Sudaa Creation

Captain Music

By Rohana R. Wasala

Dilip Kumar died today, July 7, 2021. The following is a marginally updated version of a review I wrote of the legendary actor’s autobiography  Dilip Kumar – The Substance and the Shadow” immediately after its publication in 2014. The review was published in The Island Satmag supplement on October 04, 2014 under the heading: <‘Dilip Kumar – The Substance and the Shadow’: the life story of a living legend by Rohana R. Wasala>, still accessible in The Island archives.

 ‘DILIP KUMAR – The Substance and the Shadow’ (2014) published by Hay House India  is the autobiography of  legendary Hindi cinema actor Dilip Kumar (born Yusuf Khan) who died today July 7, 2021 at the age of 98. The book entered the Amazon best seller list within two weeks of its publication. Award winning film journalist Udayatara Nayar, a close friend of Dilip Kumar and his wife actress Saira Banu, has put into book form the actor’s life story as related to her by him. It is an authentic account of his long journey in life from his unremarkable childhood as the fourth in a large family of twelve children (six boys and six girls) to dizzying heights of achievement and fame as a film actor. 

As Udayatara says in her introduction to the book, the idea of writing the biography was conceived in 2004. One warm afternoon in Mumbai’s midsummer that year, she was helping Saira to arrange the books in the bookshelf in her bedroom. This bookshelf contained a good stock of books of fiction and works of poetry in English and Urdu. Dilip is known to be an avid reader. Picking up a book written by an author who claimed to have known him better than any one else, Dilip told Saira, This is supposed to be my biography and it is full of distortions and misinformation”. Saira seized the opportunity to repeat her frequent suggestion to her husband that he write his own biography as India’s first ever superstar and one of the world’s greatest actors”. All right, I will narrate my story”, Dilip said in reply, It has to be compiled by someone who is enlightened and ready to put in the hard work that goes into anything I do and it should be someone who knows us really well”. Then Saira said, pointing to Udayatara, She is right here”. That’s how Ms Nayar was assigned the exacting task of compiling Dilip Kumar’s autobiography. 

The assignment was a rare opportunity for Udayatara to realize a lifelong dream. Dilip Kumar was an extremely private person who was not always comfortable talking about himself and his unequalled achievements”. It was an achievement for her to be invited to write his biography. She thought it was a dream come true. Her introduction concludes with a retrospective reference to some encouraging words about her that Dilip Sahab” spoke to S.S. Pillai, editor of the cinema magazine ‘Screen’, after she wrote a long analytical article about him early in her career as a film journalist. (I discovered from the Wikipedia, that S.S. Pillai was Udaya Tara’s paternal uncle, though she doesn’t mention this fact in the book.)  Dilip had said to him: Groom her, make her work hard and she will go places. She has the potential to become a biographer someday”. After nearly half a century of her association with the star couple, Udayatara believes that his words have proved prophetic.

The book comprises twenty-five chapters plus a separate section for ‘Reminiscences’ which accounts for about a quarter of the volume in length. There are forty-three ‘Reminiscences’ which are from a wide range of admirers including such idols of the film world as Amitabh Bacchan, Dharmendra, Amir Khan, Nimmi, Waheeda Rehman, Lata Mangeshkar, Vyjayanthimala and Sharmila Tagore, and Dilip’s nephews and nieces, and their children, and even from his longtime personal dhobi (washer -man) Pyarelal, who all express genuinely felt admiration of the iconic personality of Dilip.  

Dilip dedicated the book to Amma and Aghagi”. What strikes the reader in the opening chapters is his great love for and strong attachment to  his mother, Ayesha Begum, and his awe and admiration of his father Mohammad Sarwar Khan who, apparently, with his impressive physique was a commanding presence in his childhood and youth. But he was a loving kindhearted man. He writes on p. 169: I loved Amma deeply. She was the fountainhead of all the merits and virtues we – her children – possessed. She dealt with all the exigencies of life with a quiet poise and calmness of mind”. But it was the authoritarian matriarch, his paternal grandmother, he calls ‘Dadi’, who ruled the large household in his childhood. She doted on him, adored him, in spite of the fact that he was not a single grandson, but just one of six. Dilip was exceptionally good-looking as a child. 

(On reading these first few pages, I found what looked like a certain obsessive preoccupation with his own looks, and began to suspect that he was as narcissistic as his friend Dev Anand obviously was  in his self-written autobiography ‘Romancing with Life’. But reading on convinced me that I was mistaken in my conjecture. His attractive physical features were undeniably there, and it is a fact he humbly mentions; it was a gift of nature that was an asset in his profession. Apart from mere good looks, there definitely was enough ‘substance’ in Yusuf Khan that justified the larger than life celluloid ‘shadow’ by which Dilip Kumar was known to the world.) 

‘Dadi’ treated him as an extraordinary child because the night (11^th of wintry December) that Ayesha’s handsome son Yousuf arrived” it was freezing cold, but on the same night there was a huge fire in the Kissa Khwani Bazaar (in Peshawar), his birth place, that gutted the goldsmiths’ workshops. On top of this, one day a wandering fakir who came to their house seeking alms, fixed his eyes on the cherubic Yusuf and told the old woman that he was born for unparalleled achievements and great fame, and that he would be handsome even in his old age, and that he should be protected from the world’s evil eye; for this he recommended that he be disfigured with black soot! So the superstitious grandmother shaved Yusuf’s head and defaced him with soot as recommended by the fakir before he was sent to school. Yusuf had to endure being made fun of by his schoolmates. It took some time and great persuasion by other elders including his Amma to save the little Yusuf from this daily humiliation that was brought on him by his doting but domineering Dadi.

Dilip’s Amma was a beautiful woman according to him; she was fair, frail and petite. She was very kind and loving. She did all the cooking for the large family and looked after all their needs in spite of there being servants. But towards the end of her life she suffered from severe attacks of asthma. Little Yusuf used to trail his mother all the time, sometimes unknown to her. There is the story of how, once while stalking his mother thus, he accidentally got shut up in a room alone with the corpse of a murdered neighbour.  

From Peshawar in the North Western Frontier Province Mohammad Sarwar Khan moved to the hilly station of Deolali (180 km from Mumbai in Maharashtra) with his large young family in the mid 1930’s (This was pre-partition India) because the prospects for his business were better there. As the children were growing up Mohammad Sarwar was able to provide for the family with ease, but later life became difficult. It seems that of the boys only Yusuf proved to be of some help to the parents. Dilip had a good school education at Deolali and in Bombay. After leaving school, he found employment in an army canteen in Pune, where he earned some extra money through a sandwich business. It was by accident that he was spotted by Devika Rani, an actress and wife of Himanshu Rai, owner of the film company Bombay Talkies, who introduced him to the industry. 

But his survival and success in the industry were not left to chance. Perfection, ceaseless hard work, and commitment to his profession have been characteristic of Dilip Kumar since the beginning. He is the most conscientious, most socially conscious, most professional cine artiste I have read about. Readers of ‘The Substance and the Shadow’, I am sure, will make a similar assessment of him as an entertainer par excellence who is acutely aware of a moral responsibility to the society. And he had been socially engaged all along, despite his having had to contend with a certain amount of  prejudice, which was not unusual in a large country like India. By being equally celebrated in his native India and in the neighbouring country Pakistan, he was a symbol of Indo-Pak solidarity: he was the superstar that both countries jointly claimed. The major portion of the book deals with the professional side of the actor’s life. 

Dilip Kumar’s private life was much less glamorous than his professional life. Though he was the fourth child in the family, he had to assume the role of a single parent for his siblings after the death of his mother and father. He provided them with the means to obtain their education in India and abroad as they wanted. He married off the sisters. He himself put off his marriage because of his desire to see all his sisters settled before him. Many people raised their eye brows when he married Saira Banu in 1966 who was half his age (he was 44, and she only 22). But when we read the details of the story, it strikes us as natural as it is interesting.

It appeared that they were born for each other. For many fans of Dilip and Saira, their marriage was something they never looked forward to. The celebrated Madhubala-Dilip romance was still fresh in their minds. When we read the special chapter on Madhubala (Chapter 13, p. 166-171), we understand why they had to break up; both lovers emerge as innocent victims of Madhubala’s despotic as well as mercenary father Ataullah’s scheming. It is clear that Saira looked at that past of Dilip’s life with understanding and kindness. Soon after their marriage in 1966, Dilip got a call from Madhubala for an urgent meeting with her at her home. By that time she was ill and bed-ridden. He told Saira about this. Saira at once insisted that he should go to see her because it had to be something that distressed her. So Dilip went to Madhubala’s house. It was some personal problem she wanted him to advise her on. He said she seemed satisfied with what he said in response. She looked frail and weak. She managed her magnificent, impish smile” with an effort. Madhubala was happy to see Dilip. She said, Our prince has got his princess, I am very happy!” (p.261). I think that this was a reference to Mughal-e-Azam”, the 1960 film, which was Madhubala’s and its director K. Asif’s magnum opus. Dilip and Madhubala played the lead roles, the former as prince Salim, son of king Akbar the Great, and Madhubala as Anarkali, the beautiful court dancer that the young royal heir apparent fell in love with;  the incompatible love affair between the two was fiercely opposed by the king. The adamant prince Salim even went to war with his father over this. In the end, however, the romance fails, and Anarkali is exiled, leaving Salim to be reconciled with his father. The real affair between Madhubala and Dilip was similarly intense and similarly tragic. When the sick Madhubala told Dilip Our prince has got his princess, I am very happy!”, she must have been thinking of her failed romantic involvement with the latter.

Apart from Madhubala’s unquestioning submission to her father’s wishes all the time which had an adverse impact on her professional reputation but also on her health needlessly”, he had observed a certain fickleness in her romantic alliances: she certainly would have been drawn to other colleagues in the profession” (p.168). This is something confirmed by Nimmi in her ‘Reminiscences’ (p.413-416). Nimmi,( who is familiar to us Sri Lankans as playing the female lead in the Hindi film ‘Angulimala’ (1960) against Bharat Bhushan the hero), co-starred with Dilip and Madhubala in ‘Amar’ (1954). She says that their break-up was imminent by the end of shooting of ‘Amar’; her suspicion was that Dilip probably came to know about Premnath and Madhubala being more than just friendly co-stars.

Incidentally, Nimmi, in her reminiscences, talks about the premiere of Aan in Ceylon (Sri Lanka) which she attended with Dilip, presumably in 1952. They were co-stars in Aan (1952) which she says was India’s first Technicolor film. The Lankan premiere of the film was one of the biggest according to her. Massive crowds lined the streets from the airport to the hotel where they were accommodated. They were all Dilip Kumar fans; there was mass hysteria, Nimmi remembers. The crowds broke all cordons at the airport and even ignored security restrictions at the hotel to see him. Nimmi says she had never seen anything so maddening.  (I have never heard or read about Dilip and Nimmi’s visit to Sri Lanka in 1952 anywhere else.)

There may not be such Dilip fans in Sri Lanka today. But this autobiography of  his will prove a useful as well as enthralling read for all cinema enthusiasts including particularly young actors and ordinary cinema-goers. Dilip Kumar is an iconic figure that we too have a right to claim as belonging to us too and to be inspired by because of our historical, linguistic, religious and cultural ties with India.

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

ඇමරිකානු මාධ්‍යවේදියෙකු, නවකතාකරුවෙකු, කෙටිකතා රචකයෙකු වන අර්නස්ට් හෙමිංවේ ගේ නිර්මාණ 20 වන සියවසේ ප්‍රබන්ධ කෙරෙහි ප්‍රබල බලපෑමක් ඇති කළ අතර පසුකාලීන පරම්පරාවන්ගේ ප්‍රසාදය දිනා ගත්තේය.  ඔහුගේ කෘති පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමය, ස්පාඤ්ඤය සිවිල් යුද්ධය සහ දෙවන ලෝක යුද්ධය පිළිබඳ ඔහුගේ පුළුල් අත්දැකීම් වලින්  සමන්විතය. හෙමිංවේ 1954 දී සාහිත්‍ය සඳහා නොබෙල් ත්‍යාගය දිනා ගත්තේය. ඔහුගේ බොහෝ කෘති ඇමරිකානු සාහිත්‍යයේ සම්භාව්‍ය ලෙස සැලකේ. 

 අර්නස්ට් මිලර් හෙමිංවේ  1899 ජූලි 21 දින චිකාගෝහි උප නගරයක් වන ඉලිනොයිස් හි ඕක් පාක් හි උපත ලැබීය. ඔහුගේ පියා වෛද්‍යවරයකු වූ අතර ඔහුගේ මව පියානෝ ගුරුවරියකි.  හෙමිංවේ 1913 සිට 1917 දක්වා ඕක් පාක් සහ රිවර් ෆොරස්ට් උසස් පාසලට ඇතුළත් විය.  පාසැල් අධ්‍යාපනයෙන් පසු ඔහු  කැන්සාස් නගරයේ පුවත්පත් කාර්යාලයක සේවය කලේය.   එක්සත් ජනපදය පළමු ලෝක යුද්ධයට අවතීර්ණ වීමෙන් පසු ඔහු ඉතාලි හමුදාවේ ස්වේච්ඡා ගිලන්රථ ඒකකයකට බැඳුණි. ඉතාලි පෙරමුණට පැමිණි විගස ඔහු යුද්ධයේ කුරිරුකම් දුටුවේය. ඔහුගේ රාජකාරියේ පළමු දිනයේදී මිලාන් අසල පතොරම් කම්හලක් පුපුරා ගිය අතර හෙමිංවේට මිනිස් දේහය රැගෙන යාමට සිදු විය. යුද්දයේදී ඔහු තුවාල ලැබීය. තුවාල ලැබීමෙන් පසු ඔහු ඇමරිකානු රතු කුරුස සංවිධානය විසින් පවත්වාගෙන යනු ලබන මිලාන් රෝහලක ප්‍රතිකාර ලැබුවේය. නැවත එක්සත් ජනපදයට පැමිණීමෙන් පසු හෙමිංවේ කැනේඩියානු සහ ඇමරිකානු පුවත්පත්වල වාර්තාකරුවෙකු බවට පත් වූ අතර ග්‍රීක විප්ලවය වැනි සිදුවීම් ආවරණය කිරීම සඳහා  යුරෝපයට යවන ලදි.

ඔහුගේ ජීවිතය වික්‍රමාන්විත එකක් වූ අතර ඔහු ගොන් පොර, දඩයම් කිරීම සහ මසුන් ඇල්ලීම පිළිබඳ ප්‍රවීනතාව ලබා ගත්තේය. ස්වාධීනත්වය, අත්දැකීම්, විශ්වාසය, ශක්තිය, ධෛර්‍යය සහ දක්‍ෂතාව ඔහු තුල සහජයන්ම තිබුනේය. සාහිත්‍ය කෙරෙහි ඔහු තුල තිබූ ඇල්ම වැඩි වෙත්ම ඔහුට ලේඛකයෙකු වීමට අවශ්‍ය විය. හෙමිංවේට නවකතාකරුවෙකු වන ෂර්වුඩ් ඇන්ඩර්සන් මුණ ගැසුණි. ෂර්වුඩ් ඇන්ඩර්සන්, හෙමිංවේගේ කෙටිකතා කියවා ඔහුව දිරිමත් කලේය. 1921දී ඔහු කවියෙකු වූ එස්රා එස්රා පවුන්ඩ්  සහ  නූතනවාදී ලේඛිකා ගර්ට්රූඩ් ස්ටයින්  හමුවීම සඳහා පැරීසියට ගියේය. පැරිසියේ ඔහු විදේශීය වාර්තාකරුවෙකු ලෙස සේවය කළේය. ඔහුට පැරිසියේ රැඳී සිටි ඇමරිකානු ලේඛකයින් හා කලාකරුවන්  වූ  එෆ්. ස්කොට් ෆිට්ස්ජෙරල්ඩ්,  ටී. එලියට් සහ ජෝන් ඩොස් පැසෝස් මුණ ගැසුනු අතර ඔවුන් නිතරම හමුවී සාහිත්‍ය පිළිබඳව සාකච්ඡා කළහ. මෙය ඇමරිකානු විදේශ කවයේ ආරම්භය විය.  

1923 දී හෙමිංවේගේ කවි සහ කථා කිහිපයක් ඇමරිකානු සාහිත්‍ය සඟරා දෙකක කාව්‍ය හා ද ලිට්ල් රිවීව් හි ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. හෙමිංවේ ඇමරිකානු සාහිත්‍යයට පිවිසියේ In Our Time (1925) නම් කෙටිකතා සංග්‍රහය ප්‍රකාශයට පත් කිරීමෙනි. එය අර්නස්ට් හෙමිංවේගේ පළමු කෙටිකතා එකතුවයි. පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමය පිළිබඳ පොතක්  ලෙස මෙම කෙටිකතා සංග්‍රහය නිවැරදිව විස්තර කළ හැකි වුවද, එය ආරම්භ වන්නේ යුද්ධයට බොහෝ කලකට පෙර ය. මෙම කෙටිකතා අතර “ඉන්දියානු කඳවුර” “ඉතාලියේ “විප්ලවවාදියා” සොල්දාදුවෙකුගේ නිවස”  යන කෙටිකතා ජනප්‍රිය විය.  ඩී. එච්. ලෝරන්ස්  මෙම කෙටිකතා එකතුව හැඳින්වූයේ  “කොටස් නවකතාවක්” ලෙසටය. එහි පුනරාවර්තනය වන ප්‍රධාන චරිතය වන නික් ඇඩම්ස් මිචිගන්හි  ජීවත් වන යෞවනයෙකි. ඔහු තරුණ වියට එලැඹුනු පසු යුද සේවය සඳහා යයි. නික් ඇඩම්ස් හරහා කතුවරයා අනෙකුත් චරිත සමග සම්බන්ධවෙයි. එසේම යුද්ධයේ භීෂණය පිළිබඳ පවසයි. නික් යළිත් තම මවු රටට එන්නේ යුද ආතතියට ලක්වූ සොල්දාදුවෙකු ලෙසටය. කතුවරයා පළවන ලෝක යුද්ධයේ  පර්යන්ත සිදුවීම් සමඟ බැඳී ඇති අලාභය, මරණය, ශෝකය, වෙන්වීම සහ දුරස් වීම යන තේමාවන්  සාකච්ඡා කරයි.    

ඔහුගේ කෙටිකතාවල  පෞරුෂත්වය හා පිරිමි විෂයයන් රළු පුරුෂාධිපත්‍යය සහ වීරත්වය පිළිබඳ සාකච්ඡා කරයි. කතුවරයා පුරුෂත්වයේ ප්‍රතිරූපය ගොඩනැගීම  අවධාරණය කරන අතර, ඒ අනුව ඇමරිකානු වීරයාගේ නිරූපණය ප්‍රක්ෂේපණය තුළ පවතී.  කේත වීරයා සෑම විටම ශක්තිය සොයා ගන්නා අතර ඔහු අත්විඳිය හැකි දුෂ්කරතා නොසලකා සටනක යෙදීමට පෙළඹේ. ඔහු තම කරදර සමඟ ජීවත් වන්නේ කෙසේද යන්න ඉගෙන ගනී.  කේත වීරයා” ශාරීරිකව හා / හෝ චිත්තවේගීය ලෙස කම්පනයට හා තුවාල ලැබුවද, ඔහු සැමවිටම ජය ගනී. හෙමිංවේ නිර්මාණය කල වීරයා සුදු ඇන්ග්ලෝ සැක්සන් රෙපරමාදු චරිතයකි. ඔහු තුල ඇන්ග්ලෝ සැක්සන් රෙපරමාදු සාරධර්ම ඇත.   කේත වීරයා වන නික් ඇඩම්ස් යනු හෙමිංවේගේ අර්ධ ස්වයං චරිතාපදාන චරිතය වන අතර එය හෙමිංවේගේ අත්දැකීම් සහ නිරීක්ෂණ පිළිබිඹු කරයි.

ඔහුගේ පළමු නවකතාව වන  “The Sun Also Rises”  1926 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. එය මුල් කාලීන  නූතනවාදී නවකතාවකි. නවකතාව සඳහා පදනම වූයේ 1925 දී හෙමිංවේ ස්පාඤ්ඤයට ගිය ගමනයි. මෙම නවකතාවේ ආදරය හා මරණය යන තේමාවන්, සොබාදහමේ පුනර්ජීවනය කිරීමේ බලය සහ පුරුෂභාවය පිළිබඳ සංකල්පය විමර්ශනය කරයි. අහිමි වූ පරම්පරාවේ ව්‍යාකූලත්වය, පැවැත්මේ කලකිරීමේ ලක්ෂණ එහි බහුලය. මෙහිදී අහිමි වූ පරම්පරාව” යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ පළමුවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු පැරීසියේ වාසය කළ විදේශගත ඇමරිකානු ලේඛකයින් ය. වෙනස්වන ලෝකයකට හැඩගැසීමට ඔවුන්ට නොහැකි විය. මේ කාලයේදී ජේම්ස් ජොයිස් විසින් රචිත යුලිසිස් කෘතිය ඇමරිකාවේ තහනම් කරන ලදි.  මේ නිසා බොහෝ ඇමරිකානු ලේඛකයින් එක්සත් ජනපදය සමඟ කලකිරීමට පත් වූ අතර ඔවුන් නිදහස සොයා පැරීසියට පැමිණියහ.

