www.biographyonline.net

Theravada Buddhism and Mahayana Buddhism share the same core beliefs and devotion to the life and teaching of Buddha but they do have some differences. Mahayana Buddhists believe that enlightenment can be attained in a single lifetime, and that one can guide and teach the doctrine to others while still on the course for enlightenment. Theravada Buddhists believe that one may take several lifetimes to achieve enlightenment and has to achieve enlightenment first before guiding and teaching others. In a 2010 study, the Mahāyāna tradition was the largest Buddhist tradition with 53.2% practitioners, compared to 35.8% for Theravada and 5.7% for Vajrayana.

Theravada Buddhism is associated with South East Asia and is perhaps closer to the original Indian form of Buddhism. As Mahayana Buddhism spread north through Tibet and China, it took on more local customs.

Location of Buddhist Paths

• Theravada Buddhism – Southern (Sri Lanka, Thailand, Burma, Laos, Cambodia, parts of Southeast Asia)
• Mahayana Buddhism – Northern (Tibet, China, Taiwan, Japan, Korea, Mongolia, parts of Southeast Asia )

Scriptures

• Theravada in Pali (Pali Cannon).
• Mahayana in Sanskrit (Sutras)
• Both share the common basic Buddhist teachings of Four Noble Truths, Eight-fold path.

Language Difference

Theravada Buddhism is more conservative. It places importance on the original Pali language as the birth language of the Buddha. Pali is used in worship.

Bodhisattvas

• In Theravada Buddhism the main Bodhisattvas is Maitreya.
• In Mahayana Buddhism Maitreya plus non-historical figures.
• Mahayana Buddhism suggests Boddhisatva’s delay their realisation to stay in Samsara and help other struggling humans.
• Theravada suggests Bodhisattvas seek enlightenment first before they can help others stuck in Samsara. In Mahayana Buddhism, Bodhisattvas have greater prominence.
• In Mahayana Buddhism, Bodhisattvas have greater prominence.

Goal of Buddhism

• Theravada Buddhists place greater emphasis on arhat – liberation or Nirvana.
• In Mahayana Buddhism, the role of the Bodhisattva path is given more prominence.

Teachings

Theravāda promotes the concept of vibhajjavāda teaching of analysis”.  This suggests the seeker should gain insights from his own experience, application of knowledge, and critical reasoning, though this should be weighed against scripture and wise monks. This means self-enlightenment before disseminating knowledge to others.

Mahayana promotes the idea that an aspirant should not just seek personal enlightenment but also the enlightenment of all beings. This means teaching others whilst still on the path to self-enlightenment. It explains the mixing of the teachings with pre-existing local beliefs and rituals as Buddhism spread north and east from India.

Type of Meditation

Theravada

Mainly silent-mind, mindfulness meditation. There are two main types of Theravada meditation:

1. Samatha: Calming meditation
2. Vipassana: Insight meditation

Mahayana

• Mahayana Buddhism greater emphasis on mantras, chanting, especially in Tibetan Buddhism.
• Though Tibetan Buddhism is based on Mahayana, it could be seen as its own strand – Vajrayana. Tibetan Buddhism is based on Tantric disciplines.

Modern expressions

Mahayana Buddhism

• Pure Land,
• Zen,
• Vajrayana (or Tantric) Buddhism

Theravada

• Thai Forest Tradition
• Vipassana

Monastic traditions

There is a monastic tradition in both branches of Buddhism. The monastic tradition in Theravada is perhaps considered more important and there is a strong relationship between monks/nuns and lay people.

Mahayana Buddhism also has a strong monastic tradition.

The Board of Investment estimates that 60,000 manual workers are needed in the construction sector, but 20,000 are employed.

Companies registered under the Ceylon Chamber of Commerce also report labour shortages. Some companies have sought BOI approval for visas to import labour.

In 2016, the BOI granted visa recommendations for more than 5,700 skilled” workers from India and China. (See separate story for details)

The Sunday Times spoke to some in the building sector for their views.

Prasanga Sanjeewa from Wattala, who is working in Wellawatta as chief mason, said finding trained people was tough and many who come do not stay on the job for long. Many are unable to save because of food costs.

We work until eight at night and then we spend the night on site. In the beginning we lived in boarding houses, but that was difficult as we had to shift once a month. Now the company has promised to provide us a house in a couple of weeks,” he said.

Mr Sanjeewa said a mason would be paid Rs 1,500 and a helper gets Rs 1,300 a day. But masonry workers demand at least Rs 2,300 and the helpers want Rs 1,700 a day.

A. M. Jayarathna from Anuradhapura is the chief mason at a construction site in Dehiwala. He said there are 15 skilled and unskilled workers and six masons at the site. It is very difficult to employ labourers for construction. Skilled workers are difficult to find as they prefer working overseas and the unskilled labourers do not want to accept the ususal wage. Most young people do not want to join the construction industry and learn a trade.”

Indian workers at construction sites in Colombo. Pix by Nissanka Meegoda

Safraz Cader, the project client of a Dehiwala construction site, said skilled workers go overseas, while others choose to operate a three-wheeler.

Most of them say that driving a three-wheeler is easier unlike working as a mason or helper. Nobody is willing to learn a new trade.”

Many who do accept work take leave every week and some work only three days a week, he said.

An immigration official said companies inform them of their needs for overseas workers. They inform us of their foreign labour requirement and get the approval of the particular ministry and then we issue the visas.”

Visas are issued on the condition that the worker is employed strictly at a particular company. Changing jobs is prohibited.

The work visa is only valid for one year. There are instances where people come on tourist visas and work here and there are instances when they overstay,” the official explained.

Chamber of Construction Industry, president, Dr Surath Wickramasinghe said at least another 200,000 construction workers – skilled and unskilled – are needed for the port city project undertaken by China.

Dr Wickramasinghe, who is also an architect, said poor starting salaries and the arduous nature of the work discourage anyone from entering the sector.

There is a shortage of technically qualified staff including engineers, architects, skilled and unskilled labourers,” he said.

He said many prefer to be three-wheeler drivers or security guards.

Dr Wickramasinghe said the government has been asked to resolve the issue.

Several measures can be taken to make the work of a labourer a more attractive option such as by addressing them with a more dignified name as well as offering more incentives such as lodging, insurance, secure employment as well as higher wages as in South Korea,” he suggested.

The general manager of the State Engineering Corporation, D.T Rajasekaran, said even the government found it hard to recruit labourers and engineers.

Projects can get delayed because of a lack of workers. For this reason, projects are undertaken as joint ventures, or a contractor is hired for small segments of a project.

He also said state-run training centers receive few applicants.

Most engineers leave the country after achieving the certification from the Construction Industry Development Authority.”

He expects foreign workers will have to be imported to meet the industry shortage.

We still don’t need to take such measures since we have a cadre of 1,200 unskilled and skilled workers. But, in the near future, foreigners will have to be recruited. These will include engineers,” he said.

He also said even though between 1,500 and 2,000 people graduate from vocational training institutes every year, they do not join the workforce.

Chinese, Indian, and Thai nationals are coming to work. They will work for less due to the lack of jobs in their countries but will take Sri Lankan money out of the country.”

He said foreign workers should be imported based on education, health, work experience and so on. The government should not allow them to work under tourist visas.”

The president of the State Engineering Corporation Employees Union, N. Ruwan Pathirana said those who want to work as labourers expect big wages instead of gaining more knowledge and skills so they could earn more.

නලින් ද සිල්වා

බටහිර විද්‍යාවට අනුව ඊයෙ පෙරේදා කියලා තිබුණා පිරිමින්ගෙ හා ගැහැණුන්ගෙ මොළවල වෙනස්කම් තියෙනවා කියලා. හැබැයි ඒ වන තුරු බටහිර විද්‍යාඥයන් එක හඬින් කියා සිටියෙ පිරිමින්ගෙ හා ගැහැණුන්ගෙ මොළවල වෙනස්කම් නැහැ කියලා. ඒ අර ඊනියා සමානත්වතාවෙන් මතුවෙච්ච අදහසක්. දැන් බටහිර විද්‍යාඥයන් මේ අලුත් නිගමනයට ඇවිත් තියෙන්නෙ මොළ දහස් ගණනක් නිරීක්‍ෂණය කිරීමෙන් පසුව කියලයි කියන්නෙ. මේ නිරීක්‍ෂණය පිරිමි විද්‍යාඥයන්ගෙ ද කියල අහන්න එපා. කොහොමටත් බටහිර විද්‍යාවෙ හැටි ඔහොම තමයි. අද කියපු දේ හෙට නැහැයි කියනවා. එසේ වීමට හේතුත් කියනවා!

බටහිර විද්‍යාඥයන් තවමත් හිතන්නෙ මනස කියන්නෙ මොළයෙ ක්‍රියාකාරීත්වයකට කියලා. බටහිර විද්‍යාඥයන්ට මොළේ නැහැ කියලා මා කියන්නෙ නැහැ. ඔවුන් හිතන්නෙ ද්‍රව්‍යවාදීන් ලෙස. ද්‍රව්‍යයෙන් තොර මනසක් ගැන ඔවුන්ට හිතන්න බැහැ. දෙවියන් වහන්සේ ගැන විශ්වාස කරන බටහිර විද්‍යාඥයන් ඇති. ඒත් බටහිර විද්‍යාවෙදි ඔවුන් හිතන්නෙ ද්‍රව්‍යවාදී ව. මෙරට ජාතිකත්වය මත කටයුතු කරන කලාකරුවන් ඉන්නවා. ඒත් ඔවුන්ගෙන් බොහෝ අය තම ඊනියා කලා කතිකාවතෙහි යෙදෙන්නෙ පඬි සංකල්ප මත පදනම් වෙලා. එහෙම නොකළොත් ඔවුන්ට පිළිගැනීමක් නැහැ. දෙවියන් වහන්සේ ගැන විශ්වාසයක් තිබුණත් නැතත් බටහිර විද්‍යාඥයන් ආරම්භයක් ගැන විශ්වාස කරනවා. ඔවුන් කල්පනා කරන්නෙ රේඛීය චින්තනයක. මනස මොළයට සම්බන්ධ කර ඌනිතවාදීව හා ද්‍රව්‍යවාදීව හිතනතාක් බටහිර විද්‍යාඥයන්ට මනස ගැන අවබෝධයක් ලබන්න බැහැ. සමහරුන් නිවුටන් අනුගමනය කරමින් මනස කොටස්වලට කඩන්න උත්සාහ කරනවා!

ගැහැණුන් හා පිරිමින් මොළය අතින් වෙනස් වුවත් නැතත් ඔවුන්ගේ මනස් නම් වෙනස්. ඒ කියන්නෙ හැම පිරිමියකුට ම පිරිමි මනසක් තියෙන බවවත් හැම ගැහැණියකට ම ගැහැණු මනසක් තිබෙන බවවත් නො වෙයි. සාමාන්‍යයෙන් ගත්තොත් පිරිමි මනස හා ගැහැණු මනස වෙනස්. ඔවුන් හිතන හැටි වෙනස්. ඔවුන්ගේ ප්‍රමූඛතා වෙනස්. අද දේශපාලනයට වඩා යොමු වන්නෙ පිරිමි. ඒක මේ දේශපාලනයෙහි හා ඒ පදනම් වූ සංස්කෘතියෙහි ප්‍රතිඵලයක්. ගැහැණුන්ගේ ප්‍රමුඛතාව රට පාලනය කිරීම නොව ගෙදර බලා ගැනීම. එය ඊනියා පුරුෂාධිපත්‍යයක් නිසා වෙන දෙයක් නො වෙයි. අද දේශපාලනය පිරිමි දේශපාලනයක්. බටහිර විද්‍යාවත් පිරිමි වැඩක්. ඒවාහි ගැහැණු නැතිවා නො වෙයි. ඒ බොහෝ විට පිරිමි මනසක් තියෙන ගැහැණු. පිරිමින්ට සාමාන්‍යයෙන් ගැහැණුන්ට වඩා වියුක්ත චින්තනයක් තියනවා. හේතුවාදීයි. ඇරිස්ටෝටලීය තර්කයට අනුගත වෙන්න හැකියාවක් තිබෙනවා.  ඒත් ලංකාව වගේ රටවල පිරිමින්ට එහෙමකට කියලා වියුක්ත චින්තනයක් නැහැ. 

අද පාර්ලිමේන්තුවෙ ඉන්න මන්ත්‍රීවරියන් සංඛ්‍යාව බොහොම අඩුයි. දැන් ඒක කෘත්‍රීම ව වෙනස් කරන්න හදනවා නීතියෙන් අහවල් ප්‍රතිශතයක් ගැහැණු වෙන්න කියලා. ඒක ස්වභාව ධර්මයට විරුද්ධව යෑමක්. කවුරු හරි කියන්න පුළුවන් මා පුරුෂාධිපතිවාදියෙක් කියලා. මා දන්නවා අද දේශපාලනයෙ ඉන්න ගැහුණුන් වුණත් බොහෝ විට එතැනට ඇවිත් තියෙන්නෙ පවුල් පසුබිම නිසා  කියලා. බොහෝ දේශපාලනඥවරියන්ගේ පියා හරි ස්වාමිපුරුෂයා හරි දේශපාලනඥයෙක්. සාමාන්‍යයෙන් ගැහැණුන් පිරිමින්ට වඩා පෞද්ගලික සම්බන්ධකම් ගැන සංවේදීයි. බුදුදහමට අනුව බුදු වීමට නම් පළමුව මනුෂ්‍යයකු විය යුතුයි. දෙවනුව පිරිමියකු විය යුතුයි. එයින් කියන්නෙ බුදුදහම පුරුෂාධිපත්‍යය මත පදනම් වූවක් කියලා බොරු පඬියකු කියන්න පුළුවන්. ගැහැණුන්ට නිවන් අවබෝධ කර ගැනීමට හැකි වුවත් තනියම සියලු බැඳීම්වලින් වියෝ වෙන්න බැහැ. මහාභිනිෂ්ක්‍රමණයක් කරන්න බැහැ. මා ඉන් කියන්නේ ගෙදරින් තරහ වෙලා යන එක නො වෙයි. පඬියන්ට මහාභිනිෂ්ක්‍රමණය තේරෙන්නෙ නැහැ. දෙවියන් භූතයන් අතර ඉන්න පඬියන් බුදුදහම මනුෂ්‍යාධිපතිවාදී කියනව ද දන්නෙ නැහැ.  

ගැහැණුන්ගේ නුවණ හැඳි මිටේ දිග ය කියා කතාවක් තියෙනවා. ගැහැණුන්ට පිිරිමින්ට තරම් සැලසුම් කරන්න බැහැ. දුර දිග පේන්නෙ නැහැ. ඒත් ගැහැණුන්ට හොඳ ඉවක් තියෙනවා. පිරිමි මනස වියුක්ත සැලසුම් කිරීමෙහි දක්‍ෂතාවක් පෙන්නුම් කරනවා. පිරිමින්ට වියුක්ත ප්‍රවාද ගෙතීමේ හැකියාවක් තිබෙනවා. පිරිමි ගැහැණුන්ට වඩා බොරු කාරයො. ගැහැණුන් ඇඟට දැනෙන විධියට වැඩ කරනවා. ඔවුන් බොහෝ දේ ඇඟට ගන්නවා. දේශපාලනයෙ යෙදෙන්න හරි ඉහළ නිලයක් දරන්න හරි ඇඟට ගන්නෙ නැතිව වැඩ කිරීමේ හැකියාවක් තියෙන්න ඕන. පිරිමින්ට ඒ හැකියාව ගැහැණුන්ට වඩා තියෙනවා.  පිරිමින්ට පංචෙන්ද්‍රියවලට ගෝචර නොවන දේ ගැන හිතන්න පුළුවන්. ඒත් ඒ හැකියා ඉස්මතු වෙන්නෙ සංස්කෘතික පසුබිම්වල. ගැහැණු පිරිමින්ට වඩා එදිනෙදා ඇඟට දැනෙන වැඩ කරන්න කැමතියි. එකම දේ දිගින් දිගට ම කරන්න ගැහැණුන්ට තිබෙන හැකියාව අධිකයි. සාමූහිකව වැඩ කිරීමට ගැහුණුන් පිරිමින්ට වඩා දක්‍ෂයි. 

සිංහල පිරිමි බොහෝ විට හිතන්නෙ ගැහැණු වගේ. බුදුවෙන්න පුළුවන් පිරිමියකුට විතරක් වුණාට බුදුදහම තරම් ගැහැණුන් ගැන ගැහැණුන් මෙන් හිතන්න පුරුදු කරන දහමක් තවත් නැහැ. සිංහල බෞද්ධ පිරිමිත් බොහෝ විට හිතන්නෙ ගැහැණුන් වගේ.  මීතොටමුල්ල ගැන කල්පනා කරන්න. සිංහලයන් ඒ ගැන කම්පා වෙනවා.  එයට ප්‍රධාන හේතුව බටහිර දියුණුවට අනුගත වීමට සැලසුම් කිරීමට සිංහල පිරිමින්ටත් නොහැකි වීම බව අප කී විට එයට කිසිවකු සවන් දුන්නේ නැහැ. අප කියන හේතුව ඇඟට දැනෙන්නෙ නැහැ. ඔවුන්ට තේරෙන්නෙ එක එක ආණ්ඩු කුණු දාන්න කටයුතු කළ/නොකළ අන්දම පමණයි. සිංහල පිරිමින් සැලසුම් කිරීමේ දී ගිවිසුම් අත්සන් කිරීමේ දී පරදිනවා. ඔවුන්ටත් බොහෝ විට ඇඟට දැනෙන හේතුවලින් ඔබ්බට යන්න බැහැ. පෘතුගීසීන් පැමිණි දින සිට අපට ඒ බව දැක ගන්න පුළුවන්. 1815 ගිවිසුම, ඩීල් ඩොයිලිගේ ඩීල්වලට යටවීම, ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම, අද එක්ටා ගිවිසුම, හම්බන්තොට ගිවිසුම ආදිය ඒ සම්බන්ධ උදාහරණ. 

බටහිර පිරිමින්ට විශේෂයෙන් ම යුදෙවුවන්ට ඇඟට නොදැනෙන දේ ගැන හිතන්න පුළුවන්. ඔවුන්ට හිතෙන් මවා ගන්න බැරි දේ ගැනත් හිතන්න පුළුවන්. වෛදික බමුණන්ගෙත් මේ ලක්‍ෂණ යම් ප්‍රමාණයක් තිබුණා. අප බමුණු මත කියලා කියන්නෙ බමුණන් නිර්මාණය කරපු ප්‍රචාදවලට, නැත්නම් කතන්දරවලට. ගැහැණු මායම් ගැන කතා හැදුවෙ බමුණන්. අප බමුණු මත ප්‍රතික්‍ෂෙප කළා. අදත් ඉන්දියාවෙ බමුණන්ගෙ මේ ලක්‍ෂණ දකින්න පුළුවන්. ගිවිසුම් හදන්නෙ පිරිමි මනසින්. පහුගිය කාලෙ ඉන්දියාවෙ ගිවිසුම්වලින් අප කෙතරම් බැට කාලා තියෙනව ද?  ඉන්දියාවෙ විදේශ අමාත්‍යාංශය පාලනය කරන්නෙ බමුණන්. විශේෂයෙන් ම කේරළයේ බමුණන්. සිංහල බෞද්ධයන් බමුණු මත පිළිකෙව් කළත් ඔවුන්ට ඒවාට විරුද්ධව යමක් කරන්න අමාරුයි. උම්මග්ග ජාතකය ලියන කාලෙත් බමුණන් මෙරට ආධිපත්‍යයක් දෑරුව. උම්මග්ග ජාතකය ලිවුවෙ බමුණු ආධිපත්‍යයට විරුද්ධව. මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ බමුණු කුලයක් වැටීම ගැන අවස්ථාවාදී ව පනස්හයට පෙර නොව පසුව කතා කෙළෙ බමුණන්ගේ ලක්‍ෂණ දැනගෙන නොවෙයි. 

බටහිර මානව විද්‍යාඥවරියක වූ මාග්‍රට් මීඩ් මොනව කියලා තිබුණත් මේ ආධිපත්‍යය නිෂ්පාදනය මත පදනම් වෙච්ච දේ නොවෙයි. ඒ ද්‍රව්‍යවාදී අදහසක්. බමුණන් ක්‍ෂත්‍රියයන් ද පරදවා සමාජයේ ආධිපත්‍යය ලබා ගත්තෙ කිසිම නිෂ්පාදනයකට හවුල් වෙලා නො වෙයි. ඔවුන්ගේ මතවල ශක්තියෙන්. පිරිමින් ලෝකය පාලනය කරන්නෙ ඔවුන්ට ඇති වියුක්ත චින්තනය, සැලසුම් කිරීමේ හැකියාව ආදිය මත පතනම් වෙලා. පිරිමින්ගෙ අදහස් බලපාන සමාජවලට පීතෘ මූලික සමාජ කියලා කියනවා. ගැහැණුන්ගේ අදහස් බලපාන සමාජවලට මාතෘ මූලික සමාජ කියලා කියනවා. දැන් මුළු ලෝකය ම වගේ පීතෘ මූලිකයි. සමහර ගැහැණු ඊනියා පුරුෂාධිපත්‍යයකට විරුද්ධ වෙලා කරන්නෙ පිරිමි වගේ වැඩ කිරීම. ඒකෙන් මාතෘ මූලික සමාජ ඇති කරන්න බැහැ. ඒකෙන් වෙන්නෙ පිරිමි අදහස් තව තවත් තහවුරු වීම පමණයි. ඒත් දැන් පිරිමින්ගෙ ඇරිස්ටෝටලීය න්‍යාය, තර්ක කිරීම, හේතුවාදය හෙවත් බුද්ධිවාදය, වියුක්ත චින්තනය ආදිය කඩා වැටෙන්න පටන් අරන්. කරුමෙකට ගැහැණුන්ට ඒක තේරෙන්නෙ නැහැ.

