ.

38 සියලුම ආගම්වල පූජ්‍යපක්ෂය ජාතික රාජ්‍යසභාවට හෝ වෙනත් දේශපාලන ආයතනයක මැතිවරණයට ඉදිරිපත්වීම තහන ම්කිරීම

39 රජයේ සහ අර්ධරාජ්යආයතනවලට හෝ දේශීය හාවි දේශීය සේවාවලට බඳවාගැනීමේ සියලු ක්රියාපටිපාටි උල්ලංඝනයකරමින් පරාජිත දේශපාලකයින්, දේශපාලන පවුල්වල සාමාජිකයින් සහ හිතවතුන් ඇතුළු බාහිර  පුද්ගලයන් පත්කිරීම තහන ම්කිරීම.

40. දේශපාලකයින්ට  සහ රාජ්යසේවකයින්ට දැනට ලබාදෙන තීරුබදුරහිත වාහන සහ නිලවාහන වැනිවිශේෂ වරප්රසාද සියල්ල වහාම නැවැත්වීම සහ සියපනතේ අන්ක 88 හි දක්වා ඇති පරිදි 1987 සිට මෙම පහසුකම අනිසිලෙස භාවිතා කොට ඇති  සියලුම දෙනාට  දණ්ඩුවම් කිරීම ස

41දේශපාලකයින්ටදැනටලබාදෙනවිශ්රාමවැටුප්අයිතිවාසිකම්අහෝසිකොට දේශපාලනය යලිත් අතීතයේ දී මෙන් නැවත වරක් ගෞරවනීය රාජ්ය සේවාවක් බවට පරිවර්තනය කිරීම සහ  වංචාවක් හා මහා ව්යාපාරයක් ලෙස දේශපාලනයේ යෙදීම අවසන්  කිරීම.

42 දේශපාලනයේ හෝ රාජ්යසේවයේ කිසියම් තනතුරක්  දැරීම සඳහා රජයට හෝ රටට එරෙහි                       කිසියම්  ද්රෝහී ක්රියාවක් සම්බන්ධයෙන් වැරදිකරුවන්වූ  සියලුම පුද්ගලයින් නුසුදුස්සන්කිරීම.

දැනට කිසියම් රාජ්ය තනතුරක් දරන අයද මේ යටතට වැටෙන  අතර එවැනි අයට වහාම සේවයෙන් ඉවත් කළ යුතුය.මෙවැනි වරද කරුවන්ට බලධාරීන් සුදුසු යැයි සලකන වෙනත්  දණ්ඩුවම්  වලට අමතරව සිවිල් අයිතිවාසිකම් ඉවත් කිරීම, ජීවිතාන්තය දක්වා සිරදණ්ඩුවම් ලබාදීම සහ නීති විරෝධී ලෙස අත්පත් කරගත් දේපළ රාජසන්තක කිරීමද කළ යුතුය.

43 මේ රටේ අභ්යන්තර කටයුතුවලට විදේශ රටවල් හෝ ඕනෑම විදේශීය සංවිධානයක් මැදිහත්වීම නැවැත්වීම

සහ මේ රටේ භූමිපුත්රයන්ගේ අභිමතයන් හා අභිලාෂයන් අනුව පමණක් පාලනය කිරීම, නවී පිල්ලේ, සමන්ත පවර්, බ්රිතාන්ය අග්රාමාත්යවරයා, ජිනීවා සහ ඇම්නෙස්ටි ඉන්ටර්නැෂනල් සහ යූඑන්එච්ආර් වැනි අනෙකුත් සියලුම සංවිධානවල අනවස්ය මැදිහත්විම් වහාම අවසන් කළ යුතුය. එසේම මේ රටතුල ස්ටින සියලුම විදේශ තානාපතීන්ට රජය සමඟ හැර වෙන කිසිම් අපුද්ගලයකු හෝ ආයතනයක් සමන්හ කිසිම සම්බන්ධකමක් පැවත්වීම තහනම් කළයුතුය

එසේම ඇමුණුම් 1 සහ 11 හි දැක්වෙන ජාතික ප්රතිපත්ති නොපිළිගන්නා සහ ශ්රී ලංකා රජයේ ප්‍රතිපත්ති වලට පටහැණිව ක්රියා කරණ සහ දේශීය හා විදේශීය එල්ටීටීඊ ශේෂවලට සහය දක්වන සහ පිට රට සිට ක්රියාත්මක වන ඊනියා දෙමළ ඩයස්පෝරාව සමඟ සම්බන්ධකම් පවත්වන සියලුම රාජ්යයන් සමඟ රාජ්ය තාන්ත්රික සබඳතා අවසන් කඅළ යුතුය.

44 නැවතත් භාණ්ඩාගාරයේ සහ මුදල්අමාත්යාංශයේ ලේකම්වරයා රාජ්යසේවයේප් රධානියා වශයෙන් පත්කිරිම.

දැනට පවතින පරිදි ජනාධිපති ලේකම් වරයා රාජය සේවයේ ප්‍රධානියා වීම අහෝසිකොට නැවතත් භාණ්ඩාගාරයේ සහ මුදල් අමාත්යාංශයේ ලේකම්වරයා රාජ්ය සේවයේ ප්රධානියා කළ යුතුය. අමාත්යාංශවල ලේකම්වරුන් පත්කළ යුත්තේ ලේකම්වරුන්ගේ සේවයෙන් පමණි (වැඩි විස්තර සඳහා සිය පනත අංක 3 බලන්න).මෙමඟින් රාජ්ය සේවය දේශපාලන අවුල් ජාලයෙන් ආරක්ෂා වන අතර රාජ්ය සේවයේ ස්වාධීනත්වය, විනය හා ගුණාත්මකභාවය යථා තත්ත්වයට පත් කිරීම සහ රාජ්ය රැකියා සඳහා බඳවා ගැනීම් දේශපාලන මැදිහත්වීමකින් තොරව සිදු කිරීම තහවුරුවණු ඇත. එසේම සියලුම රජයේ ආයතනවලට ස්ථාවර සේවක සංඛ්යාවක් සිටිය යුතු අතර භාන්ඩාගාරයේ අනුමැතියෙන් තොරව රාජ්ය සේවයට කිසිවෙකු අලුතෙන් බඳවා නොගත යුතුය.

45 එල්ටීටීඊ හිංසාවන් නිසා හෝ යුද්ධයේදී අවතැන්වූ යලුදෙනා මාසහයක් ඇතුළත ඔවුන්ගේ මුල් ස්ථානවල නැවත පදිංචිකිරීම.

46 දිවයිනේ සෑම පලාතකම සියලු වර්ගවාදී ජනපද  පිහිටුවීම් වහාම   තහනම්කිරීම සහ කිසිදු භේදයකින් තොරව මුළු දිවයිනම සියලු ජන කොටස් සඳහා විවෘත කිරීම සහ මෙම මූලධර්මයට එරෙහිව විවෘතව දේශනා කරන හා ක්රියා කරන විග්නේශ්වරන් වැනි අයට දැඩි දන්ඩුවම් ලබා දිය යුතුය

47 සියලුම විශ්ව විද්යාල රජයේ ජාතික අධ්යාපන ප්රතිපත්තිය ක්රියාත්මක කිරීමට යටත්ව පූර්ණ ස්වාධීන ආයතන බවට පත්කිරීම.

 ඒ සමඟම සමස්ථ තරුණ පරපුරම විකුර්ති මන්සින් යුත් ජේ. වී. පී. ග්‍රහණයෙන් මුදාගෙන නවලෝකයේ ඉදිරි අභියෝගවලට මුහුණදිය හැකි ඉලෙක්ට්රොනික භාවිතයන්ගෙන් ඔබ්බට යන අද්යාපන මාවතකට පෙළ ඇස්විය යුතුය

48 දේශපාලකයින්ට සහ රාජ්ය නිලධාරීන්ට විදේශ සංචාර අවම කිරීම.

විදේශ අධ්යයන චාරිකා හෝ පුහුණුවීම්වලට යන දේශපාලකයන් සහ රාජ්ය නිලධාරීන් ආපසු පැමිණ මාසයක් ඇතුළත ඔවුන්ගේ ප්‍රගති වාර්තා ඉදිරිපත් කළ යුතු අතර, ඔවුන් ඉගෙන ගත් පාඩම් මොනවාද, ඒවා රටේ දියුණුවට යොදාගන්නේ කෙසේද යන කරුණු ඇතුලත් වාර්තාවක් දේශපාලකයින් සහ නිලධාරීන් විසින් අදාළ අමාත්යාංශයට / දෙපාර්තමේන්තු ප්රධානීන් ට ඉදිරිපත් කළ යුතුය

එවැනි වාර්තා නොදෙන එසේම ගමන සඳහා වැයවූ මුදලට සරිලන ප්‍රතිලාභයක් පෙන්වීමට අපොහොසත්වන පුද්ගලයන් වෙනුවෙන් වැයවු මුදල ආපසු අයකර ගැනීම සහ ඉන් පසු එවැනි අයට රජයේ වියදමින් කිසිම විදේශ සන්චාරයකට අවසර නොදීමටද කටයුරු කළ යුතුය.

49 චන්දදායකයින්ට අල්ලස් දීම සඳහා නිර්මාණයකරනලද ආසන හෝ විමධ්යගත අයවැය මගින් දේශපාලකයින්ට මහජනමුදල් වෙන්කිරීමේ     වර්තමාන ක්රමය    වහාම නවත්වා අතීතයේදී සිදුවූවාක්මෙන් රාජ්යනිලධාරීන් හරහා පමණක් සියලු රාජ්යඅරමුදල් බෙදාහැරීම සහ මූල්යකළමනාකරණය නැවතත්කිරීම ආරම්ඹකිරීම..

 50 මෙම කොන්දේසි වලට එකඟ වීමට සූදානම් නැති කිසිම පුරුෂයෙක් හෝ ස්ත්රියක් මේ රටේ පුරවැසියෙකු වීමට හෝ ජාතික දේශපාලනයට පිවිසීමට හෝ රාජ්ය සේවයට පත් කිරීමට සුදුසු නොවන බැවින්, එවැනි කිසිදු පුද්ගලයෙකු රාජය යටතේ කිසිම තණතුරකට තෝරා පත්කර නොගත යුතුය.

(මේ එක් එක් කාරණය පිළිබඳ විස්තර සඳහා කරුණාකර මහනුවර ප්රඥප්තිය 2019 අදාළ කොටස් බලන්න).

අපගේ  ඒකායන ප්‍රාර්ථනාව!

අවසානවශයෙන් මේරටයළිත්, වසරදහයක් (10) තුල ආරක්ෂිත, නීතිගරුක, සාමකාමි, සමුර්ධිමත් හා බෞද්ධමූලධර්මයන් මත පදනම්වූ ධාර්මික දේශයක්  බවට පත්කොට ආසියාවේ  ආශ්චර්ය බවට පත්කිරීම  කෙළවරකොට ඇතිඒඋත්තු0ග ගමනාන්තයටළඟාවනතුරුමෙම මහා ජාතික  ඉදිරිපිම්මේ කිසිවිටෙකත් අම්බලම් නොතිබියයුතුය” යනුඅපගේ ඒකායන ප්‍රාර්ථනාවයි!

ඇමුණුම 1

මේ සිංහලේ රාජධානියේ/ ජනරජයේ කිසිදිනක කිසිවෙකුට අහිමිකළ නොහැකි එසේම සාකච්ඡා කළ නොහැකි කොන්දේසි 17ක්.

කුමන රජයක් බලයට පත්වුවද මෙම කරුණු 17 සිංහලේ රාජධානියේ අනුල්ලන්ඝනීය හා වෙනස්කළ නොහැකි රාජ්ය ප්‍රත්පත්ති වශයෙන් සදාකාළිකවම පැවැතිය යුතුය.

1 මේ රට යලිත් සිංහලේ රාජධානිය වශයෙන් නම්කළයුතුය

ක්රිස්තු පූර්ව 543 සිට ක්රි. ව. 1972 දක්වා වසර 2515 තිස්සේ අඛණ්ඩව පැවති පරිදි යළිත් මේ රට සිංහලේ   රාජධානිය වශයෙන් නම් කළයුතු. එසේම මේ රට සිංහල ජාතියේ අයිතිහාසික මාතෲභූමිය ලෙසද ප්රකාශයට පත් කළ යුතු අතර මේ රටේ සිටින සියලුම සුළුජන කොටස් හෝ වෙන කිසිවෙකුට එය විවාදයට භාජනය නොකළ යුතු හා සාකච්ඡා කළ නොහැකි කරුණක් වශයෙන්ද ප්රකාශ කොට විවස්ථා ගතකළ යුතුය.

(සියලුම අයිතිහාසික හා සාහිත්ය මූලාශ්රයන් මේ රට හඳුන්වා ඇත්තේ සිංහලේ, සිංහලද්වීප, සීහල දීප, ත්රි සිංහලේ,  ලක්දිව හෝ ලංකාව ලෙසය. දකුණු ඉන්දියාවේ පුරාණ මලයාලම් ජනයා පමණක් එය ඊලම් ලෙස හඳුන්වා ඇත. ඉන් ඔවුන් අදහස්කළේ සින්හලයින්ගේ රට යන්නමය. 1815 මාර්තු 2 වන දින උඩරට ගිවිසුම මගින් ඉන්ග්රීසීන්ට භාරදුන්නේද සිංහලේය.ඔවුන් Ceylon ලෙස එය පරිවර්තනය කරන ලදි, එහි අර්ථයද සිංහල ජනයාගේ භූමිය යන්නමය. එබැවින් රටේ මුල් නම නොපමාව යථා තත්වයට පත් කළ යුතුය. සින්හළේ හා ලංකාව යන දෙකම ඉතා අතීතයේ සිටම මේ රට හැඳින්වීමට භාවිතා කර ඇත. 1972 ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව ශ්රී ලංකාව ජනරජයක් ලෙස නම් කරන ලද අතර අද එය ජාත්යන්තරව ශ්රී ලංකාව ලෙස හැඳින්වෙයි. මහජන එකඟතාවයකින් පසුව අවශ්ය නම් එය සිංහලේ හෝ ශ්රී ලංකාව ලෙස හැඳින්විය හැකිය. (කෙසේ වුවද එසේ කරන්නේනම් සින්හලේ යන නාමය වරහන් තුල යෙදිය යුතුය. මන්ද එය මේ රටේ ජාතිය හා බැදුණු අනන්ය නාමය බැවිණි . ලන්කා යන්න මද්යයේ පිහිටි, ලස්සණ රට  යන තෙරුම් ඇති විශේෂණ පදයක් පමණක් වන බැවිණී එවිට මේ රට සියලුම භාෂාවලින් සිංහලේ හෝ ශ්රී ලංකාව ලෙස හැඳින්විය යුතුය. ඊලාම්, ඉලන්කෙයි හෝ කලිස්තාන් වැනි වෙනත් අපබ්රන්ශ නම්වලින් එය හැඳින්වීම රාජද්රෝහී ක්රියාවක් ලෙස ප්රකාශයට පත් කළ යුතුය).

2 ජාතියේනම සිංහල” වියයුතුය

ක්රිස්තු පූර්ව 543 සිට 1972 දක්වාම මෙම රටේ ජාතියේ නම සිංහල විය. 1815 වනතුරුම මේ රටේ ජාතිය හදින්වූයේද සින්හල වශයෙනි. ද්රවිඩයන් හා මුස්ලිම්වරුන් මේ රටේ එවකටත් සිටියද කිසිදිනක ඔවුන් ජාතීන් වශයෙන් කිසිම තැනක හන්දුන්වා නැත. එමනිසා මින් පසුවද ඔවුන් සුළු ජන කොටස් ලෙස මිස කිසිවෙකු විසින් ජාතීන් වසයෙන් නොහැඳිවිය යුතුය. ඔවුන් සුළු ජන කොටස් මිස ජාතීන් නොවේ. ඔවුන් සුළුජාතීන් වශයෙන් පරිවර්තනය කොට  තිබීම මෙම අර්බුධයට හේතුවන්නට ඇත. තවද දෙමළ මිනිසුන්ට දකුණු ඉන්දියාවේ අවශ්යනම් ජාතියක් වසයෙන් හඳුවාගත හැකි අතර මුස්ලිම් කියා ජාතියක් ලෝකයේ කිසිම රටක නැති බවද මෙහිදී පෙන්වා දිය යුතුව ඇත. එසේ තිබියදී මේ රටේ පමණක් මුස්ලිම් ජාතියක් සිටින්නේ කෙසේද? තව දුරටත් ලෝකයේ ඔනෑම රටක සිටින්නේ එක් ජාතියක් පමණක් බවද මෙහිදී පෙන්වාදිය යුතුව ඇත.එමනිසා මේ රටේ පමණක් කිසේත්ම ජාතීන් කීපයක් සිටිය නොහැක.

මේ නිසා මින් පසු මේ රටේ සියළුම ජාතියකටම, සෑම ජාතියකටම සියළුම හා සෑම ජාතින්ට වැනි වචන දේශපාලකයින් ඇතුළු සියළුදෙනාම ප්‍රකාශ කිරිම සහ භාවිතය වහාම නතර කළයුතුය. මන්ද එසේ කිරීමෙන් මේ  රටේ ජාතින් කීපයක් සිටින බව ගම්යවන  නිසාය.

3 මේ  රටේ රටවැසියන් (පුරවැසියන්) සිංහලවිය යුතුය. ඒ සිංහලේ වැසියන් යන අරුතිනි.

ඉතිහාසය පුරාම මේ රටේ රටවැසියන් (පුරවැසියන්) හඳුන්වා ඇත්තේ සිංහල ලෙසය. සිංහලේ පුරවැසියන් වීමට කැමති අය සිංහල භාෂාව ඉගෙන ගත යුතුය, සිංහල නම් ගත යුතුය, ඔවුන්ගේ මුල් රටට ඇති පක්ෂපාතිත්වය අතහැර දමා 1947 දී බුරුමය කළාක් මෙන් ස්වදේශික සිංහල නම් ගත යුතුය. සිංහල සමාජය සමඟ සම්පුර්ණයෙන්ම අන්තග්රහණය විය යුතුය. මෙම අවශ්යතාවයන්ට අනුකූල නොවන අයට සිංහලේ පුරවැසිභාවය ලබා නොදීය යුතුය.

 රටවැසියන් දෙයාකාර වියයුතුය

 අ) පරම්පරාවෙන් රටැවැසියෝ (භූමිපුත්රයෝ) 1815 ට පෙර සිංහලේ පදින්චිව සිටි අයගෙන් පැවත එන්නන්

ආ) ලියාපදිංචි වීමෙන් රටවැසියෝ.රටවැසිභාවය සම්බන්ධව මහනුවර ප්රඥප්තියේ (2019) අන්ක 7 හි දක්වා ඇති කොන්දේසි වලට යටත්ව, මෙහි ඇතුළත් කර ඇති ඇමුණුම 1 සහ 11 හි සඳහන් කොන්දේසි පිළිගෙන ලියාපදිංචි වූ  අයද මේ ගණයට ඇතුළත් ය.

4 බුද්ධාගම මේ රටේ රාජ්ය ආගමලෙස නැවතත් ප්රකාශ කළයුතුය

ක්‍රිස් පූර්ව 307 සිට 1815 දක්වාම මේ රටේ රාජ්ය ආගම වූයේ බුද්ධාගමය. එමනිසා බුද්ධාගම රාජ්ය ආගම ලෙස ප්රකාශයට පත්කළ යුතුය. අනෙකුත් සියළු ආගම් ඇදහිමෙ පූර්ණ නිදහස තහවුරු කෙරේ. එසේ උවද ඒවා ප්රසිද්ධියේ ප්රකාශයට පත් කිරීමට, ඉගැන්වීමට හෝ ප්රචාරය කිරීමට කිසිදු අයිතියක් නොමැත. මේ රටේ ඉතිහාසයේ ආරම්භයේ සිට 1815 දක්වා පැවතියේ එම තතවයය. අතීතයේ දී මෙන්ම  සමකාලීන කාලවලදී පවා ‘අනෙක් සියලුම ආගම්  කුඩා ශාඛා පමණක් බවද බුද්ධාගම  ප්රධාන ගස ලෙස පිළිගෙන ඇති බව අගරදගුරු මැල්කම් ප්රනාන්දු රදගුරුමන් ද ප්රකාසකළේය.,මේ අනුව බුද්ධාගම මේ රටේ රාජ්ය ආගම ලෙස නීතිගත කිරීමත කිසිදු භාදාවක් නැත. 1987 ආණ්ඩුක්‍රම විවස්ථාවේ 9. සහ 14 (E) මේ අනුව පරිච්චින්න කළයුතුය.  

එසේම මේ රටේ අයිති හාසික සන්ස්කෘතික අනන්යතාව ආරක්ශා කිරීම සඳහා රටපුරා සෑමතැනකම තිබෙන පවුරානික සින්හල බෞද්ධ පුරාවස්තු සන්රක්ශනයකොට ආරක්ශා කළයුතු අතර ඒවාට හානි පමුණුවන පුද්ගලයින්ට විරුද්ධව දැඩි දඳුවම් ලබාදිය යුතුය.

5. 1815 දක්වා තිබුණුපරිදි මුළුරටේම යලුමරටවැසියන්ට එක් නීතියක්  50 මෙම කොන්දේසි වලට එකඟ වීමට සූදානම් නැති කිසිම පුරුෂයෙක් හෝ ස්ත්රියක් මේ රටේ පුරවැසියෙකු වීමට හෝ ජාතික දේශපාලනයට පිවිසීමට හෝ රාජ්ය සේවයට පත් කිරීමට සුදුසු නොවන බැවින්, එවැනි කිසිදු පුද්ගලයෙකු රාජය යටතේ කිසිම තණතුරකට තෝරා පත්කර නොගත යුතුය.

(මේ එක් එක් කාරණය පිළිබඳ විස්තර සඳහා කරුණාකර මහනුවර ප්රඥප්තිය 2019 අදාළ කොටස් බලන්න).

සම්ප්රදායික දේශීය නීති මත පදනම්ව, භූමිපුත්රයින්  විසින් රටට අව්ශ්ය නිති සම්පාදනාය කළයුතුය. ඊට සමගාමීව රට ජාතිය බෙදීම සඳහා ලන්දේසීන් සහ බ්රිතාන්යයන් විසින් මේ රටට හඳුන්වා දුන් තේසවළමෙයි (මලබාර් වැසියන් සඳහා නීතිය) සහ  මුස්ලිම් නීතිය (මුස්ලිම්වරුන් සඳහා) වැනි ජනවාර්ගික නීති අහෝසි කොට තහනම් කළයුතුය. දැනට පවතින ක්‍රමයේ විහිළුව වඩාත් කැපී පෙනෙණුයේ දේශයේ භූමිපුත්‍රයින්වූ සින්හළයින්ගේ ගේ වසර දහස් ගානක් පැවෙති ස්වදේශීය නීතිය ඉවත්කොට ඒ වෙනුවට ඔවුන් පමණක් රෝම ළන්දේශි හා ඉන්ග්‍රීසි නීතියට යටත් කිරීමයි. නීතිය කාටත් සමාන වියයුතු අතර නීතියේ ආධිපත්ය ඉදිරියේ සියළුදෙනාම සමාන විය යුතුය.

 6 මේ රටේ රාජ්යභාෂාව සින්හල වියයුතුය.

ක්රිස්තු පුර්ව 543 සිට 1815 දක්වා මේ රටේ පැවති රාජ්ය භාෂාව සිංහලය. අදටත් රටේ මුළු ජනගහනයෙන් 75% පිරිසක් සින්හල නිසාද, 100%  පිරිසක් සින්හල කථා කරන නිසාද මේනිසා කිසිවෙකුට අසාධාරනයක් සිදු නොවේ. අනෙක මේ සින්හල රටේ රාජ්ය භාෂාව සින්හල නොකරන්නේ නම් එය අපි කරන්නේ හඳේදැයි විමසිය යුතුය. ස්වදේශිකයන්ගේ භාෂාව එනම් සිංහල නොදන්නා කිසිවෙකුට මේ රටේ සම්පූර්ණ රටවැසිභාවය ලබා  නොදිය යුතුය.

7 එක් රටක්, එක් ජාතියක්, එක් ජාතික ධජයක් සහ එක් ජාතිකගීයක් එක්

මෙකී නියමයන් ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවේ ඇතුළත් කළ යුතුය. ජාතික ගීය ගායනා කළ යුත්තේ ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවේ දක්වා ඇති පරිදි සිංහල භාෂාවෙන් පමණි. (මෙය එක් ජාතියක් ලෙස එක්සත්කම හා දේශප්රේමය වැඩි දියුණු කර ශක්තිමත් කරනු ඇත)

8මේ රටේ ජනාධිපති,අගමැති, ත්‍රිවිධහමුදාපතිවරුන් සහ පොලිස්පති සෑමවිටම සම්මුතියෙන් හා නීතියෙන් සිංහල බෞද්ධයන්පමණක්වියයුතුය.               

9 දිවයිනතුළ  ඇතිභූමිය, ජලය හෝ වෙනත් කිසිදු ජාතිකස ම්පතක් කිසිදු විදේශීය රටකට හෝ විදේශීය ආයතනයකට නොවිකිණිය යුතුය.

(මෙම සියළු තත්වයන් ම 1815 දී උඩරට ගිසුමේ සම්මුතියෙන් මේ රට ඉන්ග්රීසීන්ට භාර දෙන අවස්ථාවේ දී පැවති බැවින් මේ කොන්දේසි පැනවීමෙන් මෙම රටේ භූමිපුත්රයන්ගේ නීත්යානුකූල අයිතිවාසිකම් යථා තත්ත්වයට පත් කිරීම හැර අන් කිසිවක් මින් සිදු නොවේ. 1818 නොවැ. 21 දිනැති බ්රවුන් රිග් ආණ්ඩුකාරයා විසින් ගේ ඒකපාර්ශවිකව පණවන ලද රාජකීය ප්රකාශණයෙන් නීතිවිරෝධී ලෙස බ්රිතාන්යයන් විසින් උල්ලන්ගණය  කරනණු ලැබුවද, උඩරට ගිවිසුම අනුව අදද රටවල් දෙකක් අතර  ඇතිකරගත් ගිවිසුමක් වශයෙන් වළන්ගුය. මේ රටේ නිදහස අර්ථවත් කිරීම සඳහා මෙම කොන්දේසි 1948 දී යථා තත්වයට පත් කළ යුතුව තිබුණ නමුත්  එසේ නොකළද 1815 ට පෙර මේ රටේ සියලුදෙනාම එම පද්ධතිය තුළම ජීවත් වූ බැවින් මෙම කොන්දේසි අද පැනවීම අභියෝගයට ලක් කිරීමට දෙමිළ හෝ මුස්ලිම්වරුන්ට නොහැකිය. අද ඔවුන් භුක්ති විඳින සියලු අයිතිවාසිකම් ඔවුන්ට ලබාදී ඇත්තේ රටේ භූමිපුත්රයින්වූ සින්හලයින්ට එරෙහිව ඉන්ග්රීසීන් ක්රියාවට නන්ග්වනලද දැඩි මර්දනය යටතේය)

10 සිංහල ජනයාටද තමන් කැමති ඕනෑම ප්රදේශයක ජීවත්වීමේ අයිතිය තිබියයුතුය

 දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනයා දැනට භුක්ති විඳින ආකාරයට සිංහලයින්ටද මේ රටේ ඕනෑම  තැනක ඉඩම් මිළදී ගැනීමට,පදින්චි වීමට, පන්සල් හා සිද්ධස්ථාන වැනි ආගමික ආයතන ගොඩනගා ගැනීමට අයිතිය තිබිය යුතුය. යමෙක් මෙම කොන්දේසිය ප්රතික්ෂේප කරන්නේනම් ඔවුන් ඉන්දියාවේ හෝ අරාබියේ තම මව්බිම් බලා පිටත්ව යා යුතුය. මන්ද මේ රට ඔවුන්ගේ මාතෲ භූමිය නොවන නිසාය. මේ රටේ  භුමිපුත්‍රයින් වන සින්හලයින්ට හැර වෙනත් කිසිම සුලු ජනකොටසකට අයිතිහාසික මාතෲ භූමි මෙහි නැත.

11 රටේ සම්පත් සීමිත බැවින් දැඩි ජනහන ප්‍රතිපත්තිය ඇතිකිරීම සහ බහුවිවාහ තනම්කිරීම

12 ජනවාර්ගිකත්වය,ආගම,කලාපය හෝ මේ රටට කිසිසේත්ම නොගැළපෙන ෆෙඩරල්, ටීඑන්ඒ, ටෙලෝ, එ.එල්.එම්.එස්, ටී.සී සහ ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ් නිබෙදුම්වාදී, ආගම්වාදී. හා දේශපාලන මතවාදී වශයෙන් මේ රටට නොගැළපෙන සියලුම දේශපාලන පක්ෂතහනම්කළයුතුය.  ජේ.වී.පී. වැනි මාක්ස්වාදී පක්ෂවල පවා දේශපාලන මතවාද මේ රටට කිසිසේත්ම නොගැලපෙන පමණක් නොව අතිශයින්ම විනාශකාරී බැවින් තහනම් කළයුතුය, ශ්රී.ල.නි.ප, එ.ජා.ප.,කො.ප., හා ල.ස.ස. වැනි පක්ෂ මේ වන විටත් මිහිදන් වී හමාර බැවින් ඒ ගැන කථා කිරිමෙන් පළක් නැත.

13රාජ්යසේවයට බඳවාගැ ජනවාර්ගික අනුපාතයන්ට අනුකූලව සිදුකළයුතුය (කරුණාකර විස්තර සඳහා මහනුවරා ප්ර ter ප්තිය 2019 සහ සියපනාතා බලන්න)

14 රටේ  ඔනෑම ප්‍රදේශයක දෙමළ මුස්ලිම් තනි ජනවාර්ගික ජනපදකරණය තහනම්කිරීම සහ රජයවිසින් පිහිටවණුලබණ සියළුම නවජනපදවල මිශ්රව පුරවැසියන් පදින්චිකිරීම

15 දේශපාලානඥ්යින්ට මෙන්ම සියළුම රාජ්ය නිලධාරීන්ට විශේෂ සුදුසුකම් හා ආචාර ධර්ම මාලාවක් නියම කිරීම හා රාජද්රෝහී, දේශද්රෝහී වරද කරන්නවුන්ට දැඩි දන්ඩුවම් ලබාදීම සහ සාමාන්ය පුර වැශියෙකුට නැති කිසිම විශේෂ වරප්‍රසාදයක් ඔවුන්ට නොදීම

16 සින්හල බෞද්ධ සන්ස්කෘතියේ මහා විනාශයට හේතුවී ඇති මැද පෙරදිග වහල් සේවය සඳහා කාන්තාවන් යැවීම තහනම් කිරීම සහ ඔවුන්ට ඒ වෙණුවට මේ රටතුල රැකියා අවස්ථා ලබාදීම

17 මේ රටේ අයිතිහාසික අනන්යතාව ආරක්ෂා කිරීම සඳහා උතුරු නැගෙනහිර අතුලු සෑම ප්‍රදේසශයකම තිබෙන පවුරානික බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන  නැවත සන් රක්ෂනයකොට එවාට පුරාවිද්යාත්මක සාක්ෂි අනුව රජදවස තිබුනු සම්පූර්න භූමි ප්‍රමාණයන් නැවත ලබා දී සන් රක්ෂනය කළයුතුය.

නව ශ්රීලංකා ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවක්

නව ශ්රීලංකා ආණ්ඩුක්රම යවස්ථාව සකස්වියයුත්තේ පහතසඳහන් අයිතිහාසික පදනම මතය.