නවකතාවේ ප්‍රධාන චරිත වන ජේක් (ජේක් පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමයේ  සටන් කල සොල්දාදුවෙකි),  බ්‍රිතාන්‍ය කාන්තාවක වූ බ්‍රෙට් සහ ඔවුන්ගේ මිතුරන් මානසිකව, චිත්තවේගීයව හා සදාචාරාත්මකව එකිනෙකාට අහිමිවී තිබෙන බව කතුවරයා සනිටුහන් කරයි. . . ඔවුන්ගේ ජීවිතවලට අර්ථවත් පදනම් නොමැති අතර  ඔවුන් මත්පැන් භාවිතා කරන්නේ ඔවුන්ගේ අභ්‍යන්තර ජීවිතය හා යුද්ධය සමඟ ඔවුන් ඇසුරු කරන අප්‍රසන්න හැඟීම් වලින් ඈත් වීමට ය. ඇතැම් විචාරකයෝ මෙම නවකතාව අහිමි වූ පරම්පරාවේ අරමුණු රහිත ජීවන රටාව නිරූපණය කිරීම හා අවසානයේ හෙළා දැකීම සඳහා බරපතල සාහිත්‍ය ප්‍රයත්නයක් ලෙස සලකති.

ස්පාඤ්ඤ ගොන් පොර පිලිබඳව කතුවරයා විස්තර කරයි. පෙඩ්‍රෝ රොමේරෝ  දක්‍ෂ ගොන් පොර  සටන්කරුවෙකි. ගොන් පොරයේදී රොමේරෝ ඉතා දක්ෂ ලෙස සටන් කරයි. වීථියේදී මිනිසෙකු මරණයට පත් කළ ගොනෙකු මරා දමා ඔහු සමූහයා විස්මයට පත් කරයි. රොමේරෝ නිරූපණය කරන්නේ ස්වයං සහතිකය, නිර්භීතකම, නිපුණතාවය සහ අවංකකම මත පදනම් වූ පරිපූර්ණ පුරුෂ අනන්‍යතාවයකි. ගොන් පොර යනු පුරුෂභාවය ප්‍රකාශ කරන සංකේතයකි. තවද ගොන් පොර  යනු යුද්ධය පිලිබඳ සංකේතයක් වන අතර එය රුධිරය , වේදනාව සහ මරණය හරහා නිරූපණය වෙයි. පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමයේ පරම්පරාවේ කලකිරීම හා කෝපය දෙස  තියුණු ලෙස බැලූ මෙම නවකතාව සදාචාරාත්මක බංකොලොත්භාවය, අධ්‍යාත්මික නිරුද්ධිය, යථාර්ථවාදී නොවන ආදරය සහ අතුරුදහන් වන මිත්‍යාවන්ගේ යුගය පිලිබඳ පවසයි. අහිමි වූ පරම්පරාව නැති වී ගිය නමුත් පොළොව සදහටම පවතිනු ඇත. එක් පරම්පරාවක් පහව යයි, තවත් පරම්පරාවක් පැමිණේ, නමුත් පොළොව සදහටම පවතිනු ඇත. සූර්‍යයාද නැඟී බැස යයි. 

 වැග්නර්-මාටින් පවසන පරිදි The Sun Also Rises”  දුරාචාර ලෝකයක අඛණ්ඩතාව සොයන ප්‍රධාන චරිතයක් පිළිබඳ සදාචාරාත්මක කතාවක් ලෙස කියවිය හැක. හෙමිංවේ,  යුගයේ කෝපය ග්‍රහණය කර බ්‍රෙට් සහ ජේක්ගේ ආදර කතාව පවසයි. ජේක් ලිංගික ආබාධයකට ලක්ව සිටී. පුරුෂභාවය නොමැතිකම පිළිබඳව ඔහුගේ ආත්ම-වෛරය කතුවරයා පෙන්වා දෙයි. ඔහුගේ තුවාලය සංකේතවත් කරන්නේ වයස්ගතවීම, කලකිරීම සහ සමස්ත පරම්පරාවකටම දැනෙන  ඉච්චා භංගත්වය ය.  ජේක් කතාවේ සදාචාරාත්මක කේන්ද්‍රය බවට පත්වේ. කතුවරයා නවකතාව තුලින් බෙලහීන හා බල රහිත ඇමරිකානු වීරයෙකු නිර්මාණය කළේය.  එසේම බ්‍රෙට්  හරහා  20 වන සියවසේ ඇමරිකානු සාහිත්‍යයේ වඩාත් සිත් ඇදගන්නා කාන්තාවක් නිර්මාණය කලේය. විචාරකයින් ඇයව විවිධාකාරයෙන් විස්තර කරන්නේ සංකීර්ණ, ව්‍යාකූල සහ ප්‍රබුද්ධ ලෙසට ය. ජේක් සහ බ්‍රෙට් අතර ඇති සම්බන්ධය විනාශකාරී වන අතර ඔවුන්ගේ ආදරය සම්පූර්ණ කළ නොහැක. 

රොබට් කෝන් ගේ නිෂේධාත්මක නිරූපණය හෙමිංවේට එරෙහිව යුදෙව් විරෝධය පිළිබඳ චෝදනා  එල්ලවී තිබේ. නවකතාවේ දී කෝන්  යුදෙව්වෙකු නිසා ඔහු අප්‍රසන්න හා ආකර්ශනීය නොවන බව පෙන්නුම් කරයි. පැරණි, පොහොසත් යුදෙව් පවුලක උපත ලැබූ කෝන්ට වරප්‍රසාදිත  ළමා වියක් තිබුණි. නමුත් ප්‍රින්ස්ටන් විශ්ව විද්‍යාලයේදී යුදෙව්වෙකු  වීම නිසා  ඔහුට තමන් පිටස්තරයෙකු ලෙස හැඟී ගියේය.  ඔහු බොක්සිං ක්‍රීඩාව හැදෑරුවේ ඔහුගේ පහත් හැඟීම් වලට ප්‍රතිචාර වශයෙනි. නවකතාව පුරාම කෝන්ගේ යුදෙව්භාවය කෙරෙහි දක්වන නිෂේධාත්මකභාවය පිළිබඳ  බොහෝ උදාහරණ තිබේ. 

පුරුෂාධිපත්‍යයේ සාරාංශය ලෙස නිරූපණය කෙරෙන නවකතාවේ පිරිමින් වන්නේ පේද්‍රෝ, මයික් සහ බිල් ය. ජේක් බාන්ස් ද එක්තරා ආකාරයක වීරයෙකි. ජේක් බාන්ස් වැනි හෙමිංවේ වීරයන් යුද තුවාල පමණක් නොව, තමන් ආදරය කරන අය අහිමි වීමේ වේදනාවද දැඩි ලෙස පිළිගනී. ඔවුන් මහා යුද්ධයෙන් පසු යුරෝපය බවට පත්ව ඇති මුඩු බිමෙහි  ක්ලමථයෙන් යුතුව හැසිරෙති. එහෙත් ඔවුන් ගේ අහිංසකත්වය තවමත් දූෂිත වී නොමැත. හෙමිංවේට අනුව, මිනිසුන් දූෂිත වන්නේ ඔවුන් අවිනිශ්චිත තත්වයන්ගෙන් පීඩාවට පත්වන නිසා පමණක් නොව, අනෙක් පුද්ගලයින්ගේ බලපෑම යටතේ ය. පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමයේ අවුල්සහගත සමූල ඝාතනය  තුළ  සදාචාරාත්මක හා දේශපාලන සාරධර්මවලින් පිරි මුළු ලෝකයක්ම සුනුවිසුනු විය.  නවකතාව හරහා  කතුවරයා පැරණි සාරධර්ම තවදුරටත් ක්‍රියාත්මක නොවන හා මිනිස් ස්වභාවයේ මූලික කොටස්  තිබිය යුතු ලෝකය නැවත ඇගයිමකට ලක් කරයි. ඔහුගේ චරිත පශ්චාත්-යුද කාලීන විදේශ පරම්පරාව නිරූපණය කරයි. හෙමිංවේගේ පළමු නවකතාව අහිමි  පරම්පරාවට කටහඞක්  ලබා දුන්නේය. එසේම එය  පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමය හා මහා අවපාතය අතර කාල පරිච්ඡේදය මනාව ග්‍රහණය කර ගත් අතර චරිත සමූහයක් අමරණීය කළේය.  එසේම නවකතාව අහිමිවූ පරම්පරාවේ පශ්චාත් යුධ කලකිරීමේ සාක්ෂිය බවට පත්විය.

1929 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද A Farewell to Arms ඇමරිකානු සොල්දාදුවෙකු වන ෆ්‍රෙඩ්රික් හෙන්රි සහ බ්‍රිතාන්‍ය හෙදියක් වන කැතරින් බාර්ක්ලි අතර ඇති ප්‍රේම සම්බන්ධය විස්තර කරයි. එය පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමය සම්බන්ධව වඩාත් යථාර්ථවාදී නවකතාවක් වන අතර එය 20 වන සියවසේ ඇමරිකානු සාහිත්‍යයේ සම්භාව්‍යයක් ලෙස සැලකේ.

පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී (1914-18) ඉතාලි ගිලන් රථ සේවයේ වැඩ කරමින් සිටියදී ඇමරිකානු ලුතිනන් ෆ්‍රෙඩ්රික් හෙන්රි හට බ්‍රිතාන්‍ය හෙදියක් වන කැතරින් බාර්ක්ලි හමුවෙයි. ෆ්‍රෙඩ්රික් හෙන්රිට  කැතරින් බාර්ක්ලි මුණගැසෙන්නේ ඉතාලි ගම්මානයක ගොර්සියා නම් ස්ථානයේ ය.යුද්ධයෙන් මියගිය ඇගේ පෙම්වතාගේ මරණය ගැන ඇය තවමත් ශෝක වන්නීය.  ඔවුන්ගේ පළමු හමුවීමේදී  යුද්ධයෙන් මියගිය ඇගේ පෙම්වතාගේ දුක්ඛිත කථාව ඇය ඔහුට පවසයි.  ඔහු සුවය ලබන විට ඇය ඔහු  කෙරෙහි නැඹුරු  වන අතර මෙම කාලය තුළ ඔවුන්ගේ සම්බන්ධතාවය ගැඹුරු වේ. ඔහු ඇය සමඟ ආදරයෙන් බැඳී ඇති බව හෙන්රි පිළිගනී.  ඇයගේ ආදරය ඔහුට යුද්ධයේ භීෂණයෙන් මිදීමට ඇති අවශ්‍යතාව පෙන්නුම් කරයි.  එහෙත් ෆෙඩ්රික් හෙන්රිට නැවත පෙරමුණට යාමට සිදු වේ. ඔහු පිටත්ව යාමට පෙර කැතරින් ඔහුට පවසන්නේ ඇය  ගැබ්ගෙන ඇති බවයි. යුද්ධයේ ක්‍රෑරත්වය දකින ඔහු තමා තවදුරටත් ඉතාලි හමුදාව වෙනුවෙන් සටන් නොකරන බවත් යුද්ධයට සහභාගී නොවන බවත් තීරණය කිරීමෙන් පසු නැවත මිලාන් බලා පිටත් වේ. මිලාන් වෙත ළඟා වූ ඔහු කැතරින් ස්ට්‍රේසා බලා පිටත්ව ගොස් ඇති බව දැන ගනී. ඔහු ඇයව සොයාගෙන යයි.  ඉතාලි බලධාරීන් විසින් ෆ්‍රෙඩ්රික් හෙන්රි අත්අඩංගුවට ගැනීම වළක්වා ගැනීම සඳහා  ඔහු රහසින් පිටත් වෙයි.  ෆ්‍රෙඩ්රික් හෙන්රි සහ කැතරින් යළිත් එක් වෙන අතර  ඔවුන් ස්විට්සර්ලන්තයට පලා යති. එහෙත් ඔවුන් ගේ ආදර කතාව බිඳ වැටී යන්නේ ඛේදයකිනි. දරු ප්‍රසූතියේදී කැතරින් මිය යන අතර ෆ්‍රෙඩ්රික් හෙන්රි තනිවෙයි.  ප්‍රචණ්ඩකාරී යුගයක මිනිසා මූලික වශයෙන් අසරණ වී ඇති බව හෙමිංවේ පවසයි.

ෆ්‍රෙඩ්රික් හෙන්රි තමා සටන් කරන යුද්ධයට එකඟ නොවේ. එහි හේතුව තාර්කික කිරීම ඔහුට අවුල් සහගත හා දුරාචාරයකි. ඔහු කෙසේ හෝ සටන් කරයි, මන්ද හමුදාව ඔහුගේ ජීවිතයේ යම් ආකාරයක විනයක් ඇති  කොට තිබෙන නිසාය.  කැතරින් සමග සම්බන්ධතාවය ඔහුගේ ජීවිතයට යම් පිළිවෙලක් හා වටිනාකමක් ගෙන එයි. කැතරින් සමඟ ඇති සම්බන්ධය තුළින් ෆ්‍රෙඩ්රික් සෙමෙන් ඔහුගේ අභ්‍යන්තර ශක්තිය සොයා ගනී. ඔහුගේ ජීවිතයේ මෙම නව පිළිවෙල හා සසඳන විට, ෆ්‍රෙඩ්රික් හෙන්රි ඉතාලි හමුදාව දකින්නේ විනය සහ පාලනය  ගිලිහී ඇති සම්පූර්ණ අවුල් සහගත ජාලාවක් ලෙසටය. මෙතරම් අවුල් සහගත දෙයක කොටසක් ලෙස ඔහුට තවදුරටත් සිටිය නොහැකි අතර ඔහු ඉතාලි හමුදාව අතහැර යයි. නවකතාව පුරාම ෆ්‍රෙඩ්රික් හෙන්රි විදේශීය භාෂාව, ඉතාලි සිරිත් විරිත් සහ නුහුරු භූමිය සමඟ පොරබදමින් සිටී.  ෆ්‍රෙඩ්රික් හෙන්රි ගේ  සහ කැතරින් බාර්ක්ලි ගේ සියලු අර්බුද ඇතිවන්නේ මිනිසා විසින් ක්‍රියාත්මක කරන ලද බලවේගයන් නිසාවෙනි.  යුද්ධය සහ මරණය සොබාදහමට හා ජීවිතයට පටහැනි බව කතුවරයා අවධාරණය කරයි.

මෙම නවකතාව අවසානයේ ෆ්‍රෙඩ්රික් හෙන්රි තේරුම් ගන්නේ ඔහුට තම ජීවිතය වෙනත් පුද්ගලයෙකු හෝ වෙනත් දෙයක් මත පදනම් කර ගත නොහැකි බවයි. මන්දයත් අවසානයේදී ඔවුන් ඔහුව අත්හැර  බලාපොරොත්තු සුන් කරනු ඇත. ලෝකයට මුහුණ දීමට අවශ්‍ය පිළිවෙල හා සාරධර්ම තමා තුළින්ම පැමිණිය යුතු බව ඔහු තේරුම් ගනී. ඔවුන්ගේ ප්‍රේමණීය දරුවා බිහි කරමින් කැතරින් මිය යන විට ඔවුන්ගේ සම්බන්ධය අවසන් වන අතර, තමා මත යැපීමට නොහැකි බව ෆ්‍රෙඩ්රික් තේරුම් ගනී.  කැතරින් සහ දරුවා මිය යන විට ෆ්‍රෙඩ්රික් හෙන්රි පාළුව හුදකලාව ගොනු කරගෙන වැස්සේ පියමං කරයි.  නවකතාවේ අවසානය  අහිමි  පරම්පරාවේ කලකිරීමේ අත්දැකීම්  සංකේතවත් කරයි. එසේම පශ්චාත් යුධ සමයේ බලාපොරොත්තු සුන්වීම සනිටුහන් කරයි.

  A Farewell to Arms නවකතාව ආදරය හා යුද්ධයේ සංයෝජනයකි. යුද්ධයෙන් විනාශ වූ ඉතාලියේ අඳුරු පසුබිම ආදර කතාවේ ඛේදවාචකය තවත් තීව්‍ර කරයි. නවකතාව පුරාම හෙමිංවේ අවධාරණය කරන තේමාව වන්නේ අවුල් සහගත ලෝකයක පිළිවෙල සෙවීමයි. මෙම නවකතාවේදී හෙමිංවේ විසින් යුද්ධය පිළිබඳ යථාර්ථවාදී හා අවිධිමත් වාර්තාවක් සපයයි. නවකතාව රචනා කිරීමේදී  ඔහු ඉතාලි පෙරමුණේ ප්‍රචණ්ඩත්වය විදහා දැක්වීය. යුද්ධ කාලවලදී සොල්දාදුවන් ගේ කතා විලාශය හෙමිංවේ තාත්විකව  ප්‍රතිනිර්මාණය කළේය.   ෆ්‍රෙඩ්රික් හෙන්රි ගේ චරිත නිරූපණයෙන් පිළිබිඹු වන්නේ පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී සාමාජිකයන් වූ අහිමි වූ  පරම්පරාවේ ව්‍යාධි ය.  එය පශ්චාත් යුධ සමයේ බලාපොරොත්තු සුන්වීම සනිටුහන් කරයි. 

හෙමිංවේගේ නවකතාවෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ දහනව වන ශතවර්ෂයේ සිට ඉදිරියට ගෙන එන ලද සම්ප්‍රදායන් සහ ආයතන කෙරෙහි ඇති පක්ෂපාතීත්වයේ අභාවයයි. එය බොහෝ විට පුද්ගලවාදය” ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. උග්‍ර පෞද්ගලික අර්ථයක් වර්ධනය කර ගැනීමෙන් ඔවුන් සමාජයේ සැක සහිත තත්වයන්ට මුහුණ දෙයි. යම් අවස්ථාවක දී, මෙම යුද්ධය ආදර හැඟීමක් නොවන බව ෆ්‍රෙඩ්රික් හෙන්රි දැනගෙන ඇති අතර, එය නිසැකවම ඔහු පෞද්ගලිකව සැලකිල්ලක් නොදක්වයි. මෙම නවකතාවේ යුද්ධය උත්කර්ෂයට නැංවෙන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට ගිලන් රථ රියදුරුගේ දෘෂ්ටි කෝණයෙන් එය ඉතා සැබෑ හා භයානක ආකාරයකින් ඉදිරිපත් කෙරේ. සමහර අවස්ථාවන්හිදී, යුද්ධය පාලක පන්ති සඳහා වූ ක්‍රීඩාවක් ලෙස සමච්චලයට ලක් වේ. යුද්ධයේ විචල්‍යතාවයන් පිළිබඳ ඔහුගේ ආරම්භය, තමා සමඟ වෙනම සාමයක්” ඇති කර ගැනීමට තරම් දක්ෂ, හොඳින් හැඩගැසුණු පුද්ගලයෙකු බවට ඔහුව හැඩගස්වයි.

එරික් මරියා රිමාකේ ගේ අති විශිෂ්ට කෘතියක් වන “බටහිර පෙරමුණ නිසලය” කෘතිය සහ හෙමිංවේගේ A Farewell to Arms නවකතාව පළ වන්නේ එකම වසරේදීය. හෙමිංවේගේ මෙන් රිමාර්ක්ගේ චරිත ද යුද්ධය ගැන කලකිරී ඇත.එරික් මරියා රිමාකේ ගේ  කතාව සාමූහික ඛේදවාචකයක් වන විට හෙමිංවේගේ කතාව පෞද්ගලික ඛේදවාචකයකි. හෙන්රි පවසන පරිදි, ඔහු ජීවත් වන්නේ කැතරින්ගේ මරණයෙන් පසුව වුවද, ඔහුගේ ඛේදනීය කතාව අවසන් වී ඇත. යුද්ධය  ඛේදවාචකයක් නිර්මාණය කරයි . එහිදී, පුද්ගලයෙකුට තම ජීවිතයේ ආදරයෙන් සලකන සෑම දෙයකින්ම සමු ගැනීමට සිදුවේ. එය යුද්ධය මධ්‍යයේ පවතින තනිකම, තනිකම වටා කැරකෙන අතර, එමඟින් කෙනෙකුට ප්‍රේමයේ සහනයක් සොයාගත නොහැකි බව සහතික කරයි.  මෙම නවකතා දෙක පළමු ලෝක යුද්ධයේ මානව ඛේදවාචකයන් ගැන කතා කරයි. 

 A Farewell to Arms නවකතාව 1948 වන තෙක් ඉතාලියේ ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට නොහැකි වූයේ ෆැසිස්ට් තන්ත්‍රය එය සන්නද්ධ හමුදාවන්ගේ ගෞරවයට අහිතකර යැයි සැලකූ හෙයිනි. හෙමිංවේ නිරූපණය කළේ ඉතාලියානුවන් යුද්ධය ගැන කලකිරී සිටින බවය. ඔවුන් පසුබැසීමේදී පවා ඔහු ඔවුන්ව අවුල් සහගත, බියගුලු හා අකාර්යක්ෂමය. කපොරෙටෝ හි පසුබැසීමේදී ඉතාලි සොල්දාදුවන්ගේ බියගුලුකම සහ හිංසාවන් නිරූපණය කළ නිසා ඉතාලියේ ෆැසිස්ට් රජය මෙම පොත තහනම් කළේය.

අර්නස්ට් හෙමිංවේ ගේ පොත් නට්සීන් තහනම් කල අතර ඔහුගේ පොත් 1933 දී බර්ලිනයේදී ගිනිබත් කරන ලදී.  1933 මැයි 10 වන දින රාත්‍රියේදී 40,000 ක පමණ පිරිසක් බර්ලිනයේ මිට්ටේ දිස්ත්‍රික්කයේ ඔපර්න් ප්ලාට්ස්   වෙත රැස් වූහ. අමාත්‍ය ජෝශප් ගොබෙල්ස්, පොත් 25,000 කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් දූෂිත යැයි කියූ අතර ඔවුන් යුදෙව් බුද්ධිමතුන් ගේ මෙන්ම යුදෙව් නොවන ලේඛකයන් ගේ පොත් ද ගින්නට විසි කළහ. ඊට ජර්මානු සහ විදේශීය කතුවරුන් 75 කට වැඩි පිරිසකගේ කෘති ඇතුළත් විය. නට්සීන් විසින් ගිනිබත් කල පොත් අතර අර්නස්ට් හෙමිංවේ ගේ කෘතීන් ද විය.

