BY : A.A.M.NIZAM – MATARA

The Mawbima article a part of which was presented in Part IV continued saying that anyone who observes the political history of Ranil Wickremasinghe would notice that he was not capable of maintaining for more than 2 to 3 years.  Although he has held the post of Prime Minister on 3 previous occasions, he Has failed to complete 3 years on all these occasions.

Even by misleading Sobita through a cunning process provision was made on the initiative of Ranil barring the dissolution of parliament for 4 ½ years unless there was a motion requesting for dissolution signed by 2/3 majority of MPs. The paragethi (foreign servile) Ranil envisaged that during these 4 ½ years he could accomplish all tasks assigned to him by the foreign powers including the adoption the federal and secular constitution. The President realising that he had been made a cat’s Paw in this cunning scheme attempted to appoint Karu Jayasuriya or Sajith Premadasa to replace Ranil but both attempts failed which ultimately made him to launch October 26 revolution and save the country If that October 26^th measure was not taken there would not even be a Presidential Election in 2019.

It was also envisaged to increase the number of MPs in the parliament from 225 to 233after getting the proposed constitution adopted.   And the electorate districts were to trim down from 160 to 140 and a delimitation committee to be appointed for this purpose. The deci9sion on this was to be taken by the taken by a President with diluted powers and the committee was to be a one docile to Ranil Wickremasinghe.

What the people should be understood is that if they go for an election it would have not been possible .for them to become victorious easily.  A cunning and horrendous situation that would have denied the voting rights of the people was prevented as a result of prudent steps taken by President Sirisena and the Prime Minister Mahinda Rajapaksa.  What both envisage is to re-entrust the people with their democratic rights.

Write in Sihala by

Dr. Nalaka Godahewa

Former Chairman of the Securities and Exchange Commission.

The Canadian based pro separatist prop diaspora scribe D.B.S.Jeyaraj states that the Tamil people have for long been estranged from the Sri Lankan mainstream politics and they are now slowly and surely coming in from the cold of political wilderness and entering Sri Lanka’s public life again. By doing so they are proving that they are and will be an integral component of the Sri Lankan nation. He says  TNA’s commendable and constructive role in helping defeat the no confidence motion against Ranil was indisputable proof of that positive and progressive process. It needs to be asked from this Jeyaraj

• Were they not contesting elections from 1947 to be aloof for mainstream politics and were they not holding highly important Ministerial posts in almost all the governments since 1947?
• Why the TNA remain silent when the LTTE killed their own leaders such as Amirthalingam, Yogeswaran, and many M9inisters including Tamil Ministers such as Lakshman Kadiramar and prominent Tamil scholars such as Neelan Thiruchelvam;
• Why that TNA which seems to be so precious to him voluntarily allowed the ruthless LTTE to be the sole representatives of the Tamil people in Sri Lanka a[
• Why the TNA they never condemned their inhuman activities such as killing innocent worshippers at Siri Maha Bopdhjiua in Anuiradhapura Dalada Maligawa.Kandy., a bus load of young Bikkus at Aranthalawa  Nearly 200 worshippers at the Kattankudy mosqie, ., a bus load of innocent school children in the Anuradhapura district,  over 600 Police officers surrendered to LTTE on the instruction of President Premadasa  and more than 100 people hacked to death, children smashed to death pregnant women brutally killed in the East etc, and the TNA endorsed the TNA’s brutal actions in the parliament’
• Why the TNA leader and their members of that political formation went to Canada, Brittani, USA and other western countries and participated in fund raising campaigns for the LTTE to purchase high tech weapons and armoury?

There were suggestions in the Tamil media that the TNA should promote truth, accountability and reconciliation by  taking the lead in presenting evidence before the investigation to be  conducted by the UN Human Rights Commissioner’s office and that had evoked much controversy. Overseas activists of the LTTE together with their supporters and fellow travellers were furious at the suggestions  and reports indicate that despite t the tigers are now pussycats chanting the mantra of human rights the reaction by these LTTE and pro-LTTE elements shows that the tiger has not changed its stripes. The reports say that the political pundits of the TNA trotting out flimsy excuses to cover up the fact that they never had any genuine intention to introspect” or focus on the crimes of the LTTE More interesting and important than these predictable than these LTTE-TNA responses were the views expressed by a large number of Sri Lankans and people of Sri Lankan origin on this question.
The bulk of these messages  received from these Sri Lankans has spoken of the links between the LTTE and the TNA and that due to this close connection between them  it was impossible for them  to expose the LTTE at the at the UN probe. The messages have also stated that the conduct of the TNA after 2009 had only helped re-enforce the strong impression  in many circles that they are still creatures and lackeys of the LTTE even though the tigers had been militarily defeated five years ago.

Reports further indicated that there was much misinformation about the origins of the Tamil National Alliance. The TNA configuration and it was to many an entity that was formed and fostered by the LTTE.  Some Tamil sources say that at the beginning was not a tiger creation, but it was formed independently with cautious indirect backing by the LTTE. Thereafter the LTTE took it over and controlled it.

As per Tamil political sources the origins of the Tamil National Alliance lie in the East. The factor that triggered it off was the October 10th, 2000 Parliamentary election. The results in the North-East sent shock waves to the Tamils in general and some Tamil political parties. On this election no Tamil including Sambandan was elected in the politically sensitive Trincomalee district. In Batticaloa only two Tamils from the Tamil United Liberation Front (TULF) were elected. Another Tamil won from the ruling People’s Alliance (PA).In Amparai district a Tamil Independent backed by the EPDP was elected.

The Wanni district with six seats saw Two Sinhalese (from PA and UNP) and one Muslim MP from SLMC being elected. Three Tamil MP’s from the Tamil Eelam Liberation Organization (TELO) and one from the Peoples Liberation Organization of Tamil Eelam (PLOTE) were elected. Jaffna with nine seats saw the EPDP getting four including the bonus seat. The TULF got three. The Tamil Congress got one. The United National Party got one. The UNP won in Jaffna after 48 years. In 1952 Sir Ponnambalam Ramanathan’s son in law Suppiapillai Nadesan had won. Now Thiyagarajah Maheswaran was returned.
No Tamil party got enough votes entitling it to a national list seat. 2000 saw the Tamils being under represented in the North-East. Moreover, Sinhala dominated National parties and Tamil parties like the Govt affiliated EPDP had done well. One reason for the non-governmental Tamil political party debacle was disunity, fragmentation of Tamil votes and the lack of an imaginative or inspiring political agenda.

At a seminar chaired by former Daily Mirror” columnist Dharmalingam Sivaram alias Taraki in which several academics, journalists, teachers, professionals, social workers, undergraduates and political representatives participated it was said that the seriousness of the diaunityaming Tamils was acutely felt in the ethnically heterogenous East rather than the near homogenous North.  Hence, they have decided the need to unite under an umbrella organization to prevent fragmentation of votes. It has also been felt that such an organization should be broadly supportive of the LTTE and it has also decided that the LTTE’s approval for the move be obtained. A steering committee with three joint chairs had been formed to coordinate the implementation of this task that consisted of three aspects which were  to obtain the approval and implicit support of the LTTE which  required guarantees of safety and security by the LTTE and that it would not assassinate Tamil politicians in the opposition and in return these Tamil parties had to acknowledge the pre-eminence of the LTTE and endorse it as the sole representative of the Tamils in any negotiations.

Secondly the political parties with a militant history like the Eelam People’s Revolutionary Liberation Front (EPRLF) PLOTE and TELO had to declare that they would lay down arms and not collaborate with the state in hunting the LTTE. They also had to sever links with para-military outfits linked to them like the Razeek group (EPRLF)Mohan group (PLOTE) and Ranjan group (TELO). All were in the East.

Thirdly the non-militant parties like the TULF and Tamil Congress had to agree to work together in a common front with the ex-militant groups. Both parties were reluctant as they felt that the hands of the ex-militant groups were tainted with blood. Besides, the TULF stood for an unarmed democracy”. There was also the long, embittered history of rivalry between the Tamil Congress and the FP-TULF.

TULF at that time was strong with undivided entity and he split had not occurred. Currently the weakened TULF is controlled by Aanandasangaree while most of the erstwhile party members are now part of the IITAK.

The TULF was also wary because of its 1989 experience. Pressure by New Delhi had resulted in militant organizations like the Eelam National Democratic Liberation Front (ENDLF) TELO and EPRLF contesting under the aegis of the TULF sun symbol along with TULF candidates. However, none of the original TULF candidates won. Only Appapillai Amirthalingam got in through the national list (he had  contested and lost in Batticaloa).
The LTTE in the Wanni was not directly involved in the negotiating process. But Karikalan the former tiger political commissar for Batticaloa-Amparai was supportive . Even as the talks were on the LTTE assassinated Robert” the TELO head of Aaraiyampathy pradeshiya Sabha (this Robert was different to the EPRLF Robert” killed by the LTTE in Jaffna in June 2002). The assassination was a major setback as the TELO wanted to pull out of unity talks as a result.
The committee however persisted in its efforts and appealed to the LTTE’s military leadership of the East. The eastern regional military commander then was none other than Vinayagamoorthy Muraleetharan alias Col” Karuna.
The LTTE explained” the assassination as a mistake” due to a communication gap between the intelligence division and political wing.
Subsequently leading personalities from the TELO and EPRLF met with Karikalan in secret and discussed matters. Assurances were obtained. Likewise, some TULF personalities also met with LTTE leaders and had discussions.
There were two hitches. The PLOTE led by Dharmalingam Siddharthan was willing for unity but the PLOTE cadres in Vavuniya (PLOTE stronghold) were unwilling to align with the TELO (also strong in Vavuniya) Likewise the TELO hierarchy was also reluctant to unite with the PLOTE as it feared erosion of support in the Wanni. Finally, the PLOTE or its political party the Democratic People’s Liberation Front (DPLF) opted out.

The second was the long-standing antipathy of the Tamil Congress towards the Federal Party and its successor the TULF. The Tamil Congress wanted all parties to unite under the Tamil Congress symbol of cycle and contest instead of the TULF’s sun symbol.
Dr. Yogalakshmi Ponnambalam was then the dominant personality in the Tamil Congress as her husband Kumar Ponnambalam had been killed on January 2000.After protracted discussions held at her residence she consented to unite and contest under the sun symbol.
Similarly some stalwarts in the TULF were also reluctant to unite with the Congress and other ex-militant groups but gradually they were won over or reduced to silence.
Even as these discussions continued two parallel courses of action were also on.
One was the sudden phenomenon of leaflets and statements to the press by hitherto unheard of organizations like Sankiliyan padai, Kulakkottan padai and Pandara Vanniyan padai.

Asper Tamil ;literature  Sankili is said to be a King of Jaffna, Kulakkottan amonarch of Trincomalee and Pandaravanniyan a chieftainof Adankapatru. All these leaflets and statements urged Tamil unity and threatened those not cooperating with punitive action. They were given wide publicity in Tamil newspapers.

The other parallel course of action was of some Colombo based prominent Tamils to bring about overall Tamil unity. These Tamils comprised leading businessmen, professionals and social workers. Some of them were involved in discussions with counterparts in Batticaloa striving for unity. The efforts of these Colomban Tamils also played a major role in unity talks.
At the penultimate stages the LTTE in the Wanni got indirectly involved. Some leaders of the TULF, Tamil Congress, TELO and EPRLF were contacted by telephone and urged to unite and contest under the TULF Sun” symbol. The LTTE factor galvanised the negotiating parties into concluding talks successfully

A working agreement among the TULF,ACTC, EPRLF and TELO was reached to form a coalition known as the Thamizh Thesieeya Kootamaippu” or Tamil National Alliance . The TNA would contest under the TULF symbol. A scheme apportioning candidates to each party in the different electoral districts was also agreed upon.

The formation of the Tamil National Alliance was announced through a press communiqué dated October 22nd, 2001.The TNA was born! The press communique issued on October 22nd 2001 heralding the formation of the Tamil National Alliance(TNA)was signed by four persons representing the Tamil United Liberation Front (TULF)All Ceylon Tamil Congress (ACTC) Tamil Eelam Liberation Organization (TELO) and Eelam People’s Revolutionary Liberation Front (EPRLF).They were R. SAmbandan (TULF), N.Kumarakuruparan (ACTC) N. Srikantha (TELO) and K.Premachandran(EPRLF) The press statement had four salient points that more or less amounted to an articles of association” for the Tamil National Alliance.

(To be continued)

කැපුවත් යු.ඇන්.පී අලි පැටිය

අනේ නෝනාවරුනේ මහත්තුරුනේ, මෙන්න මේ වීඩියෝව බලන්නකෝ. මේවා දකිනකොට ඇතිවෙන සන්තෝසෙට ළඟ හිටියනං අනුරලමයව ඉඹගෙන ඉඹගෙන යනවා.

https://www.youtube.com/watch?v=MIwB7EvNPS8

අපේ අනුර ළමය පැහිච්ච දෙසපාලකයෙක් වගේ හොඳ ලස්සනට කතා කරනවානෙ  අප්ප. බලන්නකො මේ ළමයට දැන් හොඳට හිත ඇතුලේ තියෙන දේ හංගගෙන ලස්සනට සැකයක් හිතෙන්නේ නැති විදියට කතා කරන්ඩ පුළුවන්නේ. ඉස්සර අර ජේ වී පී කාරයෝ කතා කරනකොට වගේ මෝඩ විදියට හිත ඇතුලේ තියෙන දේවල් ඔක්කොම එලියට දාන්නේ නැතුව, මෝඩ විදියට ඇත්ත කතා කරන්ඩ ගිහිල්ල අනාගන්නේ නැතුව, බලන්න්ඩකෝ ලස්සනට මූණ උළුක්කු කරගෙන, ලොකු අප්සෙට් එකෙන් වගේ අඹරල දෙනහැටි. ආදරේ හිතෙනවා අප්පා. උම්මා!!!

මම බොරු කියනකොට මගේ මූණෙන් එක පේනවා කියල මගේ පවුල මට හැමතිස්සෙම කියනවා. එනිසා මොන බොරුව කිව්වත් මාව අපේ පවුලට මාට්ටු වෙනවා. බලන්ඩකො ඒඋනාට අනුර ළමය මූණ හොඳට හදාගෙන බොරු කියන්නේ රට ජාතිය බේරගන්ඩ වැඩ කරනවා වගේ සිරා මූණක් දාගෙනනේ. හොඳ දෙසපාලකයෙක් උනාම එහෙමනේ, බලු වැඩක් කරන්ඩ ඕන උනාම එක කරන්ඩ ඕන නිකං දාතු කරඬුව අරන් යනකොට දාන මූනවගේ සිල්වත් මූණක් දාගෙනනේ. රත්තරං කොල්ල. කතා කරනවා දැක්කම ආදරේ හිතෙනවා අප්ප.

අනුර ළමයට හොඳට තෙම්පරාදු වෙච්ච දෙසපාලකයෙකු ළඟ තියෙන්ඩ ඕන ඔක්කොම සූත්තර දාල කතා කරන්ඩ පුළුවන් බව ඒ කතාවෙන්ම තේරෙනවනේ. ඒක දියුණුවක් නෙමෙයිද?  දැන් බලන්ඩ එයා කියනව එයාල වැඩ කරන්නේ රනිල්ව අගමැති කරන්ඩ නෙමෙයිලු. ඒකයි  මම කියන්නේ ජවිපෙ දියුණු වෙලා කියල. රනිල්ව අගමැති කරන්ඩ ඕන කම තියෙන කොට මොන මොඩයද ඒක කෙලින්ම කියන්නෙ? ඔන්න ඉස්සර මෝඩ ජේවීපී කාරයො  නං ඕක මොඩයො වගේ කෙලින්ම කියනවා. ඒඋනාට අනුර ළමය ලස්සනට එක අඹරල ගහනවා. අනික මං කැපුවත් යුඇන්පී කාරය උනත් ඇත්ත කියන්න එපැයි.රනිල් වගේ ගොන් නාම්බෙක්ව අගමැති කරන්ඩ වැඩ කරනවා කියල මට උනත් කෙලින් කියන්නද ලැජ්ජයිනේ. 

දැන් බලන්ඩ අනුර ළමය එයාගේ පක්සේ උනත් හොඳට දියුණු කරලනේ තියෙන්නේ. ඉස්සර වගේ අර ගොන් කතාව, අර විප්ලවය ගැන කතාව දැන් එයා කියන්නෙම නැහැනේ. දැන් එයා කියන්නෙ එයාගේ ප්‍රදාන අරමුණ පරජාත්‍යන්තරවාදය රකින එක කියලනේ. අපේ ලොක්ක, ජේආර් හැම තිස්සෙම කිව්වෙත් ඕකමනේ. අපේ ලොක්ක ජෙආර් ට මොකක්හරි බලු වැඩක් කරන්ඩ ඕන උනාම වැඩිපුරම පාවිච්චිකරපු වචනේ තමයි පරජාත්‍යන්තරවාදය රකින්ඩයි ඒක කරන්නේ කියන එක. අනුර ළමය අපේ ලොක්කගේ සූත්තරේ නියමෙටම අල්ලාගෙන තියනවා.

මම වැඩිය ගනං දන්න කෙනෙක් නෙමෙයි. ඒ උනත් මම ගනං කරලා බැලුව අපේ ලොක්ක එයා ජනාදි පති වෙලා ඉන්නකොට කී පාරක් ඔය   පරජාත්‍යන්තරවාදය කියන වචනේ පාවිච්චි කරලා තියනවද, අනුර ළමය කී පාරක් ඒ වචනෙ පාවිච්චි කරලා තියෙනවද කියල. බැලින්නං අනුර ළමය ඒ වචනෙ අපේ ලොක්ක ජේආර් ට වඩා තුන්දාස් අටසිය තිස් තුන් පාරක් පාවිච්චි කරලා තියනවා නොවැ බොලං. එකෙන්ම තේරෙනවනෙ අනුර ළමය අපේ ලොක්කටත් වඩා දියුණුයි කියල. 

ජේවීපී එක දැන් අපේ ලොක්ක ජේආර් වම තමයි පලෝ කරන්නේ. මතකද අර ජේවීපී එකේ කොළුවෙක් පාර්ලිමේන්තුවට බෝම්බයක් ගහල කීප දෙනෙක් මැරිල වෙච්ච සිද්දිය. ඒ වෙලාවේ අපේ ලොක්ක ජේ ආර් රූපවාහිනියට ඇවිල්ල එයාගේ කමිසේ ලේ පැල්ලමත් පෙන්න පෙන්න හොටු පෙරාගෙන කතාවක් කරා. එවෙලාවේ එයා පෙන්නුවේ ජවිපෙ ත්‍රස්තවාදයෙන් අසරණ වෙච්ච පරජාත්‍යන්තරවාදය වෙනුවෙන් අවිහිංසා වාදයෙන් පෙනී හිටින  කෙනෙක් හැටියටනේ. අපි දවස් කීයක් ඒක දැකල අඬුවද?

ඒකම කොපි කරල ජවිපෙ විජිත හේරත් කොලුවා ලස්සනට පැලැස්තර දාගෙන ටීවී එකේ පෙනී හිටියේ හරියට ශ්‍රීලංකා කාරයොන්ගේ  ත්‍රස්තවාදයෙන්  අසරණ වෙච්ච පරජාත්‍යන්තරවාදය වෙනුවෙන් පෙනී හිටින අහිංසකයෝ විදියට. අපේ විජිත ළමයාගෙ දක්ස කම තමයි අවස්‍ය තැනට අවස්‍ය වචනේ තොරගන්ඩ පුළුවන් කම තිබිච්ච එක. මොකද, අර නැහැදිච්ච සිරිලංකා කාරයෝ විජිත කොලුවට දමල ගහල තිබුනේ කොමිනිස් ප්‍රකාසනයෙන් උනාට, විජිත ළමය ටීවී එකට කිව්වෙ එයාට ආණ්ඩුක්‍රම වියවස්තාවෙන් ගැහුවා කියලනෙ. මොකද කොමිනිස් ප්‍රකාසනයෙන් ගැහුවා කිවුවානං එක නිකං පල් එකක් වගේ නේ. අනික මෝඩ මිනිස්සු හිතනන්ඩ ඉඩතියෙනවනේ මූට ‘කොමිනිස් පරකාසනෙන්’ විතරක් නෙවෙයි ‘දාස් කැපිතාල්’ එකෙනුයි, ‘වටිස් ටුබි ඩන්’ එකෙනුයි ගහන්න ඕන කියල. ඒ කියන්නේ එක පාරක් නෙමෙයි දෙතුන් පාරක්ම ගහන්ඩ ඕන කියල. අර ජේආර් ලොක්ක ලේ ගෑවිච්ච කමිසේ පෙන්නුවා වගේ විජිත ළමයත් මිරිස් වතුර ගෑවිච්ච කමිසේ පෙන්න පෙන්න හොටු පෙර පෙර ඇඩුවාම මොන ජගතට උනත් හිත උනුවෙනවනේ හලෝ. නැද්ද කියන්නේ? එක දැකල මං මුළු දවසම ඇඬුව.

මේකනේ, විජිත ළමය ඔහොම ගුටි කන්ඩ ඕන ළමයෙක්ද? ටී 56 ටී 81 වගේ දේවල් වම් කනෙන් ගහල දකුණු කනෙන් එලියට ගන්ඩ  පුළුවන් කමක් තියෙන ළමයෙක්නේ විජිත කියන්නේ.  ඕනනං 1989 දී වගේ ඔකුන්ගේ  බෙල්ල ගලෝල පාලන් ඇන්ඳක් උඩ තියන්ඩ පුළුවන් කම තියෙද්දී ගිටිකන එක සුළුපටු ඉවසීමක්ද? මට හිතුනේ එක හරියට මර්වින් සිලවා කැශියස් ක්ලේට කනට එකක් ගැහුවම කැශියස් ක්ලේ හොටු පෙර පෙර අඬාගෙන ටීවී එකට ගිහින් අහිංසක මට අහවලා ගැහුවා කියල කිව්වා වගේ දෙයක් කියල. එක නිකං හිතා ගන්ඩවත් බැරි දුක හිතෙන දෙයක්නෙ අප්ප.

මං මාරම ආදරේ පැටිය තමයි අපේ හඳුන්නෙත්ති පැටිය. රත්තරන් කොල්ලෙක් අප්පා. මිනිහ හාමුදුරුවෝ කෙනෙක් වෙලා ඉඳල ජවිපෙ ට ආවද නැත්තං ජවිපෙ ඉඳං මහන වෙන්ඩ  යනවද මන්දා. පොඩි උනාට හඳුන්නෙත්ති පැටිය හොඳට දේසපාලන්යෙන්  ඇට්ටර වෙලා ඉන්නේ. එකනේ එයා ටීවී නිවේදකයා කොරවෙලා යන විදියට එකපාරටම කිව්වේ ආණ්ඩුව අපිට දෙන්නකෝ, අපි කරලා පෙන්නන්නම් කියල. මේකනේ, රනිල් වගේ ගොන් නාම්බෙකුට රන් කරනඩ පුලුවන්නම්, අපේ ආණ්ඩුව අපිට මොකද රන් කරන්ඩ බැරි කියල තමයි හඳුන්නෙත්ති පැටිය හිතන්නේ. තමං බීඩි කඩයක්වත් ජීවිතේට රන් කරලා නැති උනාට, සිරි ලංකාවේ ආණ්ඩුව රන් කරන්ඩ පුළුවන් කියල හඳුන්නෙත්ති පැටිය හිතන්නේ මොකද දන්නවද? රනිල් දිහා බලල. තර්කෙට අනුව හරි! රනිල් වගේ මැට්ටෙකුට රන් කරන්ඩ පුලුවන්නම්, මේ සිරි ලංකාව මට රන් කරන්ඩ බැරි මොකද කියල තමයි එයා හිතන්නේ. ඉතින් හරි නේ.