නලින් ද සිල්වා

සමන්තී වීරසේකර උපුටා ගැන්ම දිවයින

අපේ සිංහලයා ආදි කාලයේ පටන්ම තමන්ගේ සෞඛ්‍ය ගැන බොහොම කල්පනාවෙන් විමසිල්ලෙන් කටයුතු කළ බව නොරහසක්‌. හෙළ වෙදකම නැත්නම් දේශීය වෛද්‍ය ක්‍රම භාවිත කරමින් ආදිතම මිනිසා නීරෝගී සම්පත්තිය ලැබුවේ ඒ නිසයි. ඇතැම් රෝග තත්ත්වයන්ට එදා ඔසුවක්‌ සේ හෙළයා තමන්ගේ බත්පතට ගත් ආහාර අද වැඩිදුර අධ්‍යයනයන් ඔස්‌සේ විවිධ රොගයන්ට ප්‍රතිකාර ලෙස ලබා ගන්නා අන්දම අප දැක ඇත්තෙමු.

මෙයද ඊට සමාන අවස්‌ථාවකි. පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ පශු වෛද්‍ය පීඨයේ, ව්‍යාධිවේදී දෙපාර්තමේන්තුවේ ජ්‍යෙෂ්ඨ මහාචාර්ය ජයන්ත රාජපක්‌ෂ මහතාගේ මූලිකත්වයෙන් යුතු කණ්‌ඩායමක්‌ පිළිකා සෛල නසන , පිළිකා සෛල වර්ධනය නොකරන ඖෂධයක්‌ නිපදවීමට සමත්ව තිබේ. එය තවදුරටත් මහනුවර මහ රෝහලේ පිළිකා රෝගීන් අතර පර්යේෂණ මට්‌ටමේ පවතී.

මහාචාර්ය ජයන්ත මහතා ලංකාවාසීන්ට එලෙසින් ද පණිවුඩයක්‌ දෙමින් සිය වගකීම යුතුකම ඉටු කළේය.

Courtesy Sunday Times

The Cabinet Committee on Economic Management (CCEM) has asked the Financial Crimes Investigation Division (FCID) not to probe procurements after 2015.
The move means that only procurements before 2015, which were under the Mahinda Rajapaksa administration, would be probed.

They have been told to direct all such investigation to the National Procurement Commission. At a recent discussion, it was noted that the FCID summoned public officers for investigations on procurement issues.

The CCEM has said it is of the view that procurement issues could be handled by the National Procurement Commission.
How come the CCEM is giving directions to the FCID? This is the multimillion-rupee question.

උපුටාගැණීම  මව්බිම

2014 වර්ෂයේ අවසන් කාලයේ තාර පාරේ ලිව්වේ රට පෙරට හාල් හැටට කියලයි. අද ඒක ලියන්න වෙන්නෙ රට ආපස්සට හාල් එකසිය විස්සට කියලයි. මේ ආණ්ඩුව පත් කරන්න ඡන්දය දීපූ අයටත් අද ජීවත් වෙන්න ක්‍රමයක් නැහැ. මිනිස්සු කබලෙන් ළිපට වැටිල තියෙනවා. හැබැයි ආණ්ඩුවේ අයට ප්‍රශ්නයක් නැහැ. මහ බැංකුව හොරා කාලා සල්ලි තියෙනවා.

මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා පරාද කර ගැනීමේ වරද දැන් රටේ ජනතාවට තේරිලා හමාරයි. වරද නිවැරැදි කර ගන්න මේ අවුරුද්දේදි හැකි වෙනවා. පාර්ලිමේන්තුවෙ ඔළුගෙඩි ගණනින් මේක කළත් ගමේ මිනිස්සුන්ගේ ඔළුගෙඩි වෙනස් වෙන්නෙ නැහැ.
මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිතුමාගෙ කාලේ උපදේශක කම් හැට හුටහමාරක් තියෙනවා කිව්වා. නමුත් දැන් පඳුරකට පයින් ගැහුවම ජනාධිපති උපදේශකයො දෙතුන් දෙනකු විසිවෙනවා.

ඊළඟ ප්‍රාදේශීය සභාවට ඉල්ලන්නෙත් මෛත්‍රිපාල රනිල් පාර්ශ්ව දෙක එකතු වෙලයි. එහෙම නැති වුණොත් මේ අයට යන එන මං නැති වෙනවා. එතකොට මේ දෙගොල්ල කා – කොටා ගන්න හැටි බලාගන්නත් පුළුවන් වෙනවා. අපේ කාලයේ ඒකාධිපති කියලා කිව්වා. දැන් දෙන්නම ඒකාධිපතියො වෙලා.
මිනිස්සුන්ගේ සාක්කු සල්ලිවලින් පුරවනවා කිව්වා. මහ බැංකුවේ සල්ලිවලින් ඒ ගොල්ල සාක්කු පුරවාගෙන තියෙනවා. ආයෙත් වෙන කාවවත් නායකයා කරන්න අපි සූදානම් නැහැ. මහින්ද රාජපක්ෂ මහත්තයා මේ රටේ නායකයා කළ යුතුයි. මේ ආණ්ඩුව එපාවූ අය හුඟක් ඉන්නවා. සමහරු කියනවා ඒ පැත්තට ගිය අය ආයෙ ගන්න එපා කියලා. නමුත් එසේ නැතිව සියලු දෙනා එකතු කරගෙන මේ ආණ්ඩුව වෙනස් කරනවා.

ලබන අගෝස්තු මාසෙන් පසු ඔළුගෙඩි වෙනසක් කර හෝ ආණ්ඩුවක් හැදිය යුතුයි. ඒක මහින්ද මහත්තයගෙ නායකත්වයෙන් යුතු එකක් පමණක් බව රත්නපුර දිස්ත්‍රික් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රි ජානක වක්කුඹුර මහතා පැවසීය.

Increased international interest in the Indian Ocean comes at a convenient time for Sri Lanka, as the country continues to recoup after the end of its decades-long civil war which ended in 2009. The island nation is being courted (and courting in turn) by various major powers, each seeking a stake in developing Sri Lanka’s strategic location midway between the Middle East and the Straits of Malacca. While opportunities present themselves, all this attention also comes with its own set of complications.

International actors, notably India and Japan have become increasingly concerned about the level of Chinese investment and influence in Sri Lanka. This has in turn set off a flurry of activity among all parties to secure Sri Lanka’s favours. On April 12th, Prime Ministers Abe and Wickremesinghe met to discuss furthering bilateral cooperation. This is PM Wickremesinghe’s second visit to Japan since coming to power in 2015, and his ninth overall. The meeting resulted in $410 million in Japanese loans for Sri Lankan infrastructure projects, as well as $9.2 million in grant aid for the development of the Trincomalee port.

Other recent developments include Japan’s decision to appoint a special representative to coordinate development in Sri Lanka, as well as a code sharing agreement between Sri Lankan Airlines and JAL which will help facilitate six new routes between Japan and South Asia, aiding trade and tourism ties between Colombo and Tokyo.

Japan looks to boost ties, counter China

Speaking during the meeting, PM Abe stated that without a free and open Indian Ocean, there cannot be real prosperity in the region. This is why it is essential for Sri Lanka to achieve sustainable growth as a hub and develop ports that are open to everyone.” These comments came in the wake of Sri Lanka’s assurance of its commitment to free navigation and the authority of the United Nations Convention of the Sea (UNCLOS). These statements bolster Japan’s own focus on these issues, as well as mark out China, which has refused to abide by UNCLOS arbitration over the contested South China Sea.

This also ties into greater Japanese concerns about China’s increasing presence in the Indian Ocean, the main conduit for vital energy shipments from the Middle East to Japan. These fears had been heightened by the previous Sri Lankan administration’s close ties to China. In his latest visit, PM Wickremesinghe is pitching Sri Lanka as a trade and finance hub, halfway between Doha and Singapore. To this end, Wickremesinghe wants Japan to use Sri Lanka as a hub for trade. We expect to deepen our existing FTA with India through the Economic and Technology Cooperation Agreement, expect to sign a FTA with Singapore and another with China. We also hope to talk to Japan, Indonesia and other ASEAN countries with regards to FTAs.”

Sri Lanka’s efforts to seal an FTA with China were on display a week prior to PM Wickremesinghe’s Japan visit, as China hastily sent high ranking officials to balance the Prime Minister’s visit to Tokyo. Chinese officials pledged to speed up negotiations on a bilateral FTA, as well as praised Sri Lanka as a key partner in China’s 21st Century Maritime Silk Road efforts. Due to the aforementioned plan, Sri Lanka is benefitting from increased Chinese attention, as well as from Abe’s ‘Free and Open Indo-Pacific Strategy’, and India’s ‘Look East’ policy.

Vying for military influence in Sri Lanka

This competition can be seen in Sri Lanka’s recent joint training mission with India, as well as an ongoing joint hydrographic survey to update maritime navigation charts of the increasingly busy nearby shipping lanes. Moreover, Sri Lanka’s effort to acquire 12 JF-17 fighter aircraft built in Pakistan in collaboration with China saw India quickly offer its new Tejas fighter, still in its trial period, as an alternative. China also provided Sri Lanka with a $11 million loan to buy an offshore patrol vessel in 2016, a purchase yet to be completed. In return, Japan has offered to provide two patrol vessels.

Efforts to vye for Sri Lankan military and geopolitical influence sees Japan, India and the US worried that China will use its foothold in the country to establish a military base, and /or use its majority owned port facilities for military purposes. These concerns have in turn led PM Wickremesinghe to state that we want to ensure that we develop all our ports, and all these ports are used for commercial activity, transparent activity, and will not be available to anyone for any military activity.”

While this stance appears to be a victory for China hawks fearing Beijing’s growing reach, the reality is more complex. Firstly, if Sri Lanka actually implements such a policy it cannot make exceptions for the likes of the US without drawing the ire of other parties, notably China, especially given the economic clout which Beijing wields in the country. Consequently, even if no one can use Sri Lankan facilities, it means that China has still benefitted by preventing access for potential rivals. As the regional newcomer, China has less to lose from such an arrangement than existing Indian Ocean powers such as the US and India, and to a lesser extent Japan. This effectively makes Sri Lanka a demilitarized zone, in turn negating the regional superiority enjoyed by the US and India.

Mounting unrest over mega project terms

This competition has also led each of these countries to invest in various Sri Lankan port facilities, with China focusing on Hambantota, India and Japan on Trincomalee, and the US in Jaffna. Former president Mahinda Rajapaksa even went so far as to publically state that Sri Lanka plans to divvy up control of these ports accordingly. With economic growth the lowest in three years at 4.4% in 2016, Sri Lanka sorely needs foreign investment to boost its growth, yet this very scramble for Sri Lankan assets has created domestic problems of its own.

Sri Lankans have protested what they consider to be unfair concessions by their government to foreign partners, especially with regards to infrastructure projects. One of these flashpoints are plans for majority Indian control over a jointly operated oil storage facility in Trincomalee. Another sticking point are efforts to extend Colombo Port by eight to ten miles, making it the largest in the Indian Ocean, at the expense of surrounding land. The main focus of domestic anger however are Chinese plans for the extensive expansion of the Hambantota port and 15,000 acre Southern Industrial Zone special economic zone.

The $1.4 billion project is the single largest foreign direct investment in Sri Lanka, with an additional $13 billion expected from subsequent real estate development in the area. Part port, part new planned financial city, the project promises 83,000 jobs, yet has been delayed by violent protests and disagreements about share allocation. Specifically, the new development spares existing developed land and nature reserves, leaving only the surrounding villages and farms to bear the burden. This has incited the local population to action, who in turn are calling the endeavour a blatant land grab.

The planned Hambantota port city and prospective world financial hub

The project is also stoking unrest in the country as a whole, as the terms initially agreed to by the Sri Lankan government are widely seen as undermining national sovereignty. Specifically, the plan was to provide China with an 80% share in the industrial zone and port, as well as control of the project’s land for the next 99 years in exchange for $1.2 billion in debt relief. The fact that a Chinese-backed, Chinese built project is being given majority Chinese ownership and a 99 year lease in return for a reduction in Chinese debt shows how Beijing has cornered all aspects of this deal; its obvious lopsidedness in turn angering many Sri Lankans.

Sri Lanka has a substantial foreign debt problem, of which some $8 billion is owed to China. It is interesting to note that these billions of dollars in debt accumulated under the previous Rajapaksa administration of 2005-2015, as China pumped mountains of money into a country shunned by Western investors due to the ongoing civil war and the government’s human rights record. Indeed, it is reported that Chinese support was critical in the government’s victory over the Tamil Tigers, with some $1 billion in arms flowing from Beijing to Colombo during the civil war.

The project was even an election issue in 2015, with Wickremesinghe’s campaign pledging to scrap the Chinese-funded project, only to approve in its first month in office. This flip flop and the terms of the deal have fuelled claims of neo-colonialism (the 99 year lease ironically harks back to the UK’s deal regarding Hong Kong’s New Territories that expired in 1997). Local politician DK Chanaka argues that when you give away such a vast area of land you can’t stop the area becoming a Chinese colony.”

Public indignation has in turn forced yet another flip flop from the Sri Lankan government, with Colombo now seeking a 40% stake in the venture, a demand that has not met with Chinese approval, stalling the project, but otherwise not overly impacting Sri Lankan-Chinese relations. That said, the ongoing controversy surrounding the Hambantota project brings into question other mega projects and undermines business confidence, something that the government’s repeated U-turns on the issue have not helped. In any case Chinese interest in Sri Lanka remains strong, and if Colombo plays its hand well, it can benefit from playing off competing foreign powers to extract better terms for itself and its citizens going forward.

 S V Krishnamachari Courtesy International Business Times

With a following of 6.08 million on Twitter and 12.7 million on Instagram, Jacqueline Fernandez is seen as an “influencer” by the juice maker.

Sri Lankan model-actress and sexiest woman in the world Jacqueline Fernandez has invested $543,000 in Rakyan Beverages Private Limited, a company that makes the Raw Pressery brand of fruit juices. The latest investment values the three-year-old company at Rs 120 crore. With a following of 6.08 million on Twitter and 12.7 million on Instagram, Fernandez is seen as an “influencer” by the juice maker.

“While professional investors take calculated risks, celebrities are believers and users of the brand. Jacqueline has about 13 million followers just on instagram and can influence buyers. Hence, she is not an ambassador but an evangelist who can have an impact on the topline,” the Economic Times quoted founder Anuj Rakyan as saying.

The 31-year-old actress had hinted at the deal last week in a cryptic tweet. Rakyan Beverages intends to raise $10 million by the end of this calendar year for expansion.

In February last year, the company had raised $4.5 million  from Saama Capital, DSG Consumer Partners and existing investor Sequoia Capital in Series B round.

Fernandez was voted as the “sexiest woman in the world” in a FHM India poll conducted among the magazine’s readers.

Jacqueline’s first Bollywood movie was Aladin, released in 2009, but the film had bombed at the box office. She stole the limelight with an item number titled Dhanno in the movie Housefull in 2010.

Rakyan Beverages’s RAW Pressery range of juices is available in seven cities – Mumbai, Delhi, Bangalore, Pune, Gurgaon, Hyderabad and Chennai.

View image on Twitter

Dairy-free & made completely with almonds & cinnamon sprinkled for extra deliciousness, BUILD powers you with VitE & is made of the good fat

Full Report

http://www.ibtimes.co.in/jacqueline-fernandez-invests-543000-rakyan-beverages-makers-cold-pressed-juice-brand-raw-723387

Courtesy Adaderana

April 17, 2017  01:16 pm

– See more at: http://www.adaderana.lk/news/40207/more-bodies-recovered-from-garbage-mound-30-others-are-missing#sthash.ydaiU4xZ.dpuf

Courtesy The Daily Mirror

– See more at: http://www.dailymirror.lk/article/India-helped-Sri-Lanka-fight-the-war-without-being-asked-to-says-Rajapaksa-127300.html#sthash.37YpR7oH.dpuf

Editorial The Island

April 17, 2017, 8:38 pm It looks as if the US had exported too much of democracy to the rest of the world and were faced with a severe shortfall thereof at home as a result.

The US has apparently been afflicted with the same ills as the not-so-democratic nations. President Donald Trump himself, in the run-up to last year’s presidential election, expressed fear of possible polls rigging. That gloomy prognosis did not come to pass, according to official reports, but there have been calls for ballot recounts, which are common only among half-baked democracies. Besides, Trump’s populist campaign deliberately targeted the longstanding US institutions and his election was tantamount to a repudiation of establishment. Needless to say the much cherished, long-held ideals of American democracy have taken a severe beating at the hands of a real estate tycoon-turned president who has had no government experience.

There has emerged resistance to Trump’s style of governance from human rights groups, environmentalists and even the national legislature, but he carries on with blithe disregard for the consequences of his executive actions. One of the first few things he did as President was to impose a travel ban on some Islamic countries. Thankfully, the judiciary intervened to put it on hold. He has already locked horns with congressional democrats over ObamaCare, which he has threatened to throttle by holding back payments to health insurers; this is how he tries to railroad his rivals into negotiating amendments to the new healthcare scheme on his terms. He seems to be exercising his executive powers just like a Sri Lankan president!

The US has earned notoriety for instigating people in other countries to refuse allegiance to their governments and stage leaderless protests to bring about regime changes. It promoted Arab Spring protests, which helped oust some dictators but plunged their countries into turmoil in the process. Libya is a case in point. In a dramatic turn of events replete with irony, following Trump’s election Americans took to the streets in their thousands refusing to accept him as their President, reminding us of the Opposition-led protests here following the 2010 presidential election. The UNP and its allies rejected the outcome of that election initially.

The US democracy suffered a massive blow, on Saturday, when Berkeley, the cradle of free speech, looked like a trouble-torn West Asian city, with Trump supporters and anti-fascist activists clashing in public. Street brawls in the People’s Republic of Berkeley—as the progressive people living in that university town call it endearingly—left many injured. A picture of a white male in US-flag-patterned shorts struggling to escape his rivals who were mercilessly beating him went viral on the Internet. Those violent incidents reminded us of clashes between Opposition activists and pro-government goons in this country, the most recent one being the clash at Hambantota four months ago. The intolerance of dissent insidiously eats into the vitals of democracy and is without a known cure; it has to be prevented.

Saturday also saw 150 marches in different parts of the US to crank up pressure on President Trump to release his tax returns. The Trump backers have sought to make light of these agitations, but protests tend to snowball and get out of hand unless the root causes thereof are effectively tackled. Street brawls presage more trouble for the Trump administration, which has already made enough and more enemies. We thought only Sri Lankan politicians had to be pressured to declare their assets and liabilities!

The US democracy is doubtlessly resilient and its systems are robust enough to withstand shocks and temporary setbacks. But, of late, its image has been tarnished very badly internationally. The US has brought itself to such a pass that its critics are in a position to derive some pleasure by telling it to put its own house in order before trying to export democracy to other countries.

ලංකා සී නිවුස්

මීතොටමුල්ල කුණු කන්ද නාය ගියේ කොළඹ නගර සභාව කුණු කන්දට ඉසින ලද රසායන ද්‍රව්‍යයක්‌ නිසා යෑයි අවට ප්‍රදේශවාසීහු චෝදනා කරති.

දැන් මාසයකට කලින් ගිනි නිවන හමුදාවේ බවුසර්වලින් ඇවිත් රසායන ද්‍රව්‍යයක්‌ කුණු කන්දට ඉසිනු ලැබුවා. අපි ඒ ගැන ඇසූ විට කිව්වේ කුණු ඉක්‌මනින් දිරන්න බැක්‌ටීරියාවක්‌ ඉසිනවා කියලා.

අපි කියන්නේ ඔය රසායන ද්‍රව්‍ය ඉසින්න එපා මේ කුණු කන්ද මෙතැනින් ඉවත් කරන ලෙසටයි. ඔය රසායන ද්‍රව්‍ය නිසා අපට මොන ලෙඩ බෝවෙයිද දන්නේ නැහැ යෑයි මීතොටමුල්ල කුණු කන්ද අවට ප්‍රදේශවාසීහු පැවසූහ.

මෙම රසායන ද්‍රව්‍ය පිළිබඳව කොළඹ නගර සභාවේ නාගරික කොමසාරිස්‌ වී. කේ. ඒ. අනුර මහතාගෙන් අපි විමසුවෙමු.

මීතොටමුල්ල කුණු කන්ද මතින් වහනය වන දුර්ගන්ධය නැතිව යන්නයි අපි එම රසායන ද්‍රව්‍යය ඉසිනු ලැබුවේ. එය අපි සිදු කළේ පර්යේෂණයක්‌ විදිහටයි.

කුණු කන්ද නාය යැමට එම රසායන ද්‍රව්‍ය හේතුවූවා කියා කෙළින්ම කියන්න බැහැ.