හෙමිංවේ ගේ  Green Hills of Africa (1935) යනු අප්‍රිකානු භූ දර්ශනය, කාන්තාරය සහ සංස්කෘතිය පිළිබඳ මනාව ලියා ඇති, පද රචනයකි. එය ඔහුගේ 1933 අප්‍රිකානු සංචාරයේ ස්වයං චරිතාපදාන විස්තරයක් ලෙසටද සැලකේ. එහි කෙන්යාව සහ ටැන්ගානිකා වෙත  ගිය සෆාරි පිලිබඳව සඳහන් වෙයි. කතුවරයා නම් ගම් වෙනස් කර පුද්ගලයන් කිහිප දෙනෙකු මත පදනම් වූ සංයුක්ත චරිත නිර්මාණය කළේය.  

 1937 දී හෙමිංවේ ස්පාඤ්ඤ සිවිල් යුද්ධය ආවරණය කිරීම සඳහා පිටත්ව ගියේය.  හෙමිංවේගේ ජීවිතයේ ප්‍රධාන දේශපාලන උත්ප්‍රේරකය වූයේ  ස්පාඤ්ඤ සිවිල් යුද්ධයයි.    ස්පාඤ්ඤ සිවිල් යුද්ධය ෆැසිස්ට්වාදයේ හා කොමියුනිස්ට්වාදයේ බලවේග එකිනෙකාට එරෙහිව සටන් වැදි බැවින් එය දෙවන ලෝක යුද්ධය සඳහා පරීක්ෂණ භූමියකට” සමාන කර ඇත.  ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටවල ස්වේච්ඡා සේවකයන් බොහෝ දෙනෙක් ස්ව කැමැත්තෙන්  ෆ්‍රැන්කෝගේ ෆැසිස්ට් හමුදාවට එරෙහිව පක්ෂපාතීවාදීන් වෙනුවෙන් සටන් කළහ. ෆැසිස්ට් රාජාණ්ඩුවාදීන්ට ජර්මනියේ සහ ඉතාලියේ සහාය තිබුණි. මෙම කුරිරු යුද්ධය වසර තුනකට ආසන්න කාලයක් (1936 ජූලි සිට 1939 මාර්තු දක්වා) පැවතුණි. එමගින් අවම වශයෙන් මිනිසුන්  මිලියන එකහමාරක් පමණ ජීවිතක්‍ෂයට පත් වූහ. හෙමිංවේ යළිත් වරක් යුද්ධයේ භයංකර තත්වය දුටුවේය. මෙම අත්දැකීම් ඔහුගේ පසුකාලීන කෘති වලට බලපෑවේය.

හෙමිංවේ   ස්පාඤ්ඤ සිවිල් යුද්ධය අතරතුර ඔහුගේ අත්දැකීම් For Whom the Bell Tolls (1940) හරහා හෙළි කරයි.  හෙමිංවේ  ට අවශ්‍ය වූයේ  ස්පාඤ්ඤ  සිවිල් යුද්ධයේදී පක්‍ෂපාතීවාදීන්ගේ උත්තම සහ පරාර්ථකාමී අභිප්‍රායන්  නවකතාවෙන් හෙළි කිරීමටයි. නවකතාවේ  ආඛ්‍යානය ඉදිරිපත් කරන්නේ සර්ව දෘෂ්ටි කෝණයකින් වන අතර එය චරිත අතර අඛණ්ඩව ඉදිරියට හා පසුපසට මාරු වේ.  නවකතාවේ ප්‍රධාන චරිතය සිවිල් යුද්ධ සමයේ රිපබ්ලිකන් ගරිල්ලා ඒකකයකට අනුයුක්ත ජාත්‍යන්තර බළකායේ තරුණ ඇමරිකානු ස්වේච්ඡා භටයෙකු වන රොබට් ජෝඩ්න් ය.  නවකතාව මූලික වශයෙන් කියනු ලබන්නේ ප්‍රධාන චරිතය වන රොබට් ජෝඩ්න් ගේ සිතුවිලි හා අත්දැකීම් හරහාය.

පාලමක් පුපුරවා හැරීමේ භයානක හා දුෂ්කර කාර්යය රිපබ්ලිකන් විධානය විසින් රොබට් ජෝඩ්න්ට පවරා ඇත. ගරිල්ලා කණ්ඩායමේ  නායකයා  වන පැබ්ලෝට යුද්ධයේ දුෂ්කරතා කෙරෙහි වූ දැඩි කැපවීම නැති ඇති අතර ඔහු තම  අශ්වයන් සමඟ සාමකාමීව ජීවත් වීමට සිහින දකියි. ෆැසිස්ට් සොල්දාදුවන් විසින් දූෂණය කරන ලද මාරියා නම් තරුණිය සමඟ ජෝඩ්න් පෙමෙන් බැඳෙයි. ඔවුන් පාලම විනාශ කරති. එහෙත් සටනේදී ඔවුන්ගේ සහෝදරවරුන් කිහිප දෙනෙකු අහිමි වන අතර  ජෝඩ්න් තුවාල ලබයි. තම සටන් සගයන්ට පළා යාම සඳහා අවකාශ සලසමින්  ඔහු වීරයෙකු සේ මරණයට මුහුණ දෙයි. රොබට් ජෝඩ්න්  තම යුතුකම හා ගෞරවය සහිත ජීවිතයක් යනු කුමක්දැයි තමාටම නිර්වචනය කර ගනියි.

මරණය නවකතාවේ මූලික තේමාවකි. තවද නවකතාව දේශපාලන දෘෂ්ටිවාදය සහ ආගම්වාදයේ ස්වභාවය ගවේෂණය කරයි. නවකතාව පක්ෂපාතීත්වය ,ධෛර්යය, ආදරය හා පරාජය සහ පරමාදර්ශයක ඛේදනීය මරණය ගැන පවසන අතර හෙමිංවේ යුද්ධයේ භයානක මුහුණුවර හා  ම්ලේච්ඡත්වය  හෙළි කරයි. නවකතාව යුද සාහිත්‍යයේ ප්‍රමුඛතම සම්භාව්‍යයන්ගෙන් එකකි.

1941 දී එක්සත් ජනපදය දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයට අවතීර්ණ වන විට, හෙමිංවේ වාර්තාකරුවෙකු ලෙස සේවය කළ අතර, ඇමරිකානු හමුදා ඔමාහා වෙරළට ගොඩ බසින විට හෙමිංවේ ඔවුන් සමඟ ගියේය. හෙමිංවේ යුද්ධයේ ප්‍රධාන අවස්ථා කිහිපයකට සහභාගී විය. ඔහු යුරෝපයේ ලේවැකි සටන් කිහිපයක් දුටුවේය.  මෙම අත්දැකීම් හරහා දෙවන ලෝක යුද්ධය පාදක කර ගනිමින් ඔහු Across the River and Into the Trees  නවකතාව ලිවීය.  හෙමිංවේගේ නවකතාව ආරම්භ වන්නේ 50 හැවිරිදි එක්සත් ජනපද හමුදා නිලධාරියෙකු වන කර්නල් රිචඩ් කැන්ට්වෙල් දෙවන ලෝක යුද්ධය අවසන් වන විට ඉතාලියේ ට්‍රයිස්ටේහි තාරාවන් දඩයම් කරන අවස්ථාව පිලිබඳව පැවසීමෙනි. මෙම නවකතාවේදී හෙමිංවේ ජෙනරාල් තෝමස් ජේ (ස්ටෝන්වෝල්) ජැක්සන්ගේ ප්‍රකාශයන් උපුටා දක්වයි.

නවකතාව විස්තර කරන්නේ අතීතාවර්ජනයන් මගිනි. රිචඩ් කැන්ට්වෙල් පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී ඉතාලියේ යුද සේවයේ නිරත විය. ලෝක යුද්ධ දෙකෙහිම ඔහුගේ අත්දැකීම් කතුවරයා පවසයි. බොහෝ යුද අත්දැකීම් ඇති   රිචඩ් කැන්ට්වෙල්ට හෘද රෝගී තත්වයක් තිබේ. කර්නල් කැන්ට්වෙල් , 18 හැවිරිදි වැනීසියානු තරුණියක වන රෙනාටා සමඟ ඇති ආදර සම්බන්ධයක් පවත්වයි. කර්නල්ගේ යුධ කාලීන මතකයන් බොහෝමයක් හෙළි වන්නේ ඔහු තම අත්දැකීම්  රෙනාටාට පවසන විටදීය. දින තුනක් වැනීසියේ රෙනාටා සමග ගත කිරීමෙන් පසු  කැන්ට්වෙල් සිය මරණය ගැන පූර්ව නිගමනය කරමින් ස්ටෝන්වෝල් ජැක්සන්ගේ අවසාන වචන උපුටා දක්වයි.  වැනීසියෙන් පිටත්ව යන විට ඔහුට මාරාන්තික හෘදයාබාධයක් ඇති වෙයි. ඔහු හෘද ආබාධයෙන්  මිය යන අතර රෙනාටා සමඟ ඇති ඔහුගේ සම්බන්ධතාවය තාරුණ්‍යය හෝ අමරණීයභාවය සෙවීමේ මාධ්‍යයක් ලෙස අර්ථ දැක්විය හැකිය.  යුද්ධයෙන් පසු සොල්දාදුවා සහ ලේවැකි විසිවන සියවස මධ්‍යයේ ප්‍රේමයේ ක්‍රියාකාරිත්වය කතුවරයා ගවේශනය කරයි. මරණය මධ්‍යයේ වූවද කර්නල් ඔහුගේ අවසානය කාරුණිකව හා වීරත්වයෙන් සපුරා ගැනීමට කැපී පෙනෙන උත්සාහයක්  දැරූ බව කතුවරයා පවසයි. මෙම කථාව කැන්ට්වෙල් සහ රෙනාටාගේ ආදර කාලය එකට පවසන අතර රණශූරයෙකු තම ජීවිතයේ අවසානය කරා ළඟා වන ආකාරය පිළිබඳ ශෝකජනක චිත්‍රයක් මවයි.

අර්නස්ට් හෙමිංවේ විසින්  කියුබාවේදී ලියා 1952 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද කෙටි නවකතාව වන The Old Man and the Sea  සඳහා ඔහුට පුලිට්සර් ත්‍යාගය  හිමි වූ අතර

එය ඔහුගේ අවසාන ප්‍රබන්ධ කෘතිය විය. මහල්ලා සහ මුහුද ,යෝධ මාර්ලින් මත්සයෙකු අල්ලා ගැනීම සඳහා අසීරු වෑයමක යෙදෙන කියුබානු ධීවරයෙකු වන මහළු සන්තියාගෝ  පිළිබඳව කතාවට කේන්ද්‍රගත වේ.  තම මුළු ජීවිතයම මුහුදේ ගත කළ සහ ඔහුගේ ජීවිතය වෙනුවෙන් අරගල කළ මිනිසෙකුගේ සිතුවිලි හා දර්ශනවාදයෙන් නවකතාව පිරී ඇත. කතාවේ ප්‍රධාන තේමාව වීරත්වයයි. දින 84 ක් තුළ මසුන් අල්ලා නොගත් ධීවරයෙකු ලෙස සන්තියාගෝ පරාජයට එරෙහිව සටන් කරයි. වෙහෙස හා වේදනාව නොතකා ඔහු යෝධ මත්සයා සමඟ පොරබදයි. යෝධ මත්සයා අල්ලා ගැනීමෙන් පසු ඔහු බලාපොරොත්තු රහිතව මෝරුන් සමඟ සටන් කරයි. තත්වය දුෂ්කර වූ විට සහ බලාපොරොත්තු සුන්වීමේ තර්ජනයට ලක් වූ සෑම අවස්ථාවකදීම, ඔහු පරාජයට එරෙහි විරුද්ධත්වය උත්තේජනය කිරීම සඳහා විවිධ උපක්‍රම භාවිතා කරයි. සන්තියාගෝට අන්තරායන් ඉදිරියේ අසීමිත විභවයන් ඇත. ඔහුට මත්සයා ගෙදර ගෙන ඒම ඇත්තෙන්ම වැදගත් නොවේ; වැදගත් දෙය නම් ඔහු සටන ජය ගැනීම සහ අරගලයෙන් පසු ඔහු වීරයෙකු වීමයි. ගෞරවනීය ධීවරයෙකු ලෙස ඔහුගේ ජයග්‍රහණය සහ නැවත ඉපදීම සංකේතවත් කරයි.

සන්තියාගෝ සංකේතවත් කරන්නේ සෑම මිනිසෙකුගේම පැවැත්ම සඳහා  කරන සටනයි. සන්තියාගෝ ගේ අරගලය හරහා, කතුවරයා පැහැදිලි කරන්නේ මරණයෙන් බේරීම ප්‍රධාන කරුණක් නොවන බවයි. මිනිසෙකු විනාශ කළ හැකි නමුත් පරාජය කළ නොහැක” යන වචන සන්තියාගෝ දකින්නේ මාර්ලින් මත්සයා සමඟ ඇති වූ ගැටුමේ අවසානයට ආසන්නවය. එනම්, නොවැළැක්විය හැකි දේ ජය ගැනීම මිනිසෙකු නිර්වචනය නොකරයි. ඒ වෙනුවට, ඔහු නිර්වචනය කරන්නේ නොවැළැක්විය හැකි දේට එරෙහි ඔහුගේ අරගලයයි. මුහුද යනු සොබාදහමේ ප්‍රතිමූර්තියකි. සන්තියාගෝ සහ අනෙකුත් ධීවරයින් තමන් එහි කොටසක් ලෙස දකින අතර මෙම පෝෂණය හා විභව උවදුරට ගරු කරයි, මන්ද මුහුද යනු  කෙනෙකුට පාලනය කළ නොහැකි බලවේගයකි. 

සන්තියාගෝ සිය අරගලය තුළින් පෙන්නුම් කරන්නේ ජයග්‍රහණය සඳහා දුෂ්කරතා සහ දුක් වේදනා විඳදරාගැනීමට මිනිස් ආත්මයට ඇති හැකියාවයි. මුහුද පිළිබඳ ඔහුගේ ගැඹුරු ප්‍රේමය හා දැනුම, එහි කුරිරුකම සහ ප්‍රතිලාභය නිසා ඔහුට ජය ගැනීමට ඉඩ සලසයි. ”  කතුවරයා පරාජය ඉදිරියේ ධෛර්යයේ සම්භාව්‍ය තේමාව වන අති නවීන ප්‍රවේශයකින් සිහිපත් කරයි.  මෙම අතිවිශිෂ්ට නවකතාව සාහිත්‍ය ලෝකය තුළ ඔහුගේ බලය හා පැවැත්ම තහවුරු කළ අතර 1954 දී සාහිත්‍ය සඳහා නොබෙල් ත්‍යාගය දිනා ගැනීමට විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය.

නවකතාවේ තේමාව වන්නේ මිනිසා සහ සොබාදහම අතර සම්බන්ධතාවයයි. ආරම්භයේ දී සන්තියාගෝ නිරූපණය කරනු ලැබුවේ ජීවිතයේ පරාජයට පත් වූ සහ කාලයත් සමඟ ශක්තිය අහිමි වූ මිනිසෙකු ලෙස ය. ඔහු ශක්තිය හා ඇදැහිල්ලේ සංලක්ෂිත සැබෑ වීරයා බව අපට පෙනී යයි.මෙම සටන තුළ මිනිස් ශක්තිය හා මනුෂ්‍යත්වය ඇති විය.  ඔහු වෙහෙසට පත්වන විට පවා සන්තියාගෝ මාර්ලින් මත්සයාට ගෞරවයෙන් සලකන්නේ මත්සයා අභියෝගාත්මක ප්‍රතිවාදියෙකු වන බැවිනි. ඔහුගේ ප්‍රධාන ඉලක්කය වූයේ තමන් තවමත් සටන් කිරීමට ශක්තිමත් බව පෙන්වීමයි. සන්තියාගෝ අවසානය දක්වා සටන් කළ ශක්තිමත් වීරයෙකි. මාළුවාගේ වේදනාව සහ මරණය ගැන ඔහුට කණගාටු විය. ඔහුට මාළුවා අහිමි වුවද ඔහු සදාචාරාත්මක ජයග්‍රාහකයා විය. ඔහුගේ අධ්‍යාත්මික ශක්තිය, මනුෂ්‍යත්වය සහ ධෛර්යය මෙම නවකතාවේ පදනමයි. මිනිසෙකු කිසි විටෙකත් පරාජය කළ නොහැකිය. පරාජයන් හමුවේ ධෛර්යය පිළිබඳ කාලානුරූපී තේමාවන්  මෙන්ම  වයස්ගත වීම, මරණය සහ මිනිස් ආත්මය පිළිබඳව ඔහුගේ නවකතාව හෙළි කරයි.  

අර්නස්ට් හෙමිංවේ ඔහුගේම ජීවිත කාලය තුළ පුරාවෘත්තයක් විය. එක් අතකින්, ඔහු තමන් විසින්ම සාදන ලද පුරාවෘත්තයකි. ඔහු තම ප්‍රබන්ධ වීරයන්ට ලබා දුන් සියලු මානුෂීය ගුණාංගවල සංයුක්තයක් වීමට වෙහෙස මහන්සි විය. ඔහු යුද්ධය, ආදරය, අහිමි වීම වැනි තේමාවන් කෙරෙහි අවධානය යොමු කළේය.  සොබාදහමේ මවගෙන් සොයාගත් නොනවතින සාමය සහ සන්සුන් භාවය ඔහුගේ ජීවිත කාලය පුරාම පැවතුන අතර ඔහුගේ බොහෝ කෘතිවලින් එය මනාව පැහැදිලි වේ.

 සමහරක් විචාරකයන්ට අනුව හෙමිංවේ පුරුෂාධිපත්‍යය, ප්‍රචණ්ඩත්වය සහ මරණය ගැන උමතු වූ ලේඛකයෙකි. එහෙත් ඔහු ලියුවේ තමා විසින් අත් දුටු සත්‍ය ය. ඔහු ලෝකය හා මානව ස්වභාවය පිළිබඳ දැඩි නිරීක්‍ෂකයෙකු විය. ඔහුගේ කථා සජීවී අත්දැකීම් වලින් ඉස්මතු වූයේය. ඔහුගේ බොහෝ ලේඛනවල අර්ධ-ස්වයං චරිතාපදාන ගුණාංගයක් ඇති අතර, එමඟින් බොහෝ විචාරකයින්ට ඔහුගේ පෞරුෂත්වය සහ ඔහුගේ කලාව අතර සැසඳීම් කිරීමට ඉඩ ලබා දී ඇත. ලේඛකයාගේ කාර්යය වන්නේ සත්‍යය පැවසීමයි,” අර්නස්ට් හෙමිංවේ වරක් පැවසීය.  හෙමිංවේ කැපවී සිටියේ “විශේෂයෙන්” යුද්ධය සහ ඔහුගේ කාලය කෙරෙහි එහි බලපෑම ඇතුළු සියලු මාතෘකා  ලිවීමට ය. හෙමිංවේව ඔහුගේ කලාවෙන් වෙන් කිරීම බොහෝ විට දුෂ්කර ය. ඔහුගේ සාහිත්‍ය ජයග්‍රහණ ඇතැම් විට ඔහුගේ මිථ්‍යා පෞරුෂයෙන් යටපත් වී තිබේ. බොහෝ නවකතාකරුවන්ට වඩා හෙමිංවේ සෑම විටම ඔහුගේ වීරයා සමඟ සමීපව සම්බන්ධ වී ඇති බව සත්‍යයකි. 1954 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී හෙමිංවේට සාහිත්‍ය සඳහා නොබෙල් ත්‍යාගය හිමි විය. 

1954 වසරේ අප්‍රිකාවේදී  හෙමිංවේ ගුවන් යානා අණතුරකට මුහුණ දුන්නේය. ගුවන් අණතුරෙන් ඔහු බරපතල තුවාල ලැබීය.  සමහර ඇමරිකානු පුවත්පත් ඔහුගේ අවමංගල්‍යය පවා ප්‍රකාශයට පත් කළේය. මොලයට සිදුවූ තුවාල නිසා ඔහු Traumatic Brain Injury තත්වයෙන් පීඩා වින්දේය. එසේම මධුලෝලිතාව නිසාද ඔහුගේ මානසික සෞඛ්‍ය පිරිහෙන්නට විය. තවද එෆ්.බී.අයි ආයතනය නිතරම ඒජන්තයන් ඔහු පසුපස එවමින් ඔහුව දැඩි පීඩාවට ලක් කලේය. වරක් ඔහු තම ජීවිතය කෆ්කා ගේ නවකතා වල එන බියකරු සිහිනයක් ලෙස හැඳින්වීය.  ජීවිතයේ අවසාන භාගයේ දී, හෙමිංවේ තුල මනෝ ව්‍යාධියේ රෝග ලක්ෂණ  වර්ධනය විය. මේ නිසා 1961 ජූලි 2 වන දින පාන්දර හෙමිංවේ තම හිසට වෙඩි තබාගෙන සියදිවි නසා ගත්තේය. ටෙක්සාස් හි හූස්ටන්හි බේලර් වෛද්‍ය විද්‍යාලයේ මනෝ චිකිත්සක හා චර්යාත්මක විද්‍යා අධ්‍යයනාංශයේ උපදේශක ක්‍රිස්ටෝපර් ඩී මාටින්  පවසන අන්දමට  බයිපෝල (ද්වි ධ්‍රැව ) අක්‍රමිකතාව, මත්පැන් මත යැපීම, මොළයට තුවාල සිදු වීම,  මානසික අවපීඩනය සහ විශාදය ඔහුව සිය දිවි නසා ගැනීම සඳහා යොමු කල බව පවසයි.