1 අයිතිහාසික වශයෙන් මේ රට අවම වශයෙන් ක්රි.පූ 543 සිට මේ දක්වා අඛණ්ඩව සිංහල ජාතියේ සාම්ප්රදායික නිජබිම ලෙස සහ ක්රි.පූ 307 සිට සිංහල බෞද්ධ රාජ්යක් වසයෙන් මේ දක්වා පැවතීම.

2 සිංහල බෞද්ධයන් යනු මෙම දූපතේ අද්විතීය සිංහල බෞද්ධ ශිස්ඨාචාරය ආරම්භකළ,  ගොඩනැගූ හා පෝෂණය කළ අයයි.

3.පළමුව, ක්රි.පූ 543 ක්රි.ව.12 වන සියවසේදී ම්ලේච්ඡ මාඝ ආක්රමණිකයින් විසින් අනුරාධපුර, පොලොන්නරු ශිෂ්ටාචාර විනාශ කරන තුරු එය පුරාණ හා   මධ්යකාලීන ලෝකයේ හොඳම ශිස්ඨාචාර අතර ශ්රේණිගතව තිබිණ. අණතුරුව පැමිණි සෑම විදේශ ආක්‍රම්ණයකින්ම මේ රට බේරාගත්තේද සින්හළයින්මය.

දෙවනුව, පෘතුගීසි, ලන්දේසි සහ බ්රිතාන්ය ආක්රමණිකයින් විසින් 1505 සිට 1948 දක්වා වසර 443 ක්තිස්සේ සිදුකරණ ලද සියලුම ආක්රමණ වලට ජීවිත පරිත්යාගයෙන් මුහුණ දී රට හා ජාතිය බේරාගත්තේද සින්හළයින්ය. 

4.විශේෂයෙන් 1818 ඌව සහ 1848 මාතලේ නිදහස් සටන්වලදී බ්රිතාන්යයන්ට එරෙහිව නැගිටීම්.

අනාගත  පරම්පරාව සඳහා මව්බිම ආරක්ෂා කිරීම සඳහා සතුරන්ට එරෙහිව සටන් කිරීමේ දී ඔවුන්ගේ සියලු ඉඩම් කඩම් අහිමි  වූයේය. මේ සෑම යුද්ධයකදීම ආක්රමණිකයාට මුහුණ දී සිය මව්බිම ආරක්ෂා කිරීම සඳහා දසදහස් ගණනින් යුද්ධයෙන් මිය ගියේද සිංහල බෞද්ධයින්මය. මෙම ආක්රමණිකයන් විසින් සිදුකරන ලද කුරිරු හා ම්ලේච්ඡ හිංසාවන්ගේ දීර්ග ලැයිස්තුව අතර, අත්අඩංගුවට ගත නොහැකිවූ සියලු දෙනාට මරණ බියෙන් දුවන සතුන්ට මෙන් වෙඩි තබා මරා  දැමීම, එසේ මැරූවන් පවා නැවත ප්රසිද්ධ ස්ථානවල එල්ලා තැබීම, ඔවුන්ගේ සියළුම කෙත්වතු, ගෙවල්දොරවල්, අටුකොටු  සහ ගම්දනව් පිටින් ගිනිතබා විනාශකිරීම, ස්වදේශිකයන්ගේ සියලු සතුන් මරා ආහාරයට ගැනීම සහ ජනතාවගේ සහ විහාර දේවාල ඉඩකඩම් සියල්ල බලහත්කාරයෙන් අත්පත්කරගැනීමෙන් සින්හලයින් නැගෙනහිර සහ උතුරුමැද වනාන්තරවලට පන්නා දැමීම මෙම ආක්රමණිකයන් විසින් සිදුකරන ලද කුරිරු අපරාධ පිළිබඳ උදාහරණ කිහිපයක් පමණි.

මේ සෑම යුද්ධයකදීම දෙමළ සහ විශේසයෙන්ම මුස්ලිම් වරුන් ගත්තේ ආක්රමණිකයාගේ පැත්තය. සින්හල නායකයින්ට විරුද්ධව ඔත්තු සැපයීම, වරායවල සිට රට තුලට ගොනුන් පිටින් සුද්දන්ගේ අවි ආයුධ සහ බඩුමුට්ටු ප්රවාහනය කිරීම විශේසයෙන්ම කරන ලද්දේ සින්හලයින්ගේ අනුග්රහයෙන්ම ඉඩකඩම් ලබාගෙන රටතුල විවිධ ප්රදේශවල පදිචිව සිටි සින්හල අපගෙන්ම යැපුණු  එසේම අපේම ගැහැණුන් පවා විවාහකරගෙන සිටි රටේ අභ්යන්තරය පිළිබඳ ඉතා හොඳින් තොරතුරු දැනගෙන සිටි මුස්ලිම් වරුන්ය.

5 1815 මාර්තු 2 වනදිනඋඩරටගිවිසුමේදක්වාඇතිපරිදි 1815 දීබ්රිතාන්යටපවරාදුන්රටේනමසිංහලේය.

ටැප්රොබේන් සහ සෙරෙන්ඩිබ් හැර සෙසු 23 කට වැඩි සෙලාන් වැනි නම් සියල්ලෙන්ම අදහස් කළේ සිංහල ජනයාගේ දේශය යන්නමය. ඊලාම් යන දෙමළ වචනයේ තේරුමද සිංහලයන්ගේ දේශයමය. මෙයින් පැහැදිළිවම පෙනී යන්නේ, ඉතිහාසය පුරාම මෙම භූමිය හඳුන්වා ඇත්තේ සින්හලයින්ගේ රට වශයෙන් බවය. ළන්කාව යන අපරනාමය පැරැණි භාරතීයයන් විසින්, ලස්සණ රට, භූ මද්ධ්යයේ පිහිටි රට හා දිවයින යන අරුතෙන් තබන ලද්දකි.

6 ක්රි. පූ. 2 වනසියවසේසිටක්රි. ව. 1948 දක්වාපළමුවදකුණුඉන්දියානු ආක්රමණිකයින්  සහඉන්පසුවපෘතුගීසීන්, ඕලන්දකාරයිසහඉන්ග්රීසීන්ටඑරෙහිව  වසරදහස්ගානක්තිස්සේනොනවත්වාසටන්කළසිංහලබෞද්ධයන්මේරටේශිෂ්ථාචාරයේ  නිර්මාතෘවරුන්වූඅතර 1505 සිට 1948 දක්වාබ්රිතාන්යආක්රමණිකයන්ගෙන්තමමව්බිමආරක්ෂාකරගැනීමසඳහාදසදහස්ගණනක්සටනේදීමියගගියේද ඔවුහුමය.

විශේෂයෙන්ම 1818 ඌව සහ 1848 මාතලේ නිදහස් සටන් වලදී බ්රිතාන්යයන්ට එරෙහි අභීතව සටන්කොට මතු පරම්පරාව සඳහා මව්බිම ආරක්ෂා කිරීම සඳහා  සටන් කිරීමේ දී ඔවුන්ගේ ජීවිත මෙන්ම සියලු ඉඩම්කදම්ද ඔවුන් අහිමිවිය.

7 මේ කිසිම ජාතික සටනකදී කිසිම දෙමල හෝ මුස්ලිම් මිනිසෙක් සින්හලයින්ගේ පැත්ත ගත්තේ නැත   

ඒ වෙනුවට ඔවුන් (වශේෂයෙන් මුස්ලිම්වරුන්) ගත්තේ සතුරාගේපැත්තය.

ප්රවාහනය කිරීමෙන් සහ ස්වදේශික සිංහලයන්ට විරුද්ධව ඔත්තු සැපයූ මුස්ලිම් වරුන් ඔවුන්ගේ පූර්ණ සහාය ලබාදුන්නේ සුද්දන්ටය. 1665 දී පෘතුගීසීන් විසින් බටහිර වෙරළ බඩදී මුස්ලිම්වරුන් අමානුෂික ලෙස සමූළඝාතනාය කළ අවස්ථාවෙදී දිවි ගලවා ගත් අය මහනුවර රජු වෙත පලාවිත් ඔවුන්ව බේරාගන්නා මෙන් සින්හලේ රජුගෙන් ඉල්ලා සිටි අවස්ථාවෙ නැගෙනහිර පානම්පතුවේ ඔවුන් පදින්චි කොට ආරක්ෂා කරණ ලද්දේ සිංහලේ රජු විසිනි. අද අග්නිදිග ලන්කාවේ වෙනම අරාබි රාජ්යයක් ඉල්ලා සින්හලයින්ට විරුද්ධව යුධ වැදී සිටින්නේ උන්ගෙන් පැවත එන මේ අකුර්තඥ මිනිසුන්ය.

8 මුල් දේශපාලන උද්ඝෝෂන ගයේදී දෙමළ විද්වතුන් පවා මේ රටේ  අනන්ය සිංහලබෞද්ධශිෂ්ථාචාරය ගැන ලියාඇති අතර මෙය ඉතිහාසයේ ආරම්භයේ සිටම සිංහලයන්ගේ දේශය බව එකහෙලාම පිළිගෙනඇත.එසේමසින්හලයින්මේදූපත්රාජ්යයේසුවිශේෂීශිෂ්ටාචාරයේනිර්මාතෘවරුන්බවපිළිගත්තේය.

පොන්නම්බලන් අරුණාචලම් සිය Sketches of Ceylon History” නමැති ග්රථයේද (1906) ආනන්ද කුමාරස්වාමිගේ සම්භාව්ය මධ්යකාලීන සිංහල කලා (1905)  නමැති කෘතියේද  මේ රටේ ශිෂ්ඨාචාරය ගැන ඔවුන් විසින් දක්වා ඇති ප්රශස්ත අදහස් බලන්න. මෙවැනි ශ්රේස්ඨ දෙමළ ශ්රි ශ්රී ලාංකිකයන් පැවසූ දේ වර්තමානයේ සිටින දෙමළ ජාතිවාදයෙන් අන්ධ්වූ දෑස් ඇති සම්බන්දන්, විග්නේශ්වරන් සහ සුමන්තිරම් වැනි දෙමළ අන්තවාදී ජාතිවාදීන්ට මෙම පොත් කියවා ඔවුන් මේ රටේ සිටිය යුත්තේ කොතැනදැයි සොයා බැලීමට මම ආරාධනා කරමි. ඒ වෙනුවට අද ඔවුන් සියල්ලෝම අනුගමනය කරන්නේ මැලේසියානු ජාතික දෙමළ කතෝලික  චෙල්වනායගම් නමැති උන්මත්තක සින්හල විරෝදියාය. ඔහු මේ රටට සංක්රමණය වී ඇත්තේ (1903 දී පමණ) 4 හැවිරිදි පිරිමි ළමයෙකු ලෙසය.  පසු කලෙක ඉලන්කයි තමිල් අර්සුකච්චි අදහසෙහි පියා වූ (1947) ඔහු මේ රටේ නූතන දෙමළ ජාත්වාදයේ මෙන්ම අන්තවාදයේද සීයාය.

9 ඉතිහාසය පිළිබඳ මහාචාර්ය කේ.ඉන්ද්රපාල මහතාසිය  ආචාර්ය උපාධි නිබන්ධනය වූ ශ්රිලන්කාවේ ද්රවිඩජනාවාස (1965) කෘතියෙන්නිගමනයකළේ 13 වන සියවස වනතෙක් මේ රටේ අභ්යන්තරයේ දෙමළ ජනාවාස කිසිවක් නොතිබුණුබවසහඒවාපටුවෙරළතීරයකටපමණක්සීමාවූබවය.

මා මෙහි කතා කරන්නේ 1965 දී සිය ආචාර්ය උපාධි නිබන්ධනය ලියූ ඉන්ද්රපාල ගැන මිස එල්ටීටීඊ තුවක්කු ඉදිරියේ දී ලිවූ ඔහුගේ ශ්රී ලංකාවේ ද් රවිඩයන් (300 බී.සී.-1200 ඒ.ඩී.) කෘතියේ මෑතකදී පැවසූ දේ නොවේ: –

10 මේ රටේ සිටින සියළුම දෙමළ හා මුස්ලිම්සු ළුජන කොටස් ඉතිහාසයේ පසුකාලවලදී වරින්වර ඉන්දියාවෙන් හෝ අරාබිකරයෙන් මේරට ටපැමිණි සංක්රමණිකයන්ගෙන් හෝ සුද්දන්විසින් 1505 ට පසු මෙහි ගෙනඑනලද ඔවුන්ගේ වහලුන්ගෙන් පැවතඑන්නන්වේ..

 ඔවුන්  එක්කෝ වෙළඳුන්, ආක්රමණිකයන්, යටත් විජිත බලවතුන්ගේ වහලුන් හෝ නීතිවිරෝධී සංක්රමණිකයන් ය. කෙසේ වුවද මුල් ආක්රමණිකයන්ගෙන් පැවත එන අය ඉතා අල්පය. පෘතුගීසි, ලන්දේසි සහ බ්රිතාන්යයන් විසින් 1505 න් පසු උතුරු හා නැගෙනහිරට  විශාල වශයෙන් දකුණු ඉන්දියානු  ද්රවිඩයන් වහලුන් ලෙස ගෙන එන ලදී. වසාන කාණ්ඩය වන්නේ 1840 න් පසු බ්රිතාන්යයන් විසින් ඔවුන්ගේ කෝපි සහ තේ වතු වල වැඩ කිරීම සඳහා  ගෙන එන ලද වතු ද්රවිඩයන් ය. එබැවින් ඔවුන් 1948 දී පිටත්ව යන විට බ්රිතාන්යයන් විසින් අතහැර දමා ගිය බ්රිතාන්ය පුරවැසියන් ය. 1954 නේරු කොතලාවල ගිවිසුම අනුව දේශයේ භාෂාව සහ ඉතිහාසය ඉගෙන ගෙන ස්වදේශික සිංහලයන් සමඟ අන්තග්රහනය වීමෙන් පසු ඔවුන් මේ රටේ පූර්ණ පුරවැසියන් බවට පත්වන තුරු මේ රට ඔවුන්ගේ මව්බිම ලෙස හැඳින්වීමට නීත්යානුකූල අයිතියක් ඔවුන්ට නැත.

අභාග්ය වන්නේ මේ කිසිවෙකු මේ රට සිංහලයන්ගේ දේශය ලෙස නොපිළිගැනීමයි. ඒ වෙනුවට දෙම්ලුන්ට අවශ්ය වන්නේ මෙම භූමියෙන් උතුරු නැගෙනහිර පලාත් දෙක වෙන්කොට  ස්වාධීන හා ස්වයං පාලන තනි දෙමළ කලාපයක් පිහිටුවා ගැනීමයි.අනෙක් අතින් මුස්ලිම්වරුන්ගේ දොළදුක මුළු රටම  මුස්ලිම් රාජ්යක් කර ගැනීමයි. එල්ටීටීය සහ ඔවුන්ගේ හිතවතුන් වැනි සමහරු වසර 30 ක් තිස්සේ සිංහලයන්ට එරෙහිව යුද්ධ කළේ උතුරු නැගෙනහිර පලාත් දෙක පමණක් අල්ලා ගැනීමටය. මේ අවාසනාවන්ත තත්වය ගැන 1948 ටේ සිට මේ රට පාලනය කළායයි කියන දේශපාලකයින් සියළුදෙනාම රිජුවම වගකිව යුතුය.

මේඅනුවමෙමයෝජනාවළියෙහි  අඩන්ගු කිසිදු කරුණකට විරුද්ධවීමේ නීත්යානුකූළ අයිතියක් මේරටේ ජීවත්වන් කිසිදු  සුළුජනවැසියෙකුට නොමැතිබව  සක්සුදකසේ පැහැදිළිබව පෙන්වාදියයුතුය.

  පසුවදන

මේ රටේ වාසය කරණ දෙමළ, මුස්ලිම් සහ සෙසු සියලුම අන්තවාදීන් නූතන යුගයේ ශ්රී ලංකාවේ ශ්රේෂ්ඨ තම පුත්රයෙකු වන අති උතුම් කාදිනල් මැල්කම් රංජිත් තුමන්ගේ ප්රඥාවන්ත ප්රකාසයෙන් පාඩමක්   ඉගෙන ගත යුතුයයිමමසිතමි..එතුමෝ පැවසුවේ මේ රටේ බුද්ධාගම විශාල ගසවන  අතර අනෙකුත්  සියලුම ආගම් යනු එහි කුඩා ශාඛා පමණි’ කියාය. මගේ මතය අනුව මෙය මෙතෙක් ශ්රී ලාංකික සමාජයේ ඕනෑම සම්භාවනීය ආගමික නායකයෙකු  විසින් ශ්රී  ලන්කාවේ සමාජය පිලිබඳ  කරන ලද විශිස්ඨතම ප්රකාශයයි. මේ රටේ ජනවාර්ගිකත්වය සම්බන්ධයෙන් ද එයම පැවසිය හැකිය. ඒ අනුව මම එය මෙසේ සටහන් කරමි.”මේරටේ සිංහලජාතිය විශාලතර ගස වන අතර අනෙක් ප්රජාවන් සියල්ල  එම යෝධ  ගසේ කුඩා අතුපමණි”. මේ රටේ දෙමළ මුස්ලිම් මිනිසුන්ද මේ බව පැහැදිළිව වටහාගත යුතුය. එ එසේම මේ භූමියේ ඒ යෝධ සින්හල ගසේ අත්තක පිළිලක් වී මුල්ගස් මරාගෙන අලුත් ගසක් වීමට උත්සාහ නොකළ යුතුය.

මේ සින්හල රටේ සදකාලික සන්හිඳියාව සහ සාමය ඇතිවන්නේ මෙන්න මේ යථාර්තය දෙමළ සහ මුස්ලිම් ජනයා තේරුම්ගත්දාට හෝ ඔවුන්ගේම අයිතිහාසික මාතෲභූමි වලට ආපසු ගියදාට පමණි. එසේ නොකොට මේ විකල්ප දෙකම බහැරකොට සටනින්ම ජය ගැනීමට තවමත් අදහස් කරන්නේනම් ඒ වූ කලී ඉර හඳ පවතිනාතුරු කිසිදාක සිදු නොවන දවල් සිහිනයක් පමණක් බව ඉස්තිරවම්  ඔවුන් තේරුම් ගත යුතු බව් මම ඉඳුරාම කියමි.

සින්හලත් නොවන,බෞද්ධත් නොවන සින්හල දේශපාලනඥයින්, අන්තවාදී හා ජාතිවාදි මෙන්ම ආගමික උන්මත්තකයින් වන දෙමළ හා මුස්ලිම් දේශපාලනඥයින්, දේශද්රෝහී රාජ්ය නොවන සංවිධානවල, කොලොම්බියානු සිංහල දේශපාලනඥයින් සහ ඊනියා ජාත්යන්තර ප්රජාව යන සිංහල විරෝධී කණ්ඩායම් පහට ද මෙම සර්වකාලීන යථාර්ථය තේරුම් ගත නොහැකි බව අපි දනිමු.

දෙමළ මුස්ලිම් ජනයා සිංහල ජනතාව සමඟ රණ්ඩු නොවී මේ රටේ සින්හලයාගේ පරම ජන්ම අයිතිය පිළිගෙන එකට ජීවත් වීමට ඉගෙන ගත යුත්තේ ඇයි? මේ දේශයේ සැබෑ භූමිපුත්රවරුන් කවුරුද?  ඒ’යෝධ සිංහල ගසේ පරපෝෂිත ශාක පමණක් වන ‘දෙමළ හා මුස්ලිම් යන කුඩා පරපොෂිත සාක ප්රධාන සින්හල ගස සමඟ සැසඳිය හැකිද. ඒ යෝද සිංහල ගස මරා දැමීමට අරගල කරන පරපෝෂිත අතු මහගස වීමට උත්සාහ කිරීම සාධාරණ්ද යන ප්රස්න විවුර්තව  ඇසිය යුතුය.

මේ සංක්රමණිකයින්ට මෙම යථා තත්වය පිළිගැනීමටත්, ස්වදේශික සිංහලයන් සමඟ සුහදව ජීවත් වීමට හෝ එසේ කිරීමටත් නොහැකිනම් ඔවුන්ගේ මව්බිම් කරා පිටත්ව යාමටත් දැන් කාලය පැමිණ ඇත. මෙම අභීත පණිවිය මේ කළහකාරි සුළු ජනකොටස් වෙත රිජුව හා නොබියව ප්රකාශකළ හැකි සින්හල බෞද්ධ නායකු අප සොයාගත යුතුය.

අද මේ රටට අත්යාවස්යව ඇත්තේ සුළුජන චන්ද භීතිකාවෙන් නොපෙළෙන, සුළුජන චන්ද නොමැතිව ඔනෑම චන්දයක් ජයගත  හැකි බව තේරුම්ගත්, තම තමන්ගේ නියම තත්වය නොදැන ඒ ගැන අධි මානසිකත්වයෙන් හා අධ් තක්සේරු උන්මාදයෙන් පෙළෙන උග්ර ජාතිවාදි හා ආගම් වාදී දෙමළ හා මුස්ලිම් දේශපාලනඥයින්ට මෙම පණිවිඩය නොබියව, රිජුව ප්‍රකාශකොට, එසේත් නැතිනම් දෙමළ මුස්ලිම් දේසපාලනඥ්යින්ගේ නියම පාට දෙමල හා මුස්ලිම් සාමාන්ය ජනතාවට පැහැදිළිකොට දී ඔවුන් දිනාගත හැකි එසේම සියලුම සුළුජන  කොටස් වලට මේ රටේ හිමි නියම භූමිකාව ප්‍රකාශකළහැකි  කොන්ද පණඇති දේශප්‍රේමී සින්හල බෞද්ධ ජන නායකයෙකි.

මා ඉහතින් දැක්වූ සින්හල බෞද්ධ විරෝදී පන්චවිධ කණ්ඩායම් වලට මැල්කම් රන්ජිත් කාඩිනල් තුමන්ගේ ලොවක් වටිණා ඒ ප්‍රශස්ථ ප්‍රකාශය තේරුම් ගැනිමට හැකිවූදාට මේ රටේ වාර්ගික හා ආගමික ගැටුම් නියත වශයෙන්ම අවසානය දකිනු ඇත. අනතුරුව යලිත් මේ  සින්හලේ රාජධානියට සාමය සතුට හා සව්භාග්ය උදාවී සියළු දෙනාම සතුටින් ජීවත් වෙන ආසියාවේ ස්චර්ගය බවට මේ දිවයින විරුදාවළි ලබණු ඇත.

මෙම සන්දේශයෙහි ඇතුලත් කරුනු පිළිගෙන ඒවා පිලිපැදීමටත් මේ රටතුල වෙනම රාජ්යන් ඉල්ලා මෙ භූමියේ භූමි පුත්‍රයින් වන සින්හලයින්ට හා ඔවුන්ගේ පරමාධිපත්තියට අභියෝගයක් නොවී සාම්කාමීව සහයෝගයෙන් හා රටේ නීතියට අවනතව සිටින ඔනෑම කෙනෙකුට කිසිම සින්හලයෙක් විරුද්ධ වෙතැයි මම කිසිසේත්ම් නොසිතමි.

ආචාර්ය සුදත් ගුනසේකර,
අන්ක. 21 ගැමුණු මාවත,
හන්තාන පෙදෙස,
මහනුවර.

2019 අගෝස්තු 27. Email:gunasekarasudath@gmail.com

TP: 071 8075326-081 2232744

චන්ද්‍රසිරි විජයවික්‍රම, LL,B,, Ph.D.

අගමැතිලා ජනාධිපතිලා නාස් ලණු දමා ගැනීම

මෙහි දෙවන කොටස අවසානවූයේ මුස්ලිම් ජයග්‍රහණ ලැයිස්තුවකින්‌ය. ඒවා <ජයග්‍රහණ> වන්නේ ඒවා නැතිවූ අයිතියක් නැවත ලබාගැනීමක් නොව, අළුතෙන් සිංහල දේශපාලකයින් ඔහේ, ඇඟට නොදැනීම ඔවුන්ට ලබාදුන් වරප්‍රසාදවූ නිසාය. දිවුරුම් පෙත්සමකින් පුරවැසිකම් දුන් එකම රට ලංකාව නොවේද? මේවා බෞද්‌ධ දශරාජ ධර්‌මයක් රකින අයවළුන් විසින් මධ්‍යම ප්‍රතිපදාව අනුව යමින්, අනිත්‍යය සිහිකරමින් කල වෙස්සන්තර ප්‍රදාන (දොල පිදේනි?) නොව, සිරි සංඝබෝ වර්‍ගයේ ජාතියේ බිලි පූජාය. ඒවා තම පංචස්කන්‌ධ වලට බලයේ සිටීමට සිතා දුන් වරදානය.

සෝම හාමුදුරුවන්ගේ ඩව්‌රි එක

දෙවන කොටස අවසානයේදී පෙනීගිය කරුණක් නම් දෛවෝපගතව ඒ කරුම වලට කරගැසීමට සිදුවූයේ මහින්ද රාජපක්‍ෂ පාලනයට වීමය. ලෝකයම විෂ්මිත කරමින් දෙමළ ඊළම් යුද්‌ධය අවසන් කල එයට, ඉස්ලාම් ත්‍රස්තවාදයක් කෙසේ වෙතත්, සිවිල් මුස්ලිම් ව්‍යාප්තවාදයක් වත් ගැන අහන්නට ඕනෑ වුනේම නැත. සෝම හාමුදුරුවන් 1990 දශකයට පෙර සිට බණ මඩුවේ සිට දේශනාකල මුස්ලිම් බල අසමමිතික උවඳුර, උන්වහන්සේගේ හදිසි, සැකසහිතවූ වියෝවෙන් හා ඉන්පසු උන්වහන්සේගේ මව සමඟ චන්ද්‍රිකා ජනාධිපති ගත් පින්තූරයෙන් වැසී ගියේය. අගමැති රනිල් හා චන්ද්‍රිකා ආණ්ඩු ක්‍රිස්තියානි බලය පෙන්‌වූ පාලන කාලයක් විය. එවැනි පසුබිමක, අසරණව සිටි සිංහල බෞද්‌ධයාට, සෝම හිමිඳුන් ඇතිකල නව බෞද්‌ධ ප්‍රභොධය නමැති දායාදය ජාතික වශයෙන් උරුමවූයේ මහින්ද රාජපක්‍ෂටය. ඔහු විදේශ බලවේගද පරදා, 2005 චන්දයේදී රනිල් ගෙන් නූලෙන් බේරුණේ ඒ නිසාය. ද වර්ක් ඔෆ් කිංස් පොත ලියා හාමුදුරුවරුන්ට ඔච්චං කල ඇමෙරිකාවේ වසන එච්. එල්. සෙනෙවිරත්න එය විග්‍රහකලේ ජාතික (මහින්ද)-ආර්ථික (රනිල්) ද්‌වන්‌ධ සටනක් ලෙසටය.

පටිසෝතගාමී වුන දේවදත්ත

යුද්‌ධය ජයගත් පසුව ජාතික හෙළ උරුමයට සිංහල බෞද්‌ධ අයිතීන් වෙනුවෙන් කිසිවක් කරගත නොහැකි විය. ඔවුන් කතාකලේ ක්‍රිස්තියානී මූලධ‌ර්‍මවාදී අන්‍යාගමීකරණය ගැනය. මේ නිසා ඇතිවූ සිංහල බෞද්‌ධ අසහනය නිසා 2012 මැයි මස පිහිටවූ බොදු බල සේනාව, ආරක්‍ෂක ලේකම් ගෝඨාභයට හැර, සෙසු රාජපක්‍ෂ ආණ්ඩුවට පෙණුනේ දේවදත්තයෙක් ලෙසටය. ඊට හේතුව වූයේ ලිස්සා යාමේ න්‍යාය, පැලැස්තර න්‍යාය යොදා ගනිමින් ගැලවී යාමට තවදුරටත් ඉඩක් නැතිව යාමය. සිංහල බෞද්‌ධයින්ට නායකයෙක් නැතැයි යන කියමන නිසා, අතේ කඹ වැනි පිරිත් නූල් බැදගෙන ඉන්නා බොහෝ ඇමතිවරු, මන්ත්‍රීවරු අන්ද මන්ද වී ගියේය. බොදු බල සේනාව යළි පණ දුන්නේ සෝම හාමුදුරුවන්ගේ බල අසමමිතික මතවාදයටය, හලාල් හා ස්ත්‍රීන් පාරේදී මුහුණ වසා ගැනීමෙන් එලියට පැන්න, සැඟවුණු ඉස්ලාම් ආක්‍රමණයය. මෙය ඉදිරියේ ආණ්ඩුවට කලහැකිවූයේ පණිවුඩකරුවා නෝර්වේ ඒජන්ත කෙනෙක් යයි ඔප්පු කල නොහැකිවූ ප්‍රචාරයක් ගෙන යෑම පමණය. ඒ ගැන කොමිෂමක් දානවා යයි බොරුවට කීම පමණය. මෙම ක්‍රියාකලාපයත්, බහු ජාතික, ඉන්ටර්ෆේත් කතා නිසාත්, බුද්‌ධාගම භාරව සිටි මහළු ඇමති දි. මු. ජයරත්නගේ මුස්ලිම් ලෙබ්බේ ලා වත් සම්බුද්‌ධ ජයන්ති සැමරුම සඳහා පත්කිරීම වැනි දේ නිසාත් 2014 දී සිංහල බෞද්‌ධ චන්ද අහිමිවී ගියේය.

බලු සේනා බලු කූඩුවට

බොහෝ මැති ඇමතිලා ඥානසාර හාමුදුරුවන් අල්ලා හිරේ දමන ලෙස යෝජනා කලත්, ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්‍ෂ යටතේ එවැනි සංඝ දමනයකට ඉඩක් නොලැබුණේය. ඒ සඳහා මිථ්‍යා දෘෂ්ටික, ඕ මයි ගෝඩ් චන්ද්‍රිකාලාට, මංගලලාට, ඉඩක් සපයා දුන්නේ මිචෙල් සෙසන්ගේ ලණුවක් කෑ මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන්‌ය. මුස්ලිම් රැස්වීමකදී බොදු බල සේනාවට බලු සේනාවක් යයි කිව හැක්කේ, අත් බෝම්බ ඔඩොක්කුවේ තබාගෙන යාහැකි, විස්කි බොන චන්ද්‍රිකා වැනි අයෙකුට පමණය. එක අතකින් බලන විට උන්වහන්සේ ක්‍ෂණික ලෙස අපවත්‌වීම යහපතක් වන්නේ තමන් කල පාපකර්‍මය ගැන සිත සිතා කම්පාවී නොමැරී මැරෙණවාට වඩා එය සුදුසු විසඳුමක්‌වූ නිසාය. උදාහරණයක් වශයෙන්, රොබෙට් බ්ලේක් හා රාජ යෝගය නිසාවෙන්, අදටත්, පුනරුත්ථාපනය නොවී, සිය කීර්තිනාමය දිගින් දිගටම කෙළෙසා ගනිමින් ඉන්නා සරත් ෆොන්සේකා ගැන සිතන්න. මේ අනුව සිතන විට ජනාධිපති සිරිසේන ඓතිහාසික වන්නේ ඔහු විසින්ම, ඉවසා බැරිම තැන, කෘතගුණ සැළකීමේ කෙළවරටම පැමිණ, 2018 ඔක්තෝබර් 26 දා, යහපාලන බෝම්බයක් ගසා ඔහුගේ <රනිල් සර්> ව නෙරපීම නිසාය (රනිල් හා චන්ද්‍රිකා, සිරිසේන ජනාධිපතිට නිල වශයෙන් හෝ <සර්> කිව්වාද කියා මීට පෙර ලිපියක මම ප්‍රශ්ණයක් ඇසුවෙමි).