පසුගිය දින කිහිපයේ මීතොටමුල්ල ප්‍රදේශයට මි.මී. 100 ක පමණ වැස්‌සක්‌ ඇද හැළුණා. කුණු කන්ද අවට ප්‍රදේශයේ ජලය පිරී තිබුණා. නාය යැමට එය හේතු වුණා කියලා තමයි දැනට අප සැක කරන්නේ යෑයි නාගරික කොමසාරිස්‌වරයා අපගේ පැනයට පිළිතුරු ලෙසින් සඳහන් කළේය.

කොළඹ ගිනි නිවන හමුදාවේ ප්‍රකාශකයෙක්‌ සඳහන් කළේ දැනට මාසයකට පමණ පෙර කොළඹ නගර සභාවෙන් ලද නියෝගයක්‌ අනුව කුණු ඉක්‌මනින් දිරා යන බැක්‌ටිරියාවක්‌ කුණු කන්දට ඉසිනු ලද බවය.

ජලය සහිත බවුසර් පනහක්‌ පමණ ඒ සඳහා යොදාගත් බවද එම ප්‍රකාශකයා සඳහන් කළේය.

– දිවයින

By Norman Palihawadana Courtesy The Island

Former President Mahinda Rajapaksa yesterday recalled that his government had decided to take the Meethotamulla waste to Puttalam to fill deep pits there. But, his government had been defeated before that project was carried out, he said.

“We had plans ready to solve the garbage issue in Colombo, but unfortunately the UPFA government was toppled and the new government didn’t implement what was planned by the previous government,” he said.

“Instead of trying to solve problems, the unity government is taking revenge from Opposition members, but when things go wrong the ruling party members blame me for their faults,” he said.

Shenali Waduge

Here we discuss the African origin of the Dravidian speaking people.Find out more about Blacks in Asia by purchasing the book: The Ancient Black Civilizations of Asia, By Dr. Clyde Winters at Ancient Civilizations of Asia (Kindle), http://www.amazon.com/dp/B00CNXRFBE; Hardcopy Createspace e-Store https://www.createspace.com/4261215

Dravidians and Africans One People

In this video we discuss the linguistic, physical, anthropological and religious features shared by Africans and Dravidians.Find out more about Blacks in Asia by purchasing the book: The Ancient Black Civilizations of Asia, By Dr. Clyde Winters at Ancient Civilizations of Asia (Kindle), http://www.amazon.com/dp/B00CNXRFBE; Hardcopy Createspace e-Store https://www.createspace.com/4261215

By Gandara John

It was in 1998 that the World Bank under the cover of digitalizing Sri Lanka’s Land records did, with the complicity of Kumaranatunge, insidiously introduce a Land Law relating to ‘Land Ownership’; this ‘Law’ was the bedrock for the Neocolonialists to re-colonize the country by encouraging the sale of our lands to foreigners. The law was passed at a time when the country’s attention was riveted to battling terrorism.

The ‘Breton-Wood’ created Bank was successful in injecting this sinister law – the Torrens law – into 51 developing countries; in Sri Lanka it was called ‘Bim Saviya’ (The Title Registration Act of 1998).

In a nutshell, ‘Bim Saviya’ overnight emasculated the Judiciary by stripping it of its powers to adjudicate on disputed land matters.

The Legislature via the Bim Saviya took away those Judicial powers and conferred them on the Executive who delegated these powers to a sole administrator ignorant in the law and responsible only to the Minister of Lands; that administrator’s future lay with the Politician and furthermore he was exposed to the temptation of ‘Big’ money.

To make matters worse Bim Saviya law gave that administrator immunity from prosecution, for his actions.

And simultaneously Bim Saviya took away the rights of the people to challenge the ownership of disputed land and the opportunity to seek judicial redress; redress for a victim, if at all, could only be financial redress, compensation from a near empty fund.

A registered owner, even if he had obtained ownership of a land by extra legal or fraudulent means,has his ownership  protected by Bim Saviya; his ownership of the land could not be changed.

The World Bank induced law interfered with the country’s Constitution, with the country’s Judiciary, with the rights of the people and with the common law. It was never challenged in a Court of Law.

The World Bank, pumping millions of Dollars, percolated through the Bim Saviya an alien concept that ‘Land’ is a commodity that needs to be bought and sold.

In Sri Lanka, this concept is anathema to the majority of the people. ‘Land’ is perceived as being something sacred, as being the crucible of life of the people and as being ‘collectively’  owned by all the citizens of the country. This was the land doctrine adopted by successive Governments even the Senanayake led UNP.

It is not surprising therefore that only 20% of Sri Lanka’s land is privately owned while the rest is Government owned. In short 80% of the country’s land is collectively owned by the people.

While the selling of land to private individuals in Sri Lanka is cautiously done selling of Sri Lankan land to foreigners is considered taboo in the country.

Selling of Land to foreigners is considered by many as the most extreme form of selling ‘family silver’; buying up of family silver, especially land, is the basis of Neo-colonialism, a strategy pursued aggressively by the defeated Neoliberals in the US and Europe.

This is the underlying thread of Bim Saviya vigorously pushed by the World Bank.

It was in the backdrop of Bim Saviya that Wickramasinghe’s LTTE linked advisor Paskaralingam, dropped a bombshell; in a multi-million Dollar deal Paskaralingam reportedly attempted to give out, lock stock and barrel, for a period of 3 years, Sri Lanka’s Survey Department to a CIA partner Company – Trimble Inc – to do the aerial surveys and mapping of the island.

This Company, a close associate of ‘Raytheon’ has partnered the US spy agency, in similar projects in many other third world countries.. ‘Trimble Inc’ specialises, amongst other things, in GPS-reliant technological warfare and Drone based warfare.

Military Analysts opine that having ‘Trimble Inc’ on board in the Survey Department and in control of Sri Lanka’s electronic ‘Land Register and Almanac’ is a threat to her National Security; with ‘Trimble’ on board, manipulating and  fabricating  the electronic Land Register, providing GPS data to Raytheon (the ionosphere-heating monster which reportedly has the capability to initiate with near accuracy anywhere in the world droughts, floods, cyclones etc), initiating drone  assassinations and initiating ‘drone’  soil contamination and even crashing the Land Ministry website as mysteriously happened recently (for a near month) are all credible options on the table.

Today Paskaralingam is floating the illegal concept of ‘Land Banks’ under the Housing Ministry.

It is ironic that Bim Saviya mandates that all lands whether on primary lease or on secondary lease (when leased or sub leased or sub-sub leased) shall be registered in the ‘Land Register’. Likewise mandated for registration are the plans of those lands, the extent of land, the parties to the Agreement and as per the ‘Compulsory Registration of Leases Act, the terms and conditions of the lease regardless of whether the lease pertains to BOI projects or Projects flowing from bi-lateral Agreements and regardless of the description of the property leased.

How is it then that this information is not available in the land register for people to see in cases such as the projects in Colombo Port, Hambantota Port, Horana (Tyre), and Kuliyapitiya (Volkswagen)?

If this information is not available in the Land Register, the relevant Ministers, their Secretaries and the relevant Heads of Departments are transgressing the law and are begging to be prosecuted by the AG.

If the AG does not do what is required of him to be done, the opposition must and if the opposition does not do what is required of them, the citizens must.

By  Gomin Dayasri    (reproduced from the 125th edition of Ananda College centenary magazine released two weeks ago)

When I entered Ananda in 1952 it had earned a reputation of producing a list of students (then published in the Daily News) entering the different faculties of the Ceylon University that needed a foot ruler to measure. Ananda was known to send the largest contingent to the University and perennially won the Herman Loos shield for the best platoon.  No more distance did Ananda travel in those days of rickshaws and trams.

Ananda won fame bringing students from Burma and substantially from the schools of the North of old Ceylon. Ironically, the distinguished old boys of that era rarely sent their progeny to the old school: as there were no berths for Anandians in many private sector establishments. The reason was elementary: in the minds of those that mattered, Ananda did not have a pedigree” that branded it an elite public school, when it was prestigious to walk a dog at the Colombo Kennel Club, men wore tails and red bands to sip soup at Queens House and officers in the Defense Services found their hazardous assignment was to go on parade

In a nutshell, Ananda did not fall in line with the values that were treasured by the immediate post-colonial society with its labyrinthine old boy networks from other schools. Eminent old boys of Ananda often loathed disclosing their school identity in fear of being thought inferior. In that topsy-turvy social ladder, to be a planter or tea taster brought more glory than being a banker or accountant. Yet Anandians reached dizzy heights through higher education and often reached the hall of fame in the ‘jewel of the crown’ appointments in the prestigious Ceylon Civil Service (CCS) and the learned professions.

I remember a few distinguished old boys (including Presidents of the OBA), did, in my time, sent their kids to the old school but soon transferred them to St. Thomas’ or Trinity in fear of foul contamination. Fortunately my father  was a Trinitian and had his education abroad, loathed the colonial system and was the first civil servant to don the  national dress to office and was adamant that his son is a product of a Sinhala Buddhist orientation. My mother sobbed late into that night for the stupidity of enrolling me at a ‘yako’ school and was taunted by her family of Thomians, since it lowered in their wonky esteem by having a family member from a school where the boys” [mispronounced] were mocked for ‘eating the five cent gram and travelling by tram’.

Half a century later, traveling down memory lane, I owe most in life to my peers at Ananda who taught me a value structure that enabled me to advance in life in a transforming, turbulent Sri Lanka; more than what I learnt at home. Sadly among my close friends today, very few are Anandians, but those from other schools that once mocked us. Those old differences have now paled into insignificance. War and Cricket, significantly Sri Lanka’s twin claims to fame during the period of terrorism, have reduced schools to a level far less important than the nation. For people who matter the old school tie has no relevance. The past belonged to an era when school Big Matches attracted bigger crowds than visiting foreign cricket teams and Ananda and Nalanda held fame as the sister schools that produced most International players at cricket. Things are no more the same.

What fired our generation at Ananda was a combination of a home/school environment. Decent Sinhala Buddhist homes where culture and values were prime characteristics; parental care and family life was a predominant factor; education was the prime goal sought; people cared for the society they habituated. Add to this the inspiration received from the in-house pedagogues- Ven Kotagama Vachissara, mascot of Ananda in my time where his word was the sacred gospel; Panikkar (Science), Weeraratne (Mathematics), Thanabalsingham (English Literature), J.R.P. Suriyapperuma (Government) – all legends in their spheres, even though at times over-rated and exaggerated by schoolboy enthusiasm. Principals of that era Mettananda (trend-setter in the Sinhala Buddhist renaissance) Wijayatilake (a superlative exponent in public speaking in English) Karunananda (pioneer in the teaching of science in Sinhala) were national figures, their wisdom expressed in the prize day reports were gems inspiring editorial themes in the national newspapers. They were household names beyond boundaries.

In recent times with reluctance, and at the insistence of old boys, appeared in shame to represent, principals in matters concerning their own questionable discipline.  I tried a dodge by stating there are so many Anandians who are Presidents Counsel and I carried no such honor, which notion was dismissed outright. Today’s teachers do not have that same legendary status. I silently weep when introduced to some of today’s teachers at school functions while I still bow low to my old school teachers in deep reverence. On retirement, old teachers grow in esteem. Look at any function – around whom do old students rally to revere? Teachers that instilled discipline into us

We as underdogs were determined to be the top dogs. We knew we had the stuff and stamina to peak though we lacked style and sophistication. It was not my generation that brought Ananda to great heights. The next generation reached the summit in the days of Principal Rajapaksa  – he thrived on the laurels of the past and forged ahead. Rajapaksa became the fortunate recipient of a firm foundation built by those named greats: the men who held his office in the past. Thereafter it has been a steady decline and in my analysis the rise and fall of Ananda had much do with the head of the institution. It is the head that carries a school on his shoulders – in times good and bad – with the staff beside him. The wheel indeed had turned with Rajapakse.

We were a generation that knew not of Apple and Reebok; I Pad or I Pod but survived on linseed oil to season bats and catgut to string racquets. We did not have a ground or pavilion (shared with Nalanda), swimming pool (St Joseph’s) or gymnasium (wide open spaces next to the work shop). Yet our schoolboy heroes such as Yatagama Amaradasa, Sarath Wimalaratne and the Wettimuni brothers led national schoolboy cricket teams that included at least four of the playing members from Ananda and trounced Indian schools. The Marks brothers with Germanic antecedents, Geoff and Boris, won the pubs” at swimming and water polo; the Jayasuriya brothers carried the Stubbs at boxing; the Tarbat Cup for athletics was ours with Vijitha Wijesekera (track/field and hurdles) and Sarath Wijesinghe (throwing events); we won the Jefferson in relays with G.N. de Silva anchoring the last lap; Gamini Weerasinghe and Pundarika Perera saw us emerge as winners in tennis; and the former’s brother Neil saw us through at table tennis – both brothers being coached by a keen mother; and the teacher in charge A.D. Karunananda saw us overwhelm other schools to win at badminton annually. As Rajapakse said ‘It was Ananda First, that mattered”.

The Principal’s room had a glass case that displayed a collection of silver that was priceless. It was designed only to hold cadetting shields and was heavily over-loaded with the other fields over-powering cadetting In debating (Sinhala or English) and Quizzes/Spelling Bees we led the pack and emerged as winners or runners-up; the names of Buddhadasa Bodinayake  Mahipala Udabage and Manik Nagahawatte come to mind. Our teachers, not our parents, were our inspiration and to them was our dedication. My schoolmates and teachers applauded our achievements, fired us with zeal and zest to reach out for the greater glory in the name of the school.

Where have all those trophies gone with that cupboard now virtually empty and bare? Yet, the college now proudly holds assets – in a swimming pool, gymnasium, indoor courts, a stadium with a scoreboard and a terraced pavilion along with well-paid coaches and trainers and an air – conditioned auditorium. Those boys won accolades then, were lads, strong in mind and body. Quality Controllers necessary were in the staff room; now lacking though the present boys have guts, nerve, spirit and more to spare. It’s the conditioning, they lack – we had a surfeit of it from our teachers.

In other respects is Ananda becoming another school without bondage?  In the old days personal factors were not a competing feature; it was for the school that mattered and we did all-together”, to proudly proclaim- A/N/A/N/D/A- Ananda”-twice over. Joy and glory were shared as we wore the same maroon and gold tie. My glory was their glory and applauded with all my might- when my peers pushed my school to the forefront. Thankful for the opportunity to contribute to this magazine as there was a time I was deemed insufficient in comparison to others from whom articles were requested. Green eyes were unknown those days.

My parents were otherwise heavily occupied, knew little about what I did at school and were mildly pleased that their son had secured a place in Peradeniya’s law faculty. After my first attempt, before the results were released, they persuaded me to join a foreign owned tea plantation under a Scottish pukka-sahib. Such were the times, Anandians were an unknown commodity in the plantations. Those ‘white’ members at the old Uva Club in 1963 snorted at the bar hearing the word Ananda” mocking it to be a night school Fortunately University results came in 9 months. Most members of the plantations are some of my dearest friends- no one wears school ties any more.

Up in Peradeniya (where a different mode of artificiality prevailed) found every rag-leader was an Anandian. Such were the controls acquired at the campus by the numerical strength of Anadians in 1964. They knew of me and saved me of rag hazards by chasing me away with an overdose of filth. They told me later how it was organized to save marked men in Peradeniya. No wonder I owe so much to Anandians of my time. Such was the brotherhood.

Our ambition was to win keeping with the college motto, of not delaying it for too long. So we strived harder and win we did. In sports, there was sadly a touch of gamesmanship where our winning mattered: in studies it was the hard slog to be the front-runner. We imported the best of talent from our sister colleges and molded that talent to achieve greatness using the drive produced by our teachers.

The true test of an Anandian in a nutshell reads – whether he is your senior/junior, a predecessor/successor, if he is from the old school follow his career relentlessly and take pride in his achievements as a reflected glory of your old school”. We all share in the pride of being Anandians.

My advice to the coming generations of Anandians is to Hold your head high. Don’t bend or bow. Harness your skills as there is no substitute for hard work to achieve greatness.” The pride of Ananda will gather glory as long as at its head is a respected learned man dedicated to the college as those in the past to whom, let me pay homage You did it for us, kind teachers. We benefitted. You did not, except in the pleasure in seeing what we have achieved!”

Malinda Seneviratne

It all followed a chemical attack which Washington blamed on the Syrian President  Bashar al-Assad and then proceeded to launch some 60 Tomahawk missiles on the al Shayrat airbase.  US Secretary of State Rex W. Tillerson warned that Russia was at risk of becoming irrelevant in the Middle East if it continued to support Assad.  

Damascus has denied US allegations, noting that the targeted area may have been hosting chemical weapons stockpiles belonging to Islamic State (IS, formerly ISIS/ISIL) or Al-Nusra Front jihadists.  Moscow, in a wry dismissal, has alluded to the ‘events of 2003’ when the US representative (Colin Powell) insisted at the UN that Iraq had weapons of mass destruction.   

Russian President Vladimir Putin observed that ‘the military campaign was subsequently launched in Iraq and it ended with the devastation of the country, the growth of the terrorist threat and the appearance of Islamic State [IS, formerly ISIS] on the world stage.’

 

They can laugh about it and they will

Just because the USA lied in 2003 does not mean that it will always lie and has done so in this instance. On the other hand, that 2003 lie has given cause for any allegation to be properly investigated before any action is taken.  Russia in fact has called for such an investigation.

Bolivian Ambassador to the UN, Sacha Llorenti lambasted the USA for its unilateral response, pointing out that the principle of multilateralism has been violated. He added that following the 2003 lie, the UN had set up modalities for dealing with such situations which included in the first instance independent and comprehensive investigations.  

But Washington does not care.  Washington rattles sabers.  Washington has promised to repeat military action in response to any possible new chemical weapon attacks.  Moscow has not blinked.  Russia (along with Iran) has responded likewise, telling the US to expect ‘response with force’ if ‘red lines are crossed in Syria’. 

There are no diplomatic niceties in the joint communique issued by the two countries: ‘What America waged in an aggression on Syria is a crossing of red lines. From now on we will respond with force to any aggressor or any breach of red lines from whoever it is and America knows our ability to respond well.’

It is hard to argue with Llorenti when he asserts that ‘the United States believe that they are investigators, they are attorneys, judges and they are the executioners. That’s not what international law is about.’   The problem is that when any law is violated with impunity, that law ceases to be effective.  The problem with Llorenti’s argument is that it makes sense only if the UN makes sense (when it comes to multilateralism).  What we have is a monumental hypocrisy, a lie which makes it laughable when a liar is called out.  

If the UN cannot rein in the rogue state that is the United States of America, then we have to accept that Washington’s do-as-we-please ways in fact invite do-as-we-please from Russia, Iran or whoever.  It won’t take too long before we get to that terrible point where the question ‘who started it all?’ ceases to matter.  

Well, what’s new?  Isn’t this what ‘multilateralism’ has always been about?  Huff, puff, hot air and not much else? Lovely words that get lost in the misery?  Well, should we then shrug shoulders, raise and then lower eyebrows and wait for the next great example of hypocrisy?  

Perhaps we should use it to call to question certain groups and certain assumptions.  The International Crisis Group, for instance, has issued a statement following the US attack.  It is ‘an opportunity’ (yes, those words!) they say.  An opportunity to jumpstart diplomatic efforts, they say.  No mention of the legality of that attack.  Nothing on investigations.  The ICG takes the US narrative as valid.

‘If regime chemical attacks were to continue (perhaps employing chlorine instead of the much deadlier nerve agent sarin), the U.S. might find itself compelled to launch additional, more significant strikes,’ ICG states.  Now this is certainly a cute license to trigger-happy Donald Trump.

What needs to be understood is that while these games are being played with Trump and Putin trying to out-stare one another and while outfits like the ICG tosses out character certificates to preferred aggressors, there are people who cannot stare, cannot blink and in fact are dead.  

 

This forces us to ask, ‘what happened to all those who were waving a flag called Responsibility to Protect?’  Is it about protecting Syrians from Assad?  How about the risks that Syrians face at the hands of the ISIS and a global thug wearing a Good Samaritan name-tag?

But wait, why should we even bother about these rag-tag outfits who are operating as approvers for the actions of preferred parties who don’t do too much apart from constructing legitimacy for aggression against the chosen enemies (of their chosen buddies), when the United Nations itself does just that when it is divested of the somber architecture and established procedures for the conduct of discussions?

The UN’s impotency has been revealed once again. It is not a forum that can do anything of significance to prevent wars.  It can only pick on weaker nations that have for one reason or another fallen out of favor of the favored member states.  

Just imagine if Bolivia had taken the kind of initiative that the USA took in Syria.  The UN Security Council would not be discussing the legality of the particular action.  We won’t hear impassioned speeches of past errors, the reiteration of established procedures, calls for investigations and so on.  They would be discussing sanctions.  That’s if they didn’t authorize the USA to bomb the Bolivian capital.  

It’s all happening in Syria, folks.  For now, maybe we can call it ‘a show’ and watch from the sidelines.  After all Syria is more than 5000km from Sri Lanka.  But what if Sri Lanka became tomorrow’s Syria?   Sacha Llorenti may lash out at the USA at a hastily arranged emergency meeting of the UN Security Council.  The ICG would bend over backwards, touch its metaphorical heels and salute the USA for ‘opportunities produced’.   Trump and Putin would indulge in a game of who will blink first.  There would be Sri Lankans who won’t be watching though.  They won’t be able to blink.  They’d be dead. 

Malinda Seneviratne is a freelance writer.  Email: malindasenevi@gmail.com.  Twitter: malindasene.