අර්නස්ට් හෙමිංවේ ගේ ජීවිතය ඛේදවාචකයකින් නිම වූවද ඔහු විසින් ලෝක සාහිත්‍යයේ තබන ලද පිය සටහන් ගැඹුරුය. ෆ්‍රෙඩ්‍රික් ජේ. හොෆ්මන්, හෙමිංවේ  සරලත්වයේ සෞන්දර්‍යය” ලෙස හැඳින්වීය. හෙමිංවේගේ ගද්‍ය ශෛලිය විසිවන සියවසේ ඇමරිකානු සහ බ්‍රිතාන්‍ය ප්‍රබන්ධ කෙරෙහි ප්‍රබල බලපෑමක් ඇති කළේය. ලතින් ඇමරිකානු සාහිත්‍යයෙහි, හෙමිංවේගේ බලපෑම   නොබෙල් ත්‍යාගලාභී ගේබ්‍රියෙල් ගාර්ෂියා මාකේස්ගේ කෘති වලින් දැකිය හැකිය. ජෝන් ඩබ්ලිව්. ඇල්ඩ්‍රිජ් ඔහු පිලිබඳව මෙසේ ලිවීය “අර්නස්ට් හෙමිංවේ යනු විසිවන සියවසේ බයිරන් සාමිවරයා ය”. 

Works Cited

Baker, C.(1972). Hemingway: The Writer as Artist. Fourth edition, Princeton University Press: Princeton. 

Dearborn, M. V.(2017). “Ernest Hemingway: A Biography.” New York, Alfred A. Knopf. 

Hemingway, Ernest. The Sun Also Rises. 1926. New York: Charles Scribner’s Sons, 2006  

Josephs, A.(1994). For Whom the Bell Tolls: Ernest Hemingway’s Undiscovered Country. Twayne: New York.

Phillips, L. W .(1986). Ernest Hemingway on Writing. Grafton Books: London.

Plath, J.(1996). Remembering Ernest Hemingway. Key West, FL: Ketch & Yawl Press.

Reynolds, M.S. (1999).Hemingway: The Final Years. W.W. Norton: New York.

Prime Minister’s Media Unit

General Secretary of the Central Committee of the Communist Party of China and President of the People’s Republic of China His Excellency Xi Jinping Distinguished Leaders

Ayubowan!

I wish to express my warmest felicitations together with the people of my country on the occasion of the 100-year anniversary of the Communist Party of China.

The honor of this historical relationship China has had with us is also included in this felicitation.

China has been a historical friend. And, based on our long-standing cooperation, we must acknowledge that China is one of our most sincere friends.

To celebrate both the 100-year anniversary of the Communist Party of China as well as the long-standing diplomatic relations between China and Sri Lanka, we have taken steps to issue a commemorative coin.

President Xi Jinping,

It has now been 72 years since the CPC converted China into a Red China.

Sri Lanka established Diplomatic Relations with the Chinese Government back in 1957.

However, the leftist parties of our country have had relations with the CPC even before that. The Communist Party of Sri Lanka, in particular, has had relations with the Communist Party of  China since the 1940s. I am pleased to say that we have been able to maintain good relations with the CPC because Sri Lankans also value equality and brotherhood.

The Communist Party of China is currently the world’s largest political party, which has delivered a very important message to the world on foreign relations for the past 70 years

Your Excellency,

I am aware that it was the foreign policy positions of the CPC that elevated China on the global stage. However, China has never tried to impose its own political views on the world.

China has also never felt the need to manipulate the affairs of other countries. China has helped the other countries, keeping them at the same level, which is a very important matter for a country’s independence as well as its sovereignty. Therefore, countries never hesitated to deal with China, because they were allowed to maintain their independence. It is the same for Sri Lanka. That is why most doors of the world were opened to China. This policy is very important for the progress of China, internationally. It has now become clear that China will lead the rise of  Asia in the century ahead.

Dividing the world into two camps is not important anymore. China did a historic service to relieve Asian and African countries from the hardships faced due to this division. It was China that helped the world, which was facing difficulties due to the division of the world into two camps. At that time, Zhou Enlai brought the idea of non-aligned nations to the world, for world relief. That non-aligned policy is still a relief to the world today.

The Belt and Road Initiative is the present policy of China, which is not something alien to us.

During ancient times, Sri Lanka was located at a point on the Silk Road connected with China.

Like the Buddhist monk Fa-Hien Thero, many merchants and business people had dealings with our country while they were traveling to and from China.

China is traveling along this Silk Road today with many lessons for the world. The open economy has spread throughout the world, changing the very structure of many countries.

However, China accepted the world reality of the open economy in a way that was suitable to China. Therefore, China did not accept the open economy as something that divides the country into classes and weakens the country. Instead, China has successfully eradicated the poverty of 900 million people under its open economic policy and set a great example to the world by the way it adopted the open economy. I am confident that, China will bring back the economic strength that Asia had five hundred years ago through this Silk Road.

Your Excellency,

China always believed that improving infrastructure will provide new ways and new strengths for the people. Therefore, we have constantly invited China to help develop the infrastructure of our country. China has also pledged to become a carbon-neutral country by 2060. Therefore,

countries on the Silk Road, which make use of the investments from China, will also have to

work with a similar objective, not only to make countries carbon neutral but also for countries

around the Indian Ocean to be free of pollution.

I must also express my gratitude to China for the development and generous donations of the

Sinopharm vaccine. The CPC set an example to the world by producing the vaccine and sharing it with the world. The motto of the World Health Organization in the face of this epidemic was that everyone should be vaccinated, whether rich or poor. In this context, it is further admirable that China has given approval for the production of the Sinopharm vaccine in countries like ours. During a global pandemic such as this, decisions initiated by the CPC will be respected as those taken for the benefit of humanity.

Your Excellency,

Both your country and mine are Buddhist. We Buddhists will always pray for the world in the face of a very critical pandemic menacing the world.

May all creatures be healed!

May they be devoid of suffering!

May they stay healthy!

අග්‍රාමාත්‍ය මාධ්‍ය අංශය

අපේ රටේ උරුමය විනාශ කරන්න කිසිවෙකුටත් ඉඩ තබන්නේ නැති බව ගරු අග්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා අද (07) දින අවධාරණය කළේය.

131වැනි ජාතික පුරාවිද්‍යා සැමරුම් උළෙලට එක්වෙමින් අග්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා අරලියගහ මන්දිරයේ දී මේ බව සඳහන් කළේය.

අතිගරු ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ සහ ගරු අග්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ මහත්වරුන්ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් පැවති මෙම ජාතික උත්සවයේ දී සෝමාවතිය සහ රිදී විහාරය පුරාවිද්‍යා පර්යේෂණ මධ්‍යස්ථාන ලෙස නම් කිරීම විශේෂත්වයකි.

අතිගරු ජනාධිපතිතුමා විසින් සෝමාවතිය රජ මහ විහාරාධිපති පහමුණේ ශ්‍රී සුමංගල නාහිමියන්ට හා රිදී විහාරයේ විහාරාධිපති තිබ්බටුවාවේ බුද්ධරක්ඛිත නාහිමියන්ට ඊට අදාළ සන්නස් පත්‍රය ප්‍රදානය කරන ලදි.

පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවේ නව වෙබ් අඩවිය www.archaeology.gov.lk අන්තර්ජාලයට එක් කිරීම ද මෙහි දී සිදුවිය.

ජාතික උරුම, ප්‍රාසාංග කලා හා ග්‍රාමීය කලා ශිල්පී ප්‍රවර්ධන කටයුතු රාජ්‍ය අමාත්‍ය විදුර වික්‍රමනායක, පුරාවිද්‍යා අධ්‍යක්‍ෂ ජනරාල් මහාචාර්ය අනුර මනතුංග මහත්වරු මෙහි දී පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවේ නව ප්‍රකාශන ග්‍රන්ථ 14ක් අතිගරු ජනාධිපතිතුමාට සහ ගරු අග්‍රාමාත්‍යතුමාට පිළිගැන්වූහ.

පරම්පරා හතරක් පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවට කළ සේවය වෙනුවෙන් අග්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ සුරතින් සීගිරිය තල්කොටේ අලුත්ගෙදර පරපුර වෙත සම්මාන හා සහතික පත්‍ර ප්‍රදානය කෙරිණි.

අතිගරු ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා විසින් අභිනව පුරාවිද්‍යා සොයා ගැනීම් ඇගයීමට ලක්කරමින් මැටි පුවරු ද්විත්වයක් බුදුගල පුරාවිද්‍යා ස්ථානයෙන් සොයාගත් නිමල් කරුණාතිලක මහතාට සහ මෙතෙක් නොදැන සිටි ආදි කාලීන ලෙන් චිත්‍ර සමූහයක් සෙයාගත් ඕ.ආර් ජයතිලක මහතා සහ තනුජා දර්ශනී අමරතුංග මහත්මියට සම්මාන සහ සහතික පත්‍ර ප්‍රදානය කරන ලදි.

අතිගරු ජනාධිපතිතුමාට සහ ගරු අග්‍රාමාත්‍යතුමාට මෙහි දී සිහිවටන තිලිණ ප්‍රදානය කෙරුණු අතර දර්ශනී ජයවර්ධන මහත්මිය විසින් සිතුවම් දෙකක් ද ප්‍රදානය කළාය.

සෝමාවතිය රජ මහ විහාරාධිපති පහමුණේ ශ්‍රී සුමංගල නාහිමියන් සහ රිදී විහාරයේ විහාරාධිපති තිබ්බටුවාවේ බුද්ධරක්ඛිත නාහිමියන් ඇතුළු මහා සංඝරත්නය මෙහි වැඩම කළ වදාළහ.

131වැනි ජාතික පුරාවිද්‍යා සැමරුම් උළෙල අමතා ගරු අග්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා කළ සම්පූර්ණ කතාව මෙසේය.

අපේ හාමුදුරුවනේ,

අපේ ජාතිය ගැන අපි බොහොම ආඩම්බරයි. ඒ අතීත උරුමය ගැන අපි නිතර කතා කරනවා. අපිට ලෝකය හමුවේ පෞඩ ජාතියක් ලෙස නැගී සිටීමට හැකිවූනේ ඒ අතීත උරුමය අද දක්වා ආරක්ෂා වන නිසයි කියලයි මම විශ්වාස කරන්නේ.

පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව තමයි අපේ රටේ ඒ අතීත උරුමය මතුකරලා ඒවා සංරක්ෂණය කරලා ආරක්ෂා කරන්නෙ. ඔවුන් ඒ සඳහා විවිධ කැප කිරීම් කරනවා. ඒ වගේම ඒ අතීත උරුමය සංරක්ෂණය කරන ගමන් ඒවා ගැන ජනතාව දැනුවත් කරනවා.

එදා මේ දෙපාර්තමේන්තුව ආරම්භ වුණේ 1890 වසරේ අද වගේ දවසක දි. ඒ අනුව මේ දෙපාර්තමේන්තුවට අදට වසර 131ක් වෙනවා.

මේ දීර්ඝ කාලය තුළ පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව ඉටු කළ කාර්යය භාරය මෙතැකැයි කියා අවසන් කරන්න බැහැ. නමුත් එය රට වෙනුවෙන් ඉටු කළ විශිෂ්ට කාර්යය භාරයක් බව මම මේ මොහොතේ සිහිපත් කරන්න ඕනේ.

මිත්‍රවරුනි,

එදා  බෙල් මහත්තයා අපේ අතීත උරුමයන් මතුකර ගන්න  අනුරාධපුරයේ  මුල්ම  කැණිම සිදු කරලා ආරම්භයක් ගත්ත පුරා විද්‍යා කැණීම් අදටත් අඛණ්ඩව ක්‍රියාත්මක වෙනවා. ඔබ අනුරාධපුරයට ගියාම, පොළොන්නරුවට ගියාම නැත්නම් වෙනත් ඕනෑම පුරාවිද්‍යා සංරක්ෂිත ස්ථානයකට ගියාම මේ තත්ත්වය පිළිබඳ අත්දැකීමක් අත්විඳින්න පුළුවන්.

ලෝකයේ අන් කිසිඳු ජාතියකට නැති අතීත පෞඩත්වයක්, ඒ වගේම අභිමානයක් අපට තිබෙන බව මේ තැන්වලට ගියාම නිරායාසයෙන් හිතට දැනෙනවා. ඒ පෞඩත්වය විඳපු අයෙක් කවදාවත් මේ රටට දක්වන ආදරය මොහොතකට හරි අඩුකරන්නෙ නැති බව අපි දන්නවා.

දඹදෙණිය, යාපහුව වගේ තැනකට ගියත් මේ තත්ත්වයමයි. මේ හැම තැනම අද අපට දකින්න ආරක්ෂාවෙලා තිබෙන්නෙ මේ දෙපාර්තමේන්තුව කලින් කලට කළ සේවාව.

ඔවුන් අතීතය පර්යේෂණ කරමින් වර්තමානයේ අපේ ජනතාවට ඒ උරුමය සොයා දෙනවා පමණක් නෙවෙයි, අනාගතයට ඒ උරුමය රැක දෙන්නත් විශාල මෙහෙයක් ඉටු කරනවා.

මිත්‍රවරුනි,

අපි දන්නවා මුළු ලෝකයම කොවිඩ් වසංගතයට බිලිවෙලා තියෙන වෙලාවක්. ඒ අභියෝගය ජයගන්න ජාතියක් ලෙස අප මේ මොහොතේ වෙහෙසෙමින් සිටිනවා. රට හමුවේ කුමන අභියෝගය පැමිණයත් එවන් අභියෝග  ජයගන්නත් අපේ ඒ අතීත මුතුන් මිත්තන් දායාද කළ  උරුමය අපට ශක්තියක්.

අද මේ වගේ වසංගත තත්ත්වයක් නොමැති නම් වසරකට ලක්ෂ සංඛ්‍යාත සංචාරකයින් පිරිසක් අපේ රටේ සුන්දරත්වය වගේම අපේ අතීත උරුමය නරඹන්න ලංකාවට එනවා අපිට විශ්වාසයි.

සීගිරියට  සහ දඹුල්ලට ඒ අතර තිබෙන්නෙ සුවිශේෂි වටිනාකමක්. එදා බෙල් මහත්මයා කැළෑවෙන් වැසී තිබුණු සීගිරිය සොයාගෙන එහි පුරාවිද්‍යා වටිනාකම හොයන්න ගත්තා. සෙනරත් පරණවිතාන මහත්මයා සීගිරිය සංරක්ෂණය කරා විතරක් නෙමෙයි සීගිරි ගී කියවීමට දහස්වරක් සීගිරිය  තරණයා කළා කියලා අපි අහලා තියෙනවා.

එදා පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව වැඩ පටන් අරන් අවුරුදු 07 කින් ඇරඹුණු සීගිරියේ කැණීම් අදටත් නිමවෙලා නැහැ. සීගිරිය අද ලෝක උරුමයක් බවට පමණක් නෙමෙයි ලෝකයේ පුදුම නිර්මාණයක් බවටත් පත්වෙලා තිබෙනවා. ඒ සියල්ල පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුව නිසයි.

හාමුදුරුවනේ,

අපි දන්නවා කොවිඩ් වසංගත තත්ත්වය හමුවේ පවා පුරා විද්‍යා නිලධාරීන් සිය රාජකාරි ඉටුකරනවා. ඔවුන් කවදාවත් සිය සේවය පැහැර හැරියෙ නැහැ. ඒ අය වැඩ කරන්නෙ රට රකිනවා වගේ වගකීමෙන් කියලා අපේ විදුර වික්‍රමනායක රාජ්‍ය ඇමතිතුමා අපිට කිව්වා. අපේ අමාත්‍යංශයේ ලේකම්තුමත් නිතර ඇවිත් ඒ අයගෙ අවශ්‍යතාවන් ගැන මට නිතර මතක් කරනවා. ඒ දේවල් අපි ඉටු කරනවා.

ඒ නිසා වෙහෙස නොබලා අනාගත පරපුර වෙනුවෙන් පුරාවිද්‍යා ස්ථාන රැකගනිමින් අලුත් දැනුම ලෝකය හමුවේ තබන ඒ සියලු දෙනාට අපගේ ප්‍රණාමය පුදකරනවා.

අතීත මානවයා සම්බන්ධයෙන් ඉතා මෑතක කළ අනාවරණයක් පවා විදෙස් පුරාවිද්‍යාඥයන් ඇතුළු මුළු ලෝකයේම අවධානය දිනා ගන්නවා අපි දැක්කා.

හාමුදුරුවනේ,

නැගෙනහිර පළාත කියන්නේ  පුරාවිද්‍යාත්මක ස්ථාන රාශියක්  පිහිටා ඇති භූමියක්. සේරුවාවිල, මුහුදු මහා විහාරය, ගිරිගඩුසෑය, ලංකාපටුන, කෝනේෂ්වරන් වගේ ඓතිහාසික ස්ථාන රැසක් එහි තිබෙනවා.

හැබැයි විවිධ හේතූන් නිසා ඒ ස්ථාන කාලයක් පුරාවට තර්ජනයන්ට ලක්වෙමින් තියෙනවා . සමහර කාලවල මේ රට පාලනය කළ අයත් මේවා විනාශ වෙන්න දීලා බලාගෙන හිටියා. ඒ අය ඇහුවා පුරාවිද්‍යා ස්ථානවලින් මොනවා කරන්න ද කියලා අහපු යුගයක් තිබුණා. කවුරු හිටියත් මොකද ඇහුවා. ස්මාරක උඩ කොන්ක්‍රීට් දාලා බැමි බැන්දා කිව්වත් ඇස් පියන් හිටියා. ඒවා ගැන අමුතුවෙන් කියන්න උවමනා නැහැ. 

හැබැයි ජනතාවට මේවා කවදාවත් අමතක වෙන්නෙ නැහැ කියලා මම විශ්වාස කරනවා.

මේ දේවල් අපේ රටේ උරුම. ඒවා විනාශ කරන්න කාටවත් ඉඩදෙන්න බැහැ. ඉඩ තියන්නෙත් නැහැ.

මිත්‍රවරුනි,

අපේ ජනාධිපතිතුමත්, පුරාවිද්‍යා ස්ථාන ආරක්ෂා කරගන්න දිවා රෑ වෙහෙසෙන නායකයෙක්. එතුමා ඒ ස්ථානවලට ගිහිල්ලා, ඒ තැන් විනාශ වෙන එක වළක්වන්න පියවර ගත්තා. ඒ වෙනුවෙන් ජනාධිපති කාර්ය සාධන බලකායක් පවා අද පිහිටුවලා තිබෙනවා.

ඒ අනුව තමයි මුහුදු මහා විහාරය වගේ රැකගත යුතු භූමිය අද මේ තරමින්වත් ආරක්ෂා වෙලා තියෙන්නේ. එම ‌ ඓතිහාසික ස්ථාන ජාතික උරුමයන්. ඒක එක ජාතියකට එක ආගමකට උරුමවෙච්ච දේවල් නෙමෙයි. මේ රටේ උරුමය.

ඒ නිසා මේ තැන් ආරක්ෂා කරද්දි ජාති ආගම් ජනවර්ග කියලා බෙදීම් ඇතිකර ගත යුතු නැහැ. පුරාවිද්‍යා ස්ථාන විනාශ කරන්න කවුරුහරි පියවර ගන්නවා නම් ඒ අයට එරෙහිව දඬුවම් දිය යුතුයි. ඒ දඬුවම් ප්‍රමාණවත් නැත්නම් ඉදිරියේ දී ඒ පනත් සංශෝධනය කිරීමට අපට හැකියාව තිබෙනවා.

මිත්‍රවරුනි,

යුනෙස්කෝව නම් කරපු ලෝක උරුමයන් 890 න් ස්ථාන 7ක්ම අපේ රටේ උරුමයන්.සීගිරිය, අනුරාධපුර, පොළොන්නරුව, මහනුවර, දඹුල්ල, ගාලු කොටුව යන පුරාවිදයාත්මක ස්ථාන හයක්ම ඊට ඇතුළත්. සිංහරාජය තමයි හත්වැන්න.

මේ උරුමය ආරක්ෂා කරන සියලු දෙනා ආරක්ෂා කරන්නෙ අපේ මාතෘ භූමියේ අභිමානය සහ පෞඩත්වය. ඔවුන් යුද්ධයට ගිය රණවිරුවන් මෙන් මේ රට අනාගත පරපුරට අපගේ උරුමය ආරක්ෂා කර දෙන්න වෙහෙසෙනවා.

අද වනවිට පුරාවිද්‍යා විෂය දියුණු තාක්ෂණික ක්‍රම මත පදනම් වෙමින්  මානව සංවර්ධිත විද්‍යාත්මක විෂයක් බවට පත්වෙලා. ඒ නිසා අතීතයෙන් උරුම වූ දැනුම් සම්භාරය වර්තමාන ප්‍රයෝජනයට ගැනීම අත්‍යවශ්‍යයි. ඒ වගේම ගෝලීය පුරවැසියන් ලෙස සමෘද්ධිමත් වීමට අවශ්‍ය දැනුම කුසලතාව මේ විෂය තුළ අන්තර්ගතවෙනවා.

අවසානයේ ශ්‍රී ලංකාවේ උරුමය පිළිබඳ අවබෝධය ඇති අනාගත පරපුරක් නිර්මාණය කිරීමේ වගකීම තිබෙන්නෙ අප සතුවයි. ඒ සඳහා ඔබ සියලු දෙනා එක්ව ඉටු කරන විශිෂ්ට කාර්යය භාරයට රජයක් ලෙස අපගේ සෑම සහයෝගයක්ම ලබා දෙන බව විශ්වාසයෙන් යුතුව ප්‍රකාශ කරනවා.

ඔබ සැමට සුබ අනාගතයක් වේවා ! යැයි අග්‍රාමාත්‍යතුමා පැවසීය.