මහින්ද රාජපක්‍ෂ පාලනය (2004-2014)

සෝම හිමියන්ගේ දායාදය හෙවත් සිංහල බෞද්‌ධ ආශීර්‍වාදය ලැබුණා වගේම ඒ පසුපසින් ආවේ දුගඳ හමමින් තිබෙනා, පහතින් දැක්‌වෙන, මුස්ලිම් බරව කකුල්‌ය. මින් බැසිල් රාජපක්‍ෂගේ නම ගෑවී ඇති, රිෂාඩ් ගේ විල්පත්තු සංහාරය හා ඩලස් අලහප්පෙරුමගේ නම ගෑවී ඇති හිස්බුල්ලාගේ අරාබි විශ්ව විද්‍යාලයේ මුල් ගල හැරෙන විට සෙසු අර්බුද ඔහුට කලින් බලයේ සිටි අය විසින් ගිනියම් කරණ ලද <දේශපාලන හොට් අර්‌තාපල්> විය. 2014 පරාජයෙන් පසු, දයාන් ජයතිලක, නාලක ගොඩහේවා හා රජීව විජේසිංහ විසින් අයිලන්ඩ් පත්තරේට ලියන ලද මරණ පරීක්‍ෂණ ලිපිවල, මෙම මුස්ලිම් අර්බුදයට මහින්ද රාජපක්‍ෂ ජනාධිපති දැක්‌වූ ඇල්මැරුණ ආකල්පය අඩංගු වූයේ නැත. මීට හේතුව මොවුන් ඥානසාර විරෝධී, සිංහල නොව ශ්‍රී ලාංකික යයි කියාගන්නා අන්‌ධයින් වීම නිසාය.

ස්ත්‍රියක් ගර්‍භනීවීම දිගටම හංගා ගෙන සිටිය නොහැකිවා සේ දැන් 2020 දී ගෝඨාභය ජනාධිපතිට මුහුණ දීමට සිදුවී ඇති අභියෝගයක් වන්නේ යාදෙක නොරත රථ සේ පෙනෙන මුස්ලිම් සංහිඳියා කතාවය. උදාහරණයක් වශයෙන්, එක රටක්, එක නීතියක් යනුවෙන් සිංහල ජනතාව බලාපොරොත්තු වන දෙයත්, මුස්ලිම් නායකයින් හා උලෙමා සභාවල් දැනටමත් ලබාගෙන ඇති <ජයග්‍රහණත්> අතර ඇති පරස්පරය නමැති ගොනා අංදෙකෙන්ම අල්ලා ගන්නට සිදුවන්නේය. මෙය, සියළු සත්‌වයෝ (මිනිසා පමණක් නොවේ) සුවපත් වේවා යන බෞද්‌ධ රාජ්‍ය පාලන ප්‍රතිපත්තිය අනුව විසඳිය හැකිය, විසඳිය යුතුය.

මුවර් ජයග්‍රහණ රාශිය එක මිටකට ගැනීම-ඔක්‍ෂිජන් බට කපාදැමීම

තනි තනිව ලබාගත් දිගුකාලීන ජයග්‍රහණ, මුස්ලිම් තරුණයින් අතට ගියේ තනි තනි ඉරට වශයෙන් නොව ඉරටු මිටි වශයෙනි. එසේ මිටිබැන්ඳේ අරාබි ශාරියා-සලෆිසම්-ඉකුවාන් නූල් වලට ඩොලර් තෙල් ගාලාය. එය බෞද්‌ධ දේශපාලකයින්ගේ පිරිත් නූල් මෙන් ප්‍රෝඩාවක් නොවීය. සහරාන් යනු ඉන් එක් උදාහරණයක් පමණය. ඒ පාරේ දණගාන දහස් සංඛ්‍යාත පිරිස් ලංකාවේ විසිරී සිටී. ඔවුන්ට අවශ්‍ය මතවාදී ඉන්‌ධන පමණය. ඔළුවිල් ප්‍රකාශණය, හිස්බුල්ලාගේ රට ඉඳි හිටවූ අරාබි නගරය, මුස්ලිම් මන්ත්‍රීන් 21 ම එකට සිට ගැනීම වැනි දේ ඔවුන් කුල්මත් කරවන්නේ, දිව්‍යාංගනාවන් ගැන ඇති කෑදරකමක් නොව, මෙලොවදීම ලැබෙමින් ඇති සෝම හාමුදුරුවන් පෙන්‌වා දුන් අසමමිතික බල ප්‍රාක්‍රමයය. මොහමඩ් රාජිත හරහා එන බලයක් ඇතත් නැතත්, අළුත්ගම මුස්ලිම් ජනයා ඔවුන් අල්ලාගත් ගමක ඉතිරිව ඇති එකම පන්සල ඉදිරියේ හරක් ඔළු දැම්මේ ඒ නිසාය. බේරුවල හෝ කාන්තන්කුඩියේ හෙල්මට් නොදාන්නේ ඒ නිසාය. රෑ දොලහට අල්ලපු ගමේ පන්සලේ හාමුදුරුවන් බදාගෙන මූණට කහින්නේ ඒ නිසාය. මුස්ලිම් පල්ලි විසින් නිරෝධායන නීති කැඩුවේ ඒ නිසාය. අටළුගම කචල් වලට බණ්ඩාරගම අජිත් පෙරේරා හිටියත් නැතත් කම් නැත.

කලින් මාවනැල්ල බුදුපිළිම කැඩුවේ යහපාලනකාරයින් ඇතුළු 2020 ට පෙර සිංහල පක්‍ෂ නායකයින්ගේ නිවට හැසිරීමේ අනිසි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. මෙම අවසන් ලිපි කොටසෙන් පෙන්නා දීමට හදන්නේ, මෙහි පහත ඇති ලැයිස්තුව, අවංක සිංහල ජනාධිපති කෙනෙකුට අන්තෝජටා බහිජටා, උභතෝකෝටික ඉරටු මිටියක් නොවන බවය. රටේ එක නීතියක් යන සටන් පාටය මේ ලැයිස්තුවේ ඔක්‍ෂිජන් බට බොහොමයක්ම ගලවා දමන්නේ දීපිකා උඩගමලාගේ හා යස්මින් සූකා ලාගේ, මංගල සමරවීරලාගේ, ජේවීපීකාරයින්ගේ හා පෙරටුගාමී හෙමිජ්ජන්ගේද තටු කපා දමමිනි.

1. සංවිධානාත්මක ලෙස ඉඩම් හා නිවාස මිලට ගැනීමේ ව්‍යාපාරය‌
2. චින්තන ජිහාදය යටතේ රාජ්‍ය සේවයේ හා වෙනත් මර්‌මස්ථාන වල, ඉකුවාන්-ජාමියා නලීම්වරු ස්ථානගත කිරීමේ රහසිගත ව්‍යාපාරය
3. හලාල් අන්‍යාගමිකයින්ටපැටවීම
4. ස්ත්‍රීන් මුහුණ සම්පූර්‍ණයෙන් වසාගෙන පාරේ යාම
5. පිරිමි හෙල්මට් නොදා තොප්පියෙන් යතුරු පැදිවල යාම
6. අරාබි භාෂාවෙන් පොදු ස්ථානවල නාම පුවරු දැමීම
7. පාරවල් වල සිංහල නම් ඉස්ලාම් නම් වලට හැරවීමේ උත්සාහ
8. ස්ත්‍රීන් වහළුන් කල කාති උසාවි විවාහ-දික්කසාද අර්බුදය
9. මුස්ලිම් බහු විවාහ අර්බුදය
10. බාල වයස්කාර විවාහ අර්බුදය
11. මුස්ලිම් සලෆිෂම් ගර්‍භාෂ යුද්‌ධය
12. සිංහල-දෙමළ ස්ත්‍රීන් ඉස්ලාම් කිරීමේ ප්ලෑන
13. පෝය දිනවල හරක් මස් විකිණීමේ අර්බුදය
14. විල්පත්තු වන සංරක්‍ෂණ කැලෑ කැපීමේ අර්බුදය
15. ලංකා ඉතිහාසය විකෘතකල (මුස්ලිම්) පාසැල් පොත් රජයෙන් මුද්‍රණය කිරීම
16. බුදු දහම විකෘතිකල පොත් මුද්‍රණය කර බෙදා හැරීම
17. එක තැනක් වෙනුවට වෙන වෙනම ආගම් අමාත්‍යාංශ පිහිටුවීම
18. මද්‍රසා විෂයමාලා පාසැල් අර්බුදය
19. හිස්බුල්ලාගේ ශාරියා අරාබි විශ්ව විද්‍යාල පලහිලව්ව
20. ශාරියා බැංකු අර්බුදය
21. කුරගල ප්‍රශ්ණය
    22 මුහුදු මහා විහාර ඉඩම් කොල්ලය
22. දෙවනගල/දීඝවාපි අනාගතය

<බුදු අම්මෝ> බෞද්‌ධ නායකයෙක්

දොන් ජුවන් ධර්‌මපාල ක්‍රිස්තියානි රජෙක් බව හැමෝම දනී. එහෙත් ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ බෞද්‌ධයෙක්ද? ලංකාවේ සිංහල බෞද්‌ධයින්ට පක්‍ෂ දේශපාලන නායකයින් ගැන ඇත්තේද මෙවැනි සංකාවකි. බොදු බල සේනාව 2012 දී, සිංහල බෞද්‌ධයින්ට හරි හමන් නායකයෙක් නැතැයි කීමෙන් ද්‌වනිත වූයේද මෙයය. ඕ මයි ගෝඩ් බෞද්‌ධයෝ කළු සුද්දන් පරම්පරාය. තෙම්පරාදු ඕල්කොට් බෞද්‌ධයෝය. එහෙයින් හරියට බුදු දහම අදහන නායකයෙකු ඉදිරියේ ඇත්තේ සංකීර්‌ණසේ පෙනෙන එහෙත් සරල අභියෝගයකි. මහින්ද සුළඟට නුගේගොඩදී හොට දමා, ඉන් පසුව මෛත්‍රීපාලට හේත්තු‌වී, අන්තිමේදී ගෝඨාභය භය හෝ උන සැදී, ඔහු වෙනුවට දිනේෂ් ගුණවර්‌ධනගේ නම ප්‍රොමෝට් කර ලිපි ලියා, දැන් සජිත් කටුස්සෙක් වීමට යන දයාන් ජයතිලක වැන්නන් ඔහුගේ කෝකටත් තෛල සූත්‍රය වන ලෝකයේ ඉන්නා මුස්ලිම් හෝ ක්‍රිස්තියානි සෙනඟ බිලියන් සංඛ්‍යා පෙන්නා සිංහල බෞද්‌ධයින් භය කිරීමට සිතා වැඩ අරඹා ඇතත්, ක්‍රිස්තියානී-මාක්ස්වාදි කළු සුද්දන්ගෙන් ඊට වැඩි දෙයක් බලාපොරොත්තු විය නොහැකිය. කොරෝනාව නිසා සිංහල ස්ත්‍රීන් අරාබි වහල් සේවයට යාම නතර වෙනවා නම් ඊට වඩා භාග්‍යයක් සිංහල ජාතියට තිබේද? පිරිමි ගිහින් කාණු කැපීම වෙනම කතාවකි.

ශ්‍රී ලාංකික පොකුණේ වතුර, ජාතිවාදී බට වලින් බොන ජන වර්‌ග

එක් ජාතක කතාවක සඳහන්වන රාක්‍ෂයාගෙන් බේරීමට පොකුණට නොබැස එහි ගැට්ටේ සිට බටලීයෙන් වතුර බිව්, බෝධිසත්‌ව වඳුරා මෙන් නොව, තමන් ශ්‍රී ලාංකික යයි කියන සුළු ජනවර්‌ග වල නායකයින් මුස්ලිම්-දෙමළ බට ඒ සඳහා යොදාගැනීම හාස්‍යජනකය. මෙය පෙන්නා දෙන්නේ කුරුණෑගල ශාෆි සහබ්දීන්ගේ වඳ සැත්කම් නඩුවට මැදිහත්‌වූ නීතීඥ චානක අබේවික්‍රමය (නිදහස් සංවාද වැඩබිම- චාපා බණ්ඩාර, ජූනි 12, 2020, එපිසෝඩ් 136). නීතීඥ අලි සබ්‍රි තමන් ශ්‍රී ලාංකිකයෙක් යයි කියන ගමන්, ශ්‍රී ලාංකික කොරෝනා මරණ පිච්චීමට, ශ්‍රී ලංකා සෞඛ්‍ය බලධාරින් ගත් තීරණයට, මුස්ලිම් ආගමික කෝණයක් මතුකරන්නේ කෙසේදැයි ඔහු විමසයි. ශ්‍රී ලාංකික පදය ගසන හෝ නොගසන හෝ සිංහලයින් බෞද්‌ධ පාංසුකූල කෝණයක් මතු කලේ නැත. මෙම දෙබිඩි-කුහක හැසිරීම, මීට කලින් ලිපි කොටසක සඳහන් කල ට්‍රැජඩි ඔෆ් ද කොමොන්ස් නොහොත් හිත හොඳ ගෑණී සංකල්පය, සිංහල බෞද්‌ධයා නම් පොදු දේපලට ආදේශ කිරීමය.

ඇතිවී-නැතිවන පංචස්කන්‌ධ වර්‌ග කිරීම

ජනාධිපති ගෝඨාභයට උපදෙස් දෙන අයගේ වගකීම නම්, ස්ථාවර මතවාදී පදනමක් මත මුස්ලිම් ඉකුවාන් අනතුරට මුහුණ දීමය. සිංහල දේශපාලක පරම්පරා හතරක් විසින් කල පව් සෝදා හැරීමය. මුස්ලිම්, දෙමළ, හින්‌දු, ක්‍රිස්තියානි යන ජන කොටස් වලට හිංසාවක් නොවන අයුරින්, සිංහල බෞද්‌ධයාගෙන් උඳුරාගත් අයිතීන් ඔවුන්ට ලබා දෙන්නේ කෙසේද යන්නේ පදනම වන්නේ ලෝකයේ පංචස්කන්‌ධ දෙකක් එක සමාන නොවේය යන බෞද්‌ධ ධ‌ර්‌මය විය යුතුය. පාලකයා විසින් කලයුතු වන්නේ, සෑම දෙනාම සබන් පැක්ටේරියෙන් එන සබන් කෑලි කිරීමට සිතීම නොව, අසමාන පංචස්කන්‌ධ වලට සමාන ඉඩ ප්‍රස්ථා සලසා දීමය (equal access to opportunities). ගවයාට හා සිංහයාට එකම නීතියක් තිබුනොත් එතැන ඇත්තේ අයුක්තියය, මර්‌ධනයය (one law for the lion and ox is oppression ) යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ එයය. ලංකාවේ සම සමාජ පක්‍ෂයට 1935 සිට 1964 දක්‌වාම මෙය තේරුණේ නැත. මාක්ස්ගේ, යන ප්‍රකාශය කුමක් වුවත්, මානව හිමිකම් නමැති අළුත් යුරෝපීය-ඇමෙරිකානු යටත් විජිතවාදී ආයුධය ඉදිරියේදීත්, දැන් පැහැදිලිවී ඇත්තේ, සමානාත්මතාවය කියා අයිතියක් නැති බවත්, තිබිය හැක්කේ, තිබිය යුත්තේ, සමාන ඉඩ ප්‍රස්ථා සපයා දීම බවත්‌ය ලංකාවේ මුස්ලිම් ජනයාට මෙය ඕනෑවටත් වඩා වැඩියෙන් ලැබී ඇත. දේශපාලන, වෘත්තීය, වානිජ, වෙළඳ,ආගමික යනාදී සියළු ක්‍ෂේත්‍රයන්හි සෝම හිමිඳුන් පෙන්වා දුන් අයුරු අසමමිතික බලයක් ඔවුන් අත්පත්කරගෙන ඇත. මෙය සාමකාමි ලෙසින් පේන්නේ පුද්ගලික රෝහල්වල වැඩියෙන්ම ඉන්නේ මුස්ලිම් ලෙඩුන් වීමෙන්‌ය.

සමාන ඉඩ ප්‍රස්ථා අවභාවිතය

ලංකාවේ පන්සල් අසල නිශ්ශබ්ද වෙනු යයි සංඥා පාරේ නැත. නමුත් සමහර මුස්ලිම් පල්ලි අසල එය ඇත. කුරුණෑගල දොස්තර ශාෆි විසින් මුස්ලිම් දරුවෙකු සැත්කමින් එලියට ගත් විට ඔහුව උඩට ඔසවා අල්ලා දෙවියන්ට ස්තුති කරන්නේත් (ශල්‍යාගාරයේ හෙදියන් දකින අන්දමට), සිංහල හෝ දෙමළ උපතකදී එසේ නොකරන්නේත්, ඒ පංචස්කන්‌ධය, එක් ශ්‍රී ලාංකික පංචස්කන්‌ධයක් වශයෙන් සළකා නොව, එය මුස්ලිම් පංචස්කන්‌ධ වලින් එකක් නිසාය. මහජන ටැක්ස් මුදලින් ඉගෙනගෙන, ලෙඩ්ඩුන්ගේ විරෝධය නිසා මූණ වසාගෙන දොස්තර රක්‍ෂාවට නොෙන ලෙස දැන්‌වූ විට, දොස්තර වීමට රජය දැරූ වියදම ආපසු නොගෙවා, රක්‍ෂාවෙන් අස්වී රටින් පැන යන්නේ, අසමාන ඉඩ ප්‍රස්ථා අනිසි ලෙස ලැබී තිබීම නිසාය.

දොස්තර ශාෆි කතාව, සහරාන් කතාවට වඩා භයානකය. සහරාන් ඉකුවාන් යුද්‌ධය කෝටිපති තරුණයින් සමඟ එක්ව එලිපිට පුපුරවා හැරියේය. ඉහතින් නීතීඥ චානක එලිදරව් කල ශාෂිගේ ඉකුවාන් යුද්‌ධය දිය යටින් ගින්දර ගෙන යන මොහමඩ් රාජිතලා, ශානි අබේසේකරලාද හවුල් ජාලයක් සහිත ශීතල යුද්‌ධයකි. ඉස්පිරිතාලේ මුස්ලිම් ටෙක්නිෂියන් කෙනෙකුගේ ලඟ තිබී අසුවූ ගිණුම් කාඩ් හයෙන්, එකක් ශාෆිගේ‌ය. එහි කෝටි හතරක් විය. මේ සල්ලි ආවේ කොහෙන්ද? ඒවා පාස්කු ප්‍රහාරයට යෙදුවාද? සිසේරියන් සැත්කම් 8,000 ක් කලේ කෙසේද? ඔහු එය කල සිංහල ස්ත්‍රීන් ඉන් පසු වඳවූයේ කෙසේද? මේ සියල්ල යට ගැසීමට, ලංකාවේ අපරාධ පරීක්‍ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව යොදවා ගැනීමට, යූ.එන්.පී මන්ත්‍රී අපේක්‍ෂක ශාෆිට හැකිවූයේ අල්ලා දෙවියන්ගේ බලය නිසාද එසේ නැත්නම් ඔවුන් දැනට ලබා සිටින අසමමිතික බලයද?

මේ සිංහල අපගෙ රටයි!

1965 දී සාරවිට චිත්‍රපටියේ නන්දා මාලිනී ගැයූ මේ ගීතය, ඇය හා සුනිල් ආරියරත්න මඩ්‍රාස් වල සැඟවී සිටි කාලයෙන් පසු ලන්ඩන් වලදී ගායනා කිරීමට ප්‍රතික්‍ෂප කලේය. මේ සිංදුවේ හරය නැවත ප්‍රසිද්‌ධියේ ප්‍රකාශ කලේ ගෝඨාභය මහතා විසින් රුවන්වැලි මහාසෑය බිමේ දුටුගැමුණු ප්‍රතිමාව ඉදිරියේ 2019 නොවැම්බර් 18 දාය. මේ සිංහලයාගේ රටය කියන්නට අදිමදි කරණ සිංහලයා මොකෙක්ද? 1815 දී සුද්දාට පාවා දුන් සිංහලේ නම් රටේ සෙසු ජනවර්‌ග ජීවත්‌වුනේ අසතුටින්ද? ඒ සමඟම දෙමළ රට තිබුණේ මැඩ්‍රාස් ප්‍රාන්තයේය. ඉස්ලාම් රටවල් ආරම්භවුනේ අරාබිකරයේ මිස ඉන්දියාවේ, මැලේසියාවේ හෝ ඉන්දුනීසියාවේ නොවේ.

ශ්‍රී ලාංකී-කරණය යටින් දුවන අරාබිකරණය

කලින් ලිපියේ පෙන්‌වූ මුවර් නායකයින් ලබාගත් ජයග්‍රහණ ලැයිස්තුව, මේ වනවිට දුප්පත්, සම්ප්‍රදායික මුස්ලිම් ජනයාගේ ගෙලේ එල්ලූ ගල්‌මෙන් අර්බුදයක් වී ඇති අන්දම, රටේ සිංහල බෞද්‌ධයාට, සිංහල දේශපාලකයින් විසින් කල අසාධාරණකම් ඔවුන්ටම පාරාවළල්ලක් වීමකි. මින් රට ගලවා ගැනීමේ අන්තිම අවස්ථාව දැන් 2020 දී ලැබී ඇත. ගාන්‌ධිට (හා සුබාෂ් චන්ද්‍රබෝෂ්ට) හා හිට්ලර්‌ට පින්සිදුවන්නට පෙත්සම් ගසා, ඒ වන විට ඉන්දියාව අතහැර යාම මිස වෙන වරණයක් නැතිව තැතිගෙන සිටි සුද්දගෙන් 1948 දී බලය මාරු කරගත් සිංහල කළු සුද්දන් මෙන්, මුවර් නායකයින්ද මේ සිංහල කළු සුද්දන්ට බටර්‌ගාමින්, ආගම ඉස්සරහට දමා ගනිමින්, හෙමින් හෙමින් තම බලකොටු ශක්තිමත් කරගත්තේය. තොන්ඩමන් දිවුරුම් පෙත්සම් වලින් පුරවැසිකම් ලබාගත්තා මෙන් ලියුමකින්, ටෙලිෆෝන් කතාවකින් මුස්ලිම් නීති, රෙගුලාසි, ගැෂ්ට් පත්‍ර පිටකරවා ගත හැකි විය.

දකුණු ඉන්දියන් ක්‍රිස්තියානී චෙල්වනායගම් සූත්‍රයේදී මෙන් සිංහලීකරණයක් යන චෝදනා වෙනුවට මුවර් නායකයින්, එකින් එක වශයෙන් ලබාගත් ඉල්ලීම් එකිනෙක හා අනුබද්‌ධ දම්වැල් පුරුක් වැනිය. පුද්ගලික මන්ත්‍රී යෝජනා වශයෙන් කාටවත් නොදැනී සම්මත කරගත් ආගමික සංස්ථා, ආයතන කෙරම්ද? පිරිත් නූල් බෞද්‌ධ මන්ත්‍රීලා එක්කෝ නිදාගෙන නැත්නම් කැන්ටිමේය. එලන ලද දැල හෙවත් මුළු දිවයිනම දිය යටින් මුස්ලිම්-කරණයේ සිට ප්‍රචන්ඩ අරාබිකරණයකට යටකිරීමේ ඉලක්කය පේන්නේ සියල්ල එකට එක්‌වුනවිට දැන්‌ය. හිස්බුල්ලාගේ රට ඉඳිගස් අස්සෙන්‌, චම්පික රණවකගේ පොතේ සඳහන්, ඉන්දියාවේ මුස්ලිම් බෙදුම් වාදය පැතිරවූ රහමත් අලි චෞදරිගේ (1933) ඉස්ලාම් අධිරාජ්‍යයේ, සපිස්ථාන් (බටහිර: පුත්තලම්-මන්නාරම්-විල්පත්තු) හා නසරිස්ථාන් (නැඟෙනහිර: ඔළුවිල්) යන ප්‍රදේශ දෙක මතුවෙන්නේ ඇමෙරිකන් මිලේනියම් ට්‍රෝජන් අශ්වයාද සමඟය. හිස්බුල්ලාගේ යෝධ ශාරියා විශ්ව විද්‍යාලය මුළු ආසියාවටම ඉකුවාන්/සලෆි පූජකයින් සැපයීමට සූදානම්‌ය. ඉහත ලැයිස්තුවේ සඳහන් කාරණා එකිනෙකට සම්බන්‌ධ නොවේද කියා සිතා බලන්න. 2003 ඔළුවිල් ප්‍රකාශය එන තුරුම, ඊළම වැනි වෙනම ප්‍රදේශයක් ඉල්ලීම වෙනුවට තම ජනපොකුරු සිටින ලංකාවේ විසිරී ඇති තැන් (ලොකේෂන්ස්) කුඩා කුඩා මුස්ලිම් ඊළම් වැනි විය.

විසදුම: ඵලයට හේතුව (catastrophic theory of planning)

1971, 1988/89, 1976/2009 මේ වර්‌ෂ වැදගත් වන්නේ ඉතිහාසයෙන් පාඩම් ඉගෙන නොගැනීමේ අවස්ථා වශයෙනි. එසේ නැත්නම් වඳුරන් වැස්සට ගෙවල් හදනවා මෙන් දේශපාලකයින් හැසිරුණු අන්දම ගැනය. 1990 තරුණ කොමිෂම් වාර්‌තාව මඟින් ජේවීපී, පෙරටුගාමී වැන්නන් තරුණයින් නොමඟ යැවීම වැලැක්‌වීමට අසමත් විය. පාස්කු ප්‍රහාරය හා ඒ පිළිඹඳ ජනාධිපති කොමිෂමෙන් දැන් නග්න වන යහපාලන හෙළුවෙනුත්, කොරෝනා ඇඳිරි නීතිය එලිකල මිනිසුන් අශීලාචාරවී ඇති මට්ටමෙනුත්, සාමකාමී මුස්ලිම්-කරණයක්, ප්‍රචන්ඩකාරී අරාබී-කරණයක් කරා ගොස් ඇති තරම රටට පෙන්‌වූයේය. විනාශයක්, හානියක් ඇතිවූ විටවත් විධිමත් ලෙස එවැනිදේ නැවත සිදුවීමට පියවර ගැනීම බුද්‌‌ධාගමේ හේතු-ඵල න්‍යායය (ක්‍රයිසිස් ඇන්ඩ් ඔපර්චුනිටි, කැටැස්ට්‍රොෆික් තියරි ඔෆ් ප්ලෑනින්).

2020 ට පෙර සිදුවූ පරිදි පැලැස්තර දමනවා වෙනුවට ලංකාව අරාබිකිරීම දමණය කල හැක්කේ මතවාදී අරගලයකින් පමණය. මෙම ඵලයට හේතුව ඉකුවාන්-ශාරියාකාරයින්ට, මිලේනියම් කෝපරේෂන් කාරයින්ද එක්‌වීමය. මෙම හේතු ගැන 2002 චන්ද්‍රිකා පත්කල කොමිෂම් වාර්‌තාවේ සිට එකතුකල තොරතුරු බොදු බල සේනාව සතුව තිබේ. පාස්කු කොමිෂමට ඥානසාර හිමිඳුන් දුන් ශාක්‍ෂි වලට කුමක් වුවත්, මේ ප්‍රශ්ණය මතවාදී ලෙස විසඳීම සඳහා කාර්යසාධක බලකායක් පත්කරවා ගැනීමට ජනාධිපති උපදේශකයින් ක්‍රියාකල යුතුය. මහසෝන් බලකායේ සුමිත් වීරසිංහ නැතත්, ඒ සඳහා අනිවාර්යයෙන්ම ‌ඥානසාර හිමියන් සභභාගි කරගත යුතුමය. අලි සබ්‍රිට මන්ත්‍රීකමක් දෙනවා නම්, ගෝඨාභය පාලනය ඥානසාර හිමියන්ට කුඩම්මාගේ සැළකිලි පෑම බෞද්‌ධ මධ්‍යම ප්‍රතිපදාව නොවේ. චන්ද පැත්තෙන් බැලුවත්, මෙම වෙනස්කම් කිරීම බෞද්‌ධයින්ගේ විමතියට හේතුවෙමින් පවතී. බොහෝ සංඝ සාකච්චාවලට අරාධනා ලබන බොහෝ හාමුදුරුවරුන්ට ඥානසාර හිමියන්ට ඇති බිම් මට්ටමේ අත්දැකීම්, දැණුම නැත. වයෝවෘධවීම, ජෙෂ්ඨත්‌වය සාමාන්‍ය රක්‍ෂාවකදී මෙන්ම මෙවැනි උපදේශක සභාවලදීද එකම සුදුසුකම නොවිය යුතුය.

2020 ට පෙර ලංකාවේ පාලක තන්ත්‍රය බොදු බල සේනාව නම් පණිවුඩ කරුට වෙඩි තියන්නට සැදීමේ හේතුව, එය ඔවුන් හැම දෙනාවම ගලේ පැහැරූ බළලුන් කල නිසාය. ඥානසාර හිමිඳුන් පක්‍ෂ දේශපාලන කළු සුද්දන් කියන ලෙසට නෝර්වේ ඒජන්ත කෙනෙක් නම් උන්වහන්සේගේ පස් අවුරුදු ඇමෙරිකන් වීසාව ඇමෙරිකන් රජය විසින් හේතුවක් නොදී අවලංගු කරනවාද? ඊළඟට මේ බළලුන් (හා සමහර ඕ මයි ගෝඩ් බෞද්‌ධයින්ද) කිව්වේ හාමුදුරුවන්ගේ වාග් විලාශය සිල්වත් නැති බවය.

ධ‌ර්‍මපාලතුමාටත් ඒ කාලයේ මෙසේ කිව්වාදැයි මම නොදනිමි. ගාන්‌ධි, මාටින් ලූතර් කිං, ස්කොට් ජාතික පෝල් හැරිස් (රනිල්ගේ 2002 සාම විරාම ගිවිසුම ලෝකයේ මහාම පාවාදීම යයි කී නිසා බාලසිංහම්ගේ ඉල්ලීමට ජී. එ‌ල්. පීරිස් විදේශ ඇමති විසින්) ලංකාවෙන් පිටු වහල් කල) වැනි අමුතු අන්දමේ පුරුෂයින් ලෝකයේ සිටී. දිවි පරිත්‍යාගයෙන් සිංහල ජාතිය රක්‍ෂාකල නොයෙක් හාමුදුරුවරුන් සිටියෝය. මඩකලපුව මංගලාරාමයේ අම්පිටියේ සුමනරතන හිමියන් හා ඥානසාර හිමියන් තුල මා දකින්නේ ධ‌ර්‍මපාලතුමාගේ තුල මෙන් තිබෙන දුර්ලභ ගතියකි. ඉතාමත් අවංක ලෙස ජාතියේ ඉරණම ගැන ඔවුන් කතාකරණ විට ඔවුන් එක්තරා මානසික පරළවීමකට පත්වේ. සෝම හිමියන්ගේ බණ මඩුව ඔවුන්ට අමතකවේ. ඩිලාන් පෙරේරා, රාජිත, මංගල වැනි අයට ඥානසාර හිමියන් දුන් උත්තර පිහියකින් අණිනවාට වඩා තියුණු විය. පාරේ, ගමේ සිංහල බෞද්‌ධයා උන්වහන්සේගේ පැත්තේ ඉන්නේ ඒ නිසාය. බොදු බල සේනාවේ එක වරදක් ඔප්පු කරන්නට මෙතෙක් කිසි ජගතෙක් සමත්‌වී නැත. නීතිපති දෙපාර්‌තමේන්තුව උසාවි අල්ලාගෙන දඟලන්නේ ඒ නිසාය.