මේකයි. මං වැඩිය කතා කරන්ඩ යන්නේනෑ. ජවිපෙ මාර විදියට දියුණුවෙලා තියෙන්නේ. අපි යුඑන්පී කාරයෝහැටියට මටනං කියන්න තියෙන්නේ අපිට දැන් යුඇන්පී එක ඕනත් නෑ. අපිට ජවිපෙ ෂුවර්. අපිට හොඳ නායකයෙක් ඉන්නවා අනුර කුමාර එක්ක එකට තිව්වහම රනිල් කියන්නේ මොන පුපුන්සිරියෙක්ද?

කැපුවත් යු.ඇන්.පී අලිපැටිය

 උපුටාගැණීම  මව්බිම

ඉතිහාසයේ මින් පෙර නොවූ විරූ ව්‍යවස්ථා අර්බුදයක ශ්‍රී ලංකාව හිරවී තිබේ. අගමැතිවරයෙක් නැහැ. කැබිනට් මණ්ඩලයක් නැහැ. රට විධායක ජනාධිපතිවරයාට කේන්ද්‍රගත වී පාලනය වෙනවා. මේ වනවිට සමස්ත ගැටලුවම අධිකරණයට ඉදිරිපත් කරන විසඳුම කරා යොමුව තිබෙනවා. ඉදිරි දිනවල අපේක්ෂා කළ හැකි විසඳුම පිළිබඳව හිටපු අගවිනිසුරු සරත් නන්ද සිල්වා මහතා සමඟ කරන ලද සාකච්ඡාවකි.

ලංකාව සංකීර්ණ ව්‍යවස්ථා අර්බුදයක සිරව තිබෙනවා. ඔබ හිතන ආකාරයට වත්මන් ව්‍යවස්ථා අර්බුදයේ ඉදිරි දිශානතිය කුමක් විය හැකිද?

ජනාධිපතිවරයා විසින් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම නිසා ස්වකීය මූලික අයිතිවාසිකම් කඩවූ බවට යම් පුද්ගලයන් විසින් ශේ්‍රෂ්ඨාධිකරණයට පෙත්සම් ඉදිරිපත් කර තිබෙනවා. මෙහිදී සඳහන් වන මූලික අයිතිවාසිකම ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 12/1 තමයි “නීතිය පසිඳලීම සහ ක්‍රියාත්මක කිරීමද රැකවරණයද සර්ව සාධාරණ විය යුත්තේය.” යනුවෙන් එහි සඳහන් වෙනවා. දැන් මෙතැන අසාධාරණය වී තිබෙන්නේ පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීම සහ මහ මැතිවරණයට දින නියම කිරීම බවයි පෙත්සම්කරුවන් දක්වන්නේ. ඒක බැලූ බැල්මටම සියලුම දෙනාට සාධාරණයි. මන්ත්‍රිවරු සියල්ලන්ටම පොදුයි. මැතිවරණයක් පැවැත්වීමත් රටේ සියලුම ජනයාට සර්ව සාධාරණ දෙයක්.

පෙත්සම්කාර පාර්ශ්වයන් ශේ්‍රෂ්ඨාධිකරණය හමුවට යන්නේ ජනාධිපතිවරයාට ඒ සඳහා ව්‍යවස්ථානුකූල බලයක් නොමැති බව ප්‍රකාශ කරමින්?

අපේ ව්‍යවස්ථාවේ හැටියට පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ බලය තියෙන්නේ ජනාධිපතිට පමණයි. ඒක බි්‍රතාන්‍ය සම්ප්‍රදාය අනුව එන කාරණයක්. බි්‍රතාන්‍යයේ එම බලය රැජනට පැවරෙනවා. ලංකාවේදී ඒ බලය රාජ්‍ය නායකයා වන ජනාධිපතිට පැවරෙනවා. ඒ බලය ක්‍රියාත්මක කිරීම 33/2 වගන්තිය යටතේ 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ දක්වා තිබෙනවා. ඒ මෙහෙමයි.

33/2 වගන්තිය
ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවෙන් හෝ වෙනත් ලිඛිත නීතියකින් ප්‍රකාශිතව ජනාධිපතිවරයා වෙත පවරා ඇති බලතලවලට සහ කර්තව්‍යයන්ට අමතරව
(ඇ) පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීමට වාර අවසන් කිරීමට සහ විසිරවීමට බලය ඇත්තේය.
එහෙම තිබුණත් ජනාධිපතිවරයාට පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ අභිමතානුසාරී බලයක් නැති බවට චෝදනා එල්ල වෙනවා.
බලය ලබාදී තිබෙනවා. ඒ බලය සාධාරණ හේතූන් මත ක්‍රියාවට නඟනවා. එයට බැහැ පාර්ලිමේන්තුව පත්වී දවසින්, අවුරුද්දෙන් විසුරුවා හරින්න. අවස්ථාවට අනුව කරුණු අනුව විසුරුවන්න ජනපතිට පුළුවන්. ඒ සඳහා බලය ඇත්තේ ඔහුට. බලය ක්‍රියාත්මක වන්නේ සර්ව සාධාරණ ලෙස.

එහෙමනම් සාධාරණ හේතූන් මත නේද ජනපති පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හළ යුත්තේ? මේ අවස්ථාව එවැනි සාධාරණ අවස්ථාවක්ද?

මේ බලය ක්‍රියාත්මක කළේ පිහිටුවා තිබූ ජාතික ආණ්ඩුව බිඳවැටුණු නිසායි. ජාතික ආණ්ඩුවෙන් එජනිස ඉවත්වුණා. 46/4 ව්‍යවස්ථාව අනුවයි ජාතික ආණ්ඩුව පිහිටුවා තිබුණේ.

ජාතික ආණ්ඩුව බිඳවැටුණු විට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුකූලව ජනාධිපති ක්‍රියාත්මක විය යුත්තේ කෙසේද?

ක්‍රියාත්මක විය යුතු ආකාරය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ දක්වා නැහැ. ඒ නිසා එයා තම බලය ක්‍රියාත්මක කළා.

ජාතික ආණ්ඩුව බිඳවැටීම ගැන පාර්ලිමේන්තුව දැනුවත් කළ යුතුව තිබුණා?

එහෙම දැනුවත් කළ යුතු බව මේ 33 වැනි වගන්තියේ කොතැනකවත් සඳහන් වන්නේ නැහැ. ජාතික ආණ්ඩුව පිහිටුවා තිබුණේ පාර්ලිමේන්තුවෙන් බාහිරව එජනිස – එජාප ගිවිසුමකින්. ඒ අනුව කැබිනට් මණ්ඩලය 47 කළා. නැත්නම් 30යි. ජාතික ආණ්ඩුව බිඳවැටුණාම කැබිනට් මණ්ඩලය නීති විරෝධී වුණා. ඒ අවස්ථාවේ ජනපති මහින්ද අගමැති කර පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරියා. ජනපති තම බලය ක්‍රියාත්මක කළේ ආණ්ඩුවක් නැති තත්ත්වයකදීයි. ඒක සාධාරණ හේතුවක්.

ජනපතිගේ පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ බලය තව දුරටත් සීමා කෙරෙන වගන්ති 19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ තිබෙනවා නේද?

62 දරන ව්‍යවස්ථාව ගැනයි ඔබ කියන්නේ.

“සෑම පාර්ලිමේන්තුවක්ම පළමුවැනි වරට රැස්වීමේ දින පටන් 5 අවුරුද්දකට නොවැඩි කාලයක් පවත්නේය. එහෙත් නියමිත කාල සීමාව ඉකුත් වීමට පෙර පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරිය හැක්කේය. 5 අවුරුදු කාලය ඉකුත් වූ විට පාර්ලිමේන්තුව විසිර ගියා සේ සැලකේ. පාර්ලිමේන්තුව පස් අවුරුද්දක් තිබිය යුතුයි කියලා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ කොහේවත් සඳහන් වී නැහැ. කාල සීමාව ඉකුත් වීමට පෙර විසුරුවා හැරිය “හැක්කේය” කියලා බලය පවරා තියෙන්නේ ජනාධිපතිට.

පෙත්සම්කරුවන් සඳහන් කරන්නේ 70 වැනි ව්‍යවස්ථාව ගැනයි?

70 කියලා තිබෙන්නේ ජනාධිපතිවරයා විසින් පාර්ලිමේන්තුව කැඳවීම, වාර අවසාන කිරීම, විසුරුවා හැරීම කළ හැක්කේය කියලායි. එහිදී සඳහන් වෙනවා “මන්ත්‍රිවරු සංඛ්‍යාවෙන් 3/2 ක් විසින් යෝජනා සම්මතයක් මඟින් ඉල්ලීමක් කරනු ලබන්නේ නම් මිස ජනාධිපතිවරයා විසින් ප්‍රථම රැස්වීම සඳහා නියම කරනු ලැබූ දිනයෙන් අවුරුදු හතරක් සහ මාස හයක් ගතවන තෙක් ජනාධිපතිවරයා විසින් පාර්ලිමේන්තුව විසිරවීම නොකළ යුත්තේය” මෙතැන විසුරුවා හැරීම සම්බන්ධ ව්‍යවස්ථා තුනක් තිබෙනවා. ඒ සියල්ලේ පොදු ගුණාංගය තමයි විසුරුවා හැරීමේ බලය තියෙන්නේ ජනාධිපතිතුමාට.

19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ගෙන ඒමේ පොදු අරමුණ ජනාධිපතිවරයාගේ බලතල සීමා කිරීම නොවේද?

එවැනි සීමා කිරීමකට අදාළ අනෙක් වගන්තිවලට එදා ශේ්‍රෂ්ඨාධිකරණය තීරණයක් දුන්නා. ඒ වගන්ති සඳහා ජනමත විචාරණයක් අවශ්‍ය බවට.
ජනාධිපතිගේ බලතල ඉවත් කරන සෑම විටම ජනමත විචාරණයකට යා යුතු බව දන්වා තිබුණා. ඒක නිසා ඒවා සංශෝධනය කළා. මෙතන අලුත් වගන්තියක් පමණක් එකතු කර තිබෙනවා.

ජනතාව ඡන්දය ප්‍රකාශ කර තිබෙන්නේ අවුරුදු පහකට. එසේ තිබියදී හදිස්සියේ පාර්ලිමේන්තුව විසිර වීමෙන් ජනතා පරමාධිපත්‍ය කඩ වෙනවා කිව්වොත්.
62/2 ව්‍යවස්ථාවේ අවුරුදු 5 දී තිබෙන්නේ කලින් විසුරුවා හැරීමට යටත්වයි. ඒ අර්ථකථනය දිය හැක්කේ එවැනි වගන්තියක් නොතිබුණා නම් පමණයි. කලින් විසුරුවා හැරිය හැක්කේය කියන එක ඉතා පැහැදිලිව තියෙනවා.

19 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය පිළිබඳ 2015 වසරේ පැවැති පාර්ලිමේන්තු විවාදයේදී මහාචාර්ය ජී.ඇල් පීරිස් ඇමැතිවරයා කරන ලද ප්‍රකාශයක් මේ දිනවල සමාජ ජාලවල සංසරණය වෙනවා. ඔහු එහිදී ප්‍රකාශ කරනවා 19 වැනි සංශෝධනයෙන් අපි ජනාධිපතිවරයාගේ දෑත් බැඳ දමනවා අවුරුදු 4 1/2කට කියා?

මෙහිදී බලපවත්වන්නේ පාර්ලිමේන්තුවේ කරන කතා නෙවෙයි. අප කියවිය යුතු වන්නේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධාන. ජී.ඇල්. පීරිස් ඔය කතාව කියන්නේ 70 විතරක් කියවලා. මේ 33/2 ඇ වගන්තියත් 19 යෙන්මයි දාලා තියෙන්නේ. එයින් ජනාධිපතිට පුළුල් බලයක් ලැබෙනවා.

ජනාධිපති ජන රජයේ ස්වාමියා නොව ජනරජයේ සේවකයා බවට සංකල්පයක් තියෙනවා?

ජනාධිපති, අගමැති, පාර්ලිමේන්තුව හැම කෙනාම ජනතාව වෙනුවෙන් ක්‍රියාකළ යුතුයි, ජාතික ආණ්ඩුව බිඳවැටුණා. නැවත අලුත් පාර්ලිමේන්තුවක් සඳහා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා ජනතාව අතට බලය පැවරුවා. ඊට වඩා ජනතා සේවයක් නැහැ.

ඇයි එහෙමනම් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා අගමැති වශයෙන් පත් කරන්නේ?

අගමැති පත් කරලා ආණ්ඩුව ගෙනියන්න හදනවා නම් තමයි එතැන තියෙන වැරැද්ද. 2015 අගෝස්තු මාසේ එක පක්ෂයකටවත් පැහැදිලි ජන වරමක් ලැබුණේ නැහැ. එජාප 106යි. එජනිස 96යි. ඒ අවිනිශ්චිත තත්ත්වයෙන් ගොඩ එන්න තමයි ජනාධිපති මැදිහත් වෙලා ජාතික ආණ්ඩුව හැදුවේ. ජනාධිපති හැම ප්‍රයත්නයක්ම දරලා තියෙනවා මේ ආණ්ඩුව ගෙනයන්න. ගෙනයන්න බැරිවූ අවස්ථාවේම පාර්ලිමේන්තුවක් තෝරාගන්න ජනතාවට අවස්ථාව දුන්නා. දැන් මෙතැන ශේ්‍රෂ්ඨාධිකරණයට මේ අය යන්නේ මූලික අයිතිවාසිකම් ගැන. පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයක් පැවැත්වීම සර්ව සාධාරණයි. ජනතාව පැහැදිලි වරමක්් දුන්නොත් ඒ පක්ෂයට පුළුවන් ආණ්ඩුවක් පිහිටුවන්න. ඒක ඉතාමත් යුක්ති සහගත ක්‍රියාමාර්ගයක්.

මූලික අයිතිවාසිකම් කඩවීම ගැන අධිකරණයට පෙත්සම් ඉදිරිපත් කර තිබෙන්නේ එක් එක් පුද්ගලයන් වෙන් වෙන් වශයෙන්. ඒ ඇයි?

126 ව්‍යවස්ථාවෙන් තමයි මූලික අයිතිවාසිකම් කඩවීම් සම්බන්ධව ක්‍රියා කරන්න ශේ්‍රෂ්ඨාධිකරණයට බලය පැවරෙන්නේ. යම්කිසි තැනැත්තකුගේ මූලික අයිතිවාසිකමක් උල්ලංඝනය වී තිබේ නම් විභාග කළ හැකියි. එය විධායක හෝ පරිපාලන ක්‍රියාවක් මඟින් සිදුවිය යුතුයි. ඒ පදනමින් මේ පුද්ගලයන් අධිකරණය හමුවට ගිහින් තියෙනවා.

ජනාධිපතිතුමා ප්‍රකාශ කළා ඉදිරි දින 7 තුළ මේ අර්බුදය අවසන් කරන බව?

එතුමා කියන්නේ එක්කො ශේ්‍රෂ්ඨාධිකරණය තීරණය කරයි, නැත්නම් තමා තීන්දුවක් ගන්නා බව. මේ අර්බුදය තවදුරටත් ඉදිරියට ගෙනියන්න බැරි බව එතුමා දන්නවා.එතුමා සුදුසු යැයි හිතන ක්‍රියාමාර්ග තමයි දැනට අරන් තියෙන්නේ. ඒක පොදුවේ ක්‍රියාවට නඟන දෙයක්. මහ මැතිවරණයක් තියෙනවා. ජනතාව කොයි පැත්තට ඡන්දෙ දෙයිද කවුද දන්නේ?

රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා කියන්නේ නීත්‍යනුකූල ආණ්ඩුවක් යටතේ ඕනම මැතිවරණයකට සූදානම් බව?

19 වැනි සංශෝධනයෙන් එයාලමයි ජනාධිපතිට මේ බලතල දුන්නේ. ඒක අලුත් බලයක්. 33/2 යටතේ අමතර බලයක් දීලා දැන් වික්‍රමසිංහ මහතා ඒ අමතර කියන වචනය ඉවත් කර 70 ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධානයන්ට යටත්ව කියන වචනය ඇතුළත් කරන්න කියනවා. පෙත්සම්කරුවෝ කියන්නෙත් ඒක. ඒක ව්‍යවස්ථාවට නැවත සංශෝධනයක් ගෙන ඒමක්. ඒක මුලින් දාන්න තිබුණා. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව මේ විදියට සංශෝධනය කරන්න කියලා අධිකරණයට කියන්න පෙත්සම්කරුවන්ට බැහැ.

ශේ්‍රෂ්ඨාධිකරණය ලබා දෙන තීන්දුව මත මේ අර්බුදය අවසන් වෙයිද?

පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමෙන් මූලික අයිතීන් කඩ වී තිබෙනවාද නැද්ද? යන්න තමා අධිකරණයට තීන්දු කළ හැක්කේ.

ආණ්ඩුව මහ මැතිවරණයකට යා යුතු යැයි නියෝගයක් දීමට අධිකරණයට හැකිද?

126 වගන්තියේ අධිකරණයට දිය හැකි නියෝග දක්වා තිබෙනවා. “යම් පෙත්සමක් සම්බන්ධව අවස්ථාගත කරුණු අනුව යුක්ති සහගත සහ සාධාරණ යැයි ශේ්‍රෂ්ඨාධිකරණය තීරණය කරන සහනයක් ප්‍රදානය කිරීමට හා් විධානයක් දීමට ශේ්‍රෂ්ඨාධිකරණයට බලය ඇත්තේය” කියලා. එතකොට අවස්ථාගත කරුණු අනුව යුක්ති සහගත යැයි සහ සාධාරණ යැයි සිතන සහනයක් ප්‍රදානය කිරීමට බලය තිබෙනවා. එය ඉතා පුළුල් අර්ථයක්. ඡන්දයක් පැවැත්වීමෙන් සියලු ජනතාවට ඡන්ද බලය ලැබෙනවා. එය අහිමි කිරීම යුක්ති සහගත යැයි කියනවා නම් ඒක ලොකු ප්‍රශ්නයක්. සර්වජන ඡන්ද බලය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 3 වැනි ව්‍යවස්ථාවට අනුව ජනතාවගේ පරමාධිපත්‍යයට කෙළින්ම බලපානවා.

ඔබ කියන්නේ ශේ්‍රෂ්ඨාධිකරණය එයත් සැලකිල්ලට ගන්නා බවද?

ඔව්, අවසානයට ක්‍රියාත්මක වන්නේ ඡන්දයකට යෑම. අවස්ථාගත කරුණු අනුව දිය හැකි හොඳම සහනය ඡන්දයකට යෑම. පෙත්සම්කරුවන් කියන්නේ මේක සාධාරණ නැහැ කියලා. පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා ඡන්දයකට යෑම සාධාරණ නොවනවා නම් විකල්පය කුමක් දැයි ඔවුන් කියන්නේ නැහැ. එවිට අවිචාරවත් තත්ත්වය තවදුරටත් පවත්වාගෙන යෑමට සිදුවෙනවා.

එවැනි තීරණයක් නොලැබුණොත්?

එවැනි තීරණයක් නොලැබෙන්න හේතුවක් නැහැ.
ජනාධිපතිවරයා අවස්ථා ගණනාවක් ප්‍රකාශ කළා මන්ත්‍රිවරු 225ම ඉල්ලා සිටියත් රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා අගමැති ධුරයට පත් නොකරන බව. ඒක ව්‍යවස්ථාවට එකඟද?
ජනාධිපතිවරයා කියන්නේ පවතින පාර්ලිමේන්තුවේ අගමැතිකම වික්‍රමසිංහ මහතාට නොදෙන බව. මගේ අදහස මහ මැතිවරණයකින් අනතුරුව පත්වන ආණ්ඩුවක් ගැන නොවේ එතුමා සඳහන් කරන්නේ.

සංවාදය : උදේනි සමන් කුමාර

උපුටාගැණීම  මව්බිම

Courtesy Adaderana

President Maithripala Sirisena says that he is prepared to amend any disputed clauses in the 19th Amendment through a parliamentary process.

However, President has affirmed that this shall be done without damaging its core values, stated the President’s Media Division.

A statement issued by the President’s Media Unit said that if there are any procedural weaknesses in the 19th amendment, the President is dedicated to make relevant amendments while protecting and strengthening the core values and the democratic essence of the 19th amendment.

It further said that following the appointment of Maithripala Sirisena as the President on January 08, 2015 the 19th amendment to the constitution was passed in order to resolve the problematic situation which had prevailed in the country for 3 decades with regard to democracy.

The 19th amendment had provided a number of positive results to the Sri Lankan society such as the establishing of independent commissions and the strengthening of the democratic institution structure.

Courtesy NewsIn.Asia

By Charles S.Perera

I studied Constitutional law for my Barristers Exam in UK,and I have never read a judgment as shocking as the one recently made by an Appeal  Court of Justice in Sri Lanka.  I have listened to many learned Constitutional lawyers and Academics. The Law is for the people not to please some higher authority.

The Constitutional Law is special,  as there could be several interpretations on the same issue.

The recent interim order given by an Appeal Court in Sri Lanka is in my opinion  flawed. The judges had gone on the assumption that the no confidence motion with 122 digital votes against the Prime Minister and his cabinet of Ministers  is legally acceptable.

The judges are after all human beings, they must have listened to the Television and read the papers and learnt about the much talked about bahutharaya in the parliament”, and after a light study of  the no confidence motion with 122 digital votes and no opposing votes, accepted it on its  face value  as legal,  and the Prime Minister and his Cabinet of Ministers  sworn in by the President of Sri Lanka as illegal as it did not have the much talked, Bahutharaya in Parliament”.

But I argue that the no confidence motion  against the Prime Minister and his Cabinet of Ministers is not legally acceptable.

The judges of the appeal Court had failed  in the first instance to  examine the legal value of the No Confidence motion. A parliamentary session cannot function even without a quorum. If there is no quorum no serious matters such as legislation or even a No Confidence Motion  can be moved.

Now in this particular case in Sri Lanka a no confidence motion had been passed with 122 digital votes of the parliamentarians present at the parliamentary session. But the judges did not apparently examine the background to the No Confidence Motion.

If they did  they would have observed that the Parliamentary  Session at which the No Confidence Motion had been passed was not legally constituted, as the benches of the Government parliamentarians at the time of taking the vote on the No Confidence Motion were empty, and therefore the Speaker of the House had no legal right to have accepted a No Confidence Motion at that session.

I argue that the No Confidence Motion said to have been passed with 122 digital votes was illegal and not acceptable.

Firstly, because at that session the benches of the government side of the Parliament was empty, and the Speaker of the house should have ruled out the passing of an important No Confidence Motion in the absence of the parliamentarians of the Government.

Secondly at that Session in question the No Confidence Motion was not presented following the normal parliamentary procedure. A No Confidence Motion against a government is a serious matter even though the Appeal Court seems to have ignored it.

Thirdly several no confidence motion in a not legally constituted parliamentary session had been passed in the absence of the parliamentarians of the Government, which is also not acceptable as there should be a sufficiently long time between two  no confidence motions passed on the same issue.

The above highlights the aberration of the law by the Appeal Court hastily taking a decision to issue an interim order stopping the Government from functioning , which is anti democratic being a decision that affects the welfare of the people. (A people who had gone through financial and economic  suffering due to financial mismanagement of the previous government of  Ranil Wickramasinghe and his UNP and allied Ministers).

