Ruwan M Jayatunge M.D. 

Dialectical behavior therapy (DBT) is a modified form of cognitive behavioral therapy (CBT) that was developed in late 1970s by Marsha M. Linehan a psychology researcher at the University of Washington (Linehan, 1993).  DBT is an empirically supported treatment for suicidal individuals (Linehan et al., 2015). It can be adapted to treat borderline personality disorder patients with comorbid substance-abuse disorder (Koerner & Linehan, 2000) and depressed elderly clients with personality disorders (Lynch et al., 2003). DBT addresses deficits in emotion regulation, distress tolerance and interpersonal relationship.

The patients with borderline personality disorder have faulty schemas and splitting in the patient’s relations to others. They have frantic efforts to avoid real or imagined abandonment. Often they have pattern of unstable and intense interpersonal relationships, impulsivity, emotional instability and recurrent suicidal behavior. In addition they are impacted by chronic feelings of emptiness. Borderline personality disorder is treated with psychotherapy and medication. Dialectical Behavior Therapy and Buddhist Psychotherapy are effective in treating borderline personality disorder.

The basis for DBT is stemming from the mindfulness practice of the Buddhist teachings and the philosophy of dialectics. Mindfulness according to the Buddhism is bare attention a sort of non-judgmental, non-discursive attending to the moment-to-moment flow of consciousness (Sharf, 2015). Mindfulness meditation has three overarching purposes: knowing the mind; training the mind; and freeing the mind (Fronsdal, 2006). As described by Palmer (2002) developing the capacity for being mindful and living in the moment allows a greater potential for feeling appropriately in charge of the self.

DBT combines mindful awareness largely derived from Buddhist meditative practice. Kirmayer (2015) concluded that Mindfulness meditation and other techniques drawn from Buddhism have increasingly been integrated into forms of psycho-therapeutic intervention. Since the 1990s, mindfulness meditation has been applied to multiple mental and physical health conditions, and has received much attention in psychological research (Tang & Posner, 2013). Mindfulness has been described as a practice of learning to focus attention on moment-by moment experience with an attitude of curiosity, openness, and acceptance (Marchand, 2012)  Schmidt (2004) states that mindfulness is strongly related to compassion, and it is compassion that serves as a source for all healing intentionality. Both mindfulness and self-compassion involve promoting an attitude of curiosity and non-judgment towards one’s experiences (Raab, 2014). The core mindfulness skills (focus, compassion, curiosity, inner calm, balance, and awareness) lead to serenity.

Chafos and Economou (2014) highlighted the efficacy of mindfulness-based interventions in borderline personality disorder. They further stated that mindfulness helped to improve impulsivity, emotional irregularity and relationship instability in clients. Mindfulness shapes individuals’ personality and self-concept toward more healthy profiles (Crescentini & Capurso, 2015). Shorey and colleagues (2014) elucidate that mindfulness meditation may help to prevent relapse to substance use.

Mindfulness practices as well as the Buddhist philosophy help the patients to gain growth promotion. Buddhist doctrine and practices can be considered as a psychotherapeutic method (de Zoysa, 2011) and Buddhist psychology is increasingly informing psychotherapeutic practice in the western world (Kelly, 2008).  In Mahāsatipaṭṭhāna Sutta the Buddha described the practice of meditation in detail. The Mahāsatipaṭṭhāna Sutta or the great discourse on the establishing of awareness is considered as the discourse on the foundations of mindfulness. It is generally regarded as the canonical Buddhist text with the fullest instructions on the system of meditation unique to the Buddha’s own dispensation (Soma, 1998). Mahāsatipaṭṭhāna Sutta describes contemplation of the body, contemplation of feeling, contemplation of mind and contemplation of mind-objects.

The word dialectical” in DBT comes from its focus on providing motivation for change in behavior while simultaneously validating the client’s thoughts and feelings ( DeVylder, 2010).The ‘dialectical’ in DBT refers to the way in which it uses a broad way of thinking that emphasizes the limitations of linear ideas about causation (Palmer, 2002).  The dialectical philosophy serves as the backbone for DBT.  Dialectics is a complex concept that has its roots in philosophy and science. Dialectics involves several assumptions about the nature of reality: everything is connected to everything else, change is constant and inevitable and opposites can be integrated to form a closer approximation to the truth.  Dialectical thinking provides the ability to view issues from multiple perspectives.

The elements of dialectics are found in Buddhism.  Dialectics is an integral part of the foundation of world philosophy. The word dialectics meant, on the one hand, the search for truth by conversations, which were carried out through the formulation of questions and the methodical search for answers to them. On the other hand, dialectics means the capability of vision and reflection by means of notions of the opposite facets of nature. Dialectics represents a synthesis of the best achievements of both materialism and idealism and it is the ground for understanding of the material-ideal essence of the world.  (Shpenkov, 2013). Dialectical thought emphasizes the wholeness and inter-connectedness of the world and the potential for the reconciliation of opposites (Palmer, 2002). According to Charles H. Elliott- Clinical Psychologist dialectics are one of the important unifying concepts that reflect how the mind fundamentally understands and perceives most core concepts and ideas.The dialectical aspects of Buddhism connected with impermanence.

The idea of interdependence is central to Buddhist teaching. The interdependent arising (pratitya samutpada) describes that human life is a continuous process of change, rising and falling through interdependence with numerous other processes” (Koller, 2002). Dr. Alfred Bloom, Emeritus Professor of Religion, University of Hawai’ states that the central concept of Buddhism is generally termed Interdependent Co-arising or Dependent Co-origination. The emptiness is based in the principle of Interdependent Co-arising.

The DBT suggests that change is an inevitable and welcome part of life. Change according to Buddhism is a constant phenomenon. Change is the focal point for Buddhist insight and change is built into the nature of things, nothing is inherently fixed (Thanissaro, 2004). Everything in human life, all objects nothing lasts and everything is changing and inconstant. The Buddha described the world as an unending flux of becoming. All is changeable, continuous transformation, ceaseless mutation, and a moving stream. Everything exists from moment to moment. Everything is a recurring rotation of coming into being and then passing out of existence (Sri Dhammananda, 2003).

The Buddha taught that all compounded things are impermanent. The Doctrine of Impermanence or Annicca is an undeniable and inescapable fact of human existence.  According to Buddhism, everything is the product of the antecedent causes and therefore of dependent origination. These causes themselves are not ever lasting and static, but simply antecedent aspects of the same ceaseless becoming. Every event is the result of a concatenation of dynamic processes (Karunadasa, 1998).

The Buddhism teaches that the ultimate nature of all things is in fact just this absence (Newland, 2015).  The dialectical monism is described in Buddhism in following terms. “Form is emptiness; emptiness also is form. Emptiness is no other than form; form is no other than emptiness.”It is not a nihilistic view. Emptiness or Sunyata is the true nature of things and events. The doctrine of non-attachment relates to the concept of emptiness and impermanence. It is the knowledge of the ultimate reality of all objects, material and phenomenal.

DBT promotes non-judgmental thinking and view their environment non-judgmentally.  Practicing mindfulness helps to release judgment. Nonjudgmental attitude helps to open in to new experiences.  Some experts believe that judging causes emotional mind to increase in intensity. The Buddha believed that self-imposed suffering stemming from judgmental thought.

According to Buddhist philosophy, the identification with a static concept of ‘self’ causes psychological distress. Dis-identification from such a static self-concept results in the freedom to experience a more genuine way of being (Tang, et al., 2015). In Buddhism, the term anattā or   refers to the doctrine of “non-self”. According to the mainstream view, anatta means the denial of a permanent self-entity, both at the microcosmic and the macrocosmic levels (Karunadasa, 1994). Furthermore the  Budistic nonself-cultivating process aims to minimize or extinguish the self and avoid desires, leading to egolessness or selflessness (Shiah ,2016).

Borderline personality disorder is a hurtful label for real suffering (Kulkarni, 2015). Suffering is an inevitable component of human existence. According to Buddhism, existence is suffering (dukkha). Dukkha is an important Buddhist concept, commonly translated as “suffering”, “pain” or “unsatisfactoriness” (Huxter, 2016). The Buddhist concept of duhkha, often translated as ‘‘suffering,’’ is not simply an unpleasant feeling. Rather, it refers most deeply to a basic vulnerability to suffering and pain due to misapprehending the nature of reality (Ekman et al., 2005). The Buddha presented Noble Eight fold Path as a way to extinguish the suffering. The Noble Eight fold Path   are right views, right resolve/aspiration, right speech, right action/conduct, right livelihood, right effort right mindfulness and right concentration.

Hoffman and colleagues (1999) hypothesized that borderline patients’ behavioral patterns are thought to result from a lifelong transaction between emotional vulnerability and invalidating features of the social and familial environment. Many patients with borderline personality disorder (BPD) experience difficulties in empathizing with others and are sensitive to social exclusion (Flasbeck, Enzi & Brüne, 2017). They often become disconnected from the society. Isolation and alienation affect their wellbeing. The cultivation of disciplined reflection with mindfulness helps the patients to combat social exclusion. The deeper awareness provides to enhance sense of fulfillment and individual happiness. Buddhism is a pragmatic teaching promotes inclusion. Inclusion is spiritual and growth promotional.

Emotion regulation is essential for adaptive behavior and mental health (Kinner et al., 2017). Buddhists and psychologists alike believe that emotions strongly influence people’s thoughts, words, and actions and that, at times, they help people in their pursuit of transient pleasures and satisfaction (Ekman et al., 2005).   DBT deals with intense and labile emotions. There is a connection between mindfulness and emotion regulation. Mindfulness facilitates adaptive emotion regulation. Mindfulness improves emotion regulation by influencing people’s awareness of their emotional experiences (Hill & Updegraff, 2012).

In DBT clinician attempts to motivate the client towards change in behavior while simultaneously validating existing thoughts and feelings (DeVylder, 2010). DBT provides dialectical strategies to help clients get unstuck” from rigid ways of thinking or viewing the world. Along with non-aggression and non-attachment help the patients to view their world as a non hostile entity. In Buddhist doctrine Equanimity is promoted as a self discipline to combat rigid ways of thinking.  According to the psychologists equanimity is a state of psychological stability and composure which is undisturbed by experience of or exposure to emotions, pain, or other phenomena that may cause others to lose the balance of their mind.  In Buddhstic view Upekkha or equanimity is to have a clear-minded tranquil state of mind – not being overpowered by delusions, mental dullness or agitation. It is a steady conscious realization of reality’s transience.

According to Linehan (2000) DBT, therapists have five main tasks. They work to expand client capabilities, motivate the client to engage in new behaviors, generalize the use of the new behaviors, establish a treatment environment that reinforces progress, and maintain capable and motivated therapists.  The ultimate goal of DBT is to aid patients in their efforts to build a life worth living.

Acknowledgement;   Sheri Van Dijk MSW RSW DBT Therapist -Toronto Canada

References

Chafos, V.H., Economou, P.(2014).Beyond borderline personality disorder: the mindful brain.Soc Work. t;59(4):297-302.

Crescentini, C. , Capurso, V.(2015).Mindfulness meditation and explicit and implicit indicators of personality and self-concept changes.Front Psychol. 29;6:44.