ප.ලි.
මේ වනවිට පිටිපස්ස බිම ඇණී සිටිනා, ටී.එ‌න්.ඒ සුමන්තිරන්ලාගේ අළුත්ම ඊළම් ඇම පිළිඹඳව ලිවිය යුතු නිසා මේ ලිපි පෙළ අවසන් කරමි. ඉදිරියේ දිනක ඉස්ලාමී-කරණය, අරාබි-කරණයක් කිරීම පෙන්වන සිතියම් දෙක තුනක් බලාපොරොත්තු වන්න.

Aswathi Pacha Courtesy Hindu

A new Indian subcontinent sub-lineage emerges

Studying the geographic distribution and evolution of the chikungunya virus over the period from 2005-2018, a team from ICMR-National Institute of Virology, Pune, has noted India as an endemic reservoir for the virus with persistent global transmissions from the country. The paper published recently in Infection, Genetics and Evolution adds that dispersal of the strains from India was noted to neighbouring and distant countries” such as Sri Lanka, Bangladesh and China.

The team studied newly sequenced chikungunya viruses isolated during outbreaks that happened between 2014 and 2018. During these years, the virus showed activity in India. Karnataka, Maharashtra and New Delhi accounted for a majority of the cases.

Indian Ocean lineage

The whole-genome sequencing study revealed that the isolates belonged to the Indian subcontinent sub-lineage of the Indian Ocean lineage. The Indian Ocean lineage is a subgroup within the East Central South African genotype. It was responsible for the resurgence in the epidemic on La Reunion island and other neighbouring islands in the Indian Ocean and in the Indian sub-continent during 2004-2005. This study helped understand the overall evolution and epidemiology of the Indian Ocean lineage.

Analyses of about 207 whole genomes, including the eleven whole genomes of this study and 39 additional whole genomes from India, showed two separate clusters of Indian Ocean islands sub-lineage and Indian subcontinent sub-lineage. It is already known that Kenya was the most likely ancestral location for both the sub-lineages, and the study further confirmed this.

Spread from clusters

Observations from the phylogeography study based on the genome sequences over the period from 2005 to 2018, showed persistent global transmissions from India. The strains from these clusters were noted to have spread to China, Sri Lanka, Bangladesh, and Southeast Asian countries including Indonesia, Malaysia, Singapore and Papua New Guinea beyond mid-2006. Transmissions to Yemen, China, Japan, Hong Kong, Pakistan, Australia, Bangladesh and Italy were also noted later on.

Further studies of the chikungunya sequences revealed indigenous evolution in India at least at three time points over the period 2005-2018, with specific mutations that conferred viral fitness in the Aedes vector species.

The authors add that there is a possibility of further diversification as this is an RNA virus and continues to acquire mutations. They add and that surveillance is a continuous process and that their laboratory continues to monitor the changes in the viral strains.

The authors write in the summary of the paper that sustainable efforts towards vector control might help in reducing the transmission of the chikungunya virus.

Courtesy WNOW

Sandun A Jayasekera Courtesy The Daily Mirror

Power, Energy and Transport Minister Mahinda Amaraweera said he would urge President Gotabaya Rajapaksa, Prime Minister Mahinda Rajapaksa and the Cabinet to conduct a thorough assessment of the interest rates charged by Finance Companies and those employed to seize vehicles from defaulting customers.

While condemning the killing of Three-Wheeler Association Chairman Sunil Jayawardana on Wednesday after a clash that erupted between him and those employed by a finance company to seize a three-wheeler, he said the government must initiate a probe to know whether finance companies use underworld characters and criminals to seize vehicles taken on lease.

We regularly receive complaints on excessive interest rates charged by finance companies and about those who seize vehicles in an unlawful manner. This must be stopped forthwith. The excessive interest rates and a further surcharge when installments are defaulted push customers into a debt trap,” the minister said.

He said the Central Bank must find a solution to this pressing problem and that disputes could not be resolved by killing a person.

He said he would urge the government to introduce a set of guidelines to be followed when seizing a vehicle and place a ceiling on the interest rates charged by finance companies and added that the killing of Mr. Jayawardana showed that finance companies had ignore the relief given by the government to three-wheeler operators and other vehicle owners who had leased out vehicles.  

Courtesy The Daily Mirror

As the method adopted by the leasing companies to seize vehicles of those who had failed to pay their loan installments is unlawful, President Gotabaya Rajapaksa has ordered the Police that no room should be left to continue this practice, the President’s Media Division said.

Leasing companies do not inform the Police prior to such seizing. They lodge complaints only after taking over the vehicle. This kind of forceful action sometimes leads to grave violence. As such, the President instructed the Acting IGP Chandana Wickremaratne not to entertain complaints received from the leasing companies after seizing,” it said.

Under the package of concessions offered to the public affected with the spread of COVID -19, recovery of leasing installments from three-wheeler owners was suspended for 6 months.

It was clearly stated in the Section 2 of the Circular 16/2020 issued on March 23 under the signature of the Secretary to the President.

In this context, seizing of vehicles for not paying the installment is a breach of the Government order. President informed the Police not to allow vehicles to be seized on the ground of non-payment of installments.

Courtesy Adaderana

Three more persons have tested positive for COVID-19 as at 5.30 pm today (13), the Ministry of Health confirmed.

Two of them are Sri Lankan expatriates who returned to the island from Qatar. They are being quarantined at the facilities in Ampara.

The other patient is a naval person at the Mullaitivu quarantine centre, according to the Department of Government Information.

Thereby, the total number of novel coronavirus patients count moved to 1,883.

Meanwhile, COVID-19 recoveries in Sri Lanka increased to 1,252 earlier today as 56 more patients regained health.

They had been receiving treatment at the Infectious Disease Hospital (10), Welikanda Base Hospital (02), Colombo East Base Hospital (01), Iranawila Hospital (16), Kattankudy Base Hospital (07), Welisara Navy Hospital (09), Homagama Base Hospital (07), Minuwangoda Base Hospital (03) and Hambantota District General Hospital (01).

Accordingly, the active cases under medical care now stand at 620.

Sri Lanka has confirmed 11 deaths due to the COVID-19 so far.

Courtesy Adaderana

Courtesy Adaderana

At a jungle-covered cave site in southwestern Sri Lanka, archaeologists have found a remarkable collection of ancient objects, including tools that they believe are among the oldest survival gear humans used in rainforests.

The artifacts range in age from 48,000 to 4,000 years old and include 130 bone arrow tips—the oldest arrow tips found outside of Africa—as well as 29 bone tools for making bags or clothing and a handful of ornamental beads.

Archaeologists discovered the objects as they excavated the cave and believe they correspond to four distinct phases of human habitation of the site, with arrowheads and awl-like tools first appearing in the earliest phase.

Thirty items from the site have also been dated using radiocarbon technology, allowing researchers to create a timeline and see how the tools grew more sophisticated over the centuries.

Most of these tools were made out of monkey bone, and many of them appear to have been carefully shaped into arrowheads,” says archaeologist Michelle Langley of Griffith University in Australia, who lead the new research published in the journal Science Advances. They are too small and light to have been spearheads, which need some weight to gain force, and too heavy and blunt to have been blow darts.”

The arrow tips show evidence of having been attached to shafts, as well as small fractures that may have originated when they hit something. The bows they went with would have been made from perishable plant materials,” Langley says, and haven’t survived the millennia. But the collection of bone tools that were preserved reveal some of humans’ earliest steps into the rainforest.

Adapting to a new home
While the main wave of humans is believed to have migrated out of Africa around 60,000 years ago, smaller groups appear to have started leaving between 200,000 and 100,000 years ago, and they expanded across significant portions of the planet. By 85,000 years ago, modern humans had arrived on the Arabian Peninsula. About 15,000 years later, they were in Southeast Asia, and by 65,000 years ago, they had made it all the way to Australia.

Along the way, Homo sapiens encountered and adapted to many challenging environments, from the freezing cold of the Siberian Arctic to the high altitudes of the Tibetan Plateau. When humans migrated into South Asia, they encountered yet another intimidating new habitat: the tropical rainforest, where dense vegetation, elusive prey, persistent insects, and well-camouflaged predators made it challenging for humans to survive.

As modern humans presumably made their way along the coasts of South Asia and into Sri Lanka about 48,000 years ago, they didn’t enter the dense forests right away. The first people arriving on the island were probably living along the coast,” says archaeologist Oshan Wedage of the University of Sri Jayewardenepura in Sri Lanka, who has led a number of excavations in and around the Fa-Hien Lena cave. But as the population grew, some of their descendants may have moved into the rainforest.”

The new environment would have required some important innovations. In the plains, people were hunting big animals living in large groups that were easy to spot and target,” Langley says. But in the tropical forest, many prey are very agile and may live high in trees. A spear isn’t particularly useful for catching a monkey or a squirrel in a forest, you need something that’s swift and that can go high. Bows and arrows are ideal for such an environment.” In turn, the monkey bones made excellent material for new arrow tips.

Some of the bone tools appear to have served other purposes. One flattened piece of bone looks quite like a net shuttle, the kind of tool people use to drag the thread along when making or fixing a net,” Langley says, which would have been useful along the inland rivers as well as on the coasts. Other tools look like they were used to work leather and plant fiber, possibly into bags or even clothes. People in the rainforest didn’t need many clothes to stay warm, but maybe they were useful to protect their skin from injury by insects or the vegetation,” Wedage says.

Archaeologist Ian Gilligan of the University of Sydney, who studies the early history of clothes, says he would not be surprised if humans were making clothing in Sri Lanka during this time. Genetic evidence from body lice, for example, which would have needed clothing to survive on humans, suggests that Homo sapiens in Africa may have been wearing clothes as long as 170,000 years ago.

As the wearing of garments became more established, clothes acquired social functions, and no doubt these became a dominant factor in maintaining their use in many regions,” Gilligan says.

Cultural artifacts like clothes and beads may have helped humans weave tightly knit social groups, allowing them to be successful in almost every environment they encountered. New tools that nimble minds came up with could be shared with others, inherited and improved across generations.

Maintaining ties with old relative
Though people in the forest were forging a new way of life, they also appear to have maintained a connection with the populations they broke off from. Beads made out of the shells of marine animals, some of which were discovered in the rainforest cave about 25 miles from the shore, suggest that the Fa-Hien Lena group may have traded with other of people who stayed along the coasts, Wedage says.

The beads were rounded, polished, and pierced so they could be slung on a string. The oldest ones were made of shell, but later on, some were crafted from bright red ochre nodules.

I am not sure whether people would have used the ochre beads as an ornament,” Langley says. Maybe this was just a way to keep them together and carry them around, as they may have been used to decorate the body otherwise, by scraping them to release colorful powder that people could then spread on their skin.” Apart from three distinctive ochre beads, which are no older than 8,700 years, the researchers discovered 136 other fragments of yellow, red, and silver-colored mica, including from the oldest layers in the cave, that also may have been used to decorate the body by scraping off powder.

Bright red often seems to be the first color people want to paint themselves with, usually in combination with white,” Langley says. These colors have been found from Blombos Cave in South Africa all the way to Australia and beyond.” So it seems that even as groups of Homo sapiens spread around the world, steadily adapting their toolkit to the mountains or the Arctic or the rainforest, they kept some favorite colors wherever they went.

Source: National Geographic

Courtesy Adaderana

The Bandaranaike International Airport in Katunayake is expected to be reopened for tourists from August 01, says Minister of Tourism and Aviation Prasanna Ranatunga.

The same procedure that is applied to tourists will be exercised on Sri Lankans returning to the country, however, prior to August 01, returnees will be quarantined upon arrival, the Minister said responding to media queries.

Sri Lanka will continue to receive tourists after the repatriation procedure is concluded, he added. 

Tourists are required to submit a PCR test report obtained before departing their respective countries but they will be directed to another PCR test upon landing on the island.

Accordingly, the tourists will be allowed to travel across the country only if the test results reveal they are negative to the virus.

Minister Ranatunga, however, stressed that the places visited by the tourists will be monitored by the authorities.

Courtesy Ada Derana

Comments by Dr. Sudath Gunasekara former Secretary to Prime Minister Sirimavo Badaranayaka and President Sinhala Bauddha Jestha Puravesiyanage Sanvidhanaya Mahanuwara and member viyath manga Kandy Branch.

Your Excellency the President of Sri Lanka, hearty cheers and congratulations on your bold and patriotic decision to appoint a set of vibrant and proactive professionals who blends patriotism and loyalty to you   as a Presidential Task force to build a secure country, disciplined, virtuous and lawful society” and also to protect the ancient sacred Buddhist places in the Northern and Eastern Provinces in this thrice blessed Island by Gautama the Buddha (We wish he will extend this Task Force to cover the whole Island very soon). In addition to the above objectives, I have no doubt your Task Force will also convert this country to an economically prosperous, vibrant and peaceful country by eradicating the tyranny of minority politics sawn by Tamil and Muslim in this Land of the Sinhala Nation, as it was known all over the world for the past 2500 years.

We the discriminated and utterly neglected and betrayed Sinhala Buddhist Bhumiputras of this Island nation for the past 72 years by all post Independent governments since the colonial British left the shores of this Island after conferring fake Independence, congratulate you for this historic action you have taken by appointing, a powerful Task force of patriotic and competent persons with wide powers as stated in the terms of reference of that Task force. This in fact was a long overdue duty and it constitutes the first visionary step ever taken by any statesman in the post- Independence era in order to rebuild our motherland on the correct lines by restoring the birth rights and the unique culture of the sons of the soil after 72 years of appalling neglect by all post Independent Governments. I have no doubt it will therefore usher in a golden period in statecraft in the history of our motherland.

Furthermore it will go down in the annals of history of this Island nation as a gloving land mark and a turning point in statecraft in this country full of vision followed by concrete results since I see it as a welcome departure from the stale practice of blindly following the British colonial system of governance meant only to collect the maximum revenue for the Empire as if we never had an advance system of statecraft of our own, little realizing that we were a nation with a rich heritage and a legacy running in to  2500 years or more, long before the British became a civilized nation.  At least ever since the advent of Buddhism in 307 BC this country had remained as a Sinhala Buddhist country and the land was known as Sinhale up to 1815. It was ruled by Sinhala Buddhist Kings. The state language was Sinhala. At no time in its history Tamils and Muslims were considered as separate nations. They constituted a part and parcel of the Sinhala nation in the Sinhale. As such no one identified this country as a multi- national, multi-religious and multi linguist country at any time in recorded history, until President Premadasa declared so driven by minority votes.

Actually these are the social germs invented by the British to consolidate their rule within a divide and rule policy they practiced right from the beginning of their occupation to destabilize and destroy the Sinhala Buddhist civilization in this country.

It was the Sinhala people who originally found the civilization in this country and built and rebuilt after successive devastations by Cholas and other South Indian invaders from 2^nd century BC to 12^th century AD. Even in modern history when Europeans invaded from 1505 onwards up to 1948. The Tamils and Muslims always took the side of the invaders and they together conspired against the Sinhala Buddhists. The invaders promoted the minorities in different ways and even renamed names of rivers, land and even places in Tamil to support their occupation. It was the Sinhala patriotic people who defended the country against all of them while the Tamils and Muslims always took the enemy’s side and destroyed the Sinhala Buddhist monuments particularly in the North and the East. In more recent times the LTTE terrorist and Muslims Jihadists who encroached and invaded on destroyed and vandalized the ancient Sinhala Buddhist monuments that stood in the North and East and many other part of the country that were there for more than 2500 years as the hall mark of the civilization of this Island nation. These vandalisms in recent times were carried out  with the connivance and open support of the communal Tamil and Muslim politicians while the power hungry unpatriotic Sinhala, politicians in the South belonging to the UNP (as the fathers of the nation accepted multi-nationality even in 194when they agreed to name their Party as United National Party-that construed the concept of many nations) also turned a blind eye on such devastations  just to collect their venomous votes to be in power betraying the Sinhala Buddhists.

Next I would like to draw the attention of all patriotic people in this country to  the main issues raised by this writer in the  above article captioned Gota’s Junta Consolidates after SC Ruling.

First, he has tried to demonize the appointment of a Task force by the President by calling it an action that signals a major shift towards authoritarian leadership” This is exactly what the 6. 95 million people who voted for GR wanted and I presume even more people will definitely vote now for a secure country, disciplined, virtuous, prosperous and lawful society” that was lacking in this country for decades.  Today the need for a strong and patriotic leadership has become a foregone conclusion to rescue this country out of the mess, politicians have put it into, ever since 1948.

Second, criticizing the Supreme Court decision on June 2, 2020 as an act of paving the way for unchecked executive rule by the President. This I opine, is a defamatory comment that calls for immediate action against the writer for defamation of the Supreme court.

Third alleging the President Gotabaya Rajapaksa looks to be sidelining even the Cabinet of Ministers. is designed to create conflict between the President and the Cabinet and more particularly between GR and MR, which I think is only a day dream.  In fact the 69.5 million who voted Gotabhaya wanted to rectify the mistakes done by all politicians since Independence, including the lapses of his brother MR between the period 2009-2015 including the most important blunder, the failure to consolidate the war victory on ground all over the country as Dutugemunu and Vijayaba1 did after their victories over the South Indian invaders in history, and banning communal political Parties and declaring one law, one official Language (Sinhala) and  enacting a new Constitution based on our civilization which definitely no one would and could have opposed as he had  more than 2/3 majority in  Parliament and over 90 % public support in the country. MR‘s this failure I note as the biggest failure on his part in history that eclipse his landmark victory over the LTTE on ground. Therefore I deem it the onerous duty of the 69.5 million Sinhala Buddhist voters to demand and compel Gothabhaya to fulfill his sacred duty by the country and the nation by rectifying these historical injustices  done to this country and the Sinhala nation by all his predecessors and prove that he is the incarnation of Gothayimbara the legendary warrior of Dutugemunu in history and Anagarika Dharmapala, the only Sinhala Buddhist leader in Modern times.  

Fourth the writer is also making an attempt to disrupt and demoralize the Public Service and set the sleeping public servants against the Gota’s regime by saying that by this act he is trying to establish control over the whole state machinery through his generals. It is aimed at weakening the morale of the Public Service by demoralizing and creating dissention among public servants. Well even in this field Gota is fully justified in making this decision for two reasons. In the first place the public service any more as has it has miserably failed to do its sacred duty by the public as today it has ceased to be a public service any more having converted to a domestic service of the Political Party in power for the time being, for their survival. To that extent these people are also equally responsible for the appalling situation in the country along with the politicians since 1948. Second It is the Armed forces that defeated the 30 year LTTE war and not the public service. In my opinion winning the present war of putting the country in order seems to be even much more difficult than winning the LTTE war. Because, the LTTE war was only 30 year old whereas the mess in the country is 515 years old (1505-2020). This fact also stands heavily in support of appointing military person to key positions in the machinery of Governance.

The writer who remains anonymous attributes his observations to legal experts” though he has not mentioned who these legal experts are except in one case where he has cited an attorney at law and Jaffna University faculty member Dr K. Guruparan whose existence has to be checked to hide the writer’s nakedness and he is also trying to add undue importance and weight to these ideas with the mischievous intention of arousing protest by public servants against the President both at home and in the international forum.

The writer is addressing this note to a specific group of people both at Home and abroad who are primarily anti-Sinhala anti Buddhist and anti Sri Lankan.  He also describes the President’s action as a threat to the supremacy of the Parliament and democracy.

Since the country knows better than this writer the nature of our Parliament and the kid of democracy displayed by its members over the years and also what service it has done to the country ever since Independence and its appalling performance particularly during the past 4 and ½ years, there is no point in talking about the supremacy of our Parliament.. When one looks at how undemocratically and illegally the members of the last Parliament were selected on a district basis and the so-called proportional and preferential systems by violating the basic principles of representative democracy it wants be difficult to understand the kind of democracy and the supremacy exists inside it.  Considering the enormous cost of maintaining a Parliament of 225 with fabulous facilities and life time fat pension with five years extending even to their spouses for no service done but only roaming in the corridors of Parliament, overall majority of people of this country today has come to the conclusion that it is much better to close down this monkey cage as one western writer has called and it is far far better to run the country by one authoritarian patriotic man if he can build a secure country, disciplined, virtuous and lawful society than leave in it in the hands of a clumsy, uneducated and underworld pack of  rogues, including Ministers and Prime Ministers who rob even the Nation’s Central Bank.

  Meanwhile if you look at the terms of reference or the mandate given to the Taskforce all sensible people in the country will unanimously agree that this is exactly the type of governance this country needs today. The need for such strong and disciplined programme of action handled by a dedicated and committed patriotic team is the crying need of the hour to rescue this country and raise it in  to which it had been pushed in by all politicians who were supposed to have ruled this country (rather ruined) since Independence without a clear vision and a mission.

As for me I strongly believe that this is the way to run this country. I have been always arguing that only a benevolent Sinhala Buddhist dictator of the type of Dutugemunu or Dharmasoka can rescue this country from the Augean mess in to which it has been dumped by our politicians who had no vision or a mission to build a prosperous and a vibrant independent nation by taking in to consideration the geopolitical potentials of the country’s location on the globe and the bountiful natural resources of land, water and the ocean, right round it extending from Arica in the west to Australia in the East and from its shores to the Antarctic in the south plus the rich human resources overflowing with creativity and ingenuity as aptly displayed by our forefathers in the past who built a grand  monuments like the Ocean like reservoirs and sky high Stupas and marvelous irrigation works unmatched anywhere else in the ancient or modern world with a model of agrarian civilization unmatched by any in the world.

Who does it, whether civilians or uniformed men it does not matter a penny for the people. What they are interested is the end result. Security, Law and order, economic prosperity and freedom from hunger, peace and happiness in life and freedom from internal and external threats are the basic things people of any country are looking for as basic needs of contentment.

At the same time another person by the name Keerthaponcalan criticize this attempt as a move for Sinhalization and buddhissization the East and the North. It is a complete contradiction and a diabolical lie. Because in the first place all these areas were part and parcel of the Sinhala Kingdom, long before Tamils and Muslims moved in to this country in recent times. It was the Tamil and Muslim invaders who have destroyed the age old Buddhist monuments in these areas and trying to build Tamil and Muslim dream homelands on somebody else’s mother land, that was our traditional Homeland  for the past 2 ½ millennia while they have their own Homelands in South India and Arabia. These jokers must realize at least now that this was the land of the Sinhala nation for the past 2600 years and therefore they have no right to make any claim over it. But on the other hand the sons of the soil have a legitimate right and a claim as well over it as it was their ancestor’s homeland.

The Sinhala Buddhists who have been desperately crying for this kind of bold decision by a Sinhala leader ever since independence are overjoyed to read this news. I have no doubt they all hail and welcome the President’s decision as a long overdue dream come true and as such they all stand firmly with the President.

 One last word about the uselessness of the Parliament and the provincial Councils. As we all know the Parliament has been now closed for nearly 4 months and the Provincial Councils almost for 3 and half years. How much of people’s money spent on these useless institutions have been saved over time?. How much of confusion in governance and administration we have avoided. What wonders have been done by one man, the President during the past three and half months without a noisy and divided Parliament and wasteful and clumsy Provincial Councils with the help of a lean Cabinet of 17 and almost 1/3 the existing state machinery?. Under this new system decisions are taken quickly ad their implementations are even quicker and effective as responsibilities are fixed on task masters. Public funds are not wasted on lotus eater politicians and their lackeys and they are now spent on the needs of the people. If one can get the job done effectively, and quickly at minimum cost to the satisfaction of the people the question is asked as to why we maintain these institutions like a mammoth Parliament of 225 and, nearly 112 Ministers there 36 Provincial Ministers who do nothing other than enjoying the perks and privileges at the expense of the pub and creating chaos in district administration.

As I it is today this country has one politician for every 2325 people and one public servant for every 16 people.  Thus we have gone on record as the country that has the largest number of politicians and the largest number of public Servants per capita in the whole world.

As such it is high time that we think of a system of lean State machinery comprising the minimum number of politicians and public servants that is affordable to the national economy. Every man and woman must earn his or her living by work. Maintaining a nationwide dansela  and breading  millions od Nikamas parasites is not the duty of a government.   

Going by this wonderful experience of Gota’s governing majority of sane people in this country now think the new President who has already proved that he is a man with a clear vision and a deeply committed mission and equally good in action to convert this country to a disciplined, virtuous and lawful society with a vibrant and prosperous economy where law and order and justice will prevail for the happiness and wellbeing of its subjects should be given an open mandate to change the entire system of state craft and go for a lean and efficient Parliament. h Therefore he should be empowered to  with an overwhelming majority Parliament to make a new Constitution that suits this country and run the it with a small Cabinet and a lean public service  affordable to the country. The new Constitution should be enacted on the civilization of this country and install a Sabhyatva Raajyak” based on the history, customs and traditions and its overall culture as Gunadasa Amarasekara has pointed out. 

Finally by going through the long list of responses to this article filled with blasphemous and indecent language used in them one can easily identify the people who rise up in arms against this move. It has aptly proved that the objective of the writer to rouse the anti- Sinhala- anti-Buddhist elements against Sinhala Buddhist model has been fulfilled perhaps even beyond his expectations and many extremists have hauled their voice criticizing the President’s action. 

 It is time now for the President Gothabhaya Rajapaksa to build up the  patriotic Sinhala Buddhist State as visualized by first by Anagarika Dharmapala the greatest Sinhala Buddhist revivalist leader born in this country during the colonial times (1865-1933) and initiated to a lesser extent by F.R Senanayaka before his untimely death in 1926 before his dream was put in to practice with his Janasabha movement and betrayed by all governments since then. This is the historic mission that has fallen on the new President and I wish that he will be blessed by the Tipple Gem and the pantheon of four fold Gods that preside over the destiny of this Island Nation.

Above all creation of a generation of patriotic people who love this country, its bountiful natural resources given by God and its people will form the glittering crest jewel of his crown.

by C.A.Chandraprema Courtesy The Island

The long awaited date of the parliamentary election has been announced and the beleaguered Elections Commission has been able to somewhat vindicate itself. The August 5 date is not too far off nor too close for more accusations to be hurled at the EC. Up to the time of writing, we have not heard anyone complaining about the poll date. That is a victory of sorts for the EC which had been under pressure from both sides of the political divide. The statement made by the Chairman of the Elections Commission Mahinda Deshapriya in making the announcement of the poll date was a resounding indictment of the yahapalana government’s obsession with avoiding elections. Just replaying Deshapriya’s words can serve as a campaign advertisement for the SLPP.

 In announcing the date for the parliamentary election, EC Chairman Deshapriya denied any involvement of the Elections Commission in the delay of the local government elections by nearly three years between 2015 and 2018 and he made the quite correct claim that if the Elections Commission had not gone ahead and Gazetted 93 local government institutions for the poll to be held, there would have been no local government election up to now. He said that the EC was not responsible for the complete absence of the provincial councils either and said that all members of Parliament were responsible for that.

 Even though he blamed all members of Parliament for the disappearance of the provincial councils, everyone knows that the provincial councils election law was amended in September 2017 by the yahapalana political parties despite stiff resistance from the Joint Opposition. However as the Elections Commission, they cannot call a spade a spade and say that it was the yahapalana government that made the provincial councils disappear, so they lay the blame on all 225 Members of Parliament. But anyone familiar with the sequence of events will know what happened. Be that as it may, now that the election date has been announced, there are certain realities that the parties contesting this election will have to take into account.

Four instead of three

Usually, outside the North and East, only three political parties count at a parliamentary election – the two main political parties and the JVP. It was only at the parliamentary election of 2004 that a fourth group appeared – the Jathika Hela Urumaya and they disappeared soon afterwards. At the 2015 parliamentary election, only the UNP led alliance the UNF, the UPFA, JVP and TNA won significant parliamentary representation. The EPDP won one seat in the Jaffna district and the SLMC won one seat in the Batticaloa district. Thus only six political parties obtained parliamentary representation. If the TNA, EPDP and SLMC which are mainly based in the North and East are left out, that leaves just the UNP, UPFA and JVP in the rest of the country. At this election however, there will be four political parties, the SLPP, the Samagi Jana Balawegaya, the UNP and the JVP all vying for the vote. The appearance of the UNP rump as a fourth element bodes ill for the JVP because of the way the elections system works. The JVP has managed to survive as a political party with parliamentary representation only because of the proportional representation system. They would not have had a snowflake’s chance in hell of making it to Parliament under a first past the post system. Now however, the very system that enabled them to win representation in parliament may push them out into the wilderness because of the appearance of the UNP.

 The 225 Members of Parliament are made up of 29 national list MPs and 196 MPs elected from the various electoral districts. The 196 elected MPs includes the bonus seats allocated to the winner in each electoral district. The way the 196 seats are divided between the 22 electoral districts is as follows: Colombo – 19, Gampaha – 18, Kalutara – 10, Mahanuwara -12, Matale – 5, Nuwara Eliya – 8, Galle – 9, Matara – 7 Hambantota – 7, Jaffna – 7, Vanni – 6, Batticaloa – 5, Digamadulla – 7, Trincomalee – 4, Kurunegala -15, Puttalam – 8, Anuradhapura – 9, Polonnaruwa – 5, Badulla – 9, Moneragala – 6, Ratnapura – 11, Kegalle – 9. Total = 196.

 The way candidates are elected under the proportional representation system is as follows: After the total valid votes in each electoral district are counted, the recognized political party or independent group which has polled the highest number of votes in any electoral district will have the candidate nominated by it, who has secured the highest number of preferences, declared elected. That is the bonus seat which goes to the winner. After the declaration of the bonus seat, every recognized political party or independent group polling less than 5% of the total votes polled in any electoral district is eliminated from the race. The votes polled by the disqualified parties and independent groups, are then deducted from the total votes polled at the election in that electoral district to arrive at the ‘relevant number of votes’.

 The ‘relevant number’ of votes is divided by the number of members to be elected for that electoral district reduced by one, to arrive at the ‘resulting number’. Thereafter, the number of votes polled by each recognized political party and independent group beginning with the party or group which polled the highest number of votes are then divided by the resulting number to arrive at the number of MPs that the relevant party or group is entitled to. The individuals who will get these seats will be decided on the basis of the number of preference votes polled by the candidates on that party list.

If after the election of MPs in this manner there still are one or more members in that district to be declared elected, the remaining seats will be allocated to the various political parties contesting that district on the basis of the number of residual votes lying to the credit of those political parties after the division of the total number of votes polled by that party by the resulting number.

 Hence the hindmost is in danger if a competitor appears on the scene. It should be borne in mind that getting more than 5% of the valid votes cast in each district does not guarantee a party a seat in Parliament. If you get more than 5% of the vote all that it means is that you are in the running to get a seat. If you get less than 5% you will be out of the race altogether. At the 2015 Parliamentary election, the JVP got more than 5% in the following districts but got no MPs elected from those districts. Anuradhapura (6.04%) Galle (6.05%) Matara (7.38%) Moneragala (5.18%) Polonnaruwa (5.71%)

 The reason why this happens is that the number of seats available to that district are apportioned on the basis of the resulting number and the residual votes left over from that division as explained above. We see from the results of the 2015 parliamentary election that the JVP got 7.38% of the vote in the Matara district but failed to win a seat whereas they got a mere 5.51% of the vote in the Kalutara district and got one MP elected.