Kanthar.P.Balanathan

16^th April 2017

His Worship Mayor John Tory

Office of the Mayor
City Hall, 2nd Floor
100 Queen St. W
Toronto, ON
M5H 2N2

Dear Mr Mayor Tory,

Wish you a happy Sinhala and Tamil New Year.

I took the opportunity to read your narrative commentary in Toronto Star on your short trip to the Northern Province, which is domiciled by all communities, Tamils, Sinhalese, assimilated Malabar, Muslims, Burghers, and assimilated Burghers. It is with regret I note that most of the truth have been hidden, as the Tamil politicians will always be forceful to blame the opponent and gain advantage of being re-elected. None of the other communities are forceful to be in the forefront to blame the GOSL (Government of SriLanka) or the military except the Tamil politicians who have been occupying the political chairs since State Council & 1948 focussed on blaming the GOSL. I have annexed an article I published in reply to an Indian national who had no understanding of the SriLankan National question.

As a Tamil, I was forced to unravel truths and hidden history by publishing books in politics and history. The majority Sinhalese people were being slaughtered for centuries by the Indian Tamil kings who invaded, looted the country, and left. This is from 1 AD. Most of them left some Tamils in a few places. The wounds are deep for the Sinhalese. It is the Tamils duties to tender apology to the Sinhalas and accept reconciliation to live in harmony.

I have little knowledge on the functions of the Canadian Federal Minister for Foreign affairs, City Mayors and Councillors. However, I am sure any illiterate will know that the Federal Minister for Foreign Affairs is responsible for all foreign relations and concerns.

Reading through the City of Toronto Act 2006 and the role of the Mayor is as follows:

[The role of the Mayor as the head of council is to:

• act as chief executive officer
• provide information and make recommendations to Council with respect to Council’s role in ensuring that administrative policies, practices and procedures and controllership policies, practices and procedures are in place to implement the decisions of Council and in ensuring the accountability and transparency of the operations of the City, including the activities of the senior management of the City
• preside over (chairs) meetings of council so that its business can be carried out efficiently and effectively
• provide leadership to council
• represent the City at official functions, and
• carry out any other duties under the City of Toronto Act, 2006 or any other Act.

The role of the Mayor as chief executive officer is to:

• uphold and promote the purposes of the City
• promote public involvement in the City’s activities
• act as the representative of the City both within and outside the City, and promote the City locally, nationally and internationally; and
• participate in and foster activities that enhance the economic, social and environmental wellbeing of the City and its residents

The duties and powers of the Mayor include:

• calling special meetings of Council
• expelling any person for improper conduct at a meeting
• acting as a commissioner for taking affidavits (as may any member of Council)
• appointing guards with the powers of peace officers for public works and municipal buildings
• declaring that an emergency exists in the municipality, implementing an emergency plan and declaring when an emergency has ended
• signing all bylaws, together with the City Clerk, passed at meetings at which the Mayor has presided

The Mayor is a member of all committees and is entitled to one vote. The Mayor also chairs the:

• Executive Committee
• Striking Committee – the Mayor recommends to Council the membership of the Striking Committee and may designate the Deputy Mayor as chair of the Striking Committee
• Civic Appointments Committee – the Mayor may designate any member of Council to chair the Civic Appointments Committee

The Mayor is a member of the Toronto Police Services Board and the Exhibition Place Board of Governors, although City Council, with the consent of the Mayor, may appoint another member to take the Mayor’s place.

Council can designate another Member of Council to preside at Council meetings, subject to the consent of the Mayor. Council has decided to do this by establishing the positions of Speaker and Deputy Speaker. The Speaker and Deputy Speaker serve for the term of Council. Council has delegated to the Mayor the power to appoint and remove the Deputy Mayor and Standing Committee chairs.

The Deputy Mayor assists the Mayor, is Vice Chair of Executive Committee and can act as Mayor when the Mayor is absent from the City or absent because of illness, or when the office of the Mayor is vacant. The Deputy Mayor has, and may exercise, all the rights, power and authority of the Mayor, save and except the by-right-of-office powers of the Mayor as a member of a community council. 

If the Mayor or head of Council is absent, refuses to act or vacates their elected office, City Council may appoint another Member of Council to act in their place. In such cases, the acting head of Council has all the powers and duties of the Mayor.”](Reference: http://www1.toronto.ca/wps/portal/contentonly?vgnextoid=eb6d0f1025c21410VgnVCM10000071d60f89RCRD) 

The article in Star refers as the mayor’s trip to SriLanka. (Quote: Toronto Mayor John Tory visited the Northern Province of Sri Lanka in mid-March to learn about where the city’s Tamil community is from, why they left and Sri Lanka’s road to healing and justice. Ref: https://www.thestar.com/opinion/commentary/2017/04/04/the-quest-for-healing-and-justice-in-the-homeland-of-torontos-tamil-community-tory.html)

I am not sure whether the Mayor of a City in Canada has the responsibility to involve in foreign affairs issues, blame the military of a foreign country, unless it was purely a private and personal visit. If it was a private personal visit, it should be presumed that the trip was funded by yourself. If not the rate payers may have to bear the cost of air fare of such trips via rates.

Quote from Star: You probably know a lot less about their home country and how many of them, mostly Tamil, came to be here in Toronto. In fact, many were either escaping or just getting away from a lengthy and tragic civil war in Sri Lanka — a war with many chapters over many decades.”

Yes agree that many came to Canada in the recent years. However, we have to read history f Tamils. Tamils are everywhere. Europe, South America, Mauritius, Seychelles, Africa. Australia, New Zealand UK, US, etc.

Majority of Tamils migrated out of India, for work and wealth since 600 years ago. The British brought Tamils for labour work to every country including Fiji island. Recent illegal migration was not as a result of war, but most are pecuniary avidity. I was in SriLanka in 2014. I noticed that every house had more than two vehicles, some business or work to do. They were all funded through foreign money transfer to SL. However, speaking to a few young guys, I understood that they are waiting to emigrate out on a boat or sponsor or by other means. Questioning them, I understood that they had a grievance of not being in financial matching with their overseas mates. Talking to a female, she said she does not know where her husband was. However, she was building a third house for her daughter in Kilinochi. These are few examples.

In my view, it is a conspiracy plotted by the Tamils and the Tamil Diaspora against GOSL and the military to victimise the SriLankan military, because they (military) defeated the LTTE. We are cowards, run overseas to gather support from foreign personal/bodies/organisations. We have not got the guts to defend and discuss with the GOSL and sort out our issues internally.

What have the Tamil politicians and Tamil Diaspora have to say about the hundreds of thousands of Tamils and Sinhalese, politicians and Rajiv Ghandi being murdered by the LTTE? The billion dollars’ worth of SriLankan assets destroyed by the LTTE. What has Mr Sambanthar got to say about these atrocities? Can the UN hold an inquiry for those murders and atrocities committed by the LTTE? In fact, US is nursing and allowing a lawyer called Rudrakumaran to run his own fictitious theoretical government called Transnational Government of Tamil Eelam (TGTE), whose members are in Canada also. Would you allow Red Indians to run an organisation similar to Tamil’s TGTE?

Quote from Star: One of the first things that strikes you as you travel the north is the extraordinary military presence. Every couple of miles there is a military base, far in excess of what you would expect to see in even a highly militarized democratic country.

When I travelled to the North in 2014, I did not see any military presence except Murukandi when every foreign traveller had to register their name, before entering the North. That was for security reasons. Your theoretical statement may have to be disagreed please.

Dear Mr Tory, you know every country has the right to protect their territory and sovereignty. May be you are unaware of the gangsters or terrorists moving around in the North. The group is known as The AVA Group”. This group is quite active in killing youngsters, citizens, looting and robbing people in the night etc. They are armed with daring swords. Please see for yourself.

Ref: https://www.youtube.com/watch?v=HM9DxwlcMiY

https://www.youtube.com/watch?v=9ZklmD3FQX0

http://www.dailymirror.lk/111440/-Celluloid-gang-operating-in-Jaffna-

http://www.island.lk/index.php?page_cat=article-details&page=article-details&code_title=95493

Even with the presence of the military and the small police force SriLanka is unable to rid from this Dracula moves by Tamil boys. Why not the Tamil politicians and Mr Sambanthar, the so called Leader of Opposition get onto this underworld gangsters and eliminate this pain from the North. As a Tamil I am surprised to note that the Tamil politicians are silent on this.

May be you are unaware that the LTTE buried most of their dangerous and expensive weapons underground. The military has a duty to protect those lands where they are still unearthing buried heavy weapons, bullets, cannons, etc. The weapons should not get into the hands of the wrong guys anyway.

Further, I would like to ask a valid question which you can answer please. Why has USA stationed its military in every country? What have they got to do with other countries? The world has not appointed them as the police of the planet earth. USA has its own problem in USA. Shooting, killing, raping, paedophiles, illegal migrant (Mexicans), money laundering, brothel ling, sex slave, etc. What is the amount of funds they spend in maintaining those fleets? Are they siphoning funds out from every country? Further USA has a short mind (greediness) of getting into every country for them to do business. If that country does not allow then manipulate with some reason to engage in war, similar to the WMD of Iraq. Example: Syrian affair is an internal war. Syria should sort them out, not USA to interfere. USA should mind her own business. Trump stated before and after the election, that USA will mind her own business and develop USA, and build a wall to stop illegal migrants from Mexico. What happens now is USA is bombing Syria and trying to engage in war with North Korea. I am not a communist or socialist, however, it’s a valid question, why would USA be interested in North Korea? If USA can build and develop nuclear bombs why not others? Planet earth will be destroyed by humans anyway in years to come because of the greediness of the humans. Your Canadians troops are also involved in NATO etc.

Quote from star: When you ask, you are told most of these bases are located on land forcibly taken from Tamil citizens and that, taken together; they represent a military presence of one soldier for every three Tamil citizens.

Every government has the right to takeover lands for its use and to maintain security. Currently GOSL has started to hand back lands to the people. It may take some time for the process to be completed. In this context, you are aware that the entire country called Diego Garcia, was taken over by the British and handed to USA for their military base, thereby displacing the citizens of Diego Garcia all over the world. The Garcians are like stateless, beggars in other countries, other than their own country, Diego Garcia. Has the Mayor got any answers to this question? What about the Red Indians of Canada, USA, and Mexico?

What USA does is subjecting SriLanka to psychological torture and intimidation through UN until GOSL agrees to give USA a base in SL, which USA will strengthen as their base in the Indian Ocean. USA is subject to humiliation on the Diego Garcia affairs, therefore they need a base in the Indian ocean. How about India? Will India and China agree to this move? It is totally against international Norm.

The Tamil clowns do not understand international politics, however, they think that USA, Canada and UK are interested in Tamil’s affair and trying to solve.

The 39 years of war was not initiated by the GOSL or the Sinhala people. It is the Tamil youths who started the war instigated by the Federal Party and foreign governments.

I would like to highlight that a famous criminal lawyer, GG Ponnambalam, who had education in London and returned with a natural science degree, MA and LLB, made a marathon Crusade for 50-50 (Balanced Representation) in the State Council in 1939. In 1939, people did not understand his covert faculty and the shortfall of his knowledge in Democracy. It was a laughing matter for me to digest what he was aiming for, at that stage. It is the misconception by the Tamil politicians, and avidity for political seat and power that hoodwinked the Tamil people in SriLanka. Ref: http://sangam.org/g-g-ponnambalams-50-50-speech-to-sri-lankas-state-council-1939/

Most Tamil politicians, who also have a law degree, state about Power Sharing”, may be without understanding the concept of power sharing. Power Sharing is a policy agreed between political parties or within a coalition to share responsibility for decision-making and political action”. Currently TNA Sambanthar is the Leader of Opposition, which is power sharing”. Sambanthar also is in the decision-making and political action loop. Instead he can join the governing party and become a minister if he wants, which the constitution allows. Why are they blabbering about power sharing?

Missing persons: Can Sambanthar or Canada confirm that there are no Tamil person’s bodies in the Indian ocean or Pacific Ocean? It is of the view that Sambanthar and people who are hoodwinked in the North are wasting their time in shouting and meeting every politician who flies into the North like sea seagull. Most of people have been told to lie in order to victimise some politicians, purely as a punitive act to avenge the destruction of the LTTE.

It is also speculated that Tamil human smugglers are domiciled, and operate from Toronto. May be the Canadian intelligence should be active to locate them in Toronto.

Quote from Star: Those who know members of our community from Sri Lanka in Toronto will know they are enterprising, successful, engaging people. Good citizens, good neighbours and good friends.

Dear Mr Tory, I visited Montreal and Toronto in 2002. Do you know the intensity of illegal affairs, killings, rapes, fighting, and other acts committed by Tamils in Toronto and Montreal? Some have swindled LTTE funds and have become rich. Well, I was told considerable amount of incidents in Toronto and Montreal. They are trying to convert Toronto as a Tamil region with full autonomy.

Quote from Star: When I spoke with them, I realized these pictures were of their sons and grandsons. Many had received reports of these young men being taken away in the latter stages of the war, but they hadn’t been seen or heard from since.

Example, USA arrested significant number of Arabs in Iraq and Afghanistan during the war on faked WMD. Did you visit Iraq and Afghanistan to find out more about this? We have seen pictures on torture. I do not support Arabs on their policy of Jihad and Sharia. Naturally the SL youths would have been killed during the war. It is not possible for mothers to see youths been arrested in a war zone anyway. It is of the view that it’s full of lies. USA killed Al-Qaeda members without mercy. LTTE members may have been shot during the war. Can anyone confirm and give pictures of the arrest of these youths. How many LTTE members are domiciled in Toronto and hiding in Canada? LTTE ordered to bomb civilians who tried to escape anyway.

It has become an embarrassment to the entire peace loving Tamil Diaspora and the locals, to see politicians from countries flying into the North like sea seagull. It is a polite request that politicians should concentrate to develop their own cities and look after their citizens in their country rather interfering with SriLanka. Simply: Mind their own business.

There is no point in trying to make the North (Jaffna) the city of Toronto. We Tamils and the Northern Provincial Council are interested in re-election, and do not bother to address non-clean public toilets. Government officials and the Councillors have to take responsibility to maintain the North clean and environmentally non-hazardous. Please refer the following videos to understand how our politicians take a carefree attitude to maintain our city utilities. Rubbish everywhere and public toilets filthy etc. Firstly we Tamils have to reform ourselves to bring culture, environmental concerns and the good intentions and function responsibly. It does not mean that politicians should clean the toilet; however, they are responsible for the management. Occupational safety, Personal protective equipment are not known in the North and it’s questionable whether they are being used. These videos are only a few example.

http://www.island.lk/index.php?page_cat=article-details&page=article-details&code_title=150572

http://www.jvpnews.com/srilanka/198819.html

https://www.youtube.com/watch?v=qA06FQw3Z14

Dear Mr Tory; as an appeal, it is a polite request; Why not the City of Toronto help to build (i) a reservoir in the North. North farmers face water shortage for farming. A reservoir will help farmers for continuous farming, and potable water for consumption, which will also generate feeder industries for the water filtration plant and distribution network, (ii) help the fishing industry with boats and canning facilities, (iii) the wine industry with modern techniques of wine production out of Palmyra wine. Also some small scale industries for young ones to be interested in sole trading work.

Tamil Diaspora is not interested in positive progressive investment, but hotels only. They have not thought of sewerage treatment but dump the excreta into the ground or sea which is recycled to the humans via well water and / or fish.

May be foreign politicians can be positive to move the North away from poverty to a good standard of living with, investments, small scale industries and reservoir.

We do not welcome foreign politicians to visit the North, and put fuel into the fire to aggravate the situation; rather diplomatically move to make the North a liveable region, which will stop illegal boat movement by Tamils.

Let us sort out our problems on our own efforts, without interference by foreign seagulls visits, live in peace and harmony. SriLanka is not a good location for USA military base. Let USA build one in the dam Indian Ocean, away from free democratic countries.

Kanthar.P.Balanathan

DipEE(UK), GradCert(RelEng-Monash),DipBusAdm(Finance-Massey), C.Eng.(UK), MIEE(Lond)

Retired Director & Specialist Power Systems Engineer

Web: http://nrnmind.blogspot.com.au/

Email: pengsol@bigpond.net.au

Asoka Weerasinghe Kings Grove Crescent . Gloucester . Ontario . K1J 6G1 Canada

Easter Sunday, 2017

Hon. Dr. Harsha de Silva
Deputy Minister of Foreign Affairs
Ministry of Foreign Affairs
Colombo
Sri Lanka.

Dear Dr. Harsha de Silva:

Just read your announcement, Deputy Minister Harsha de Silva says that the Government will bear all funeral expenses of those who lost their lives.”  This was about the deaths from the collapse of the garbage dump at Meethotamulla.

Woopeedoo!” What compensation for the callous sordid politics for nearly two decades, while you politicians couldn’t care two barrels of jardi, but interested in trying to figure out how to fatten your wallets by selling special permitted BMWs, Mercedez cars that you all were entitled to.  Sordid in deed.

No doubt the Yahapalanaya Government will blame the Mahinda Rajapaksa Government for not doing something about it and arrest the MPs who were responsible to have the Garbage dump removed and put them behind bars.  Right Deputy Minister? That’s routine Yahapalana politics, isn’t it.  Not good.  Sordid, indeed.  The Yahapalanayos cannot sanitize your hands that easily, as you all lacked the political commonsense and wisdom to see the eminent danger ahead of you all.

If just one of your Yahapalanayos had the wisdom and conviction to do something quickly the repeat of the South Wales Aberfan colliery disaster wouldn’t have occurred at Meethotamulla.

I was a student at the University in Swansea in Wales in October 1966 and one of the students who clawed at the rubble from the University rescue team.  That incident has haunted me ever since for 50 years.  I talk of it in my long poem in the chapbook ‘Once Upon a Time….I returned.’

……… That on the Friday morning
of 21 October 1966
the colliery Tip No.7 at Aberfan
broke away as a rain-soaked slurry
and slithered like drunken pythons
downhill speeding in a hurry
burying the village primary school
with 116 children and 28 adults,
a shock which still lingers on in me
like Welsh Grandma Harriet’s
attic nightmare.”

The disaster at Meethotamulla is no different and will pain its people for decades.  And no doubt will say POX on every member of the Yahapalanayos, under their breaths for generations.  And I wouldn’t blame them one bit for your callousness.

I say shame on you lot as this unfortunate incident should never have happened.

Sincerely,

Asoka Weerasinghe (Mr.)

Mahinda Gunasekera

By Email
Tambrook Drive
Agincourt, ON M1W 3L9

Rt. Hon. Justin Trudeau
Prime Minister of Canada

Dear Prime Minister,

Your Greeting and Good Wishes Extended to Tamils for the 2017 New Year 

I refer to the annexed message issued by you on April 12, 2017 to Tamils in Canada and around the world on the occasion of the New Year which falls on the 14th day of April, which is celebrated in Sri Lanka, India and many parts of South East Asia. I am deeply disappointed to note that your message of greetings and good wishes is extended only to those members of the Tamil community on the joyous occasion of the New Year filled with the bounty of the paddy harvest and an abundance of tropical fruits gathered from every garden in that part of the world. I and other members of our community who are originally from Sri Lanka have on a number of occasions brought it to the notice of the Prime Minister’s office that this day is known as the SINHALA and HINDU New Year in our common homeland, and celebrated by both the Sinhalese and Tamil Hindus who share the special treats and the traditional milk rice (kiributh) with the neighbours who belong to the rest of the constituent communities of the island.

As members of the multi-ethnic community of people from around the globe who have chosen Canada to be their adopted homeland, we Sinhalese who have also made a significant contribution to Canada, naturally feel less valued when the state authorities extend special recognition and treatment to a particular ethnic community. I also do not see the need to declare any particular month of the year as the special ‘Heritage Month’ of a particular ethnic community, as Canada’s parliament moved to adopt January as the ‘Tamil Heritage Month’,   or the Ontario Provincial Legislature similarly designating the month of January. A country such as Canada which has opened her doors to persons from every part of the world should avoid giving special recognition for any particular ethnic community, as it could lead to some feeling more Canadian than others thereby causing divisions and splits within the society.

The only community in Canada that needs to be given special recognition at all times is the Native Canadian Community also referred to as those comprising the First Nation of this country who welcomed everybody without claiming any exclusive right to the land, which they believed had to be shared by all the people and all other living beings inhabiting the land.  The only other communities that may be recognized and acknowledged are the colonial peoples of English and French descent who are the architects of the modern state of Canada.  The rest are later arrivals bringing with them their cultures and values to adorn the Canadian matrix making the country richer in skills and knowledge, thus forging a new nation and giving her the recognition as a Multi-Cultural Nation.

I trust you would avoid giving special recognition to persons of a particular ethnic community in pursuit of their votes in electorates where they form a significant number, as we are all firstly members of the same Canadian Nation having subsumed our individual ethnicities and merged with all others to form one single nation.

Yours sincerely,

Mahinda Gunasekera

Encl.

Ottawa, Ontario

April 12, 2017

The Prime Minister, Justin Trudeau, today issued the following statement for Puthandu:

Today, Tamils in Canada and around the world will welcome the New Year, known as Puthandu.

On this occasion, families and friends will come together to feast, celebrate, and visit holy sites in a spirit of hope and optimism for the year to come.

This year, as we mark the 150^th anniversary of Confederation, let us take the opportunity to honour the many cultures, traditions, and beliefs that make Canada such a wonderful place to live. Our country is stronger and richer because of the contributions of Tamil Canadians.