DeVylder, J.E. (2010). Dialectical Behavior Therapy for the Treatment of Borderline Personality Disorder:  An Evaluation of the Evidence International Journal of Psychosocial Rehabilitation. Vol 15(1) 61-70.

de Zoysa, P.(2011).The use of Buddhist mindfulness meditation in psychotherapy: a case report from Sri Lanka. Transcult Psychiatry.  ;48(5):675-83.

Ekman, P., Davidson, R. J., Ricard, M., & Wallace, B. A. (2005). Buddhist and Psychological Perspectives on Emotions and Well-Being. Current Directions in Psychological Science, 14(2), 59-63.

Flasbeck, V., Enzi, B., Brüne, M. (2017).Altered Empathy for Psychological and Physical Pain in Borderline Personality Disorder.J Pers Disord. doi: 10.1521/pedi_2017_31_276.

Fronsdal,G.(2006). Mindfulness Meditation as a Buddhist Practice. Retrieved from http://www.insightmeditationcenter.org/books-articles/articles/mindfulness-meditation-as-a-buddhist-practice/

Hill, C. L. M., Updegraff, J. A. (2012). Mindfulness and Its Relationship to Emotional Regulation. Emotion, 12, 81-90.

Hoffman, P. D., Fruzzetti, A. E. and Swenson, C. R. (1999). Dialectical behavior therapy: Family skills training. Family Process, 38: 399–414.

Huxter, M. (2016). Healing the Heart and Mind with Mindfulness: Ancient Path, Present Moment. Routledge.

Karunadasa, Y.(1994).The Buddhist Doctrine of Non-Self, and the Problem of the Over-Self. Retrieved from http://www.andrew-may.com/zendynamics/nonself.htm

Karunadasa,Y. (1998).The Buddhist Doctrine of Annicca or Impermanence, and the Soul Theory  http://maithri.com/links/articles/anicca1.htm

Kelly,B.D.(2008).Buddhist psychology, psychotherapy and the brain: a critical introduction.Transcult Psychiatry. ;45(1):5-30.

Kinner, V.L. , Kuchinke, L. , Dierolf, A.M. , Merz, C.J. , Otto, T.1., Wolf, O.T. (2017).What our eyes tell us about feelings: Tracking pupillary responses during emotion regulation processes. Psychophysiology.  doi: 10.1111/psyp.12816.

Kirmayer, L.J. (2015).Mindfulness in cultural context.Transcult Psychiatry.  ;52(4):447-69.

Koerner, K. , Linehan, M.M.(2000).Research on dialectical behavior therapy for patients with borderline personality disorder. Psychiatr Clin North Am.  ;23(1):151-67.

Koller, J.  M. (2002). Asian Philosophies. Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall.

Kulkarni,J.(2015).Borderline personality disorder is a hurtful label for real suffering – time we changed it. . Retrieved from 

http://www.monash.edu/news/opinions/borderline-personality-disorder-is-a-hurtful-label-for-real-suffering-time-we-changed-it

Linehan, M. M. (1993) Cognitive–Behavioral Treatment of Borderline Personality Disorder. New York: Guilford Press.

Linehan, M. (2000). Commentary on innovations in Dialectical Behavior Therapy. Cognitive and Behavioral Practice, 7, 478-481.

Linehan, M.M.,  Korslund, K.E. , Harned, M.S. , Gallop, R.J ., Lungu ,A. , Neacsiu, A.D. , McDavid, J. , Comtois, K.A. , Murray-Gregory, A.M. (2015).Dialectical behavior therapy for high suicide risk in individuals with borderline personality disorder: a randomized clinical trial and component analysis. JAMA Psychiatry.  ;72(5):475-82.

Lynch, T. R., Morse, J. Q., Mendelson, T., & Robins, C. J. (2003). Dialectical behavior therapy for depressed older adults. American Journal of Geriatric Psychiatry, 11, 33–45.

Marchand, W.R.(2012).Mindfulness-based stress reduction, mindfulness-based cognitive therapy, and Zen meditation for depression, anxiety, pain, and psychological distress.J Psychiatr Pract.  ;18(4):233-52.

Palmer,R.L.(2002). Dialectical behaviour therapy for borderline personality disorder. Advances in Psychiatric Treatment.  8 (1) 10-16.

Raab, K.(2014).Mindfulness, self-compassion, and empathy among health care professionals: a review of the literature.J Health Care Chaplain.  ;20(3):95-108.

Schmidt, S.(2004).Mindfulness and healing intention: concepts, practice, and research evaluation.J Altern Complement Med.  ;10 Suppl 1:S7-14.

Sharf RH.(2015).Is mindfulness Buddhist? (and why it matters).Transcult Psychiatry. ;52(4):470-84.

Shiah YJ.(2016).From Self to Nonself: The Nonself Theory.Front Psychol.  4;7:124.

Shorey RC , Brasfield H, Anderson S, Stuart GL.(2014).Differences in trait mindfulness across mental health symptoms among adults in substance use treatment. Subst Use Misuse.  ;49(5):595-600.

Shpenkov, G.P. (2013). Dialectical View of the World: The Wave Model (Selected Lectures). Volume I: Philosophical and Mathematical Background. URL: http://shpenkov.janmax.com/Vol.1.Dialectics.pdf

Soma. (1998).The Way of Mindfulness The Satipatthana Sutta and Its Commentary. Retrieved from http://www.accesstoinsight.org/lib/authors/soma/wayof.html

Sri Dhammananda, K. (2003).Everything is Changeable. Retrieved from  http://www.budsas.org/ebud/whatbudbeliev/85.htm

Tang, Y.-Y., Posner, M. I. (2013).Theory and method in mindfulness neuroscience. Soc. Cogn. Affect. Neurosci. 8, 118–120.

Tang, Y.-Y., Hölzel, B. K. & Posner, M. I. (2015).The neuroscience of mindfulness meditation. Nat. Rev. Neurosci. 16, 213–225.

Thanissaro. (2004).All About Change. Retrieved from http://www.accesstoinsight.org/lib/authors/thanissaro/change.html

නලින් ද සිල්වා

මංගල යුද්ධාපරාධ ගැන කතා කරලා. ඔහු කරුණු දෙකක් කියනවා. පළමුවෙන් ඔහු පිළිගන්නචා මෙරට ව්‍යවස්ථාවට අනුව  දෙමුහුන් අධිකරණ පිහිටුවන්න බැහැ කියලා. ඒත් ඔහු ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීම කියන එක අත්හැරලා නැහැ. සුමන්තිරන් කියන්නෙ දෙමුහුන් අධිකරණ පිහිටුවන්න ඕන ම කියලා. ආණ්ඩුව ජෙනීවාහි කල් ඉල්ලගත්තෙ කලින් යෝජනාව අනුව දෙමුහුන් අධිකරණ පිහිටුවන්නයි.  ආණ්ඩුව නව ව්‍යවස්ථාවක් ගෙනැල්ල අවශ්‍ය විධියට ජනතාවගේ පරමාධිපත්‍යය නැතිකරලා දෙමුහුන් අධිකරණ පිහිටුවන්න වෑයමක් කරාවි. බටහිරයන් මේ ආණ්ඩුව පිහිටෙවුවෙ ම ඊනියා යුද්ධාපරාධ සම්බන්ධයෙන් රාජපක්‍ෂලාට හා රණවිරුවන්ට දඬුවම් කරලා දෙමළ ජාතිවාදයට තව තවත් බලය බෙදලා සහසන්ධීය රාජ්‍යයක් ඇති කරන්න. නැතුව තරුණ තරුණියන්ට රස්සා දෙන්න නො වෙයි. දෙන්න රස්සාවල් නැහැ.

ආණ්ඩුව නව ව්‍යවස්ථාවක් සම්මත කර ගන්න ජනමත විචාරණයක් තියන්න යන බව රාජිතගෙ කතාවලින් පැහැදිලි වෙනවා. ජේ ආර්ගෙ ලාම්පු කළගෙඩි සෙල්ලම වගේ ම වචන හරඹවලින් සිංහල ජනතාව රවටලා ජනමත විචාරණයකින් නව ව්‍යවස්ථාවක් සම්පාදනය කරන්න හරි ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කරන්න හරි ආණ්ඩුව සූදානම් වන බවක් පේන්න තියෙනවා. රාජිත කියන්නෙ ජනවාරි අටවැනි දා මෛත්‍රිපාල ජනාධිපති කරපු අය නව ව්‍යවස්ථාවක් ගේන බව කිවුව කියලා. ඔහු කියනවා අගෝස්තු මැතිවරණයෙන් පස්සෙ ආණ්ඩුවට එකතු වුණු මෛත්‍රිපාලගෙ කණ්ඩායම ඒක දන්නෙ නැහැ කියලා.

ඒ වුණත් රාජිතට අමතක වෙච්ච දේකුත් තියෙනවා. ඒ තමයි ජනමත විචාරණයකට තුඩු නොදෙන ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පමණක් ගෙන ඒමට මෛත්‍රිපාල ජනාධිපතිවරණයෙ දි පොරොන්දු වුණු බව.  නව ව්‍යවස්ථාවක් සම්පාදනය කළත් ඒක ජනමත විචාරණයකට තුඩු නොදෙන එකක් විය යුතුයි. මේ පරස්පර කතා මැද්දෙ ආණ්ඩුව ව්‍යවස්ථා මණ්ඩලය මගින් පමණක් නව ව්‍යවස්ථාවක් සම්පාදනය කිරීමටත් ඉඩ තිබෙනවා. අප මේ සියල්ලට විරුද්ධව සිංහල ජනතාව ඒකරාශී කළ යුතුයි. ඒක මාධ්‍ය සංදර්ශනවලින් විතරක් කරන්න බැහැ.

මංගල කියන දෙවැනි කරුණ තමයි කමල් ගුණරත්නගෙ රණමග ඔස්සෙ නන්දිකඩාල් පොතෙන් ඊනියා යුද්ධාපරාධ ඔප්පු වෙනව කියලයි. මංගල මේ කියන්නෙ ජේ ආර්ගෙ ජනමත විචාරණය දින සිදුවුණයි කියන කතා. ඒ ජනමත විචාරණයෙ දී යාපනයෙ එක් ඡන්ද මධ්‍යස්ථානයක දි රණවිරුවකු ඝාතනය කරලා. ඒකට රණවිරුවන් කිහිප දෙනකු දක්වපු ප්‍රතිචාර ගැනයි මංගල කතා කරන්නෙ. ඒ ප්‍රතිචාර කොහොමටවත් යුද්ධාපරාධ නො වෙයි. ඒ යුද්ධයක දීවත් හමුදා මෙහෙයුමක දීවත් සිදු වුණු දේ නො වෙයි. එයින් කිසිවකු මරණයට පත් වී නැහැ. රණවිරුවන් එහි දී යම් නීති විරෝධි ක්‍රියාවක් කළා යැයි සිතමු. එවිට ඔවුන්ට විරුද්ධව රටේ නීතියට අනුව හෝ හමුදාවේ නීතියට අනුව හෝ දඬුවම් කළ හැකියි. එහෙත් එසේ දඬුවම් කළ බවක් පේන්න නැහැ. ඒ දවස්වල තිබුණෙ ජේ ආර්ගෙ ආණ්ඩුව. රණවිරුවන් වරදක් කෙළේ නම් හා ආණ්ඩුව ඒ සම්බන්ධ කිසිවක් නොකෙළේ නම් වරද කරුවා සේනාධිනායක ජේ ආර්. මංගල ඒකට විරුද්ධව ජෙනීවා යනවා ද? සැප්තැම්බරයේ දීවත් බලමු ද?