 The total number of valid votes cast in the Kalutara district at the 2015 Parliamentary election was 697, 635. When the votes of those who failed to get less than 5% of the vote is deducted from this number, the relevant number of votes is 687,510. When this relevant number of votes is divided by the ten seats that the Kalutara district is entitled to reduced by one, (i.e. nine) we arrive at the resulting number of 76,390. The UPFA won the Kalutara district at that election, so the UPFA starts with one seat already in its pocket. When the resulting number is set against the 338,801 votes polled by the UPFA, we see that they are entitled to four more seats bringing their total up to five. When the resulting number is set off against the 310,234  votes received by the UNP, we see that they are entitled to four  seats.

 One more seat remains to be filled and it will be filled on the basis of the highest number of residual votes belonging to each political party. After setting off the resulting number against the total number of votes polled by the UPFA, the UNP and the JVP, each party is left with a residual number of votes as follows: UPFA – 33,241, UNP – 4,674 and

JVP – 38,475. The JVP could not come even close to the resulting number so all their votes are residual votes. The JVP had the highest number of residual votes in the Kalutara district, so they got the remaining seat.

Winning seats on leftovers

If one works out the numbers in this manner one will see why the JVP got more than 5% of the votes in certain districts, but failed to win seats in that district. Until the UNP appeared on the scene after being ‘hollowed out’ by the breakaway of the Samagi Jana Balawegaya, the JVP had a monopoly of the leftovers. Now however, they have a competitor in the form of the UNP rump. This places the JVP in an unenviable position. At the last Presidential elections, they got only 3.16% of the vote, which is much lower than the 4.19% obtained by Rohana Wijeweera at the 1982 presidential elections. Even when they had reached a highpoint in 2015, after having successfully participated in the ousting of the Rajapaksas from power, they obtained only 4.87% of the vote at the 2015 parliamentary election. Today they are not riding high and with the appearance of the UNP as a direct competitor for the bottom of the pile, the JVP is in grave danger of being pushed out.

 The JVP has been in a joint political enterprise with the UNP for well over a decade, since 2009. They have become even in public perception a fellow traveler of the UNP and the distinction between the two political parties has become blurred. When the JVP first began contesting elections and getting into parliament in 1994, they were seen as a Marxist outfit that was distinct from all other political parties in the country – even the other Marxist political parties like the CPSL and LSSP. After they began collaborating in what can loosely be called the yahapalana project from 2009 onwards, with political parties like the UNP, TNA, TPA and SLMC and ACMC, their separate identity has been compromised. Political parties like the TNA, TPA, SLMC and ACMC will always remain distinct from the JVP because they are ethnicity and religion based political parties.   

 However, when it comes to the UNP and the JVP which are both Sinhala based political parties, the distinction is now blurred. This situation has been exacerbated by the JVP abandoning its red clolour and bell symbol in favour of a different colour and compass symbol and contesting elections as a coalition of political parties. At this election in fact even the names of the JVP led coalition and the coalition led by Sajith Premadasa sound the same with Sajith’s outfit being called the Samagi Jana Balawegaya and the JVP led coaltion having the name Jathika Jana Balawegaya. After being in a joint political enterprise for over a decade, they are beginning to look and sound like one another. The UNP, its breakaway SJB and the JVP are all vying for the votes of much the same constituency. Instead of the ideological camps that we had earlier, what we have now is a yahapalana ideological soup.

 When the yahapalana government was in power, the JVP did try to make a pretense of maintaining its separateness by criticizing the Central Bank bond scam but when it came to the survival of the UNP led government, the JVP closed ranks with the former. The manner in which the JVP went out of its way to back the UNP-led government when President Maithripala Sirisena dissolved Parliament in November 2018, is a case in point. After backing the UNP led government in that manner, it will be futile for the JVP to expect the general public to attach much credence to their criticism of the Central Bank bond scam. Furthermore, there was little difference between the JVP and the UNP when it came to the policy on the draft Constitution. The UNP and JVP collaborated in changing the system of elections to the local government bodies and the provincial councils in August-September 2017 and they were on all fours with the UNP in putting off elections to these bodies. Even though the JVP did not formally join the yahapalana government they have for all practical purposes been a part of it. The advantage of such an arrangement is that this leaves room for those who were in the UNP to be able to shift their allegiance to the JVP, because the latter would be seen as fellow travelers and a sister political party. It works the other way around too where voters of the JVP will see the UNP as a political party that espouses the same cause. The reason why the JVP shed the red colour, the bell symbol and all Marxist rhetoric at the last Presidential election was probably in the hope that voters of the UNP would find them an attractive alternative.

 As we know, that’s not the way things worked out. When the border is open, people migrate from the weaker to the stronger. If the UNP and the JVP espouse the same cause, why be in the JVP? They might as well all shift to the UNP. In any event, the mechanics of the elections system may have the effect of the UNP rump crowding the JVP out of the bottom end. When they were at their strongest at the 2015 August parliamentary election, the JVP managed to get over 5% of the vote in nine districts. They managed to get MPs elected in four districts. But it was only in two districts – Colombo and Gampaha – where the JVP managed to obtain more than the ‘resulting number’ of votes of that district. Even in the Hambantota district, the JVP was not able to come anywhere near the resulting number even though they got nearly 10% of the vote in that district. They won a seat in the Hambantota district because they had a large number residual votes. There is a distinct possibility that at this parliamentary election, the JVP may suffer its biggest setback yet, as a result of blurring the distinction between themselves and the UNP and its offshoots.

Courtesy The Island

President Gotabaya Rajapaksa said the Central Bank has failed in its duty and cannot evade responsibility for the alleged irregularities in ETI Investments, the Presidential Media Division said.

The inquiring committee appointed to investigate alleged irregularities in ETI Investments met with President Gotabaya Rajapaksa at the Presidential Secretariat on Thursday.

The Committee told the President that ETI Investments had not adhered to proper procedures in the conduct of its business since inception. The company had invested its assets in other ventures and at the same time, it had not been properly supervised by the Central Bank, the Committee said.

President Rajapaksa instructed the Committee to investigate the irregularities in depth and pay more attention to reimburse the investments of depositors immediately.

“The Central Bank cannot evade responsibility in this matter”, President emphasized.

The Central Bank is obligated to protect depositors if any irregularities are discovered in a financial institution. The Central Bank has failed in its duty, the President said.

Retired Supreme Court Judge K.T. Chitrasiri chairs the three-member committee. The other members are retired Solicitor General Suhada Gamlath and Senior Banker D. M. Gunasekara.

Secretary to the President, P. B. Jayasundera was also present at the meeting.

iflscience.com

The earliest human inhabitants of Asia’s tropical rainforests were packing some serious heat, according to a new study in the journal Science Advances, which describes the discovery of 130 arrowheads dating back 48,000 years. Found in a cave in Sri Lanka, the bone projectiles are the oldest weapons of their kind to be found outside of Africa and were accompanied by other tools that were probably used to make clothing, indicating an unexpectedly sophisticated material culture during a critical period of mankind’s global migration.

Sri Lanka’s Fa-Hien Lena cave is something of an anthropological treasure trove, having yielded tools and artifacts from four distinct stages of occupation. Among these are the earliest Homo sapien fossils in South Asia, indicating man’s presence in the heavily jungled area some 48,000 years ago. After analyzing some of the relics discovered here, a team of researchers has now determined that these ancient occupants were probably hunting game using bows and arrows, with the arrowheads made predominantly of monkey bones.

The 130 projectile points all display dents, scratches, and other impact marks that are consistent with hunting damage. While the earliest of these tools are thought to have been used to target monkeys, the fact that the arrowheads increased in length over time suggests that later generations must have been hunting larger animals such as pigs and deer.

Other notches on the bone weapons suggest they were probably attached to thin shafts, although their size and weight rules out the possibility they could have been fired from blowguns, suggesting they were most likely used like bows and arrows.

^{Tools made on bone and teeth were used to hunt small monkeys and squirrels, work skins or plants, and perhaps create nets at Fa-Hien Lena, Sri Lanka 48,000-years-ago. Here a possible net shuttle, monkey tooth awl/knife, and projectile point are shown. Image: M.C. Langley}

Prior to this discovery, the earliest evidence for high-velocity projectile weaponry in South Asia came from Sarawak in Borneo, where arrowheads thought to be around 32,000 years old have been discovered. The authors of this new study explain that the projectiles found at Fa-Hien Lena are remarkably similar to these younger artifacts, with the main difference being that the tools found in Sarawak were made from the bones of larger mammals.

The researchers also describe the discovery of numerous tools that would once have been used to work animal skins and plant fibers in order to make clothing. Given the warm temperatures in tropical forests, it is unlikely that ancient humans living in the area would have needed to wear skins to keep warm, so the authors hypothesize that they may have covered themselves as a form of protection against disease-carrying insects.

Other items found at Fa-Hien Lena include decorative beads and sea shells, which are likely to have been traded as a form of currency. The presence of marine artifacts is particularly interesting, as it indicates an established trade network linking inland forest dwellers to coastal populations.

Taken together, the various relics found at Fa-Hien Lena paint a detailed picture of the technological and social sophistication of the earliest humans to inhabit South Asia’s jungles, revealing the means by which they were able to survive and thrive in this challenging environment.

Courtesy theconversation.com/

Archaeological excavations deep within the rainforests of Sri Lanka have unearthed the earliest evidence for hunting with bows and arrows outside Africa.

At Fa-Hien Lena, a cave in the heart of Sri Lanka’s wet zone forests, we discovered numerous tools made of stone, bone, and tooth – including a number of small arrow points carved from bone which are about 48,000 years old.

When was the bow and arrow invented?

The invention of the bow and arrow allowed people to hunt prey at a much greater distance. People no longer had to get within a stone’s throw” of prey which could suddenly bolt and escape. This innovation greatly increased the chances of a successful hunt.

Bows and arrows also made it much safer to hunt dangerous prey. If you don’t have to get too close, you’re less likely to be trampled or mauled by a hurt and angry animal.

The origin of the bow and arrow is one of the great mysteries of human technological innovation. How did it come about? When? Where? And why?

---

Read more: What a bone arrowhead from South Africa reveals about ancient human cognition

---

Currently, the oldest evidence for the use of the bow and arrow are small stone points found in Sibudu cave in South Africa, which are some 64,000 years old.

Outside Africa, the oldest finds were previously pieces of bows found in Germany dating back no more than 18,000 years.

Because bows and arrows are mainly made from highly perishable stuff like wood, sinew, and fibres, they don’t leave a lot of evidence behind for archaeologists to find. So the small bone points recovered from Fa-Hien Lena are an important discovery.

The bone points show evidence for having been fixed to a small shaft and shot at high speed into prey – which were apparently mostly small monkeys and giant squirrels, judging by the butchered bones thrown away at the site after meals.

Complex tools, complex minds

The discovery of such ancient bone arrow points is startling in itself. However, we also found other tools which give equally rare insights into the lives of the earliest members of our species currently documented in Sri Lanka.

Particularly interesting are well-preserved knives, scrapers, and awls made from the bones and teeth of monkeys and deer, which were used to work skins or plant materials.

These tools are our only way to learn about the other, more fragile items that may originally have been at the site, because anything made from leather or plant fibre (such as clothing, bags, baskets, mats, or nets) stood no chance of surviving 48,000 years in the humid tropical environment.

One of these artefacts is an unusual implement with carefully spaced notches down each side. It appears to be a shuttle for creating nets of woven fibres. No doubt nets would have been incredibly useful for catching the tree-dwelling prey the people of Fa-Hien Lena hunted, as well as bringing the fish up from the rivers.

These rainforest pioneers also left behind evidence about their social lives in the form of white shell beads and small blocks of mineral pigments in bright colours: red, yellow, and silver.

Each of the pigment nodules show signs they were used to create paints for the body, and three of the bright red nodules were drilled to be strung as beads – something we have not found anywhere else in the world.

The white shell beads, on the other hand, are similar to those found in Africa and Eurasia, but were collected or traded from the coast some 20–30 kilometres away. Apparently, small, shiny, white shell beads never get old.

With these finds, it is becoming more and more clear that we have only just begun to scratch the surface when it comes to understanding the earliest modern human communities.

By Shivanthi Ranasinghe Courtesy Ceylon Today

At the recently concluded Ranawiru Day commemoration, President Gotabaya Rajapaksa vowed “not to allow anyone to exert undue pressure and harass our war heroes who have sacrificed so much for the country” to return to the status of peace and tranquility to the people and our country. 

He then expanded, “If any international body or organisation continuously targets our country and our war heroes, using baseless allegations, I will also not hesitate to withdraw Sri Lanka from such bodies or organisations”.

Continuous target 

Ironically, independent onlookers instantaneously assumed that he was referring to the UN. Since then, many subject experts have articulated their concerns. Many warn that while the President’s words are great for local consumption, leaving the UN is not an option for Sri Lanka. Instead, they advocate that Sri Lanka must stay on and continue to engage with the UN. 

The fact that almost all jumped to the conclusion that the President was referring to the UN exclusively and was not making a general statement should get the UN bigwigs to closely study the President’s statement. The statement that he will not hesitate to leave offending entity cannot be taken in isolation.

 Instead, it must be taken in conjunction with the conditions that he specified that must come true for him to leave such an entity. The two conditions for him to leave are, if “our country and our war heroes” continue to be “targeted using baseless allegations”. 

Thus, the stress should be on “continuously target” Sri Lanka and “baseless allegations,” rather than on just target Sri Lanka with accusations. The allegations must be both baseless and continuous beyond reason for such a drastic step to be activated. 

Concrete evidence a prerequisite 

Therefore, President Gotabaya’s loaded statement can also be correctly interpreted as; any entity has the space to raise questions about our Military Forces’ conduct as long as it is not baseless. The charge must be followed with tangible evidence. This means, if there is evidence on which one can conduct a credible investigation, it will be done so. 

Hence, it is not enough to simply level allegations such as thousands had disappeared and insinuate that all disappearances had been involuntarily enforced. Each person who is alleged to have disappeared must be accompanied with details such as a name, his NIC number or some form of identification (if he is a minor) and so on. Otherwise, an investigation simply cannot be conducted on the mere allegation that “thousands have disappeared”.

A la Deutsch – the German way

It is not only the paucity of information that has stalled Sri Lanka’s efforts of conducting thorough investigations. It is also the lack of cooperation from the accusers. A classic case would be the arrest by German authorities of a person involved in Sri Lanka’s then Foreign Minister Lakshman Kadirgamar’s assassination. 

He, identified as only “Navanithan G” in line with German privacy rules, had applied for asylum in Germany in 2012. The war ended in 2009. At the asylum interview, he had admitted to have been a member of the LTTE. 

Instead of handing him over instantly to Sri Lankan authorities for further investigations, the German authorities arrested him in January 2019 and in 2020 sentenced him to prison for six years and ten months. As Germany did not share their information with Sri Lanka, our authorities still do not know the identity of Navanithan. 

He may well be listed as missing in Sri Lanka. How did he arrive in Germany? Did he leave Sri Lanka alone, if not, where are the others who accompanied him? What was he doing in Germany for seven years before his arrest? 

Navanithan is not an isolated incident. Over the past 11 years such “disappeared” persons have surfaced from many places including Tamil Nadu, Europe and Australia. Yet, none of these countries agree to cooperate with Sri Lanka to locate those who had disappeared from the Island but now settled in their countries. 

By allowing those with a criminal past, still nurturing the LTTE ideology, capable of unleashing violence against fellow Tamils domiciled in these countries such as extortion without any form of rehabilitation carries a risk. 

Yet, clearly it is a risk these countries are willing to carry. In 2009, summoning the UNHRC for a special session Germany tried to pass a resolution against Sri Lanka citing war crimes. Yet, Germany is unwilling to corporate with the Sri Lankan authorities to conduct investigations into these allegations. 

Navanithan gets German crime record!

Sri Lanka, instead of prosecuting the LTTE cadres, sent former LTTE cadres into rehabilitation. This was designed with the help of international experts, including Harvard. The programme, ranged from six months to two years depending on how high the level of LTTE ideology was indoctrinated, the cadres were either sent back to school or trained in a vocational skill. 

Afterwards, much support was extended to them to reintegrate into society and rebuild their lives. They now live amongst citizens without any branding or blemish attached to them. 

Thus, it is not as if cooperating with the Sri Lankan authorities would result in former LTTE cadres been subjected to gross human rights violations. Hence, the reluctance of countries that accuse Sri Lanka of war crimes to cooperate is questionable. 

The irony is, had Navanithan surrendered to the Sri Lankan authorities, the chances are that by now he would have been able to firmly put his violent past behind him. As it turned out, 11 years after the war ended, he is being punished for a crime he committed 15 years ago. In 2026 he will leave the German prison with a permanent criminal record. 

Yahapalana Govt co-sponsored defeated UNHRC resolution 

The second condition President Gotabaya stipulated was that Sri Lanka must also have the space to clear its name. Once Sri Lanka conducts and concludes an investigation, the matter must be allowed to rest. This is something Sri Lanka has not been allowed to do. In 2009, the Germany initiated UNHRC resolution against Sri Lanka was defeated. In fact, a counter resolution commended Sri Lanka for resolutely eradicating terrorism from the Island. Yet, the resolutions kept coming. Each time, the accusations within became more aggressive. 

Had the Yahapalana Government not co-sponsored the 2015 resolution, this exercise would have continued. However, co-sponsoring the resolution did not stop this process either. For instance, the Office for Missing Persons that came about as a result of this resolution states that if a missing person is located, his status as missing cannot be changed without his explicit consent. The whole premise of bringing closure to his loved ones who do not know his fate is thus lost. Worse, Military officers accused for his disappearance can never clear their name or record. 

LLRC and Paranagama Commissions

Contrary to what many internationally think about the Sri Lanka Government trying to push war crime allegations under the carpet it is not true. After the war, Sri Lanka engaged in two mechanisms – the Lessons Learnt and the Reconciliation Commission and the Paranagama Commission. The LLRC was made up of some of the finest legal brains in Sri Lanka. Citizens of all walks of life were encouraged to share their experiences and opinions vis-a-vis the war and causes that led to the war. 

The Paranagama Commission, though a domestic mechanism, also included experts on warfare and International Humanitarian Laws as Sir Desmond Silva, Sir Rodney Nixon, Major General John Holmes, Sir Geoffrey Nice, Professors David Crane and Michael Newton. 

Both commissions found the Sri Lanka Military did not intentionally target civilians, nor commit war crimes. Yet, these findings did not stand a chance. 

Ban Ki-moon violates UN mandate

Before the LLRC was concluded, the then UNSG Ban Ki-moon initiated his own fact finding mission – the Panel of Experts who produced the controversial Darusman Report. Though he violated the UN mandate, he assured that it was for his own personal appraisal. 

Yet, the contents of this report was leaked and republished by other sources. Today, these contents despite its questionability are established as true and factual, when true facts are pushed out of sight. More damagingly, Ban Ki-moon undermined the domestic mechanism without due cause. 

President Gotabaya is not being unreasonable when he noted that allegations must be with evidence that can lead a solid investigation and the findings must be accepted. He demonstrated his sincerity during the recent allegation involving an employee from the Swiss Embassy. Even in his Ranawiru Day speech, he did not accuse or address any specific entity. 

However, all independent onlookers immediately linked this to the UN. This despite the Gotabaya Administration pledging at the recent UNHRC session to continue to work with the UNHRC. This means the onlookers are accusing the UN of needlessly targeting Sri Lanka with baseless accusations. This is a very serious charge and the UN must immediately conduct an internal investigation as to the reasons for this presumption. 

ranasingheshivanthi@gmail.com.

By a Special Correspondent Courtesy Ceylon Today

Having lost his diplomatic post in Russia, poor Dr Dayan Jayatilleka is now singing lustily for his supper. Having burnt his bridges with the Rajapaksa camp, his latest sonnet A knee on the neck of the next Parliament”, published in DailyFT on 11 June 2020 is his attempt to get Sajith Premadasa’s attention. 

Premadasa is hoping to bag the position of Opposition Leader. Of course, having lost at the Presidential race, the premiership would be a nice consolation price. However, his fear of general elections indicates that he is not confident of winning the title. On the other hand, becoming the Opposition Leader would not be hard, for even those in the Rajapaksa camp would gladly help him to secure the position. 

It is not that he has an inside deal” with the Government. Opponents see him as rather a naive gentleman. On the other hand, his erstwhile boss and now nemesis Ranil Wickremesinghe is the absolute maestro in political games. Given a choice between Premadasa and Wickremesinghe, political opponents will happily choose Premadasa. 

Premadasa’s attempts of trying to attract the Buddhist votes with his sudden and recent show of interest in Buddhist sermons are nullified by his present company. Mangala Samaraweera, Malik Samarawickrama, Rajitha Senaratne, Patali Champika Ranawaka, Rishad Bathuideen, Rauff Hakeem, Azath Sally and Kabir Hashim make up his inner core.

They are openly disdainful of Buddhism and the Buddhists. They have been kicking the Sinhalese in the guts – right in the midriff. Except for Hashim, the Muslim politicians in this group are being accused of nurturing extremist ideologists. Bathuideen especially has been implicated with close ties with the Easter Sunday bombers. In the aftermath of this terrorist attack, the public demanded that he step down to allow impartial investigations. 

Resigned

In response, all the Muslim politicians in all parties in a show of solidarity resigned from their positions. This included Hashim as well. Unlike the other Muslim politicians, Hashim is not dependent on the Muslim vote bank but the Sinhala base. Hence, he in effect slapped across the face of his voters. Hashim is also accused of having played a complicit role in the infamous Central Bank bond scams. However, for incomprehensible reasons the blame is deflected to Ravi Karunanayaka, who really was not involved. 

Though true UNP stalwarts like Tissa Attanayaka and Imthiaz Bakeer Markar are fighting courageously to maintain a foothold in Premadasa’s camp, they really are not a match for these elements. Attanayaka especially dedicated himself to protect the UNP Party and leadership through the long and difficult years it sat as the Opposition to a powerful and popular government. In 2015, he did not leave the UNP for personal gain but in protest of a plan to be executed against the country. All attempts to prove him a liar and a forger have failed for events thereafter have vindicated him. A democracy needs a good and honourable Opposition and Attanayaka fits the bill. 

Imthiaz too is a respected politician who rejects racial or divisive politics to establish his vote bank. After years of being out of public eye, he came back to the political arena when Premadasa pushed himself forward as an alternative to Wickremesinghe. 

It is unfortunate that under Premadasa’s umbrella too they continue to be shown a back row seat. Die-hard UNP supporters, who hates Ranil Wickremesinghe for ruining the UNP should trace back and identify the exact point he started acting against the UNP grain. They will find it is the same causes that led them to be disgusted with Wickremesinghe that disappointed them with Sajith Premadasa. 

Tenacity

Under J.R. Jayewardene’s and Ranasinghe Premadasa’s governments, Wickremesinghe was not such a disaster. However, there is a difference between just skirting on the rim of the honeypot and the fly actually falling into the honeypot. It was a childhood friend” who took Wickremesinghe from the rim to the honey in the pot. It is thanks to Wickremesinghe’s own tenacity that he is still holding on to his turf. However, the credit of Wickremesinghe now standing as a discredited politician belongs to this friend. It is little surprise that this friend is now attached to Premadasa. 

Premadasa understands that Wickremesinghe’s former friends, who are now firmly flanked by his sides, will not attract the Sinhala Buddhist votes. Hence, making the COVID-19 as an excuse he tried his level best to get back to the dissolved Parliament without an election. However, Premadasa exposed his bogus concerns when his camp held protests over the arrest of Rajitha Senaratne notwithstanding the social distancing essential to prevent the spread of the pandemic. 

The irony is Premadasa would have been able to mark a new chapter in Sri Lanka politics had he started his fresh beginning with respected politicians like Tissa Attanayaka, Imthiaz Bakeer Markar and enticed solid personalities like Tilak Marapana. Most unfortunately though he chose to bypass intelligent voters for the rabid block that hates the Rajapaksas and the racist block that harbours extremist notions and inferiority complexes. 

It is in this backdrop that Dr Dayan Jayatilleka sings his ode. The message in his long harangue is that space for Tamils and Muslims is been taken over by the Sinhala, Buddhist military.

He asks, if the task force appointed to create a secure country, disciplined, virtuous and lawful society” is defined by one in which you can be ‘secure’ in the knowledge that if you skin an unarmed civilian and slash the throat of a five-year-old child, and you’ve been in the right uniform and the child is of a suitable ethnicity for you to do so, then even if you have been found guilty by a High Court and your appeal dismissed and the sentence upheld by the unanimous verdict of the Supreme Court, you can still be pardoned – with the pardon publicly justified”.

Dr Jayatilleka, who has represented Sri Lanka at the UNHRC, ignores that over 14,500 LTTE cadres were released without so much as a trial when the incumbent President was the defence secretary. These cadres were rehabilitated in programmes where they were either sent back to school or given a vocational training to help rebuild their lives. 

These cadres too were engaged in violent crimes, where not only toddlers but even foetuses were ripped out of mothers’ bellies. The long list of atrocities including the Anuradhapura massacre, bomb attack on the sacred Temple of the Tooth, Aranthalawa massacre, Central Bank attack, Gonagala massacre, ethnic expulsion of Sinhalese and Muslims, closing of Marvil Aru sluice gates denying water to over 15,000 agrarian families of all ethnicities were all committed by these cadres. Yet, today they are living peacefully with their families without so much as a criminal record.

Victims

Not a single HR activist has spoken against these releases on behalf of the victims of the LTTE terrorists. In staff sergeant Ratnayaka’s case, after 13 years of hearing his case, the courts continued to entertain reasonable doubts about his culpability. Even while handing him the death sentence, the courts noted that this heinous crime could not have been committed by Ratnayaka alone. Furthermore, it was not established in courts his exact act in the crime. 

In this context, to insist on upholding a sentencing of only one for a crime committed by a group, which if executed would be irreversible, is a gross violation of Ratnayaka’s human rights. The fact that this insistence on upholding his punishment is based on the racist element that this soldier is a Sinhala Buddhist should be universally condemned. 

Dr Jayatilleka also picks a bone with the task force appointed for the Archaeological Heritage Management of the Eastern Province. The fact that Defence Secretary General Kamal Gunaratne is heading both these task forces is a bitter pill for Dr Jayatilleka who does not see eye-to-eye with the General. 

In his article, Dr Jayatilleka notes that even the foreign journalist P.K. Balachandran has observed that this task force is without any Tamil or Muslim representation, despite these two communities constituting two thirds of the population. It is a pity that Dr Jayatilleka despite being the academic was unable to correct the misperception of a foreign journalist. The insinuation that the Sinhala Buddhists would do a disservice to Muslims or to Hindus should have been corrected. This kind of racist suggestions that a community can only trust their own kind and not the other Sri Lankans is despicable. 

If that were true, then one must wonder at the reasons for the Catholic MPs who were in the then Government to prevent the Easter Sunday massacres. Harin Fernando shocked Sri Lanka when he confessed to having been forewarned of the attacks and chose not to do anything other than save his skin. In the same argument, Sajith Premadasa, Rajitha Senaratne, Mangala Samaraweera, Patali Ranawaka or any of the Sinhala politicians in this camp should not fear elections, but they do. 

Dr Jayatilleka tsk tsk over Police brutality” for arresting those who were protesting the death of a man half way across the world, two weeks after the incident. There are some glaring omissions – including the absence of protests for the Sri Jayewardenepura undergraduate Pasindu Hiroshan. Pasindu sustained critical injuries to skull and brain after yet again another ragging incident went horribly wrong. The socialist groups ought to be protesting over these incidents than something unrelated to Sri Lanka. However, they will not; nor will the Premadasa camp.

Nothing to offer

Both the Premadasa group and these socialists are fellow travellers. With nothing to offer to their voters, they are hoping to gain ground by discrediting the incumbent Administration. Dr Jayatilleka finds it opportune to join the chorus. He is waiting for Premadasa to notice him and beckon him to his side. 

However, Premadasa might not as he knows Dr Jayatilleka to be a slick character. Dr Jayatilleka does not have any special affinity with Premadasa or his politics. It is just that after his last encounter with the then Joint Opposition in which some members including Pavithra Wanniarchchi roundly told him off for his surreptitious attempts to push his devolution ideas into the camp, he feels that the Pohottuwa doors are forever closed for him. 

However, if by chance the present Administration gives him an ambassadorship, preferably to a country that snows, Dr Jayatilleka in his true opportunist style would effortlessly change his tune. He has done so many times before and to repeat yet again would not be an issue.

If such a chance dawns on him under this Administration, then he would not be worried about the overrepresentation of Sinhalese, Buddhists or military or the task forces bypassing elected officials. Then, he would be passionately arguing that as Sri Lanka is the only isle with the unique Sinhala Buddhist identity, whether the adjective should be Sinhala” buddhists or Buddhist” Sinhala. Unfortunately for Dr Jayatilleka, both this Administration and most probably the Premadasa’s camp know that to have him on board would be to deal with another Hoole.

Courtesy The Daily Mirror

The Cabinet has decided to provide relief to the tourist industry in the wake of the COVID-19 pandemic, Prime Minister Mahinda Rajapaksa said.

He said this at a discussion held at Temple Trees on the problems faced by the tourist and hotel industries and on how best to resuscitate the tourist industry once more.

The discussion highlighted on many important points including tourist visa payment, provision of necessary facilities to local tourists, procedures to be followed in opening the country to foreign tourists and establishing a fund to strengthen the tourist industry.

The Prime Minister instructed the officials to maintain the tourist visa payment at US$35. (Thisari Walawege)

Courtesy Adaderana

As the method adopted by the leasing companies to seize vehicles of those who had failed to pay their loan installments is unlawful, no room should be left to continue this practice, President Gotabaya Rajapaksa has ordered the Police, says the President’s Media Division (PMD).

Leasing companies do not inform the Police prior to such seizing. They lodge complaints only after taking over the vehicle,” the PMD’s statement read.

This kind of forceful action sometimes leads to grave violence. As such, the President instructed the Acting IGP Chandana Wickremaratne not to entertain complaints received from the leasing companies after seizing, the PMD said further.

Under the package of concessions offered to the public affected with the spread of COVID-19, recovery of leasing installments from three-wheeler owners was suspended for 6 months. It was clearly stated in Section 2 of the Circular 16/2020 issued on March 23 under the signature of the Secretary to the President.

In this context, seizing of vehicles for not paying the installment is a breach of the Government order. President informed the Police not to allow vehicles to be seized on the ground of non-payment of instalments, the statement continued.

The move comes after the Chairman of Self-Employed Professionals’ Three-Wheeler Association, Sunil Jayawardena was assaulted to death by a group of employees of a leasing company on May 10. Jayawardena was killed during an argument concerning a leased three-wheeler which belonged to one of his associates, who had missed payment of lease installments.

Sunil Yatalamatta Gamage 

I am accountable and responsible for the people of this country” Presidnet of Sri Lanka Hon. Gotabhaya Rajapakse

      President Gotabhaya has been introducing a new discipline to our nation, his legacy is progressing, the socioeconomic and cultural progress will bloom through that vision and as patriots we need to ensure his victory.