On behalf of the Government of Canada, Sophie and I wish all those celebrating a peaceful, joyous and healthy New Year.

Iniya Tamizh Puthandu Nalvazhthukkal.”

තේජා ගොඩකන්දෙආරච්චි

සුප්‍රකට බොලිවුඩ් නලුවෙකු වූ රිතික් රෝෂන් විසින් පසුගිය දා යෙදුනු තම උපන්දිනය වෙනුවෙන් තමාටම රොල්ස් රොයිස් මෝටර් රථයක් තෑගි කරගත් බව වරක් පුවත් පතක සඳහන් විය. එමෙන්ම බොලිවුඩ් නිලි කන්ගනා රනායුත් ද තම උපන්දින තෑග්ග ලෙස තට්ටු තුනක සුපිරි නිවහනක් තමාටම තෑගි කරගත් බව එලෙසින්ම සඳහන් වේ. මේ අලුත්ම නැඹුරුව විය යුතුය.

යම් යම් දේවල් පුවත්පතින් දකින අප ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ද මෙයින් යම් අදහසක් ගත්තාවත්ද? ඒ නිසාමදෝ ඔහුද අලුත් අවුරුද්දට තමාටම තෑග්ගක් දී ගැනීමට කටයුතු කර තිබිනි. ඒ රු. කෝටි 60 බැගින් වටිනා අධි සුඛෝපභෝගී මෝටර් රථ දෙකකි. මෙහි වෙනස නම් අර නලු නිලියන් තමන්ට තෑගි බෝග දී ගත්තේ තම තමන් රඟපෑමෙන් උපයාගත් මුදලින් වන අතර ජනාධිපති තමන්ට මේ තෑගි දී ගත්තේ මහජන මුදලින් බවයි. ඒත් අර බෲනායි රාජ්‍යයේ රජු මෙන් තම ජනතාවටද අවශ්‍ය සැප සම්පත් ලැබෙත්දී නොව, ශ්‍රී ලාංකික ජනතාවගෙන් බහුතරයක් අන්ත දුක් විඳිත්දීය. පසුගිය අයවැයේදී සෞඛ්‍ය සහ අධ්‍යාපනය සඳහා වූ වැය ශීර්ෂයන් 50% කින් කපා දමමින්, ජනාධිපති සහ අගමැති කාර්යාලයන් සඳහා වන වැය ශීර්ෂ තුන් ගුණයකින් පමන ඉහල දමා ගත්තේ ඇයිද කියා දැන් පැහැදිලිය.

මේ අතර අගමැති යලිත් වරක් පිටරට සවාරි ගොසිනි. ඔහු ජපාන සවාරිය අවසන්කර වියට්නාමයටද ගොස් එන බව පැවසේ. මේ සවාරිවලදී ‘ද්විපාර්ශ්වික සාකච්ඡා‘ කරන බව පැවසුවත් ඒ මොනවා ගැනද කියා පැහැදිලි නැත්තේ වසර 2 ක් තිස්සේ කෙරුන මෙවන් සවාරිවලින් රටට ලැබුන පල ප්‍රයෝජනයක් දක්නට නොමැති නිසාය. එබැවින් අප සිතාගත යුත්තේ මේ සවාරිය අගමැති විසින් තමාට සහ බිරිඳට අලුත් අවුරුදු තෑග්ගක් ලෙස දී ගත් එකක් බවයි. මන්ද එයත් මහජන මුදලින් නිසා!

සැවොම දන්නා නමුත්, මේ අවුරුදු තෑගි නැවත මතක් වූයේ අලුත් අවුරුදු දා, එනම් අප්‍රේල් 14 වනදා පස්වරුවේ කොලොන්නාව, මීතොටමුල්ල ප්‍රදේශවාසීන්හට ලැබුනු ඉතා ඛේදනීය ‘අලුත් අවුරුදු තෑග්ග‘ නිසාය. මේ ඛේදවාචකයෙන් ජීවිත අහිමි වූ පිරිස තවම නිවැරදිව පැවසිය නොහැක. පූර්ණ හෝ අර්ධ වශයෙන් හානි වූ නිවාස සංඛ්‍යාව සියයකට වැඩි බව පැවසේ. මේ ලියන මොහොත වනවිට පුද්ගල මලසිරුරු 19 ක් සොයාගෙන ඇත.වෙනත් රටක නම් මෙවන් (විශේෂයෙන් මිනිසා විසින් නිර්මාණය කරන ලද) ආපදාවකට ලක්ව සිදුවූ ව්‍යසනයක් නිසා මෙවන් ජීවිත හානි වී නම්, විශේෂයෙන් මෙවන් දිනයක, එය ජාතික ශෝක දිනයක් වනු ඇත. මියගිය සංඛ්‍යාව තවම හරියටම කිව නොහැකිය. නමුත් මේ සෑම ජීවිතයක්ම වෙනුවෙන් වගකිවයුතු පිරිසක් අද ඔවුන් වෙනුවෙන් කඳුලු සලන අය අතර පවා සිටිති. කොළඹ නගරය තුල කිසිවෙකු එක දිනක් හෝ නොසැලකිල්ලෙන් නැතිනම් සිතා මතා කසල ටිකක් හෝ අතැර ගියා නම් ඒ සියල්ලෝම මේ ඛේදවාචකයට අඩු වැඩි වශයෙන් වගකිව යත්තෝය. මෙතැනදී අප දකින්නේ දේශපාලකයන්ටම දොස් පැවරීමක් වුවත් සාමාන්‍ය ජනතාවගෙන් බහුතරයක් තම සාමාන්‍ය බුද්ධිය යොදවා තම සීමාව තුල තමන්ට කලමනාකරණය කර ගතහැකි කසල ප්‍රමානයවත් එසේ කරන්නට උනන්දු නොවන බව පවත්නා යතාර්ථයයි.

 මෙය ජාතියම එක්ව ශෝක විය යුතු කරුණක් වනුයේ එහෙයිනි. නමුත් අවාසනාවකට හිරු නාලිකාවට හැර අනිත් රූපවාහිනී නාලිකාවනට ඊට වඩා වැදගත් කරුණු එමට තිබිනි. දේශපාලකයන්ගේ අවුරුදු පණිවුඩ, අවුරුදු චාරිත්‍ර ඉටුකල හැටි, තව කොපමන දේ තිබේද?

මේ ඛේදවාචකය ගැන කතා කල එම ප්‍රදේශවාසියෙකු කීවේ ‘අපි කසල කන්ද ලඟට පදිංචියට ගියා නොව කසල කන්ද අප ලඟට පැටවූ‘ බවයි. එමෙන්ම මේ ප්‍රදේශයේ සිටින සමහර ජනතාව පරම්පරා කිහිපයක් තිස්සේ පදිංචි අය බවත් කියැවිනි. 

මෙම කසල කන්දට මේ වන විට දශක 3 ක ඉතිහාසයක් තිබේ. මුලින් මුල්ලේරියාව, බ්ලූමැන්ඩල් ආදී ප්‍රදේශවලටද බැහැර කෙරුන මෙම කසල 2008 දී නිකුත්කල උසාවි නියෝගයකින් පසුව මීතොටමුල්ල ප්‍රදේශයට පමනක් සීමා වූ අතර, කොළඹ පමනක් නොව ගම්පහ ප්‍රදේශයේ කසලද මීට එක්වන්නට පටන්ගත් බව ප්‍රදේශවාසීහු පවසති. කොළඹ නගරයේ පමනක් දිනකට කසල ටොන් 1000 ක ට වඩා එකතු වේ. දිනෙන් දින මෙසේ කසල කන්ද වර්ධනය වන විට මේ නිසා ඇතිවූ සෞඛ්‍ය හා පාරිසරික ප්‍රශ්න ඉසිලිය නොහැකි වූ තැන ඊට එරෙහිව සංවිධානය වූ ප්‍රදේශවාසීහු විරෝධතා ඇරඹූහ. ඒ අතර රජය පාර්ශ්වයෙන්ද විකල්ප ප්‍රදේශ සලකා බලන්නට සූදානම් වූ නමුත් ඒ සැම අවස්ථාවකම ඒ ඒ ප්‍රදේශවාසී ජනතාව වීදි බැස්සේ ආගමික නායකයන්ද ඉස්සර කරගෙනය. 

මෙතැන තිබෙන ප්‍රධානතම ගැටලුව නම් රජය සතුව කසල බැහැර කිරීම විනා කසල කලමනාකරණය කිරීමේ විධිමත් වැඩපිලිවෙලක් පිලිබඳව සැලැස්මක් නොමැති කමයි. තම ප්‍රදේශවලට කසල ගෙන එනවාට මිනිසුන් විරුද්ධ වන්නේ එහෙයිනි. නමුත් කසල කලමනාකරණය විෂය පිලිබඳ මනා දැනුමක් සහිත උගතුන් අප රටේ සිටියහ. ආචාර්ය අජන්තා පෙරේරා ඉන් එක් අයෙකි. 1996 – 97 සමයේ වරක් කොළඹ නගරයේ කසල මීපේ ප්‍රදේශයට බැහැර කිරීමේ සැලැස්මක් තිබිනි. ඊට විරුද්ධව ප්‍රදේශවාසීන් පෙලගැස්වූ ප්‍රධාන බලවේගය අජන්තා පෙරේරායි. නමුත් මේ කසල කන්ද නාය යාම ගැන කතාකල මෙගා පොලිස් ඇමති පාඨලී චම්පික රණවක අද කීවාක් මෙන් ඒ, ‘වෙනත් භූමි ප්‍රදේශයක් තෝරා ගත්විට තම ප්‍රදේශයට කුණු දමනවාට විරුද්ධව‘ නැඟූ නිකම්ම හඬක් නොවේ. මීපේ යනු නුවරඑළිය ලඟට දිවයිනේ හොඳම ප්‍රමිතියෙන් යුතු ජලය ඇති ප්‍රදේශයකි. යතාර්ථවාදීව බැලුවහොත්, රජයේ කොන්ත්‍රාත් දීමේ හා ඒ කොන්ත්‍රාත් ක්‍රියාත්මක කිරීමේ පටිපාටියේ රඟ දන්නා විට මතු දවසක මේ කසල නිසා එහි පිරිසිදු ජල මූලාශ්‍ර දූෂ්‍ය නොවේ යයි කාට සහතික විය හැකිද යන ප්‍රශ්නය එතැන තිබිනි. අනෙක් ප්‍රධාන ඉල්ලීම වූයේ එක තැනක ගොඩ ගැසෙන කසල තව තැනකට ගෙන යෑමේ විකල්පය වෙනුවට විධිමත් කසල කලමනාකරණ ක්‍රමවේදයක් දීප ව්‍යප්තව ක්‍රියාත්මක කල යුතු බවය. ඒ සඳහා අවැසි සම්පත් තිබිනි. ඒ වසර 20ක ට පෙරය. කසල කලමනාකරණය පිලිබඳව විශේෂඥ දැනුම ඇති පිරිසක් අදද සිටිති. නමුත් සිදු වූ දෙයක් නැත. ඒ අනුව බලනකල වරද සිදු වූයේ කොතැනද?

මෙවන් කරුනු පිලිබඳ තත්වය රඳා පවතින්නේ රටේ ජනතාවගේ සුවසෙත පිනිස තීන්දු තීරණ ගන්නා විධායකය අතය. නමුත් අවාසනාවකට මේ කසල කඳු පිලිබඳ ප්‍රශ්නය රටේ පාලන ව්‍යූහයන්ට ධනය හා බලය මවන උල්පතක් විය. අලුත් අවුරුද්දට පෙර පුවත්පතකට සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් දුන් හිරුණිකා ප්‍රේමචන්ද්‍ර තමන්ට මේ නව අවුරුද්ද ‘ඉතා ජය‘ බව කියා තිබුනි. ජීවන වියදම නිසා පාන් කියා ගන්න බැරි ජනතාවක් සිටිද්දී ජයට අවුරුදු සමරන්න ඇයට හැකිව ඇත්තේ මේ කසල කන්දේ ආනුභාවයෙනි. මන්ද ඈ බලයට ආවේ, අද පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී කෙනෙකුට ලැබෙන සුපිරි වරප්‍රසාද භුක්ති විඳින්නේ මේ කසල කන්ද පිලිබඳව ලබා දුන් පොරොන්දු නිසාය. අද මේ විපත වූ තැන තමන් වෙනුනේ මනාප කතිරය ගැසූ චන්දදායකයන්ට සිදුව ඇති දේ බලන්නට ඇගේ සෙවනැල්ලක් වත් පැමිනි බවක් දක්නට නැත. ඇඳිවතක් සහිතව එන්නට බැරි බව පැහැදිලිය.

ශ්‍රී ලංකාව ලොව බොහෝ රටවල් සමග සසඳනවිට කුඩා රටකි. එබැවින් මේ කසල පිලිබඳ ප්‍රශ්නය රටේ ප්‍රධානතම ප්‍රශ්නයක් ලෙස ගත යුතුමය. ඒක පුද්ගල කසල උත්පාදනය අපට වඩා බෙහෙවින් වැඩි රටවල හෝ අපට වඩා කුඩා භූමි ප්‍රමානයක් ඇති රටවල, මනා කලමනාකරණ ක්‍රමවේදයන් සමගින් කසල බැහැර කරන අයුරු පාඩම් ගත යුතුය. නමුත් එවන් දැනුම ලබාදිය යුත්තේ අදාල පුද්ගලයනට මිස පුස්සන්ට නොවේ. මින් මාස කිහිපයකට ප්‍රථම බදුල්ල නගරයේ කසල කන්දකින් නිකුත් වූ දුමාරය නිසා පාසල් වසා දමන්නට පවා සිදු වූ  අයුරුත් ඒ පිලිබඳව පලාත් මහ ඇමතිවරයා හැසිරුන අයුරුත් ඔබට මතක යැයි සිතමි. අවසානයේ එහි ප්‍රතිඵලය ලෙස සිදුවූයේ ආණ්ඩු පක්ෂ පලාත් සභා මන්ත්‍රීවරු පිරිසක් කසල කලමනාකරණය කරන අයුරු ‘අධ්‍යයනය කරන්නට‘ රුසියාවට යාම පමනකි. ඉන්පසු අද දක්වා මේ සිද්ධි දාමය පිලිබඳ පසු විපරමක් කිසිදු මාධ්‍යයකින් සිදුවීද? එසේ මෙවන් කසල කඳු උපයෝගී වනුයේ රට සවාරිවලට නිමිත්තක් ලෙස පමනක් නොවේ. ජාතික ගොඩනැගිලි පර්යේෂණ ආයතනය හෝ ආපදා කලමනාකරණ මධ්‍යස්ථානය වැනි රජයේ ආයතන මෙන්ම විවිධ රාජ්‍ය නොවන ආයතනද මේ පිලිබඳ කෙරෙන පර්යේෂණ, අධ්‍යයන වාර්තාවන් සඳහා උපදේශකයන් කොපමනකට ලක්ෂ ගණන් මුදල් ගෙවන්නට ඇත. නමුත් අවසානයට සිදුවන්නේ මෙම වාර්තාවන්හි නිර්දේශ නිකම්ම කුණු බක්කියට වැටීම පමනි. 

මෙම කසල කන්ද නාය යාම පිලිබඳ අනාවැකියක් පරිසර ඉන්ජිනේරුවරයෙකු පලකලේ මීට මාස කිහිපයකට පෙරය. පෘථිවිය ඇරඹුමේ පටන් විකාශනය වන ස්වභාවික කඳු නාය යන විට, දිනපතා ගොඩ ගැසෙන මෙවන් අස්ථාවර කසල ගොඩක් ගැන කවර කතාද? පසුගිය මාස කිහිපයේ මේ කසල කන්ද මීටර 180 කි න් වැඩුන බව මාර්තු මාසයේ පුවත්පතක පලවූ ලිපියක පලව තිබිනි. මේ කසල ගොඩ ගසමින් බැහැර කිරීමේදී පතුලේ වර්ග ඵලය මැන බලා ඊට අනුරූපව ගොඩ ගැසීමක් අපේක්ෂා කල නොහැක්කේ,  එම රාජකාරියට යොදවා ඇත්තේ සාමාන්‍ය මිනිසුන් මිස තර්කානුකූල දැනුමක් ඇති අය නොවන බැවින්ය. මේ පිලිබඳව ජපානයේ සිට ප්‍රකාශයක් ලබාදුන් අගමැතිවරයා පැවසුයේ තමන් මේ ප්‍රශ්නයට විසඳුමක් දෙන්න හදන විටම මේ අවාසනාවන්ත සිදුවීම සිදු වූ බවය. මේ රජය බලයට එන විටද කොලොන්නාව ප්‍රදේශයේ ජනතාවට මේ පිලිබඳ විසඳුමක් දෙන බවට පොරොන්දු වී තිබිනි. මේ තාක් ඔවුන්ගේ විසඳුම් වූයේ ඉතා සිල්ලර ගනයේ හුදෙකලා ඒවාය. වරක් රාජ්‍ය උත්සවයක්ද පවත්වා කසල වර්ගීකරණය සඳහා කසල බඳුන් වගයක් හඳුන්වා දුන් අතර එම පටිපාටිය අනුගමනය නොකරන අයට දඩ ගසන බවටද නිවේදනය කරන ලදී. එතැනින් එහාට කුමක් විනිද කියා දන්නේ නැත. තවත් වරක් ජපානයෙන් පැමිනි සමාගමක් මේ කසලවලට මිලක් ගෙවා ඒවා ප්‍රතිචක්‍රීකරණය කරන්නට යන බව කියමින් ජපන් ජාතිකයන් පිරිසක් එතැනට කැඳවා මාධ්‍ය සන්දර්ශනයක් පැවත්වීය. මේ සියල්ල හුදෙක් රැවටිලිම නොවේද?

දැන් මේ විපත සිදුවුන නිසා කසල කන්දක් නිසා සිදුවිය හැකි අති භයානක පල විපාකයක් දුටුවෙමු. දිවයින පුරා මෙසේ විසඳුම් නැති, දිනෙන් දින වැඩෙන කසල කඳු 58 ක් ඇති බව වාර්තා වේ. මේවායින් කොටසක් මනුෂ්‍ය ජනාවාසවලට මෙන්ම තවත් කොටසක් සත්ව ප්‍රජාවටද හෙණ පතයක් වන බවට සැක නැත. මේ සියල්ල එකසේ විනාශකාරී වනුයේ ඉන් පොදුවේ පරිසරයට වන විනාශය නිසාය. එබැවින් කසල බහැර කිරීම නෙව කසල කලමනාකරණය සඳහා ප්‍රධානතම අවධානයක් යෙදිය යුතුව ඇත. 

පරිසරයට කසල එක් කරන්නේ මිනිසුන්ය. සත්ව ප්‍රජාව තුල එම විෂය සොබා දහමින් පාලනය වේ. අප මතක තබා ගත යුත්තේ එයයි.

ඒත් අපේ දේශය පාලනය කරන ඇත්තන්ට මේ පිලිබඳව නියත වශයෙන් දැනවීමට අප කුමක් කල යුතුද? විල්පත්තු ඇතුලු වන විනාශය සාධාරණීකරනය කරන සෙයියාවෙන් කටයතු කරන ජනාධිපතිවරයාගෙන් එබන්දක් අපේක්ෂා කරීම විහිලුවකි. නායකයා එසේ නම් පාලිත ජනයා ගැන කවර කතාද? තමන් හිතුමතේ අතහැර යන කුණු ගොඩවල් වලට යටවී තම සහෝදර ජන කොටසක් අකාලේ මියැදුන රටක ඒ විපත නෑසූ කන්ව, නුදුටු වන්ව අවුරුදු සමරන්නට ඔවුන් පෙලඹෙන්නේ සමාජය වසා උතුරා යන අසංවේදීභාවය නිසාය. 

කෙසේ වුවත් ටක්කෙටම එකක් කිව හැක. හෙට අනිද්දාම අර කසල කඳු 58 බලන්න යන්නට අපේ ඇමතිලා කිහිප දෙනෙකුටම සුඛෝපභෝගී වාහනද, වෙන රටවල් කසල කලමනාකරණය කරන හැටි බලන්නට රට සවාරිද සඳහා අතුරු සම්මත පනත් මගින් ප්‍රතිපාදන නම් අඩු නැතිව වෙන් වනු ඇත.

Dr Sarath Obeysekera

http://www.bbc.com/news/world-asia-39607943

Sri Lanka rubbish dump deaths: ‘Still they dump’   BBC ……………..

15 April 2017 Last updated at 09:46 BST

Five children are among 19 people killed after a huge rubbish dump collapsed on to their homes in Sri Lanka.

The 300ft-high (91m) pile had shifted after floods and a fire, and subsequently collapsed on Friday.

At least 40 homes on the edge of the dump were destroyed.

There had been concerns over the safety of the site in Colombo, with residents demanding it be cleared.

One man said his mother was thrown 30ft by the collapse.

He was speaking to the BBC’s Azzam Ameen.

Read more

http://www.bbc.com/news/world-asia-39607218

I and my wife were great supporters of the Yahaplanaya Today if someone asks me whether I will vote for this lot I would just say I may have to rethink again

What can be the reason for  this change just  after a less than two years .

It is because the politicians and the public officers appointed by the leaders who their incompetent stooges cannot do anything right.People who have been in service in state and private sector and  offered quite a few workable solutions to solve  the garbage problem .Even the current chief minister called me asking my advice and I told him that if I will be given executive authority ,I will surely lead a team to solve the problem short and long term.