මානුෂික මෙහෙයුම්වල අවසන් දින කිහිපයෙහි දී හමුදාව යුද්ධාපරාධ කරලා නැහැ. ඒ බව පරණගම කොමිසමට ලබා දුන් විශේෂඥ වාර්තාවලින් තහවුරු වෙනවා. මෙහි දී අපට වැදගත් වන්නෙ ආණ්ඩුව හා හමුදාව පණවපු අවි රහිත කලාපය කොටි නොපිළිගත් බව හා කොටි ජනතාව මිනිස් පළිහක් ලෙස යොදා ගත් බව. කොටි එම අවි රහිත කලාප නොපිළිගත්තා පමණක් නොව ජනතවට ඔවුන්ගෙන් මිදී යෑමට ඉඩ නොදී ඒ කලාපවල සිට වෙඩි තිබ්බා. එකල මෙරට සිටි බ්ලේක් තානාපතිවරයාට පවා කොටි වරදක් කළ බව පිළිගන්න සිදු වුණා. ඒ බව ලිඛිත ව තිබෙනවා. බ්ලේක් කියා තිබෙනවා කොටි ජනතාවට හමුදාව පැත්තට යෑමට ඉඩ දුන්නා නම් මේ කිසිවක් සිදු නොවීමට තිබුණු බව. ප්‍රහාරවලින් ගැලවීමට මිනිස් පළිහක් යොදා ගැනීම නම් යුද්ධාපරාධයක්. කොටි සිදුකළ යුද්ධාපරාධ හමුදාව පිට පටවන්නේ බටහිරයන්ට ප්‍රභාකරන් බේරා ගැනීමට නොහැකි වූ නිසා. මංගල දැන් මොනවා කිවුවත් අවුරුදු තිහක් නොතිබූ ඊනියා යුද්ධාපරාධ කතා ප්‍රභාකරන් ඝාතනය කිරීමෙන් පසුව පමණක් ඇසෙන්නේ ඇයි?

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ඇති කළ භීෂණ සමයේ යුද්ධාපරාධ සිදු වුණා ද යන්න සොයා බැලීමට කොමිසමක් අධිකරණයක් පිහිටුවීමට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණවත් නොඉල්ලන්නේ එකල යුද්ධාපරාධ සිදු නොවුණු නිසා ද? ජේ ආර්ලා ප්‍රේමදාසලා බෝධිසත්වයන් ද? නැත්නම් වෙනත් හේතු තිබුණ ද? බටහිරයන් ජ වි පෙ මර්දනයට ආධාර කළා. රජයට විරුද්ධව අවි ගත් ජ වි පෙ පරාජය කිරීමට බටහිරයන් උපකාර කර රජයට විරුද්ධව අවිගත් කොටි පරාජය කිරීමට බටහිරයන් විරුද්ධ වූයේ ඇයි? දැන් අභූත යුද්ධාපරාධ චෝදනා ගෙන එන්නේ ඇය? පිළිතුර පැහැදිලියි. බටහිරයන් කොටි පිටුපස සිටියා.  ජ වි පෙ ත්‍රස්තවාදයේ දී මෙන් ම කොටි ත්‍රස්තවාදයේ දී ද මෙරට යුද්ධ තිබුණේ නැහැ. ත්‍රස්තවාදී කණ්ඩායම්වලට විරුද්ධව හමුදා මෙහෙයුම්  කෙරීම පමණයි සිදු වුණේ. එහි දී යුද්ධාපරාධ කෙරෙන්නේ නැහැ. යම් අයකු අතින් නීතිය අතට ගැනීමක් සිදු වී ඇත්නම් ඒ සඳහා කටයුතු කිරීමට රටේ නීතිය හා හමුදා නීතිය තියෙනවා. එයට වැඩි දෙයක් අවශ්‍ය නැහැ.

අපට බටහිරයන් සතුටු කිරීමට කිසිම දෙයක් කරන්න අවශ්‍ය නැහැ. සිවල් සමාජය යැපෙන්නේ බටහිරයන්ගෙන්. අප බටහිරයන් කියන නිසා කිසිම දෙයක් කළ යුතු නැහැ. මා නැවතත් කියනවා ඊනියා ජාත්‍යන්තර බලපෑමවලට අප කිසිසේත් ම යටවිය යුතු නැහැ. ජාතියක් ලෙස අප බහුතරය නැගී සිටියහොත් ඊනියා ජාත්‍යන්තරයට කළ හැකි ඉටි ගෙඩියක් නැහැ. කළ යුත්තේ සිංහල බහුතරය ඊනියා යුද්ධාපරාධ චෝදනාවලට හා ව්‍යවස්ථා සංශෝධනවලට විරුද්ධ වීමයි. අප බහුතරයක් විරුද්ධ වූ විට ඊනියා ජාත්‍යන්තරයට අපේ රටේ අභ්‍යන්තර කටයුතුවලට ඇඟිලි ගැසීමට බැහැ. අද බටහිරයන් අපේ කටයුතුවලට ඇඟිලි ගසන්නේ මේ ආණ්ඩුව නිවට වීමත් ඒ නිවට ආණ්ඩුව බටහිරයන් විසින් පත් කෙරුණු ලැබීමත් නිසා. අපට කොටි පරාජය කිරීමට හැකි වූයේ සිංහල බහුතරයක් බටහිරයන්ට කන් නොදී මහින්දගේ දේශපාලන නායකත්වය හා ගෝඨාභයගේ කළමනාකාරීත්වය හා නොසැළෙන අධිෂ්ඨානය යටතේ පෙළ ගැසීම නිසයි. අප එදා බටහිරයන් සතුටු කිරීමට ගියා නම් ඊනියා ජාත්‍යන්තරය ඉදිරියේ නිවට වුණා නම් අදත් ප්‍රභාකරන් බටහිර ආධාරයෙන් මිනී මරණවා.  මහින්ද අගමැති කර ගෝඨාභය ආරක්‍ෂක ඇමති කිරීමේ අවශ්‍යතාව එන්න එන්න වැඩිවෙනවා.

මේ ලිපිිය ද තවත් ලිපි ද කාලය වෙබ් අඩවියෙන් කියවිය හැකි ය.

https://www1.kalaya.org

නලින් ද සිල්වා

2017 මාර්තු 20

 By Dayan Jayatilleke

– See more at: http://www.dailymirror.lk/article/TAKING-SIDES-THE-REAL-CHOICES-BEFORE-SRI-LANKA-125875.html#sthash.25RGcAj9.dpuf

by Dr. Dayan Jayatilleka Courtesy The Island

March 19, 2017, 12:00 pm
US-based Hafeel Farisz has written a double-barreled critique of Gotabhaya Rajapaksa and me, though as he says, I am the primary target because of the intellectual dimension or pretensions that I bring to bear. It is quite tempting for me to respond at the level of theory, but that would be a diversion. That is not what this entire matter is about.

Farisz’ critique takes place in a certain context. One aspect of that context is my formula that Gotabhaya Rajapaksa should be the Presidential candidate and Mahinda Rajapaksa the Prime Ministerial candidate of the Opposition at the national elections scheduled for end-2019/2020. But there is a broader context, and that is the ideological, or more crudely, propaganda battle that has now commenced. That battle swirls around three interconnected projects, namely the new Constitution, the new Geneva resolution and the new economic policy direction.

My advocacy of a Gotabhaya Presidential run and a “Gota plus Mahinda ticket” comes in the context of, and is proposed as an answer to, a serious and deepening crisis.

That crisis is multifaceted. There is a push for a new Constitution which will remove the executive Presidency—a factor for stability and economic growth, introduced for that purpose by JR Jayewardene—further empower the Prime Minister whose role in the massive bond scam has yet to be clarified, and transfer more power to the provinces including the Northern and Eastern Provinces. The Northern Province has only recently passed a resolution calling for re-merger and “self-determination”. Its Chief Minister’s political behavior is borderline subversive of the constitution. A new Constitution which shifts power to these entities is an exercise in dangerous lunacy.

What is still more dangerous is that a Referendum would give the restive North and East the same opportunity that the British provided Jinnah, and Mustafa Barzaniis just about to exercise in Iraqi Kurdistan—a Referendum in those particular areas, after which it can be proclaimed to the world that the Tamil people of the North and East have rejected the idea of living within a unitary state and constitution and therefore have a right to exercise self-determination!

In the meanwhile this government seeks to sell off national assets and the national space, also permitting the economic annexation of Sri Lanka by the Behemoth next door. Free trade agreements are its only doctrine and free trade is best described in Che Guevara’s words as “a free fox among free chickens!”

Thus we in Sri Lanka today face an existential crisis. Our country is being robbed from us. Our vote has been robbed from us and we have a 16 member pseudo-opposition while a 51 member Opposition formation is unrecognized as the parliamentary Opposition.

We, the vast majority of Sri Lanka’s citizens, need to take Sri Lanka back and put it back on track; on an upward trajectory to be the best place we can be. And we need the best possible team to do it. That’s where Gotabhaya and Mahinda come in. I would have said Mahinda and Gotabhaya except for the realities of the 19th amendment. This time round, Mahinda has to be the booster rocket.

What then of my earlier critique of Gotabhaya? I was the only one to criticize Gotabhaya publicly at the time, and certainly the only one to do so from within the Mahinda camp. That tells the story. My criticism of Gota was that he was taking an excessively hard, hyper-securitized line, as distinct from Mahinda’s instinctively pragmatic balancing. So it was a preference at the time, of Mahinda’s line over Gota’s. Today the choice is not one that takes place within a patriotic MR government, between MR’s and GR’s line.

Today we are back to 2005, where MR, GR, BR, NR and the JO have to fight together to save the country from the Ranil-Chandrika partnership which seeks to dismantle the state and sell out the country, rolling back the gains of the war of liberation and reunification waged by our armed forces. The only difference between today and 2005 is that due to changed Constitutional and social realities, GR will have to be the vanguard element—rather like the role of the elite Special Forces–while MR is the leading force and the JO the main force.

Gota has demonstrated his developmental vision and capacities beyond any reasonable doubt. He is not only a decorated warrior who knows how to defend his country even at the risk of his life, but he is also a man with a constructive, modernizing vision and capacity. That is a combination of qualities—fighter and builder—that this country, and indeed any country, needs and should be proud to have.

I brought in Kumara Gunaratnam for a simple, symbolic reason. I don’t believe a society can tackle all its major tasks at the same time, nor do I believe that any leader or political option can do so either. I am convinced that a Gotabhaya Presidency based on a Mahinda Prime Ministership can take Sri Lanka to the same place that an earlier leader I worked closely with, President Premadasa, wanted to take it: Mahathir Mohamed’s Malaysia. I am convinced that no one but Gotabhaya can do so.

However, in my lifetime, I would like to see Sri Lanka eventually evolving beyond that, to an unlikely cross between Cuba and Singapore; a society with a Singaporean “brain” and a Cuban “heart and soul”; a fair and just society in which ethnic and religious factors can be transcended in a new fusion, a new identity. Of those I see around me, a combination of Kumara Gunaratnam and his FSP comrades and a JVP led by Sunil Handunetti and Bimal Ratnayake (minus its pro-Ranil rightwing)seem to have the necessary consciousness. That is the task for the next generation; not ours.