An Appeal Court in my opinion has no right to even temporarily stop the legal and  democratic function of a government, which is  trying to put order into disorder created by the Previous government and give the people their much desired economic  relief.

The Government of Mahinda Rajapakse legally sworn in by the President is neither a dictatorship, nor a military government , but a legally constituted democratic government with a Prime Minister and Ministers popular amoung the majority of the people of the country.

Therefore can the Apeal Court Justify the legal correctness of their decision to issue an interim order stopping the functioning of the Government ?.

In view of my observations expressed above the judgement of the Appeal Court and its arguments to justify their judgement that,

This Court is mindful that wide powers of governance of the Country are vested with the Prime Minister, Cabinet of Ministers and the other Ministers by virtue of various provisions of the Constitution as well as other laws. Thus, whoever holding such office is required to make important decisions which will affect the whole country at large both locally and internationally. Most of such decisions may not be reversible. This Court is also mindful of the damage that would be caused if this Court having granted interim relief to restrain the Respondents from functioning in their public offices and then proceed to subsequently dismiss this application refusing to issue the remedies prayed for by the Petitioners.”,

-are not valid acceptable arguments  to stop a democratically and constitutionally constituted government functioning for the welfare of the people.

These are arguments one may expect  to hear from rabid Marxist politicians,   and not from learned judges. Therefore the judgment of the Appeal Court in my opinion is  flawed  and not acceptable in  law.

Hence the Apeal Court should revise their decision and at least allow the legally constituted Government of  Prime Minister Mahinda Rajapakse to function normally, until it takes a more wise decision on the 12^th December,2018.

By Paul Lashmar and James Oliver Courtesy Independent (UK)

UK Foreign Office `dirty tricks’ helped overthrow Indonesia’s President Sukarno in 1966. Over the next 30 years, half a million people died.

In autumn 1965, Norman Reddaway, a lean and erudite rising star of the Foreign Office, was briefed for a special mission. The British Ambassador to Indonesia, Sir Andrew Gilchrist, had just visited London for discussions with the head of the Foreign Office, Joe Garner. Covert operations to undermine Sukarno, the troublesome and independently minded President of Indonesia, were not going well. Garner was persuaded to send Reddaway, the FO’s propaganda expert, to Indonesia. His task: to take on anti-Sukarno propaganda operations run by the Foreign Office and M16. Garner gave Reddaway pounds 100,000 in cash “to do anything I could do to get rid of Sukarno”, he says.

Reddaway thus joined the loose amalgam of groups from the Foreign Office, M16, the State Department and the CIA in the Far East, all striving to depose Sukarno in diffuse and devious ways. For the next six months he and his colleagues chipped away at Sukarno’s regime, undermining his reputation and assisting his enemies in the army. By March 1966 Sukarno’s power base was in tatters and he was forced to hand over his presidential authority to General Suharto, the head of the army, who was already running a campaign of mass murder against alleged communists.

According to Reddaway, the overthrow of Sukarno was one of the Foreign Office’s “most successful” coups, which they have kept a secret until now. The British intervention in Indonesia, alongside complimentary CIA operations, shows how far the Foreign Office was prepared to go in intervening in other countries’ affairs during the Cold War. Indonesia was important both economically and strategically. In 1952 the US noted that if Indonesia fell out of Western influence, neighbours such as Malaya might follow, resulting in the loss of the “principal world source of natural rubber and tin and a producer of petroleum and other strategically important commodities”.

The Japanese occupation during the Second World War, which to the Indonesians amounted to another period of colonial rule, had revitalised the nationalist movement which after the war, declared independence and assumed power. Ahmed Sukarno became Indonesia’s first president. Western concern regarding Sukarno’s regime grew owing to the strength of the Indonesian communist party, the PKI, which at its peak had a membership of over 10 million, the largest communist party in the non-communist world. Concerns were not allayed by Sukarno’s internal and external policies, including nationalising Western assets and a governmental role for the PKI.

By the early Sixties Sukarno had become a major thorn in the side of both the British and the Americans. They believed there was a real danger that Indonesia would fall to the communists. To balance the army’s growing power, Sukarno aligned himself closer to the PKI.

The first indication of British interest in removing Sukarno appears in a CIA memorandum of 1962. Prime Minister Macmillan and President Kennedy agreed to “liquidate President Sukarno, depending on the situation and available opportunities”.

In 1963 his objections crystallised in his policy of Konfrontasi, a breaking off of all relations with Malaysia, soon coupled with low-level military intervention. A protracted border war began along the 700-mile-long front in Borneo.

The Foreign Office’s Information Research Department (IRD) also worked out of Phoenix Park, reinforcing the work of M16 and the military psychological warfare experts.

IRD had been established by the Labour government in 1948 to conduct an anti-communist propaganda war against the Soviets, but had swiftly become enlisted in various anti-independence movement operations in the declining British Empire. By the Sixties, IRD had a staff of around 400 in London and information officers around the world influencing media coverage in areas of British interest.

According to Roland Challis, the BBC correspondent at the time in Singapore, journalists were open to manipulation by IRD, owing, ironically, to Sukarno’s own policies: “In a curious way, by keeping correspondents out of the country Sukarno made them the victims of official channels, because almost the only information you could get was from the British ambassador in Jakarta.” The opportunity to isolate Sukarno and the PKI came in October 1965 when an alleged PKI coup attempt was the pretext for the army to sideline Sukarno and eradicate the PKI. Who exactly instigated the coup and for what purposes remains a matter of speculation. However, within days the coup had been crushed and the army was firmly in control. Suharto accused the PKI of being behind the coup, and set about suppressing them.

Following the attempted coup Britain set about exploiting the situation. On 5 October, Alec Adams, political adviser to the Commander-in-Chief, Far East, advised the Foreign Office: “We should have no hesitation in doing what we can surreptitiously to blacken the PKI in the eyes of the army and the people of Indonesia.” The Foreign Office agreed and suggested “suitable propaganda themes” such as PKI atrocities and Chinese intervention.

One of the main themes pursued by IRD was the threat posed by the PKI and “Chinese communists”. Newspaper reports continually emphasised the danger of the PKI. Drawing upon their experience in Malaya in the Fifties, the British emphasised the Chinese nature of the communist threat. Roland Challis said: “One of the more successful things which the West wished on to the non-communist politicians in Indonesia was to transfer the whole idea of communism onto the Chinese minority in Indonesia. It turned it into an ethnic thing. It is a terrible thing to have done to incite the Indonesians to rise and slaughter the Chinese.”

But it was the involvement of Sukarno with the PKI in the bloody months following the coup that was to be the British trump card. According to Reddaway: “The communist leader, Aidit, went on the run and Sukarno, being a great politician, went to the front of the palace and said that the communist leader Aidit must be hunted down and brought to justice. From the side door of the palace, he was dealing with him every day by courier.”

This information was revealed by the signal intelligence of Britain’s GCHQ. The Indonesians didn’t have a clue about radio silence and this double-dealing was picked up by GCHQ; the British had its main eavesdropping base in Hong Kong tuned into events in Indonesia.

The discrediting of Sukarno was of fundamental importance. Sukarno remained a respected and popular leader against whom Suharto could not move openly until the conditions were right. The constant barrage of bad international coverage and Sukarno’s plummeting political position fatally undermined him. On 10 March 1966, Sukarno was forced to sign over his powers to General Suharto. Now perceived as closely associated with the attempted coup and the PKI, Sukarno had been discredited to the point where the army felt able to act. The PKI was eliminated as a significant force and a pro-Western military dictatorship firmly established.

It was not long before Suharto quietly ended the inactive policy of Konfrontasi resulting in a swift improvement in Anglo-Indonesian relations, which continue to be close to this day.

From: `Britain’s Secret Propaganda War 1948-77′, by Paul Lashmar and James Oliver, to be published by Sutton on 7 December

By M D P DISSANAYAKE

It is crystal clear that 19A has embarked on the “curtailment of some of his powers which may impact on the sovereignty of the people without asking them, would amount to a breach of sovereignty” as clearly identified by N A DE S AMARATUNGA in Lankaweb.

The mandate to curtail President’s power are vested with the PEOPLE, the PEOPLE have not delegated the authority to the Legislature to decide on their behalf.   State power emanates from the people of the State. The ” sovereignty has resided in the people as a whole as organized in a changeable and changing government. ”

The Constitution was made by the PEOPLE FOR THE PEOPLE.  The Constitution is controlled by the PEOPLE.  Therefore Constitution is not sovereign because it is controlled by the PEOPLE.

Despite the Supreme Court directive as to how to seek amendments to the Constitution, ( in this instance curtailment of Powers of the Executive President of Sri Lanka), the Legislature ignored Supreme Court directive and took into their hands of exercising the will of the people by themselves, which has not been delegated to the Legislature by the People.

However there are exceptions for occasional dicta or amendments, but the doctrine of sovereignty always RESIDE IN THE PEOPLE.  The Legislature has acted on implied authority, which they did not possess.

The question is important primarily because despite Sri Lanka having a high literacy rate, being well read & aware of global politics, Sri Lankan voters are unable to distinguish the record sheet of political parties. Undeniable fact is that corruption is a major faux pas in governance at all levels even down to the common citizen. It is impossible to find people of integrity in society today. As a result, money & bribery have come to play a key role. Corruptions are aspects that we can deal with & address but can the same be said of treachery, treason & decisions that are virtually impossible to reverse? This is where the voter needs to be educated on what are reversible damage & what are irreversible damage helping them to totally eliminate voting for politicians or political parties that are guilty of irreversible & treacherous acts.

What are reversible acts?

Reversible acts are those that another political party coming to power can change. These acts affect our own citizens and therefore remedial actions can be sought with minimum damage. Corruption & bribery can be dealt within the existing laws or by new laws introduced, checks & balances, regulatory bodies to monitor & mechanisms where People can report & seek grievance intervention & remedial action & punishments with no one being above the law.

The corrupt – big or small must be punished & the damage can be mitigated & even recovered.

In the case of the 6^th amendment to Sri Lanka’s constitution it clearly establishes the punitive actions for any individual, politician or group found guilty of attempting to separate Sri Lanka. Therefore, there are laws in place & all it requires is the political will & the necessary legal actions to carry out justice. Therefore, the damage can be reversed.

What are irreversible acts?

Irreversible acts are that which cannot be easily reversed or impossible to reverse & with a big price tag – corporates are now even taking governments to international courts & citizens end up paying massive compensation for decisions taken by a government they had no clue about.

Giving LTTE a banned terrorist group territory under a foreign negotiated cease fire agreement in 2002. Setting a precedent by signing an agreement where the government was one party & a banned terrorist group being another will face legal ramifications in the future.

Allowing banned LTTE to bring in satellite equipment via the country’s port & customs levies & duties borne by the state also committed in 2002. These are acts of treachery & treason & any other country would have imprisoned those responsible.

Co-sponsorship of UNHRC Resolutions agreeing to war crimes by the national armed forces when these Resolutions are legally questionable in view of them being based on a personal report called for by the former UNSG which did not have either the UNSC or UNGA mandate while the demands placed by the resolutions have nothing whatsoever to do with the conflict but are imperial in nature & violating the UN Charter by interfering into the internal affairs of a sovereign nation. Though UNHRC resolutions are non-binding of nations, by repeatedly committing to them reversing these commitments will become an arduous diplomatic task.

Committing to changing the existing constitution & drafting a new constitution with the inputs of players that wish to insert their agendas – again a constitution is no joke & it must have the buy in of all after the majority of people calls for a new constitution – we see no such calls except external parties desiring a new constitution. Newly drafted constitutions with foreign inputs in Kosovo, South Sudan etc have proven failures that Sri Lanka should not knowingly repeat. Libyans are crying at the fate they are suffering after being delivered democracy!

Moreover, let us not forget that the parties that are peddling for a new constitution have uncleared links to the LTTE, they have not been investigated & exonerated, their election manifestos have openly declared LTTE objectives equal to theirs, they speak on LTTE stages, they are funded by LTTE fronts & these are the entities demanding asymmetrical federalism giving powers to the provinces aligned to their bigger objective of separatism. How can voters allow their political party to promote a new constitution that is virtually facilitating a future separation of Sri Lanka. Can a constitution hurriedly passed with detrimental clauses be reversed or changed easily? When we know the parties that are pushing hard for a new constitution will such a reversal be even allowed? In such a scenario should we not allow a new constitution to be passed working on the premise that the known devil is better than an unknown angel?

Agreeing to give Ports, Harbours, Airports, strategic assets etc are not only detrimental but dangerous to the sovereignty & territorial integrity of Sri Lanka. Sri Lanka being an island the value of Sri Lanka’s ports is immeasurable. Hand these strategic assets over to a foreign country – can we demand them back & knowing the importance of Sri Lanka’s geopolitical position which is the reason why every country is interested in Sri Lanka, will these countries give back what a government hands over on a platter for the help given to bring them to power?

If we loose our ports, airports, harbours & other strategic assets will these not be choke points & result in detrimental consequences to our people? Have people forgotten the economic embargo placed by India against Nepal simply because Nepal refused to adopt clauses into their new constitution that India wanted inserted? Nepal being a landlocked country was dependent on border relations with India to bring fuel, medicines, food etc… India disallowed any vehicle to enter Nepal passing its borders resulting in China having to help by flying essential commodities to Nepal.

What if the foreign country we give our ports, airports, harbors etc too decided not to allow imports to enter for our consumption? What can we do? Will there be any point in shouting at the government that gave these assets to them?

Will the privatization schemes used to argue about foreign investments coming to the country be of any use if food is not allowed into the country for our consumption as in the case of Nepal? Aren’t these irreversible dangers and should voters sit silent & allow these handovers simply because it is being done by their favorite party. Will that favorite party be able to go back to the country they gave our assets to & tell them please allow food into the country, our people are in hunger & will they listen? India did not listen to appeals by Nepal or even foreign countries! (Now think of the dangers of giving Colombo East Terminal, Palaly Airport, KKS, LNG Terminal, Trincomalee port, Trinco Oil tank farm & adjacent area, Mattala airport) especially to countries that have had hostile relationship with Sri Lanka & countries like the West that have blood-soaked hands whatever human rights & rule of law democracy mantras they preach to the world. While, we have to even be cautious of our dealings with China & ensure we have proper exit clauses & our end of every deal is carefully negotiated, unlike India & West, China has never been hostile to Sri Lanka or interfered in the internal affairs of Sri Lanka.

The President of Sri Lanka gave several addresses to the nation explaining to the people why he decided to remove the PM one of these reasons was the proposed plan to privatize 83% of Sri Lanka’s land. How irreversible would be this damage? Is it also not true that the laws in place denying foreigners the ability to purchase land was removed in 2015 & in 2018 privatizing land meant that foreigners could easily buy up land & we know that the same opportunity given in 2002 resulted in foreigners buying cemeteries along the coastal belt of Sri Lanka. If Sri Lanka’s land became privatized & foreigners, foreign conglomerates, transnational corporations etc started buying land in a strategically important but small island such as Sri Lanka, what would happen to the citizens? We would become landless citizens & end up fighting by proving by blood DNA as in Hawaii of our heritage in our own country. If this new land ordinance act had been passed could it have been reversed? Where do we have the money to buy back land bought by foreign parties when we are already in debt?

Detrimental trade pacts are another irreversible & dangerous acts that citizens & voters must be aware of. Have voters thought about the impact of allowing foreign citizens to buy land, property, to establish their own commercial establishments, to allow them to bring their own nationals to work, to bring their families to work & live with no mechanism to monitor them, with no rules or regulations will this not result in major demographic problems if they start marrying & acquiring citizenship rights with time in view of 100% land ownership plus marriage? What is a quantum of trouble we are inviting simply because a country agrees to invest a lump sum which ends up not reducing the countries loan ratio even. How can voters agree or accept their political parties & political leaders who peddle such pacts on the ruse of foreign investment? Shouldn’t people be wiser to be cautious & apprehensive & think about the damage resulting from opening Sri Lanka as is being done?

Allowing foreign interference/intervention & undue foreign involvement through their local proxies. What happens when a countries secrets, confidential documents, military strategies plans etc are allowed to be perused by foreign parties & groups? They are able to devise ways to manipulate our structures to their advantage & devise ways to limit our ability to counter them. When foreign envoys are issuing statements that have nothing to do with their diplomatic role, when they are present in the parliament gallery or inside our courts what kind of message are they giving to the people? It clearly points to the fact that they are interfering quite openly into our internal affairs which is disallowed by UN Charter & as a consequence of goodwill between nations. But their interference is as a result of them being allowed to interfere & voters must realize what party has placed Sri Lanka in such a vulnerable position so much so that foreign countries are dictating how we should govern our country and we have to conform to their rules & regulations. Are we then a sovereign & independent nation? Can these interferences be reversed or stopped without causing diplomatic friction but who is really at fault – isn’t it the political party that opened the door & allowed them to interfere? Think about it, think how irreversible these damages are to our nation. Small as we are we cannot even exert our sovereignty now because of the vulnerable position to which we have been crippled into. How damaging this is to our future & our ability to exert our rights & freedoms. This is certainly a major irreversible damage.

In walking voters through the need to think about who you vote for, top on that list must be to question whether the acts & decisions by your favorite party are those that can be reversed or that will cause irreversible damage. If they are causing irreversible damage, you should seriously wonder whether you helping to bring that party to power will make you also accountable for the vulnerable & weak status you will make the country & its people suffer. Is it worth it simply to bring your favorite party to power when the entire country & its people will suffer immeasurable consequences?

Think about it a bit more than you have…. Should I vote for a party that is engaged in irreversible damage to my country & my people is the question you should ask & answer.

Shenali D Waduge

By Chitra Weerarathne Courtesy The Island

Attorney General Jayantha Jayasuriya, President’s Counsel yesterday objected to the Supreme Court, undertaking to examine the decisions taken by the President, as Head of State and Head of the Armed forces.

The AG explained that the impugned conduct of the President to dissolve the parliament fell within the Powers of the President as the head of State. It was not subject to Article 126 on fundamental rights. The judicial powers of the president was exercised through the Supreme Court, Article 33/3 referred to the President’s power to dissolve the parliament, as the Head of State, Armed forces etc.

The Attorney General also referred to Article 70 of the Constitution, which dealing with the President’s power to dissolve Parliament.

Article 33/2 refers to the powers of the President to dissolve the Parliament, subsequent to the 19th Amendment to the constitution.

Attorney General Jayasuriya has been cited as a respondent, in the fundamental rights violation petitions, filed by the UNP, TNA, JVP, SLMC against the Presidential gazette of November 9, 2018, dissolving Parliament and calling a general election on January 5, 2019.

The bench comprised Chief Justice Nalin Perera, Justice Buwanake Aluwihara, Justice Siria de Abrew, Justice Priyantha Jayawardene, Justice Prassana Jayawardena, Justice Vijith Malalgoda and Justice Murdhu Fernando.

The Attorney General appeared with Senior Additional Solicitor General Dappula de Livera PC, Additional Solicitor General, Sanjaya Rajaratnam PC, and Deputy Solicitor General Nerin Pulle.

By DR. W. D. RODRIGO President’s Counsel, Former Principal of Sri Lanka Law College, President of the ‘Association of Professionals for Sri Lanka’.

The present constitutional crisis in Sri Lanka that originated with the dissolution of Parliament by the President on 9th November 2018 has aroused unprecedented interest of the people. This is a good omen as the Constitution imposes a fundamental duty on every Sri Lankan to uphold and defend the Constitution and the law.

Several fundamental rights applications had been filed in the Supreme Court on 12th of November 2018 seeking inter alia-

a. To quash the orders contained in the Extraordinary Gazette notification bearing number 2096/70 dated Friday 09th November, 2018 which dissolved the Parliament; and

b. Interim relief including a Stay Order against the Respondents from acting in terms of the said Extraordinary Gazette.

After hearing the petitioners, the intervenient petitioners, and the Attorney General, the Supreme Court granted leave to proceed to the Petitioners in all the said fundamental rights applications and issued interim orders operative until 7th December 2018 staying the operation of gazette extraordinary No. 2096/70 dated 9th Nov 2018. The Court also issued an interim order restraining the Respondents and or their servants, subordinates and agents from acting in terms of the said gazette. This second interim order is also operative only until 7th December 2018.

It is important to remember that the interim order of the Supreme Court is only a stay order and not an order quashing the said gazette. Therefore, until such Extraordinary Gazette is nullified/quashed or declared null and void, the said proclamation stands valid. However, the continuation of the proceedings of Parliament in disregard of the stay order undermines the authority and the legal effect of the stay order made by the Supreme Court. In Sri Lanka sovereignty is in the People and is inalienable. Nevertheless, as a representative democracy the exercise of the legislative, executive and judicial power which comprise three of the main components of the People’s sovereignty have been entrusted to the three organs of government.

The three organs of government, namely, the legislature, the executive and the judiciary, must exercise the powers entrusted to them in trust for the People. In the event of any doubt it is the duty of the organ of government concerned to seek a clarification and/or opinion from the Supreme Court, which has the sole and exclusive jurisdiction to interpret the Constitution. The failure on the part of the authorities to do so in the present context amounts to a serious breach of the People’s trust reposed on them and undermining of the People’s sovereignty. This may also have serious consequences. Since this may have adverse effects on the legitimacy of parliamentary proceedings conducted between the date of the interim stay order (13th November 2018) and date of the final decision of the Supreme Court, the true meaning of a stay order must be examined in the light of authorities. In Billimoria vs. Minister of Lands and Land Development & Mahaweli Development reported in 1978-79-80 1 Sri Lanka Law Reports 10 the Supreme Court held that:

“A stay order is an interim order and not one which finally decides the case.”

In the same case Neville Samarakoon C. J. held at page 15 that:

“The interests of justice required that a stay order be made as an interim measure. It would not be correct to judge such orders in the same strict manner as a final order. Interim orders by their very nature must depend a great deal on a judge’s opinion as to the necessity for interim action”

Neville Samarakoon C. J.’s view may be substantiated with the decision of the Supreme Court of India in B.P.L. Ltd. And Others vs. R. Sudhakar And Others 2004 Supp (2) SCR 414, where the Court has distinguished between quashing of an order and stay of operation of an order in the following words at Page 5:

“While considering the effect of an interim order staying the operation of the order under challenge, a distinction has to be made between quashing of an order and stay of operation of an order. Quashing of an order results in restoration of the position as it stood on the date of passing of the order which has been quashed. The stay of operation of an order does not, however, lead to such a result. It only means that the order which has been stayed would not be operative from the date of passing of the stay order and it does not mean that the said order has been wiped out from existence.”

It appears that the rationale behind his Lordship Neville Samarakoon C. J.’s dictum in the above mentioned case is the necessity to ensure that the final order of the Court would not be rendered nugatory by the conduct and acts of the parties and their servants, subordinates and agents between the time of the interim order and final order.

As the Parliament has been dissolved by proclamation, the interim order staying the operation of the same cannot have the effect of re-summoning/re-convening of the Parliament, which continues to stand dissolved until the nullification or quashing of the said proclamation. The true legal effect of the said interim orders is to stay the operation of gazette extraordinary No. 2096/70 dated 9th Nov 2018 and to restrain the Respondents and their servants, subordinates and agents from acting in terms of the said gazette until 7th December 2018. Consequently neither the President nor the Elections Commissioner can act in disregard of the said interim order of the Supreme Court.

Serious disagreement has sprung between the Legislature and the Executive President as the Parliament continued to meet and conduct its business. These disagreements have caused a political instability in the country. The political instability has distracted foreign investors and investors in the share market. Inability to attract foreign investors and the fall of the share market has had an adverse effect on the national economy of the country, with an adverse effect on every aspect of community life. The Rupee depreciates and the Dollar appreciates to unprecedented levels. This situation has caused serious problems of inflation, unemployment, underemployment and cost of living. More than anything else, people have lost faith and confidence in the Constitution and the democratic system of government.