After the tragedy which took place on new year day in  Mettotlamulle ,one minister was talking about temporary dumping of garbage in Dompe ans somewhere else ?

Garbage trucks have to pass through Kollonnawa , Kaduwela ,Mabima etc to go to Dompe which is the stronghold of Bandaranaykes ,may have to be driven over dead bodies of demonstrators who may be now planning to create another mayhem .

I suggested to move the old dry  garbage mountain to the 200 hundred acre land  next to the Mutharajawela Industrial zone ,which has been reclaimed by SLLRDC . Once a 1-2 feet layer of garbage is spreaded out in 200 acres with half of the mountain and subsequent layer of 1-2 feet of sea sand  should be spreaded out over it .There is 2 million tons of sea sand stock pile next to the 200 care land which can be used .You keep doing this exercise layer by layer and you can get rid of the garbage mountain ,

Or place an order with the Chinese dredging company to mobilize from port city which is now in operation ,to cover the barbage .As the garbage is dry there will be a minimum pollution  to the earth below .One may complain about the danger to fauna and flora.But we shall give prority to saving life of human beings before Fauna and Flora .

Once Meethotalamulle is cleared we can have a mixed development and give house to the displaced people

Government should order a garbage bailing machine like the ones they use in Sweden and carry out baling of all the fresh garbage an stockpile for future sea reclamation or segregation for use to generate power .

I proposed solution and none of the higher ups in the government bothered to listen.

It is still not too late if The Presidential Task Force with executive powers implement the plan ASAP .

You may face objections .but The President should be quite firm

(When people protested against Hambantota.and Port City Government was quite firm .With Etca and Saitm matter still burning I am sure government is firm .

There is no reason why government cannot be firm in the national issue ?)(

Dr Sarath Obeysekera

නලින් ද සිල්වා

මීතොටමුල්ල කුණු කන්දට යට වී ජනතාව මිය යෑම ගැන කණගාටුයි. ඒත් ඒ කණගාටුවෙන් ඒ ජනතාවට වැඩක් නැහැ. ඒ ජීවිත ලබා දෙන්න කිසිවකුට බැහැ. ඒ ජීවිත හානියට වග කිව යුත්තේ කවු ද?  දේශපාලනඥයන්, නිලධාරීන් ආදීන් මෙන් ම ජනතාවත් එයට වග කිව යුතුයි. අප සියලු දෙනාම වග කිව යුතුයි. මේ තමයි ඊනියා දියුණුව. ශිල්ප දන්නා අයට වැදගත්කමක් නොදී ශාස්ත්‍ර නොදැන ශාස්ත්‍ර ගැන පුරසාරම් දොඩන අය මෙයට වග කිව යුතුයි.

මේ ලෝකයේ මෙවැන්නක් සිදු වූ පළමු අවස්ථාව නො වෙයි. මෑතක දී ඊනියා තුන්වැනි ලෝකයේ තවත් රටක කුණු කන්දකට යට වී ජනතාව මිය ගියා. දැන් ඔවුන්ට එය අමතක වී ඇති. අපටත් මීතොටමුල්ල ටික දිනකින් අමතක වේවි. ඉස්සර අපේ රටවල කුණු කඳු තිබුණේ නැහැ. අදට වඩා ජනගහණය වැඩි කාල මෙරට තිබී තියෙනවා. ඒ කාලෙ කුණු තිබුණෙ නැද්ද? සුද්දන්ගෙ කාලෙත් අනුරාධපුරේට එකතු වුණු මහා සෙනග තමන් ආපසු ගම් රටවල් බලා යන්න ඉස්සර හිටපු තැන් සුද්ද පවිත්තර කරල ගියයි කියලා සුදු නිලධාරීන්ගෙ වාර්තාවල ම සඳහන් වෙනවා. අපට ඉතා මැතක් වන තුරුම සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියෙන් ලැබුණු පිළිවෙළක් තිබුණා. දැන් ඒ පිළිවෙළ නැහැ. ඒ විතරක් නම් කමක් නැහැ. අපට බටහිරයන්ගේ පිළිවෙළත් නැහැ.

අපේ වත්මන් දියුණුවේ ආකෘතිය බටහිරයන්ගෙන් ලැබුණු එකක්. ඒ අප මත පටවනු ලැබූ එකක්. අපට පිළිවෙළකට රථවාහන පදවන්න බැහැ. අප බටහිරයන්ගේ පිළිවෙළ අරගෙන නැහැ. අප වේගයෙන් දියුණු වෙන්න හදනවා. ඒ කියන්නෙ වේගයෙන් බටහිර දියුණුවේ ආකෘතිය පසු පස යනවා. බටහිරයන් අද ඉන්නා තත්වයට පත් වුණෙ අවුරුදු තුන් හාරසීයක් ගිහිල්ලා. බටහිර රටවල කුණු ප්‍රශ්නය නැහැ. අප ඔවුන්ගේ විසඳුම ගන්නෙ නැත්තෙ ඇයි? ගන්න බැරි නිසා ද? ඒ සඳහා මුදල් නැද්ද? අප අනුකාරකයන් නොවේ යැයි ඊනියා ශාස්ත්‍රවන්තයන් සිතන නිසා ද?

බටහිරයන්ගෙ විසඳුම් ගණනාවක් තිබෙනවා. කුණු වර්ග කරලා ඔවුන් විශේෂ ක්‍රියාමාර්ග ගන්නවා. පසුගිය දා ලංකාවෙත් කුණු වර්ග කරන්න පියවර ගත්තා. කවුරු හරි බටහිර රටවලින් ඉගෙන ගත්ත දෙයක් මෙහෙ කරන්න ලැහැස්ති වෙන්න ඇති. ඒත් ඔය බටහිර දිහා බලාගෙන පාරෙ කහ ඉරි සුදු ඉරි කරනවා වගේ අනෙක් දේවල් කිරීම ලෙහෙසි නැහැ. අපට ගැලපෙන ක්‍රමයක් සකස් කරන්න ශිල්පත් බැරි ශාස්ත්‍රත් බැරි ඊනියා ශාස්ත්‍රවන්තයන්ට බැහැ. අලුත් අවුරුදු නැකැත් සියල්ල බටහිර දෙස බලා අනුගමනය කරන ආකාරයට සකස් කර ගත්ත නම් හොඳ ද කියලත් හිතෙනවා. කොහොමටත් මේ අවුරුද්ද නම් හොඳ වෙන පාටක් නැහැ.

කුණු කන්ද මීතොටමුල්ලෙන් ගෙන යනවට ඒ ප්‍රදේශයෙ අය පක්‍ෂ වේවි. කොළඹ කුණු මීතොටමුල්ලෙ දාන්නෙ නැතිව වෙනත් තැනක දානවට ඒ අදාළ ප්‍රදේශයේ ජනතාව විරුද්ධ වේවි. මීතොටමුල්ලෙ කුණු කන්ද වෙනත් තැනකට ගෙනියලා ප්‍රශ්නෙ විසඳන්න බැහැ. ඒකෙන් වෙන්නෙ වෙනත් ප්‍රශ්න හැදෙන එක. කොහොමත් කුණු කඳු ගහන එක අර ඩෙංගු මදුරුවාට සුභ ද? හිස් ඉඩමක කුණු ටිකක් දැක්කම ඩෙංගු මදුරුවන් එනවයි කියලා ඩෙංගු නිලධාරීන් ඉඩම් අයිතිකාරයට නඩු පවරන්න හදනවා. නිලධාරීන්ට කුණු දාන මිනිසුන් අල්ලගන්න බැහැ. ඩෙංගු මදුරුවන්ට මීතොටමුල්ල පෙනුනෙ නැද්ද? ඩෙංගු නිලධාරීන්ට කුණු දාන අය පේන්නෙ නැද්ද? මීතොටමුල්ලට කොළඹ කුණු දාන්නෙ හොරෙන් ද?  කොළඹ මහ නගර සභාව මේ ගැන මොකුත් දන්නෙ නැද්ද? ඩෙංගු මදුරුවා පිිරිසිදු ජලයට කැමති කියලයි ඒ දවස්වල කිවුවෙ. දැන් බටහිර විද්‍යාඥයන්ට අනුව ඩෙංගු මදුරුවන් අපිරිසිදු තැන් හොයනවා ද? පඬියකු කියන්න බැරි නැහැ ඩෙංගු නොවෙයි ඩෙංගි කියලා. එහෙම කිවුව ම ප්‍රශ්නෙ විසඳේවි!

කුණු ප්‍රශ්නයට බටහිර රටවල් දී ඇති විසඳුම් දෙන්න අපට සල්ලි නැද්ද? බටහිරයන්ගෙ දියුණුව ම දේශපාලනඥයන්ට, නිලධාරීන්ට හා ජනතාවට ඕන නම් බටහිරයන් ක්‍රමයෙන් මේ තත්වයට ආපු හැටි ඉගෙන  ටිකෙන් ටික ඊනියා දියුණුව කරා අපට ඔරොත්තු දෙන වේගයකින් යන්න ඕන. කොහොමටත් පිටරට සවාරියක් ගහල විසඳුම් හොයන ශිල්ප නොදන්නා ශාස්ත්‍රවන්තයන් ද නොවන අයට ප්‍රශ්නයට විසඳුමක් දෙන්න බැහැ. බටහිර දියුණුව අත්පත් කර ගැනීමට යෑමේ විපාක අද මීතොටමුල්ලෙ ජනතාවට විඳින්න වෙලා. ඒ ඔවුන්ගෙ වරදකට නො වෙයි. කුණු ප්‍රශ්නයට විතරක් නොවෙයි ගංගා ඇළ දොළ ආදී වශයෙන් පරිසර දූෂණයට යොමු වුණු පරිසර ඝාතකයන් ද බිහි වී ඇත්තේ ළදරු බටහිර දියුණුවේ ආකෘතිය අනුගමනය කරන්න ගිහින්. ඔවුන් අඩුම තරමෙන් බටහිරයන් දැන් අනුගමනය කරන ක්‍රම දන්නෙ නැහැ. මා එයින් කියන්නෙ ඒ ක්‍රමවලින් අවසානයේ දී වැඩක් වෙනවයි කියන එක නො වෙයි. 

කුණු ප්‍රශ්නයට විසඳුම් මේ රටෙන් ම හොයා ගන්න පුළුවන්. ඊනියා ශාස්ත්‍රවන්තයන් ශිල්පීය හැකියාවන් ඇති තරුණයන්ට වැදගත්කමක් දෙනවා නම් ඒ තරුණයන් ප්‍රශ්නයට විසඳුම් දේවි. ඔවුන් බටහිර විද්‍යාවට අනුව වුවත් කුණු ශක්තිය බවට පත්කිරීමට ක්‍රමයක් කියලා දේවි. ඒත් ඔවුන්ගෙන් සහතික ඉල්ලන්න නම් සූදානම් වෙන්න එපා. මෙරට ප්‍රශ්න බොහොමයකට හේතුව දේශපාලනඥයන්ටත් වඩා සහතික ලත් උගතුන්. 

නලින් ද සිල්වා

උපුටාගැණීම  මව්බිම

‘අවුරුද්ද කොහොමද? හොඳද? කියලා ජනතාවගෙන් ඇහුවොත් ඒකට උත්තරයක් නොදී මුහුණ බෙරි කරගෙන යනවා සිකුරුය. ඒ නිශ්ශබ්දතාවය හරිම හැඟුම්බරය. එය වේදනාවත්, පසුතැවිල්ලත්, කෝපයත් අතර දෝලනය වන්නකි.
‘ඇයි යහපාලනයෙන් සෙතක් වුණේ නැද්ද? රට පුරා කම්හල් ඉදිවුණේ නැද්ද? ලක්ෂ ගණන් රස්සා ඇති වුණේ නැද්ද? පුංචි පවුලකට පුංචි කාර් එකක් ගන්න ලැබුණේ නැද්ද?’

කවුරු හරි අවුරුද්ද ගැන ඔය විදියට කාගෙන් හරි ඇහුවෝතින් අහපු කෙනාට වෙන හරිය නම් හිතාගන්නට පුළුවන. ඒ තරමටම යහපාලනය මල් හතය. නැත්නම් ඊටත් වැඩිය. ඒ නිසා අවුරුද්ද ගැන ජනතාව හිතන පතන හැටි ජවිපෙ සමන්ත විද්‍යාරත්න පසුගියදා සති අන්ත ඉරිදා පුවත්පතකට සාකච්ඡාවක් දෙමින් පළ කළ අදහසක් දැක්වීම වටින්නේය.

‘ජනතාව කන කර ආභරණ පවා උකස් කරලා සල්ලි හොයාගෙන අවුරුදු සමරනවා. මේක සැහැල්ලුවෙන් හිතේ නිදහසින් සමරන අවුරුද්දක් නෙවෙයි.’
එහෙම නම් ජනතාව හිතේ ගින්දරෙන්ය. කලකිරීමෙන්ය. බලාපොරොත්තු කඩවීමෙන්ය. ජනතාවගේ ආහාර අවශ්‍යතා ප්‍රමුඛය. රට කරවන්නේ කවුරු වුණත් එය මූලිකය. ඒ දේවල් පාලකයන්ට කරගන්නට බැරි නම් ඒ අය පාලකයන්ට වඩා වාචාලයන්ම පමණක් යැයි ජනතාව සිතන්නේය.
‘නියඟයත් ජනතාවට බලපෑවා. ගොවියා අසරණ වුණා. අතමිට සරුවීම බාල වුණා. අවුරුද්ද සරු වුණේ නැත්තේ ඒකයි.’
යහපාලකයන් එසේ කියන්නට පුළුවන්. එහෙත් පාලකයන්ට නියඟයක් නොව ඕනෑම තත්ත්වයකට මුහුණ දෙන්නට සැලැස්මක් තිබිය යුතුය. ඉතිහාසයේ පවුලක් හැටියට වුණත් ජනතාවට එහෙම සූදානමක් තිබුණේය. ඒ නමුත් යහපාලකයන් එහෙම ගැටලුවක්වත් කළමනාකරණය කරගන්නට පුළුවන් අය නොවේය කියා ජනතාවට තේරුම් ගොස් හමාරය.

‘ඔක්කොම කුණු බෙංගාල බොක්කට’ ය කියන්නාක් මෙන් මහින්දට බැටදිදී මහින්දගේ පාලනය හොඳ නැතැයි කියන යහපාලකයන් එයින් කියාපාන්නේ.
‘මහින්දට බෑ. අපි තමයි සුපිරි ආර්ථික වැඩකරුවෝ. අපිට තමයි ජාත්‍යන්තරයම ඉන්නෙ. අපි මේ ආර්ථිකය මල් හතට නග්ගනවා.” ය කියලාය.
ඒක කයිවාරුවක්ද එහෙමත් නැත්නම් ඇත්තටම වැඩකාරයන්ගේ සුපිරි කතාවක්ද කියලා ජනතාව වෙනුවෙන් අහන්නට තිබෙන්නේය.
එහෙව් තත්ත්වෙකට වැටිලා කතා කරද්දි අධ්‍යාපනය භාර අකිල විරාජ් ඇමැතිතුමා මාධ්‍යවේදියකු නැඟූ ප්‍රශ්නෙකට අපූරු උත්තරයක් දී තිබුණේය. ප්‍රශ්නය නම් ‘රටේ බඩු මිල නැඟලා. රට පුරා අර්බුද. පොල් රු. 100ක් වෙලා’ කියලාය. ඇමැතිතුමාගේ උත්තරය මෙහෙමය.
‘ඉතින් මොකද කරන්නේ. නියඟයක් ආවා. ඇට්ටි ගෙඩියේ ඉඳලා වැටුණා. පොල් හිඟ වුණා. ඉතින් පොල් ගණන් යනවා. ඒක ස්වාභාවිකයි.” අකිල තවත් ඉස්සරහට යමින් රුපියලේ අගය අඩු කරන හැටි ගැනත් පුවත්පතකට කියා තිබුණේය.

‘මේවා දීර්ඝකාලීන ප්‍රශ්න නොවේ. රුපියලේ අගය ඉදිරියේදී අපට වරාය වෙනුවෙන් ලැබෙන මුදල් ලැබුණාම පාලනය කරගන්න පුළුවන්’
අකිල මේ කියන්නේ යහපාලකයන් ආර්ථිකය කළමනාකරණය කරගන්න හැටි ගැනය. ‘වරාය වෙනුවෙන් ලැබෙන මුදල්’ ය කියලා එතුමා කියන්නේ….
‘මහින්දට බැන බැන මහින්ද හදපු, අර හොඳ නැතෙයි ගලක් ඇතෙයි කියලා කියපු, මාගම්පුර මහින්ද රාජපක්ෂ වරාය’ චීනයට විකුණලාය.
අකිල රටේ ආර්ථිකය හදන හැටි එහෙම කියද්දි ඒකාබද්ධයේ බන්දුල…
‘මහින්ද ණය අරන් රට වැට්ටුවා. ඒ නිසා ඒ ණය ගෙවාගන්න බැරිව අපිට වරාය විකුණන්න වෙනවා’ කියලා යහපාලකයන් කියන්නේ ඒ අයට විකල්ප ක්‍රමවේදයක් නැති නිසාය කියලාය. ඒකාබද්ධයේ ආර්ථික විද්වතා වූ බන්ධුල මේ ණය ගැනත් ආණ්ඩුවේ සටකපටකම් ගැනත් පසුගියදා පුවත්පතකට හොඳ කතාවක් කියා තිබුණේය. එහි තැනක මෙසේය.

‘හම්බන්තොට වරාය ගත්තොත් ඒකේ ණය ප්‍රමාණය රුපියල් බිලියන 155යි. අගමැති මේක කියන්නේ ඩොලර්වලින් ඒක සටකපටකමක් ජනතාවට කලන්තේ හැදෙන නිසා රුපියල්වලින් කියන්නේ නැහැලු. වරායේ ණය ගෙවා අවසන් කරන්න තියෙන්නේ වසර 20කින්. වාර්ෂිකව ගෙවන්න තියෙන වාරිකය ඇමෙරිකන් ඩොලර් මිලියන 90-95ත් අතර ප්‍රමාණයක්.” බන්ධුල කියන හැටියට ඒ ප්‍රමාණය රුපියල්වලින් බිලියන 13ක්ය. ඒ බිලියන 13ත් හොයාගන්න බැරිනම් අගමැතිවරයාට ආණ්ඩු කරන්න බැරි බව ලෝකෙටම ඔප්පු කර හමාරය කියලා අපටද කියන්නට සිදුවන්නේය.

මෙහෙම බැරි ආණ්ඩුවක් බලයට එද්දී 2015 තිබුණු ලෝක තත්ත්වය මේ උන්දැලා අමතක කොට කටින් නොව වෙන තැනකින් කතා කිරීමත් ජනතාවගේ පිළිකුලට බඳුන් වෙලාය. ඒ අනුව කියතොත් 2015 වෙද්දි තෙල් මිල පහත බැස තිබුණේය. එය බොරතෙල් බැරලයක මිල ඩොලර් 36කට බැසීමක්ය. ඒ වගේම රත්රන්, යකඩ, ගෑස් ආදියේද මිල වගේම ආහාරපානවලින් ඒ අනුසාරයෙන් මිල බැස්සේය. කෙටියෙන් කීවොත් උද්ධමනයද ඍණ වීමක් වූයේය. මේ වාසිසහගත තත්ත්වය නිසා ආණ්ඩුවට ඇමෙරිකානු ඩොලර් බිලියන 4ක් එනම් රුපියල්වලින් බිලියන 600කට වඩා මුදලක් ඉතිරි වුණේය.
තත්ත්වය එසේ වී තිබුණ නිසා යහපාලකයන්ගෙන් ජනතාවට අහන්න තියෙන්නේ…
‘ඒ ඉතිරි වූ සල්ලිවලට මොකද වුණේ?’ කියලාය.

ඇත්ත කතාව නම් මේ සල්ලි ටික තිබුණා නම් හම්බන්තොට වරාය වගේ වරායවල් තුන හතරක ණය ගෙවන්න පුළුවන්කම තිබෙන්නේය. මේ පෙළ ගැසීම ආර්ථිකයට ප්‍රබලව බලපා තිබෙන නිසාම ජාත්‍යන්තර හා දේශීය වශයෙන් මේ ආණ්ඩුව ගැන තිබෙන විශ්වාසය දැන් බිඳ වැටී තිබෙන්නේය.
මේ නිසා විදේශීය ආයෝජකයන් රජයේ භාණ්ඩාගාර බිල්පත්වල ආයෝජනය කළ මුදල් නැවත තම තමන්ගේ රටවලට රැගෙන ගොස් ඇත. එයට සමාන්තරව දේශීය අයෝජකයන්ද රට තුළ ආයෝජනය කරන්න මැළිවන වාතාවරණයද වැඩිය.
මේ අතර වැඩි වන බඩු මිලත් ජීවත්වීමට අමාරුවන පසුබිමත් බරපතළය. කරපු කයිවාරුවේ තරමට වැඩ නැති වීම හොඳින් පැහැදිලි වන නිසා ජනතාවට මේ අවුරුද්ද හතේ හත වැදිච්ච කමකට නැති අවුරුද්දක්ය.