However, for that to be possible, the country needs to reach a level of economic and educational advancement; of urbanization and scientific development—all of which will be within a globally competitive national capitalist framework, not a socialist-oriented one.

This historical task of building the modern material foundation of a future social democracy under a ‘next generation’ democratic left government, can only be fulfilled today and tomorrowunder the strong, patriotic, modernizing leadership of Gotabhaya, backed by Mahinda.

Editorial The Island

March 20, 2017, 8:01 pm

A determined effort is being made in some quarters to dupe the public into believing that the 2015 UNHRC Resolution on Sri Lanka, co-sponsored by the Sirisena-Wickremesinghe regime, does not call for a hybrid war crimes tribunal. This claim, based on some perverted logic, does not stand up to scrutiny.

The aforesaid UNHRC resolution welcomes the GoSL ‘proposal to establish a judicial mechanism with a special counsel to investigate allegations of violations and abuses of human rights and violations of international humanitarian law ….’ It hastens to add that it ‘affirms the importance of participation in a Sri Lankan judicial mechanism, including the special counsel’s office, of Commonwealth and other foreign judges, defence lawyers and authorized prosecutors and investigators’.

A local judicial mechanism with foreign judges, prosecutors, defence lawyers and investigators is a hybrid tribunal in all but name! Now that the government has co-sponsored the resolution there is no way it can dissociate itself therefrom. It is lucky that its western masters have leapt to its defence, demonstrating, in the process, once again, that the UNHRC resolutions are based on the interests of strategic alliances rather than the human rights concerns of member states.

The US and its western allies have also done themselves a big favour by granting Sri Lanka two more years to fulfil its Geneva commitments. For, a turn of the screw in Geneva at this juncture will leave the pro-western yahapalana administration with no alternative but to undertake a course of action which will be its undoing. Needless to say that it will be plain political suicide for the Sirisena-Wickremesighe government, sinking in a politico-economic mire of its own making and fearing elections, to set up a war crimes tribunal, domestic or otherwise.

Given the extent of Chinese expansionism and the prospect of the Indian Ocean going the same way as the South China Sea as a result, the western powers are trying to shore up the yahapalana government, which they helped form, to retain their hold on this part of the world. Americans are now conducting joint military exercises with their Sri Lankan counterparts, accused of war crimes, in the strategically important Hambantota, which is being turned into a China town. Western powers won’t loosen their purse strings easily—in fact, they themselves are in dire financial straits—to help the Sirisena-Wickremesinghe government, but they can use their international clout to give it a brief respite in Geneva, where they use human rights as an instrument to further their geo-political interests.

The Rajapaksa government blundered by taking on the US; it thought its Medamulana tactics (read hurling abuse with patriotic outpourings thrown in for good measure) would help tackle the US. One of its big guns went so far as to stage a fast in front of the UN office in Colombo in a bid to frighten the world body into submission!

Diplomacy should be the most important attribute of those who rule a smaller nation. A pesky Rajapaksa government unnecessarily antagonised the world powers after winning the war, and its successor has mistaken bootlicking for diplomacy. It looks as if the leaders of the Sirisena-Wickremesinghe government waited at the BIA to carry the bags of visiting western diplomats. Cringe levels are palpable in diplomatic circles when the yahapalana grandees toss protocol to the wind and give bear hugs etc., to foreign dignitaries, leaving the latter red faced. Diplomacy does not consist in either kicking or licking, so to speak. It is a difficult art to be mastered. We, however, are not without veteran diplomats, who can be of some help to the unsophisticated politicians who have messed up the country’s foreign policy.

Let the Sirisena-Wickremesinghe regime, which is becoming increasingly dependent on western backing for survival, be forewarned that it ought to tread cautiously lest it should face the same fate as the man who sold his soul to the devil.

By Vinod Moonesinghe

March 20, 2017, 8:03 pm
Perhaps symptomatic of the extent to which the Yahapalanaya regime has failed to fulfil its promises is that its supporters among the intelligentsia are now distancing themselves from it. The latest of them appears to be Prof. Laksiri Fernando (“Western Australian Elections and Possible Lessons for Sri Lanka”, 17 March 2017).

One of the principal reasons why intellectuals such as Fernando, who were associated with the international non-governmental organisation (INGO) sector, threw themselves so heartily into the Yahapalana camp was that they had imbibed so much in the INGO discourse that they had lost the ability to perceive the wood for the trees. That, unfortunately, remains the case.

For example, Fernando equates what he refers to as the “extreme nationalism” of the extreme right of the Western political spectrum with what he describes as “the insular/extremist nationalist policies of the type of the Joint Opposition”.

Unfortunately, it seems that Fernando, a resident of Australia, is not quite au fait with the politics of his chosen domicile. Far from being nationalist, the right wing of the Australian political spectrum is the remnant of the Bunyip Aristocracy, which fought tooth and nail against separation from Britain – only achieved in 1986. Pauline Hanson, the figurehead of this so-called “nationalist movement” has spoken out again and again for retaining the alien Royal Family, as did her ideological godfather, Sir Joh Bjelke-Petersen, in his time.

The equation of anti-colonial movements with far-right racism is essential to the hegemonic discourse of the mainstream ideology of the so-called “liberal” West, the same discourse that the INGOs force-feed to our “civil society”.

This discourse equates the nationalism of the oppressed black Afro-Americans, as expressed by the Nation of Islam’s Louis Farrakhan, with the sordid racism of such White supremacist institutions of oppression as the Ku Klux Klan and likens the oppressed pan-Africanist Negritude of Frantz Fanon, George Padmore or Steve Biko with the jackbooted racism of Apartheid.

This identification is no accident: it springs from a need to tar opponents of imperialism and neo-colonialism with a “racist” brush. The Joint Opposition’s ideology does have Sinhalese-nationalist core, but it could not be characterised as “racism” – it does not seek to oppress other ethnic groups, but to build a broad nationalism.

Name calling or renaming can be an effective weapon. It was to de-legitimise Kenyan revolutionaries that the British referred to them as “Mau Mau” – which summoned up images of savage tribal “fuzzy wuzzies”. The Americans spoke of the Vietnamese National Liberation Front with the pejorative “Viet Cong”. The first Indian War of Liberation became “the Sepoy Mutiny”.

This discourse also has an automatic, universal formula: majorities oppress, minorities are oppressed. So, automatically, the Sinhalese, Buddhist majority oppresses the minorities. The Sinhalese are said to be “a majority with a minority complex”, because of this same formula.

I daresay that the Black Africans of Apartheid South Africa, and even today, have the same “majority with a minority complex”. The Palestinians must, surely, feel the same way!

Movements of liberation tend to have a nationalist component. In colonial countries where the majority was particularly and specifically oppressed, the liberation struggle tends to be fuelled by it.

Hence, nationalist, pan-Slavic feelings fuelled the Czechoslovak revolutions of 1918 to 1948; often directed against the privileged Sudeten Germans. In Algeria, anger was aimed at French colons.

The British Empire made something of an art form of privileging minorities in order to keep the majority in check. It is no secret that it was the British Foreign and Colonial Office which first induced Jews to settle in Palestine, and tried to settle them in Uganda. Indians and Cape Coloureds provided the intermediary layers between the oppressed Black African majority and the Afrikaner colons – themselves an intermediary layer who converted themselves into the Apartheid upper layer.

The British Empire used Sri Lanka as something of a test-tube in this: before settling on the Burghers, North-East Tamils and the Muslims, they experimented, with little success, with introducing classes of Chinese and Thanjavur Christian landholders into the mix.

Religion often played an important part. During the resistance struggle against Nazi occupation, Orthodox Christian Serbs provided the backbone of the Partisans led by Tito (himself a Croat). The soldiers received communion from Orthodox chaplains who accompanied the Communist-led guerrilla army.

Nationalism and Buddhism played a huge part in the struggle for independence. The strongest support for the movement came precisely from the areas in which Anagarika Dharmapala had been most popular. Reading the language in the Samasamajaya newspaper in the 1930s shows how much of a role the appeal to nationalism took in the Left upsurge. What comes out in particular is the resentment at the treatment of the Sinhalese Buddhist leaders in the aftermath of the 1915 riots. This resentment sprang from the position of the Sinhalese as an oppressed group, only the Indian Tamil population being worse oppressed.

Which brings up another point. The government of Sirimavo Bandaranaike was regularly assailed for being “anti-Tamil.” The affirmative action policies of media-wise standardisation and the district basis are referred to as “discriminatory” or “racist”, because they affected Jaffna Tamil students, who had disproportionate representation in the crucial science subjects in the universities. Yet it was Mrs B’s government which nationalised estate schools and gave Indian Tamil children a real chance of an education, and of going to university.

Similarly, the Mahinda Rajapaksa regime was accused of racism. Yet, under Rajapaksa, for the first time action was taken to make the Tamil language provisions of the constitution meaningful. For the first time, the people of the North were enabled democratically to elect a Provincial Council in which the majority of members opposed the government in office.

In Australia, says Fernando “there is a broad political culture created based on Labor policies and values… [which] is not a narrow ideology. ‘Labor’ is a ‘social trade mark’ in that sense. But there is nothing like that in Sri Lanka, although ‘SamaSamaja’ (equal society) concepts could have created such an effective ‘social trade mark.'”

One truly wonders at the lack of insight he displays into Sri Lankan society! It appears that, in common with the rest of “civil society”, he is unable to see anything beyond the urbanised bourgeoisie and its adherents – the rest of the country constitutes a savage “Baiya Land”, labelled “here be dragons” and populated by village idiots.

When the Mahajana Eksath Peramuna took office in 1956, it did create a political culture – one based on co-operation and welfare. Schools and roads were built using real voluntary labour (shramadana). The broad system of local government democracy enshrined in the Gam Sabha (village council) was supported by a system of democratic, real civil society institutions, such as death donation societies, tank councils, cultivation societies, thrift and credit societies, mahila samiti and of course, co-operative societies.

Philip Gunawardena intended the Multi-Purpose Co-operative Societies, drawing upon the Sandalankawa example, as agents of participatory democracy – a sort of rural soviet system. State institutions were supposed to fit into and supplement this system.

The 1970 government built further on this model – NM Perera’s Credit Councils, and the Employees’ Councils, were expected to do for state institutions what the MPCS system did for the village.

This broad “social trade mark” was smashed by JR Jayewardene’s 1977 regime, which abolished not only the employees’ councils, but also the village councils. “Robber barons” became, instantly, more powerful than voters. It was with JR’s relatives and political descendants that Fernando and his ilk allied in order to create “good governance” in Sri Lanka.

Probably nothing proves how far the INGO intelligentsia has distanced themselves from the grassroots polity than the extent to which they ignored the significance of the string of Joint Opposition victories at the MPCS elections. “Civil Society” did not recognise these ripples in the “broad political culture” of the Left.