These days media platforms discuss the topic of Country’s Leadership”, qualities of state leadership”, and” what is the right leadership” etc. Which is good but not enough. When it comes to leadership in politics, we will definitely talk about our past political leadership in this country. We will remind only handful of such graceful leaders in this country. According to my memory early 70’s when Sri Lanka Freedom Party was in power; our country’s potential was great. We were a not debt ridden nation. People were disciplined, law abiding, our state institutions had a great respect, our judicial system was not exploited by politicians like today. Our judicial system should not exist to solve disgusting cases of UNP or SLFP political cases ; judicial system exist to a noble cause for citizen of the country. There was a judicial process which was called Mathew Peris, Priest murdering of Russel Ingram” and I remember the case was a quite famous hearing at that time. Some German judicial experts were in the country to see the grand justice process carried on in judiciary as visitors. We had a rule in our country where we were safe, human nature was respected, happy, and we were heading towards a promising more of our own proud tomorrow in the areas  of social, political, and cultural of preserving of our own heritage. Sri Lankans had, had been developing as a proud nation in every aspect of human development indexes. We were the first in many human development indexes in Asia. But as far as I know; year 1977 was the year of everything started to ruin and exploiting; As J. R. Jayawardena win the massive victory; he promised to feed us with 8 kinds of grains, and he used that victory to change the country in economic, social and cultural aspects by using western ideologies with the advises of handful of coated gentlemen. The powerful balanced coexistence of our social ecosystem started to collapse with underrepresented uncertainty. J.R. Jayawardena became the president with executive powers and introduced free open economy to our country. There were simultaneous things happen during this time. The economists who graduated Ph.D’s from western countries introduced open, market economy to our country and which was quite new at that time. We were able to wear generic Nike Shoes” and generic La Coste” t-shirts. At the same time they introduced drastic changes to our healthy industries, culture and heritage. We had been introduced new pop culture and compelled to thrive in that culture. We were ruined in that culture and our economy; which we ended up with huge economic draw back today. When we just look back and we find ourselves, those pundits and politicians accompanied our motherland’s future in the wrong direction which was the wrong path as we all know. J.R. Jayawardena not remembered even today as a patriot to our country or more suitably just a politician who ruined the country. His followers are still in that party and still want to continue the same black era to our country, and we experienced their actions and behaviour over the past five years. It was a curse to our beautiful country.

As fact Ranil Wickramasinghe and the gang threatened our constitution. He knows he cannot come to power through people mandate. During their so called rule he manipulated the constitution through different unacceptable methods, and those actions has caused a huge damage to its transparency, integrity and safety of our country. He should have taken oath to protect and preserve the constitution but made some mockery changes to our constitution to gain the power and has done a huge damage to justice system, constitution, and parliament system of the country. Even now Ranil and his gang make unaccepted plans to gain the power of the country. By all means our country was rocked in many ways for bad in terms of justice system, broad day light robbing the central bank, uncertainty, Safety of the country, well being of our people. People of our country must aware of these damages caused by that rule. Time to time he comments in media even now for democracy and he doesn’t have a mandate to speak such; as he is a disgusting political figure in Sri Lankan politics.

I am not sure, some of you may have observed in our country that the most of politicians trying to make people’s issues political” for their advantage. And they make use of issues” to discuss in front of media and get some advantage to their political fame. This is disgusting and it is not going to work for them. It is because the people are more intelligent and their political reading is more powerful. For example JVP; they have just handful of representation in the parliament. Their conduct and behavior not accepted by the people of this country. Over the years they had been contributing to change our constitution and supported Ranil and the gang to make that changes, but it didn’t work. JVP was trying to talk of introduction of a constitution with 3 or 4 representation of parliament or Were they trying to hijack 22 million people mandate? What we have seen with current leadership as such; he has empowered institutions and decision makers to do their jobs without inter fearing any political mediation to do their jobs. That is why our country was successful in combating with Covid-19 pandemic. This leadership need to develop more and more into many areas and we are happy as it is blooming.

Present day the leadership has defined in different context. Instead of focusing on what individual leaders do, need to think about what effects leadership have on the people around them: how they elevate talents, expand capacities and empower others and institutions to succeed. All of these only possible when people built Trust” on that leadership. When the leadership in charge of the rule, it requires think very carefully about crafting strategies and surrounding that offers leadership in the absence as well.

Ranil Wickramasinghe publicly addressed that the economy has been in a situation in dire condition and public need to be aware of that. This was his message to public plain and simple. So he forgotten that when he was the immediate past premier central bank was in his rule and he is responsible for plotting the robbing of central bank using Arjuna Mahendran. And he is one of the member’s of that gang responsible for the recent holy day attack and number of perils occurred to our country over past four and half years. Four years ago rule of Ranil and the gang history is a chaos to our country in social, political, Judicial, Legislation and security and many more ; we as citizens of the country don’t like to see that to occur again, and we don’t want to see repeating that ugly history repeating again. It is better to understand to visualize this time as a revolutionary” era. When Russian revolutionary time; writers use their pen to make articles and awaken people towards the revolution. This is not a weaponize revolution but it is about a revolution of mobilizing brains towards that prosperity revolution. We must not leave it only to President Gotabhaya. Writers, Media platforms, Artists, must write think and work on Dawn of a New Era to our contry.”

Think about what is happening in united states of America these days. There is a huge vacuum for political leadership in that country. Over the past three and half years; president Trump’s leadership has been a complete failure. These days all retired military Generals accusing to President Trump, as he is not being able to provide the leadership to unite the country. He was a in a bunker in Washington DC for his safety. Couple of days ago he built a fence around white house to protect him. These type of things never happen in united states of America. He has been criticized by many political circle for his failure. United States America history is the history of Black people, nobody can write history of that country without black people. But black people have been living under steel toes. George Floyd put to death in a horrendous style on the street, civilized world will never want see their own eyes. We all know how he was put to death. We all know there is an Organization called Human Rights”, which is always trying to make fresh accusations to our country on War Crimes”. But they are not dare enough to release a statement of the crime against George Floyd happened in Untied States Of America. As far as I know they never publicly release anything about black people’s tragedy in United States Of America. You can understand duplicity of this useless organization.

The central idea of this publication is to ensure that you love to your country. When that kept in your mind. You will never do any harm to your own country. You do everything putting your motherland in front of you. That is what is most important at this moment by the fellow citizens of our country. There is a strong evident reason to believe and confident as we have patriots in this country as rulers by now. They unite the country after a 3 decades of civil war. They are the rulers of the country by now. People of this country have the confidence they will take step wise approach to solve economic, social, cultural issues of this country.

I remember one time one of the ministers openly said that he will make this countries economy open like playground to play anything. So any one can play any game here. We need to have our own productions, manufacturing, research, our own creativity built into new inventions. Then only we can develop our economy. Liberal economic policies will not bring any prosperity to anywhere in the world. It has made poverty, few wealthy people, and disasters to environment, unrest among people and instability to society.

United National Party and other political parties aware that they will not be able to win this election and trying tactics to delay the election and find some mileage out of incidents by criticizing them. It is a huge draw back of their politics. A closer look what happen over the days is a huge draw back for them. Prof. Ratnajeewan Hoole was pleading from people not to vote Podu Jana Peramuna.” Dr. Hoole we would like to see and I believe your community even want to see that you do some good to our country. You are old enough and knowledgeable enough to understand that you must perform your duties within the frame work of state policies and to your job duties. You must not do politics while doing your job. Government must take disciplinary step to investigate your behavior in this case.

sunil yatalamatta gamage <sunilyatala@hotmail.com>

Shenali D Waduge

Why you should worry about MCC Sri Lanka

On April 25, 2019, the MCC Board of Directors approved the five-year Sri Lanka Compact. It was days after Easter Sunday mass murder. The controversy of this bilateral-corporation agreement should worry all Sri Lankans.

1. MCC has to be signed & passed by Parliament of Sri Lankamaking MCCa domestic law similar to 13^thamendment (Section 6.4) & impossible to remove.If Compact is only for 5 years why pass it in Parliament?

• Foreign Personnel & Service Firms given entry/work visas(Section 8.3) – how many for how long & who is paying them & what component of funding will go to them not given

• MCC granted FULL IMMUNITY(Section 6.8)

• GoSL delegates all of MCC Compact activity administration to a Private Company(Section 2.6) – its board comprises GoSL Secretaries (can public sector senior officials be employed in a private sector capacity WHILE working for the public?

• But, GoSL undertakes responsibility & accountability for all that this Private Company– MCA Sri Lanka does(Section 3.2)

• MCA-Sri Lanka is a private companyset up in Sri Lanka to function as GoSL’s PRIMARY AGENT”responsible for exercising the Govt’s rights & obligations to oversee, manage & implement the Program and Projects”. Is this legally/constitutionally allowed?

• MCA-Sri Lanka ‘shall have operational and legal independence and full decision-making autonomy’including ‘the ability, WITHOUT consultationwith, or the CONSENT or APPROVALof, ANY OTHER PARTY, to (how can Public servants be given full autonomy to take decisions as they like. Isnt this major conflict of interest)

1. Enter into contracts in its own name (MCA-Sri Lanka)
2. Sue & be sued

Establish an account with a financial in its own name (MCA-Sri Lanka) and hold MCC Funding in that account

• Expend MCC Funding
• Engage contractors, consultants and/or grantees, including without limitation, procurement & fiscal agents
• Competitively engage one or more auditors to conduct audits of its accounts

Program Implementation Agreement will provide further details of scope of MCA-Sri Lanka

MCA-Sri Lanka Board of Directors & Management Unit”

Board of Directors (11 voting members 2 non-voting observers) – each Board Member can be represented by an alternate” but be an ‘Additional-Secretary” or equivalent.

2 non-voting observers are CEO of MCA-Sri Lanka & MCC Resident Country Director.

1. Representative from President’s Office
2. Representative from Prime Minister’s Office
3. Secretary to the Ministry of Finance
4. Secretary to the Ministry of Transport & Civil Aviation
5. Secretary to the Ministry of Lands & Parliamentary Reforms
6. Secretary to the Ministry of Megapolis & Western Development
7. Secretary to the Ministry of Highways & Road Development & Petroleum Development
8. Secretary to the Ministry of Women & Children’s Affairs & Development of Dry Zone
9. One Private Sector Representative
10. Two Civil Society Representatives

Management Unit – comprises CEO & comprise ‘directors and officers as agreed upon’ and supported by appropriate additional staff – number not given

Any additional staff must have MCC approval (the GoSL ends up taking orders from a foreign corporation)

• MCA-Sri Lanka has to prepare Stake Holder Engagement Plan consistent with International Finance Corporation Performance Standard for the Assessment and Management of Environmental and Social Risks and Impacts and satisfy stakeholder committee structures by MCC’s Guidelines for Accountable Entities & Implementation Structures.

https://www.mcc.gov/content/uploads/2017/05/mcc-oceo-guidelinesforae.pdf

• MCA-Sri Lanka private company is given access to all of Sri Lanka’s state records (how can a country’s information be given to a foreign corporation?)

10.MCA-Sri Lanka though comprising board of Govt Secretaries must take permission from MCC to engage any entity of the GoSL Implementing Entity Agreement”. Fiscal Agent” Procurement Agent” all appointed meeting criteria of MCC.(Annex 1 – 37)

11.MCC funding dependent on GoSL implementing Bim Saviya (transferring deeds to title registration) & Land Special Provisions Act (converting State land permits & grans to absolute freehold rights-ALL land in Sri Lanka to be privatized) Parcel Fabric Map base for GoSL to complete inventory of State Lands in the same district to help GoSL to determine which State Lands are underutilized and available for investment” (Annex 1 – 28-29)

12.Parliament passes MCC Compact but MCC funds to do Parcel Fabriic Map of only 28% of land (7 targeted districts– Anuradhapura / Kandy/ Kegalle/ Kurunegala/ Matale/ Polonnaruwa/ Trincomalee/) (10 land registries out of 35 land registries) MCC will also fund the scanning & digitizing of valuation of property files in these 7 districts. Valuation will be linked to property registration system and digital fabric map using a unique parcel identification number. This is a violation of the fundamental rights of the citizens as the Parliament is passing an Act that is spending for only 7 districts (28% of land) 

13.GoSL has to undertake transfer of remaining 35 land registries via bim-saviya from deed to title registration at its cost. Has the GoSL costed this – where do they get money for this when they will have no land to tax after privatization?

14.MCC will fund State Land Inventory – mapping and inventory of State Lands vested in State institutions in those 7 districts(eSlims – Electronic State Land Inventory Management System) a basis for the State to determine the rights of citizens who are occupying State Lands and gather available documentation for the citizens claim to the land for future adjudication”(Annex 1-29)

15.GoSL undertakes to provide MCA-Sri Lanka all data by Commissioner General of Land, as custodian of State Lands in Sri Lanka for entry into eSlims (Annex 1-29)

16.GoSL took a loan & paid US firm $154m to cadastral mapping of Sri Lanka in 2017 (1 of 5 activities under MCC Land Project)  – Is this part of MCC or is it falling under GoSL cost. Exactly how much is GoSL incurring against this $480m to be given in chunks across 5 years? How much as GoSL spent so far given $154m has been paid to this US firm?

17.US embassy advertised for company to do e-Land Registry (1 of 5 activities of MCC Land Project)

18.GoSL undertakes to do

1. Bim Saviya (private deeds to title transfer) – only 600,000 out of 8million private properties has been transferred since 2006 under 1998 Title Registration Act (Bim Saviya)
2. converting permits & grants of State Land to ‘absolute land grants’ registered as freehold rights through Land Special Provisions Act (the previous Govt failed to pass this Act)

MCC Funding is condition to enacting Registration of Titles Act 1998 & passing LSPA

19.MCC Land Project allocated funding is $67,

Parcel Fabric Map & State Land Inventory                 $23,400,000.00

Deeds Registry Improvement                                        $11,400,000.00

Land Valuation System Improvement                          $6,500,000.00

Land Grants Registration/Deed Conversion              $19,300,000.00

Land Policy & Legal Governance                                  $6,700,000.00

TOTAL                                                                                   $67,300,000.00

(Article II-39)

20.MCC will fund hiring of staff for policy research group – Land Policy & Legal Governance Improvement Activity (5^thLand Project Activity of MCC) GoSL to provide location for LPLG Group in State location – Annex 1-31 (does hiring staff include paying salaries & does GoSL have to foot maintenance cost of location)

Note: MCC funding is dependent on 

• implementation of Bim Saviya program transferring deed system to title registration.
• State Land Privatization Act (Privatizing all State Land) 

21.MCC requires GoSL to maintain” the land information technology (IT”) systems and provide budget funding for the maintenance & updating of software & hardware of each year during Compact Term (5years)

22.MCC requires GoSL to maintain in place all legislation”required to implement the Land Project

23.MCC requires GoSL to ‘make sufficient resources available to ensure that registration of land parcels’occurs in timely manner

• MCC requires GoSL to provide all data necessary to MCC for monitoring and evaluations of the outcomes of the Land Project.

25.Though there is a Monitoring & Evaluation Plan” which must follow MCC’s Policy for Monitoring & Evaluation of Compacts & Threshold Programs” (MCC M&E Policy) M&E Plan can be modified without requiring amendments via MCC website (which means 24×7 someone will need to be monitoring MCC website for changes)

26.A 2 a) Program Description says MCC will offer ‘greater economic growth & poverty reduction” but Land Project Constraints Analysis says ‘private sectors finds difficulty in accessing land for investment purposes’ ‘the OBJECTIVE of the land project is to increase the availability of information on private land and under-utilized State Lands in order to increase land market activity”. The 5 land activities aim to address this problem. This is again highlighted in

27.If State land is to be privatized – does the State land have land to tax?

28.When Land Ministry and Central Bank units are already in place for Research Activity – why is a group of external parties allowed access to State confidential records?

29.Has GoSL factored in the danger of giving US all our intellectual property rights for past-present & future? This hype about digitizing – artificial-intelligence where all backoffice is controlled by US eventually means (Section 3.9)

Case Study MCC Madagascar 

http://admin.theiguides.org/Media/Documents/USAID_Land_Tenure_Madagascar_Profile.pdf

Just think about the dangers for Sri Lanka now & in the future

In 2016, the International Criminal Court broadened its mandate to include land grabbing as a crime against humanity”, which it will now prosecute.

Shenali D Waduge

KAMALIKA PIERIS

Revised 21.6.20

Historians agree that between the rule of King Devanam Piyatissa (247-207 BC) and king Dutugemunu, (161-137) there was a separate kingdom in Ruhuna. The founder of this Ruhuna kingdom was king Mahanaga, brother of Devanampiyatissa.

Mahanaga left Anuradhapura after a disagreement with his brother and set up a separate kingdom in Ruhuna, with the capital at Magama. This kingdom continued until Dutugemunu went up to Anuradhapura, kicked Elara out and   united the two kingdoms. The Ruhuna kingdom was in existence therefore from 3rd century BC to 2nd century AD.

Historians heartily agreed that there was a significant kingdom in Ruhuna, but avoided researching deeply into the kingdom. It did not seem important, attention was on Anuradhapura.  Ven. Ellawala Medhananda, however, while exploring the Buddhist ruins of the present day Eastern Province, came face to face with the Ruhuna kingdom. Madanakanda inscription spoke of an eastern kingdom, said Medhananda.

Medhananda has researched into two aspects of the Ruhuna kingdom, its boundaries and its kings. Medhananda said ‘I explored theRuhuna area on foot, staying in caves in forests.  It was scary but also interesting. Ruhuna history is interesting. Whenever they were in trouble, at Anuradhapura, not only princes but also monks ran to Ruhuna’.  This Ruhuna was the Ruhuna settlement of Baddhacacchana, said Medhananda.

The Ruhuna of the Magama kings was a very fertile area, said Medhananda. Medhananda had looked for Talapat   wewa, mentioned in the inscriptions, but could not find it. It was not recorded anywhere.   Digamadulla in ancient times included Ampara and Batticaloa. Gal Oya was the boundary between Ruhuna and Pihiti, added Medhananda.

The Magama kingdom did not start in the Tissamaharama – Kirinde area said Medhananda.  He had explored that area. There are absolutely no contemporaneous inscriptions of the early Magama kings south of the Kumbukkan oya. But there were plenty of inscriptions north of Kumbukkan oya. Indicating that the Magama kings ruled north of Kumbukkan oya.

The first Ruhuna settlement was north of Kumbukkan oya towards Heda oya, declared Medhananda.   The evidence lies in the Magul Maha vihara, Lahugala. This vihara was known as Ruhunu Maha vihara. I decided that Magul Maha Vihara was called Ruhunu Maha Vihara because it was the main temple within the Ruhunu kingdom. Medhananda   found that the word ‘Ruhuna’ was not mentioned in inscriptions from Kirivehera, Tissamaharama, Yatala, Situlpavva, or in the viharas in Yala, like Akasa chetiya.

The original Ruhuna settlement thereafter extended over Hulannuge, Karandahela, Lahugala,    and upwards to Pottuvil and Dighavapi, said Medhananda.  Malyadikanda inscription, found by Medhananda, showed that Dighavapi was known as the’ pracheena rajya’ or ‘eastern kingdom’.  Medhananda also found an inscription which spoke of ‘Dighavapi porana’ (nagara) and about the traders there.

The capital, Magama, Medhananda speculated, was at Pottuvil near the 15^th milepost. Medhananda said that at this milepost there is a small village called Magama in the map. Also at Vettumbagala close by there was an inscription which referred to the Magama kings .Namaluva, also close by, threw up an inscription which referred to ‘Mahagama’.  Rohana kingdom was not very large then, Medhananda observed. Yalpota  was a  important  village in Magama.

According to Medhananda, therefore, the original Ruhuna kingdom was a small one, situated bang in the middle of the present day Eastern province. Inscriptions show that   the middle of the present Eastern province contains the history of the [first] three Magama kings, said Medhananda. 

While the Magama kings were ruling in Ruhuna, there was a smaller kingdom in Kataragama ruled by a family of ten brothers, the ‘Kataragama dasa be’. They were there from the time of king Devanampiyatissa. Their capital was at Tissamaharama. Their symbol was the fish. This symbol could be seen in Henanegala inscription and elsewhere.   

Bowattegala, Kotademuhela, Budupatunkanda inscriptions gave information on these Kataragama rulers. Bowattegala inscription spoke of the Kataragama family, including their great grandson, Mahatisa.  Mahatisa would later be the father of Vihara Maha Devi. Budupatunkanda cave inscription showed that the Kataragama family was powerful in their area.

Contemporaneous inscriptions for Mahanama and Gotabaya were all found north of Kumbukkan oya, I did not find a single inscription south of Kumbukkan oya, said Medhananda. I decided therefore that the Kataragama family ruled Kumbukkan south and   Magama family ruled Kumbukkan north, said Medhananda. This writer, (Kamalika Pieris) found an observation from historian R.A.L.H. Gunawardene that Kataragama kings ruled between Kumbukkan oya and Menik Ganga.

There appears to have been some contact between the two ruling families. Henanegala inscription had valuable information on the Magama kings interaction with Kataragama kings, said Medhananda. Kotahamula inscription, a little away from Bowattegala, also indicated a link between the Kataragama royal family and Mahanaga royal family.

Inscriptions indicated that king Gotabaya thereafter entered the Kataragama area and eventually took it over.   Inscriptions found on the left bank of Kumbukkan showed that his power was expanding, said Medhananda. Mahavamsa said he killed them.

Medhananda found that inscriptions of Kavantissa were found south of Kumbukkan oya. It appears therefore that Kavantissa had   taken over the administration of the Kataragama territory. Kavantissa also took over several small principalities ruled by minor princes, said Medhananda.  In this way, Kavantissa united Ruhuna under him. The capital of Ruhuna then moved to Tissamaharama. The Ruhuna kingdom which was of such historical importance under Dutugemunu had been created.

Medhananda has given us vital information on the rulers of Ruhuna, also some nice personal information. He may be the first to do so. The information was taken from the inscriptions he had collected. 

These inscriptions indicated that there was a clear, uninterrupted, succession of five kings in the Ruhuna kingdom.  The succession was Mahanaga, his son Yatalatissa, his second son, Gotabhaya,   Gotabhaya’s son Kavantissa and Kavantissa’s son, Dutugemunu.   Medhananda states firmly that   Gotabaya and Yatalatissa were brothers, the sons of Mahanama. They were not father and son as the Mahavamsa said.

Medhananda had found inscriptions   that were decisive. The first of these is the cave inscription at Ahugoda Raja Maha Vihara.  This inscription gave the succession from Mahanaga to Dutugemunu in one sentence. The inscription said Mahanaga, son Gotabhaya, son   Kavantissa, son Dutugemunu”.Samangala aranya inscription spoke of uparaja Mahanaga, the brother of Devanam piyatissa’, kings Gotabhaya and Kavantissa and Saddhatissa. Such inscriptions are rare, said Medhananda.

There were other inscriptions. Malayadi kanda vihara, Ampara inscription speaks of the royal line, Mahanaga,         Gotabaya,        Kavantissa.  It says Yatalatissa was Mahanaga’s son.  Kusalan kanda Inscription speaks of Mahanaga king of Magama, followed by mention of     Gotabhaya and Kavantissa.  Kudulupothana malai   inscription   speaks of king Gotabaya and king Kavantissa. Henannegala len vihara inscription said that Gotabaya ruled Ruhuna south and Yatalatissa ruled the north. They were brothers.   

Malayadi kanda inscription said that during the rule of Mahanaga, his son Yatalatissa ruled Dighavapi, then it was ruled by Gotabaya and Kavantissa. Thereafter Dighavapi  was ruled by Saddhatissa.   Inscription at   Piyakalutota vihara ( near Rugam wewa)  said thatYatalatissa was administering Digamadulla, when Mahanaga was king.     

The inscriptions  found by Medhananda  also  gave information on the viharas constructed by these Magama  kings. Illuppiti Raja Maha Vihara, Gal oya, inscription  stated  that the vihara was built by king Mahanaga. Inscription at   Piyakalutota vihara shows that Yatalatissa built it.

Inscriptions such as Malayadikanda provided  information on Kavantissa,. Kavantissa had built many arama  in Dighavapi when he was ‘ruling’ there before he became king. Inscriptions also showed that Kavantissa had established Kudimbigala, Habutagala vihara and Ilupitikande vihara.  Habutagala was in Hulannuge, Ilupitikande near Hingurana sugar factory.

Medhananda decided that the swastika-on-stand  appearing in inscriptions  which mentioned Kavantissa, was the signature of king Kavantissa. It was there on several  caves.   Henanegala  and Karanda hela vihara, Hulannuge    had this in their inscription s. it was   cut into  the rock at Habutagala vihara.

Medhananda found several inscriptions on Vihara Maha Devi,. Madanakanda len arama inscription said that this cave was donated by the queen of Pachina bhumiya  , Abi Shavera, the daughter of king Damaraja’ son, Mahathisa,   and mother of   the ruler of the east. This valuable inscription  is not protected observed Medhananda .

Paranavitana’s findings on Vihara Maha Devi are confirmed in the Malyadikanda inscription, said Medhananda. It stated that after Kavantissa died, Viharamaha Devi had come to Dighavapi   and became a nun. The inscription found at Mundikulammalai refers to Shavera Shamani, which may be a reference  to Vihara Maha Devi, said Medhananda . 

Medhananda said that Ampara had lots of inscriptions  on Vihara Maha Devi, on how she came to Digamadulla,  to become an upasika. Medhananda found an inscription at Mahanahera cave,  Mullikulam on this subject. The cave was being broken up , Medhananda had managed to stop this and had taken down the inscription .

Medhananda said he founda lot of inscriptions on Dutugemunu and Saddhatissa. Samangala inscription spoke of Saddhatissa . In this collection, Medhananda found inscriptions  giving information on the family of king Dutugemunu. Piyangala inscription  said that Dutugemunu’s wife’s name  was Rajitha and that  Dutugemunu’s  daughter was married to Sunama, son of Nandimitra. Katupotakande  inscription  refers to a gal lena gifted by Dutugemunu..

Medhananda also provides us with  information on  Dutugemunu’s  ‘dasa maha yodayo’ .Medhananda  said in our society we view the story of Dutugamunu’s Dasa maha yodayo with derision.  Most see these as hilarious stories invented by the vamsa writers. But Medhananda found inscriptional evidence to show that at least one of the yodayo, Nandimitra was a historical person. Diyatitta wewa inscription states that Nandimitra was a Senepati of Dutugemunu.

Medhananda found many inscriptions, in places like Horowopotana, Korawakgala, Vavuniya, Periyapuliyankulam, Piyangala  which gave information on Nandimitra.  These inscriptions give  full information on Nandimitra’s lineage on father’s side, and  information on his wife and  daughter. He had two wives.  They were called Pussa and Ihana.    Beravayam kande inscription gave the  lineage of Nandimitra’s wife and his own.

Omunugala   had inscriptions on Nandimitra. His daughter  Gutta was married to Prince Tilakana. I was the first to find this and record this in newspapers, said Medhananda . Another inscription was on a donation from daughter of Nandimitra. An inscription found at Maha kachcha kodiya vihara.( Vavuniya) showed that  the descendants of Nandimitra were active there. Omunugala inscription indicated that  Nandimitra’s descendants lived there as well.

In an interview given to Sunday Observer in 2007, Medhananda provided more information on Nandimitra. Medhananda said he had gone to Diyatitta Wewa, a mountainous area bordering the Eastern province, to encourage villagers there to remain in the threatened village. Medhananda then stumbled upon a rock-inscription at the cave of the Buddhist monk of the village temple, leading to the finding of a series of rock-inscriptions in that mountainous and rather scarcely inhabited area.

Medhananda discovered 30 rock-inscriptions in the mountain range of Diyatitta Wewa, Madaya Kanda and Berawaya Kanda.   The rock-inscriptions showed that Nandimitra, was descended from a lineage of commanders. Nandimitra’s father, was a Senapati, and his mother’s name was Sunama. Nandimitra’s wife was Kusha, daughter of Sata Natata. This was  mentioned in three rock-inscriptions, Diyatitta Wewa, Berawaya Kanda and Maha Cachakodiya.  

Nandimitra’s daughter Upassica Gutta, was married to  prince Tilakana .  Nandimitra’s son was Duta Sumana, an ambassador. His son, as mentioned in Piyangala and Tonigala rock-inscriptions, was Padumaca Abaya. An inscription  found by Medhananda  at  Maha kachcha kodiya vihara, Vavuniya indicated that the descendants of Nandimitra had operated there.

 Paranavitana and Medhananda have looked at the implications of these inscriptions. There have  been three  sets of rulers in Ruhuna in Magama time,,  the Magama kings, Kataragama kings and the   Kelanitissa kings. ( The   history of the Kelanitissa kings  is well known, I am not relating it here.)

The Kelaniya referred to here, is considered to have been situated in Ruhuna itself, not the modern Kelaniya near Colombo. It was not possible for Vihara Maha Devi to come from Colombo all the way to Magama in a boat, without drowning on the way. Vihara Maha Devi was put to sea in Ruhuna and had come ashore at  Pottuvil, said Medhananda .

Paranavitana thought that there was a close connection between Anuradhapura royal family and  the Kataragama royal family. He thought they were related. Medhananda agreed. The Kelanitissa clan is  also linked to Anuradhapura clan,  said Medhananda . There is an  inscription at Yatala vihara, Kegalle which proves this. The Magama kings were of course,  part of the Anuradhapura royalty. Therefore  the  marriage between Kavantissa and Vihara Maha Devi simply  brought together two strands of the same family. This means that during  the Ruhuna period, the north, south and east of Sri Lanka  were all ruled by one single Sinhala royal family, concluded Medhananda .  ( continued)

Appendix.

• Medhananda  interpreted the word ‘Javacanaya’, in  the rock-inscription at Pottaya Kallu (near Omari at Kanchi kudichchiaru)  seen earlier by Paranavitana, to mean,‘Navicanaya‘ suggesting that  king Mahanaga had  once served as a  naval leader. Subsequent inscriptions  had proved that Mahanaga had served in the Puttalam District as a naval leader prior to his  departure to Ruhuna.  
• Rugam piyakaluta vihara  inscription showed that Mahanaga has been the  yuva raja in Magama, and Yatalatissa was ruler of Digamadulla. He  had set up an aramaya there.
• Inscription at Kadolupotana kanda ,Eravur had been destroyed. But Medhananda had found three cave inscriptions which showed that this area was under Kavantissa.
• Udagala Dagoba Inscription dated to 9  century AD refers to Dutugemunu.

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

ජෙෆ්රි  චෞසර්  මධ්‍යකාලීන යුගයේ ශ්‍රේෂ්ඨතම  තම ඉංග්‍රීසි කවියා ලෙස සැලකේ. ඔහු “ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යයේ පියා” ලෙසටද හැඳින් වේ. ඔහු තම කාලයේ ලේඛකයන්ට පොදු වූ ලතින් හෝ ප්‍රංශ භාෂාවට පටහැනිව තම ස්වභාෂා ඉංග්‍රීසියෙන් ලියූ ලේඛකයෙකි. ඉංග්‍රීසි කාව්‍යයන්ට එළිසමය හඳුන්වා දීමේ ගෞරවය ඔහුට හිමි වේ.චෞසර්  සමහර විට ඉංග්‍රීසි ස්වභාෂා සම්ප්‍රදායේ ප්‍රභවය ලෙස සැලකේ.   ජෙෆ්රි  චෞසර් ස්වභාෂා සාහිත්‍යයක් නිර්මාණය කිරීම පිළිබඳ පොදු  ඓතිහාසික ප්‍රවණතාවක කොටසක් ලෙස දැකිය හැකිය. කෙසේ වෙතත්, චෞසර්ගේ කාලයට සියවස් ගණනාවකට පෙර ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය භාෂාවක් ලෙස භාවිතා කර ඇති අතර, චෞසර්   ගේ සමකාලීනයන් කිහිපදෙනෙකු වන ජෝන් ගෝවර්, විලියම් ලැන්ග්ලන්ඩ්, පර්ල් කවියා සහ නොර්විච්හි ජූලියන් ද ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ප්‍රධාන සාහිත්‍ය කෘති ලිවීය.  නමුත්  ජෙෆ්රි  චෞසර්  ගේ නිර්මාණ ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යයේ අනාගතය සනිටුහන් කලේය.  ඉංග්‍රීසි නීතියේ භාෂාව සහ ප්‍රංශ රොමාන්තික භාෂාව යන පිලිගැනීම පැවති කාලයක  ඔහු රොමාන්තික වචන එකතු කරමින්  ඉංග්‍රීසි භාෂාව පොහොසත් කලේය

ජෙෆ්රි  චෞසර්  1340 දී පමණ එංගලන්තයේ ලන්ඩන් නුවර සමෘද්ධිමත් වෙළඳ පවුලක උපත ලැබීය.  චෞසර් ගේ පියා වයින් වෙළෙන්දෙකු විය. ඔහුට වයස අවුරුදු හයක් පමණ වන විට කළු මරණය හෙවත් මහාමාරිය එංගලන්තය පුරා පැතිර ගියේය.  ඔහු ජීවත් වූ සමාජය යුද්ධ හා වෙනත් ක්ලමථයන් ගෙන් පිරී තිබුණි.  ඔහු කුඩා කාලයේ සිට කියවීමට යොමු විය. චෞසර් , ඕවිඩ්, සිසෙරෝ, වර්ජිල්, මැක්‍රෝබියස් සහ බොතියස්ගේ කෘතීන්  දැන සිටි අතර ඔහු පාසැලේදී ලතින් භාෂාව ඉගෙන ගත්තේය.  ඔහුට ලිවි සහ වර්ජිල්ගේ සිට ඔගස්ටින් දක්වා සම්භාව්‍ය ලතින් සාහිත්‍ය සම්ප්‍රදාය පිළිබඳ මනා දැනුමක් තිබුනේය. ඕවිඩ්ගේ කෘති ඔහු ප්‍රිය කලේය. 