The failure to give effect to the stay order of the Supreme Court has resulted in the Parliament not being properly constituted. This situation has an adverse impact on the basic structure of the Constitution of the Democratic Socialist Republic of Sri Lanka relating to the sovereignty of the People, particularly the legislative sovereignty of the People as declared in Articles 3 and 4 (a) of the Constitution.

In the circumstances the rights of the People of Sri Lanka to exercise the legislative sovereignty through a validly constituted Parliament would be violated contravening Articles 3 and 4 (a) of the Constitution. This would deprive the People of Sri Lanka of their right to equal protection of the law guaranteed by Article 12 (1) of the Constitution. In the circumstances the fundamental rights of the citizens of Sri Lanka to equal protection of the law guaranteed by Article 12 (1) have been violated and will continue to be violated.

In Faiz vs. Attorney General and Others reported in [1995] 1 Sri L. R. 372 Perera J. stated at 404:

“It is clear that Article 126(4) gives this Court very wide powers in this regard. I am of the view that responsibility under Article 126 would extend to any respondent who has no executive status but is proved to be guilty of impropriety, connivance or any such similar conduct with the executive in the wrongful acts violative of fundamental rights”.

Judging from the aggressive manner in which Parliamentary proceedings are conducted it appears that the Parliament is unlikely to be able to sort out this Constitutional issue within the Parliament. Hence the most appropriate solution is to seek a fresh mandate at a general election from the People who have the sovereign power of this country.

by Sanath Nanayakkare Courtesy The Island

No-one seems to be spooked by the ongoing political crisis, and in a way, people seem pretty happy, comfortable and more relieved without a government, D. H. Wijewardene, president of Sri Lanka Institute of Architects (SLIA) said on Tuesday.

However, when The Island Financial Review asked him whether he seriously thought that investors also won’t be spooked when there is no government, he said, “The current crisis and the way the businesses and the people react to it shows that a government is not needed to a certain extent. You see, businesses can’t let the crisis dishearten them as they have to move forward, and the general public just take a look at what’s going and then they simply go about their daily business. Sri Lanka is a country with enough resources which are yet to be tapped in full. The country is not governed by the ‘correct’ people. I believe that the ‘correct’ people will come at the ‘correct’ time to take over the administration. We need to replace old faces in parliament with young blood. People’s attitude towards politicians is changing. Now they don’t give politicians unnecessary honour and veneration as they used to. This crisis is not the end of the road. The citizens are looking after themselves without the support of the authorities who are mandated to do so”, he said.

Architect D.H. Wijewardene (centre) poses for a group photograph with senior members of SLIA and main sponsors of its upcoming “A 19- The Exhibition” to be held from February 20-24, 2019 at the BMICH. Colombo
Pic by Nishendra Silva

Architect Wijewardene made these comments at an event held at Galadari Colombo where SLIA announced the “A 19- The Exhibition” and other events of the 37th Annual Sessions which are scheduled to be held from February 20-24, 2019 at the BMICH Colombo.

The Exhibition comprises a series of events including the most prominent event of “A19- Members’ Work and Trade Exhibition” under this year’s theme – “Emergence: Entrepreneurial Architect “.

The ceremony of signing MoUs between SLIA and the sponsors for the sessions of 2018-2019 also took place at the event.

“A19″- The Exhibition” will have a virtual reality web where trade and architects will be in a mutual electronic forum with unique products and services presented in this legendary Sri Lankan Exhibition of Architects that is scheduled to be held in February 2019.

A number of esteemed organizations have partnered with SLIA to add strength to the Exhibition and its Annual Sessions. Holding on to the top spot for the past several years, Alumex PLC is the strategic sponsor with Nippon Paint Lanka joining hands with SLIA as principal sponsor.

උපුටාගැණීම  මව්බිම

මෛත්‍රි – මහින්ද පාර්ශ්ව දෙක එකතු වීම ගෝලීය ශ්‍රී ලංකා සංසදය විදියට ඔබ දකින්නේ කොහොමද?

ඉතාමත් හොඳ දෙයක්. මේ නිසා රටට වෙන්න ගිය බලගතු අර්බුදවලින් ගොඩ එන්න පුළුවන්කම ලැබෙනවා. රනිල් අගමැති ධුරයෙන් ඉවත් කිරීම ජාතියේ වාසනාවක්. අපිට ඕනි මහින්ද මහත්තයා අගමැති කිරීම නෙවෙයි. රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැතිකමින් ඉවත් කිරීමයි.

රනිල්ට 2015දී ලැබුණේ පාර්ලිමේන්තුවේ ආසන 106යි. 113ක් ඕනි සරල බහුතරයකට. සරල බහුතරයකින් සාමාන්‍ය පනතක්වත් සම්මත කරන්න බලයක් නොතිබූ රනිල් 2/3ක් ඕන වෙන ව්‍යවස්ථාවක් ගෙනාවා. ඒ ව්‍යවස්ථාවට ව්‍යවස්ථා සම්පාදක මණ්ඩලයක් පත් කළා. අනු කමිටු පත් කළා. අනු කමිටු වාර්තා ගෙනාවා. කෙටුම්පත් ඉදිරිපත් කළා. එය කැබිනට් එකට ඇවිත් පාර්ලිමේන්තුවට එන අවසන් අවස්ථාවේ හිටියේ. එය ආවා නම් රට කෑලිවලට කැඩෙනවා. රට බෙදීමේ ක්‍රියාවලියට අලගු තැබීමේ ක්‍රියාවක් තමයි මේ සිද්ධ වුණේ.

එහෙත් දැන් රට අරාජිකයි කියලා
බොහෝ දෙනා චෝදනා නඟනවා?

ජනතාව වීදි බැහැලා සටන් කිරීමෙන් ඉවත්වන්න ඕනි. බටහිරට ඕනි අපේ රටේ ලේ වගුරුවන්න. රෝස වසන්තයක් උදාකරන්න. රට අරාජිකයි කියලා මතයක් පතුරුවන්නේ ඒ නිසයි. අද ජාත්‍යන්තර පුවත්පත් හැසිරෙන විදිය අපිට පේනවා. ඔවුන් කියන්නේ මෙය බෞද්ධ බලවේගයක් විසින් පෙරළලා දැම්මා කියලයි. ඉන් අදහස් වෙන්නේ මෙතෙක් කල් තිබී තියෙන්නේ අබෞද්ධ බලවේගයක් කියන එක නෙවෙයිද? බටහිර රටවල් පෙන්වන්න හදන්නේ මෙම පෙරළිය ජාතිවාදී, ආගම්වාදී බලවේගවලින් මෙහෙය වූ දෙයක් විදියටයි. මෙයට පිළිතුරු දිය යුත්තේ ජනතාවමයි. අනවශ්‍ය විරෝධතාවලට සහභාගි නොවී බුද්ධිමත්ව තීරණ ගෙන කටයුතු කළ යුතුයි.

2015දී බිහි වූ යහපාලන ආණ්ඩුව නීති විරෝධී බව ඇතැම් පිරිස් චෝදනා කරනවා. එහි පදනමක් තිබෙනවාද?

ඔව්. අපිත් මුල ඉඳලම ඒ ගැන කිව්වා. ගෙවුණු ඔක්තෝබර් වෙනකම් තිබුණේ ඒ ආණ්ඩුව. එය ඊනියා ජාතික ආණ්ඩුවක්.

ඒ ඊනියා ජාතික ආණ්ඩුව ජනාධිපති මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතාගේ සහයෝගයෙන් ඉල්ලා අස්කර ගැනීම නිසා විසුරුවා හැරියා. ව්‍යවස්ථාවට අනුව මන්ත්‍රිවරු හා ඇමැතිවරු 30 කට වඩා මෙහි ඉන්න බැහැ. ඇමැති මණ්ඩලය විසුරුවා හරිනවා කියන්නේ අගමැති තනතුර පුරප්පාඩුයි. එවැනි විටෙක අගමැති පත් කිරීමේ බලය තියෙන්නේ ජනාධිපතිට. ඒ ක්‍රමය නීති විරෝධියි නම් ඒ අවස්ථාවේ එජාපය, ජවිපෙ හා එන්.ජී. ඕ. කණ්ඩායම් උසාවි නොගියේ ඇයි? එහෙම නොගියේ අගමැති පත්වීම් නීත්‍යනුකූල නිසයි. ජනාධිපතිතුමා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරියා කියලා නම් උසාවි ගියා. එයට උසාවි යන්නයි අනෙකට නොයන්නයි අතර වෙනස මොකක්ද? අධිකරණ ක්‍රියාමාර්ගයක් ඔස්සේ රනිල් ඉවත් කිරීම හෝ මහින්ද පත් කිරීම අභියෝගයට ලක් නොකිරීම තුළ ව්‍යාංගාකාරයෙන් එම ක්‍රියාවලිය නීත්‍යනුකූලයි කියලා පිළි අරන් තියෙනවා. පාර්ලිමේන්තුවේ ඉන්නේ නීත්‍යනුකූලව පත් කළ අගමැති කෙනෙක්.

අගමැති මහින්ද රාජපක්ෂට එරෙහිව මන්ත්‍රිවරුන් 122ක් සිටින බව පාර්ලිමේන්තුවේදී ඔප්පු වුණා නේද?

බහුතරය තියෙනවා කියන එකෙන් අදහස් වෙන්නේ ජනාධිපතිවරයාගේ විශ්වාසය අනුව බහුතරය තියෙනවා කියන එකයි. මහින්ද මහත්තයාට විශ්වාසය නෑ කියලා, 122ක් අස්සන් කළාට ජනාධිපතිගේ අභිමතයට මඟපෙන්වීම සඳහා රනිල් වික්‍රමසිංහට හෝ වෙනත් අයකුට විශ්වාසය පළ කරලා කිසිම මන්ත්‍රිවරයෙක් අස්සන් කරලා දීලා නෑ. හරි නම් දිවුරුම් පෙත්සම්වලින් කියන්න ඕනි අපේ විශ්වාසය තියෙන්නේ අහවල් මන්ත්‍රිවරයාට කියලා. ජවිපෙ අස්සන් කරලා දිවුරුම් පෙත්සමක් දෙයිද රනිල් අගමැති කරන්න කියලා. දෙමළ ජාතික සන්ධානය ඒ විදියට දෙයිද? එහෙම දෙනවා නම් හොඳයි. එතකොට අපිට බලාගන්න පුළුවන් ඒ අය හරියටම ඉන්න තැන කොතැනද කියලා.

මෛත්‍රි – මහින්ද පාර්ශ්ව දෙක එකතු වීමෙන් 56%ක ඡන්ද බලයක් ලැබිලා තියෙනවා. ජාතිවාදී බලවේග, කප්පම් ඉල්ලන කල්ලි එතැන නෑ. කප්පම් නොදී තමයි 56%ක ඡන්ද බලයක් ගත්තේ. බහුතරයක් නෑ. සුළු ජාතික ඡන්ද නෑ කියලා එදා කිව්වාට ඒක වැරැදියි. ඒ 56% තුළ සුළු ජාතික ඡන්දත් තිබුණා. සහජීවනය බලාපොරොත්තු වන අයගේ ඡන්ද එතැන තිබුණා. ඒවා අපි තේරුම් ගත යුතුයි.

ත්‍රිවිධ හමුදාව සම්බන්ධයෙන් ඔබ ජිනීවාවල ගෙනයන කාර්යභාරය මේ වෙද්දී කොහොමද?

2015 යහපාලන ආණ්ඩුව බලයට පත්වෙද්දී අපිට තේරුණා ඉදිරියේදී රණවිරුවන්ට කටුක අත්දැකීම් රාශියකට මුහුණ දෙන්න වෙන බව. රණවිරු සැමරුම් ආණ්ඩුවෙන් නැවැත්වුවත් අපි දිගටම ඒ දේවල් කළා. මේ කාලෙදීම අපිට මාධ්‍ය හිතවතෙක්ගේ මාර්ගයෙන් දැනගන්න ලැබුණා, රණවිරුවන් වෙනුවෙන් ආණ්ඩුවක් විසින් හරියාකාරව ඉටුකරන්නේ නැති කාරණා පිළිබඳව. ඒ නිසා තමයි තවදුරටත් ජිනීවාවලින් අපට ප්‍රශ්න ඇතිවෙන්නේ කියලා ඔහු පැවැසුවා. ‍ෙදාස්තර වසන්ත බණ්ඩාරයනුත් ඒ දේම කිව්වා. ඒ අනුව අපි විද්වත් මණ්ඩලයක් ස්ථාපනය කළා.

ඒ අපේ රටට විරුද්ධව ගෙනා ර්ණීධ්ඉඹ් වාර්තාවේ තියෙන චෝදනා නිෂ්ප්‍රභ කිරීමට. ජේ‍යෂ්ඨ නීතිඥ කල්‍යාණන්ද තිරාණගම, ජේ‍යෂ්ඨ නීතිඥ රාජා ගුණරත්න, ‍ෙදාස්තර වසන්ත බණ්ඩාර, නීතිඥ දර්ශන් වීරසේකර, විද්වත් මණ්ඩලයට ඇතුළත් වුණා. ඒ අනුව තමයි විරුවන්ගේ විත්ති වාචකය සකස් කළේ. අපිට එරෙහිව නඟලා තියෙන චෝදනා ප්‍රතික්ෂේප කිරීමටයි එය සකස් කළේ. අද වුණත් අපේ ජනාධිපතිවරයා පිළිගන්නේ නෑ අපිට විරුද්ධව යුද අපරාධ චෝදනා තියෙනවා කියලා. ර්ණීධ්ඉඹ් වාර්තාවේ අපේ රටට විරුද්ධව තැන් 37ක චෝදනා තියෙනවා. යුද අපරාධ කියන වචනයම ඊට යොදා තියෙනවා.

මීට දින කිහිපයකට පෙර ගෝලීය ශ්‍රී ලංකා සංසදයේ විධායක කමිටුව ජනාධිපතිවරයා මුණ ගැසුණා. එහිදී සාකච්ඡා කළේ මොනවාද?

අපි ජනාධිපතිතුමාට තවදුරටත් මේ පිළිබඳව පැහැදිලි කළා. එහි ඇතුළත් චෝදනා 11න් 7ක් තියෙනවා අපේ රටට විරුද්ධව. ඉතිරි චෝදනා 4 එල්ටීටීඊයට විරුද්ධව. අපිට විරුද්ධව තියෙන චෝදනා 7 නිෂ්ප්‍රභ කරන විදියටයි අපි විරුවන්ගේ විත්ති වාචකය සකස් කළේ. ඉන් සියලු චෝදනා නිශේධනය කළා.

කැනඩා පාර්ලිමේන්තුවෙත් විශාල විවාදයක් ගිහින් තියෙනවා, ලංකාවේ දෙමළ අය සමූල ඝාතනය කළා කියලා. ඒකට පිළිතුරු දුන්නේ අපි නෙවෙයි. කැනේඩියානු පාර්ලිමේන්තුවේ අයෙක්ම ඊට පිළිතුරු දුන්නා. ඔහු කියනවා කැනේඩියාවේ සිටින දෙමළ ජාතිකයන් 8,000ක් ඉල්ලුම්පත් යොමු කරලා තියෙනවා කියලා, නිවාඩුවට ලංකාවට එන්න. සමූල ඝාතනය කරන රටකට එතරම් පිරිසක් යයිද කියලා ඔහු අහනවා. මේ වාර්තාවට අපි ඒ සියල්ල ඇතුළත් කළා. එහි පිටපතක් ජනාධිපතිතුමාට අපි දුන්නා. අපේ රටට එල්ල වන තර්ජනවලට මුහුණ දෙන්න ඒවාට විසඳුම් සොයන්න ඉදිරියේදීත් අපි සූදානම්.

විදේශ විනිශ්චයකාරවරුන් මේ රටට ගේන්න දෙන්නේ නෑ කියලා ජනාධිපතිවරයා ප්‍රකාශ කළා නේද?

ඔහු රණවිරුවන් ආරක්ෂා කරනවා කිව්වත් රනිල් වික්‍රමසිංහ ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව ගිහින් මේකට සම අනුග්‍රහය දැක්වූවා. අත් දෙකම උස්සලා කිව්වා අපේ එකා මිනීමැරුවා කියලා. ඔක්තෝබර් 26 වැනිදා ජනාධිපතිවරයා කළ ප්‍රකාශයේ තියෙනවා, ඒ සංස්කෘතිකමය බෙදීම. රනිල් එකක් කියනවා, ජනාධිපතිවරයා තව දෙයක් කියනවා. දෙන්නා කැත්තට පොල්ල වගේ. මෙහෙම වුණාම රටේ ප්‍රගමනයක් නෑ.

ජනාධිපතිවරයාට හිතවත්ව වැඩ කළ හැකි අගමැතිවරයකු පත් කරගන්න වුණේ ඒ නිසයි. කවුරු අගමැති කළත් විදේශ කටයුතු අමාත්‍යංශය ජනාධිපතිතුමාට තියාගන්න කියලත් අපි කිව්වා. මානව හිමිකම් කමිටුව වැඩක් නෑ කියලා ඇමෙරිකාවත් ඉන් ඉවත් වුණා. අපිත් ඒ සම අනුග්‍රහය ඉල්ලා අස්කරගත යුතුයි. අපේ රටේ ජනතාව කැමැති ආණ්ඩුවට විදේශීයයන් කැමැති නෑ. එහෙව් ආණ්ඩුව ඔවුන් පිළිගන්නේ ජාතිවාදී ආණ්ඩුවක් විදියටයි. මානව හිමිකම් කමිටුව අපි තවදුරටත් එල්ලා ගෙන ඉන්නවා කියන්නේ ඒක අපිට අවාසියක්. හරියට නිහඬ බෝම්බයක් වගේ.

රනිල් වගේ නිවට කෙනෙක් නම් මෙය සාක්කුවේ දාගෙන තියාගනියි. ඒ නිසා මේ බෝම්බය අපි ඉවත් කළ යුතුයි.

සංලාපය - චාමිණී ගම්මන්පිල 

ශිරාන් රණසිංහ උපුටාගැණීම  මව්බිම

විධායකය, ව්‍යවස්ථාදායකය සහ අධිකරණය යන ආයතන ඇත්තේ ජනතා පරමාධිපත්‍යය ආරක්‍ෂා කිරීමට යැයිද කවුරු හෝ එම ජනතා අයිතියට එරෙහිවන්නේ නම් එය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට එරෙහිවීමකැයි හිටපු අගවිනිසුරු සරත් එන්. සිල්වා මහතා පැවැසීය.

හිටපු අගවිනිසුරු සරත් එන්. සිල්වා මහතා මේ බව කියා සිටියේ ජාතික එකමුතුව මඟින් සංවිධානය කළ ‘ජනවරමට අවසරයි’ යන තේමාව යටතේ ඊයේ (03 වැනිදා) සවස මරදානේ පැවැති රැස්වීමකදීය.
මෙම රැස්වීම සඳහා සිවිල් සංවිධාන නියෝජනය කරමින් වෘත්තිකයන් ඇතුළු සංවිධාන 27ක නියෝජිතයන් එක්ව සිටි අතර රැලිය නැරැඹීම සඳහා ආණ්ඩුව නියෝජනය කරන මැති ඇමැතිවරු ඇතුළු විශාල පිරිසක් එක්ව සිටියහ.

මෙම රැලිය ඊයේ සවස 3.00ට පමණ ආරම්භ වූ අතර එහිදී රැලියට එක්වූ හිටපු අගවිනිසුරු සරත් එන්. සිල්වා මහතා මෙසේද පැවැසීය.

‘රට බරපතළ අර්බුදයකට ගිහින්. මම මේ රැස්වීමට එන්න තීරණය කළෙත් මේ අර්බුදය ඉතා තීරණාත්මක තැනකට ඇවිත් තිබෙන නිසයි.’

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුව ආණ්ඩුව විසුරුවීමේ බලය ඇත්තේ ජනාධිපතිවරයාටයි. ආණ්ඩුව විසුරුවීමට ගත් තීරණය ශේ්‍රෂ්ඨාධිකරණය අත්හිටෙව්වා. මහ මැතිවරණය පැත්තක එල්ලලා. අභියාචනාධිකරණය විසින් කැබිනට් මණ්ඩලයත් පැත්තකින් එල්ලලා දාලා ඔක්කොම ටික එල්ලලා. රට කරන්න බෑ. ජනතාව ඒ නිසයි මේ බලාගෙ ඉන්නේ සිදුවන දේ දිහා.

හැමදේම එල්ලලා හරියන්නේ නෑ. රනිල්ට ඒක හරි වෙන්න පුළුවන්. නමුත් රටට අවශ්‍ය ස්ථාවර ආණ්ඩුවක්. එක එක දේවල් එල්ලලා තියලා හරියන්නේ නෑ.’

‘මෙහෙම රටක් ගෙනියන්න පුළුවන්ද? රටක ව්‍යවස්ථාව අස්ථාවර කරලා රටක් ගෙනියන්න බෑ. වසර පනහකට වඩා මට තියෙන අත්දැකීම්වලින් තමයි මම කියන්නේ’

‘1931 සර්වජන ඡන්ද බලය ලැබුණට පස්සේ රට තුළ කිසි දවසක මෙවැනි අස්ථාවර තත්ත්වයක් ඇතිවෙලා නෑ. ජනතාවගේ ඉවසීම ඉතා වැදගත්. එය උත්තම තත්ත්වයක්. උත්තරීතරයි.

අද වන විට ඡන්ද බලය උදුරාගෙන තියෙන්නෙ. රට මේ වගේ තත්ත්වයකට කවදාවත් පත්වෙලා නෑ. අලුත් වචන දාලා තමයි මේ දේ කරලා තියෙන්නෙ. විධායකය, ව්‍යවස්ථාදායකය, අධිකරණය ඇත්තේ ජනතා පරමාධිපත්‍ය ආරක්‍ෂා කරන ආයතනයි. කවුරු හරි ඒ ඡන්ද බලය ජනතා පරමාධිපත්‍යය නවත්වනවා නම් එය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට එරෙහිවීමක්. නීතියේ සර්ව සාධාරණ තත්ත්වය එයයි. ඇයි මේ අය ඡන්දවලට බය.

රට දිනෙන් දින කඩා වැටෙනවා. ආර්ථිකය කඩා වැටෙනවා. ඩොලරය නඟිනවා. අන්ධ භූතයෝ වගේ ඉඳලා පුළුවන්ද? ඊට පස්සේ මේ අය කියයි රට බංකොලොත් වෙලා කියලා. මතු පරපුරට වගකිව යුත්තේ වත්මන් පරපුරයි. පළාත් පාලන ඡන්ද කල්දාලා කල්දාලා අන්තිමට තියලා පරාජය වුණා. ඒක තමයි ජනතාවගේ කැමැත්ත.

විශ්‍රාමික මේජර් ජෙනරාල් කමල් ගුණරත්න: ටිබෙටයේ උපන් එස්. මහින්ද හිමියෝ ලංකාවට ඇවිත් කවි ලිව්වා. ජාතිය අවදි කළා ජාතිය රන් විමනක් වේ, ආගම මිණි පහනක් වේ කියලා ඒ හිමියෝ ලීවා. ජාතිය, ආගමටත් වඩා මුලින්ම රැක ගත යුත්තේ රටයි.