Of course, Fernando and his fellow INGO intellectuals should, at least, have recognised that these were expressions of popular discontent. They faulted the Rajapaksa regime for its “despotism” and “authoritarianism” despite the fact that it held regular elections to Parliament, provincial councils and local government institutions. The current Yahapalana regime has sought consistently to delay even local government elections. However, neither Fernando nor his fellow “civil socialites” appear to find this in any way “despotic” or “authoritarian”, or even vaguely worrying.

What is going wrong in the economic policy?

March 19, 2017, 12:00 pm

By Laksiri Fernando

http://www.island.lk/index.php?page_cat=article-details&page=article-details&code_title=162223

by C. R. de Silva, C.C.S. (Retd). Small & Medium Enterprises (SMEs) – Low Export Viability under FTAs. Courtesy The Island

March 19, 2017, 12:00 pm

Continued from
Will Free Trade (FTAs) Lead to a ‘Powerful’ Sri Lanka? THE IMF IN SRI LANKA – Part III

Will Free Trade (FTAs) Lead to a ‘Powerful’ Sri Lanka? THE IMF IN SRI LANKA – Part III

Caution by an Industrial Association.

The Ceylon National Chamber of Industries has commented adversely on a recent government disclosure in relation to the proposed China-Sri Lanka FTA about the reduction of the Sri Lankan negative list to 10%, from an original 40% of total tariff lines, and later reduced to 30%; and the phasing out of the CESS to zero, which was designed to protect local industries, within five years of signing the FTA. The Chamber’s claim is that at a time when the U.S. is considering a tariff/tax on imports from China, it is quite imprudent for a poor country like ours to relax safeguards for nascent local industries – even recognized as necessary by WTO. Phasing out the CESS “will sound the death knell for local industry, already burdened by high energy and labour costs, rising raw material costs, and an un-level playing field, eroding competitiveness already”.

“Removal of this protection will also prejudice the SMEs, seen already as dominating the industry sector, but are dependent on larger industries for backward/forward integration for supply sourcing of raw materials, marketing and allied services, leading to ultimate SME closure due to non-competitiveness, creating widespread unemployment, also adversely affecting the general economy;…also, bankruptcy of local industrialists who have borrowed funds by pledging their personal assets as security.” This Chamber has added that high bank interest rates, non-competitive parity rate for a floating Rupee (again on IMF insistence), labour laws affecting productivity improvements and problems relating to conflicting investment policies, have increased the opposition of majority of local industrialists to the proposed FTA. Since growth of Sri Lanka’s economy should be the end objective of any FTA, “such a policy framework should give adequate time to enable local industry to face such challenges, or a subsidy scheme should first be put in place for challenged industries to diversify into new lines, or pay-off their debts and secure their invested capital”.

SINGAPORE.

Next to Japan and China, Singapore is the City State, Sri Lanka is said to be emulating in Asia. Singapore is rushing into automation at top speed – building expertise in high tech niches such as robotics, 3D printing, biologics (making drugs from protein in cell cultures, rather than synthetic chemicals), and similar cutting edge production, to help it sustain a large, high-end manufacturing sector, employing more than 100,000, despite the exit of many labour-intensive, low-end industries to cheaper locations, potentially like Sri Lanka and elsewhere, where Singapore FDI may well invest.

Encouraged by low tax rates, and other similar incentives and subsidies, (spurned by the IMF in Sri Lanka), Singapore’s transformation from a sleepy trading post, which declared its independence only in the early-1960s, to an industrial and economic powerhouse is being proactively driven by its Government. Attractive policies and a high standard of living have induced 44% of global companies’ Asian headquarters to re-locate to Singapore.

Sri Lanka may also possibly benefit from Singapore focusing on developing a regional manufacturing supply chain, where its labour intensive work can be based in nearby countries, but not design, engineering and sophisticated manufacturing, which are done at home, often utilizing foreign expertise. So, Singapore has a target of attracting about 2,500 data analytics professionals by end-2017. Already, about one-half of South East Asia’s data centre capacity is in Singapore. (Extracted from “Singapore Targets Investment in ‘Disruptive’ Technologies). Conversely, Sri Lanka’s debilitating brain drain which really started about 1956, and accelerated in 1983, is still in full flow, showing little sign of reversing, certainly unlike India and possibly even Bangladesh, emerging ‘tiger’ economies, attracting qualified and experienced expatriates to return.

Sri Lankan trade policy concerns, similar to those with China, surround the Government’s aggressive push to finalize a bilateral free trade agreement with Singapore, which is unarguably the most highly industrialized and sophisticated manufacturing centre in South East Asia, as described earlier, starting as an independent country barely 55 years ago but following the ‘Development State’-oriented government interventionist and anti-western route to first world prosperity – articulated in this writer’s serialized essay titled “The Development Strategy of the ‘Miracle’ Economies of East Asia” (The Island, 11 February,2017).

While Sri Lanka currently has four trade agreements, Singapore has 21 bilateral and regional FTAs in force with 32 other countries, and generally imposes a zero rate of duty, on average, on all imports, and may demand reciprocal treatment from Sri Lanka, causing a revenue loss, but little gain. Singapore is now moving from a manufacturing economy to a service and investment base. Like China, Singapore is not an important export destination for Sri Lanka – with exports totaling only $ 85 million, while Singapore exported mainly refined petroleum products, electronics, chemicals, plastics, machinery and even food items to us, totaling over $900 million in 2015.

While a Sri Lanka/Singapore FTA may include liberalization of the services sector, the so-called ‘Global City’ has now turned conservative about admitting overseas workers, given the major influx of foreigners, high- as well as low-skilled, who now constitute two out of every five residents, causing a public backlash. The conclusion on the proposed FTA, of IPS trade policy analysts, whose above research the writer is indebted to, are that “Sri Lanka has little to gain…due to its minimum amount of exports and Singapore’s existing duty free access (to all imports)…Mobility of labour to Singapore should not be anticipated…”, but as mentioned earlier, a potential increase in FDI is possible (Benefits of a Potential Singapore-Sri Lanka FTA”, 20 July 2016, IPS).

Despite not entertaining yet any constructive suggestions or stakeholder comments, the concerned Ministry has decided that the proposed FTA will be entered into before end-June and will cover not only goods and services (financial, telecom and e-commerce), but also mainly investment, customs procedures, trade facilitation and economic cooperation more generally. (However, since no draft FTA has been released for industry or stakeholder review, most information results mainly from leaks, (which is a new tool of democratic governance in this country).

INDIA

The foregoing analysis shows that Sri Lanka is lagging behind the vast majority of booming Asian economies, as well as in relation to the rate of phenomenal growth and size of India’s massive economy. Sri Lanka’s experience with the already operational bilateral trading arrangements with India under an FTA, leaves much to be desired, due to discreet Indian obstructionism, already confronted by Sri Lankan exporters. These are non-tariff barriers, concealed State as well as Federal Government trade regulations, and the ‘fine print’ not obvious to simplistic-minded, domestic SME trading concerns, including “invisible” obstructionist measures, which the well-known, unique genius of the Indian bureaucracy and businessmen can be depended on to transpose, and will further continue to erode the already unbalanced, adverse historic, bilateral trade experience between Sri Lanka and the Indian import market. The latter is really a more equal challenge for American and European, even Chinese, exporters who originate from more highly industrialized and sophisticated, export-driven, better advanced economies, which have moved up the technological ladder to conquer futuristic, innovation-related obstacles and established new-age knowledge and product automation, as well as service-oriented development goals, leaving their surplus lower-end, sometimes lower quality, manufactures for export to developing countries, such as those in South Asia, and also to African countries.

Ongoing Sri Lanka/India FTA: Issues

In the context of the earlier South Asian regional FTA of 2000 failing to realize enhanced trade, and elaborating on the seven-year experience with the ongoing bilateral FTA with India, studies have concluded that “the rejection of Sri Lankan products entitled to concessions; non-acceptance of Sri Lankan standard certification; excessive time taken for product testing; complexity of and difficulties in, obtaining relevant information, and lack of efficient Indian border controls are some of the key barriers in trading with India”. Other important issues that have been likewise highlighted, which have reduced the potential utilization rate of FTA provisions to 60%, include the bulk of Sri Lankan exports to India being outside their purview; the utilization rate by Indian exporters being as low as 14%; non-tariff barriers referred to earlier, trade facilitation issues, lower prospects for vertical integration; strict quotas on Sri Lankan exports and stringent rules on product origin criteria, as pointed out in an IPS study by Dr Saman Kelegama (Executive Director of IPS), as far back as 2014. These clearly identified issues have not been corrected, as far as is known, in the aggressive political rush for a second broader ETCA.

Based on a negative list approach, the FTA in force, excludes 1180 Sri Lankan products, while excluded Indian products disproportionately amount to only 429; while in addition, India and Sri Lanka were given 3 and 8 years, respectively, to completely enforce the FTA’s zero duty provisions, recognizing the asymmetries between the two economies. In addition, both countries were required to produce ‘Proof of Origin’, requiring substantial value addition in-country, to qualify for duty exemption. Given the inclusion of an overwhelming share of imported components in most Sri Lankan manufactures, these operative caveats mean granting opportunities for subjective Indian value judgements, inhibiting FTA benefits, especially for a low-end industrial sector, as Sri Lanka has today.

Aside from a myriad other loopholes and bottlenecks experienced by Sri Lankan exporters to India, especially SMEs, IPS has identified several important FTA-related issues, at the Sri Lankan end, worth mentioning here: 1. In addition to the BOI, Ports and Customs, operations of other supporting and facilitating government agencies are not automated, e.g. the Commerce Department’s documentation, like Certificates of Origin, are still written manually; 2. Cargo from India arrives here in 24-48 hours, but notorious red tape and Indian bureaucratic delays affect arrival of needed documentation, delaying cargo clearance, especially of perishables; 3. Sometimes, delays in de-stuffing containers due to Colombo port congestion takes up to 7 days; and 4. The standard and quality requirements for imported products are set by different local organizations in India.

Likewise, issues faced by Sri Lankan exporters at the Indian end have been also identified in the same study, as follows: 1. Lack of efficient border control mechanisms in India and, of transparency and information sharing with officials, cause considerable delays in shipping and logistics, e.g. different ports demand different documentation, being not linked or automated; 2. Ignorance of Indian customs officials of FTA concessions for qualified, product categories, leading to delays and corruption; 3. Non-acceptance of standards certification by SLSI of Sri Lanka, despite reciprocal recognition of Indian certified products; 4. A major issue is excessive time taken for lab testing of perishable exports from Sri Lanka, often 5 days, with higher Indian food standard requirements than Japan or the EU; and also excessive spot testing of even garments!; 5. Complexity and difficulties in obtaining information on new regulations, especially by SME exporters, e.g. recent new food safety regulations; 6. Exporters’ need to make informal payments to oil the machine erode price competitiveness, where profit margins are slender; and 6. Absence of an Indian agency or ‘help desk’ to resolve problems like the above, where a quick response is critical due to ensuing high costs from delays, negating FTA benefits and discouraging Sri Lankan exporters. (Above points and arguments are extracted from “Facilitating Trade Between India and Sri Lanka”, IPS, March 2016).

Conclusions

The above IPS study of one year ago, includes Policy Recommendations to overcome the numerous constraints at both country ends which have been encountered in the operation of the existing FTA, but if after seven years, the experience of Sri Lankan businesses is not good, the bottom line is: Why are political leaders in Sri Lanka rushing into an expanded, new Economic and Technical Cooperation Agreement (ETCA), extending to wider economic cooperation, including labour and services, without resolving important existing trade issues with India?