මෙම අවස්ථාවට ජාතික උරුම, ප්‍රාසාංග කලා හා ග්‍රාමීය කලා ශිල්පී ප්‍රවර්ධන කටයුතු රාජ්‍ය අමාත්‍ය විදුර වික්‍රමනායක, අග්‍රාමාත්‍ය ලේකම් ගාමිණි සෙනරත්, බුද්ධශාසන, ආගමික හා සංස්කෘතික කටයුතු අමාත්‍යංශයේ ලේකම් මහාචාර්ය කපිල ගුණවර්ධන, පුරාවිද්‍යා අධ්‍යක්ෂ ජනරාල් මහාචාර්ය අනුර මනතුංග මහත්වරු සහ  රාජ්‍ය අමාත්‍යංශයේ ලේකම් කේ.ඒ.ඩී.ආර් නිශාන්ති මෙනවිය ඇතුළු පුරාවිද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවේ නිලධාරී මහත්ම මහත්මීහු පිරිසක් එක්ව සිටියහ.

අග්‍රාමාත්‍ය මාධ්‍ය අංශය

චීන කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂයේ මධ්‍යම කාරක සභාවේ මහ ලේකම් සහ මහජන චීනයේ ජනාධිපති ෂී-ජින්-පින් මැතිතුමනි,

සම්භාවනීය අමුත්තනි,

ආයුබෝවන්,

චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට වසර  සීයක් සම්පූර්ණ වන මේ මොහොතේ මගේත් අපේ රටේ ජනතාවගේත් උණුසුම් සුබ පැතුම් මම පිරිනමනවා.

ඓතිහාසිකව චීනය අප සමඟ පැවැත්වූ සම්බන්ධතා වෙනුවෙන් පිරිනැමෙන ගෞරවයත් ඒ සුභ පැතුම් තුළ තිබෙන බව මම කියන්න ඕනෑ. චීනය අපේ ඓතිහාසිකම මිත්‍රයෙක්. ඒ දීර්ඝ ඉතිහාසයේ චීනය අපත් සමඟ කටයුතු කරලා තිබෙන ආකාරය අනුව චීනය අපට ඉන්න ඉතාම අව්‍යාජ මිත්‍රයා බව පිළිගන්න ඕනෑ.

චීන කොමියුනිට්ස් පක්‍ෂයට වසර 100ක් පිරීම නිමිත්තෙන් සහ චීනයත් ශ්‍රී ලංකාවත් අතර දිරීඝ කාලීන රාජ්‍යතාන්ත්‍රික සබඳතා අගය කිරීම වෙනුවෙන් සමරු කාසියක් නිකුත් කිරීමට අපි කටයුතු කරලා තියෙනවා.

ෂී -ජින්-පින් ජනාධිපතිතුමනි,

චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය චීනය රතු චීනයක් බවට පත් කරලා දැන් වසර 72 ක් සම්පූර්ණ වෙනවා.

අපි  චීන රජයත් සමඟ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතා ඇති කර ගත්තේ 1957 තරම් ඈත කාලයේදී. එහෙත් චීනය ස්වාධීන චීනයක් බවට පත් කළ චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයත් සමඟ ඊටත් පෙර අපේ රටේ වාමාංශික ව්‍යාපාර සබඳතා පවත්වලා තියෙනවා. විශේෂයෙන් ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය 1940 දශකයේ ඉඳන්ම චීනයේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය සමඟ සබඳතා පැවැත්වූවා.

 චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය සමඟ සබඳතා පවත්වන්න පුළුවන් වුණේ සමානාත්මතාව, සහෝදරත්වය පිළිබඳ අදහසට ගරු කරන ජනතාවක් ලංකාවේ වෙසෙන නිසා බව මම ඉතා සතුටින් කියන්න ඕනේ.

දැන් චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය තමයි ලෝකෙ තියෙන දැවැන්තම දේශපාලන පක්ෂය. ඒ දේශපාලන පක්ෂයේ විදේශ සබඳතා පිලිබඳ ප්‍රතිපත්තිය මත වසර 70ක් ලෝකයට ඉතාම වැදගත් පණිවිඩයක් ලබා දී තිබෙන  බව මම කියන්න ඕනේ.

ජනාධිපතිතුමනි,

චීනය ගෝලීය වේදිකාවට ඔසවා තැබුවේ චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ විදේශ ප්‍රතිපත්ති ස්ථාවරය බව මම දනිමි. කෙසේ වෙතත්, චීනය කිසි විටෙකත් තමන්ගේ දේශපාලන අදහස් ලෝකය මත පැටවීමට උත්සාහ කර නැත.

ඒ වාගේම වෙනත් රටවල කටයුතු තමන්ට නියාමනය කරන්න අවශ්‍යතාවයක් තියෙනවාය කියන හැඟීම චීනයට කවදාවත් තිබුණෙ නැහැ. චීනය වෙනත් රටවල්වලට උපකාර කළේ තමන්ගේ සමතැනේ තියාගෙන. මේ කාරණය රටක ස්වාධීනත්වයටත් පරමාධිපත්‍යයටත් ඉතාම වැදගත්. ඒ රටවල්වලට තමන්ගෙ ස්වාධීනත්වය තියාගෙන කටයුතු කරන්න ඉඩ දීම නිසාම චීනය සමඟ ගණුදෙනු කරන්න ලෝකයේ රටවල් කිසිසේත් පැකිලුණේ නැහැ. ලංකාවත් එහෙමයි.

ඒ නිසාම තමයි චීනයට  ලෝකයේ බොහෝ දොරටු විවර වුණේ. ඒ පිළිවෙත ජාත්‍යන්තර  වශයෙන් චීනයේ ඉදිරි ගමනට ඉතාම වැදගත් වෙනවා. ඒ ඉදිරි සියවසේ ආසියාවේ නැගිටීමට චීනය මුල් වෙන බව දැන් යථාර්ථයක් වෙලා ඉවරයි.

ලෝකය කඳවුරු දෙපිලකට බෙදීම තවදුරටත් වැදගත් නැහැ. මේ බෙදීම නිසා ආසියානු අප්‍රිකානු රටවල් මුහුණ දී තිබූ දුෂ්කරතාවලින් මුදා ගන්න විශාල ඓතිහාසික මෙහෙවරක් චීනය කළා. ලෝකය කඳවුරු දෙකකට බෙදීම නිසා අපහසුතාවලට මුහුණ දීපු ලෝකයට උදව් කළේ චීනයයි. එදා චෞ එන්ලායි නොබැඳි ජාතීන් පිළිබඳ අදහස ලෝකයට දුන්නේ ලෝක සහනය වෙනුවෙන්. එදාට වාගේම අදටත් ඒ නොබැඳි ප්‍රතිපත්තිය ලෝකයට සහනයක්.

චීනයේ වර්ථමාන ප්‍රතිපත්තිය වන්නේ Belt and road Initiative. චීනයේ මෙම එක මාවත එක තීරය අපට ආගන්තුක දෙයක් නොවෙයි. මොකද ඉතිහාසයේ අපි හිටියේ චීනය හා සම්බන්ධ වූ සේද මාවතේ එක් තැනක. පාහියන් භික්ෂුව වගේම බොහෝ වෙළෙඳුන් ව්‍යාපාරික ජනතාව චීනයේ සිට යන එනකොට අපේ රටත් සමඟ ගනුදෙනු කළා.

ඒ වගේම තමයි අද චීනය මේ සේද මාවතේ ගමන් කරන්නේ ලෝකයට බොහෝ දේවල් උගන්වන්න පුළුවන් රටක් විදිහට. විවෘත ආර්ථිකය ලෝකය පුරා පැතිර ගියේ ලෝකයේ බොහෝ රටවල්වල ආකෘතීන් පවා වෙනස් කරමින්. නමුත් චීනය විවෘත ආර්ථිකය කියන ලෝක යථාර්ථය බාරගත්තෙ  චීනයටම  ගැළපෙන විදිහට.  ඒ නිසා විවෘත ආර්ථිකය චීනය භාරගත්තේ රටේ පන්ති භේදය ඇති කරන රට දුර්වල කරන දෙයක් බවට පත් කරගෙන නොවේ. චීනය විවෘත ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය යටතේ චීනයේ හිටපු මිලියන නවසීයක ජනතාවකගේ  දුප්පත්කම තුරන් කරලා තිබෙනවා. විවෘත ආර්ථිකය භාර ගත්ත විදිහෙන් චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය විශාල ආදර්ශයක් ලෝකයට දීලා  තියෙනවා. මීට වසර පන්සීයකට කලින් ආසියාවට තිබුණු ආර්ථික ශක්තිය මේ සේද මාවත ඔස්සේ යළිත් චීනය ආසියාවට ලබා දෙන බව මට විශ්වාසයි.

ජනාධිපතිතුමනි,

යටිතල පහසුකම් දියුණු කිරීමෙන් ජනතාවට නව මාවත් පෑදෙන බව ජනතාවගේ ශක්තීන් මතුවන බව  චීනය නිරන්තරයෙන් විශ්වාස කළා. ඒ නිසා අපි නිරන්තරයෙන් චීනයට ආරාධනා කර සිටියා අපේ රටේ යටිතල පහසුකම් දියුණු කිරීම සඳහා. ඒ වගේම චීනය Carbon Neutral රටක් බවට 2060 වර්ෂයේ දී පත්කරන බවට සැලසුම් කොට තිබෙනවා. එබැවින් චීනයෙන් කෙරෙන ආයෝජන වලින් ප්‍රයෝජන ගන්නා සේද මාවතේ රටවල්ද ඒ හා සමාන අරමුණක් ඇතිව කටයුතු කිරීම ඉතා වැදගත් වෙනවා. Carbon Neutral රටක් කිරීම පමණක් නෙවෙයි ඉන්දියන් සාගරය දූෂණයෙන් තොර තැනක් බවට පත් කර ගැනීමේ වගකීම අද ඒ දෙපස තිබෙන සියලු රටවල් වල වගකීමක්.

ඒ වගේම සිනොෆාර්ම් එන්නත නිපදවලා එය ලෝකයට නොමසුරුව පරිත්‍යාග කිරීම පිළිබඳව චීනයට මාගේ කෘතඥතාව පළ කළ යුතුය. එය ලෝකයත් සමග බෙදා ගැනීමේදී කොමියුනිස්ට් පක්ෂය ලෝකයට ආදර්ශයක් ලබා දුන්න බව මම කියන්න ඕන. මේ වසංගතය හමුවේ ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයට තිබුණු ආදර්ශ පාඨය තමයි ඇති නැති පරතරයන් තොරව සියලු දෙනා වෙත එන්නත ලබා දිය යුතුයි කියන එක. ඒ විතරක් නෙවෙයි චීනය සොයා ගත්ත එන්නත අපි වාගේ රටවලටත් නිෂ්පාදනය කරන්න අවශ්‍ය අවසර ලබා දීලා තිබෙනවා. මේ වාගේ ලෝක වසංගතයකදී චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂය මුල්වෙලා ගත් තීන්දු මානව යහපත වෙනුවෙන් ගත් තීන්දු ලෙස විශාල ගෞරවයක් ඒ සඳහා හිමිවෙනවා.

ජනාධිපතිතුමනි,

ඔබගේ රටත්, මාගේ දේශයත් බෞද්ධ. ලෝකයේ ඉතා තීරණාත්මක වසංගතයක් හමුවේ බෞද්ධ අපට ලොව වෙනුවෙන් හැමදාම ප්‍රාර්ථනාවක් තිබෙනවා.

සියළු සත්වයෝ සුවපත් වෙත්වා!

දුකින් මිදෙත්වා!

නීරෝගි වෙත්වා!

නිපුණතා සංවර්ධන, වෘත්තිය අධ්‍යාපන, පර්යේෂණ හා නව නිපැයුම් රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශය

                දිවයින පුරා විසිරී සිටින විදුලි ශිල්පීන් 40,000 කට සහ ජලනල කාර්මික ශිල්පීන් 10,000 කට පෙර දැනුම ඇගයීමේ ක්‍රමය යටතේ (RPL) ජාතික වෘත්තිය සුදුසුකම් සහතිකය (NVQ) ලබාදීමට කටයුතු සලසාලමින් ජාතික ආධුනිකත්ව සහ කාර්මික පුහුණු කිරීම් අධිකාරිය,  මහජන උපයෝගිතා කොමිසම සහ තෘතීයික හා වෘත්තිය අධ්‍යාපන කොමිසම හා එක්ව වෘත්තිය හැකියාවන් සහතික කිරීම උදෙසා ත්‍රිපාර්ශ්වික අවබෝධතා ගිවිසුමක් ඊයේ  දින (06) අත්සන් කෙරිණි.

               නිපුණතා සංවර්ධන, වෘත්තිය අධ්‍යාපන, පර්යේෂණ හා නව නිපැයුම් රාජ්‍ය අමාත්‍ය විශේෂඥ  වෛද්‍ය ගරු සීතා අරඹේපොළ මැතිණියගේ ප්‍රධානත්වයෙන් අත්සන් කෙරුණු මෙම අවබෝධතා ගිවිසුම මගින්  අයදුම් කරන ශිල්පීන් හට දැනුම ලබාදීම (gap filling) සහ  ඇගයීම් කටයුතු  ජාතික ආධුනිකත්ව සහ කාර්මික පුහුණු කිරීම් අධිකාරිය මඟිනුත්, RPL පරීක්ෂණ සඳහා අවශ්‍ය උපකරණ සැපයීම මහජන උපයෝගිතා කොමිසම මඟිනුත්  NVQ සහතික නිකුත් කිරීම  තෘතීයික හා වෘත්තිය අධ්‍යාපන කොමිසම මඟිනුත් සිදුකිරීමට සැලසුම් කර ඇත.

 මෙහිදි වෘත්තීය සුදුසුකම ලබාදීම පමණක් නොව ශිල්පින්ට අවශ්‍ය කරන නව තාක්ෂණය හා මුසුවු දැනුම ලබා දෙමින් වඩා ගුණාත්මක ශිල්පියෙකු බවට පත් කරමින් ඉදිකිරිම් ක්ෂ්‍රේත්‍රයේ සංවර්ධනයද ඉල්ලක කෙරේ.

  මෙම අවස්ථාවට නිපුණතා සංවර්ධන, වෘත්තිය අධ්‍යාපන, පර්යේෂණ හා නව නිපැයුම් රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශ ලේකම් දීපා ලීයනගේ මහත්මීය, තෘතීයික හා වෘත්තිය අධ්‍යාපන කොමිසම් සභාවේ සභාපති උදෙනී වික්‍රමසිංහ මහතා, මහජන උපයෝගීතා කොමිසමේ සමාජීක චතුරිකා විජේසිංහ මහත්මිය සහ ජාතික ආධුනිකත්ව හා කාර්මික පුහුණු කිරිමේ අධිකාරියේ සභාපති නලින් ගම්ලත් මහතා ඇතුඵ පිරිසක් සහභාගී විය. 

මාධ්‍ය ඒකකය

නිපුණතා සංවර්ධන, වෘත්තිය අධ්‍යාපන, පර්යේෂණ හා නව නිපැයුම් රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශය

RANJITH SOYSA

Of late, a few foreign diplomats have attempted to test the Sri Lanka’s response when they almost acted to interfere in purely Sri Lankan domestic issues. They should simply limit themselves to be guided by the Vienna Convention on diplomatic relations, The article 41.1 of the Convention is very specific how the diplomats should conduct themselves.

Article 41 1.

Without prejudice to their privileges and immunities, it is the duty of all persons enjoying such privileges and immunities to respect the laws and regulations of the receiving State. They also have a duty not to interfere in the internal affairs of that State.

2.All official business with the receiving State entrusted to the mission by the sending State shall be conducted with or through the Ministry for Foreign Affairs of the receiving State or such other ministry as may be agreed.

3.The premises of the mission must not be used in any manner incompatible with the functions of the mission as laid down in the present Convention or by other rules of general international law or by any special agreements in force between the  sending and the receiving State

Basically , the US ambassador in publishing her comments on Sri Lanka’s internal issue and the Indian High Commissioner in conducting discussions with the TNA on domestic administration issues of Sri Lanka have transgressed the Vienna Convention openly.

We have once upon a time dealt with the former British High Commissioner in the past when he breached the convention. Sri Lankans  await. our Ministry of Foreign Affairs, at lease to issue a courteous warning to those who challenge the norms to remind  them of the limits within which they are expected to operate and when they opt to  breach the accepted practices.

RANJITH SOYSA

By Kusum Wijetilleke Courtesy The Island

The mainstream media’s obsession with the re-entry to Parliament of Ranil Wickremesinghe (RW) betrays an unsophisticated effort at constructing a narrative of an ineffective Opposition Party. What these contributions are actually alluding to is that RW’s seat signals a weakness in the Opposition. A missing X-factor, if you prefer; something the returning former PM is meant to solve. On the face of it, the proposition seems ridiculous, but is nonetheless still being propagated.

History suggests that RW never seemed to understand the aspirations of the rural masses that his UNP so callously abandoned. Perhaps he never appreciated the electorate’s genuine concern for the future of the country’s unitary structure and what it represents in the collective consciousness of the Sinhala-Buddhist working class and working poor. The gravitational centre of RW’s political capital, amongst the elites of Colombo and minority parties, consistently alienated large swathes of the majority.

Intellectuals of all stripes did their utmost to paint RW’s aspirations for, and interpretations of, the 13th Amendment as guaranteeing the unitary state. Actions speak louder than words and try as he did, RW was never able to convince the masses of his integrity on this critical issue. Every time RW repeated his desire to work within the 13th Amendment, preserving a unitary state whilst further devolving powers; the only thing the electorate heard was a call for a federal state”, a model that has always been a poisoned chalice. The word ‘Federal’ is simplified for the base by RW’s opponents, pointing correctly to the fact that it weakens the centre. A Centre which must represent the majority and is seen by it as a guard-rail to prevent the national train from terminating at a station in Chennai.

From Neo-Liberalism to Social Democracy

As the decades ticked by, while RW remained rooted to his ideals, the electorate was moving past the politics of devolution. Their minds seemingly solidified around the project of a unified centre as opposed to the devolved structure which Nationalists fear would embolden reactionary, separatist elements within minority parties.

Those paying attention noticed the lack of upward social mobility amongst their classes and the dilapidation of their neighbourhoods and villages. They woke up to the reality that political structures aside, their children’s lives and those of their grand-children’s would be indistinguishable from their own. They saw in RW and the UNP, the same playbook from decades past, the same internationalist considerations and pandering to elitist liberal voting blocks of Colombo’s plush suburbs. They continuously chose the alternative, whether it was the top-down neo-liberalism of Chandrika Bandaranaike Kumaratunga, the nationalist state-capitalism of Mahinda Rajapaksa or the ethno-majoritarian militarization of Gotabaya Rajapaksa.

The more vital project to build a multi-ethnic consciousness; a Sri Lankan singularity, was lost in RW’s confused maze of constitutional devolution. RW, struck by the realisation that he could not win this debate at home, went abroad to preach to and from British and European choirs.

The former PM has still not understood that the holy grail of a trans-cultural Sri Lankan consciousness is unviable if the majority remains so deeply insecure.

What does all this say about the current position and future direction of the SJB as the main Opposition Party? To the relief of many, the SJB has steered clear of some aspects of the UNP playbook. Sajith Premadasa (SP) is widely seen as to the left of RW, more in the tradition of D.S. Senanayake’s agrarianism and commitment to welfare.

On economic policy, the SJB seems to have the broad strokes of the Keynesian New Deal and Sajith Premadasa even alluded to this, specifically name-checking FDR (Franklin D. Roosevelt) at a campaign event in Bataramulla during the Presidential campaign of 2019. Some of the ‘ideologues’ within the SJB, specifically MP Eran Wickramaratne and Dr. Dayan Jayatilleka, could be associated with the economic policies of social democracy.

The Sri Lankan economy with its laundry list of structural weaknesses and a history of madness and mismanagement, requires its own list of solutions. Yet, more pressing for the SJB will be to stake its position on the national issue and this, one suspects, is where RW’s attempted intervention is targeted at.

Populism of the Progressive Centre

The former PM thrives in a circular firing squad of his own making; part of his modus operandi for decades. Whilst he astutely dodges fire, his colleagues take pot-shots at one another, leading to an inevitable truce carefully negotiated by RW himself. The SJB should refuse this bait. Whatever ideological differences exist within its major factions, they are far removed from the ‘Ranilism’ of the UNP and the confused Right-Wing Authoritarianism of the SLPP.

The challenge for the SJB is to cast aside the ghost of the UNP’s failed project of political devolution and embarrassing capitulations to even the mildest international pressure.

How? Many commentators have opined that the SJB must occupy the ‘progressive centre’ which might sound like an oxymoron at first, but upon further investigation appears apt. Progressive in policy but never stretching itself too far from the true centre of the polity (https://www.colombotelegraph.com/index.php/why-sajiths-sjb-ranils-unp-are-quite-distinct-and-sajiths-is-the-already-existing-progressive-center/).

Herein lies an opportunity to move beyond the politics of decades past and re-position the consensus. The Easter Attacks created a seismic shift in the political landscape. The emergence of Islamism and the possibility that it was homegrown came as a shock to many, not least within Sri Lanka’s diverse Muslim community. There was a collective gasp from Sri Lankans of varying backgrounds as news trickled down in the aftermath of the Easter Attacks of an alleged Sharia” University in Batticaloa (https://www.sundaytimes.lk/190505/news/mystery-shrouds-batticaloas-shariah-campus-348098.html).

This brought even sharper focus on the ‘Arabization’ and ‘balkanization’ of the Eastern Province which has now been etched into the psyche of the majority, feeding their fears of cultural invasion and oppression by foreign interference. It seems the Easter Attacks were the result of too much religious freedom, or at the very least, lax regulation in the teaching of religious doctrine. Zahran and his cohorts were able to freely preach Wahabi/ Salafist Islamism under the guise of religious expression, to corrupt and manipulate a mass of Sri Lankans with theocratic nonsense. Did increased autonomy produce the conditions that led to the Easter attacks? (https://colombogazette.com/2020/07/05/pm-warns-against-becoming-prisoners-of-circumstances).