අපට කුරිරු ත්‍රස්තවාදය තාමත් මතකයි. අපේ තරුණ කාලය ගෙව්වේ කැලේ. නමුත් අපිට දුක නෑ. අපි රට වෙනුවෙන් අපේ යුතුකම ඉටු කළා. ඒ සතුට අපිට තියෙනවා. මඩකළපුවේ පොලිසියේ දෙදෙනෙක් ඊයේ පෙරේදා මියයන තෙක් යුද්ධෙන් පසු කිසිදෙයක් වුණේ නෑ. පසුගිය වසර තුනහමාරක කාලයේදී රනිල් ඇතුළු එ.ජා.ප. කොටි පැටවුට කිරි පෙව්වා. ඒක තමයි යළි යුද්ධයක් ඇතිවීමට නොදී මේ රට රකින පිරිසකට රට භාරදිය යුතුයි.

යුතුකම ජාතික සංවිධානයේ ගෙවිඳු කුමාරතුංග: රට පුරාම බෝම්බ පිපුරුණු හැටි මතකයි. රණවිරුවන් ජීවිත පරිත්‍යාග කළා. සිවිල් ජනතාව බෝම්බවලට බිලිවුණා. එදා බේරාගත් රට යළි විනාශ වෙන්න ඉඩදිය යුතු නෑ.

බෙංගමුවේ නාලක හිමි: රෝම, ලන්දේසි නීතියේ බොහෝ අඩුපාඩු තියෙනවා. ජනතාව ඉල්ලන්නේ මහ මැතිවරණයක්. තමන් කැමැති කැමැති අය තෝරා ගන්න ජනතාවට ඉඩදිය යුතුයි. මේ රට රකින දේශීය මිනිසා මහින්දයි. විදේශීය මිනිසා රනිල්. මහ බැංකුව කඩපු අයට තව ඕනෑම පහත් දෙයක් කළ හැකියි.

ජාතික විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සංගමයේ මහ ලේකම් මහාචාර්ය වෛද්‍ය චන්න ජයසුමන: ඔක්තෝබර් 26 වැනිදා වන විට මේ රට පංචමහා භීෂණයකට ලක්වෙලයි තිබුණේ. පංචමහා අනතුරකට ලක්වෙලයි තිබුණේ. එවැනි මොහොතක තමයි මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහත්තයා මේ රට භාර ගත්තේ. ඒ ගත්ත නිවැරැදි, එඩිතර තීරණයට විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරු ලෙස අපි ආශීර්වාද එක්කළා.

මේ රට කෑලි කෑලිවලට කඩලා විනාශ කරන්න විජාතික බලවේග ක්‍රියාත්මක වෙමින් තිබුණ මොහොතකයි මහින්ද මහත්තයා මේ රට භාර ගත්තේ.

බැඳුම්කර හොරකමට සම්බන්ධ මහ හොරු අල්ලන්න තමයි මහින්ද රට භාර ගත්තෙ. අනාදිමත් කාලයක සිට මේ රට තුළ තිබූ සංස්කෘතිය විනාශ කරලා.

වෘත්තිකයන්ගේ ජාතික පෙරමුණ වෙනුවෙන් කතා කළ වෛද්‍ය නිමල් කරුණාසිරි: මේ අය දිගටම රට කන්නයි ඉල්ලන්නෙ. එදා අපි සිංගප්පූරු ගිවිසුමට එරෙහි වුණා. රටේ වටිනා සම්පත් ටික කුණු කොල්ලයට පිටරටවලට විකුණනවට අපි විරුද්ධ වුණා.

ශිරාන් රණසිංහ

ඡායාරූප: උදේශ් රණසිංහ

Lanka Lead News

ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතා සහ හිටපු ආරක්‍ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා ඝාතන කුමන්ත්‍රණයට පොලිස්පතිවරයාද සම්බන්ධ බව දූෂණ විරෝධි බලකායේ මෙහෙයුම් අධ්‍යක්‍ෂ නාමල් කුමාර මහතා තවත් හෙළිදරව්වක් සිදු කරමින් පවසයි.

ඔහු මේම හෙළිදරව්ව සිදුකරනු ලැබුවේ අද (05) අම්පාර ප්‍රදේශයේ පැවැති ජනහමුවක් අමතමිනි.

https://www.facebook.com/LankaLeadNews/videos/1833010286821116/

ලසන්ත වික්‍රමසිංහ (ලේකම්, තොරතුරු තාක්ෂන වෘත්තීයවේදීන්ගේ සංසදය)

මේ මොහොතේ රටේ ඇතිවී තිබෙන තත්වය, ඇත්ත ඇති සැටියෙන් තේරුම් ගැනීම සෑම රටවැසියෙකුගේම යුතුකමක් හා වගකීමක් වෙනවා. ඒ නිසා තමයි අපි තීරණය කළේ මේ සම්බන්ධව සාධාරණ අපක්ෂපාතී මතයක් ජනතාවගේ පැත්තේ සිට ඉදිරිපත් කළ යුතු කියා.

ආර් සම්බන්ධන් ඇතුළු දෙමළ ජාතික සන්ධානයේ මන්ත්‍රීවරුන් විසින් නොවැම්බර් 29 වන දින ජනාධිපතිවරයා වෙත යොමු කළ ලිපිය මඟින් ඉල්ලා සිටින්නේ ඔක්තෝම්බර 26 වැනිදාට පෙර තත්වයක් යළි ඇති කරන ලෙසයි. එසේම කතානායක කරූ ජයසූරිය මහතා විසින් නොවැම්බර් 5 වන දින නිකුත් කරන ලද නිවේදනයේද සඳහන් වන්නේ පෙර පැවති තත්වය ඔහුට පිලිගන්නට සිදු වන බවකි. එසේ නම් ඔක්තෝම්බර් 26 වනදාට පෙර පැවති තත්වය කුමක්ද යන්න නිවැරදිව තේරුම් ගැනීම අත්‍යවශ්‍යය කාරණයක්.

ඔක්තෝම්බර් 26 වනදාට පෙර පැවතියේ එක්සත් ජාතික පෙරමුණ සහ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය එක්ව සාදාගත් ජාතික ආණ්ඩුවකි. මන්ත්‍රීවරුන් 16 ක් පමණක් හිමි දෙමළ සන්ධානයේ ආර්. සම්බන්ධන් මහතා විපක්ෂ නායකවරයා විය. ආසන 6ක් පමණක් හිමි ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විපක්ෂයේ ප්‍රධාන සංවිධායකවරයා විය. එපමණක් නොව, විපක්ෂ නායක මෙන්ම විපක්ෂයේ ප්‍රධාන සංවිධායකවරයාද ආණ්ඩු පක්ෂයේම ඉත්තන් දෙදෙනෙකු වූ බව මෙරට පොදු ජනයාට රහසක් නොවීය. ඔක්තෝම්බර් 26 වනදාට පෙර පැවති පාර්ලිමේන්තුව තුළ මේ රටේ ජනතාවගේ මතය  නිවැරදි ලෙස නියෝජනය නොවූ බව කිසිදු මධ්‍යස්ථ පුද්ගලයෙකුට බැහැර කළ නොහැකියි. එනම් ඔක්තෝම්බර් 26 වනදාට පෙර පැවති පාර්ලිමේන්තුව නියෝජිත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කියන සංකල්පය අනුව, ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී පාර්ලිමේන්තුවක්.

දැන්, ආර්. සම්බන්බධන් ඔක්තෝම්බර් 26 වනදාට පෙර පැවති තත්වය යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ තමන්ට නැවත විපක්ෂ නායක කම ලබාගැනීමත්, එක්සත් ජාතික පෙරමුණේ අයෙකු අගමැති කරවීමත් යළි සිදු කරන්න කියන එකයි. එසේම කතානායකවරයා පෙර පැවති තත්වය පිලිගැනීම යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ කුමක්දැයි පැහැදිලි නැත. ඔක්තෝමබර් 26 වනදා, ප්‍රථමයෙන්ම සිදු වූයේ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය ජාතික ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් වීමත් සමඟම පාර්ලිමේන්තුවේ සංසුතිය වෙනස් වීමයි. එනිසා ඊට පෙර පැවති තත්වයක් ඇති කිරීමට නම් යළි එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය සහ එක්සත් ජාතික පෙරමුණ එක්ව ආණ්ඩුවක් පිහිටවිය යුතුය. ආර්. සම්බන්ධන් මහතා හෝ කරූ ජයසූරිය මහතා හෝ එවැන්නක් සඳහා ප්‍රකාශ නිකුත් කිරීම විහිළුවකි.

මේ මොහොතේ අග්‍රාමාත්‍යවරයාට විරුද්ධව 122 ක පමණ සංඛ්‍යාවක් පාර්ලිමේන්තුව තුළ සිටින බව සත්‍යක්. නමුත් දෙමළ ජාතික සන්ධානය හෝ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ හෝ එක්සත් ජාතික පෙරමුණ සමඟ එක්ව ආණ්ඩුවක් සකස් කරන බව මෙතෙක් ප්‍රකාශ කර නැත. එවැනි තත්වයක් තුළ එම 122 න් එම පක්ෂ දෙකේ මන්ත්‍රීන් සංඛ්‍යාව අඩු කළ විට එක්සත් ජාතික පෙරමුණ සමඟ මන්ත්‍රී වරුන් 100ක් පමණ සිටින බව පේනවා. 225න් 122 අඩු කළ විට, ආණ්ඩු පක්ෂය සමඟ 103 ක් පමණ මන්ත්‍රීවරුන් සිටින බව හිතන්න පුලුවන්.  එනිසා පැහැදිලිවම කිසිදු පාර්ශවයකට  පාර්ලිමේන්තුව තුළ 113 ක බහුතරයක් නැත. නමුත් පාර්ලිමේන්තුවේ දැනට වැඩිම පිරිසක් සිටින්නේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ප්‍රමුඛ කණ්ඩායමට බව පෙනෙන්නට තියෙනවා. සුළුතර ආණ්ඩු නීතිවිරෝධී නැහැ. 2005 දී මහින්ද රාජපක්ෂ රජය ආරම්භ කරන ලද්දේ සුලුතර ආණ්ඩුවක් ලෙසයි. ඉන් පෙරද යම් යම් අවස්ථාවල ශ්‍රී ලංකාවේ සුලුතර ආණ්ඩු තිබුණා. නමුත් සුළුතර ආණ්ඩුවකට වැඩ කරගෙන යාම අපහසුයි.

ඊට විරුද්ධ පාර්ශය විසින් ස්ථාවර නියෝගවලට අනුව විශ්වාස භංග යෝජනාවක් ගෙන ඒම හෝ පනතක් පරාජය කිරීම හෝ සිදු කළ හැකිය. නමුත් යළිත් වරක් පාර්ලිමේන්තුව තුළ වැඩි දෙනෙකුගේ විශ්වාසය දිනාගත් පුද්ගලයා වන්නේ කුමන පාර්ශවයක අයෙක්ද කියන ගැටලුව මතු වෙනවා. දෙමළ ජාතික සන්ධානයට හා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට විපක්ෂයේ සිටිමින් එක්සත් ජාතික පෙරමුණු ආණ්ඩුවකට සහය දිය නොහැකිය. එනිසා රට නැවත වතාවක් පත් වන්නේ තීරණයක් නොමැති තත්වයකටයි.

එවැනි අවස්ථාවක කළ යුතු සුදුසුම දෙය පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැර මහජනතාව කැමති ආණ්ඩුවක් සකස් කරන්නට ඉඩ ලබා දීම බව අවිවාදිතය. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යනු එයයි. නමුත් දැන් ඇති වී තිබෙන ගැටලුව වන්නේ 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මඟින් ඒ සඳහා ප්‍රතිපාදන අහුරා ඇතිද යන්නයි. යම් හෙයකින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය විසින් එසේ තීරණය කළහොත් , 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මුලුමනින්ම ප්‍රජාතන්ත්‍රවිරෝධී ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් බව ඉන් කියැවේ. එසේම 2002 දී එවැනිම වූ ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් ඉදිරිපත් වූ අවස්ථාවකදී සත්පුද්ගල විනිසුරු මඩුල්ලක් විසින් ජනාධිපතිවරයා සතු පාර්ලිමේන්තුව විසිරුවා හැරීමේ බලතල ඉවත් කිරීම මඟින් ව්‍යවස්ථාදායකය, අධිකරණය සහ විධායකය අතර ඇති බලතුලනය බිඳ වැටී ජනතා පරමාධිපත්‍ය බලයට හානි වන බවට තීරණය කර ඇති බව අප අමතක කළ යුතු නැත. 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධන කෙටුම්පත ශ්‍රේෂ්ටාධිකරණය වෙත ගිය අවස්ථාවේ ඒ නඩු තීන්දුව අමතක වී ඇති බවක් නීති විශාරදයෝ පෙන්වා දෙති. ඒ නිසා දැන් ඉතාම පැහැදිලියි ශ්‍රේෂ්ටාධිකරණය 2002 දුන්නු තීන්දුව කොතරම් නිවැරදි ද කියන කාරණයත් , 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය කොතරම් ව්‍යවසනයක්ද කියන කාරණයත්.

ඇමරිකාව සහ බරහිර රටවල් විසින් ඉරාකයට, ලිබියාවට, සිරියාවට, යේමනයට,  ලබා දුන්නු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අපට මතකයි. ඔවුන් කිව්වේ ඉරාකයේ, ලිබියාවේ, සිරියාවේ ජනතාවට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ලබාදෙනවා කියලයි. නමුත් ඔවුන් ඒ රටවලට කළ දේ අප කවුරුත් දන්නවා. ඒ නිසා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය කියන සටන් පාටය බොරුවට අතේ තියාගෙන ඇත්ත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වළක්වන්න කටයුතු කිරීම ඉතාම භයානක ප්‍රතිපල අත්කරලා දෙන්න පුලුවන්.

ජනාධිපතිවරයාට පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හරින්න හැකියාව ඇතැයි අධිකරණය තීන්දු කළොත් ජනතාවට තමන් කැමති රජයක් තෝරන්න අවස්ථාව ලැබිලා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට මඟ විවර වනවා. එහෙම නොවුනත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට ඇති මඟ ඇහිරෙනවා. එවැනි අවස්ථාවක පාර්ලිමේන්තුවේ ඉන්නේ අපේ ජනතා නියෝජිතයින් නම් ඔවුන්ගේ වගකීම විය යුත්තේ එක එක ආතභූත තර්ක ඈදාගෙන මේ රටේ ජනතාවගෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය උදුරා නොගෙන සියලු දෙනාගේම කැමැත්තෙන් පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා මහමැතිවරණයකට යාමට යෝජනාවක් සම්මත කරගැනීමයි.

ඇත්ත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ජනතාවට ලබා දීම පැත්තක තියලා තානාපති කාර්යාල එක්ක කුමන්ත්‍රණය කරලා රට අස්ථාවර නොකර පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවලා මහමැතිවරණයක් පවත්වා, “තානාපති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය” පරදා “ජනතා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය” ස්ථාපිත කරන්න මැදිහත් වෙන්න කියලා සියලු පාර්ශව වෙතින් මේ රටේ වෘත්තිකයන් ලෙස අප ඉල්ලා සිටිනවා. කාට හරි ‘මහ මැතිවරණයක් එපා!’ කියලා සටන් කරන්න ඕනා නම්, මහ මැතිවරණයක් එපා කියලා සටන් කරන්න. එහෙම නැතුව, ජනතාවගේ ඡන්ද බලය උඳුරගන්න සටන් කරලා, ඒකට “ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය” කියලා ව්‍යාජ ලේබල් අලවලා, වචනවල අර්ථ විකෘති කරලා ජනතාව රැවටීමට කටයුතු නොකළ යුතු බව අපි සියලුම මහජන නියෝජිතයන්ට අවධාරණය කරනවා.

ඉංජිනේරු කපිල පෙරේරා, (සභාපති, තොරතුරු තාක්ෂණ වෘත්තීය වේදීන්ගේ සංසදය)

රටේ අධිකාරි බලය සතු විධායකය, ව්‍යවස්ථාදායකය සහ අධිකරණය යන තුනම තවමත් අසමත් වෙලා තියෙනවා මේ පවතින අර්බුදයට විසඳුමක් දෙන්න. විධායකය, ව්‍යවස්ථාදායකය සහ අධිකරණය ලබාදුන් තීරණ සියල්ලෙන්ම සිදුවුණේ තත්වය තව තවත් ව්‍යාකුල බවට පත්වීම. මේ අර්බුදය එක් වරම ඇතිවූ යමක් ලෙස හෝ දේශපාලන හෝ ව්‍යවස්ථා අර්බුදයක් ලෙස හෝ කුමන්ත්‍රණ හෝ බල අරගල ලෙස හෝ ලඝු කොට නිර්වචනය කළ නොහැකියි.

අද පවතින තත්වයට රට පත්වුණේ, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය නැත්තටම නැති යුගයක අවසාන ප්‍රතිපලය ලෙස. කැබිනට් මණ්ඩලයේ අනුමැතිය නොමැතිව සිංගප්පූරු ගිවිසුම අත්සන් කෙරුණා. පනත් රාශියක් අධිකරණයට එකක් පෙන්නා පසුව කාරකසභා අවස්ථාවල වෙනස් කරලා සම්මත කළා. ජනතාවගේ වෘත්තිකයන්ගේ, විද්වතුන්ගේ හඬට සවන් නොදී, කවුරු කෙසේ කීවත් එට්කා ආදී රට වනසන ගිවිසුම් අත්සන් කරන බවට හිටපු අගමැති සපත කළා. රට බෙදන, රට විකුණන සහ හොරා කන ප්‍රතිපත්තියක කටයුතු සිද්ධ වුණා. මේ වගේ යහපාලනය සම්මුති වාදය වගේ ලේබල් ගහගෙන ඊට සම්පූර්ණයෙන්ම පරස්පර ආකාරයේ කටයුතු කෙරෙමින් පැවතුණා. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයෙහි මූලිකම අංගයක් වූ ඡන්දය දිනෙන් දිනම ජනතාවගෙන් ඈත් කළා.

ඉන්පසුව සභාග ආණ්ඩුව අවසන් වෙනවා ආණ්ඩු පාර්ශවයේ පාර්ශවයන් වෙන් වීමත් සමග. තවදුරටත් පැවති ආණ්ඩුව වලංගු වෙන්නේ නෑ එයින් මතුවට. එතැන් සිට බොහෝ දේ සිදුවෙනවා, වියවුලෙන් වියවුලට පත්වෙන ආකාරයේ. පවතින ව්‍යවස්ථාව සහ නීතිරීති මත එකවර තීරණයක් නොදී අධිකරණය අතුරු තහනම් නියෝග ආදිය පනවමින් කල්ගන්නා අතරේ විවිධ පාර්ශව බොරදියේ මාළු බාමින්, පාර්ලිමේන්තුවේ රැස්වෙමින් නොගැලපෙන ක්‍රියා රාශියක් සිදුවෙනවා.

පැහැදිලිව ජනතාව ලෙස අපි මේ පවතින වාතාවරණයට විරුද්ධයි. මේ විකාර විගඩම් සියල්ල අවසන් කලයුතුයි. නමුත් මීට පෙර පැවති ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී ක්‍රියාවලියටත් විරුද්ධයි. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ගිලිහුණු රාජ්‍යයක් පවත්වාගෙන යාමේ ප්‍රතිපලය තමා අද අපි මේ දකින්නේ. එම නිසා දැන් මේ සිදුවීම් සියල්ලේ නිවැරදි කොතනදැයි විමසීමට නොහැක්කේ පෙර පැවති රජයේ ක්‍රියාවලිය ආරම්භයේ සිටම වැරදි වූ හෙයිනි. ඒ ගෙන ආ ප්‍රතිපත්ති මත රනිල් වික්‍රමසිංහ, මලික් සමරවික්‍රම ආදී වූ මැති ඇමතිවරු ඉවත් කිරීම නිවැරදි බවත් එය අපි ඉල්ලා සිටි ප්‍රධානාම ඉල්ලීමකි. එහෙත් නව අගමැතිවරයෙක් පත්කිරීමට ජනාධිපති තුමාට ව්‍යවස්ථාවෙන් පැවරී ඇති බලය කෙසේ වෙතත්, මෙවන් අර්බුධකාරී මොහොතක වඩාත් ගැලපෙන්නේ ජනතා වරමක් සහිතව නැවත පාර්ලිමෙතුවතුවක් පත්වීමට ඉඩ හැරීමයි. මේ මොහොතේ එයින් අවාසි සිදුවන පාර්ශවයන් ඊට විරුද්ධ වුවත්, මැතිවරණයක් හමුවේ සහ ඉන් මතුව නැවත මහා වැස්සකින් අනතුරුව මෙන් පෙරමෙන් රටක් ලෙස පිය මනිනු ඇත. ඒ ජනතාවගේ පරමාධිපත්‍යය හමුවේ සියල්ල නිහඬ වන හෙයින්. වෙනත් කිසිදු විසඳුමක් සාර්ථක නොවන අතර අවුලෙන් වියවුලට රට ඇදගෙන යනු ඇත. එනිසා ජනතාව සහ රටේ සියලු බල අධිකාරීන් බොරදියේ මාළු බෑමට හෝ විසඳුම් ගෙන නොඑන අසාර්ථක කෙස්පැලෙන තර්ක මතුකිරීමෙන් ඉවත්ව මීට ඇති එකම තිරසාර විසඳුම වන මැතිවරණයක් සඳහා මග සැලසිය යුතුය. අද රට පුරා මේ ඉල්ලීම තදින් මතුවෙමින් පවතියි.

එහෙයින්ම  රටේ අධිකාරි බලය සතු සියලු ආයතන වල වගකීම වන්නේ මේ මොහොතේ මහා මැතිවරණයක් හරහා රට ස්ථාවර වීමට ඉඩ සැලසීමය. ජනතාවගේ පරමාධිපත්‍ය අත්පත් කොට නොගෙන ජනතාව අතටම පත් කිරීමය.

මහාචාර්ය සිරි හෙට්ටිගේ සමාජ විද්‍යාව පිළිබද සම්මානිත මහාචාර්ය කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලය

1971 වසරේ, අප්‍රේල් මස ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ මෙහෙයවීම යටතේ ලංකාවේ දකුණු පළාත මුල් කරගෙන දියත් කෙරුණු, රාජ්‍ය විරෝධී ආයුධ සන්නද්ධ තරුණ කැරැල්ල ශ්‍රි ලංකාව 1948 නිදහස ලැබීමෙන් පසු රට තුළ ඇතිවූ ප්‍රථම දේශපාලන අර්බුදය සනිටුහන් කළේය. දින ගණනාවක් තිස්සේ සිදුවු ප්‍රචන්ඩ ක්‍රියා රටතුළ හදිසි තත්වයක්, දේශපාලන අස්ථාවරභාවයක් හා සමාජ ආර්ථික වශයෙන් වියවුල් බවක් ඇති කිරීමට සමත් විය. 

මෙම තරුණ නැගිටීම අහඔු සිදු වීමක් නොවුයේ ඊට පසුබිම දශක දෙකක පමණ කාලයක් තුළ නිර්මාණය වූ නිසාය. තරුණයින් මෙම ප්‍රචන්ඩකාරී කැරැල්ලට යොමු කිරීමට හේතු සාධක වූ කරුණු පිළිබඳව පැවති රජයේ අවදානයට යොමු වූ අතර යම් යම් ප්‍රතිපත්තීමය ප්‍රතිචාරයන් රාජ්‍ය පාර්ෂවයෙන් ඉදිරි වසර කිහිපය තුළ දැක ගත හැකි විය. කැරැල්ල ආයුධ සන්නද්ධ රාජ්‍ය විරෝධී තරුණ නැගිටීමක් වූ බැවින් වහා නිතිමය හා ආරක්ෂක පියවර ගත් අතර, සැලකිව යුතු තරුණ පිරිසකගේ ජීවිත හානි ඉතා කෙටි කාලයකින් සිදුවූ අතර, සම්බන්ද වූ පිරිස අත් අඩංගුවට ගැනීම හා නිතිමය පියවර ඒ අය සඳහා ගැනීමද වේගවත්ව සිදු විය. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, සෘජුවම සම්බන්ද බොහෝ පිරිසක් සඳහා සිර දඩුවම් නියම කෙරිණ. බොහෝ අය පුනරුත්ථාපන ක්‍රියාවලියක් තුළින් නැවත සමාජගත කරණු ලැබීය. සිරගෙට නියම වූ පිරිස වසර හතකට පසු පොදු සමාවක් යටතේ නිදහස් කරනු ලැබීය.