Sri Lanka’s political and business community’s and professional bodies’ opposition to the proposed ETCA, which is a disguised, now abandoned Comprehensive Economic Cooperation Agreement (CEPA), has extended to the issue of allowing migrant labour and India’s unemployed millions to enter and saturate the Sri Lankan job market, to replace the large numbers of skilled and unskilled workers who have migrated to the Middle and Far East in search of more lucrative employment, thereby increasing labour costs here. Will these moves further discourage FDI in Sri Lanka, at its lowest historical ebb in 2016, due to increasing costs of imported Indian labour?

A Point of View

Meanwhile, a new but very perceptive national policy think tank ‘National Council for Sri Lanka’ has urged the Government to abandon the proposed ETCA, and stated that “it is the responsibility of the Government to conduct a comprehensive investigation of the ‘non-tax obstacles’ of both countries…Sri Lanka’s National Economic Planning Council needs to focus on the country’s total manufacturing and services’ key areas…including stabilizing the country’s manufacturing and service delivery processes…the present Government considers bilateral trade agreements as the foundation of foreign trade. Therefore, the Government continues to establish such bilateral agreements with a number of countries, including China, Singapore and India. In fact, these are outmoded instruments based on traditional development models. Therefore, instead of such bilateral agreements, the Government should focus on new mechanisms for establishing trade relations with many countries. Just as the previous regime proposed the CEPA with India, the present Government has proposed ETCA, and both of these are inequitable for Sri Lanka, and should therefore be abandoned…” (Ceylon FT, 3 March 2017).

Automation in India

Finally, India, which is globally the fastest growing economy, is also fast automating its industry, the momentum being driven by foreign robotics companies, which are cultivating the market and tapping into opportunities. Accordingly, India will have an installed base of 24,000 industrial robots by end-2017, while warehouse automation is expected to become a $ 32 Billion market by 2020 (from $ 1 Billion in 2013). ‘Robotic butlers’ are helping to pick, sort and package items in warehouses across India, while car manufacturing plants are relying on robots for speed, scale and accuracy – welding and painting cars – and buying 60% of all industrial robots made in India. Locally made robots are also cleaning radio-active components at India’s Atomic Research Centre; while an autonomous underwater vehicle is inspecting and repairing bridges, pipelines and hulls of ships.

So, robotics use and development in India is not waiting for the Government to formulate policy, but the private sector is quickly diversifying the market for automation (India’s Asian Dilemma : How Best to Grow Robotics Industry? – From Robotics Business Review). Finally, the six million dollar question arises: Can Sri Lanka compete in fair trade as an equal partner under a proposed ETCA with such an advanced, fast-automating industrialized country?

Sri Lanka : Economic Crisis – Update (as of 10 March)

Due to the convergence of many factors, including the worrisome 100 Billion Rupee level of recent exits from fixed securities; the well-known emerging markets specialist investor Templeton Funds, pulling out almost $ 1.5 Billion of its funds from the local stock market; as well as very low institutional investor (EPF, ETF, Unit Trusts and Insurance Companies) participation in equities – amounting to only 6.5% of the market’s Rs 3.1 Trillion capitalization) – mostly due to allegations of corruption and a low level of confidence in the market due partly to prolonged, unresolved, convoluted ‘bond scam’ news headlines; and absence of an enabling environment of macro-economic and political stability; also, a record high level of new money printing by CBSL – surpassing Rs 100 Billion at this time – to raise funds to pay locally raised debt, which itself has now exceeded Rs 9 Billion, contributing to attendant rising inflation, now over 5%; a low, net international foreign reserve falling to about $ 5.4 Billion, below IMF-agreed levels; continuing, loss-making Sri Lankan airline’s foreign exchange outflows; and rising cost of living due to two staples, rice and coconuts, running into supply shortages, combined with and partly due to, a prolonged and widespread drought affecting fourteen administrative districts; and with the Governor, CBSL announcing publicly late-February that “our export performance has deteriorated dramatically”, to one-half the export level reached in 2000 – high level IMF staff and management concern has been activated with reported visits by the latter to Colombo, in due course.

Do all these most unwelcome economic developments signify serious problems with unrealistic assumptions made in early-2016, when the amount of IMF assistance was evaluated, or wrong assumptions on which the IMF’s economic stabilization program itself was based, supported by a totally inadequate $ 1.5 Billion EFF commitment in mid-2016, which promised ‘take off’ of the economy of Sri Lanka in the foreseeable future? The IMF commitment of funds, was to be disbursed in small, six-monthly instalments, amounting to insignificant resource inflows, providing no foreign exchange buffer at all to the Government, which was instead saddled with numerous people-impoverishing, unpopular conditionality. These significant issues arising from the IMF’s recent role in Sri Lanka, were fully analyzed earlier by the writer’s series of articles, “Sri Lanka – Case for a $3-4.5 Billion in IMF Funding” in ‘The Island’ of 13 May 2016, followed by “Sri Lanka – Avoiding the ‘Road’ to Greece” in The Island of 13 June 2016. See also The IMF in Sri Lanka: ’Bull in a China Shop Syndrome’, 7 October 2016 and “Reliability of IMF Judgements and Program Efficacy”, The Island, 3-4 August 2016, none of which have evoked any comments from the IMF!

The developments enumerated above, and the prolonged drought referred to which has caused a serious shortage of rice, and the need to import rice once again, expending scarce foreign exchange, and also financial outlays so far amounting to Rs 82 million for drought relief and a (very difficult to administer) government pledge to provide Rs 10,000 per acre for unusable, dried-out rice fields – together contributing to greater challenges in reaching an already ambitious, IMF-agreed ‘austerity’-based, 4.6% fiscal target in 2017 (now looking more like well over 5%) – have caused Moody’s (the rating agency) to assign Sri Lanka a B1 rating with a negative outlook, prompting its analysts to comment :

“Majority of Sri Lanka’s macroeconomic indicators from inflation to interest rates and foreign exchange values to external economic outlook have worsened in recent times, mostly due to self-inflicted economic ills and partly due to legacy issues…the IMF will press the Government on certain delayed fiscal and structural reforms…the pressure would mount not just from the expenditure side but also from the revenue side…drought-caused lower agricultural output will lower economic growth…reduce exports, household consumption and incomes in affected areas, posing downside risks to GDP growth…now projected at 5% in 2017, materially lower than government’s 6% forecast…higher imports to substitute for the loss of domestic production will weigh on Sri Lanka’s current account deficit and foreign exchange reserve buffers, a key constraint to credit quality. Agricultural sector difficulties could also spill over into a multitude of socio-economic issues as the sector employs 28% of the labour force but accounts for just 10% of GDP”. (Moody’s analysis cited in Mirror Business, 3 March 2017).

Sri Lanka’s economic and net foreign reserve problems may become more aggravated with the next expected dollar rate increase by the Fed very soon, given the improving U.S. economy and no rate change in February, which will further contribute to depreciate the rupee, (given free Rupee exchange movements agreed with the IMF), and due to potential, accelerated outflows of foreigners’ fixed income investments. The Rupee will also come under more pressure from dollar demand by importers ahead of Sinhala-Tamil new year celebrations mid-April.

The western powers and their proxies (ably supported by our great neighbor, now feigning historic national intimacy), are also doing a ‘very good’ job through the usual neo-colonial agencies, of keeping our government authorities’ and public attention diverted away from the coming economic storm, and concentrated on issues relating to alleged war crimes, transitional justice, reconciliation, human rights, including allegations of torture, and therefore, need for new Constitution-making; and an ever-ready international financing agency is waiting in the wings, ready to bail-out one of (the very few remaining) client countries, periodically in BOP difficulties, with another paltry dose of just enough rescue funds to tide over another crisis, gaining an even better foot-hold here, and generating more business for itself, but with bigger and more people-impoverishing, onerous conditionality. So, the same sad saga keeps playing out time after time, until Sri Lanka adopts a very different development strategy, like the East Asian ‘miracles’, which will set our people finally free, like they did to their now liberated populations, enjoying much higher standards of living in inclusive prosperity.

Concluded

(The writer who was a member of the former C.C.S., was later a senior professional at World Bank Headquarters for over 30 years)..

– මව්බිම

මහින්ද රාජපක්ෂ යනු ජාතික නායකයෙක්. එතුමා කිසිම පක්ෂයකට අයිති නැහැ. මේ රටේ බෞද්ධ, ඉස්ලාම්, ක්‍රිස්තියානි, හින්දු යනාදී සියලුම ආගම් අදහන මිනිසුන්ගේ ජාතික නායකයා එතුමායි. එතුමා තරම් සියලු ආගමිකයන්ගේ පිළිගැනීමට එක සේ ලක්වූ වෙනත් කිසිදු නායකයකු මේ දිවයිනේ නැහැ.

දේශප්‍රේමී භික්ෂු පෙරමුණේ ලේකම් සහ ජාතික හිමිකම් සංවිධානයේ සභාපති බෙංගමුවේ නාලක හිමියන් මේ අදහස් ප්‍රකාශ කෙළේ පසුගියදා බෙලිඅත්ත සමුපකාර උත්සව ශාලාවේ පැවැති සම්මන්ත්‍රණයකදීය. නව ව්‍යවස්ථාව, ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථිකය, එක්ටා ගිවිසුම හා රටේ අනාගතය යන මාතෘකාව යටතේ ජාතික හිමිකම් සංවිධානය හා යුරෝපීය ශ්‍රී ලාංකික සංසදය එක්ව මේ සම්මන්ත්‍රණය සංවිධානය කර තිබිණි.

තවදුරටත් අදහස් දැක්වූ උන්වහන්සේ,

වසර 30ක් තිස්සේ අපේ රටේ තිබූ බිහිසුණු ත්‍රස්තවාදය මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිතුමා අවසන් කළා. ඉන් පසු රටේ කිසිම තැනක බෝම්බ පිපිරුණේ නැහැ. ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවකින් කිසිම පුද්ගලයකු මිය ගියේ නැහැ. මේ පිළිබඳව එතුමාට අපි සැවොම ගෞරව කළ යුතුයි.

කොටි ත්‍රස්තවාදීන්ට උඩගෙඩි දුන් බටහිර රටවල් එකතු වී එතුමාට දඬුවම් දෙන්නේ කොහොමද කියලා 2011 සිටම කුමන්ත්‍රණයක් පටන් ගත්තා. මේ සඳහා චන්ද්‍රිකා, රනිල්, මෛත්‍රි, රාජිත, රතන හිමි ඇතුළු ප්‍රබල පිරිසක් යොදා ගත්තා. එහි ප්‍රතිඵලයක් හැටියට 2015 ජනාධිපතිවරණයෙන් මහින්ද මහතා ගෙදර යැව්වා. රනිල් වික්‍රමසිංහ කියන්නේ තනිකරම බටහිරයෙක්. ඔහුගේ කතාවත්, ඇඳුමත්, පාටත් ඊට ගැළපෙනවා. මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා අද නිවටයෙක් වෙලා. රනිල්ට වුවමනා විදියට කටයුතු කරනවා. ආණ්ඩුව නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් හදනවා. එය සම්මත වුණොත් රට ඉවරයි. බලය බෙදා හැරියොත් රටේ ඒකීයභාවය විනාශ වෙනවා.