The psychological impact aside; the aforementioned balkanization led to tangible devastation on that fateful Easter Sunday. Queue the soul searching driven by post-Easter SLPP ethno-nationalist rhetoric which reinvigorated nativist elements within the country providing them with a glimpse of their worst fears. The innate insecurity of the majority is perfectly encapsulated by S.W.R.D. Bandaranaike in the 1950s: …the fears of the Sinhalese, I do not think can be brushed aside as completely frivolous. I believe there are a not inconsiderable number of Tamils in this country out of a population of 8 million. Then there are 40-50 million Tamil people in the adjoining country. What about all this Tamil literature, Tamil teachers, even films, papers and magazines? … I do not think there is an unjustified fear of the inexorable shrinking of the Sinhala language. It is a fear that cannot be brushed aside” (The Politics and Poetics of Authenticity- Harshana Rambukwella).

A Premadasa New Deal and Marshall Plan

The SJB must ensure it does not honour the UNP’s tradition of demonizing voters of the Government, casting them as racists or nativists. One is reminded of Hillary Clintons basket of deplorables” or Barack Obama’s clinging to guns and religion”. The opposition voter is not the villain of the piece; address their anxieties and take seriously the values they hold dear.

Dr. Dayan Jayatilleka has already made the ‘progressive case’ for the SJB and Mr. Sajith Premadasa. Far from being an ideological, utopian framework, progressivism can only thrive within the boundaries of populism. (https://www.colombotelegraph.com/index.php/why-sajiths-sjb-ranils-unp-are-quite-distinct-and-sajiths-is-the-already-existing-progressive-center/).

There is also a dependable anti-provincial-council consensus shared by the majoritarian segment of the electorate. Factions within the SLPP openly discuss the abolition of provincial councils. These are political instincts of the right that the emergent new left of Sri Lanka must urgently acquire. (https://island.lk/gevindu-insists-on-abolishing-provincial-councils-under-new-constitution/).

The SJB may not yet be sufficiently self-confident, but should it seek to prove its progressive credentials, it may opt to do so by challenging moderate Tamil politicians to take Federalism off the negotiating table once and for all. Presenting a proposition to either reform or recalibrate the Provincial Council system.

Yes there are contentions surrounding executive powers granted to the Councils, but any meaningful de-politicization of this PC system, bringing it in line with the national objectives of the centre, will reassure the insecure majority that their guard rails are in place. If Provincial Councils do not fall in line with national objectives, Sri Lanka will never find a singular purposeful path to advanced statehood and a modern economy. Thus, without reaching advanced statehood, all attempts at a devolved structure of governance will remain at least several decades in the future.

The emergence of a younger generation of politicians rising up the ranks of the TNA and affiliated parties should provide fresh impetus. Youth that is unburdened with the heavy baggage of the 13th Amendment, unlike their forefathers.

P.K. Balachandran makes this point, referring to results from the General Election; The polls in the Northern Province showed that Tamil extremism is on the wane, although some pro-LTTE radicals like Gajendrakumar Ponnambalam and C. V. Wigneswaran won. The bulk of the seats was won by the moderate Tamil National Alliance (TNA) fighting under the Ilankai Tamil Arasu Katchi’s House” symbol. The elections in the North also showed that the Tamils now want economic development, besides federalism. This is seen in the success of the pro-government EPDP (2 seats) and the SLFP (1 seat)” (http://dbsjeyaraj.com/dbsj/archives/69846).

A Grand Bargain

What might the SJB provide in return to the Indo-US axis, the nationalist elements and the Jaffna centric elites of the TNA and beyond? Power (money) and purpose (development).

The SJB could announce a ‘Marshall Plan’ for the Northern and Eastern Provinces. A program of development planned and implemented by the people of those provinces through their elected representatives and appointed councilors. This would complement the New Deal” aspirations alluded to by the Opposition Leader.

Such a project will dilute foreign claims of systemic oppression of these provinces. It could counter the Buddhist clergy with the allocation of funds from this Marshall Plan towards restoring the Stupas of these provinces or any other purpose deemed necessary to tame the Asgiriya Chapter.

Perhaps a long over-due ‘National Day of Mourning’ to mark the anti-Tamil pogroms of past decades and an admission of the failures of the State to protect its people. Why not a program of targeted reparations towards those that lost loved ones and livelihoods to those pogroms, failing which, a simple, earnest national apology? Now, would that not be progressive? Part of the funding for this Marshall Plan, however small, must come from the annual defense budget. A symbolic gesture of goodwill.

The SJB must seek to alienate not just the reactionary elements of the SLPP but also the separatist elements within minority parties if it is to truly occupy a progressive centre. The ultimate goal is to neutralize the narrative and blunt the tools of the UNHRC and allied multi-lateral machinations, truly exposing their imperialist double standards.

Any number of possibilities emerge when RW is absent from the negotiating table. The SJB has every opportunity to bury the ghosts of neo-liberalism, ushering in a progressive, populist and above all, patriotic pursuit of multi-ethnic plurality, led by a Premadasa.

Courtesy NewsIn.Asia

Colombo, July 7 (Daily Mirror) – A tussle has erupted between the Rajapaksa family as Basil Rajapaksa prepares to enter Parliament on July 8 and thereafter enter the cabinet by getting a ministerial portfolio, the Daily Mirror learns.

According to political sources, Basil has asked for the Finance portfolio which is held by Prime Minister Mahinda Rajapaksa, but this has been rejected by the Prime Minister himself as well as his family.

Basil will take oaths as an SLPP National list MP on July 8 following the resignation of Jayantha Ketagoda, and will soon receive his ministerial portfolio by President Gotabaya Rajapaksa. But this portfolio is yet to be finalised as Basil has requested for Finance or something similar in power.

The Daily Mirror learns that discussions are still ongoing among the Rajapaksa brothers and a decision will be made soon. According to reports, the portfolio of Economic Development was also being considered for Basil, a Ministry he held in the previous Rajapaksa government which was headed by Mahinda Rajapaksa.

Earlier, a major rift had erupted within the government following reports that Basil will take oaths as an MP and will receive a ministerial portfolio.

Some government coalition party members had objected to the move, citing Rajapaksa’s dual citizenship as a reason, and had voiced their disapproval to the President and Prime Minister.

Meanwhile, speculation is rife that Jayantha Ketagoda who resigned from his MP seat will be appointed as Sri Lanka’s High Commissioner to Australia, in compensation to him paving way for Basil to enter Parliament. However, this is yet to be officially confirmed.

උපුටා ගැන්ම ලංකා සී නිව්ස්

ළමා අපචාර බහුතරයක් සිදුවන්නේ සමාජයේ දැනුවත් භාවයකින් යුත් සමාජ පිළිගැනීමක් ඇති පුද්ගලයන් අතින් වන බවත්, සමාජයේ මිනිසුන් තුල ආකල්පමය වෙනසක් ඇති කරමින් මල් වැනි දරුවන් දෙස ආදරයෙන් කරුණාවෙන් බැලීමට මිනිසුන්ගේ මනස හුරු කල යුතු බවත්, අමාත්‍යාංශ පරිශ්‍රයේ පැවති මාධ්‍ය සාකච්ඡාවක දී වර්තමානයේ වාර්ථාවන ළමා අපචාර පිළිබඳව මාධ්‍යවේදීන් ඇසු ප්‍රශ්නයකට පිළිතුරු දෙමින් කාන්තා හා ළමා සංවර්ධන, පෙර පාසල් හා ප්‍රාථමික අධ්‍යාපන, පාසල් යටිතල පහසුකම් හා අධ්‍යාපන සේවා රාජ්‍ය අමාත්‍ය ගරු පියල් නිශාන්ත මහතා සදහන් කරන ලදී.

ගල්කිස්ස ප්‍රදේශයේ අවුරුදු පහළොවක දැරිය අපයෝජනයට ලක් කිරීමේ සිද්ධිය තමන් නින්දිත ලෙස හෙළාදකින බවත්, නීතියේ කොතරම් හිල් තිබුන ද තරාතිරම නොබලා අදාළ පුද්ගලයින්ට දඩුවම් කිරිමට සිය අමාත්‍යාංශය හා ළමාරක්‍ෂක අධිකාරිය මැදිහත් වන බවද, ඔහු මෙහිදී සදහන් කරන ලදී.

එමෙන්ම සිය අමාත්‍යාංශයත්, ළමාරක්‍ෂක අධිකාරියත් අධිකරණ අමාත්‍යාංශය සමඟ එක්වී සෑම පළාතකටම ළමා අධිකරණයක් පිහිටවීමට කටයුතු සැලසුම් කරමින් පවතින බව සඳහන් කල ඔහු ළමයින් කාමාතුරයින්ගෙන් ආරක්ෂා කිරීම දේශපාලන අධිකාරියට හා නීතියට පමණක් කල නොහැකි බවත්, ඒ සඳහා සමාජයේ සෑම පුද්ගලයෙක්ම එකට එක්වන මෙන් තමන් ඉල්ලා සිටින බවත් සඳහන් කරන ලදී.

එමෙන්ම ගිය වසරවලට සාපේක්‍ෂව මෙම වසර තුලදී ළමා අපචාර සම්බන්ධයෙන් සුභදායී ප්‍රගතියක් අත් කර ගැනීමට හැකි වුයේ සිය අමාත්‍යාංශය හා ළමාරක්‍ෂක අධිකාරිය ක්‍රියාත්මක කරන විධිමත් වැඩපිළිවල හේතුවෙන් බවත් එය තවදුරටත් වර්ධනය කරමින් දරුවන්ගේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් පෙනී සිටින බවත් ප්‍රකාශ කරන ලදී.

රිෂාඩ් බදියුදීන් මහතාගේ නිවසේදී මෙහෙකාර සේවයේ යෙදවූ අවුරුදු 16 දැරිය සම්බන්ධ සිද්ධිය පිළිබඳව පරීක්‍ෂණ පවත්වන බවද, මාධ්‍යවේදීන් ඒ සම්බන්ධව නැගූ ප්‍රශ්නයකට පිළිතුරු දෙමින් රාජ්‍ය අමාත්‍යවරයා මෙහිදී වැඩිදුරටත් අදහස් දක්වමින් කියා සිටියේය.

– චානුක ගුණතිලක

Hayley Skirka Courtesy The National

After the Easter Sunday bombings, we look at how travellers can help the island – which has already been ravaged by civil war and a 2004 tsunami – rebuild again

hile it was named Lonely Planet’s top travel pick for 2019, Sri Lanka is a country that has been free from civil war for only a decade, has had to deal with the mass devastation caused by a tsunami in 2004 and will now have to overcome the deadly bomb attacks on Easter Sunday. Resilient is one word to describe the country, but there are many more superlatives that can be used to illustrate what is one of Asia’s most sought-after holiday destinations.READ MORE

In less than 10 years, Sri Lanka has transformed itself from a war-torn country to Lonely Planet’s top country to visit in 2019. Travel experts point to its eclectic blend of cultures, accessible wildlife and a growing surf scene as major selling points. Last year, the teardrop nation welcomed a record-high number of visitors, a testament to how much has changed since the end of a war that spanned almost three decades.

When asked why the country was named number one on its list of places to visit this year, Lonely Planet spokesman, Chris Zeiher, said: “Sri Lanka is decidedly having its moment in the equatorial sun. Whether you’re a family traveller or an adrenalin junkie, a wellness seeker or a foodie, in Sri Lanka you’ll find all the magic you’d expect from South Asia, bundled into a resurgent, medium-sized island-nation that’s friendlier – and with improved tourism infrastructure and transportation – more accessible in 2019 than ever before.”

As President Maithripala Sirisena calls on people to remain calm in the aftermath of the devastating attacks, it is hoped the blasts don’t dim what has been a brightly shining tourism industry and that the people whose livelihoods depend on visitors are not made to pay for these atrocities. We look at some of the things that have helped establish Sri Lanka as a top travel destination in recent years, and those that will hold it in good stead as it rebuilds again.

Improved transport 

The train routes in Sri Lanka are some of the most scenic in the world, and since the civil war that started in 1983 ended in 2009, many routes have been repaired or expanded. The eastern train route from Kandy to Ella and Badulla offers travellers lush views of forests and tea plantations, and the chance to cross over the famous Nine Arch Bridge. Major renovations to the railway system have made parts of the country that were previously shut off to tourists accessible again, including the route from Colombo to Jaffna. Reopened in 2013, the track is a gateway to the northern province.

Cinnamon Air was also established in the postwar period, offering domestic flights from Bandaranaike to Koggala and Dickwella, and making many places in the country’s beach-laden south coast easier and quicker to reach.

Improved highways all across the country have made travelling by road much easier, and have cut journey times from capital Colombo to other destinations on the island. Motorways have been built as far south as Matara.

Year-round appeal

While December to April is considered peak season in terms of visitor numbers to Sri Lanka, the country welcomes visitors all year, offering consistently pleasant temperatures driven by two different monsoon seasons. While this means plenty of rain, it also means there is always nice weather somewhere on the island. In the west, south-west coasts and the hills, it is rain-soaked from April to September, while the rest of Sri Lanka basks in sunshine. The Maha monsoon hits the east coast from November to March and the whole country enjoys temperatures of around 26°C to 30°C all year, thanks to its location close to the equator.

Kandy and the tea country are influenced by two monsoons, making the region much cooler than the rest of the country, even in the height of summer. Keen surfers can chase waves around the coastal regions, with the best surf in the south-west seen from November to March, and then again on the east coast from May to September.

A good night’s sleep

As travellers have flocked to Sri Lanka, the number of places to stay has increased significantly, with major international hotel chains establishing a presence in the country. The seaside capital of Colombo, which was targeted in the Easter Sunday attacks, has undergone the most substantial transformation, with Taj, Movenpick and Hilton, all opening hotels in the city. New properties from InterContinental, Ritz-Carlton and Four Seasons are also set to open soon, too.

There is also a plethora of accommodation options on offer, from wellness resorts to wildlife-immersed lodges. Travellers can take their pick from the luxury villas at Anantara’s tropical clifftop Peace Haven resort in Tangalle or opt to soak in a bit of history in a tea factory-turned hotel in Nuwara Eliya. Tri, a sustainable wellness resort on the shores of Lake Koggala, welcomes travellers seeking a bit of breathing room, while the bubble-like tent lodges in the jungles of Yala National Park appeal to those with a sense of adventure.

Epic wildlife

With free-roaming elephants, Sri Lankan leopards, purple-faced langurs, jumping tiger spiders, and more, Sri Lanka is a wildlife haven that is home to many animals that exist nowhere else in the world.

The three-decade war inadvertently protected much of the country’s natural reserves by preventing mass industrialisation, and tourism is now developing with conservation and eco-values in mind.

Yala National Park is home to around 30 leopards, while Udawalawe National Park boasts more than 500 wild elephants that roam across huge stretches of grassland, jungle and forests. The country’s best rainforest is found at Sinharaja Forest Reserve, a birdwatcher’s paradise, while the Horton Plains National Park in the central highlands has forests rich in endemic animals that have adapted to the region’s cooler climes.

Sri Lanka’s largest park, Wilpattu National Park, reopened in 2003 after being closed for more than 15 years and ocean enthusiasts can partake in a wildlife watching triangle taking place in Mirissa (best for whale spotting), Kalpitiya (best for dolphins) and Trincomalee (best for blue whales).

Surf and more

The country’s coastlines, jungles and beautiful beaches are not its only draw, there is also an abundance of unique activities and experiences for travellers to indulge in.

When it comes to history, Sri Lanka is home to eight Unesco World Heritage Sites, including the Sacred City of Kandy, where tourists can see the Temple of the Tooth, believed to hold a tooth of Buddha. There is also the much-photographed rocky outcrop of Sigiriya, which has remains of a palace and stunning views of a jungle.

The island nation is also a rapidly growing surfer’s playground with decent swells. While the waves can’t compete with those in Australia or Hawaii, Sri Lanka’s tropical location means pleasantly warm waters with year-round surfing opportunities. Best known for being a party town, Hikkaduwa also offers plenty of surf, and more advanced boarders can hit Arugam Bay, Weligama and Mirissa.

Sri Lanka shares more than proximity with its neighbour India, including its love for all things Ayurveda. The leader of these retreats is Santani, nestled high in the hilltops of Kandy, here you can experience yoga, cleansing therapy, relaxation techniques and detox escapes. Similar wellness-based retreats can be found across the country.

Kelum Bandara Courtesy The Daily Mirror

SLPP MP Basil Rajapaksa is tipped to be appointed a Cabinet Minister tomorrow morning (8) , the Daily Mirror learns.

It is learnt that he will be in charge of economic development and plan implementation. 

Prime Minister Mahinda Rajapaksa will continue to be the finance minister.

Courtesy Adaderana

Sri Lanka’s Prime Minister Mahinda Rajapaksa says that China has been a ‘historical friend’ and, based on the long-standing cooperation between the two nations, it must be acknowledged that China is one of Sri Lanka’s most sincere friends.

He made these comments while addressing the virtual conference commemorating the 100th anniversary of the Communist Party of China (CPC) on Wednesday.

I am aware that it was the foreign policy positions of the CPC that elevated China on the global stage. However, China has never tried to impose its own political views on the world,” Rajapaksa said.

China has also never felt the need to manipulate the affairs of other countries. China has helped the other countries, keeping them at the same level, which is a very important matter for a country’s independence as well as its sovereignty.” 

Therefore, countries never hesitated to deal with China, because they were allowed to maintain their independence, he stated. It is the same for Sri Lanka. That is why most doors of the world were opened to China.” 

He stated that this policy is very important for the progress of China, internationally and that it has now become clear that China will lead the rise of Asia in the century ahead.

The Prime Minister said that dividing of the world into two camps is not important anymore. China did a historic service to relieve Asian and African countries from the hardships faced due to this division, he said. 

It was China that helped the world, which was facing difficulties due to the division of the world into two camps. At that time, Zhou Enlai brought the idea of non-aligned nations to the world, for world relief. That non-aligned policy is still a relief to the world today.”

The Belt and Road Initiative is the present policy of China, which is not something alien to us,” he said.

Rajapaksa stated that during ancient times, Sri Lanka was located at a point on the Silk Road connected with China and that like the Buddhist monk Fa-Hien Thero, many merchants and business people had dealings with Sri Lanka while they were traveling to and from China. 

He added: China is traveling along this Silk Road today with many lessors for the world. The open economy has spread throughout the world, changing the very structure of many countries. However, China accepted the world reality of the open economy in a way that was suitable to China. Therefore, China did not accept the open economy as something that divides the country into classes and weakens the country. Instead, China has successfully eradicated poverty of 900 million people under its open economic policy and set a great example to the world by the way it adopted the open economy. I am confident that, China will bring back the economic strength that Asia had five hundred years ago through this Silk Road.” 

The prime minister stated that China always believed that improving infrastructure will provide new ways and new strengths for the people. Therefore, we have constantly invited China to help develop the infrastructure of our country.”

Courtesy Adaderana

The Ministry of Health says that another 551 persons have tested positive for coronavirus in Sri Lanka, raising the daily count of new Covid-19 cases to 1,229.

All new cases confirmed within today are associated with the New Year Covid-19 cluster.

This brings the tally of coronavirus cases reported thus far in the country to 268,676.

Total recoveries stand at 238,131 while presently 27,232 Covid-19 positive patients are under medical care. 

Courtesy Adaderana

The Director General of Health Services today confirmed another 38 coronavirus related deaths for July 06, increasing the death toll in Sri Lanka due to the virus to 3,351.

The victims confirmed today includes 21 males and 17 females while a majority of them are aged 60 and above.

Two of the deceased, one male and one female, are youths below the age of 30 years while seven are between 30-59 years. 

Courtesy Hiru News

Those who arrive in the island after being vaccinated with both doses will be subjected to a Covid test and if tested NEGATIVE, they will NOT be quarantined accordinf to the Civil Aviation Authority.

The Director General of Health Services has issued a new set of quarantine measures for travellers arriving in the country from overseas during the COVID-19 pandemic.

It states that Sri Lankan Citizens, including Sri Lankan Seafarers arriving by air or Dual Citizens (if using the Sri Lankan passport to arrive), do not need to get the prior approval from the Foreign Ministry and Civil Aviation Authority of Sri Lanka to arrive in Sri Lanka.

They can request a quarantine hotel or government quarantine center after arriving in Sri Lanka, the statement said.

Meanwhile all travellers arriving in Sri Lanka should mandatorily carry a negative COVID-19 PCR test report in English language done within 72 hours prior to embarkation.

Travellers who have received the recommended doses of COVID-19 vaccine are required to carry the original vaccination certificate / card or a verifiable evidence of vaccination.

If the recommended doses of the COVID-19 vaccination are completed and departs from abroad two weeks after completion of vaccination, they will be considered as Fully Vaccinated”.

No further quarantine is necessary for fully vaccinated travellers if the On Arrival (Day One) PCR test report is negative, the DG of Health Services said.

But they have to conduct a PCR test on Day 7 after arriving in Sri Lanka from a Ministry of Health approved laboratory.

Fully vaccinated travellers should not relax the preventive measures and should abide by the Covid-19 preventive measures imposed by the Sri Lankan government.

Quarantine measures for travellers who have not received COVID-19 vaccination or have not completed the recommended doses of vaccination or have departed from abroad within less than two weeks of completion of recommended doses of vaccination have to mandatorily quarantine until completion of 14 days after arrival in Sri Lanka, if the On Arrival (Day One) PCR report is negative.