ඉහත සඳහන් රාජ්‍ය විරෝධී තරුණ කැරැල්ල, මෙරට පසුව සිදුවූ ප්‍රචන්ඩ ක්‍රියාවල ආරම්භයක් සනිටුහන් කළේය. මන්ද, ඉදිරි දශක කිහිපයම රටතුල 1971 කැරැල්ලටත් වඩා බිහිසුණු දේශපාලන ප්‍රචණ්ඩත්වයක් නිර්මාණය වීමක් දැකිය හැකිව ඇති නිසාය. මේ සියල්ල 1980 දශකයේ මුල් කාලයේ ආරම්භ වූ උතුරු නැගෙනහිර මුල් කොටගත් ජනවාර්ගික යුද්ධය රටේ ආනාගතය කෙරෙහි දැඩිලෙසම බලපෑ සිවිල් ගැටුම වූ අතර, එහි බලපෑම අදටත් පැහැදිලිව දුෂ්‍යමාන වේ. මේ සියළු කැරලි හා යුධමය තත්වයන් කෙරෙහි බලපෑ පොදු සාධක හදුනා ගැනීම මෑත ඉතිහාසය දෙස සුපරික්ෂාකාරීව බලනවිට අපහසු නොවන අතර ඒවාට බලපෑ සුවිශේෂ තත්වයන්ද හදුනාගත ගැනීම අපහසු නොවේ. 

1971 කැරැල්ල සුවිශේෂිව සලකා බලනවිට, ඒ පිළිබඳව මේ වන විට සැලකිය යුතු ලිඛිත සාහිත්‍යයක් දැකිය හැකිය. රුවන් ජයතුංග විසින් රචිත මෙම ග්‍රන්ථය ඊට එක්කළ තවත් සැලකිය යුතු ප්‍රකාශනයක් වන අතර, 1971 කැරැල්ල පිළබඳව පාඨකයාට ඒ මගින් සැලකිය යුතු අවබෝධයක් ලබා දෙනවාට සැක නැත.

මෙම ග්‍රන්ථයේ සුවිශේෂත්වය වන්නේ, කැරැල්ලට සම්බන්ද සැලකිව යුතු නායකයින් රැසක්ද සමග කරන ලඳ සම්මුඛ සාකච්ඡා එකතුවක් ඊට ඇතුළු කර තිබීමය. මේ ප්‍රත්‍යෙකයන් ඉතා සවිස්තරාත්මක තොරතුරු පාඨකයාට ලබා දෙන අතර,ඒ මගින් 1971 කැරැල්ල පිළිබඳව යම් යම් ගැඔුරු තොරතුරු රැසක් ඒක රාශී කර ඇත. මෙම ප්‍රත්‍යෙකයන් පිළිබඳ පුළුල් විග්‍රහයක් ග්‍රන්ථයේ ඇතුළත් නොවූවත්, උනන්දුවක් දක්වන පාඨකයාට ඒ සඳහා අවස්ථාව කතුවරයා විසින් ලබා දී ඇත.

තරුණ කැරලි, ප්‍රචණ්ඩකාරී තරුණ නැගිටීම් ආදිය පිළිබඳව රටතුල පවතින සමාජ හා දේශපාලන කථිකාවන් විවිධය. ඒ විවිධත්වය සඳහා බලපාන සාධක අතර, දේශපාලන මතවාදයන් ප්‍රධාන වශයෙන් වැදගත් වූවත්, මෙම සංසිද්ධිය පිළිබඳව විවිධ පුද්ගලයින් හා කණ්ඩායම් දරණ මතය කෙරෙහි සමාජ කථීකාවන්ද ඉතා වැදගත් වේ. මෙම සමාජ කථිකාවන් පෝෂණය විය යුත්තේ, හුදු පුද්ගල නිශ්චිත අදහස් මත නොවිය යුතු අතර, ඒ සඳහා තරුණ කැරලි හා ප්‍රචණ්ඩත්වයට බලපාන සමාජ, ආර්ථික හා සංස්කෘතික සාධක පිළිබඳව කෙරෙන බෙහෙවින් අපක්ෂපාති හා වාස්ථවික විග්‍රහයන් ඉතා වැදගත් වේ. 

සවිස්තරාත්මක තොරතුරු ඇතුළත් රුවන් ජයතුංගගේ ප්‍රකාශනය මෙහිදී වැදගත් වේ. සටහන අවසන් කිරීම සදහාත්, පාඨකයාගේ කුතුහලය ඇවිස්සීම සදහාත්, යමක් කිය යුතුය. මෙම ග්‍රන්ථයේ විස්තර සපයන පුද්ගලයින් විශාල පිරිසක් දෙස බලන විට, පසු කාලීනව ඔවුන් සමාජයේ විවිධ ක්‍ෂෙත්‍ර වලට අවතිර්ණ වී කටයුතු කළ හා කරන බව මෙරට බොහෝ අය දන්නා සත්‍යයකි. මෙයින් ඇතැමුන්, සමාජයේ ඉතාම ප්‍රභූත්වයට පත් විය. මෙම තරුණ කැරලි පිළිබඳව උනන්දුවක් දක්වන සෑම කෙනෙක්ගේම අවදානය යොමු වි යුතු වැදගත් සංසිද්ධියකි. පසුව සිදුූ වූ තරුණ ගැටුම් පිළිබඳ අපගේ අත්දැකීම් 1971 කැරැල්ලට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් වූයේ, ඒවායේ ස්වරූපය වෙනස්වීම පමණක් නිසා නොව, ඒවා කෙරෙහි බලධාරීන් දක්වූ ප්‍රතිචාරයේ ස්භාවය නිසා බවද සඳහන් කළ යුතුය.

By Shamindra Ferdinando Courtesy The Island

December 4, 2018, 11:38 pm
The rehabilitated ex-LTTE cadres, arrested in connection with last Friday’s killing of two police constables at Vavunativu, Batticaloa, would be charged under the Prevention of Terrorism Act (PTA), a senior police officer said yesterday.

The Criminal Investigation Department (CID), investigating the incident, would have to use the PTA to prosecute the suspects though there was a government decision to repeal the law, the officer said.

The previous government agreed to annul the PTA following talks with the UN, the EU and the TNA.

A senior security officer told The Island that so far three hardcore LTTE cadres, including one from the North, had been arrested and further investigations were continuing.

According to him, all three had undergone rehabilitation conducted by the military.

Since the previous government brought the war to a successful conclusion in May 2009, a section of the international community had been demanding that the PTA be replaced with new law compatible with international norms.

Peacetime Army Chief and first Commissioner General of Rehabilitation General Daya Ratnayake yesterday told The Island that the alleged involvement of rehabilitated LTTE cadres in Vavnativu killings shouldn’t be made a political issue under any circumstances.

Ratnayake said those in authority at different levels should examine the circumstances leading to some rehabilitated cadres taking up weapons nearly a decade after the end of the conflict. Asserting that Vavnativu incident was likely to be an isolated one, Ratnayake said that a re-assessment of the rehabilitated lot should be undertaken immediately.

The former Army Chief noted nearly 12,000 rehabilitated LTTE cadres had been integrated into society over the years. Responding to a query, Ratnayake, the chief architect of the internationally accepted rehabilitation project said that Sri Lanka could be really proud of its effort.

Ratnayake warned of dire consequences unless tangible measures were taken to bring simmering political and constitutional turmoil to an early end. Pointing out that there were LTTE cadres who hadn’t been rehabilitated, Ratnayake said that continuing uncertainty could influence not only ex-Tigers but various other interested parties as well.

JVP General Secretary Tilvin Silva declined to comment on the Vavnativu killings when the issue was raised at a recent media briefing.

MP Dullas Alahapperuma, addressing the media, compared the recent attack with that of July 2001 commando-style LTTE raid on the Bandaranaike International Airport and the adjoining Katunayake air base. He said the government wouldn’t give in to terrorism or succumb to pressure under any circumstances.

The police said that in addition to those so far taken into custody there were likely to be more arrests.

By C. A. Chandraprema Courtesy The Island

The rallying cry of the UNP, the JVP TNA and their allied political parties is that after the introduction of the 19th Amendment, Parliament cannot be dissolved under any circumstances until the lapse of four and a half years, and the only way it can be dissolved before that is for Parliament itself to pass a resolution by a two-thirds majority, making a request to that effect to the President. We have to bear in mind that the UNP-JVP-TNA argument is that Parliament cannot be dissolved under any circumstances – despite repeated defeats of the budget, despite repeated rejection of the statement of government policy and repeated passage of no-confidence motions against the government. In all such instances, only the government will stand dissolved and not Parliament. After each such event it is the President who will have to form new governments. Thus, even though drafters of the 19th Amendment claimed that their intention was to reduce the powers of the President, they have ended up making the President more powerful than he ever was under the original 1978 Constitution.

One has to keep in mind the fact that under the proportional representation system, it is only in 1989 and 2010 that any single political party or coalition has got a clear majority in Parliament. At all other Parliamentary elections in 2000, 2001, 2004 and 2015, the winning party did not receive a clear majority in Parliament. Even though the 2004 Parliamentary election was won by the party backed by the incumbent President, even then the UPFA failed to get a clear majority in Parliament. We saw much the same thing happening at the 2015 Parliamentary elections. Because of this factor, one has to provide for the possibility of a government losing a vote on the budget, a vote on the statement of government policy and losing a no confidence motion. It is now being argued that Parliament cannot be dissolved even if such events take place.

If an incumbent government loses a vote on the budget, a vote on the statement of government policy or a no-confidence motion, what that will mean is that the leader of the party that won the most number of seats in Parliament will no longer be eligible to hold the position of Prime Minister in that Parliament. What then is the President supposed to do? He can then call the leader of the political party that led the campaign to defeat the government in Parliament to form a new government. However, the political forces that came together to defeat the incumbent government may not necessarily unite to form a government. That is very real possibility in Sri Lanka even at present with the JVP saying that they will not support a government formed by the UNP and even the TNA making their support conditional – which means that there is the very real possibility that they may withdraw that support if they are not satisfied. When a government falls in such circumstances, since Parliament still cannot be dissolved, the President will have to cobble together a government with whoever is willing to join and continue till it is possible to dissolve Parliament and let the people decide.

President vested with enhanced powers

Throughout this process, the President will be the central figure around which everything revolves. Thus, contrary to the claims being made that the 19th Amendment reduced the powers of the executive presidency, what they have done in actual fact is to increase the power and importance of the Presidency by blocking the dissolution of Parliament. According to the elections schedule, parliamentary elections take place a few months after a presidential election and the likelihood is that it will be the President’s political party that gets the most number of seats in parliament as well. Thanks to this argument that Parliament cannot be dissolved, if the President loses public support and support within Parliament as well, it will still be he who is required to cobble together a government and continue in power!

We must remember what happened to Chandrika Kumaratunga in 2001. After a hung parliament was elected at the 2000 parliamentary election, within a few months, President Chandrika Kumaratunga lost the tenuous majority she had managed to muster in Parliament in 2001. Then she was forced to call a general election and her party lost and the UNP formed a Cabinet. But now as is being argued by the UNP-TNA-JVP combine, even if a situation like 2001 manifests itself, the President will still have a to cobble together a government from somewhere and continue. All of us who lived through the events of 2001 know that would have been an impossible demand to meet at that time.

Presidents tend to lose popular support very fast during their second term and there could be situations where as in 2001, nothing that a President does will induce parliamentarians to form a government with him or her for fear of the voter’s wrath. What happens then? This is why no one who has any commonsense will draft a constitution that makes it impossible to dissolve parliament. Dissolving Parliament and allowing the people to decide is the only way in which a political deadlock could be resolved. In 2001, CBK had no option but to dissolve parliament and to allow the people to decide and, that is what preserved democracy in this country. Under the provisions of the constitution before the 19th Amendment, parliament could resolve to dissolve itself with a simple majority. So if the incumbent President loses public support and the support of Parliament, the parliamentarians opposed to the President could pass a resolution requesting the President to dissolve parliament and call for fresh elections. Now after the 19th amendment, an unpopular President can carry on regardless because parliament cannot vote to dissolve itself without a two-thirds majority – an impossible target in practical terms. Thus Parliament has been weakened and the hand of the President strengthened infinitely.

There are other dangers too. Just picture the scenario that may take place after the next presidential election next year. A new president will be installed in power by December next year. A few months later, a parliamentary election will be held. Each of the newly appointed institutions will have four and a half years to five years in office. Both parties will enjoy security of tenure because the President will not be able to dissolve parliament without a two-thirds majority in parliament and Parliament will not be able to impeach the President without a two-thirds majority. In these circumstances, it is the President who will have the upper hand because he is the authority that appoints the Prime Minister and the Cabinet and in doing so he has unfettered discretionary power. He can appoint as Prime Minister anybody who ‘in his opinion’ is most likely to command the confidence of Parliament. Likewise, in appointing Ministers, Articles 43, 44 and 45 of the Constitution even after the 19th Amendment clearly Indicates that it is the President who has the final say in appointing and assigning subjects to Ministers, State Ministers and Deputy Ministers.

The subjective selection of the President is still paramount in making these appointments. At the present moment, due to Supreme Court rulings, the President also has the power to appoint as Ministers any of the 225 MPs in Parliament. When the President and Parliament both have 4 to 5 years of their tenure left, the President’s power will be at its peak. After the next Presidential elections in December 2019, and the Parliamentary elections that will follow in a few months, what the new President will get is in fact a harem of 225 MPs who he can use at will. So long as the President and parliament have four three, two, or even one full year of tenure left, he will be able to offer Ministries and other perks to attract MPs from any party to form a government. If the dissolution of Parliament before the lapse of four and a half years is not allowed, the political party system is going to be the main casualty. The political party will become merely a vehicle to get into Parliament. Once you are in parliament, you are a free agent deciding to sit in government or in opposition as your own needs and fancies guide you.

We have to bear in mind that serving as a Minister is not a case of leaving one’s political Party, it is a case of serving one’s country at the behest of the President who wields the sovereign people’s executive power! Or at least that is how it’s portrayed. We have already had a taste of this in the past. When Mahinda Rajapaksa became President in November 2005, he inherited a minority government in parliament. So he took some MPs from the UNP and cobbled together a government and went forward and the UNP was crying foul saying that he was destroying political party system in the country. What the 19th Amendment has done is to institutionalise that situation for all perpetuity. Due to the proportional representation system, the likelihood is that except in rare instances, the political party winning the election will not have a clear majority in Parliament or will have only a slim majority. It is at this stage that the entire Parliament becomes the President’s harem. In 1994, the PA which had 105 Members in Parliament formed a government. In 2001, the UNP which had 106 MPs and in 2004, the UPFA which had 105 MPs formed governments.

Today, however, in the event where no political party gets a clear majority in Parliament, the tendency will be for the President to take the initiative to start making ‘kottu rotti’ governments taking a little bit from here and a little bit from there. Since Parliament cannot be dissolved, the President may end up making ‘kotthu roti’ governments more than once. Providing there is at least a year of tenure left, there will be many MPs who will betray their voters and political parties to gain office which, if he remains subordinate to his party hierarchy, he may never gain in his lifetime. When it comes to the tail end of the tenure of Parliament and of the Presidency when it will no longer be possible to attract MPs with the lure of office, he will end up doing a solo lap with the Ministry Secretaries and no Cabinet.

Possibility of 113 man ministerial teams

Another issue that will arise if Parliament cannot be dissolved is that the MPs will have security of tenure and everyone will be extracting the maximum pound of flesh for their support of any government. When the stability of tenure of an MP increases, the stability of governments formed with the participation of such MPs decreases in direct proportion because MPs make all kinds of demands to extend their support to a government formed even by their own party. We have seen backbenchers ganging up to make demands under all governments. We have seen back bench MPs holding separate press conferences under all governments. It is not for nothing that the power of dissolution became an integral part of the Parliamentary tradition. The Parliamentary system cannot function without it. The possibility of dissolution and the prospect of having to face the people at an election is one of the key incentives to remain loyal to one’s political party and to continue to support it in Parliament.

This is why no country in the world that has a parliamentary form of government (except Norway, as the former President pointed out in his recent speech) has ever sought to prevent Parliament from being dissolved until the end of its tenure. Such a restriction does not empower Parliament – it empowers the person who is cast with the responsibility of forming governments and continuing till it is possible to hold an election. If the power of dissolution is removed for four and a half years, that will be an open invitation to the MPs elected to sell themselves to the highest bidder during that four and a half years. The bidder will of course always be the President. Even though the 19th Amendment purports to have reduced the powers of the president it has actually enhanced those powers by creating a situation where after a parliamentary election, the president can do anything he likes in Parliament disregarding all political party boundaries. Someone may say that blocks have been put in place to prevent the President from dissolving Parliament to prevent him from abusing that power. No president will dissolve Parliament without carefully considering matters, because if he dissolves Parliament and his party loses the ensuing Parliamentary election that will undermine his legitimacy and end his political career. The president himself is elected and the dissolution of Parliament will affect him and his political party as well.

So dissolution will in practice rarely be overused or abused. But when it comes to forming and dissolving cabinets, the president can do that as often as he likes with little or no consequences because the President as the head of the executive and Cabinet can continue to rule the country through the ministry secretaries despite frequent changes of ministers. We heard of such a one man show being run by President Premadasa. What the 19th Amendment has done in effect is to create the legal framework necessary to make the Premadasa style one man show the norm in Sri Lankan politics.

According to the provisions of the 19th Amendment, when a national government is formed, parliament can decide to appoint any number of ministers. A national government is defined as a government formed ‘between the largest political party in parliament and other parties’. It does not say how many political parties have to join a national government – it could be just the party that gets the most number of seats in Parliament plus one other party and together they can decide to appoint if necessary a total of 113 cabinet, state and deputy ministers. Thanks to the party system it was possible to have at least a few MPs who would function as backbenchers. But with it not being possible to dissolve Parliament despite repeated defeats of the budget, or repeated rejection of the statement of government policy and repeated passage of no confidence motions against the government, the tendency will be for the President to appoint all 113 MPs necessary to maintain a bare majority to some kind of office, to keep them happy and to minimize the possibility of defections.

All of the above in varying combinations will be the direct consequence of preventing the dissolution of Parliament until the lapse of four and a half years or the passage of a resolution requesting dissolution with a two-thirds majority.

The Editorial Courtesy The Island

December 4, 2018, 12:00 pm
We are without a government! The Court of Appeal has restrained the newly appointed PM and ministers from functioning pending a final determination on the petitions before it. Paradoxically, the country has come to be dependent on the Executive President, who is mainly responsible for this unfortunate situation, to ward off anarchy. He is now running a one-man show to all intents and purposes.

The Sri Lanka Podujana Peramuna, yesterday, moved the Supreme Court against the Appeal Court interim order and now the matter is before the learned judges and it is best left to them.

What we are struggling to grapple with had the look of a political issue, initially. If President Maithripala Sirisena had not sacked Ranil Wickremesinghe as Prime Minister, nobody would have made an issue of the flaws in the 19th Amendment and the glaring constitutional ambiguities they have given rise to. But, today, what started off as a political battle has got eclipsed by a host of legal and constitutional issues.

President Sirisena reiterated, yesterday, at an SLFP convention in Colombo, that he would not reappoint Ranil Wickremesinghe Prime Minister, come what may. Thus, the political problem which has led to the present crisis is bound to persist in spite of legal remedies to be found.

The country is now within a hailing distance of anarchy. Some political observers insist that it is already there. However, on the bright side, the current crisis has led to a public discussion on the Constitution and the questionable aspects of the 19-A have come to light. The public has evinced a keen interest in constitutional affairs at a time efforts are being made to write a new Constitution.

The current Constitution contains some serious flaws, which can be attributed to certain sections which were either badly drafted or incorporated on the sly by way of amendments. It took several decades for even veteran politicians to realise that the constitutional provisions, governing the National List, had been altered surreptitiously, after being ratified by Parliament, to enable defeated candidates to be brought in as appointed MPs. Last year, a Bill was stuffed with sections sans judicial sanction in the most despicable manner at the committee stage before being passed with a two-thirds majority to postpone provincial council polls and, thereby, deny the people their franchise, enshrined in the Constitution.

‘Jilmaat’ is a term the late JVP leader Somawansa Amarasinghe gifted to Sri Lanka’s political lexicon; roughly rendered into English, it means ‘fraudulent act’. What was done to the Provincial Councils Elections (Amendment) Bill, last year, can be called a jilmaat in that it has made a mockery of the people’s franchise. Those who introduced and backed that Bill are fighting for democracy, today!

What one gathers from the ongoing debate on the 19-A is that some vital powers of the President have been transferred to Parliament and fundamental changes effected to the Constitution without being referred to the people at a referendum. Some legal experts are of the view that, today, the executive presidency is not a shadow of its former self owing to the 19-A, which has caused a severe erosion of the executive powers of the President. Chief Architect of the 19-A Dr. Jayampathy Wickremaratne himself has gone on record as saying that the President cannot even sack a deputy minister. If so, how come this radical changeover has come about without the consent of the people, in whom sovereignty is said to reside?

If a constitutional amendment, passed with a mere two-thirds majority, can take away the executive powers of the President, derived from provisions which cannot be changed without a referendum, then there is the possibility of the same modus operandi being adopted, in the future, to amend other such provisions, whose amendment or abolition require referenda besides special majorities in Parliament. Will such amendments, making inroads into even entrenched clauses, gain legitimacy and judicial sanction and help the architects thereof advance their hidden political agendas in violation of the people’s sovereignty?

N. A. DE S. AMARATUNGA

If the Constitution is to be sacrosanct, in the first place, it has to be totally free of ambiguity and confusion. The 19th Amendment to the Sri Lankan Constitution appears to be a product of political expedience, rather than something that makes the government more democratic in the service of the people. It has been constructed in haste and mainly to serve a particular agenda. In trying to bring in amendments that need a referendum, through the back door as it were, in order to avoid a referendum, it has produced a document that could be interpreted in different ways, and it is being interpreted so by constitutional experts.

For instance, the reason why there are two articles dealing with the subject of the president’s powers to dissolve parliament is not clear. Some say when there are two articles the later one prevails over the earlier. These people, however, would not explain why there are two articles, why there has to be an earlier clause, so that lesser beings like us would understand the Constitution. Others say the article that carries the specific provisions would override the one that is more general. Again they don’t explain why there has to be an article that deals with the general situation, which seems to be superfluous and confusing.

The two articles that deal with the above matter are 33 (2) (c) and 70 (1). The latter gives the specific requirements that need to be met before the President could dissolve the parliament. It says the President could dissolve parliament only after 4 ½ years of its tenure. In the 1978 Constitution, the President had powers to dissolve the parliament after one year. Clearly the question arises whether this drastic curtailment of presidential powers needs a referendum. The Supreme Court which looked at the 19th A, had ruled that such changes may need a mandate from the people. It appears that in order to get over this problem the authors of the 19th A had introduced Article 33 (2) (c) which is a copy of Article 42 of the 1978 Constitution verbatim. Was the Parliament duped by the presence of this article into voting in favour of the 19th A almost unanimously? Now that the 19th A has gone into the Statute Book it is the law, but a very confusing one at that and everybody has extreme difficulty in interpreting it without causing injustice to the people of the country.