අද බටහිර ජාතීන් ඔවුන්ට අවශ්‍ය නොවන රටවල් යටත් කර ගැනීම කෙළින්ම කරන්නේ නැහැ. ඒ වෙනුවට ඒ ඒ රටවල් යටත් කර ගැනීම සදහා තමන්ට මෙහෙය විය හැකි කණ්ඩායමක් ඒ රට තුළම හදා ගන්නවා. ලිබියාවට කළේ ඒකයි. ගඩාෆි කියන පුද්ගලයා ලිබියාවේ දැවැන්ත සංවර්ධනයක් කළ නායකයා. එය බටහිර ජාතීන්ට අභියෝගයක් වුණා. ඒ හේතුවෙන් කුමන්ත්‍රණය කරලා ගඩාෆිව මරා දැම්මා. ඇමෙරිකාවේ සී.අයි.ඒ. සංවිධානය හා ඉන්දියාවේ රෝ සංවිධානය එකතු වී මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ගෙදර යැව්වා. මෙම අපරාධය කරපු අපරාධකරුවන්ට මේ ආත්මයේදී දඬුවම් නොලැබුණත් අපායේදී නම් දඬුවම් ලැබෙන බව ඒකාන්තයි.

Dr Sarath Obeysekera

During my regular walk a  bird flying over Diyawanna lake whispered to me that ,cabinet intends to decide the fate of Hambantota  Project. Instead of giving a whopping 80 % of the ownership of the port to Chinese ,government ( under Yahaplana Pressure) has decided to increase our stake to  40%  ,where as 20 % will be owned by SLPA and balance 20% to treasury .This 20% will be divested to local investors in time to come with or without investment ,but at a premium .

All the critics of selling family jewels can now propose following .Rather than one big blue company acquires 20 % at a later stage, government can float the shares on a financing portal base on Crowd Funding

Crowd Funding Definition as follows

Crowdfunding is the practice of funding a project or venture by raising monetary contributions from a large number of people. Crowdfunding is a form of crowdsourcing and of alternative finance. In 2015, it was estimated that worldwide over US$34 billion was raised this way

Although the concept can also be executed through mail-order subscriptions, benefit events, and other methods, it is now often performed via Internet-mediated registries. This modern crowdfunding model is generally based on three types of actors: the project initiator who proposes the idea and/or project to be funded, individuals or groups who support the idea, and a moderating organization (the “platform”) that brings the parties together to launch the idea

Crowdfunding has been used to fund a wide range for-profit entrepreneurial ventures such as artistic and creative projects, medical expenses, travel, or community-oriented social entrepreneurship and infrastructure projects

In order to be fair to people who have back money  floating around inland revenue should clos either eyes in order to mobilize hidden money by tuition teachers ,consultants ,lawyers and of course politicians

I suggest that all the ventures government plan sell should allocate 20% of the equity to the people” by hook or crook.Hilton ,Water edge ,Hiat .Lanka Hospitals .and some plantations,.Litro Gas Coal Company ,CPPSTL etc can be sold and people will not complain ,

This is an another step into the utopia of Yahaplanaya ,perhaps ??

Dr Sarath Obeysekera

71 කැරැල්ල ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්වා පුර්ණ සමාලෝචනයක් කෘතිය​ ඇසුරෙනි – වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග

අප්‍රේල් මහ නඩුවේ 10 වන සැකකරු වූ වසන්ත කනකරත්න අද ජීවතුන් අතර නැත. අපට ලැබුණු තොරතුරු අනුව 1971 කැරැල්ලෙන් දින කිහිපයකට පසුව ඔහුව අත්අඩංගුවට ගෙන ඇත. අත්අඩංගුවට පත්වීමෙන් පසුව වසන්ත කනකරත්න රහස් පොලිස් නිලධාරින් සමඟ යාපනය බන්ධනාගාරයටද, හැමන්හිල් බන්ධනාගාරයටද ගොස් තිබේ.

(රහස් පොලිසියේ විශේෂ විමර්‍ෂණ ඒකකයේ නිලධාරියෙකු වූ ජෙගනාදන් මහතා මෙසේ කරුණු දක්වයි : වසන්ත කනකරත්න අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් පසු අප ඔහුගෙන් ප්‍රශ්න කළා. ඔහු අපට යාපනයේ ප්‍රහාරයට ගිය පිරිස ගැන කිව්වා. මේ වන විට යාපනේ පොලිසියට හා බන්ධනාගාරයට පහර දුන් පිරිස රඳවලා හිටියේ හැමන්හිල්  බන්ධනාගාරයේ. ඔවුන් පොලිසියට දී තිබුනේ ව්‍යාජ නම් ගම්. මේ නිසා අපිට ඉදිරි පරීක්ෂණ කටයුතු කර ගෙන යාම අතිශයින්ම දුෂ්කර වුනා. අපි විසදුමක් සොයා ගත්තා.

අපි වසන්ත කනකරත්නට කොස්තාපල් නිල ඇඳුමක් අන්දවලා හැමන්හිල්   ගෙන ගියා. වසන්ත ඇතුළු රහස් පොලිස් නියෝජිතයන් හැමන්හිල්  බන්ධනාගාරයේ තාප්පය උඩ හිටියදී පහල ඩන්ජන් වලින් සැකකරුවන් වරින් වර ගෙන්වමින් ඔවුන්ගේ නම ඇසුවා. සැකකරුවන් කියන්නේ ව්‍යාජ නම්. උදාහරනයක් හැටියට භද්දිය ආවා. කිව්වේ ජයපාල වැනි නමක්. වසන්ත කනගරත්න අපිට කෙඳිරුවා ඔහුගෙ නියම නම එවිට අප ඔහුව උඩට ගෙන්වා ගෙන යළි ප්‍රශ්න කරනවා. එහිදි නියම නම ඔහු පිලිගන්නවා. මේ අයුරින් සියළුම සැකකරුවන්ගේ වත ගොත අපිට ලැබුනා. ඔවුන්ට වසන්තව හඳුනා ගන්න බැරි උනා. වසන්ත පොලිස් නිල ඇඳුම ඇඳ පොලිස් කැප් එක දමා තවත් පොලිස් නිලධාරීන් අතර තමයි සිටියේ. ඒ නිසා ඔහුව දැක්කත් හඳුනා ගන්නට ඉතා අපහසුයි. කිසිම අයෙක් පොලිස් නිල ඇඳුමෙන් සිටි වසන්ත කනකරත්න හඳුනා ගත්තේ නැහැ)

ඔහුට එදිරිව පැවති නඩුවේදී වසන්ත කනකරත්නට අවුරුදු 5ක බරපතල වැඩ ඇතිව ද~ුවම් නියම විය. තම සබඳතා පිළිබඳව 1971 මැයි මාසයේදී වසන්ත කනකරත්න විසින් අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට දෙන ලද කටඋත්තරයේ මෙසේ සඳහන් වෙයි.

වසන්තා ද සිල්වා කනකරත්න ගේ ප්‍රකාශය

17. 71 ප. ව. 08. 00යි. අ. ප. දෙ. කාර්යාලය, කොළඹ.

පෙලිස් පරීක්ෂක, පී. බී. ජී. අලුවිහාරේ, නො. 82, මුහුදු වෙරළපාරේ රත්මලානේ සැකකරු වසන්තා ද සිල්වා කනකරත්න, මා ඉදිරිපිටට පමුණුවයි. මා ඔහු ප්‍රශනකොට ඔහුගේ ප්‍රකාශය සටහන් කිරීමට පටන්ගතිමි. මා ජී. එස්. 5830 පියරත්නව ප්‍රකාශනය යතුරුලියනය කරවීමට යෙදවීමි.

නම : වසන්තා ද සිල්වා කනකරත්න

වයස : අවුරුදු 23 යි

රක්ෂව : රක්ෂා විරහිතයි, සිංහල, බෞද්ධ,

පදිංචිය : නො. 82, මුහුදුවෙරළ පාර, රත්මලාන.

පැමිණ ප්‍රකාශ කරයි.

මම ගාල්ලේ උක්කුවත්තගෙවත්ත, මාවැල්ල, ඉමදූවේ උපන්නෙක්මි. මාගේ පියා වන කනකරත්න එඩ්මන්ඩ් ද සිල්වා දැනට ජීවතුන් අතර නැත. ඔහු අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුවේ ගොඩනැගිළි ඔවර්සියර් කෙනෙක්ව සිටියේය. මගේ මව වන ෙජ්න් නෝනා අද්දරආරච්චිගේ කොටගොඩ මා සමඟ ජීවත් වන්නීය. ඇය කොම්පඤ්ඤවීදියේ, ලූණු සංයුක්ත මණ්ඩල ප්‍රධාන කාර්යාලය අසල පිහිටා ඇති කොළඹ නගර සභා මාතෘ නිවාසයේ වින්නඹු මාතාවකි. පවුලේ වැඩිමහල් විජිතා ලක්ෂ්මි කනකරත්න අවිවාහකව අප සමඟ ජීවත් වෙයි. ඇය රක්ෂා විරහිතය. පවුලේ දෙවෙනියා සරත් චන්ද්‍රා ද සිල්වා කනකරත්න, ඔහු රක්ෂා විරහිතයි, අවිවාහකයි. ඔහු ජ්‍යෙෂAඨ පාඨශාලා සහතික විභාගය සමත්ව ඇත. ඔහු අප සමඟ ජීවත් වෙයි. පවුලේ තුන්වැන්නා මමයි. පවුලේ 4 වැන්නා ධනග සේ්න  ගුප්ත ද සිල්වා කනකරත්න. ඔහු රක්ෂා විරහිතයි. ඔහු අ.පො.ස. (සා.පෙ.) සමත්ව ඇත. ඔහුද අපි සමඟ වාසය කරයි. පවුලේ පස්වැන්නා ඉන්ද්‍රා පද්මිනී ද සිල්වා කනකරත්න. ඇය දිසානායක නමැත්තකු හා විවාහ වී සිටී. ඔහුගේ සම්පූර්ණ නම මම නොදනිමි. ඔහුගේ පියාගේ නම හේරත් දිසානායක. ඔහු වේරහැර ලංගම අභ්‍යාස විද්‍යාලයේ පුහුණු වෙද්දී අපගේ නිවිසේ මාස හතක් පමණ නැවතී සිටියේය. 1969 අගභාගයේදී ඔවුන් විවාහ විය. විවාහය දෙහිවල රෙජිස්ට්‍රාර් කාර්යාලයේ ලියාපදිංචි කරන ලදි. ඔහු දැනට කිනම් ස්ථානයක සේවය කරන්නේදැයි මම නොදනිමි.