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි

අප සමාජය තුල කාන්තාවකට උරුමව තිබුනේ අතිවිශේෂිත ස්ථානයකි. ඇයට උරුමව තිබු අද්විතීය ස්ථානය කොතෙක් ඉහලදැයි අවබෝධකර ගැනීමට අවැසි නම්, අප මනස සිගිරි පර්වතය දෙසට යොමුකිරීමෙන් එය සුපැහැදිලිව වටහා ගත හැක.. ලෝක උරුමයක් ලෙස නම් කොට තිබෙන මේ සිගිරි පර්වතය මුදුනේ සටහන්ව ඇත්තේ ඒ කාන්තා අභිමානයයි. රළු ගලක් සුමටව සකසා, ඇයව ඒ සකස් කරගත් ගල මත නොව, ඊටත් ඉහල අහස් තලයේ වලා රොදක් තුල සිටින්නියක් බවට නිර්මාණය කිරීමට තරම් ගෞරවණීයත්වයක් ඇයට උරුම කිරීමට ඒ කළා කරුවාගේ මනස සකස්ව තිබීම අපට කියා පාන්නේ,අප සමාජයේ ඇයට උරුමව තිබු ඉහලම තත්වයයි.

මේ කාන්තාවගේ පහස කරුණාව මෘදු භාවය, මේ මුළු මහත් ලෝකයටම ලබාදුන්නේ මහා මිහිරියාවකි. ඇය මෘදුය මොලොක්ය, සුන්දරය, මන බදින රුවක් හා සවන පිනන හඬක් උරුම ඇය මුළු ලෝකයම පාලනය කරමින් සිටියාය. එබැවින් පඬිවරුන් “තොටිල්ල පදවන අත ලොව පාලනය කරයි” යන කියමනද සමාජගත කොට ඇයට උපහාර පිරිනැමුහ. අප සිටින්නේද එවැනි උදාර කාන්තාවන් රැසක් බිහිවූ පින් බිමකය. විහාර මහා දේවි, සෝමා දේවි, සිරිමා බණ්ඩාරනායක වැනි උදාර කාන්තාවන් රැසක් අප රාජ්‍ය තුල නායකත්වයන්ට පණ දෙමින් මේ දක්වා ආ ගමන් මගේ ඉමහත් සේවාවක් ඉටුකර ඇත..ඇය තුලවූ මේ ගුණාංග, ඇය සමාජය සුවඳවත් කරන මලක් මෙනැයි කවි සිත්වල සනිටුහන් විය. ඇය සඳහා ජනමනස තුල ස්තාපිතව තිබු ඒ ගෞරවය, එදා මග තොටේදී කාන්තාවක් බසයකට නැගුන විට ආසනයක් දීමට පොරකන සමාජයක්  අප සතුව පැවතුනහ. ඒ මිනිසුන් තුල නිසඟවම හටගත් ගෞරවනීය සිතුවිලි සමුදායක් නිසාය.

ෆ්ලොරන්ස් නයිටින්ගේල්ද මෙවැනිම වූ සුන්දර කාන්තාවකි. ඇයගේ මොලොක් හදවත හුනුවුයේ, ක්රිමියා යුද්ධයේදී තුවාල ලද සොල්දාදුවන් වෙනුවෙන්ය. ඇය නිදි නොලබා සොල්දාදුවන් සොය සොයා ගොස් දිවා රෑ වෙහෙසෙමින් සාත්තු ක්රිරීමේ ක්‍රියාවලියත් සමග  ලෝකයේ අද පවතින සම්මත සාත්තු සේවාව ඇරඹිනි. එහි ආශ්වාදය ශ්‍රී ලංකාවේද සාත්තු සේවයටද උරුම වූ අතර, ආරම්බයත් සමග  කාන්තාව මේ සේවාව සඳහා නිර්දේශ කොට තිබිණි. සාත්තු සේවය යනු රැකියාවක් නොවේ. එය ජනතාව වෙනුවෙන් සිදුකරන කැප කිරීමකි. විශේෂයෙන් ගිලන්ව අසරණව සිටින රෝගීන් උදෙසා සිදුකරන මහඟු පින්කමකි. ආරම්භයේදී මේ සඳහා කතෝලික කන්‍යා සොහොයුරියන්ගේ සේවාවද නොමිලයේම උරුම කොට තිබිණි. එසේ සිදුකොට ඇති කාලය වසර 75ක් පමණ බව ඉතිහාසයේ සටහන් දක්වයි.

සෞඛ්‍ය සේවය ලාභ උපයන ව්‍යාපාරයක් නොවේ. එබැවින් මෙය පවත්වාගෙන යාමේ උපක්‍රමයක් වශයෙන්, “ආරෝග්‍යශාලා ලොතරැයිය ” නමින් ලොතරැයියක් පවත්වාගෙන ගිය අතර, එම මුදලින් මේ රෝහල් ඉදිකිරීම් හා නඩත්තු කටයුතුවලට විශාල පිටුවහලක් ලැබිණි. එම ලොතරැයියේ ලාංජනය ලෙස සටහන්ව තිබුනේද සාත්තු සේවිකාවකගේ සටහනක් වන අතර මේ තුලින් “නර්ස් නෝනාගේ” වටිනාකම එදා සමාජය කොතරම් අගය කළාදැයි තේරේ. එදා රෝහල් සේවයේ හා අධ්‍යාපන සේවයේ කිසිවෙක් වැඩවර්ජන සිදුකලේ නැත.ඊට හේතුව වන්නේ මේවායින් සිදුකරන්නේ පොදු ජනතාවට නොමිලයේ ලබාදෙන මහඟු සේවාවන් බව එදා මේවායේ සේවයේ නිරතවූ අය මැනවින් දැන සිටි බැවිණි. එදා සෞඛ්‍ය සේවය පිරිසිදු දිය රැඳී මහා විලක් මෙන් විය.

මෙවන් තත්වයක් පවතිද්දී, මෙහි සේවාව ලබාගැනීමට පැමිණි, සංඝයා වහන්සේ නමකට එම සේවාවේ උපරිමය ලබා ගැනීමට හැකියාවක් ලැබුන හෙයින්  මේ නර්ස් නෝනලාගේ සේවාවට කෘතගුණ සැලකීමක් වශයෙන්, ඔවුන් වෙනුවෙන් කටයුතු කරන වෘත්තීය සමිතියක් පිහිටවීමට සිතක් පහලව එවන් සමිතියක් නිර්මාණය වූ බව අපේ විශ්වාසයයි. මාරයා හොඳ සිල්වත් සංඝයා වහන්සේලාගේ ශීලය බිඳීමට ඔහුගේ මාර දුවරු එවන අතරම, මනාව හික්මීමකින් සිල්වත් බාවයකින් හෙබි,නර්ස් නෝනලාගේ ඒ පිං උපදවන සේවාව බිඳ වැට්ටවීමට මාර පුත්‍රයෙක් භික්ෂු වේශයෙන් එහි එවීමට කටයුතු කොට ඇත.

ඔහුගේ අවතිර්නයත් සමග එදා පිරිසුදු දිය පිරි මහා විලක් සේ දිස්වූ සෞඛ්‍ය සේවය බොරකරන්නටත්, ඉන් නොනැවතී ඒ තුල මුත්‍රා කරන්නටත් මල පහකරන්නටත් පටන්ගෙන ඇති බව අපි සැමට වැටහුනේ, මේ දිනවල සෞඛ්‍ය සේවයේ ආරම්භ කරන ලද වැඩ වර්ජන රැල්ලත් සමගය. මේ පවතින්නේ ලෝක යුද්ධයකි. ලෝක බලවතුන් සියල්ලක්ම ඈඳුන මහා යුද්ධයකි. එවන් තත්වයක් යටතේ ලෝකයේ කිසිදු රටක සෞඛ්‍ය සේවක සේවිකාවන් නොඉල්ලූ වැටුප් හා දීමනා ඉල්ලා ඉල්ලා සටන් කල පහත්ම ජන කණ්ඩායම බිහිකළේ ශ්‍රී ලංකාවේ මේ චීවරධාරියාගේ වෘත්තීය සමිතියයි. මේ තුලින් ඔහු.

1.එදා තමන් රෝහල්ගතව ලබාගත්තවූ ප්‍රශංසනීය හෙදි සේවාව මෙදා රෝගීන් ලක්ෂ ගණනාවකට අහිමිකර මහා වීරයෙක් සේ වර්ජනය ඉතා සාර්ථක බවට හඬක්ද නැගුහ,

2.මොහු හෙදියන් නිකම්ම නිකම් කුලියට වැඩ කරන පිරිසක්ය යන මානසිකත්වය ඔවුන් තුල ජනිත කොට, ලෙඩුන් අමතක කොට කුලිය උදෙසා සටන් වදින පහත් ජන කණ්ඩායමක් ලෙස ජන මනස තුල ස්ථානගත කළහ.

3.තමන් වැඩ වර්ජනයක් සිදුකරන්නේ නම් ඒ සඳහා නිසි දැනුම් දීමක් කල යුතුය. නමුත් එවැන්නක් සිදු නොකොට ගහෙන් ගෙඩි එන්නාසේ වර්ජන රැල්ලක් දියත් කිරීමෙන් මොවුන් තුල ඇති, ලෙඩුන්ට පිඩා කොට රජයට රිදවීමේ කාර්ය මනාව ඉටු කළහ..

4.ලෙඩ නිවාඩු ඇත්තේ ලෙඩක් වූ සේවක සේවිකාවන්ට ලෙඩ හටගත්විට ලබාදීමටය. මේවා ලබාගත්තේද පැරණි කම්කරු සටන් තුලින් වන අතර,ඔවුන් මේ අයිතිවාසිකම් දිනා ගත්තේ, ලෙඩ නිවාඩු අවබාවිතා කිරීමට නොවේ. නමුත් මේ දින දෙකේ වැඩ වර්ජනය තුලින් අමු අමුවේ, ලෙඩ නිවාඩු අවබාවිත කොට ඇත. එසේ කිරීමට සෞඛ්‍ය සේවක සේවිකාවන් පෙළඹවීම බරපතල දඬුවම් ලබාදිය යුතු ජාතික අපරාධයකි. මේ සම්බන්ධව රජයේ අවදානය යොමුවිය යුතුය.

5. මේ චීවරධාරියා,මේ වැඩවර්ජනය මෙහෙය වන අතර, දොස්තරලා හා නර්ස්ලා අතර බෙදයන්ද නිර්මාණය වෙන ආකාරයේ ප්‍රකාශද නිකුත් කල අතර මෙය සෞඛ්‍ය සේවය බිඳ වැට්ටවීමේ ක්‍රමයකි. දොස්තර හා නර්ස්ලා අතර විරසක ඇති කොට පවත්වාගෙන යා හැකි හොඳ සෞඛ්‍ය සේවයක් ලොව කිසි තැනක නැත. මේ ක්‍රියාව නවතාලිය යුතුය.

මොවුන්ගේ මේ සටන නිසා පිඩාවට පත්වුයේ සියලුම දේශපාලන පක්ෂවලට අයත් සාමාන්‍ය ජනතාවය. එයට පක්ෂ බේදයක් හෝ ආගම් බේදයක් හෝ ජාති බේදයක් නැත. තවද මේ සටන දියත් කලේ රජයේ එන්නත්කරන වැඩ සටහන කඩාකප්පල් කිරීමටය. එය ඉතා පැහැදිලිය. එබැවින් රටේ ජනතාව ඉතා පැහැදිලිව තේරුම් ගත යුත්තේ කුමන ස්වරුපයෙන් ආවත්  මේ එන්නේද එදා මෙරට ජනතාව පෙලූ ප්‍රභාකරන්ගේම බලවේගය මෙහෙයවූ පරම්පරාවගේම පීඩනය බවයි. පවතින තත්වය තුල ජනාධිපතිතුමා අපේක්ෂා කල එන්නත්කරණයේ ඉලක්කයන් වෙත ලඟා වීමට සෞඛ්‍ය සේවය බාදා කරන බව වටහා ගන්න. නමුත් ත්‍රිවිධ හමුදාවන් හා සෞඛ්‍ය සේවාවන් තුල සිටින දේශප්‍රේමින් ඔවුන්ට හැකි උපරිමයෙන්ම ඔවුන්ගේ දායකත්වය ලබාදෙන බවද සිහියට ගන්න. ඔබ ප්‍රවේසම්වන්න.එය අපේ පැතුමයි. සත්‍ය සමග අත්වැල් බැඳ ගන්න.

අග්‍රාමාත්‍ය මාධ්‍ය අංශය

ශ්‍රී ලංකාවේ චීන සංස්කෘතික මධ්‍යස්ථානය  පසුගිය වසර 6ක ප්‍රගතිය අළලා සකස් කළ  THE PEARL OF THE SILK ROUTE” ග්‍රන්ථය ගරු අග්‍රාමාත්‍ය මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට පිළිගැන්වීම අද (06) දින අරලියගහ මන්දිරයේ දී සිදුවිය.

මෙරට චීන සංස්කෘතික මධ්‍යස්ථානයේ  අධ්‍යක්ෂ ලිවෙන් යු (Liwen Yue) මහතා විසින් ග්‍රන්ථයේ මුල් පිටපත මෙසේ අග්‍රාමාත්‍යතුමාට පිළිගැන්නුවේය.

අධ්‍යක්ෂ ලිවෙන් යු (Liwen Yue) මහතා සහ චාමර රන්මණ්ඩල මහතා විසින් රචිත  THE PEARL OF THE SILK ROUTE” ග්‍රන්ථය පසුගිය වසර 6ක කාලය තුළ චීන සංස්කෘතික මධ්‍යස්ථානය ඔස්සේ කළ සුවිශේෂි වැඩසටහන්වල ආවර්ජනයකි.

2014 සැප්තැම්බර් මස 16 වැනිදා එවකට ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ සහ මෙරට සංචාරයක නිරත වූ චීන ජනාධිපති ෂී ජි පිං මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් දකුණු ආසියාවේ පළමු චීන සංස්කෘතික මධ්‍යස්ථානය මෙරට දී ආරම්භ විය.

එතැන් පටන් එහි අධ්‍යක්ෂ ලෙස අඛණ්ඩව සේවය කළ  ලිවෙන් යු (Liwen Yue) මහතා සිය සේවා කාලය නිම කොට සිය රට බලායන බව මෙහි දී අග්‍රාමාත්‍යතුමාට සැල කර සිටියේය.

නිපුණතා සංවර්ධන, වෘත්තිය අධ්‍යාපන, පර්යේෂණ හා නව නිපැයුම් රාජ්‍ය ආමාත්‍යාංශය

·         ගිවිසුම අත්සන් කිරිමෙන් අනතුරුව අමාත්‍යතුමිය පාඨමාලා ක්‍රියාත්මක කිරිමට නියමිත පරිශ්‍රයේ නිරීක්ෂණයක යෙදෙයි

               උසස් තාක්ෂණික දැනුමෙන්  යුතු විදුලි සංදේශ තාක්ෂණික ශිල්පීන්  දෙස් විදෙස් ශ්‍රම වෙළඳපොළට දායාද කිරීමේ අරමුණු ඇතිව නිපුණතා සංවර්ධන වෘත්තීය අධ්‍යාපන පර්යේෂණ හා නව

 නිපැයුම් රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශ අනුබද්ධ ජාතික  ආධුනීකත්ව කාර්මික පුහුණු කිරිමේ අධිකාරිය (NAITA) සහ Huawei Technology Lanka පුද්ගලික සමාගම අතර අවබෝධතා ගිවිසුමක් අත්සන් කිරිම අද (07) 

නිපුණතා සංවර්ධන වෘත්තීය අධ්‍යාපන පර්යේෂණ හා නව නිපැයුම් රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශයේදී සිදු විය.

නිපුණතා සංවර්ධන, වෘත්තිය අධ්‍යාපන, පර්යේෂණ හා නව නිපැයුම් රාජ්‍ය ආමාත්‍ය විශේෂඥ  වෛද්‍ය ගරු සීතා අරඹේපොළ මැතිණියගේ ප්‍රධානත්වයෙන් අත්සන් කෙරුණු 

මෙම අවබෝධතා ගිවිසුම මගින් විදුලි සංදේශ වෘත්තියේ උසස් තාක්ෂණික පුහුණුව ලබාදීම සදහා නව පාඨමාලා ආරම්භ කිරිමත් Huawei Technology Lanka පුද්ගලික සමාගම

 සතු  තාක්ෂණික දැනුම ආධුනික වෘත්තීකයන්ට ලබාදෙමින් නව රැකියා අවස්ථාවන් බිහිකිරිමටත් අවස්ථාව සැලසේ.

මෙම නව පාඨමාලා ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලද ඔරුගොඩවත්ත ආධුනිකත්ව පුහුණු මාධ්‍යස්ථානයේදී  ආරම්භ කිරීමට නියමිත අතර Huawei Technology Lanka පුද්ගලික සමාගම  විසින් 

නොමිලේ සියළු නවීන පහසුකම් වලින් සමන්විත ගෘහස්ථ සහ එළිමහන් ප්‍රායෝගික පුහුණුව ද ඇතුළත් අංග සම්පූර්ණ  විද්‍යාගාරයක් ස්ථාපනය කරයි. 

අවබෝධතා ගිවිසුම අත්සන් කිරිමෙන් අනතුරුව ගරු අමාත්‍යතුමිය විසින් එම පරිශ්‍රයේ නීරික්ෂණ චාරිකාවක් නිරත වු අතර මේ වන විට ස්ථාපනය කර ඇති ආදර්ශ 

සන්නිවේදන කුළුණු හා පාඨමාලා ක්‍රියාත්මක වන ආකරය පිළිබද අවධානය යොමු කරන ලදි.

              පුහුණු ප්‍රථම අදියරේ ආධුනිකයන් 30 දෙනෙකුගෙන් ආරම්භ වන මෙම උසස්  විදුලි සංදේශ තාක්ෂණ ශිල්පී පාඨමාලාව තුළින් ක්ෂේත්‍රයේ නියුතු ශිල්පීන් ද ඇතුළත්ව‍ ලබාදීමට සැලසුම් කර ඇත.

   විදුලි සංදේශ පද්ධති පිළිබඳ සවිස්තරාමක න්‍යායික හා ප්‍රායෝගික පුහුණුව ද සමඟින් පද්ධති නඩත්තුව සහ ආරක්ෂාව පිළිබඳ පුහුණුවද මෙම පාඨමාලාවට ඇතුළත් වේ.

 චීනයේ ස්ථාපිත Huawei ප්‍රධාන ආයතනය සමඟ සහසම්බන්ධ වෙමින් සිසුන් සඳහා මාර්ගගත ක්‍රමයට පාඩම් ඉගැන්වීමටත් අදාල සමාගම විසින් කටයුතු සැලසුම් සකස් කර ඇත. 

        මෙම අවස්ථාවන් සදහා Huawei Technology Lanka පුද්ගලික සමාගමේ ප්‍රධාන විධායක නිළධාරී ලියැං යී මහතා, අධ්‍යක්ෂ රිකාඩෝ මහතා, මහජන සම්බන්ධතා අධ්‍යක්ෂ ක්‍රිස්ටෝෆර් ලී මහතා,

 මහජන සම්බන්ධතා කළමනාකාර ජිතේන්ද්‍ර ඇන්ටෝනියෝ මහතා, නිපුණතා සංවර්ධන වෘත්තීය අධ්‍යාපන පර්යේෂණ හා නව නිපැයුම් රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශ ලේකම් දීපා ලියනගේ මහත්මීය ,

ජාතික ආධුනිත්ව කාර්මික පුහුණු කිරිමේ අධිකාරියේ සභාපති නලීන් ගම්ලත් මහතා ඇතුඵ පිරිසක් සහභාගී විය.

මාධ්‍ය ඒකකය

නිපුණතා සංවර්ධන, වෘත්තිය අධ්‍යාපන, පර්යේෂණ හා නව නිපැයුම් රාජ්‍ය ආමාත්‍යාංශය

By Jeeva Sathasivam/www.journo.lk Courtesy NewsIn.Asia

Colombo, July 6:  In these days of the pandemic, how would children in the plantations study when they have no money to buy cell phones to follow on-line lessons, and even if they have the phones, they have to climb rooftops or hilltops to access signals.

An upcountry mother says that it is difficult for the family to buy cell phones and data cards. Even when they have them, sometimes there is no signal coverage. Because of this, our children are unable to attend the daily online Zoom classes. Sometimes,   about ten students of the same class get together and use one phone to learn the lessons. The situation is pathetic,” the mother said.

This situation didn’t erupt all of a sudden.  The long historical background of the upcountry people is the cause. The purpose of this article is to study the present ‘hallenges encountered by the Up-country Educational  Environment’ in its historical context and the current corona outbreak.

Free education

The very same year Sri Lanka became independent, the Up-country people were deprived of citizenship.   This is the reason why they are lagging behind other communities.

Free education had been introduced in 1943 by C.W.W.Kannangara, also called the father of free education. But free education was available to the plantation estate schools only 40 years after other communities had enjoyed it. When Sri Lanka became a Republic in 1972, the government took over the schools run by estate management. But, this became effective only in 1980.

Accordingly, changes in the school syllabi, administrative circulars, appointments of principals and teachers and their salaries took place. However, no changes were made to the physical resources, like school buildings, playgrounds and infrastructure.

In 1990, when these necessities were felt, foreign voluntary organizations like  GTZ (Germany) and SIDA  (Sweden) came forward to help.  At that time, the Plantation Schools Unit started functioning under the Central Ministry of Education.

The estate schools taken over by the government forty years ago. But the question now is what are the special arrangements already made or are being made by the government to convert them into proper government schools, since the projects undertaken by the foreign voluntary organizations have already been completed?

Nationwide,  843 schools are functioning in the estates. These estate schools are caught in the heart of the corona pandemic. These schools first closed during the 2020 lockdown, reopened in stages, adhering to health guidelines.  While reopening these schools, big problems surfaced due to lack of infrastructure. The need for physical resources, beginning from water supply to wash hands, toilet facilities and their maintenance, spacious classrooms for social distancing, and so on were some of the issues. In a situation like this, how could they continue their education without anxiety? Parents are also reluctant to send their children to schools for fear of corona.