 ජෙෆ්රි  චෞසර්  සොල්දාදුවෙකු, රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙකු, රාජ සභික, රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික  සිවිල් සේවකයෙකු සහ වන නිලධාරියෙකු ලෙස රජුට සේවය කලේය. රජයේ සේවකයෙකු ලෙස  චෞසර්ට සංචාරය කිරීමට අවස්ථාව ලැබුණි.  ඔහු ප්‍රංශයයේ හා ඉතාලියේ සංචාරය කළ අතර, මෙම රටවල් දෙකේ සාහිත්‍ය සංස්කෘතීන්ගේ බලපෑම ඔහුගේ නිර්මාණයන්හි දැකිය හැකිය. බොහෝ සමාජ ස්ථරයන් ආශ්‍රය කල ඔහුට සියලු සමාජ තරාතිරමේ පුද්ගලයන්   පිලිබඳව  හාස්‍යයෙන් හා නිරවද්‍යතාවයෙන් අද්විතීයව ලිවිය හැකි  විය.  චෞසර් 1366 දී පිලිපා රෝට් සමඟ විවාහ විය. ඇය ශ්‍රීමත් පේන් රෝට්ගේ දියණියයි. මෙම විවාහය ජෙෆ්රිගේ වෘත්තියට උපකාරී විය.     

පළමු ඉංග්‍රීසි කතුවරයා ලෙස හැඳින්වෙන චෞසර්  ඉංග්‍රීසියෙන් තම නිර්මාණයන් කලේ  ඉහළ පංතියේ ඉංග්‍රීසි බොහෝ දෙනෙක් ප්‍රංශ භාෂාව කතා සමයකය.  භාෂාමය වෙනස චෞසර් ගේ එංගලන්තයේ පන්ති වෙනසක් විය. ඔහු නෝමන් වංශවතුන්ට වඩා පහළ පංතියේ සැක්සන්වරුන්ගේ භාෂාව තෝරා ගැනීම සියවස් ගණනාවක් පුරා සාහිත්‍ය විචාරකයන්ව ව්‍යාකූල කර තිබේ. ඔහු ඉංග්‍රීසි ඉතා නම්‍යශීලී සාහිත්‍ය භාෂාවක් බවට පත් කලේය.  ජෙෆ්රි  චෞසර්  රාජ සභිකයෙකු වූ අතර, ඔහු ප්‍රධාන වශයෙන් වංශවතුන් වෙනුවෙන් පමණක් ලියූ උසාවි කවියෙකු යැයි සමහරු විශ්වාස කළහ. ඔහුව පරිවර්තකයෙකු හා කවියෙකු ලෙස හඳුන්වනු ලබන්නේ යූස්ටාච් ඩෙස්චැම්ප්ස් සහ ඔහුගේ සමකාලීන ජෝන් ගෝවර් විසිනි.  

1359 දී, සියක් අවුරුදු යුද්ධයේ (Hundred Years’ War)  මුල් අවධියේදී, III වන එඩ්වඩ් ප්‍රංශය ආක්‍රමණය කළ අතර,   ජෙෆ්රි  චෞසර්  ඉංග්‍රීසි හමුදාව සමග ක්ලැරන්ස් හි 1 වන  ආදිපාදවරයා වන ඇන්ට්වර්ප් හි ලයනල් සමඟ පෙරමුණට ගියේය. 1360 දී රයිම්ස් වටලෑමේදී   ඔහුව සතුරන් විසින්  සිර භාරයට ගන්නා ලදී.චෞසර් ගේ  රාජකීය සම්බන්ධතාවන්  මත III එඩ්වඩ් රජු ඔහුගේ කප්පම් මුදල ගෙවීය. නිදහස් වීමෙන් පසු චෞසර්  රාජකීය සේවයට බැඳුනේය. 

1369 වර්ෂය තරුණ චෞසර්  ගේ වෘත්තියෙහි සන්ධිස්ථානයක් සනිටුහන් කළේය. ලැන්කැස්ටර් හි ආදිපාදවරයා වන ජෝන් ඔෆ් ගෝන්ට්, ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ලියන ලද අනුස්මරණ කාව්‍යයක් රචනා කරන ලෙස ජෙෆ්රි  චෞසර් ගෙන් ඉල්ලා සිටියේය.  චෞසර්  ප්‍රථම ප්‍රකාශිත කෘතිය වූයේ බ්ලැන්චේ, ලැන්කැස්ටර්හි ආදිපාදවරිය, ඇගේ වැන්දඹුව වන ආදිපාදවරයා අමතන ලද පේළි 1,300 කට අධික කාව්‍යයකි. 1370 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද  The Book of the Duchess, 1369 දී වසංගතයෙන් මියගිය   ලැන්කැස්ටර් හි බ්ලැන්චේට ගෞරව කිරීම පිණිස   ලියා ඇති බව විශ්වාස කෙරේ.   ඔහුගේ මෙම වැදගත් කාව්‍ය සංග්‍රහය සඳහා 13 වන සියවසේ අතිශයින්ම බලගතු ප්‍රංශ කාව්‍ය සංග්‍රහයක් වන රෝමන් ඩි ලා රෝස් විසින් ජනප්‍රිය කරන ලද සිහින දර්ශන ස්වරූපය චෞසර්  විසින් ඉංග්‍රීසි භාෂාවට පරිවර්තනය කරන ලදී.   

ඔහුගේ බොහෝ පොත් අතරට රෝමාන්ට් ඔෆ් ද රෝස්” (1370), ශාන්ත සිසිලියා” (1373), ඇනලීඩා සහ ආකයිට්” (1379), පාර්ලිමන්ට් ඔෆ් ෆූල්ස්” (1382) සහ ට්‍රොයිලස් සහ ක්‍රයිසයිඩ්” (1385) ඇතුළත් වේ. චෞසර්ගේ මුල් කෘති ප්‍රංශ සම්ප්‍රදායේ ආදර කාව්‍යයන් කෙරෙහි බෙහෙවින් බලපා ඇත.  චෞසර්  ඉතාලි කවියන් වන ඩැන්ටේ සහ පෙට්‍රාර්ච්ගේ කාව්‍යන් වලට ආශක්ත විය.   චෞසර්  ප්‍රංශ, ඉතාලි සහ ලතින් ඇතුළු භාෂා කිහිපයකින් චතුර ලෙස කතා කරන්නට ඇති බවට සිතීමේ සාධක තිබේ.   චෞසර්  ඉතාලි භාෂාව හා සාහිත්‍යය කෙරෙහි උනන්දුවක් ඇති කළ අතර එය ඔහුගේ ට්‍රොයිලස් සහ ක්‍රයිසයිඩ් කාව්‍යයට බලපෑම් කළේය. ඔහු යුරෝපීය දෘෂ්ටියකින් යුක්ත විය. සමස්තයක් වශයෙන් ගත් කල, රෝම සම්ප්‍රදාය ඔහුගේ කෘති වල දක්නට ලැබේ.

ජෙෆ්රි  චෞසර් රෝම දාර්ශනිකයෙකු වූ බොතියස් (ක්‍රි.ව. 480–524) විසින් රචිත Consolation of Philosophy පරිවර්තනය සම්පූර්ණ කළේය. ඔහු බොහෝ   කෙටි කවි රචනා කර ඇති අතර ඛේදවාචකයක් වන ට්‍රොයිලස් සහ ක්‍රිසයිඩ් ද විය. මෙම දීර්ඝ කාව්‍යය ට්‍රෝජන් යුද්ධයේ පසුබිමට එරෙහිව සකස් කර ඇති අතර එය පදනම් වී ඇත්තේ ඉතාලි ජාතික කවියෙකු වන ජියෝවානි බොකාසියෝ (1313–1375) විසින් රචිත කාව්‍යයකි.  සමහර විද්වතුන් එය පළමු ඉංග්‍රීසි නවකතාව ලෙස නම් කර ඇත.  රොමෑන්ටික හා වීර කාව්‍ය ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමේ සුන්දරත්වය හා සංවේදීතාව, ට්‍රොයිලස් සහ ක්‍රයිසයිඩ් යන විශිෂ්ටතම කෘතියෙන් නිරූපනය වෙයි.

චෞසර්  ගේ කෘතිවල ප්‍රධාන ලක්‍ෂණ වන්නේ විෂය, ප්‍රභේදය, ස්වරය සහ ශෛලිය සහ සංවේදී පැවැත්මක් සඳහා මිනිසා ලුහුබැඳීම සම්බන්ධයෙන් ඉදිරිපත් කර ඇති සංකීර්ණතාවයන් ය. චෞසර්ගේ තාරකා විද්‍යාව පිළිබඳ නිබන්ධනය තාරකා විද්‍යාවේ ස්වරූපය හා භාවිතය විස්තරාත්මකව විස්තර කරන අතර සමහර විට එය ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් තාක්ෂණික ලිවීමේ පළමු උදාහරණය ලෙස සඳහන් කර ඇති අතර, එයින් පෙන්නුම් කරන්නේ චෞසර්  ඔහුගේ සාහිත්‍ය කුසලතාවන්ට අමතරව විද්‍යාව පිළිබඳ මනා දැණුමක් තිබූ බවය. 

කැන්ටබරි කථා The Canterbury Tales චෞසර්  ගේ සාහිත්‍ය කීර්තිය ලබා ගත් අතර එය ඔහුගේ විශිෂ්ට සාහිත්‍ය ජයග්‍රහණය විය.  කැන්ටබරි ටේල්ස්  ඉතාලි සාහිත්‍යයට සමානකම් දක්වයි. එය කැන්ටබරි හි තෝමස් බෙකට්ගේ දේවාලයට යන බැතිමතුන්ගේ කතන්දර එකතුවකි.ජෙෆ්රි චවුසර් 1387 සිට 1400 දක්වා කාලය තුළ ලියන ලද  කතන්දර එකතුවක් වන   කැන්ටබරි ටේල්ස්  14 වන ශතවර්ෂයේ අග භාගයේ දී ඉංග්‍රීසි ජීවිතය පිළිබඳ සිත්ගන්නාසුලු අවබෝධයක් ලබා දෙයි. එය එංගලන්තයේ කැන්ටබරි වෙත බැතිමතුන් ලෙස සංචාරය කරන තිස් දෙනෙකුගෙන් යුත් කණ්ඩායමක කතාවකි. සමාජයේ සෑම තරාතිරමකම සිටින බැතිමතුන්, කැන්ටබරි වෙත යන අතරතුර  එකිනෙකාට කතන්දර පවසති.මෙම කෘතිය ඇත්තේ මධ්‍ය ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් වන අතර එය නෝමන් ආක්‍රමණයෙන් පසු වර්ධනය වූ භාෂාවක්  විය. චෞසර් ඔහුගේ වන්දනාකරුවන්ගේ සජීවී ලක්ෂණ තුළ උපහාසාත්මක හා යථාර්ථවාදය මුසු කරයි. ඔවුන්ගේ කථා වල ස්වරය භක්තිමත් භාවයේ සිට හාස්‍ය දක්වා විහිදේ.  කැන්ටබරි කතා ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍ය ග්‍රන්ථ සමූහයේ ප්‍රධාන ස්ථානයක් ගනී.  එය සාහිත්‍ය ඉතිහාසයේ වඩාත්ම විස්මිත පරිකල්පනයක වර්ධනය පිළිබඳ කතාවකි. 

කැන්ටබරි කථා යනු අතිශය වැදගත් සාහිත්‍යයකි. එය දහහතරවන සියවස පිළිබඳ යථාර්ථවාදී දෘෂ්ටියක්, මධ්‍යකාලීන සමාජයේ හරස්කඩක් පාඨකයන්ට ලබා දෙයි. කැන්ටබරි කතා සමහර විට 14 වන සියවසේ මැද භාගයේ ලියන ලද ජියෝවානි බොකාචියෝ (1313-1375) විසින් රචිත The Decameron සමඟ සැසඳේ. කෙසේ වෙතත් මෙම කෘති දෙක අතර ප්‍රධාන වෙනස්කම් තිබේ. කැන්ටබරි කථා ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ලියන ලද සාහිත්‍යයේ පළමු ප්‍රධාන කෘතියකි. මධ්‍යකාලීන යුගයේ දී මූලික වශයෙන් ආගමික අරමුණක් සහිතව වසන්ත නිවාඩුවක ලෞකික ප්‍රයෝජනය සමඟ ඒකාබද්ධ කළ වන්දනා ගමන හරහා මේ ලෝකයේ සැප සම්පත් හා දුෂ්ටකම් අතර සම්බන්ධතාවය සහ ඊළඟට ඇති අධ්‍යාත්මික අභිලාෂයන් පිළිබඳව  චෞසර් දීර්ඝ වශයෙන් සාකච්ඡා කරයි. 

කැන්ටබරි කථා සම්පාදනයට වෙලෙන්දන් , පැවිද්දන් වඩු කාර්මිකයන් යනාදීන් ගේ සිට  නයිට්වරු දක්වා විවිධ සමාජ ස්ථර නිරූපණය කරන විචිත්‍රවත් චරිත රාශියක් ඇතුළත් වේ. පළමු කතාව කියන්නා නයිට්වරයෙකි. නයිට් නියෝජනය කරන්නේ මධ්‍යකාලීන ක්‍රිස්තියානි මිනිසෙකුගේ පරමාදර්ශයයි. ඔහු සිය යුගයේ මහා කුරුස යුද්ධ 15 කට නොඅඩු ගණනකට සහභාගී වී ඇත. නිර්භීත, පළපුරුදු සහ විචක්ෂණශීලී, කථකයා වන නයිට්වරයා  තමාගේ මහිමය හෝ ධනය වෙනුවෙන් නොව සත්‍යය හා ක්‍රිස්තුස් උදෙසා සටන් කරන උදාර මිනිසෙකි. ඔහු බොහෝ විජාතික දේශයන් පුරා ජයග්‍රාහීව ගමන් කර ඇත.   නයිට්වරයා  නිර්භීත, ගෞරවනීය, බුද්ධිමත්,   හා ත්‍යාගශීලී ය.  නයිට්වරයා සියලු දෙනාගේ පැසසුමට ලක් වේ.  

නයිට්වරයා ගේ පුතා ස්කොයර්  වයස අවුරුදු විස්සක තරුණයෙකි.  ඔහු විශිෂ්ට අශ්වාරෝහකයෙක් වන අතර  ශක්තිමත් හා කඩිසර ය. ඔහුට ගායනා කිරීමට, නැටීමට, නළාව වාදනය කිරීමට, ලිවීමට, ඇඳීමට හා කවි කියවීමට හැකිය. ආදරය ගැන කතා කරන විට ඔහු උණුසුම් හා උද්‍යෝගිමත් අයෙකි. කැන්ටබරි කථා වල කතුවරයා වන ජෙෆ්රි  චෞසර් කතාවේ නිරීක්‍ෂකයෙකු ලෙස පෙනී සිටී. ඔහු වන්දනාකරුවන් පිළිබඳ සත්‍යය දක්‍ෂ ලෙස විස්තර කරන අහිංසක කථිකයෙකුගේ භූමිකාව රඟ දක්වයි.  

මෙම කථා සමූහයේ එන ෆ්‍රැන්ක්ලින් යනු නිදහස්, ධනවත් ඉඩම් හිමිකරුවෙකි.  විශිෂ්ට සත්කාරකයෙකි. ඔහු තම භූමියේ වෙසෙන ගොවීන්ට නිතර ආහාර සහ විනෝදාස්වාදය සපයයි. ග්‍රීක දාර්ශනික එපිකුරස්ගේ මූලධර්ම අනුගමනය කරමින් ෆ්‍රැන්ක්ලින් ප්‍රසන්න ජීවිතයක් ගත කරන අතර ඔහුගේ කතාවෙන් කියැවෙන්නේ විශ්වාසය හා ඇදහිල්ල මත පදනම් වූ විවාහයක ගුණාංග ගැන ය.

ප්‍රියරස් හෙවත් මැඩම් එග්ලන්ටයින්, කතෝලික පල්ලියේ උසස් කන්‍යා සොහොයුරියකි.  ප්‍රියරස් සමඟ කන්‍යා සොහොයුරියක් සහ පූජකවරු තිදෙනෙක් සිටිති. ප්‍රියරස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ වෙනුවෙන් කැපවිය යුතු වුවත්, ඇය ලෞකික කාරණා කෙරෙහි වැඩි සැලකිල්ලක් දක්වයි: ඇගේ ඇඳුම් පොහොසත් ඇඳ ඇතිරිලි වලින් යුක්ත වන අතර, ඇය කුඩා සුනඛයන් සුරතල් සතුන් ලෙස තබා ගන්නීය.  එය පල්ලියේ නීතිවලට පටහැනිය.  පල්ලියේ නීතිරීතිවලට පටහැනි ආභරණ ද ඇය පැළඳ සිටියාය.  ඇය ප්‍රංශ භාෂාව කතා කිරීමෙන් අන් අයව ආකර්ෂණය කර ගැනීමට උත්සාහ කළත් ඇගේ ප්‍රංශ භාෂාව ඉතා  ග්‍රාම්‍ය බව කථකයා කියයි. ඇගේ කතාව යුදෙව් විරෝධී ආකල්පවලින් පිරී ඇත.  ප්‍රියරස්ගේ වඩාත් වැදගත් අංගයක් වන්නේ ඇගේ නමයි. කන්‍යා මරිය තුමිය සංකේතවත් කරන නමක් වන එග්ලෙන්ටීන්  පොදු සංකේතයක් විය. මරියා සංකේතවත් කරන මලකට පසු චෞසර් විසින් ප්‍රියරස් නම් කිරීම උත්ප‍්‍රාසාත්මක ය, මන්ද මරියා යනු ප්‍රේමයේ සහ දයාවේ ප්‍රතිමූර්තිය වන අතර, ප්‍රියරස් ඇගේ කතාවෙන් පෙන්වන කාරණා අනුව ඇය ප්‍රේමයේ සහ  දයාවේ ගුණාංග වලින් බොහෝ දුරස්ථය.  මෙය චෞසර්ගේ    උපහාසයකි; ඔහු  ප්‍රියරෙස් සඳහා නමක් තෝරා ගත්තේ ඇගේ සැබෑ චරිතයට පටහැනිවය.

පල්ලිය හා සම්බන්ධ කැන්ටබරි කතාන්දර අතුරින්, පාර්සන් වඩාත් අවංක හා සිත් ඇදගන්නා සුළු ය. ඔහු දුප්පත් නමුත් ශුද්ධ  පුද්ගලයෙකි. ඔහුට විශාල පල්ලියක් ඇති අතර, ඔහුගේ පල්ලියේ සාමාජිකයන් හොඳින් රැකබලා ගැනීමට ඔහු උපරිම උත්සාහයක් දරයි. ඔහු බයිබලය හොඳින් දන්නා අතර එය නිසි ලෙස දේශනා කරයි. ඔහු කාසි හෝ භාණ්ඩ ලබා ගන්නා සෑම විටම ඔහු ඒවා දුප්පතුන්ට ලබා දෙයි. ප්ලොව්මන් යනු පාර්සන්ගේ සහෝදරයාය. ඔහු පහත් ගොවි සේවකයෙක් වන අතර, පාර්සන් මෙන් ප්ලොව්මන් ද දුප්පත් නමුත් ශුද්ධ ය. ඔහු බොහෝ විට අයකිරීම් නොකර අන් අය වෙනුවෙන් වැඩ කරයි. පාර්සන්  මධ්යකාලීන යුගයේදී පරමාදර්ශී පූජකයා ලෙස සැලකේ.

යේමන් යනු  නයිට් ගේ සේවකයෙකි. පෙනුමෙන්, යේමන් රොබින් හුඩ්ට සමාන ය. ඔහු කොළ පැහැයෙන් සැරසී දුන්නක් හා ඊතල රැගෙන පලිහක්, කඩුවක් සහ කඩුල්ලක් රැගෙන යයි.  ඔහු ශාන්ත ක්‍රිස්ටෝපර් පදක්කමක් සහ දඩයම් අඟක් ද පැළඳ සිටී. යේමන් වනාන්තරයේ මාර්ග ගැන බොහෝ සෙයින් දැණුවත් ය.

The Wife of Bath -වයිෆ් ඔෆ් බාත් පැමිණෙන්නේ ඇවොන් ගඟේ පිහිටි බාත් නගරයේ සිටය. ඇය වෙළඳාමෙන් මැහුම් ශිල්පිනියක් වන නමුත්  වෘත්තීමය භාර්යාවකි. ඇය පස් වතාවක් විවාහ වී ඇති අතර විවාහය හා පුරුෂයින් හා ස්ත්‍රීන් අතර සබඳතා පිළිබඳ ලෝකයේ විශේසඥවරියක් ලෙස  ඇය ඉදිරිපත් වේ. වයිෆ් ඔෆ් බාත් යනු සොබාදහමේ බලවේගයක් වන අතර එය ජීවිතයට වඩා විශාල චරිතයකි.  ඇගේ තම අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමට බිය නැත.  ඇගේ කතාව අතරතුර, නිවසක් පාලනය කළ යුත්තේ කවුරුන්ද යන්න පිළිබඳ ඇගේ හැඟීම් ප්‍රකාශ කරයි. ඉතා ස්ත්‍රීවාදී කාන්තාවක් වූ ඇය  වගකීම පැවරිය යුත්තේ බිරිඳට බව  කියන්නීය.  මධ්‍යකාලීන යුගයේ මෙම අදහස අතිශයෝක්තියක් ලෙස සලකනු  ලැබීය. සියලු කැන්ටබරි කථා චරිත අතුරින් වඩාත්ම විශ්වාස කළ හැකි හා වඩාත්ම විචිත්‍රවත් වන්නේ වයිෆ් ඔෆ් බාත් ය. ඇය චෞසර් ගේ කාලයේ ලිංගික ආශාව සහ කාමුකත්වය පිළිබඳ සංකේතයකි. වයිෆ් ඔෆ් බාත් නිරූපණයක් තුළින් චෞසර් මධ්‍යකාලීන සමාජය තුළ ආවේනික වූ ස්ත්‍රී පුරුෂ සමාජභාවය පිළිබඳ ගැටළු කිහිපයක් විසඳීමට උත්සාහ කරයි . බාත්ගේ බිරිඳ නිසැකවම ප්‍රතිසංස්කරණවාදියෙකි. ක්‍රිස්තියානි මධ්‍යතන යුගයේ කාන්තාවක් සඳහා ඇයට දැඩි රැඩිකල් අදහස් කිහිපයක් තිබේ. වයිෆ් ඔෆ් බාත් නැවත නැවතත් ඉදිරිපත් කරන තවත් කාරණයක් නම් විවාහයකදී පුරුෂයාට හෝ ස්ත්‍රියට වැඩි බලයක් තිබිය යුතුද යන්නයි. පරමාදර්ශී කාන්තාවක් නොවන ඇය විවෘතව තම ලිංගිකත්වය මෙවලමක් ලෙස භාවිතා කරයි. 

සියලු කැන්ටබරි කථා චරිත අතුරින්, සමාව දෙන තැනැත්තා වඩාත් නපුරු ය. ඔහු අනුකම්පා විරහිත, ආත්මාර්ථකාමී සහ වංක ය. පල්ලිය සමඟ ඔහුගේ ස්ථාවරය වන්නේ පව්කාරයන්ට සමාව විකිණීමයි. සමාව ලැබීමෙන් ලැබෙන මුදල් දුප්පතුන්ට උපකාර කිරීම වැනි යහපත් දේ සඳහා පල්ලියට යා යුතුය. කෙසේ වෙතත්, ඔහු තමා වෙනුවෙන් මුදල් තබා ගනී. සමාව දෙන තැනැත්තා ඇටකටු භාජනයක්  ගෙන යන අතර ඒවා සාන්තුවරයන්ගේ ඇටකටු යැයි කියා මිනිසුන්ව රවටා ඒවා විකුණයි.   සමාව දෙන තැනැත්තා සමලිංගික හෝ ද්වීලිංගික විය හැකි බව කථකයා ඉඟි කරයි.

ෆ්රියාර් යනු හියුබට් නම් විහිළුකාර මිනිසෙකි. ඔහු දුප්පතුන් ගැන එතරම් තැකීමක් නොකළ නමුත් අල්ලස් ලබා ගැනීම සඳහා ධනවතුන්ට සමාව දීමට ඔහු සැමවිටම කැමති විය. ඔහු කථනයෙන් දක්ෂ වූ අතර ඔහු තොල්වලින් කතා කළේය. ඔහු තරුණියන් සමඟ විනෝද වූ අතර බොහෝ විට ඔවුන්ට කුඩා තෑගි ලබා දුන්නේය.  

ඔක්ස්ෆර්ඩ් ලිපිකරු වනාහී  ඔක්ස්ෆර්ඩ්හි ශිෂ්‍යයෙකි. ඔහු ඔහු ශරීර ප්‍රමාණයෙන් සිහින් වන අතර කෙට්ටු අශ්වයෙකු පිට නැඟී යයි. ඔක්ස්ෆර්ඩ් ලිපිකරු ඉතා දුප්පත් වන අතර ඔහුට කාසියක් හෝ දෙකක් ලැබුණු විට ඔහු ඒවා පොත් සඳහා වියදම් කරයි.  ඔහුගේ ඉගෙනීමේ කටයුතුවලට උදව් කරන අය වෙනුවෙන් ඔහු යාඥා කරයි. ඔක්ස්ෆර්ඩ් ලිපිකරු සදාචාරාත්මක ගුණධර්ම පිළිබඳ දර්ශනයක් අනුගමනය කරයි. ඔහු සතුටින් ඉගෙනගෙන සතුටින් උගන්වයි. ඔක්ස්ෆර්ඩ් ලිපිකරු සැලකිලිමත් වන්නේ ඔහුගේ අධ්‍යාපනය පිලිබඳ පමණි.

 චෞසර් ගේ  කැන්ටබරි කථා වල එන  පැවිද්දා පල්ලියේ නරක නියෝජිතයෙකි.  පැවිද්දන් දුප්පත් හා ලෞකික භාණ්ඩ නොමැතිව ජීවත් විය යුතු නමුත්  චවුසර්ගේ පැවිද්දා පොහොසත් ඇඳුම් වලින් සැරසී අශ්වයන් ස්ථාවර හා දඩයම් බල්ලන්ගේ කූඩුවක් පවත්වාගෙන යයි.  ඔහු තම කාලය වැඩි වශයෙන් ගත කරන්නේ ආත්මයන් බේරා ගැනීම වෙනුවට දඩයම් කිරීම සඳහා ය. ඔහුගේ කබාය මිල අධික රන් ආවරණයක් සමඟ සවි කර ඇත. ඔහුට , දිලිසෙන මුහුණක් සහ දිලිසෙන තට්ට හිසක් ඇති අතර, ඉදිමුණු, අඳුරු ඇස් ඇත.  එය කෑදරකමේ සහ කුහක බවේ සංකේතයක් ලෙස කථකයා පෙන්වා දෙයි.  ඔහු පැවිදි ජීවිතයකට වඩා ද්‍රව්‍යවාදී ජීවිතය අගය කරන අතර හෙඩොනිස්ට්වාදියෙකු ලෙස පෙනේ. 

 චෞසර්  බොහෝ පූජකයන් හෙළා දකින අතර,  දහහතරවන සියවසේ පල්ලිය තුළ පැවති කුහකභාවයන් හෙළි කරයි.  පැවිද්දා දෙවියන් වහන්සේට වඩා මුදලට ආදරය කරන බව හෙළි කිරීම නිසා ඔහුගේ අත් ලොම් වලින් වැසී ඇති බව විස්තර කිරීම වැදගත් යැයි චෞසර්ට  හැඟුණි. මෙම විස්තරය හරහා චෞසර්   යෝජනා කරන්නේ ඇදහිලිවන්තයන්” සියලු දෙනාම විග්‍රහ කළ තරම් භක්තිමත් නොවූ බවයි.

සියලු කැන්ටබරි කතා චරිත අතුරින්, කැඳවුම්කරු –   Summoner වඩාත් පිළිකුල් සහගත ය. ඔහුගේ මුහුණ ගෙඩිවලින් වැසී ඇති අතර ඔහුගේ මුහුණ පුරා රැවුල තිබේ.. ඔහුගේ පෙනුම කෙතරම් නරකද යත් එය දරුවන් බිය ගැන්වීය. ඔහු කෙරෙන් දුඟදක් හැමීය. ඔහු වයින් වලටද ඇලුම් කළ අතර බොහෝ විට බීමත් වී අතාර්කික ලෙස ක්‍රියා කළේය. ඔහුගේ කාර්යය වූයේ මිනිසුන් උසාවියට කැඳවීමයි.

කථා මාලාවේ එන වෙළෙන්දා රැවුල වවාගෙන මොට්ලි ඇඳුමින් සැරසී සිටියේය. ඔහු බීවර් තොප්පියක් සහ මිල අධික බූට් සපත්තු ද පැළඳ සිටි බව කථකයා කියයි.    වෙළෙන්දා නිතරම තම ව්‍යාපාරයේ සාර්ථකත්වය ගැන පුරසාරම් දොඩයි, නමුත් ඔහු ඇත්ත වශයෙන්ම ණය බරින් මිරිකී සිටී. ඔහු ධනවත් හා සාර්ථක යැයි හැඟීමක් ලබා දීමට උත්සාහ කරන අතර, එය විශ්වාස කිරීමට මිනිසුන් රවටා ගැනීමේ කාර්‍යක් සිදු කරයි. 

 කැන්ටබරි කථාහි ජෙෆ්රි චෞසර් ගේ චරිත නිර්මාණයන් අපූරුය. චරිත ප්‍රබන්ධ වුවද, ඔවුන් තවමත් එකල පැවති සිරිත් විරිත් හා භාවිතයන් පිළිබඳ විවිධාකාර අවබෝධයක් ලබා දෙයි. චෞසර් විවිධ චරිත භාවිතා කරමින් කතාවක් විකාශනය කිරීමට සහ ඔවුන්ගේ අදහස ඔවුන්ගේ පෞරුෂත්වය තුළින් ප්‍රකාශ කරයි. කැන්ටබරි කතා වල චරිත නිරූපණය කරන්නේ ජෙෆ්රි චෞසර් ගේ මධ්‍යකාලීන සමාජයේ සන්දර්භය තුළය.  මෙම කථා වල විවිධ සමාජ පංති නිරූපණය කර ඇති අතර සියලු වන්දනාකරුවන් අධ්‍යාත්මික ගවේෂණයක යෙදී සිටියද, ඔවුන් අධ්‍යාත්මික දේට වඩා ලෞකික දේ කෙරෙහි වැඩි සැලකිල්ලක් දක්වන බව පෙනේ.   