රවුෆ් හකීම් කියන හැටියට ජල ගාස්තු වැඩි නොකර ජලසම්පත් මණ්ඩලය ගෙනයන්නට බැරිය. එහි ප්‍රතිඵලය අවුරුද්දෙන් පස්සේ ජල බිල්පතත් වැඩිවෙන එකය. ආණ්ඩුවේම ඉන්න, මෛත්‍රිගේ කණ්ඩායමේ ප්‍රබලයෙක් වෙලා කතා කරන මහ ඇමැති ඉසුර කියන විදියට ‘බඩු මිල අඩු කරන්න ආණ්ඩුවට වුවමනාවක් නෑ’ය. ඒකට උත්තර දුන්නු ඒකාබද්ධයේ රෝහිත අබේගුණවර්ධන කීවේ,

‘අවුරුද්දේ කන්න වෙන්නේ දෙයියන්ගේ හාලුයි එලෝ පොලුයි’ කියලාය. ඒ කියන්නේ ජනතාවට දැනට එලොව පොල් පෙනෙන නිසාය.
ප්‍රශ්නය යට ගසමින්, වෙනත් විකාර කතා කියමින්, ජනතාව රවට්ටමින් යහපාලකයන් ඉබාගාතේය. වැඩිවන ජනතා විරෝධය මැඬ පවත්වන්නට ඇස්බැන්දුම් පෙන්වමින්ය. රවි කොළඹ වීථි පුරා ඇවිදිමින් කඩකාමරවලට එබෙමින් හාල් ගෝනි අතගාමින්ය.

‘කියන තරම් බඩුමිල වැඩි නෑ.’ කියා රඟපෑමක් පාන්නේ ඒ නිසාය. මෛත්‍රි එක කතාවක් කියද්දි රනිල් ඊට වෙනස් කතාවක් කියන අපබ්‍රංස මේ ආණ්ඩුව කරවන්නේ ඇත්තටම කවුදැයි ජනතාවටත් ප්‍රශ්නයකි. ඒක හොඳින් දන්නා මහින්ද මේ ප්‍රශ්නය ජනතාව හමුවේ තැබුවේය.

‘අද තියෙන ප්‍රශ්නය කවුද මේ රට පාලනය කරන්නේ කියන එකයි’
පාලනයක් නැති, කොන්ද කෙළින් තියාගෙන තීන්දු තීරණ ගන්නෙ නැති යහපාලකයන්ට ඡන්ද තියන්න බය ඒ නිසාය. ඒ වගත් මහින්ද මතක් කළේය.
‘මම යන යන තැන්වලට මෙහෙම ජනතාව රැස්වෙලා ඉන්නවා දැක්කාම ආණ්ඩුව ඡන්දය තව තවත් කල් හිතාවි”
ඒ නිසා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය රැකගන්න. ජනතාව මේ පීඩනයෙන් මුදාගන්න මීට වඩා පිම්මක් පනින්න සූදානම් විය යුතු බව මහින්ද දන්නේය.

ඒ නිසාම මහින්ද රාජපක්ෂගේ ආණ්ඩුව පෙරළා දමපු ගෞරවය බෙදාගන්න ඇමෙරිකාවයි, එංගලන්තයයි පොරකද්දි ඒ බව ජනතාවට දැන් තේරෙන්නේය. ජනතාව දැනුවත් කරලා, ජනතාවගේ බලාපොරොත්තු මල්පල ගන්වමින්, මහින්දට අලුත් අවුරුද්දේ කරන්න තියෙන මෙහෙවර විශාලය. පනින්න තියෙන පිම්ම ටිකක් අමාරුය. හැබැයි ජනතාව නම් දැන් ඉන්නේ මේ ඕන පිම්මක් පනින්න සූදානමින්ය.

ලංකා සී නිවුස්

විශාල ජීවිත ගණනක් අහිම් කරමින් සිය ගණනකට උන්හිටි තැන් නැති කරමින් කඩා වැටුනු මීතොටමුල්ලේ කුණු කන්ද සම්බන්ධයෙන් පසුගිය රජය සමයේ නාගරික සංවර්ධන හා ආරක්‍ෂක අමාත්‍යංශයේ හිටපු ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතා විසින් ක‍්‍රියාත්මක කරවීමට සියල්ල සූදානම් කර තිබූ සැලැස්ම සම්බන්ධයෙන් විනිමය හා සුරැකුම්පත් කොමිසමේ හිටපු සභාපති ආචාර්ය නාලක ගොඩහේවා විසින් සිය ෆේස්බුක් පිටුවේ මෙසේ සටහනක් තබා ඇත.

වලක්වාගත හැකිව තිබූ මීතොටමුල්ලේ ඛේදවාචකය

අලුත් අවුරුද්ද උදාවූයේ මීතොටමුල්ලේ කුණු කන්ද කඩා වැටී ජීවිත ගනනාවක් නැති වූ අසුබ ආරංචිය සමගය. ජීවිත අහිමි වූවන් අතර වියත්මග ක්‍රියාකාරීනියක ලෙස අප හඳුනාගෙන සිටි මේනකා සේනාරත්න, ඇගේ සැමියා හා , වැඩිමහල් දරුවා සිටීම වඩාත් වේදනාකාරීය.

මීතොටමුල්ලේ කුණු කන්දට පලාතේ ජනතා විරෝදය එල්ල වන්නේ දීර්ඝ කාලයක සිටය. මෙම විරෝදතා ජනතා උද්ගෝෂන බවට පත්වන ආකාරයත් ඇතැම් තක්කඩි දේශපාලනඥයින් ඉන් දේශපාලන වාසි ලබා ගන්නට උත්සාහ කරන ආකාරයත් මෑත කාලයේ මාධ්‍ය තුලින් දුටුවෙමු.

ඕනෑම වගකීමක් පසුගිය රජය කරපිට පටවා මඟ හැරීමට උත්සාහ කිරීම වර්ථමාන රජයේ පුරුද්දකි. සුපුරුදු පරිදි මීතොටමුල්ල කුනු කන්දේ වගකීම ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා මත් පැටවීමේ පහත් ප්‍රයත්නයක් පසුගිය දිනවල සමහරක් වෙබ් අඩවි හරහා ක්‍රියාත්මක වූ අතර රජයට සම්බන්ධ සමහරක් දෙශපාලනඥයින්ද මෙයට උඩගෙඩි දෙනවා දක්නට ලැබුනි.

මෙය සම්පූර්ණ අසත්‍යයකි. මන්ද යත් මීතොටමුල්ල පොතුවිල් කුඹුර ප්‍රදේශයට කොලන්නාව හා මුල්ලේරියාව ප්‍රදේශයෙන් ගෙන එන කසල බැහැර කිරීම ආරම්භ වූයේ මීට බොහෝ කලකට එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජයන් යටතේ බැවිනි. මීට අමතරව කොලඹ නගරයේ කුණුද මීතොටමුල්ලට ගෙන ඒම ආරම්ඹ වූයේ 2008 වසරේදී කොළඹ නගර සභාව උසාවියෙන් ලබාගත් අවසරයක් මතය. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ 2005-2009 කාලයේ දැරුවේ ආරක්ෂක ලේකම් තනතුර පමනක් වන අතර මිනීමරු ත්‍රස්ථවාදය පැරදවීමට සම්පූර්ණ අවධානය යොදාසිටි ඔහුට එදා කොළඹ නගර සභාවේ කුණු කසල ප්‍රශ්ණ කිසිසේත් අදාල නොවීය.

රටේ ඕනෑම නගරයක කුණු එකතුකිරීමේ වගකීම ඇත්තේ නගර සභාවටයි. ලංකාවේ විශාලතම නගරය වන කොළඹ නගරයේද ඒ එසේමය. කොළඹ නගර සභාවට ඉතා දීර්ඝ ඉතිහාසයක් ඇති අතර 1956 වී ඒ සුගතදාස මහතා එක්සත් ජාතික පක්ශයෙන් තරඟ කොට ජයග්‍රහණය කොට නගරාධිපති ලෙස පත්වූදා සිට අදවන තුරුම කොළඹ නගර සභාව පාලනය කොට ඇත්තේ එක්සත් ජාතික පක්ෂය විසිනි. 2006 නගර සභා චන්දයේදී එක්සත් ජාතික පක්ෂ අපෙක්ෂක ලැයිස්තුව ප්‍රතික්ශේප වූ විටද බලය හිමිවුයේ එකසත් ජාතික පක්ෂයේ සහය ලද ස්වාධීන කන්ඩායමකටය.

මේ අනුව අද වනතුරුත් කුණු ප්‍රශ්නයට නිසි පිලිතුරක් නැත්තේ මන්දැයි යමෙක් පලමුවෙන්ම ප්‍රශ්ණ කලයුත්තේ කොළඹ නගර සභාව එදා මෙදාතුර පාලනය කොට ඇති එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙනි.

ඒ කෙසේ වෙතත් 2009 වසරෙන් පසු කොළඹ කුණු ප්‍රශ්ණය විස්දන්නට ඍජුවම මැදිහත් වූ අයෙකු ගැන අපි සියලු දෙනාම දනිමු. ඒ 2010 වසරේ නාගරික සංවර්ධන අධිකාරියේ ලේකම් වරයා වශයෙන්ද අමතර රාජකාරියක් බාරගත් හිටපු ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතායි. කුණු ප්‍රශ්ණය නගර සභාව විසඳන තුරු බලා නොසිටි ගෝඨාභය තමුන්ම ඒ ගැන සොයාබලා නිසි තීරණ ගෙන කොළඹ කුණු එකතුකිරීමේ ක්‍රියාවලිය කාර්යක්ෂම කලේය. අපිරිසිදු නගරයක්ව තිබූ අගනුවර වසර කිහිපයක් තුල ආසියාවේ පිරිසිදුම නගරයක් බවට පත් කිරීමට ඔහුට හැකි වූයේ අනුන්ගේ වගකීම්ද කරට ගෙන රටට අවශ්‍ය දේ හරියට කරන පුරුද්ද නිසාය.

කුණු එකතුකිරීමේ තිබුනු ගැටලුව විසඳූ පසු ගෝඨාභයගේ අවධානය යොමුවූයේ කුණු බැහැර කිරීමේදී ඇතිව තිබුන ප්‍රශ්ණ විසඳන්නටය.

ඉතිහාසය පුරා කොළඹ නගර සභාව පුරුදුව සිටියේ එකතු කරගන්නා කුණු කොහේ හෝ තෝරාගත් පිටියක ගොඩගසන්නටය. එක තැනක ඉඩ මදිවූ විට කුණු පිටිය ලෙස වෙනත් තැනක් තෝරාගැනුනි. අද අපට බ්ලූමැන්ඩල් හා සේදවත්තේ දකින්නට ලැබෙන්නේ කලකට පෙර නගර සභාව ගොඩ ගැසූ කුණු කන්දවල්ය. දැනට වසර ගනනාවක සිට ප්‍රධාන වශයෙන්ම කුණු ගෙන යනු ලබන්නේ මීතොටමුල්ලටය. මේ වන විට මීතොටමුල්ලේ ගොඩ ගැසී ඇති කුණු ප්‍රමාණය ටොන් මිලියන ගනනක් වන අතර කුණුකන්ද පසුගිය දිනවල මීටර් 200කටත් වඩා ඉහලට ගොඩ ගැසී තිබුනි. අලුත් අවුරුදුදා අහිංසක මිනිසුන් පිරිසකගේ හිස මතට කඩාවැටුනේ එසේ ගොඩ ගැසී ඇති කුණු වලින් කොටසකි. මෙවන් හදිසි අනතුරක් සිදු නොවූනත් කුණු කන්දෙන් නිකුත්වන අපිරිසුදු වායු හා පොලව යට ජලය අපිරිසිදු වීම නිසා පලාතේ ජනතවගෙන් 90% කටවත් විවිධ ලෙඩ රෝග සෑදෙන බව රාජ්‍ය නොවෙන සංවිධාන මගින් කල පරීක්ෂණ වලින් දැනටමත් සොයාගෙන ඇත.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා මුලින්ම මීතොටවත්ත කුණු කන්ද ගැන අවධානය යොමු කරන්නේ 2010 වසරේදීය. ඒ වන විට කොළඹ නගර සභාව 2010 දී කුණු කන්ද පරීක්ෂාවට ගිය ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහත කොළඹ නගර සභාව වසර 3ක් පුරා ඉතා අක්‍රමිකව කසල ගොඩගැසීම නිසා කුණුගොඩ විශාල කන්දක් බවට පත්වෙමින් තිබෙන බවත් එය ප්‍රදේශවාසීනට අවදානමක් බවට පත්වන ආකාරය දැක වහාම යුධ හමුදාවේ සහාය ගෙන කුණු කන්ද ක්‍රමානුකූලව සමතලා කරන්නට කටයුතු කලේය. මීට අමතරව 2011 -2012 වර්ෂවලදී කුණු කන්ද වටා අගලක් කපා එය මිනිසුන් ජීවත්වන ප්‍රදේශයෙන් වෙන් කිරීමට කටයුතු කලේය. මීට අමතරව කුණු කන්ද ආසන්නයේම ජීවත්වන නිවාස හිමියන් 150 කට රජය විසින් අලුතින් සෑදීම ආරම්භ කර තිබූ තට්ටු නිවාස ව්‍යපෘතීන්ගෙන් නිවාස ලබාදීමට කොළඹ නගර සභාව සමග එකඟ තාවයකට පැමිනියේය. මේ නිවාසවල අයිතිය ලබාදුන්නේ නගර සභාවට වන අතර සුදුස්සන් තොරා ඒවා බෙදා හැරීමේ වගකීම නගර සභාවට පැවරිනි.

බොහෝකලකට පසු නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය හා කොළඹ නගර සභාව ඉතා සමීපව කටයුතු කරන්නට පටන් ගත් යුගයක් වුයේ 2010 -2014 ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා නාගරික සංවර්ධන අමාත්‍යාංශයේ ලේකම්ව සිටි සමයයි. ඒ කාලයේ කොළඹ නගර සභාවේ කසල බැහැර කිරීමේ ගැටලුවට දීර්ඝ කාලීන පිලිතුරු සොයන්නට නාගරික සංවර්ධන අධිකාරියද විශෙෂ අවධානයක් යොමුකලේය.

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ ඉල්ලීම මත 2013-2014 කාලයේ කොළඹ හා තදාසන්න නගරවල කුණු බැහැර කිරීමේ ප්‍රශ්ණයට පිලිතුරක් සෙවීමට ලෝක බැංකුව නාගරික සංවර්ධන අමාත්‍යාංශය සමඟ එක්වී අධ්‍යයනයක නිරත විය. ලෝකයේ අනෙක් රටවල මේ ප්‍රශ්ණයට සොයාගෙන ඇති විවිධ විසඳුම් මෙහිදී සාකච්ඡාවට බඳුන් විය.

එම අධ්‍යයනයේ ප්‍රථිපලය වූයේ සමාන්‍යයෙන් යෝජනා කරණු ලබන කුණු දහනය කිරීම, කුණු වලින් පොහොර හෝ විදුලිය නිපදවීම වැනි කිසිදු ක්‍රමයකින් මෙම ගැටලුවට නිසි පිලිතුරක් නොලැබෙන බවයි. අවසාන විසඳුම ලෙස යෝජනාවූයේ ආසියාවේ බොහෝ දියුණු රටවල් විසින් භාවිත කරනු ලබන කුනු සනීපරක්ෂක ප්‍රමිතීන්ට යටත්ව බැහැර කිරීමේ ක්‍රමවේදයයි. මෙහිදී සිදුවන්නේ යමි පිටියක කුණු විවෘත්ව ගොඩගසනවා වෙනුවට ඒ වෙනුවෙන්ම සැකසූ ස්ථානයක විද්‍යාත්මක ක්‍රමයකට අසුරාලීමයි. මේ තුලින් විශවායු හා අපිරිසුදු ජලය පරිසරයට එක්වීම වලක්වා ගත හැකිය. දකුණු කොරියාව මෙම ක්‍රමය ඉතා සාර්ථකව ක්‍රියාත්මක කරන රටකි.

මීලඟ අභියෝහය වූයේ සනීපාරක්ෂක ප්‍රමිතීන්ට යටත්ව කුණු බැහැර කිරීම සඳහා සුදුසු ස්ථානයක් තෝරා ගැනීමයි. ඒ අනුව පුත්තලමේ කුරුක්කාල් ප්‍රදේශයේ කලකට පෙර සිමෙන්ති නිශ්පාදනයට ලයිම් ගල් ගැනීම සඳහා හාරා තිබුන විශාල වලවල් සහිත හෙක්ටයාර් 30ක පමණ විශාල භූමි භාගයක් මේ කටයුත්තට සුදුසු බව නිර්දේශ විය. මෙම ව්‍යාපෘතියෙන් පරිසරයට වන බලපෑම පිළිබඳ කල ශක්‍යතා අධ්‍යයනයකින් පසු මේ පිළිබඳ යෝජනාවක් රජයට ඉදිරිපත් කරණ ලදී.

එම යෝජනාවේ අන්තර්ගතය සරලව මෙසේය.

සනීපාරක්ෂක ක්‍රමවේදයකට අනුව කුණු බැහැර කිරීම සඳහා පුත්තල කුරුක්කාල් ප්‍රදේශයේ හඳුනාගෙන ඇත් හෙක්ටයාර් 30ක භූමිය දැනට කොළබ විවිද තැන්වල ගොඩගැසී ඇති ටොන් මිලියන ගනනාවක්වූ කුණු සියල්ලත් අනාගතයේ වසර පනහක පමන කාලයක් පුරා එකතුවන කුණු බැහැර කිරීමටත් ප්‍රමාණවත්ය. මේ ස්ථානය පිහිටා ඇත්තේ කොළඹින් කිලෝමීටර 170ක් පමන දුරින් නිසා කුණු ප්‍රවාහණය කරනු ලබන්නේ දුම්රියෙනි. මේ සඳහා විශේශයෙන්ම ගෙන්වූ අඩි 20 කන්ටේනර් වල අසුරන ලද කුණු මීතොටමුල්ලේ සිට කුරුක්කාල් දක්වා දුම් රියෙන් ප්‍රවාහනය කරන්යු ලබන අතර මීතොටමුල්ල භාවිත කරනු ලබන්නේ මෙම ක්‍රියාවලියේදී දිනක හෝ දෙකක කුණු පමනක් එකතුවන අතරමැදි ස්ථානයක් ලෙස පමනි. මීතොටමුල්ලේ දැනට ගොඩ ගැසී ඇති ටොන් මිලියන ගනනාවක කුණු වලින් නිදහස් වීමට මේ අනුව ප්‍රදේශවාසීනට හැකි වෙයි.

ලෝක බැංකුවේ සහාය ඇතුව මීතොටමුල්ල හා කුරුක්කාල් ප්‍රදේශ වල ජනතා නියෝජිතයයින් දකුණු කොරියාවට කැඳවාගෙන ගොස් සනීපාරක්ෂක ක්‍රමවේදයන්ට අනුව කුණු බැහර කරනා ආකාරය පෙන්වීමට නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය ක්‍රියාකලේය.

වකාලිකව කුණු එකතු කොට අසුරා පිටතට ප්‍රවාහනය කරන ස්ථානය තිබෙන්නේ සියොල් නගර මධ්‍යයේ බවත් විද්‍යාත්මකව සියල්ල සිදුවන නිසා ඉන් ප්‍රදේශවාසීනට හෝ පරිසරයට වන හානිය අවම බවත් ඔවුන්ට පෙන්වා දෙන ලදී. මුලින්ම කල මේ කරුණු පැහැදිලිකිරීම නිසා යෝජිත ව්‍යාපෘතිය සඳහා ප්‍රදේශවාසීන්ගෙන් විරොදතාවක් ඉදිරිපත් වූයේ නැත.

ව්‍යාපෘතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා අලුතින් කොටස් කිහිපයක් දුම් රිය මාර්ග පද්ධතියට එක්කිරීමට අවශ්‍ය වූ අතර ශ්‍රී ලංකා දුම් රිය දෙපාර්තුමේන්තුව වහාම ඒ සඳහා අවශ්‍ය සැලසුම සකස් කොට අවසන් කරන ලදී.

ව්‍යාපෘතිය සඳහා ඇස්තමේන්තුගත මුලු වියදම වශයෙන් අමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 107ක් හෙවත් රුපියල් බිලියන් 14 ක් 2014 අගෝස්තු 14දා එවකට තිබූ කැබිනට් මන්ඩලය විසින් අනුමත කරන ලදී. ඒ අනුව 2015-2017 වසර සඳහා අදාල වියදම ලෙස රුපියල් බිලියන් 10 ක මුදලක් 2014 නොවැම්බර් මස පසුගිය රජය මගින් ඉදිරිපත් කල කල අවසාන අයැවයෙන් අනුමත කරන ලදී

යුද්ධයෙන් පසු වසර 4 1/2 ක් තුල මේ රටේ සිදුවූ යෝධ සංවර්ධන ව්‍යාපෘතීන හා සසඳන විට කුණු බැහැර කිරීම සඳහා වූ මේ ව්‍යාපෘතිය වසරක් හෝ දෙකක් තුල අනිවාර්යෙන්ම නිම කිරීමට පසුගිය රජය හැකියාව තිබුන බව ඕනෑම අයෙකුට වටහා ගත හැක.

පසුගිය රජයට අවශ්‍ය වූ අකාරයට මෙම ව්‍යාපෘතිය ක්‍රියාත්මක වූවානම් විසදෙන්නේ මීතොටමුල්ලේ කුණු ප්‍රශ්ණය පමනක් නොවේ. එය සැලසුම් කර තුබුනේ කොළඹ මෙන්ම තදාසන්නන ප්‍රදේශ රාශියක් ඉලක්ක කරගෙනය.