Further, by 2021 corona online education through Zoom classes began throwing new challenges before the up-country estate students. They had to adjust themselves to the e-learning trend. The questions are:  They do not have safe electricity connections at home and schools. They have no computers or other devices like Android Mobile Phones, Tabs, iPads, or Laptops. If they do not, who would provide them?

Using smartphones, my classmates are attending online classes. I do not have such a phone. The related educational channel is not available on TV. This year I have to sit for the General Certificate of Education Examination. How can I write the examination?” asks a student. A Grade 8 student says: My classmates are studying with I phones. I do not have that facility.  I do not know how to handle it. Though I am interested and wish to study online, unfortunately, I am unable to make use of this facility”.

A  Grade 5 teacher is preparing her students for the Scholarship Examination and shares her experience on this matter. I am teaching 28 students sitting for the scholarship examination this year. Out of the 28, only 20 have joined the Zoom classes. Radio signals are interrupted very often. As a result, they experience many obstacles. When I ask them questions, unless their parents or siblings are by their side, they find it difficult to operate the microphones”.

The inability of students to reload data packages regularly, the fact that cell phones used by their parents lack the facilities are among obstacles faced by these students. If this situation continues, there will be a drop in the success rate of the students.  When this situation is not 100% favorable even for the upper-grade students, what will be the position of lower grade students?

Networks and Coverage

In the estate sector, most schools are located in mountainous areas where mobile and broadband coverage is very poor. As a result, students develop a tendency to hate online education. A student in Grade 12 said: Online classes start at 6.00 am. Without proper coverage, lessons are interrupted. Even when we join the classes with interest, it is difficult to understand the lessons due to interruptions.  When the teacher asks questions, we are unable to answer.  I am frustrated. How can I sit for the examination next year?” Most of the up-country estate students are frustrated.”

In the upper-grade classes, Science and Maths subjects are taught rarely. Generally, these two subjects are taught in tuition classes. This is a source of income for teachers who conduct tuition classes after school. Separate classes are conducted on payment of fees.

During the previous Good Government” regime, laptops were provided to some school students and students studying in universities. It was opposed by the opposition at that time. However, devices were provided to a few schools.  Some schools now have ‘smart classrooms’.  We must also remember that many schools rejected this (for political reasons).

Views of Education Officers:

The participation of estate sector students in online education is as low as 50%, in comparison with students from other regions. This came to light in a recent statistical study conducted in an Education Zone of  the Central Province. Due to the continuous lockdowns, the number of students attending online classes has declined.  

Some students have access to cell phones, but they are not proficient in operating  Zoom. Due to this, they are unable to attend Zoom classes, even when they have an interest in it.

In most houses, cell phones are the main mode of communication and the lack of sufficient knowledge to use them for educational purposes has caused frustration.

Teachers    

Only certain teachers conduct online classes.  Leaving aside their technical knowledge, they are unable to coordinate with their students in mountainous areas where coverage is low. As a result, there is a big gap between teachers and students.

It has to be mentioned here that in certain schools, self-learning programs were conducted for the teachers on Zoom.

About 50% of the students who could not join the online classes have given up studying in this method.

The Education Ministry took special action to introduce the government’s Gurugedera teaching programme through E.Thaksala, Eye Channel, and Kurunchi Radio. But it is not possible for the students who do not have TVs or cannot access the wavebands.

Solution    

Telecom companies should introduce a new policy to provide free internet services to students.  As of now, schools are functioning with Zoom technology via the internet. The students who cannot afford data, fail to attain their targets.  Among them are talented students, who wish to progress but are now falling behind.

Students who can afford to spend on data are evaluated as the ones who can progress in studies now. Even though we live in the information age, it is distressing that we are unable to help our students, who are our next generation.

It is questionable as to whether the online learning system that started with the pandemic is equally available to every student. There is the possibility of a widening gap between the affluent and poor students. With these challenges before them, how can upcountry estate students move forward, toward a better future?

Many of those from this community who are now in better positions must contribute to uplifting the standard of education in this community that is lagging behind others. It may be in the form of advice, funds, donations, and service.  It is essential that Old Boys Associations and Development Committees of Schools, wealthy community members, business people, learned persons in big positions, retired teachers, principals and academics coordinate and develop a common program to achieve this goal.

(The opinions expressed in this publication are those of the authors. They do not purport to reflect the Press Institute)

Courtesy NewsIn.Asia

Colombo, July 6 (newsin.asia): A five member Tamil Progressive Alliance (TPA) delegation led by Mano Ganeshan Member of Parliament called on the Indian High Commissioner  Gopal Baglay  on July 6, at India House. TPA Members of Parliament  Radhakrishnan, Udhaya Kumar, Velu Kumar along with TPA General Secretary Chandra Schaffer were present during the meeting. The High Commissioner was assisted by Deputy High Commissioner, Vinod K Jacob and Political Counsellor, Banu Prakash.

The nearly two hour long meeting saw discussions on issues of mutual interest and contemporary relevance that also affected the Indian Origin Tamil community of Sri Lanka.

The TPA delegation highlighted the socio-economic and developmental needs of the Indian Origin Tamil people as well as their hopes for political devolution. The High Commissioner reiterated India’s support for devolution in Sri Lanka on the basis of the full implementation of the 13 th., Amendment and early conduct of Provincial Council elections.

The two sides also emphasized the significance of the Indian Housing and other community Development Projects being implemented by the Government of India in the plantation areas.

Courtesy NewsIn.Asia

Colombo, July 6 (newsin.asia):  The High Commissioner of Pakistan in Sri Lanka  Major General (R) Muhammad Saad Khattak told an audience in Arugam Bay in South Eastern Sri Lanka on July 1, that Sri Lankan minority communities have to live peacefully with the majority community.

The High Commissioner highlighted that programs which are being offered and implemented by the Pakistan High Commission in Sri Lanka are for all the people living in Sri Lanka.”

He assured that Pakistan will always stand with Sri Lankan brethren in this hour of need and will continue relief assistance and full support in strengthening bilateral cooperation between the two friendly countries

As part of the Government of Pakistan’s relief assistance to the flood affectees of torrential rains, landslides and Covid-19 pandemic in Sri Lanka, H.E, High Commissioner of Pakistan to Sri Lanka visited Anuradhapura, Kilinochchi, Arugam Bay and distributed dry food items among the affected families.

In Anuradhapura, the distribution of food items ceremony was held in Mirisawatiya Temple on 29 June 2021. Ven. Ethalawetunawewa Gnanatilake Thero appreciated the Government of Pakistan and the High Commission’s efforts for support to the needy families.

In a ceremony held in the Security Force Headquarter, Iranamadu, Kilinochchi, the High Commissioner distributed food items among the flood affectees of that region. The High Commissioner also met Major General Harendra Parakrama Ranasinghe, Commander of the Security Force Headquarters (Kilinochchi) during which matters of mutual interests were discussed.

Apart from that the High Commissioner visited Jaffna on 30 June 2021 and held a meeting with Hon. Angajan Ramanathan, Member of Sri Lankan Parliament. Matters related to agriculture, education and to further strengthen the bilateral relations were discussed.

Courtesy NewsIn.Asia

Colombo, July 6 (newsin.asia): A 1,000 rupee commemorative coin issued to mark the 65th Anniversary of diplomatic relations between the Government of Sri Lanka and the People’s Republic of China, and the 100th Anniversary of the Communist Party of China was presented to President Gotabaya Rajapaksa on July 6,  the President’s Media Division said.

Central Bank Governor Professor W. D. Lakshman has presented the coin to the President at the Presidential Secretariat this afternoon (06).

This commemorative coin was issued as a special tribute to the long-standing friendship and strong ties between the two countries.

On the center of one side of the coin is the front view of the Nelum Pokuna Mahinda Rajapaksa Theatre with the national flags of Sri Lanka and China. The ‘2022’ is shown in large numbers below the Theatre. The coin reads 65 years for Sri Lanka – China” in English, Sinhala and Tamil,” PMD said in a statement.

The other side of the coin says ‘1,000 rupees’ and Chinese Communist Party” in three languages.

The Central Bank has issued 500 gold and 2,000 silver commemorative coins.

By Anusha Ondaatjie and Lilian Karunungan Courtesy bloomberg.com

• Nation has to service $1 billion of debt maturing in July
•  Sri Lanka says arrangements made to settle July bond

Sri Lanka’s risk premium for a default jumped, reflecting concern that the pandemic is damaging the nation’s ability to fill its foreign-exchange coffers ahead of at least $2.5 billion in dollar debt due in the next 12 months.

The nation’s five-year credit default swaps rose to 1,553 basis points on Monday, the highest since March 1. A separate gauge of one-year default probability was at 27.9%, the steepest in Asia, up from around 13% over six months ago, according to a Bloomberg model where a reading above 1.5% signifies high risk of failure to pay.

The first test comes July 27, when the South Asian nation must repay a $1 billion bond to investors. President Gotabaya Rajapaksa’s administration tightened capital controls last week, limiting how much foreign currency can leave the country, and speculation is growing that it may need to turn to the International Monetary Fund for additional finances after securing assistance from countries including China.

Read: Malaysia’s 1998 Playbook Helps Sri Lanka Shun IMF for China

These resources should enable Sri Lanka to meet its remaining debt maturities through the rest of 2021,” said Sagarika Chandra, primary sovereign analyst for Sri Lanka at Fitch Ratings. Nevertheless, Sri Lanka’s debt repayment challenges will continue into the medium-term. Authorities have not yet specified plans for meeting the country’s foreign-currency debt-servicing needs for 2022 and beyond.”

Arrangements are already in place to settle the bonds due later this month, the central bank said in a statement late Monday. Two more payments become due next year — a $500 million bond on Jan. 18, followed by $1 billion of debt maturing July 25.

The other bonds also we will pay,” said Ajith Nivard Cabraal, Sri Lanka’s state minister for money and capital markets and a former central bank governor, citing steps such as foreign- exchange controls and swap agreements with China and Bangladesh.

Still, the uncertainty has prompted calls from some opposition party members for Sri Lanka to seek help from the IMF, which prematurely ended a $1.5 billion fund facility last year amid change in financing needs due to the pandemic. While the government and the central bank have said there’s no need to go back to the Washington-based organization, it isn’t uncommon for nations to renegotiate terms with the global lender of last resort.

Read: IMF Sees $45 Billion Deal With Argentina Pushed Into 2022

Sri Lanka’s government is instead aiming to pursue its own policy mix, including promoting import substitution and garnering support from bilateral creditors including India and China. It secured a $1.5 billion currency swap line from Beijing in March, and is expecting inflows including a $250 million swap facility from Bangladesh’s monetary authority, besides a $400 million facility from the Reserve Bank of India to bolster reserves.

Foreign-exchange reserves stand at around $4 billion, excluding the China swap agreement, according to the central bank. That’s enough to cover three months of imports.

Concerns about repayment are pushing the cost of Sri Lanka’s dollar debt higher, with the yield on the 5.75% 2023 bond surging 96 basis points at Monday’s close to 28.7%, according to data compiled by Bloomberg. The yield on the 7.55% 2030 bond is near a three-month high of 16.5%.

The sell-off may be overdone in short tenor debt, especially notes maturing 2023 and 2024, according to Ek Pon Tay, senior portfolio manager for emerging-market debt in Singapore at BNP Paribas Asset Management.Sponsored ContentHow Can ETFs Help You Invest More Sustainably?iShares

The sovereign’s near-term liquidity is not a concern,” said Tay, who expects an IMF package to materialize in coming months and predicts Sri Lankan banks, which hold a third of the July 2021 bond, to plow that cash into other upcoming maturities. In the medium term, however, a renewed risk is a widening trade deficit given rising oil prices.”

Investors are also expressing concern about Sri Lanka’s capital controls, which are seen as a way for the economy to shun reliance on foreign borrowing, and more importantly ward off interference from the IMF, whose aid comes with strict conditions.

The capital controls risk the emergence of parallel exchange rates, disrupt access to imports and ultimately may well stall the economy,” said Tim Ash, a strategist at BlueBay Asset Management in London. They might all just make the end game more painful, rather than actually resolving anything.”

— With assistance by Asantha Sirimanne

By Dr Upul Wijayawardhana Courtesy The Island

Pipi gena aa malak paravee, suwanda loketa nodee nesuna”: This line from a song my wife sang in the ’60s over Radio Ceylon, which translates as A flower about to bloom withered, dying without releasing its fragrance to the world”, keeps going round and round in my head these days. I wrote it, grieved by the sudden death of my best friend from school, Susantha de Silva, who was on his way on a scooter, to a temple in the Eastern Province, to get a talisman from a Bhikkhu, to ensure his selection for training as a sub-inspector of police, to be mowed down by a speeding motorist. Maybe, it is the speculations around the fate of the political Pohottuwa, the reason for this earworm!

Afterall, I was among the millions jubilant, nay ecstatic, with the election of a president with a difference; not a career politician, from the tainted lot we have, but a public servant with a proven track record. Anyone not associated with the disastrous Yahapalanaya could have won the presidential election, in December 2019, but there was an added bonus. Gota was one of the architects of the victory against terrorism, deemed impossible by international military experts, and demonstrated strength of character by resisting all attempts by the West to thwart the efforts of our patriotic forces who were on the cusp of victory. Whilst preaching against and claiming to fight terrorism, they did their damnedest to save one of the worst terrorist leaders the world has ever known. Perhaps, they would have succeeded if not for the unshakable resolve of Mahinda and Gota.

Gota started very well; in fact, far better than expected, and Pohottuwa was richly rewarded with another deemed impossibility; winning the general election with a two-thirds majority, in spite of the constraints of the proportional representation system. Less than a year after that remarkable victory, jubilation has turned to despondency. What went wrong? Is it the unprecedent stress placed on the government by a devastating pandemic? No surprise that the country is begging for foreign currency as two main sources, remittances from the Middle-East and tourism, have dried up. Of course, the ever-dwindling numbers of arch-supporters would argue that things would be much worse had Yahapalanaya, or a successor, continued. Whilst there is hardly a doubt about that, it is no excuse. Further, there is a sneaking suspicion that dollars are flowing freely to fund well-organised attempts to discredit the government. However, the Opposition seems lame and the Leader of the Opposition is failing to capitalize on the situation by being more interested in verbosity than delivering a clear message, in simple words. His former boss, sensing these failures, though rejected by the voters, has decided to sneak into Parliament, breaking his own rules!

True, the government can boast of many successes. There had been a relentless attack on the underworld and many drug lords have been captured, though the demise of some occurred under suspicious circumstances. However, I doubt many will shed tears for them considering the damage they had done to our youth. Interestingly, the dissatisfaction created is entirely due to own goals by the government and the pity is that these were mostly avoidable. Though there are a good many, let us focus on a few of the fairly obvious ones.

Having won plaudits, internationally, too, for efficiently controlling the pandemic, initially, things went horribly wrong as some quasi-pundits around the government decided to put superstition before science. Some were more interested in protecting Ayurveda, though it predates the concept of infectious diseases, as it is a vote-catcher! The Minister of Health displayed gross ignorance by, first, dropping pots for prevention, devised by a faith-healer, who claimed to have been specially flown to India to help the Indian Government, and then partaking of an untested peniya, which made the inventor rich but those who drank sick, including the Minister herself. Unashamedly, she still continues to be the Minister of Health!

Then the idiots parading as the wise (Viyath) prevailed on the government not to relax the rules on the cremation of Covid victims, in spite of the excellent recommendations made by a committee of experts. This, totally unwarranted and unscientific stand, antagonised many a Muslim country that may have voted for us at the UNHRC. Coupled with this, the total lack of efficiency on the part of our Foreign Ministry, made us lose a battle that could have been easily won. At a time when the Tiger-rump is on the overdrive, discrediting Sri Lanka, with the connivance of some western politicians who would, just like our lot, stoop low for a few votes, we needed a strong Foreign Minister. Because we do not have one, we are losing our reputation, internationally, and the Ambassadors in Colombo are behaving as viceroys! If the Foreign Minister is not allowed to do what he wants, as some close to him claim, surely, he should be honourable enough to resign. But, then, am I not expecting too much from politicians who are more interested in the perks than honour or duty?

Whilst lauding the President for his vision of organic products, it is very unfortunate he attempted to do the right thing at the wrong time and in too much of a hurry. Much richer countries, with the desire to go organic, have found it difficult and have decided it should be done very gradually. The attempted ‘fertiliser ban’ added another mafia to the rice mafia, which seems to have defied every government. Perhaps, the only solution is to make Maithri the Minister of Food and see whether brotherly love would solve the rice problem! Fertiliser fiasco has sent prices soaring, the already depressed tea production to an almighty low level infuriating farmers and small tea growers alike. Though done with the best of intentions, this was a totally unnecessary own goal!

The fertiliser-fiasco pales into insignificance with the next own goal of unimaginable proportions. It was pretty obvious that fuel prices had to go up, due to the increasing world price of crude oil, as well as the decreasing value of the Rupee. Had the President addressed the nation, perhaps with a shorter speech, and explained the difficulties, I am sure the public would have had sympathies, even if they did not support wholeheartedly. Instead, the Minister of Energy announced the increase of fuel prices and in a totally unprecedent move, fraught with extreme idiocy, the Secretary General of the governing party issued a letter of condemnation of the Minister. In a smart move, the Minister retorted that as the fuel price increase was done with the concurrence of the President and the Prime Minister, the condemnation should extend to them as well. What an unholy mess! Perhaps, the world needs to learn from us how to govern like idiots!!

They are now planning to play, what some think is, the trump card: Bring Basil back! Basil valued his American citizenship over a ministry and it seems obvious, now, that removing the bar for dual citizenship holders from being in political office, with 20A, was to accommodate him. He has just returned from a month’s stay in the USA and what is up his sleeve no one knows! But I am sure Americans, naturally, expect him to honour the oath of citizenship he took. Those who clamour for Basil are hoping that once he is appointed the Minister of Economic Development, with or without Finance, would reduce the price of fuel winning the public support. They are living in cloud cuckoo land, taking masses for asses, failing to realise that it would only further erode the credibility of the government!

We talk so much about Singapore and it is noteworthy that dual citizenship is not allowed at all! Perhaps, that may be one of the reasons for their continuing development. Total commitment to the country is needed from all, especially politicians.

It looks as if the withering of Pohottuwa has already started. Unfortunately, this would have disastrous consequences for the country as there does not seem to be an alternative. SJB seems full of puppets and disgraced politicians. Ranil does not seem to allow anyone else to develop in the UNP, as long as he is alive. The JVP has turned out to be a bunch of spent revolutionaries who lost credibility by propping up Yahapalanaya.

They say a vacuum would not be left and would always be filled. But with what? A revolution? As an appendage of the USA, India or China? I fear the worst unless the Rajapaksas see sense and make an immediate course correction!

By Norman Palihawadane Courtesy The Island

Prime Minister Mahinda Rajapaksa yesterday said the govenrent kept the door open for anyone to leave, if he or she did not agree with its policies.

Commenting on recent statements by some ministers critical of the government, PM Rajapaksa tod The Island: We are not keeping anyone forcibly. It is usual within an alliance for parties with various ideologies to have different opinions on political issues. We also maintain democracy within our alliance unlike many others in today’s politics. Anyone in the goverment can leave. We have the people’s trust. We are implementing the development work as we promised to the people in our manifesto. That is why the people have given us a huge mandate.”

The PM said some politicians made controversial statements to attract media attention, and they should not be taken seriously.

But if anyone is not actually happy with the way we conduct the affairs of this government, our doors are always wide open for them to leave. Similarly, our doors are also open for anyone who wish to join forces with us if they approve the way we govern this country,” the Premier said.

Courtesy The Daily Mirror

With the aim of promoting online based education system, the cabinet ministers had agreed to broadcast all school subjects as programs through 20 television channels, Cabinet co-spokesman Dr. Ramesh Pathirana said.While addressing the media at the weekly cabinet meeting, he said the decision was taken following lengthy discussions during the cabinet meeting.

The cabinet ministers had agreed to launch 20 education channels for all subjects for schoolchildren from grade one to Advanced Level free of charge.  Hence, 13 channels to broadcast subjects relate to grade one to 13 and the remaining channels to broadcast subjects relate to Advance level.

The recording activities are currently underway at the Education Ministry and soon after the completion of the recordings, all subjects will be broadcast through the TV channels.

However, the government holds the rights to broadcast every educational channel through all television stations.

Also, he said measures have been taken across various options such as e-thaksalawa, Guru Gedara, television and broadcasting programmes, the Youtube channel of the National Institute of Education and other provincial academic bodies as well as school level online lessons to educate students.

However, practical issues have cropped up in stimulating schools, principals, teachers, teacher instructors and other senior officers, to maintain common standards in teaching methodologies, taking the number of student participation and evaluation of the learning performance. 

Therefore, the Cabinet of Ministers granted approval to a resolution furnished by the Minister of Education to implement a programme called “Sustaining the Education of children across indoor activities” utilizing the potential of all institutions and human resources within the entire education sector to the maximum with effect from August 1.

Courtesy Adaderana

Sri Lanka Podujana Peramuna (SLPP) has proposed the name of Basil Rajapaksa to the Election Commission to fill the parliamentary seat vacated by MP Jayantha Ketagoda.

Speaking to the media, SLPP General Secretary MP Sagara Kariyawasam said Basil Rajapaksa is expected to take oaths as a Member of Parliament on the 8th of July.

Ketagoda stepped down from his position as a National List MP to make way for Basil Rajapaksa.

The parliamentary media unit confirmed that he had handed in his resignation to the Secretary-General of the Parliament this morning (July 06).

Basil Rajapaksa’s much-anticipated entry to parliament had been making headlines over the past few weeks. Reports speculated that he would also be sworn in as a Cabinet Minister.

Meanwhile, a group of ruling party backbenchers who met at the residence of MP Pramitha Bandara Tennakoon recently, collectively adopted a proposal to call the SLPP’s architect to enter the parliament.