In all probability the intention of the designers of 19th A, who in all probability have designs on the country, was to cause such confusion so that they have the freedom to interpret it the way they want.

However, the incongruity between the ruling of the Supreme Court and the interpretation of the Constitution by its authors remains, and is of vital significance. The point at issue is the fact that the sovereignty of the people is reposed on the President as stated in the Constitution, and curtailment of some of his powers which may impact on the sovereignty of the people without asking them, would amount to a breach of sovereignty. Article 70 (1) is one such clause, and when interpreting it the constitutional experts must take special care not to cause further damage to the sovereignty of the people, which is already much eroded by the misdeeds of the “Yahapalanaya”.

Dilrook Kannangara

Can the President dissolve parliament in 2018? This is the most crucial question affecting political circles today and keenly watched by all politicians. The Supreme Court has to decide. It is a straightforward textbook case. The simple answer is – no; the parliament cannot be dissolved before February 2020. However, if the President dissolves it, there is nothing anyone can do. It is a violation of the Constitution, but as long as he is not impeached, he is safe and he will get away with dissolving the parliament unconstitutionally.

This doesn’t mean the 19A is any good. Personal opinions about 19A and political clans are irrelevant to a legal decision. Unfortunately, most people airing their opinion have been unable to look at the issue professionally. They are politically biased.

The fact remains that in 2015 only one MP opposed 19A. That MP was rejected by the voters (right or wrong). Over 200 MPs supported it. This has given it legitimacy. 19A is very much part of the Constitution. Article 70(1) introduced by 19A prevents the President from dissolving this parliament for four and a half years since its convening in September 2015.

If the Supreme Court interprets the Constitution word to word, it is obvious the President cannot dissolve parliament before February 2020.

If the Supreme Court interprets the Constitution based on the intention of lawmakers, the President still cannot dissolve parliament earlier than that as it was a widely touted promise and a matter boasted by the then parliament and the president. The President boasted at the UN General Assembly how he took it upon himself to walk to each MP and plead for their support to reduce presidential powers and he succeeded in passing the 19A. The intention of lawmakers cannot be clearer. Just because the thinking of 2015 changed in 2018 doesn’t mean the Constitution interpretation changes. Thankfully, the Constitution doesn’t change so suddenly and sharply as Sirisena’s mind.

Even if the Supreme Court goes to first principles of democratic governance, the three branches of governance that exercise people’s sovereignty must be independent. The Executive, Legislature and the Judiciary must be independent of one another. The Executive must not be allowed to dissolve the Legislature just because he cannot work with the majority there.

Sadly, in the Lankan context, the Executive frequently interferes with the other branches of governance. This makes the Office of the President extremely important. Therefore, the right approach at this juncture is for Sirisena to seek a fresh mandate via a presidential election. The 2015 mandate has elapsed. He not only failed but also reversed and ridiculed his mandate. There is no Constitutional bar on holding a presidential election. In fact, all Presidents seeking reelection called for presidential elections one year before their term ended. Sirisena’s term is five years after 19A. His term ends in 2020 January. However, a presidential election must be held by November 2019. It is just appropriate that he too call for a presidential election a year earlier in 2018. JR didn’t wait till 1983; Chandrika didn’t wait till 2000; Mahinda didn’t wait till 2011 and 2016 to hold presidential elections. At that time the presidential tenure was six years. All of them held it a year earlier. Sirisena must do the same.

Nawagamu Deshabandu

I have written about our constitution many years ago on this website calling it outrageous, indicating that it is having circular definitions and contradictory statements.  One part of the constitution violates the other parts of the constitution.  It is only good for politicians and lawyers who are hell bent on making money. It does more injustice than justice for the common man.

The way it is written is not straight forward because it is written according to the Western thought and its culture which is not suitable for our culture in our country.

In our culture, at least Sinhala culture, we believe we belong to the land not that we believe the land belong to us!  This is one of the subtle differences between the Western culture and our culture. Even in the Bible, it says man is made to mange the land and not to own it.

We actually cannot own any land forever,  because we do not live forever and we do not own creatures and vegetation that live on the land.

Therefore,  no one has any right to sell even an inch of the land.

One may say it is only for lease but lease is an agreement to sell for a time period. But no one has right to sell its living

creatures and resources even for one minute. This is universal justice but it is not in our constitution. We need a clear and straight forward definitive statements in our constitution. We need a constitution that guarantees freedom of individuals equally. Freedom should not be related to factors such as gender, race, religion or the area of a person who lives.

Any rule that is in the constitution should be valid in every inch of the country.

The law should not be an Ass. In our history there were situations where the pole -mallgaha- that was used to grind spicesbecame the murderer, and a murderer became an innocent due to the proper Sinhala words used by a victim just because the judge at that time could not understand the Sinhala language which is the language of the majority.

Officially in the constitution, Sinhala language version is supposed to be the one that applies when there is a difference in the meaning of a clause written in English or Tamil, but it is ridiculous that there are some judges who cannot read Sinhala language. Can any person in the Great Britain be a judge without knowing English?

How can a Sinhalease or Tamil expect justice from a judge who cannot read the official language?

It is now a fact that our parliament has full of corrupt politicians who can be auctioned and sold for money. Recently, the president Sirisena has publicly declared this fact. Given this fact, it is clear for anyone with an iota of brain that parliamentary democracy does not work in Sri Lanka.  If a prime minister is elected by a majority of votes that are bought from the members of the parliament, then there is no need for a president to appoint a prime minister. The prime minister in this case has bought the parliament! I am not writing this against Mr. Wickramasinghe. But I am writing this to indicate the possible future blunders of the parliament democracy  in Sri Lanka.

Because the prime minister is only accountable to the parliament that is bought by him, he is free to do any corrupt activity as long as he can muster a little more than one third of the members of the parliament for his corrupted deals such as selling parts of Sri lanka under his or her own terms without approval from the parliament.

The prime minister can stay in tact because a little more than one third of the parliament members are on his side and therefore no confidence motion cannot oust him.

The prime minister is practically and financially above the president!

BY : A.A.M.NIZAM – MATARA

The treacherous terrorist grandpa became jubilant when the Court of Appeal issued an interim restraining order on the government although the order was not a final one.  The Jeppo leader the other dollar vulture double tongued fellow has also expressed sentiments like Sambandan.  The terrorist grandpa has said that the President would meet the National Security Council and other relevant officials regarding the interim order. The foreign servile UNP taking advantage of this interim order has warned the government servants not to carry out any orders coming from either Rajapaksa or members of his  cabinet. A UNP scribe dedicated even to sit on his to protect and promote the reactionary UNP has said that President Sirisena will now accept Ranil as the PM. He said that the UNP Chairman Kabir Hashim has written to the TNA – which has agreed to  back Ranil  Wickremesinghe, stating that Wickremesinghe was its nominee for Prime Minister. A certified copy of the letter has been sent to the President.

Sumanthiran. The terrorist proxy alleged to be under the payroll of Tamil diaspore being paid through TGTE,   has blamed in a move like his warning to UNP Deputy Leader Lakshman Kiriella in the parliament,  the President for appointing Mt. Mahinda Rajapaksa without getting verified that Mr. Rajapaksa commands majority support in the Parliament.   He has reprimanded the President that he could have avoided the chaos in Parliament and  in the  government sector, if only if he had found out in advance,  if the majority of the people’s representatives in the National Legislature would  accept  Mahinda Rajapaksa as premier and  recognise his government and If the President had consulted them as the  the main Opposition party they would have made it clear that a change in the status quo would not be acceptable to  Parliament. Sumanthirran  as per this UNP servile scribe has said that the President had accepted his mistake in not obtaining  the views of all parties. Sumanthiran has stated that even though Sirisena had reiterated he would not recognise Ranil as the legitimate Prime Minister, as demanded by the UNP, he believed that Sirisena would backtrack, since he had no choice, considering the support Ranil had in Parliament and due to the legal implications of his actions.

A report published in the  island said that the Central Committee member of the Tamil Eelam Liberation Organization (TELO), a constituent of the TNA, M.K.Sivajilingamhascriticized TNA’s  announcement announced that it would support the UNP to form a government. He has alleged that Sampanthan’s decision to support the UNP has been taken  without consulting the central committees of the constituent parties, and has said that taking a side in the conflict between the UNP and the United People’s freedom Alliance (UPFA) would be detrimental to the interests of the Tamils

Another Island report on 4^th December said that the Secretary of the  Sri Lanka Podujana Muslim Peramuna (SLPMP) Abdul Sathar told a news conference in Kandy on Sunday that the government to be formed jointly with the United National Party (UNP) and the Tamil National Alliance (TNA) would be a threat to the Muslim community in Sri Lanka.

HE SAIDE that The TNA was an appendage of the LTTE, which was hostile to the Muslim community, Recalling the grave harm the Tigers did to the Muslim community during the 30-year war and even afterwards Mr. Sattar told the media the that Tigers had attacked Muslims in the East, not sparing even pregnant mothers, who were murdered in cold blood. Those praying in the Kattankudi mosque were killed by the LTTE cadres and even the houses of Muslims in the East were set on fire. The Muslims suffered during reign of Ranil Wickremesinghe government such as in Gintota, Ampara, Digana, Katigastota and some other areas. Mr. Sattar stated that Ranil Wickremasinghe is only supportive of Tamils in this country and he desists Sinhalese and Muslims and he also reminded that when thousands of Muslims were being massacred in Iraq  by the Americans Ranil went to UN and justified the American killings in Iraq.  He said that the TNA supporting the UNP to form a government with Ranil Wickremesinghe at the helm was highly dangerous.

He said that the Muslims enjoyed freedom only under former President Mahinda Rajapaksa, who was strong enough to meet the threat of terrorism. Sattar stated that the Muslims should not get deceived by SLMC leader Rauff Hakeem and ACMC leader Rishad Bathiudeen as they had entered into agreement with the UNP to support it and they are getting paid handsomely from the UNP. He also said that these so-called leaders undertook Umra pilgrimages recently together with their coterie which were alleged to have been sponsored by the UNP with Bond Scam haram money.

Now let us look at the long article published in the Sinhala daily Mawbima today 9^TH Dec) titled මඟ හිරවුණු රට බෙදන කොන්ත්‍රාත්තුව (The contract of dividing the country stalled pom the way) which extensively deals with betrayal being done in [m Sri Lanka in the run up to 2015 elections and after that.

On 19^th May 2009 the war against terrorism ended with a victory/  On that day the people of the country held celebrations thinking honestly hat the country got5 freed from the separatists.   But just after several years the dark thoughts of the terrorism began to r-reappear once again. In thus insurance the separatists chose the battle front as the UN Human Rights Council and in this instance,  they came forward to the battle not solitarily but with the support of several countries. The huge financial resources that had been accumulated by the tiger terrorists also came to their assistance.

F

The leaders of this front lighters were strategically ahead of Prabhakaran.  The first thing they did was to help Ranil Wickremasinghe who was in a state despair after having lost 29 times in elections to defeat the 5^th executive President Mr. Mahinda Rajapaksa. For this task they have got Ranil Wickremasinghe, Mangala Samaraweera clan to agree to this vicious plan.   A cancerous resolution passed in the UNHRC in 2012 had got strengthened buy 2015.  In the original resolution of 2012 it was said that it should be investigated whether there had been any crimes committed at that the last stages of the war.  As the proposal was not a serious on the surface the support of many countries was received for the resolution. In the 2^nd proposal of 2013 there was reference in addition to war matters about political activities taking place in Sri Lanka.  in the proposal presented in the year 2014 there were matters that would seriously affect the sovereignty of Sri Lanka and it ordered the UN Human Rights Councillor]s Office to undertake an investigation on Sri Lanka.  This proposal had been approved despite strong opposition from many countries favourable to Sri Lanka.

For example, both India and Pakistan opposed the 2014 resolution saying that it was an inference in the internal affairs of an independent State.  But the western nations, under the pressurization of the Tamil diaspora succeeded in getting third proposal approved.  By this time western countries such as U..S.A, United Kingdom, Germany, France, Norway, Canada, were in the forefront of shouldering the task of toppling the Rajapaksa government.

The b2015 Presidential election was a contest between Rajapaksas and the above referenced external forces.   It seems that the new Indian Prime Minister who held a wrong impression relating to the close connection between the Sri Lankan government and China was also lured to this foreign force.  .Accordingly, it was these foreign forces which led, steered, and financed the tasks of finding a common candidate, and converging of divergent political and social forces.

In the year 2016 the first State of the United States stated that the United States spent U.S.DOLLAR 680- Million in the year 2015 to change the governments of Sri Lanka, Myanmar and Nigeria. Id one third of this amount of 680 U.S.Dollars was spent for Sri Lanka, the amount spent by America to change the Rajapaksa government exceeds 30,000 Million rupees.  This shows clearly how the opposition can propagate a mountain f lies, buy over many politicians and other individuals and carry out a massive hitherto unseen political campaign.

.The 4^th UNHRC proposal against Sri Lanka was submitted after the presidential and general elections 2915.   The proposal which was to be submitted in March was postponed to September because it would have been detrimental to the UNP’s August election campaign.

The proposal No. 30/1 submitted in September 2015 clearly shows that it contains a list of diktats submitted by a colonial power to one of its colonies This list of items has presented a challenge to the sovereignty of Sri Lanka,  these proposals which should not have been accepted buy any respectable government wholeheartedly accepted by the Ranil Wickremasinghe government then in power.  The worst thing was the government not only accepted it but also became a co-sponsor for that proposal.  By co-sponsoring it the government also prevented expression of critical opinion by other countries.

What the government did until 2018cSeptember was implementing one by one the assurances it had given in that co=-sponsored proposal.  Among the 20 assurances given in that resolution the only thing that remain to be fulfilled is to introduce a new constitution.

Anyone who cannot understand that those who have drafted this so-called constitution are those who have links with the diaspora in many ways has no right to even speak about politics.  The objective of this envisaged constitution is to weaken the central government and empower the local government institutions.  It is not necessary to have a deep knowledge to understand the next of this game.   Prabhakaran should be wondering how a ca bal of fellows wearing tie-coat and Vettis achieved easily what he was unable to achieve by a 30 year long armed struggle

The person who was selected by the western powers to implement their programme was not Maithripala Sirisena but their minion Ranil Wickremasinghe who was ever ready to implement their diktats.  Therefore, it is important for them to keep their coolie Ranil Wickremasinghe in power until they achieve success from their contract.

(To be continued)

මතුගමසෙනෙවිරුවන්

        ඉංග්‍රීසීන් විසින් පිහිටුවන ලද අධිකරණ පද්ධතිය නමැති ගහලයා භාවිතා කොට අගමැති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ අගමැති ශීර්ෂය ඡේදනය කර ඇත. කිසිවෙකුත් බලාපොරොත්තු නොවූ පරිදි ගත් මෙම අධිකරණ තීරණය රටේ ඉරණම කෙරෙහි බරපතල අන්දමින් විශාල අභියෝගයක් එල්ල කොට තිබේ.එක් පැත්තකින් රට දේශපාලන වශයෙන් අස්ථාවරය. තවත් පැත්තකින් ආර්ථික වශයෙන් බිංදුවට වැටී තිබේ.අනෙක් පැත්තකින් රට බෙදීමේ බලවේග සියල්ල සිය සූක්ෂම ඥානයෙන් එක මිටට ගන්නට සුමන්තිරන් නම් ඒජන්තයා සමත් ව සිටී. අහෝ අපගේ ලංකා මාතාව අතිශයින් දුක් වන කාලයක් නැවතත් උදාවූයේ කෙලෙසකද.මේ ගැන තේරුම් ගන්නට තිබෙන හොඳම ඉතිහාස සාක්ෂිය 1818 ජාතික විමුක්ති අරගලයයි.අප රටේ දේශපාලන අධිකාරිය වසර දෙසීයක් තිස්සේ එම අරගලයේ සුවිශේෂී සිදුවීම් අධ්‍යනය නොකර අන්ධයන් සේ කටයුතු කිරීමේ විපාක අපගේ කරමත කඩා වැටී තිබෙනවා නොවේද.

       එක් දහස් අටසිය දාහත වර්ෂයේ  දී ඉංග්‍රීසීන්ට විරුද්ධව සිංහලයන් විසින් ආරම්බ කරන ලද ජාතික විමුක්ති   අරගලයට හේතු වූයේ 1815 වසරේදී අත්සන් කරන ලද සිංහලේ බ්‍රිතාන්‍ය ගිවිසුම ඉංග්‍රීසීන් විසින් ඒකපාක්ෂිකව කඩ කිරීමයි.වඩුග රජෙකු වූ ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහයන් ගේ ක්‍රෑර පාලනයට එරෙහිව නැගී සිටි ඇහැලේපොළ නිලමේ ඉංග්‍රීසින් වෙතට පැන ගොස් කරන ලද සාකච්ඡාවක ප්‍රතිඵලයක් ලෙසට උඩරට ස්වාධීන කාලපය තමන් සන්තක කර ගැනීමට ඉංග්‍රීසීන් විවිධ කුමන්ත්‍රණ දියත් කළහ. සපරගමුව භාරව පැමිණි ඇහැලේපොළ මහ අදිකාරම ප්‍රබල රදළ පරපුරකින් පැවත එන එසේම සුවිශේෂී   ඥාති  බලයක් ‍ගොඩනගා ගෙන සිටියෙකි. රජ වාසලේ පළමුවන අධිකාරම වූ පිළිමතලව්වේ මෙන්ම දෙවන අධිකාරම වූ ඇහැලේපොළද රජුට යටි සිතින් ද්වේශ කලේය.ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ නොහොත් කන්නසාමි ගේ රාජ්‍ය පාලනය ලංකාවේ අතිශයින්ම තීරණාත්මක අවදියක් බවට පත් වන්නේ පිළිමතලව්වේ මහ අදිකාරම් විසින් මේ රජු සහ පාලනය තම සියතට ගැනීමේ කූඨ උපක්‍රමයක යෙදී සිටි බැවින්ය.තරුණ කන්නසාමි මේ බැව් මුලින් දැන නොසිටියද පසුව සිය ආධිපත්‍ය තහවුරු කරගැනීම පිණිස රදළවරුන් ගේ බලය අඩු කරලීමට පියවර ගත්තේය.වඩුග පාලනය පිළබඳව නොසතුටෙන් සිටි භික්ෂූන් වහන්සේලා මේ අවදියේදී කළ කුමන්ත්‍රණ ගැනද ඉතිහාසයේ සඳහන්ය. සංඝරාජ හිමියන් භික්ෂු සමාජය කෙරෙහි ඇති කරන ලද බලපෑම නිසා ඒ වන විට උපසම්පදා භික්ෂූන් රාශියක් ලංකාවේ තැන තැන ශක්තිමත් වෙමින් සිටියහ. රජු මේ බැව් දුටුවේය. සිය වඩුග  නෑ පිරිස් වලට රජ වාසලේ ඉහළතනතුරු ප්‍රධානය කළ ඔහු ඉන්දියාවේදී අහිමි වූ නායක්කර් පාලනය ලංකාවේ පිහිටුවීමට අවශ්‍ය පසුබිම සකසමින් සිටියේය.

                 ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ සිංහාසනප්‍රාප්ත වූයේ 1798 දීය. ඒ වන විට රජ වාසල අරක්ගෙන සිටි නායක්කර් වඩුගයන් ජාතික ආර්ථිකයේ කොඳු නාරටිය අත්පත් කර ගෙන උන්හ.ආනයන අපනයන වෙළෙඳාම සහමුලින්ම වඩුගයන් කීප දෙනෙකු අතර විය. රදළවරුන්ට අල්ලස් දීමෙන්ද වැදගත් ඨානාන්තර පිරිනැමීමෙන්ද තම අණසකට ගැනීම නිසා සිංහල නිලමේලා බලවත් වුවද කළ හැකි කිසි දෙයක් නොවීය. ආන්ද්‍ර බස රජ වාසලේ ප්‍රධාන බස බවට පත් විය. සිංහල නිළමේලා වුවද සිය මුද්‍රාව තැබූවේ ආන්ද්‍ර අක්ෂර වලිනි.පිළමතලව්වේ අධිකාරම විසින් කන්නසාමි සිංහාසනයේ තැබෙව්වේ මේ තර්ජනයන්ට මුහුණ දීම පිණිසය. තමන්ට ගැති රූකඩ රජෙකු මගින් සිය අභිප්‍රායන් ඉටු කර ගැනීම එහි බලාපොරොත්තුව විය. ඒ සඳහා ඉංග්‍රීසීන්ගේ අනුග්‍රහය ලබා ගැනීමට ඔහු ක්‍රියාකලේ 1800 දී පමණය. පිලිමතලව්වේ ගේ අනුග්‍රය ගැන සැලකිලිමත් වූ ඉංග්‍රීසීහු කලින් සකසන ලද ගිවිසුමක් ද අතැතිව කනකමය මංජුසාවක් සහ අශ්ව රථයක් ඇතුළු පඬුරු රැගෙන 1800 මාර්තු 2 දා කොළඹන් පිටත් විය. ගිවිසුම මෙසේය. රජු ගේ ආරක්ෂාව පිණිස කොළඹ ආණ්ඩුකාරයාගේ මෙහෙයවීමෙන් හත්සීයක පමණ ඉංග්‍රීසි හමුදාවක් උඩරට නැවැත්වීම. මේ පිරිසගේ වියදම සිංහලගේ රජු විසින් දැරිය යුතුවීම.අවශ්‍යතාව මත  ඉදිරියේ දී එම සෙබළු ප්‍රමාණය වැඩිකිරීම ආදි වශයෙන් විය. වගන්ති නවයකින් සමන්විත මේ ගිවිසුමට රජු එකඟ නොවීය. මේ ගිවිසුම රැගෙන උඩරටට පැමිණි සෙන්පතියා වූයේ මැක්ඩොවල්ය.  මේ ගිවිසුම අසාර්ථක වූවායින්  පසු 1803 දී නෝර්ත් අණුඩුකාරයාගේ ඇණවීමෙන් මැක්ඩොවල් උඩරට ආක්‍රමණය කලේය. සෙන්කඩගලට පැමිණි විට ශ්‍රී වික්‍රම හෝ කිසිවෙක් එහි නොවූයෙන් මුත්තුසාමි එහි රජ කොට ගිවිසුම පරිදි ආරක්ෂාව සැපයීමට ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුව එකඟවිය. ඒ සමගම කොළඹ සිට ත්‍රිකුණාමලය තෙක් මාවතක් ඉඳිකරනු වස් බිම් තීරුවක් දීමටද සත් කෝරළයේ පලනය ඉංග්‍රීසීන් වෙත පවරා දීමද කළ යුතු විය. නමුත් පිලිමතලව්වේගේ හමුදාව නුවරට පැමිණි ඉංග්‍රීසින් පළවා හැරියෙන් ගිවිසුම ඵල රහිත විය.