සියලු සැලසුම නිමකොට තිබුනද ව්‍යාපෘතිය ආරම්ඹ කිරීමට පෙර 2015 ජනවාරි මාසයේ රජය වෙනස් විය. එතැන් සිට පසුගිය වසර දෙක පුරා අපට අසන්නට ලබෙන්නේ විවිධ බලධාරීන්ගේ කයිවාරුව පමනි. ව්‍යාපෘතිය පටන් ගත් තැනමය.

මීතොටමුල්ල අනතුරෙන් මියගිය අයට අපි නිවන් සුව පතමු. අපිරිසිදු පරිසරය නිසා රෝගී තත්වයට පත්වන පලාතේ ජනතාවගේ වේදනාව අපට දැනෙන නමුත් අපට ඒ ගැන කල හැකි දේ සීමිතය.

– නාලක ගොඩහේවා FB

Editorial The Island

April 16, 2017, 9:07 pm

The Meethotamulla garbage mountain collapsed on the New Year day, burying many people alive. About 26 bodies had been recovered at the time of going to press. According to initial reports the garbage-slide has destroyed around 200 houses.

How civilized a nation is can be judged by the way it disposes of its garbage; if countries were to be ranked according to a scaling system based on municipal waste disposal, Sri Lanka is sure to be bracketed with the ten worst nations. The Meethotamulla disaster has occurred within one month of a massive garbage dump collapse which claimed 46 lives near Ethiopia’s capital, Addis Ababa, last month.

Unfair as it may be for the present government alone to be blamed for the Meethotamulla landfill tragedy it had nearly two and a half years to ensure the safety of people living around the site; it, too, chose to let the grass grow under its feet and waited until disaster struck to swing into action.

It had been patently clear that disaster was waiting to happen at Meethotamulla. There had been quite a few early warnings. The media had also sounded several warnings, but to no avail. The garbage mountain continued to grow under successive governments which conveniently shifted Colombo’s waste problem to Meethotamulla. The previous administration received praise for keeping urban areas, especially the Colombo City, clean, but the fact remains that it did so at the expense of the people of Meethotamulla and their counterparts elsewhere.

Unable to bear it anymore the Meethotamulla residents took to the streets a few moons ago to stop the Colombo Municipal Council (CMC) from transporting garbage to the site. The matter finally ended up in courts. The CMC’s efforts to shift its waste to Wattala as an alternative also ran into stiff resistance.

Politicians are now playing Sri Lanka’s national sport—the blame game. The government is blaming its predecessors for the Meethotamulla garbage dump and vice versa. Their collective failure has lent credence to the claim being made in some quarters that Sri Lanka is a failed state.

Where there’s muck, there’s brass, as they say. Garbage ceases to be a problem if properly managed. The yahapalana government ought to learn from Singapore how to handle municipal waste. There are also other nations which dispose of their waste in an eco-friendly manner.

No sooner had the present government come to power in 2015 than it unveiled a grandiose scheme for creating a Megapolis, of all things. Having undertaken to scrap the Colombo Port City project it made a U-turn by agreeing to increase the extent of land to be reclaimed. Regrettably, it hasn’t paid any heed to make-or-break factors such as power, water and garbage disposal as regards the new project. The mega city to be built is bound to lead to a massive increase in demand for electricity and water at a time the Ceylon Electricity Board as well as the National Water Supply and Drainage Board are struggling to meet the existing demand. The CMC has already caused about 26 people to perish in its efforts to keep Colombo clean. How many more people will have to die in the event of the Port City coming into being with the CMC having to removing its waste as well is anybody’s guess.

Japan has sent a condolence message and offered to help deal with the Meethotamulla garbage dump. We have political leaders who wrap themselves in the flag and bellow patriotic rhetoric. But, they cannot at least solve the country’s garbage problem with or without foreign assistance. It behoves them to compensate the families of the Meethotamulla victims adequately and take steps to solve the garbage problem once and for all.

Police take into custody those who dump garbage irresponsibly. But, no mayor or a municipal official has ever been arrested for dumping garbage in suburbs and causing health and environmental problems. We have had several environment ministers and Colombo mayors since the dumping of garbage at Meethotamulla commenced about 30 years ago. All of them must be held responsible for the loss of lives at Meethotamulla. They are lucky that the country is without laws to make them face a firing squad!

By Dr. Dayan Jayatilleka

April 16, 2017, 8:46 pm

Is the cat out of the bag or is there an elephant in the (Opposition) room? Mahinda Pathirana is a young academic and activist known to be one of a handful of academics close to Mr. Basil Rajapaksa. His reply (‘Who is the Real Enemy?’ April 13th 2017, The Island) to my article (‘May Day 2017- SLPP & SLPP: Enemies, Rivals or Allies?’ April 11th 2017, The Island) is an effective illustration of the conflicting perspectives in the Opposition camp: on the one hand, the line that his mastermind “political manipulator” urges on the Opposition, and on the other, the line of the JO parliamentary leadership.

The Mayor of Matale, Mr. Mohamed Hilmy never tires of relating the story of which he was eyewitness and participant, of my conversation with ex-President Mahinda Rajapaksa on January 10th 2015 at the official residence of his brother, speaker Chamal Rajapaksa, where I advocated a strategy for resistance and recovery, centering specifically on Dinesh Gunawardene. My endgame was a reprise of 1956 headed by the sons of DA Rajapaksa and Philip Gunawardene, perhaps using the MEP symbol. My chat with Mahinda had been facilitated by Dullas Alahapperuma who was aware that I had a political idea and project to propose in the context of the defeat.

The Feb 18th Nugegoda rally which kicked off the ‘Mahinda Movement’ was the result of dinner-discussions that a handful of us, including Udaya Gammanpila and Wimal Weerawansa, had at private residences, after the defeat. These discussions also involved the reliance on Dinesh as a respected center of regroupment until Mahinda was ready to step forward directly, and as the Deputy once the latter did so. I believe Mr. Basil Rajapaksa was overseas then. From January to August 2015 I spoke at grassroots meetings all over the country and one of the things I kept hearing from SLFPers was that Basil Rajapaksa was responsible for the defeat—which I didn’t agree with because I didn’t know whether it was true. I also heard at firsthand about his arrogant rejection, pre-January 2015 election, of the views and suggestions of the young, dynamic owner of a highly influential media organization—a rejection that arguably cost us that decisive election.

Going by what Mahinda Pathirana writes, there is now a clear difference in the principled political strategy skilfully adopted so far by Dinesh Gunawardene, the Parliamentary leader of the Joint Opposition, and the line urged by Mr. Basil Rajapaksa of the SLPP. Will the new “Basil line” (as reported by Mahinda Pathirana) remain, or be rectified? Will it be imposed as it is, on the SLPP? And will the SLPP line be imposed on the JO? If so, what consequence will follow?

Pathirana’s article has nine paragraphs. Each of the nine paragraphs contain and constitute an attack on Maithripala Sirisena by name, while not a single one of the nine paragraphs is devoted to an attack on or a critique of Ranil Wickremesinghe! In fact there isn’t one single, solitary sentence devoted to a critique of Ranil Wickremesinghe! A non-Sri Lankan stranger reading Mahinda Pathirana’s article would think that everything bad in this country since January 8th 2015 is done or has been done or is being done by Maithripala Sirisena and nothing specific has been done wrong by Ranil Wickremesinghe!

Pathirana interestingly reveals that “Basil’s argument for abolishing the executive presidency does not derive from his identification of political enemies, but by the conveniently forgotten question; what if that omnipotent presidency goes to a person like Ranil Wickremesinghe, much in the same way, Mr. Wickremesinghe got more than half of the powers vested in it through Mr. Sirisena? His other obvious intention might be giving Mahinda the opportunity to run for prime ministerial candidate in the 2020 elections!”

If, as Mahinda Pathirana says, Mr. Basil Rajapaksa’s “argument” is “for the abolition of the executive presidency”, what will he and the SLPP prodded by him do at a Referendum when the abolition of the EP is presented to the nation in a single package, inextricably intertwined with the quasi-federalization content? Vote YES? Vote NO? Abstain? Run a weak, token campaign for a NO vote because he really wants the abolition to go through and that can only happen if the new Constitution is voted in at the Referendum? Is that’s what’s coming and what this is all about?

Let’s get this clear: is Mahinda Pathirana saying that Basil is on the same page as the UNP and TNA, as Ranil Wickremesinghe and Sumanthiran, in supporting the abolition of the executive Presidency and transferring executive powers to the PM, which at this moment, means transferring executive power to Ranil from Sirisena? On this vital issue of the power shift from the executive presidency to the PM, from Sirisena to Ranil, what then is the difference between the positions of Basil and Ranil?

If the Executive Presidency is abolished (which Mahinda Pathirana confirms is Basil’s view), it means that the UNP’s Ranil Wickremesinghe as the empowered Prime Minister becomes the center of political gravity and the de facto leader of Sri Lanka. This is certainly what Ranil wants. It is what the TNA and perhaps the SLMC want. It is what the civil society NGOs, the Tamil diaspora and the West want. And it seems to be what Basil wants or is willing to settle for. Is this also the SLPP’s view? Is it or will it become the JO view?

What happens when Ranil presents the quasi-federalization bullet coated in the sugar of the abolition of the Executive Presidency, to the nation at a referendum? Does Basil and/or the SLPP advocate that we lick the sugar coating and swallow the bullet? Or do we unambiguously campaign flat-out for a NO vote, as we should?

Pathirana says that “His [Basil Rajapaksa’s] other obvious intention might be giving Mahinda the opportunity to run for prime ministerial candidate in the 2020 elections!” Well, what on earth has “Basil’s argument for the abolition of the executive presidency” to do with “giving Mahinda the opportunity to run for prime ministerial candidate in the 2020 elections!”? Who or what is preventing Mahinda from running as Prime Ministerial candidate as things stand? I am sure he will and I certainly hope to support him in so doing, just as I campaigned for him in 2005, 2010, and 2015 (at both elections). Since the Prime Ministership has no term limits, so long as he keeps running and winning he can continue to be the PM, and a PM who is more powerful than any since 1978, because the 19th amendment strengthened the post.

If Basil were all that worried about the omnipotent Presidency going to a “person like” Ranil, why didn’t he push for the abolition of the Presidency during his elder brother’s second term? Why did that administration instead strengthen the executive Presidency by abolishing term limits? What if a “person like” Ranil became President with the 18th amendment still in effect? And if Basil is for abolition at this time (as Pathirana reports), where does he think those executive powers will go but to the sitting PM, Ranil Wickremesinghe? What if a “person like” Ranil Wickremesinghe, indeed very much like Ranil Wickremesinghe—namely Mr. Wickremesinghe himself–becomes the Executive Prime Minister with no term limits?

Shouldn’t Basil and everyone else be far more worried about what will happen with vastly strengthened Provincial Councils, minus the Executive Presidency and therefore the Governor’s powers and role?

If one is to de-code Mahinda Pathirana, Basil’s line is actually one of isolating Sirisena rather than Ranil. It is no point in saying that Sirisena and Ranil are one, or two sides of the same coin, and that it is all one Government, and then saying that one supports the abolition of the Executive Presidency which in reality means shifting power from the President to the PM, meaning from Sirisena to Ranil and inter alia, from the SLFP to the UNP. Thus Basil’s position already puts him on the side of Ranil and the TNA, rather than being a position of regarding Sirisena and Ranil as one. By contrast, the line of veteran anti-UNP leaders Dinesh Gunawardene, Vasudeva Nanayakkara and their co-thinkers in the JO, is that they will not support anything that strengthens Ranil even if it weakens Sirisena. They are not willing either to club Sirisena and Ranil together and save Ranil from isolation, or to isolate Sirisena rather than Ranil.

All Sirisena’s misdeeds are irrelevant to the question of identifying the main enemy. Chiang Kai Shek betrayed the Chinese liberation struggle, turned on his Communist allies and massacred them, and even murdered Mao’s second wife. But when the Japanese invaded, it was Mao who proposed a united front with Chiang Kai Shek against them. When Chiang was captured by two warlords, it is Mao who sent Zhou en Lai to save his life and sign an agreement with the Communists to fight the Japanese—despite his earlier bloody betrayals.

Only the Presidency can be leveraged to stop, delay or dilute the present treachery such as the proposed sell-off of Trincomalee, the federalist Constitution, the full implementation of the Geneva Resolution etc. If not for Sirisena, Arjuna Mahendran would still be the Governor of the central bank and the bond scam would have been ongoing! There certainly would not have been a transparent Commission of Inquiry ongoing.

The effort may not work, but it must be tried, and it cannot be tried by seeing (a) the President and the PM as one and (b) ‘the government’ as an undifferentiated entity, a monolithic enemy—rather than an ensemble replete with contradictions and therefore a terrain of contestation.

Today, in Sri Lanka, the main enemy is that faction which is initiating and driving the worst of the policies; the most reactionary, rightwing, pro-imperialist faction of the government; the closest allies of imperialism and the Diaspora. It is the faction that is driving the implementation of the Geneva resolution and the project of the new, quasi-federalist Constitution. That faction is NOT the Sirisena faction of the SLFP. It is clearly the Ranil Wickemesinghe faction of the UNP and its main ally in the SLFP, namely Chandrika. In short it is the Ranil-Mangala-Chandrika junta. That is where the main blow has to be aimed.

Mahinda Pathirana says “I see a contradiction here. Why can’t Basil Rajapaksa and SLPP see Sirisena as the main enemy, when “the CBK and President Sirisena push the line that the main enemy is Mahinda Rajapaksa?” Obviously Mr. Pathirana hasn’t been taught that “two wrongs don’t make a right”. The answer to Mr. Sirisena or anyone’s wrong line is not to mirror or mimic it, but to oppose it with the correct line. For example, simply because the LTTE thought it was OK to massacre innocent civilians, the Sri Lankan military did not think likewise and engage in tit-for-tat.

Given that the JO has only 50 MPs, the bi-polar character, faction-ridden nature, and resultant unstable equilibrium of the government is far better than if it had a solid, monolithic, unipolar, Ranilist UNP character, with an Executive PM to boot.

Prime Minister Wickremesinghe has learned from his father, Esmond, and his distant uncle JR Jayewardene, the strategic value of a split in the center-Left and especially within the SLFP –and how best to exploit it. He would love to use the SLPP as part of a pincer move on President Sirisena so as to grab the executive power that the electorate has so far deprived him. By arguing at this time for the abolition of the Executive Presidency, Basil Rajapaksa seems willing to grant him that, and even assist him tacitly in that ghastly enterprise.

Dr Sudath Gunasekara
15.4.2017

I would like you to draw your  attention to this news item and then read my observations below.

The National Education Commission appointed to make policy proposals on education has proposed that the school education be truncated at Grade 12 and admit children to school at the age of 4+ as a move to minimise unruly behaviour among adult students.

Commission Chairman Prof. Lakshman Jayathilake said in Grade 13, children were adults of 18 years which was not good for maintaining discipline in school.

“We have made a suggestion that school should be truncated at Grade 12 and add a year as pre-school or kindergarten to admit children at the age of 4+. This must be the primary school or a separate entity run by the government. These are internationally accepted standards, he said.

He said children were admitted to school at the age of 4 years in other countries and added that early stage of education was most effective in inculcating educational behaviours.

“In other countries, children are admitted at the age of 4 years and educated by very qualified teachers who know child psychology. They have small classes in that age so that they are given a good start in life. Early stage of education is very effective in teaching children socialising and adopting to situations etc.,” he said.

He said they submitted its proposals on General Education policy proposals including the above to the President and the Prime Minister recently.

Prof. Jayathilake said both President and the Prime Minister agreed to submit their set of proposals to the Cabinet as an action plan and to work collaboratively with relevant sections such as Education Ministry, National Institute of Education, Department of Publications and the Examinations Department.

He said the commission conducted a research on present requirements, issues in education system and future needs when drafting the proposals.

He said their proposals underpinned education psychology for the country, school facilities and infrastructure and arrangement. (Ajith Siriwardana)

– See more at: http://www.dailymirror.lk/article/NEC-proposes-School-education-be-truncated-at-Gr–127212.html#sthash.XUUPJUkT.dpuf

Think before you jump

Sudath Gunasekara 15.4.2017.

First of all before I comment on this news item I would like to state that I am neither an expert in Education, child psychology or Educational administration. But I am deeply concerned about this very important subject as it deals with the destiny of our younger generation, (our own children), the most valuable wealth of our nation. That is why I am compelled to make these few comments. I wish the experts will bear it with me as I am doing it with all good intensions.

It is not a bad idea to start education at 4years going by International standards and truncate school education, at grade 12. But we have to remember the suitability of so-called international to local conditions.  We have to be careful before we jump in to conclusions about the suitability of such models to local conditions. Firstly we have to find out the scope of the research base where and how many countries it has covered etc. and whether it is compatible with our socio cultural environment. This is true of all such conclusions arrived at all studies. They cannot always be used as blanket standards to countries world over. Because, these values often tend to change from country to country and even from area to area.  My experience in the agricultural field in this country has proved this. As such it may be worthwhile to have a couple of trial test first before we adopt such findings. Otherwise it is bound to create more complications. Sometimes the proposed remedy could be even worse than the malady.

The proposal to have pre-schools or kindergarten schools to admit children at the age of 4+ as primary school or a separate entities run by the government might bring in more problems than ever expected. Then they might need additional buildings, staff and other facilities. As things are going in this country the government might jump at the idea of a separate Ministry, Minister, a department and staff. This means additional expenditure. I doubt whether the government that has failed to do repairs to a 100 year school like Sirimalwatta in Mahanuwara District that collapse on the heads of its children recently will be in a position to find thousands of new buildings and billions of rupees  for this new proposal. Instead why not have a Kindergarten class (hodiya) as they did in the olden days and provide them with trained teachers perhaps with very little extensions to existing buildings.

The other argument that it is ‘a move to minimize unruly behaviour among adult students’ and to have children  over 18 years in Grade 13, in schools is not good for maintaining discipline in schools” looks to have any substance. Because maintaining discipline in schools, is a matter for the Principals. If suitable persons are appointed to schools as Principles, among other requisites such as clear guidelines, and are allowed to run them without political interference as they do it now this problem could be easily solved.  Student discipline is more complicated subject and it has to be addressed within a broader framework, I think. Has anyone of you ever heard of a school children going on strike in the olden days.

Again in my experience as one time teacher, a Principle of a school, Secretary Education and also as a University teacher, I am convinced that if you treat children as children and make them aware of their responsibilities and duties, they want revolt and behave like animals. Teachers at all level have to treat their students like their own children. I hope my good friend Prof Luxman J can remember how he and I resolved the Moratuwa HNDE strike within fifteen minutes that was hanging on for years when I was Secretary Ministry of Technical Education and he the Chairman National Education Commission in 1994.

Of cause here again politics should be kept completely out of schools and Universities. The practice of appointing political Principles( very often unqualified for either teaching or school  administration as it is done now should be immediately stopped. Political parties and University teachers must refrain from trying to use students as cat’s paws to meet their political ends. Discipline has to be installed among them through better understanding and methods without first using force, often without, listening to them and, trying to settle them with intolerance of their grievances, tear gaze, water cannons and police battens. Actually instead of solving one problem you multiply the problems on both sides by resorting to this kind of uncivilized tomfoolery. Where lies the intelligence and wisdom of our educational authorities and politicians who are in charge of the future destiny of our children?

Kumar Moses

Security forces personnel were warned by the hierarchy well in advance not to engage in any sexual activity including consensual sexual activity with Tamil women in Jaffna, Batticaloa and especially Vanni. This is because of feared very high prevalence of AIDS and other STIs among them. AIDS scare hit Sri Lanka in the mid 1980s. Until then it was unknown. As other STIs were not fatal, the government didn’t invest anything for their prevention until then. With AIDS awareness, government funded a spirited awareness and prevention campaign of AIDS and other STIs in late 1980s. However, these could not be carried out in the north as the government was not in control.

Although hospitals could have carried out limited awareness programs, due to extreme sensitivity of sexual matters in ultra conservative Hindu societies of the north and east, that too was not received well in those areas.

Media was not accessible in the north. LTTE and IPKF didn’t allow printed media from Colombo. Radio and TV transmissions were disrupted by the destruction of the relay station in Kokilai by Tamil terrorists.

As a result the anti-STI campaign never reached the north and parts of the east.

Tamil terrorists used Tamil women as prostitutes to bribe and sell their narrative to western media and NGOs. Most of these activists that accepted these favours  had been to other conflict areas in Africa and elsewhere with no awareness of STIs and with high prevalence. This also added to the STI burden in the north and east. Due to the long war, injury and blood transfusion medicine took priority. STIs were the last of the worries of people in war affected north and parts of the east. As a result, STI prevalence rose even higher.

Due to these reasons, security forces personnel were told in no uncertain terms not to engage in sexual activity with Tamil women from the north and the east. If anyone contravened that advice and engaged in sexual activity that was done against instructions and cannot be a systematic crime. It is only an individual crime.

Therefore it is nonsensical to blame the Sri Lankan army for sexual offences against Tamils. If anyone did so, that was done against clear instructions not to do so as STI prevalence was thought to be very high in the north and east Tamil community due to the absence of STI awareness programs among them. Obviously Tamils making these allegations don’t want to admit these facts.

(The writer is a defence expert specialising in Violent Extremist Organizations.)