කැන්ටබරි කථා   ඓතිහාසික ලේඛනයකි.  එය  උපහාසාත්මක බුද්ධියෙන් පොහොසත් වන අතර යථාර්ථවාදය පිළිබඳ සංකල්පයක් මෙන්ම   දහහතරවන සියවසේ එංගලන්තයේ ප්‍රබුද්ධ සමාජය පිලිබඳ විවරණයක් සපයයි.  කැන්ටබරි කථා මගින් මධ්‍යකාලීන ජීවිතයේ එක්තරා පැතිකඩක් පිලිබඳව අවබෝධය ලැබේ.   චෞසර් ගේ පද රචනා කුසලතාව සහ පරිකල්පනීය ශක්තිය ගැන සමකාලීනයන් විසින් ඔහුට ප්‍රශංසා කරන ලද අතර, ඔහුගේ ශෛලිය හා විෂය කරුණු තෝරා ගැනීම ඔහුගේ කාලයේ ලේඛකයින්ට සහ පසුකාලීන ලේඛකයන්ටද බලපෑවේය. කැන්ටබරි කතා ලියා ඇත්තේ ඉංග්‍රීසි ඉතිහාසයේ කැලඹිලි සහිත කාලයක ය.  1381 ගොවීන්ගේ කැරැල්ල සහ දෙවන රිචඩ් රජු බලයෙන් පහ කිරීමත් සමඟ ඇති වූ දේශපාලන ගැටුම්, කැන්ටබරි කථා  ලියන කාලය තුළ පැවතුණි.

කැන්ටබරි කථා දහහතරවන සියවස පරිණාමය වූ ආකාරය පිළිබිඹු කරයි.  කැන්ටබරි කථා ආරම්භයේ සිටම ඔහු පෙන්වා දෙන්නේ තරුණ පරම්පරාව පැරණි ජීවන රටාව ප්‍රතික්‍ෂේප කිරීමට පටන් ගත් ආකාරයයි. නිදසුනක් වශයෙන්,   නයිට්වරයාගේ පුතා නයිට්වරයාට වඩා වෙනස් ය. නයිට්වරයාගේ පුතා එම වෘත්තිය සඳහා පුහුණුව ලැබුවද, ඔහුගේ පියා කළ වීරත්වය හා අඛණ්ඩතාවයට වඩා ගායනය සහ කවි වැනි කරුණු කෙරෙහි ඔහු අවධානය යොමු කරයි. ප්‍රභූ පැලැන්තිය තුළ සමාජයේ භූමිකාවන් වෙනස් වූ ආකාරයද මින් නිරූපණය වෙයි. චෞසර් හට ස්ත්‍රිය හා ස්ත්‍රියගේ අයිතිවාසිකම් පිළිබඳව ඔහුගේ කාලයට වඩා ප්‍රගතිශීලී මතයක් තිබුණි.  මධ්‍යකාලීන පල්ලිය විසින් පෝෂණය කරන ලද ස්ත්‍රී-විරෝධී ලියවිලි රාශියක් සමාජය පුරා පැතිරී තිබූ අතර චෞසර් එම අදහස් වලට අභියෝග කරන කාන්තා චරිත හඳුන්වා දුන්නේය.

ජෙෆ්රි චෞසර් ගේ  කැන්ටබරි කථාහි මුල් සැලැස්ම කතන්දර 100 කට වඩා වැඩි ගණනක් සඳහා වූ නමුත් සම්පූර්ණ කර ඇත්තේ 24 ක් පමණි. චෞසර් කැන්ටබරි කථා  නිම නොකළේ මන්ද යන්න පිළිබඳව බොහෝ අනුමාන පවතී. එක් සිද්ධාන්තයක් නම්, ඔහු මරණයට වසර පහක් හෝ හයකට පමණ පෙර 1390 ගණන්වල මැද භාගයේදී චෞසර් එය ලිවීම අතහැර දැමීමයි. හවුස් ඔෆ් ෆේම්” යනු චෞසර්ගේ නිම නොකළ කාව්‍යයන්ගෙන් එකක් වන අතර, දුර්ලභ උසස් චින්තනයක් අඩංගු වෙයි.     මධ්‍යතන යුගයේ දී දායක වූ සාහිත්‍ය කෘති හා ලේඛන ශෛලිය මගින් චෞසර් සාහිත්‍යයට   විශාල බලපෑමක් කළ අතර අතර ඔහු සාහිත්‍ය කෘති 500 කට අධික ප්‍රමාණයක් ලිවීය.  

විලියම් ෂේක්ස්පියර් ජෙෆ්රි චෞසර් ගේ නිර්මාණ අගය කළේය. චෞසර් ගේ කවි විලියම් ෂේක්ස්පියර් ඇතුළු මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ කතුවරුන්, කවියන් සහ නාට්‍ය රචකයින් බොහෝ දෙනෙකුට බලපෑම් ඇති කළේය. ෂේක්ස්පියර් ඔහුගේ කතන්දර කිහිපයක් චවුසර්ගේ කවි වලින් ලබා ගත්තේය. 

ජෙෆ්රි චෞසර් අන්තර් සංස්කෘතික සාහිත්‍ය අනන්‍යතාවයේ ආලෝකයක් ලෙස නම් කල හැකිය. ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යයේ පියා ලෙස නම් කරන ලද  ඔහු ඉංග්‍රීසි ස්වභාෂා සම්ප්‍රදාය සොයා ගැනීමට උදව් කළේය. ඔහුගේ කෘති ඉංග්‍රීසි භාෂා ශබ්ද කෝෂ නිර්මාණය කිරීමට වක්‍රව දායක විය.14 වන සියවසේ ජනප්‍රිය ඉංග්‍රීසි කවියෙකු වූ ජෙෆ්රි චෞසර් 1400 ඔක්තෝබර් 25 එංගලන්තයේ ලන්ඩන්හිදී මිය ගියේය.  ඒ වන විට ඔහුගේ වයස අවුරුදු 60 කි.  ඔහුට වෙස්ට්මිනිස්ටර් ඇබේ හි සුසාන භූමියක් ලබා දෙන ලදී. වෙස්ට්මිනිස්ටර් ඇබේ හි  Poets’ Corner  අංශයේ තැන්පත් කරන ලද පළමු පුද්ගලයා ජෙෆ්රි චෞසර් විය . 

Works Cited

Ann W. Astell, Chaucer and the Universe of Learning (Cornell University Press, 1996)  

Bloom, Harold, ed. Geoffrey Chaucer. New York: Chelsea House, 1999.

Chaucer, Geoffrey. “The Canterbury Tales.” In The Norton Anthology of English Literature: The Middle Ages, by Afred, Simpson, James David, 218-315. New York: Norton and Company, 2006.  

Childress, Diana. Chaucer’s England. North Haven, CT: Linnet Books, 2000.

Cooper, Helen. Oxford Guides to Chaucer: The Canterbury Tales. Oxford: Oxford University Press, 1989.

Howard, Donald R. Chaucer: His Life, His World, His Works. NY: Dutton, 1987.

Kolve, V.A. & Glending Olson, Eds. The Canterbury Tales: Nine Tales and the General Prologue. New York: W.W. Norton & Co., 1989.

BY LASANDA KURUKULASURIYA Courtesy The Island

Sri Lanka’s handling of the Covid-19 outbreak has, comparatively speaking, produced commendable results. Tracing the trajectory of the response, it may be seen that early moves, to prepare for what lay ahead, served well to mitigate the outcome. A Task Force, drawing on expertise of all relevant sectors, was appointed by President Gotabaya Rajapaksa, on January 27th, the day the first Covid-19 case was reported – that of a Chinese woman tourist.

The first local case was detected on March 11th – a tour guide who had been infected by an Italian tourist. School closures were announced the next day, followed by the shuttering of theatres, cinemas, libraries, sports grounds and other public places, along with prohibitions on public and private gatherings. Around mid-March, Colombo’s international airport was closed to inward passengers. The rupee plummeted, the stock market crashed. As part of a now-familiar narrative of lockdown, Sri Lankans hunkered down to an island-wide curfew, on March 20th.

The moves to arrange for essentials of food and medicine, to be delivered to people’s homes, served to cushion the impact of the restrictions. Farmers, and fisher people, were allowed to go about their routine activities, regardless of the curfew, to sustain rural livelihoods, and for food security. Government intervened in purchasing and distributing produce and getting it across to consumers. There were predictable difficulties during these operations, amid the new health and safety measures.

Compared to many Western states, whose daily statistics of death and infection were mind-boggling, Sri Lanka’s report card, on containment of the coronavirus, looked good. Two months after the emergence of the first local patient, as of May 9th, Sri Lanka counted a total of 835 confirmed cases of Covid-19. Of them, 255 had recovered, while nine had died, leaving 571 active cases.

Right track

“Sri Lanka is on the right track to contain the epidemic, through the increased tracking, testing, isolation, and treatment strategy,” said the World Health Organisation (WHO). “Containment is feasible and remains the top priority in Sri Lanka” it said in a statement, on May 10th. The ambassadors of France, Germany, Italy, the Netherlands, Romania and the EU Delegation, in Colombo, met the head of the Presidential Task Force on Essential Services, Basil Rajapaksa, to commend the government’s cooperation in assisting their nationals. The EU said, in a statement, that they were “impressed with the low number of cases in Sri Lanka so far” and made a EUR 22 million grant to help fight the disease. Heads of missions, representing the US, the UK, Australia and Canada, are reported to have likewise acknowledged the government’s progress in dealing with the pandemic and pledged continued support, as have the governments of India and Japan.

The most steadfast assistance, to Sri Lanka, in the wake of the pandemic, has come from China. Having pledged to share its knowledge, and expertise, with Sri Lanka’s Health Ministry, China continued to make donations of tons of medical supplies, tens of thousands of masks, PCR test kits and other supplies. China’s Acting Ambassador assured President Rajapaksa that his government would help rebuild the economy.

Public health system

Sri Lanka’s robust response, to the Covid-19 outbreak, could be attributed to its well-heeled public health system, helmed by dedicated medical professionals, despite being underfunded. Dr Ramya Kumar, from the Department of Community and Family Medicine, Faculty of Medicine, University of Jaffna, wrote, in a conference paper last year, that “The most remarkable feature of Sri Lanka’s public healthcare system is that it offers services on a walk-in basis with no charges at points of use. Financed chiefly through (regressive) indirect taxation, the system has achieved impressive geographic spread at relatively low levels of spending (< 2% of GDP).”

In its bid to curb the spread of coronavirus, Sri Lanka adopted a strategy of aggressive contact tracing and isolating, in quarantine facilities, with positive cases being hospitalized for treatment. The approach to testing did not follow the dictum of ‘test, test, test.’ “Testing is being conducted on a targeted algorithm and policy and not just on a whim at every junction” Director General of Health Services Dr Anil Jasinghe is reported, as saying in the Sunday Times. “Those who are tested are in the highly-vulnerable group, like those in Intensive Care Units (ICUs), those having Severe Acute Respiratory Illness (SARI), those whom the clinicians want tested, those in quarantine centres, and other vulnerable groups, such as those living in congested areas, substance abusers, municipal workers, trishaw drivers, fish vendors, etc.” Between 1500–2000 PCR tests (Polymerase Chain Reaction tests) are said to be carried out, per day.

Asked if Sri Lanka’s approach to testing was appropriate and adequate, the WHO office, in Colombo, in an email response, said “The current testing is appropriate and in line with the cluster phase testing plan and all appropriate groups are currently being tested.”

Health officials say there has been no ‘community spread’ of the disease. This assertion would seem to be based on the random testing carried out in the community, which, according to Dr Paba Palihawadana, Deputy Director General of Health Services, comprises about 50% of the samples collected.

Navy cluster

The Sri Lanka’s armed forces make a significant contribution to the Covid-19 response, under the direction of Lt. Gen. Shavendra Silva, Chief of Defence Staff and Commander of the Army, who heads the National Operations Centre for Prevention of Covid-19 (NOCPC). Forces personnel are tasked to move identified persons to the quarantine facilities, run by the military, at 45 locations around the country. Diverse groups, leaving after their 14-day stay, and interviewed on public television, have, without exception, praised their high standard and the attentive treatment they received. The State Intelligence Service focuses on contact tracing, while forces personnel continue to assist in a variety of tasks.

So, it is ironic that the first major spike in numbers was triggered, within the Sri Lanka Navy. An officer had been infected while on duty during an operation, in Ja-Ela, to round up drug addicts for quarantining, who later tested positive, a statement by the Army Commander said. The largest cluster yet, resulted from this calamity. A Situation Report of the Epidemiology Unit showed that between April 22nd (the start date of the Navy cluster) and May 31st, 794 out of 1,312 confirmed cases reported, were Navy personnel and their close associates. However, the recoveries, within this group, have been swift, possibly owing to their age and fitness profile.

Sri Lankan returnees

The bigger challenge, that emerged recently, has been an increasing number of Sri Lankans returning, from overseas, under a government repatriation programme, and found to be Covid-19 positive, on arrival. Health authorities say these returnees were already infected at the time of their departure, and categorise them as ‘imported’ cases. Out of 466 migrant workers, who returned from Kuwait on May 19th, 324 were reported to be Covid-19 positive.

The new development has presented a complex set of issues. The anxiety of health officials is palpable. Dr Sudath Samaraweera, Chief Epidemiologist, has urged vigilance, saying “At this point there is no undue pressure on the health system, It can be carefully managed. Right now, there are no cases reported from within the community. But this does not mean we can claim there are no cases within the community. Therefore, we must continue to assume there may be infected persons out there. That’s the only way we can bring it under control because we are not 100% safe as yet.” (Ada Derana TV 28.05.20) The total number of confirmed cases of Covid-19, as of May 31st, stood at 1,620, which included 10 deaths. With 801 having recovered, this left a total of 809 active cases.

There has been a clamour, among Sri Lankan migrant workers, to return, owing to the worsening risk of contracting Covid-19 in the host countries, lack of access to medical facilities, loss of job, or lodging, and other contingencies, in the wake of the pandemic. Around 40% are believed to be working illegally (‘not registered’), making them more vulnerable.

As at 27 May, 42,522 persons, from 123 countries, were seeking to return to Sri Lanka, according to a statement from the Ministry of Foreign Relations, on May 29th. “Of these, migrant workers amounted to 34,881, of which 20,893 are living in the Middle East, while 4,961 were short term visa holders, and 2,016 were students” it said.

It added that the repatriation programme would continue, with priority being given to those who have lost their legal status, or employment. Of the 466 returnees from Kuwait, 379 arrived on the basis of an amnesty agreement between the two governments, the ministry said, while 87 were from Kuwaiti prisons, and detention centres.

Government’s responsibility

Migrant worker remittances have been Sri Lanka’s top foreign exchange earner for the past several years, ahead of apparel and tourism. Worker remittances constituted 58.9% of export earnings, in 2018, of which over half came from West Asia, according to Central Bank statistics.

On the instructions of President Rajapaksa, returnees, from overseas, will now be subjected to PCR testing at the airport, where a lab will be set up for the purpose. They will be sent for quarantine, only after the results are known. ‘Everyone who wishes to return to the motherland’ should be given the opportunity to do so as soon as possible, the President’s office reported him as saying.

“The bottom line is that we want to get the Sri Lankans back, but in a manner that would not jeopardise (the safety of) people here” said Admiral Jayanath Colombage, Additional Secretary to the President, and a member of the Task Force.

Statements suggest that the government considers Sri Lankan migrant workers as its responsibility. This is a welcome change in governmental attitude, since 2013, when a young Sri Lankan housemaid, Rizana Nafeek, was barbarically beheaded in Saudi Arabia, without a fair trial, for the alleged murder of an infant, in her care, when she was underage.

The plight of migrant workers, caught up in the pandemic, raises questions as to why so many are working illegally – making them more vulnerable – and why such a large number of citizens need to leave the country to provide for their families in the first place. If more decent employment was generated, within the country, would they not be spared these ordeals?

These are issues for which long term solutions would be needed – assuming the government has the political will to address them. The immediate challenge is that of fulfilling obligations towards Sri Lankans, in distress overseas, without compromising the safety of its citizenry at home. As the country gradually comes out of a gruelling two-month lockdown, to resume life under the ‘new normal,’ this could be the acid test that determines whether Sri Lanka’s impressive record (so far) of battling Covid-19 can be sustained.

Dr. Sarath Obeysekera 

Photos illustrated here show Galle Harbour with several yachts owned by foreign sailing tourists who are in Sri Lanka during this lull tourist period 

Next to the yacht park in the Harbour Is the building which is a  yacht repair facility established in 2014

This project was abandoned in 2015 by the foreign investor with local participation due to various reasons in the country at that time 

Local partners tried several years to recommence but four ministers who were in charge the port since that time never wanted it to be revived When I personally met them and proposed various ways of reviving the yacht repair yard in smaller scale    Ministers were not willing to help due to reasons you can always guess.

One minister called me  Panditaya when I was persistent that it is a waste of a valuable space 

Southern area development minister was approached once again and he gave many excuses not to allow it. At one point I shook my head due to sheer frustration and dismay and  I was severely reprimanded by the minister.

When I pass by the Galle port I feel sad that our  country cannot go forward because of these type of short-sighted ministers 

Today building which was purchased by investors from the  Port is standing idle for six years and finally, last week has taken over for by the Navy for Corona quarantine per purpose 

Now you can see the garbage lying in the Harbour and lack of basic facilities. Foreign yacht owners were treated badly by customs and Port with no food supplies and other basic needs 

It is unfortunate that the Tourist Board and SLPA do not understand the potential of Galle as a Tourist destination.

We have to do something about developing nautical tourism and attract more foreign Income during these lean days 

Tourist Board once asked us what is Nautical Tourism when we met them to explain  they said that they know only about tourist arriving by air and going to beach 

It is paramount that The president takes immediate action and develop Galle  port firstly by removing the scrap barge originally imported by Mundo Gas and now obstructing the port’s valuable berthing space 

This mammoth ugly scrap barge is  berthed for over 16 years which can sink at any moment 

This barge was deployed with the connivance of the minister at that time and now trying to keep mum about it 

The new minister can do a few things to develop Galle .

Fast track expansion of Galle Marina project with state of the art facilities to attract tourists 

Remove the scrap barge and cement bagging plant next to the pier ( again allowed by a minister which is an eyesore)

Restart the yacht repair yard

Establish a tourist office to help the yacht owners 

Allow the private sector to develop social entertainment in Galle Harbour or in vicinity especially in Galle Port 

Simplify custom and Security Procedures and allow free movement of tourists to Galke Port to spend  the day 

Dr. Sarath Obeysekera 

Protect All Wildlife

When South African conservationist Lawrence Anthony was asked to accept a herd of 7 ‘rogue’ and ‘trouble-making’ Elephants on his reserve at Thula Thula in 1999, his common sense told him to refuse. But he was the herd’s last chance of survival – notorious escape artists, they would all be killed if Lawrence wouldn’t take them. He agreed, but before arrangements for the move could be completed the animals broke out again and the matriarch and her baby were shot.

The remaining Elephants were traumatised and very angry. As soon as they arrived at Thula Thula they started planning their escape. As Lawrence battled to create a bond with the Elephants and save them from execution, he came to realise that they had a lot to teach him about love, loyalty and freedom.

Set against the background of life on the reserve, with unforgettable characters and exotic wildlife, he wrote The Elephant Whisperer, a book that appealed to animal lovers worldwide.The original herd of 7 Elephants has now increased to 29 Elephants, the maximum sustainable capacity of Thula Thula. Thanks to the local community, Thula Thula has the opportunity to add a further 3500 hectares of land to increase their habitat.

This solution requires 35 km of electric fencing as well as roads, increased security, guard training, security equipment and vehicles, conservation, land management and the list just go on, to keep the wildlife safe. Community projects such as this, not only support the wildlife but also improve local employment and education.

By P.K.Balachandran/Daily Express Courtesy NewsIn.Asia

Reasons are ineffective implementation, absence of a holistic approach and entrenched biases against the Blacks

Although America is recognized as the oldest democracy, its record in ensuring racial equality has been embarrassingly poor. Though governments had legislated in the right direction since 1862, the efforts had been half-hearted and piecemeal. A holistic approach, taking into account the basic issues, was missing. And most importantly, the White majority had consistently scuttled affirmative action in favor of Blacks, through both covert and overt means.

Admittedly, there is a marked change now. After George Floyd’s murder by a White cop in full public view, the issue of racial inequality has come to the fore again with multi-racial demonstrations, both peaceful and violent, taking place all over the US. There is even a move to defund” the police department, which in effect, means cutting funds and diverting these to bridging the yawning socio-economic Black-White gap. In many Southern States statues of 19 th. Century Confederate (secessionist) leaders are being pulled down.

However, the nagging question is: Will progress towards equality be holistic and sustained? Donald Trump’s White majoritarian constituency cannot be wished away especially as the Presidential election is only five months away.

Chequered History

In 1808 President Thomas Jefferson officially ended the African slave trade, but domestic American slave trade was allowed. In 1822, steps to send freed slaves to Liberia in Africa was instituted instead of absorbing them in America itself. But repatriation was only partial. In 1862, President Lincoln passed the Emancipation Law, formally ending slavery while fighting a bloody war against the Southern Confederate States which were against the abolition of slavery. In 1865, after the defeat of the Southern States, the 13th Constitutional Amendment was passed to formally abolish slavery. In 1870, the 15th Amendment gave Black men the right to vote, but the Southern States began to pass segregation laws to counter it.

Lincoln was assassinated in April 1865, and was succeeded by the pro-slavery Andrew Jackson. But Lincoln himself was confused about what to do with the freed Black slaves. His favored option was to renew repatriating them to Liberia but he acknowledged that was not a practical proposition. At the same time, he found keeping freed Black slaves in the US equally problematical as it meant giving them equal rights, which he and the Whites at large, were averse to.

However, Prof. Eric Foner author of The Fiery Trial: Abraham Lincoln and American Slavery” says that in the twelve years following the Civil War and the abolition of slavery, the former slaves made meaningful political, social and economic gains. Black men voted and even held public office across the South. Biracial experiments in governance flowered. Black literacy surged, surpassing those of whites in some cities. The Civil Rights Act of 1866, was the first US federal law to affirm that all citizens are equally protected by the law. The 14th constitutional Amendment of 1868, granted citizenship to all persons born or naturalized in the US, including former slaves, and guaranteed all citizens equal protection of the laws.”

Shot-lived Gains

But progress in the Blacks’ position these acts brought about, were short-lived. By the early 1900s, nearly every Southern State had barred Blacks from voting and from serving in public office, on juries and in the administration of the justice system. The justice system tended to send Blacks to jail even on petty grounds like roaming around employed (under the Vagrancy Law). These convicts would then be leased” out to White-owned farms and factories where the conditions of employment were no different from the days of slavery.

Successive US governments failed to give any material assistance to the freed Blacks to do business or farm. Martin Luther King told a TV interviewer in the 1960s, that no land was given to the former slaves while millions of acres were given to immigrants from Europe.

In the decades that followed, tough crime laws with racist undertones kept hitting the Blacks hard. Mandatory minimum sentencing laws were applied in racially discriminatory ways. Even today, the US has the highest incarceration rate in the world, with 2.2 million behind bars, even though crime has decreased significantly since the early 1990s. And while black Americans make up only 13% of the US population, they are 37% of the incarcerated population. 40% of police killings of unarmed people involve Black men, who make up merely 6% of the population, according to a 2015 Washington Post report. George Floyd was killed on a Minneapolis street brazenly in public view for trying to buy a packet of cigarettes with a 20 dollar fake note. Any complaint of a suspicious” movement of a Black or a Brown man (even if he is grandfather going for a walk) can lead to the police killing him on the spot and the jury and the courts would go with the police version.

Issue of Segregation

In the 1950s and 1960s, racial segregation was a major issue in the Southern States. Buses and public utilities were separate for the Blacks. There was advancement on the legal front, but implementation was poor. In 1948, President Truman issued an Executive Order to end segregation in the armed services. In 1954, the Supreme Court ended racial segregation in public schools. But still, many schools remained segregated. In 1955: Emmett Till, a 14-year-old Black was brutally murdered in Mississippi for allegedly flirting with a white woman. Nine black students known as the Little Rock Nine” were blocked from integrating into Little Rock Central High School in Little Rock, Arkansas. President Eisenhower eventually sent federal troops to escort the students. Eisenhower signed the Civil Rights Act of 1957 to help protect voter rights. The law allowed federal prosecution of those who suppressed another’s right to vote.

Throughout 1961, Black and White activists, known as Freedom Riders, took bus trips through the Southern States to protest segregated bus terminals and attempted to use Whites-only” restrooms and lunch counters. The Freedom Rides were attacked by White protestors, which drew international attention. In 1963, Governor George Wallace personally blocked the doorway at the University of Alabama to prevent two black students from registering. The Alabama standoff continued until President Kennedy sent the National Guard to the campus.

On August 28, 1963, 250,000 people Blacks and Whites took part in The March on Washington” for Jobs and Freedom in which Martin Luther King gave his I Have A Dream” speech in front of the Lincoln Memorial. He said: I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed: ‘We hold these truths to be self-evident: that all men are created equal.” In 1964: President Lyndon Johnson signed the Civil Rights Act, preventing discrimination due to race, color, sex, religion or national origin in employment. The same year, Johnson signed the Voting Rights Act of 1965 to prevent the use of literacy tests as a voting requirement. It also allowed federal examiners to review voter qualifications and federal observers to monitor polling places.

On April 4, 1968, Martin Luther King was assassinated Memphis, Tennessee. A White man, James Earl Ray, was convicted of the murder. A few days later, on April 11, President Johnson signed the Civil Rights Act of 1968 (the Fair Housing Act) providing equal housing opportunity regardless of race, religion or national origin.

Despite the Civil Rights Movement and progressive governmental measures, the Blacks’ socio-economic conditions did not improve and the Black-White gap remained wide, for want of effective implementation, the absence of a holistic approach and entrenched biases against the Blacks.

V Sajeev Kumar  Kochi Courtesy The Hindu Business Line

The availability of imported Sri Lankan pepper in the consuming markets of Delhi and Mumbai seem to have perked up some demand from end-users.

Traders in these markets are reported to have covered Sri Lankan produce from Tamil Nadu dealers at ₹300 + GST+ freight and this sale confirms the arrival of more containers in the domestic market and are being traded after the first consignment of 167 tonnes, said Kishore Shamji of Kishor Spices.

The RBI and the Customs authorities have to play a major role as regulators since FEMA rules are grossly violated in such shipments. It is feared that the Customs authorities have not looked into the value of the imported pepper at which the duty is paid and the prices prevailing in the producing country (Sri Lanka) and the consuming country (India), which is a major factor to look into for such imports, he said.

Meanwhile, the prices of other origin pepper in Indonesia have moved up to $2,950, Brazil ($2,450) and Vietnam ($3,000-3,100) for shipment of Asta grade pepper. There were also reports that Sri Lankan importers are planning to approach their authorities for redress under bilateral agreements of SAFTA and ISFTA as well as the removal of MIP that would cater to the flow of Sri Lankan pepper.

As agreements are due for renewal, Shamji said the government should take a judicious decision by taking into account the past incidents of other origin pepper slipping into India via Sri Lanka with a due certification of their produce. Even Swaminathan Committee had warned the Indian government on the consequences of such imports.

Meanwhile, spot pepper prices in Kochi remained steady at ₹315 for ungarbled on an offtake of 33 tonnes.

Courtesy Adaderana

President Gotabaya Rajapaksa says the Government is ready to give its fullest support to the export sector to realize its full potential through correctly identifying and rectifying prevailing grievances and obstacles faced by it.

The challenge before the exporters is to show results by expanding the export sector which is at present limited to a range of few items to greater heights aiming the international market, President said.

President Rajapaksa made these comments during a meeting with a large number of leading exporters called to apprise them on the current steps taken by the Government to revive the economy whilst the country returning to normalcy and to identify issues in the sector, held at the Presidential Secretariat today (11).

The COVID-19 pandemic has caused an adverse impact on every sector of the economy; with the gradual resumption of day to day activities followed by the successful mitigation of the virus, the economy is re-bounding beyond expectations, President pointed out.

We have very few export businesses that surpass 1 billion US dollars in foreign exchange income. Opportunities are available to expand this, President added.

Higher incomes can be earned by adding values to agro products such as cinnamon, cloves, and nutmeg. A new market is now emerging in the global economy with the spread of COVID-19. A large market has emerged in the Asian region centered around the Middle East, China, and India.”

The President said that he firmly believes our exporters with their broad knowledge in management and marketing will be able to conquer this new market.

Using this potential, the exporters will also have the responsibility of strengthening the economy rapidly with new vigor, emphasized the President.

Even though Sri Lanka is a small island state we allocate more funds for the education and health sectors. As a result of these steps our country successfully faced the COVID-19 epidemic situation.”

President Rajapaksa said that the government was able to control and prevent unhealthy developments in the foreign exchange market by introducing prudent measures to halt the importation of agricultural products that can be grown domestically and halting the importation of non-essential products as well as to protect the farmers.

There is criticism in the society regarding the contribution of the public and private banking sector for the economic revival of the country. It can be clearly seen that the reliefs granted by the government for the benefit of the public as well as for business enterprises were not passed down adequately to society. It is a matter that should be promptly addressed.

President Rajapaksa emphasized that if the officials of the Central Bank or the State Banks do not take steps to implement the guidelines formulated by the government, he will not hesitate to remove them from their positions and continue to work with individuals who are ready to fall in line.

The President also said that he will take decisions without fear to deviate from conventional thinking and work methods to overcome the recession.

The entrepreneurs pointed out the issues related to the non-availability of fertilizer for certain export crops and the shortage of animal food for animal husbandry. 

The President said that steps have already been taken to solve these issues. The exporters said that the support given by the institutions directly related to the export process like Port, Airport, BOI, and Customs is praiseworthy. The representatives also commended the role played by the Head of the Presidential Task Force, Mr. Basil Rajapaksa in this regard.

Issues revolving the exportation of coconuts, coconut oil, coconut-based products, tea, apparels, vegetables, fruits, rubber and rubber-based products, Information Technology, seafood, minor crops including black pepper were discussed in depth. Export diversification was recognized as essential during the discussion.

Several raw materials have to be imported for re-exportation purposes. However, this should be done without causing adverse effects to the local farmers, Basil Rajapaksa stated.

The Government expects households to meet their coconut consumption requirement from their own home gardens. In the global market, there is a very high demand for coconut-based exports. As such, the government has devised plans to protect coconut plantations and uplift the Coconut industry in the Northern Province along with other provinces. The exporters stated that the use of advanced technological methods to gather data of the agro harvests across the country will allow them to purchase these harvests without difficulty.

Exporters were confident that if the right technical equipment and devices are imported they will be able to produce low-cost laptops, computers, mobile phones, and telephones locally. President Rajapaksa agreed to assist them in this endeavor.

Ministers Ramesh Pathirana, Prasanna Ranatunga, Chairman of the Presidential Task Force, Basil Rajapaksa, Secretary to the President, P.B Jayasundera, business leaders in the export sector and several heads of institutes related to imports and exports were present at the discussion, stated President’s Media Division.