         මුත්තුසාමි සමග පසුබසිමින් සිටි මැක්ඩොවල් සෙනවි මේ අතරවාරයේ පිලිමතලව්වේ සමග ගිවිසුමක් ඇතිකර ගත්තේය. රජු නෙරපා හැර පිළමතලව්වේට රට භාරවන පරිදි මේ ගිවිසුම සකස් විය.  මීගස්තැන්නේ අදිකාරමත්  මුත්තුසාමිත් මැක්ඩොවල් සෙනවියාත්  මේ ගිවිසුමට අත්සන් කළ බව පැවසේ. මේ තුන් හවුල් ගිවිසුම අනුව කලින් මුත්තුසාමි සමග වූ එකඟතා අළුත්කර ගන්නටත් මුත්තුසාමි වෙනුවෙන්  උතුම් වූ කුමාරයා යන නමින් සිංහලේරටවල් පාලනය පිලිමතලව්වේට ලබාදීමටත් ඉංග්‍රීසීන් ගෙන් පතාග 30000 ක් ලබා යාපනයේ සිට රජ කිරීමටත් එකඟතාවය විය. මෙම ගිවිසුමෙන් පසු හමුදා භට පිරිසක් මහනුවර නවත්වා මැක්ඩොවල් කොළඹ බලා පිටත් විය. එහෙත් සැඟවී සිට ශ්‍රී වික්‍රම රජුගේ දසදහසකට වැඩිතර සෙනග ඉංග්‍රීසීන් වටලා ඔවුන් සමූලඝාතනය කොට මහනුවර යළි අල්වාගෙන පිළමතලව්වේ සහ මුත්තුසාමි ඇතුළු රාජ ද්‍රෝහීනට දඬුවම් ලබා දුන්නේය.

                 ඇහැලේපොළ  මහ අධිකාරම සපරගමුවට යැවෙන්නේ ඔහුට විරුද්ධව රජුට ගතු කියූ පිලමතලව්වේ ගේ මෙහෙයවීමෙනි.මේ අතරවාරයේ අධිකාරම් නිලයට තෙවැන්නෙකුද පත් විය. ඒ මොල්ලිගොඩයි.රජුගේ අරමුණ වූයේ රදළයන් ගේ බලය ක්‍රමයෙන් අඩු කරලීම බව පෙනේ.කෙසේ වුවත් සපරගමුවට වන් මහ නිලමේ එහි වැව් අමුණු සදවා වෙල් අස්වද්දවා රජයට ලැබෙන ආදායම තර කලෙන් රාජ ප්‍රසාදයද ජනතා ප්‍රසාදයද දිනා ගත්තේය. මෙයට ඉරිසියා කළ මහනුවර නිලමේලා ඇහැලේපොළට විරුද්ධවරජුට ගතු කීහ. රජු විසින් පිළමතලව්වේ මැරවූයේ 1811 වර්ෂයේ මාර්තු 26 වනදාය. ඉන්පසු මහ අදිකාරම් ධුරයට පත්වූයේ ඇහැලේපොළය. නමුත් පෙර කී කුමන්ත්‍රණ මධ්‍යයේ  සපරගමුව කරමින් සිටි ඇහැලේපොළ බිඳ වීමට මොල්ලිගොඩ විසින් එවන ලද ලිපියක් හේතු වී යැයි පැවසේ. රජු ඇහැලේපොළ කැඳවූයේ වෙනත් කරුණකටය. එහෙත්  වෙනත් ලිපියක් මගින් ඔහුට දැනුම් දී තිබුණේ රජු උදහස් වී ඇති බවත් නුවර නොපැමිණිය යුතු බවත්ය. එම නිසා රජු කෝප විය. ඇහැලේපොළ ඉංග්‍රීසීන් වෙතට පැණ යන්නේ යැයි රජුට කේලාම් බස් පැවසිණ. මේ වන විටද ජෝන් ඩොයිලි නම් ඔත්තුකරුවා සමග ඇහැලේපොළ සම්බන්ධකම් පවත්වමින් සිටියේය.  කල හැකි දෙයක් නොවූ කළ කළුගඟදිගේ අඟුලක් මගින් පහළට ආ ඇහැලේපොළ පාණදුරයට පැමිණ ඉංග්‍රීසි හමුදාවේ සහායෙන් කොළඹ කොටුවට සැපත් වී ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුකාරවරයා සම්මුඛ විය. කන්නසාමි පැන්නවීමට ඉංග්‍රීසින් සමග ඇති කර ගත් ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක වීමට පටන් ගත්තේ එතැන් සිටයි.

        වඩුග රජෙකු වූ ශ්‍රී වික්‍රම සිංහල සම්ප්‍රදාය ඉක්මවා දශරාජ ධර්මය කඩකොට රට පාලනය කළ තැනැත්තෙකි. සියවස් ගණනාවක් තිස්සේ රාජඅභිෂේකයේදී ලක් රජවරු නාථ දෙවියන් ඉදිරියේ දිවුරුම් දුන්හ. ඒ දැහැමි පාලකයෙක් වන බවට සපථ කරමින්ය. නමුත් උද්දච්ච පුද්ගලයෙකු වූ ශ්‍රී වික්‍රම රාජ සිංහ නාථ දේවල භූමියෙන් නාථ දේවාලය ඉවත් කිරීමට පවා සැලසුම් කලේය. ඒ යුගයේදී නාථ දෙවියන් වෙනුවට පිටියේ දෙවියන් බලවත්ව සිටියේ යයි සැලකෙන්නේඒ නිසාය. කෙසේ වෙතත් එක දිගට රදළවරු සමග ඇති වූ විරසකයන් නිසා 1815 වර්ෂයට ආසන්න කාල වකවානුවේදී ඝාතන රැසක් සිදු විය. අවසාන වශයෙන් ඇහැලේ පෙළ නිළමේ ගේ භාර්යාව කුමාරිහාමි සහ දරුවන් විනාශ කිරීමට අණදී ඒය මහත් අභිරුචියෙන් බලා සිටි ආකාරය ඉතිහාසයේ සඳහන්ය. මෙයට හේතුව නම් ජෝන් ඩොයිලි නම් ඔත්තුකරුවා උඩරට රාජධානිය සියතට ගැනීම පිණිස කළ මෙහෙයුමයි. මෙහිදී රදළවරුන්ට හා රජුට උසස් වර්ගයේ මධ්‍යසාර ගෙන්වා පිළිගන්වා සිහිවිකල් තත්ත්වයට පත් කළ ආකාරය සඳහන්ය.මහාචාර්ය තෙන්නකෝන් වමලානන්ද මහතා ජෝන් ඩොයිලි ගැන සඳහන් කරන්නේ මෙසේය.

       ඩොයිලි අවික්ෂප්තව සන්සුන්ව හා ජයග්‍රහණය පිළිබඳව අධිෂ්ඨානයෙන් යුතුව තම උපාය මාර්ග ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා දේශපාලන වේදිකාවක් නිර්මාණය කළේය. මේ දේශපාලන වේදිකාවේ ප්‍රධාන නළුවෝ නම් ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රොබට් බ්‍රවුන්රිග් ඇහැලේපොල මහ නිළමේ මොල්ලිගොඩ මහ නිළමේ ජේම්ස් සදර්ලන්ඩ් එඩ්වඩ් ගිෆර්ඩ් කොබ්බෑකඩුව මල්වත්තේ මහානායක හිමියන් අස්ගිරි විහාරයේ යටවත්තේ මහානායක හිමියන් දුනුවිල දිසාවේ කපුලියද්දේ දෙවෙනි අදිකාරම් තම්බි මුදියන්සේ මැලේ මුහන්දිරම් ඉලංගකෝන් මුදලි සේරම් මුදලි හා තල්ගම උන්නාන්සේ වූහ. මේ හැම දෙන ඩොයිලි ගැසූ තාලයට නැටූහ. මේ සියලු දෙනාගේ නිසැක භක්තිය හා විශ්වාසය දිනාගත් අතරම ඔවුන්ගේ ප්‍රකාශනයන්හි සත්‍යාසත්‍ය භාවය වගවිභාගකරන ක්‍රමයද ඩොයිලි සතු විය.

         ඩොයිල් අවසාන වශයෙන් තම අභිමතාර්ථ සාධනයෙහි යොදා ගත් ඇහැලේපොළ මහ නිලමේ දක්ෂ ප්‍රාදේශීය පාලකයෙක් වශයෙන් අවංකව රජුට සේවය කළ තැනැත්තෙකි. එහෙත් අවසාන කාලයේදී රදළවරුන්ගේ උසිගැන්වීම් මත රජු ඔහු හා විරසක වුණි. ඉන්පසු ඔහුට ඕනෑ වූයේ රජු පාවා දී ඉංග්‍රීසින් ගේ සහායෙන් සිහසුන් ගැනීමයි. මෙහි මුල් අදියර සාර්ථක ලෙස ක්‍රියාත්මක වුවද ඉංග්‍රීසින් සිය අභිලාෂය මත සිංහල ජාතික බලවේගය යටපත් කර ගත්තේය. සිංහල බෞද්ධයන්ට ඉතිරිවූයේ උඩරට ගිවිසුමේ පස්වන වග වගන්තිය පමණකි. නූතන ඩොයිලිලා එක්නැලිගොඩලා එක්ව මේ පසවන් වගන්තියෙන් කියැවෙන රටේ  ශාසනික උරුමය ඉවත් කර රට අනාගමික කරන්නටද කෑලී කෑලි වලට කඩා දක්වන්නටද කැසකවති. සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා තාවකාලිකව හෝ පරාජයට පත් කරන ලද්දේ මේ පියවරයි. එහෙත් එම පියවර ආපස්සට හැරවීමට විදෙස් බලවේග සියල්ල ඒකාරාශී වී ඇත.රනිල් බලවත්ය.1817-18 සටනේ රජු වූ දොරේසාමි මෙන් ජනාධිපතිවරයා දුර්වල කර තිබේ. දැන් වන විට නූතන කැප්පෙටිපොළ දේශපාලනික වශයෙන් ඝාතනය කර තිබේ. එහෙත් ජනතාවගේ ආදාරයට පත් මහින්ද රාජපක්ෂ ඝාතනයට ලක්ව නොමැත. ඔහු නැවතත් ජයග්‍රහණය කරා යන්නේ මහා මැතිවරණයකින්ම පමණි. නූතන නිදහස් අරගලයේ නව ආරම්භය මේ මගින් සනිටුහන් කරවීමට සිතින් කයින් මෙන්ම අධ්‍යත්මික වශයෙන්ද කැප වීම අප සැමගේ යුතුකමයි.

මතුගමසෙනෙවිරුවන්

Courtesy Adaderana

The United People’s Freedom Alliance (UPFA) has decided not to attend the parliamentary session scheduled for tomorrow (5), MP Dinesh Gunawardena said.

Speaking at a press conference in Colombo today, he claimed that the Speaker has decided to convene the Parliament in this manner by preparing an agenda as per his will.

UPFA Parliamentarians had boycotted parliament proceeding on four separate days while accusing the Speaker of bias.

On November 30, the Speaker had adjourned the parliament until 10.30 a.m. on Wednesday (5).

During the press briefing, MP Dinesh Gunawardena also spoke about the interim order issued by the Appeals Court yesterday (3).

He said that the interim order has not barred the premiership and the Cabinet of Ministers and that the order has only restrained Mahinda Rajapaksa and the Cabinet from executing their duties.

He said that the correct decision will be given by the court on December 12.

Lanka Lead News

ප්‍රදීප් ජයවර්ධන යනු මේ රටේ පළමු විධායක ජනාධිපති ජේ. ආර්. ජයවර්ධන මහතාගේ ලොකු මුනුපුරායි. ඔහු ජර්මනියේ හිටපු කොන්සල්වරයාද වේ. වර්තමානයේ මෙරට තුළ මතුව තිබෙන දේශපාලන තත්ත්වයයට මූලික හේතුව ජේ. ආර්. ජයවර්ධන මහතාගේ ව්‍යවස්ථාව බව සමහරු කියති. මේ පිළිබඳව ප්‍රදීප් ජයවර්ධන මහතා පළ කරනුයේ මෙබඳු අදහසකි.

අද නිර්මාණය වී තිබෙන්නේ ව්‍යවස්ථාමය අර්බුදයක්. මේක ජේ.ආර්.ගේ බහුබූත ව්‍යවස්ථාව කියලනේ ඔවුන් කියන්නේ. ඇත්තටම මේක බහුබූත ව්‍යවස්ථාවක් තමයි. එක බූත කණ්ඩායමක් ඇවිල්ලා මනාප ඡන්ද ක්‍රමයක් ගෙනාවා. ඇත්තටම මුලදී ව්‍යවස්ථාවේ මනාප ඡන්ද ක්‍රමයක් තිබුණේ නැහැ. මුලදි තිබුණේ කොට්ඨාස ඡන්ද ක්‍රමයක්. ඒ ක්‍රමයේදී පක්ෂෙ තමයි තීරණය කළේ ඡන්ද නාම ලේඛනයේ අපේක්ෂකයා ඉන්න ඕනැ තැන. එහිදී අපේක්ෂකයාගේ දේශපාලන පරිණතකම, විනය වගේම කොට්ඨාසයේ ඡන්ද පදනම සලකලා බැලුවා. යම් කිසි බලපෑමක් නිසා පෞද්ගලික වුවමනාවක් නිසා මුළු දිස්ත්‍රික්කයේම තරග කරන්න සිද්ධ වෙන විදිහට මේක වෙනස් කළා. ඊට පස්සේ මේ ක්‍රමයෙන් ඡන්ද කරන කොට ඒකට විශාල මුදලක් සහ ශ්‍රමයක් යොදවන්න ඕනැ වුණා.

මේක වෙනස් කළේ ලලිත් ඇතුළත්මුදලි මහතා. ඒ කාලේ එතුමාට මේක වාසිදායකයි. මොකද: එතුමා රටම දන්න ජාතික නායකයෙක්. ඒ වගේ කෙනකුට දිස්ත්‍රික්කයක තරග කරලා දිනන්න ලේසියි. ඒ් කොට්ඨාසයක ඉන්න පොඩි මන්ත්‍රී කෙනකුට සිද්ධ වෙනවා, විශාල මුදලක් වියදම් කරලා ලලිත් ඇතුළත්මුදලි වගේ නමක් හදාගන්න. මොකද එයාට මුළු දිස්ත්‍රික්කයේම ඡන්ද ගන්න ඕනැ වෙන නිසා. එතකොට තමයි ලිස්ට්” එකේ ඉහළට පහළට යන්න පුළුවන්. පළමුවැනි විකෘති කිරීම ඒක තමයි කියලා මම හිතනවා.

ඒ විකෘති කිරීම සිද්ධ වුණේ ජේ. ආර්. ජයවර්ධන ජනාධිපතිතුමාගේ අවසාන කාලෙ. 1989 ඡන්දෙට කලින් මේක සිද්ධ වුණේ. ඒක පළමුවැනි විකෘති කිරීම.

දෙවැනි එක සිද්ධ වුණේ ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිතුමාගේ කාලයේ. පක්ෂයට මන්ත්‍රීවරයෙක් ගන්න නම් සියයට දොළහයි දශම පහක ඡන්ද ප්‍රතිශතයක් ඒ කාලේ ගත යුතුව තිබුණා . ඒක සියයට පහකට අඩු කෙරුවා. අද පාර්ලිමේන්තුවට තරග කරන කුඩා පක්ෂ 68ක් තියෙනවා. ඒකෙන් වෙන්නේ ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකට බලය අඩු වෙලා, පොඩි පක්ෂ විශාල ප්‍රමාණයක් ඇතුළත් වන එකයි. මේ පොඩි පක්ෂ අද කරන දේ පැහැදිලියි නේ. ඒ අය එහාට මෙහාට පැනලා බලය හුවමාරු කරනවා. ඒක තමයි දෙවැනි විකෘති කිරීම.

තුන්වැනි විකෘතිය සිද්ධ වුණේ චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක ඉන්න කාලේ. පිල් මාරුකරලාත් පක්ෂයේ ඉන්න පුළුවන්කම හදාගත්තා. ඒක ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට ගිහිල්ලා කරගත් දෙයක්. ඒකෙන් සිද්ධ වුණේ මුදල් හෝ වෙනයම් අවශ්‍යතා මත මන්ත්‍රීවරුන්ට එහාට මෙහාට පනින්න පුළුවන් වීමයි. එයින් පාර්ලිමේන්තුවේ ස්ථාවර භාවය සහ පක්ෂවල ශක්තිය නැති වුණා. ඊළඟ එක සිද්ධ වුණේ 19 වැනි සංශෝධනයෙන්. ඒකෙන් සිද්ධ වුණේ ජනාධිපතිතුමාගේ ස්වාධීනභාවය අඩු කරලා ජනාධිපතිතුමා පාර්ලිමේන්තුවේ හා අගමැතිතුමාගේ බලයට යම් කිසි විදහකට යටත් කිරීමයි. එයින් සිද්ධ වුණේ තවත් මේ ක්‍රමය විකෘති වීමයි. 1966 දී කියනවා පාර්ලිමේන්තුවේ ඕනෑ එපාකම්වලට හසු නොවන ශක්තිමත් විධායකයක් කෙටි කාලෙකට අවශ්‍ය වෙනවා, මේ රට දියුණු කරන්න කියලා.

එතුමා කිව්වා අපි රටේ නිදහස ලබා ගත්තා. ඒත් ආර්ථික නිදහස ලබාගත්තේ නැහැ කියලා. පාර්ලිමේන්තුවේ තිබෙන බල හුවමාරුව නිසා රට දියුණු කරන්න අමාරු නිසා එයින් යම් කිසි ප්‍රමාණයකට ස්වාධීන වෙන විධායකයක් අවශ්‍යයි කියලා එතුමා කියනවා.

ඒ මුල් අදහස අපි සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කරලා තියෙනවා.

1978 දී ශ්‍රී ලංකා විශ්වවිද්‍යාලයේ උපාධි ප්‍රදානෝත්ස්වයේදී විධායක ජනාධිපතිවරයෙක් නොකළ යුතු දේවල් 10ක් ගැන ජේ. ආර්.ජනාධිපතිතුමා කියනවා. ඔක්කොම මට මතක නැහැ. කාරණා කීපයක් මතකයි. එතුමා කිව්වා ජනාධිපතිතුමාගේ මිනිස්සු හෝ ගැහැනු කියලා වෙනම කණ්ඩායමක් හදන්නේ නෑ කියලා. ඒ වගේම එතුමා කිව්වා හැමවිටම පාලනය ගෙනි යන්නේ කැබිනට් මණ්ඩලයේ තීරණ සහ උපදෙස් අනුව කියලා.

එතුමා මේවා කිව්වේ මහාචාර්ය ඒ. ජේ.විල්සන් ගෙනාපු යෝජනාවක් නිසා. ඔහු කිව්වා ඇමෙරිකාවේ වගේ වෙනම ජනාධිපති කාර්යාලයක් හදාගන්න කියලා. එතුමා ඒක ප්‍රතික්ෂේප කළා.

එහෙත් එතුමගෙන් පස්සේ මේක වෙනස් වුණා. බලයට පත් වුණු අය ඔවුන්ගේ කණ්ඩායමක් වෙනම හදාගත්තා. ඒකෙන් වුණේ ඒ කණ්ඩායම නිසා කැබිනට් එකේ ප්‍රශ්න ඇති වුණ එකයි. වත්මන් ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාට 2014 දී වෙනම යන්න වුණෙත් මේ කණ්ඩායම් නිසා කියලයි මම හිතන්නේ.

එහෙත් ජනාධිපතිවරයකුට යම් යම් කාරණා පිළිබඳ උපදෙස් ගැනීමට විශේෂඥ ඥානය තියෙන උපදේශකවරු ඕනැ වෙලාවක ගන්න පුළුවන් කියලයි. ජනාධිපති උපදේශක කියලා තනතුරක් දීලා කාර්යාලයක් දීලා වෙන් කිරීමක් කළොත් වෙන්නේ ඒ වටා යම්කිසි බල කේන්ද්‍ර හැදෙන එකයි. ඒ බල කේන්ද්‍රයි ඡන්දෙන් පත් වෙලා බලයට ආපු අය අතරෙයි යම්කිසි ගැටුමක් ඇති වෙනවා. ඒක අපි හොඳින්ම දැක්කා. ඇමෙරිකාවේත් මේ ප්‍රශ්නෙ තියෙනවා. අද ඔවුන්ට තියෙන එක ප්‍රධාන ප්‍රශ්නයක් මේක.

ජේ.ආර්. ජනාධිපතිතුමා මේ ව්‍යවස්ථාව හදලා තියෙන්නේ ලෝකයේ අනෙක් රටවල තියෙන ව්‍යවස්ථා හොඳට අධ්‍යයනය කරලා. නිකං එතුමාගේ ඕනෑ-එපාකම්වලට හදපු එකක් නෙවෙයි. එහෙත් හැත්තෑ අටට පස්සේ ලොකු මතයක් ගොඩනඟාගෙන ගියා මේක හදලා තියෙන්නේ එතුමගේ උවමනාවට කියලා. අවාසනාවකට මේ ව්‍යවස්ථාව යටතේ බලයට පත් වුණු උදවියත් මේ මතයේ ඉඳගෙන තමයි බලයට පත් වුණේ. ඔවුන් ඇත්තටම ස්වාධීනව මේක දිහා බැලුවේ නැහැ. මේක වැරැදියි, වැරැදියි, වැරැදියි කියලා බලයට පත් වුණා. බලයට පත් වුණාට පස්සේ තමයි දැන ගත්තේ මේකෙන් වැඩ කරන්නේ කොහොමද කියලා. සමහර වෙලාවට මේක පාවිච්චි කරන්නේ කොහොමද කියලා දැනගත්තම කාලෙත් ගිහිල්ලා ඉවරයි. ඒත්් මේ ව්‍යවස්ථාව නිසා ඇත්තටම රට ආරක්ෂා වුණා කියලා බය නැතුව කියන්න පුළුවන්.

අපට ලෝකේ දරුණුම ත්‍රස්තවාදී කණ්ඩායමක් එක්ක සටන් කරලා රට බේරාගන්න පුළුවන් වුණේ මේ ව්‍යවස්ථාව නිසා.

ඇත්තටම අපිට ජනාධිපති ක්‍රමයක් නැතුව පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයක් තිබුණ නම් එල්ටීටීඊය වගේ විශාල ත්‍රස්තවාදී කණ්ඩායමකින් රටට මොකක්ද වෙන්නේ කියලා අපට හිතාගන්න බැහැ.

ඔබ දන්නවා ජනාධිපති ප්‍රේමදාස ඝාතනය කළත් එක මොහොතකටවත් රට හෙල්ලුණේ නැහැ. බල අර්බුද ඇති වුණේ නැහැ. ඒ කාලේ ලලිත් ඇතුළත්මුදලි, ගාමිණී දිසානායක වගේ අය ලොකු බලයක් තිබුණු නායකයෝ. ඒත්් කිසිම බල අර්බුදයක් ඇති වුණේ නැහැ. ඒක තමයි ව්‍යවස්ථාවේ ශක්තිය.

මේ ව්‍යවස්ථාව කැබැලි කැබැලි කරලා දාන්න දැඩි උත්සායක යෙදෙන්නේ රනිල් වික්‍රමසිංහ මහත්තයා. මං හිතන්නේ ඔහුට මේ ව්‍යවස්ථාව ප්‍රශ්නයක්. මේ ව්‍යවස්ථාවෙන් බලය අත් කරගන්න සියයට පනහකට වැඩිය ඡන්දයක් ගන්න අවශ්‍යයි. ඔහුට සියයට පනහක ඡන්දයක් ගන්න බැහැ. ඔහුට බහුතර ජනතාවගේ විශ්වාසය නැති වෙලා තියෙනවා. ඒ නැති වුණු විශ්වාසය නැවත ගන්න අමාරුයි. මොකද, බහුතර ජනතාවක් ඔහුව විශ්වාස කරන්නේ නැහැ. ඒ නිසා ඔහු බලයට එන්න හදන්නේ සුළු පක්ෂවල සහායෙන්. ඒ නිසයි ඔහු මේ ක්‍රමය වෙනස් කරන්න හදන්නේ.