මම කොලොන්නාවේ ටෙරන්ස් සිල්වා පාසලේ දෙවන ප්‍රමාණය දක්වා මූලික අධ්‍යාපනය ලැබුවෙමි. එකල මගේ මව වින්නඹු මාතාවක් සේ කොලොන්නාව නගරසභාවේ සේවය කළාය. ඉන්පසු මම පස්වන ප්‍රමාණය දක්වා මරදාන ඕල්කොට් විද්‍යාලයේ ඉගෙන ගතිමි. ඉන්පසු මම කොටහේනේ ප්‍රින්ස් විද්‍යාලයේ කණිෂAඨය දක්වා ඉගෙන ගතිමි. මම පෙම්බ්‍රෝක් විදුහලේ අවුරුද්දක් පමණ ඉගෙන ගතිමි. මේ වර්ෂ 1960 දීය. ඉන්පසු මා දෙහිවල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ ඉගෙන වර්ෂ 1964 ජ්‍යෙෂAඨ පාඨශාලා සහතික පත්‍ර විභාගය සමත් වීමි. මා දෙහිවල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ අවුරුදු දෙකක් පමණ ඉගෙනගෙන 1966 දී කොළඹ ඉසිපතන මහා විද්‍යාලයට උසස් පාඨශාලා සහතික පත්‍ර විභාගය සඳහා

ඉගෙන ගැනීමට ඇතුළු වුණෙමි. 1967 මා සත්ව විද්‍යාව, උද්භිද විද්‍යාව, භෞතික විද්‍යාව, සමඟ රසායන විද්‍යාව යන විෂයයන්ට ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් පෙනී සිටියෙමි. මා සියලූ විෂයයන්ගෙන් අසමත් වුණෙමි.

1968 මම ඉසිපතනයෙන් අස් වුණෙමි. මා පෙම්බ්‍රොක් විදුහලට යන කාලයේදී තවත් ශිෂ්‍යයින් සමඟ සෝවියට් තානාපති කාර්යාලයට, පකිස්තාන් තානාපති කාර්යාලයට, ජර්මන් තානාපති කාර්යාලයට හා ඇමෙරිකානු තානාපති කාර්යාලයට යෑමට පුරුදුව සිටියෙමි. මෙසේ ගියේ ලිපි එකතු කිරීම පිණිසය. සෝවියට් තානාපති කාර්යාලයේ ඇති ලිපි ලේඛන කියවීමෙන් කොමියුනිස්ට් පක්ෂය කෙරෙහි ලැදියාවක් මා තුළ වර්ධනය විය.

මා ඉසිපතන මහා විද්‍යාලයේ ඉගෙන ගනිද්දී නො. 101, රොස්මිඩ් පෙදෙස, කොළඹ 7 දරන ස්ථානයේ ශිෂ්‍යයින්ට රුසියන් භාෂාව ඉගෙන

ගැනීම සඳහා යැයි දැක්වෙන දැන්වීමක් ඩේලි නිව්ස් පත්‍රයෙහි පළවී තිඛෙනු මම දුටිමි. මා මෙම ස්ථානයට ගියවිට, සෙනෙවිරත්න නමැති මහත්මියක් මට ආකෘති පත්‍රයක් පිරවීමට දුන්නාය. ඒ ආකෘති පත්‍රය ලංකා සෝවියට් මිත්‍ර සංගමයේ සාමාජිකයකු වීමටය. ඇතුල්වීමේ ගාස්තුව රු. 2/} ක් හා සම්මාදම් මුදල තුන් මාසයකට රු. 7.50 ක් විය. දීමනා වශයෙන් ශත -/50 ක් ගෙවීමි. සෙනෙවිරත්න මහත්මිය මට එම ආකාති පත්‍රය පුරවා, මිත්‍ර සංගමයේ තවත් සාමාජිකයෙකු ලවා සටහන් කොට ගෙන ඒමට කීවාය. කේ.පී. සිල්වා නමැති නො. 191, කොටාරෝඩ්, ඛෙරැල්ල, zzඇත්තZZ කාර්යාලයේ රැකියාව කරන අයෙකුගේ නම ඇය යෝජනා කළාය. සෙනෙවිරත්න මහත්මියගේ උපදෙස් පරිදි ඇත්ත කාර්යාලයට ගොස් කේ. පී. සිල්වා හමුවීමි. ඔහු මගේ තොරතුරු ප්‍රශ්නකොට ආකෘති පත්‍රය සටහන් කොට දුන්නේය. මම මේ අකෘති පත්‍රය සෙනෙවිරත්න මහත්මියට දුන්නෙමි. මෙම අයදුම් පත දී තෙමසකට පසු කාර්යාලයේ පෙනී සිටින්නට යයි ලිපියකින් දන්වන ලදි. මෙය 1966 පෙබරවාරි පමණය. මා කාර්යාලයට ගිය විට සාමාජික පත සෙනෙවිරත්න මහත්මිය විසින් මට දෙන ලදි.

සාමාජික පත ලැබී දෙසතියකට පසු රුසියන් භාෂාව පිළිබඳ පාඩම් එම

ස්ථානයේදීම පටන් ගන්නා ලදි. සතියකට දින දෙකක් පංති පවත්වන ලදි. පංති පවත්වන ලද්දේ ප්‍රසිද්ධ කොමියුනිස්ට් පාක්ෂිකයෙකු වශයෙන් මා දන්නා ඔරුවල බන්දු නමැත්තෙකි. අපට රුසියන් භාෂාව පිළිබඳ පොත් හා ඉංග්‍රීසි-රුසියානු ශබ්දකෝෂයක් දුන්නේය. මා මේ පංතිවලට අවුරුදු 1 1/2 ක් පමණ සහභාගි වීමි. ඔරුවල බන්දු හැර මෙම පංති රුසියානු ජාතිකයින් වන විනික් මහත්මිය හා බත්රෝජ මහත්මිය යන දෙදෙනා විසින්ද පවත්වන ලදි. එම ස්ථානයේම කොමියුනිස්ට් ධර්මය පිළිබඳව ලියැවුණ බොහෝ පොත් ඇති පුස්තකාලයක් ද තිබිණ. අපට එවැනි පොත් ගෙදර ගෙනයෑමට ඉඩ දුනි. බොහෝ සෝවියට් චිත්‍රපටද පෙන්වන ලදි. සමහරක් චිත්‍රපටවල මාතෘකා නම් zzමවZZ විප්ලවවාදී චිත්‍රපටයක්. zzචාපෙව්ZZ යනුවෙනි. මෙම චිත්‍රපටය ගොවියෝ සෝවියට් හමුදාවට ප්‍රංශ හමුදාව පැරදවීමට සහාය වූ අයුරු පෙන්වයි. zzස්වෝන් ලේක්ZZ මුද්‍රානාට්‍ය චිත්‍රපටයක්. යුධ භටයා විප්ලවකාරී චිත්‍රපටයක්.

මා සෙනෙවිරත්න මහත්මිය දැනගත් පසු ඇයගේ ස්වාමිපුරුෂයා වෛද්‍යවරයකු බව මම දැන ගතිමි. මා රුසියන් පංතිවලට සහභාගිවන කාලයේදී 1967 පෙබරවාරි වලදී පමණ මගේ වැඩිමහල් සොහොයුරාගේ මිත්‍රයෙකු වන, රත්මලානේ, මුහුදු වෙරළ පාරේ ජීවත්වන ප්‍රේමරත්න නානායක්කාර නමැත්තෙකු මා බැලීමට මාගේ නිවසට පැමිණ මා සමඟ දුම්රිය ස්ථානය පැත්තට ගියෙමු. ප්‍රේමරත්න නානායක්කාර මා බොලිවියාවේ ඇති විප්ලවයට බැඳීමට කැමතිදැයි ඇසුවේය. කියුබානු තානාපති කාර්යාලය මගින් මට එසේ කළහැකි බවද ඔහු කීවේය. මා ඔහුට ස්ථීර වචනයක් නොදුන් නමුදු, මම එසේ කිරීමට කැමති බව ඇඟවීමි. ප්‍රේමරත්න නානායක්කාර පොළොන්නරුව විෙජ්පුර මහා විද්‍යාලයේ සේවය කළ ශිෂ්‍ය ගුරුවරයෙකි. විපුලසාර නායක ස්වාමීන් වහන්සේ විසූ රත්මලානේ පරමධම්මචේතිය පිරිවෙනේ පැවැත්වූ රුසියන් භාෂා පංතිවලට ඔහු සහභාගි වූ බව මම දනිමි. ඔහු ගුරු අභ්‍යාස විද්‍යාල විභාගයද සමත්වූ බව මම දනිමි. ප්‍රථම හමුවීමට සුමානයකට පමණ පසු ප්‍රේමරත්න නානායක්කාර මගේ නිවසට පැමිණ පරණ කැස්බෑව පාරේ දෙල්ක`ද වසන ප්‍රේමපාල නමැත්තෙකුගේ නිවසට මා කැටුව ගියේය. ඔහු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ, පූර්ණකාලීන සේවකයෙකි. ඔහු වැල්ලවත්ත පේෂකර්ම මධ්‍යස්ථනයෙහි සේවය කළ අයෙකි. මම ඔහු වසන නිවස දන්නා අතරම ඔහු හොඳින් හඳුනමි.

ප්‍රේමපාලට මා හඳුන්වා දෙනු ලැබීය. ඔහු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ හා එහි ප්‍රතිපත්ති පිළිබඳ හැඳින්වීමේ කථාවක් කළේය. තවද ප්‍රේමපාල මට බොලිවියානු විප්ලවයට එක්වීමෙන් ප්‍රයෝජනයක් නොමැති බවත්, අපි සියලූ දෙනාම එක්වී ලංකාවේ විප්ලවයක් ඇරඹිය හැකි බවත් කීවේය. ඔහු ලංකාවේ විප්ලවය ලාංකික විප්ලවය නමින් හැඳින්වීය. ඔහු මට මෙම සංවිධානය ගැන වැඩිදුර දැනගැනීමට කැමති නම් මාගේ නිවසේ පංතියක් සංවිධානය කොට ඔහුට දන්වන ලෙස මට කීවේය. ඒ අනුව ප්‍රේමපාල හමු වී දින තුන හතරකට පසු, මාගේ ගෙදර ඕනෑම වෙලාවක පංතියක් පැවැත්විය හැකි බව ප්‍රේමරත්නට දැන්වීමි. පංතිය පැවැත්වීමට

නියම කරගත් දිනයක කෝට්ටේ ක්‍රිස්ටියන් විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයකු වන මිරිහාන පාරේ විවේකාරාමයට කිට්ටුව වසන ලක්ෂAමන් නමැත්තෙකු, කලූ ලක්ෂ්මන් නමින්ද හඳුන්වනු ලබන, නුගේගොඩ පැඟිරිවත්තේ වසන වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල්, ලක්ෂ්මන්ගේ නිවසට කිට්ටුව වසන සුනිල්, නුගේගොඩ විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයෙ පිටුපස පාරක සිටින මහත නිමල් සේ හඳුන්වන නිමල් යන අය කැටුව ප.ව. 3.30 ට පමණ මගේ නිවසට පැමිණියේය. මට සුනිල්ගේ නිවස හැර ඉහත සඳහන් සියලූ දෙනාගේම නිවාස පෙන්විය හැකිය.

ප්‍රෙමරත්න නාානයක්කාර මගේ නිවසට පැමිණියේය. ප්‍රේමපාල zzආර්ථීක අර්බුදයZZ ගැන ප. ව. 4.00 සිට ප.ව. 9.00 දක්වා අපට දේශනයක් පැවැත්වීය. මගේ මව ගෙදර සිටියේ නැත. එහෙත් මගේ සොයුරු සොයුරියන් ගෙදර සිටියෝය. එහෙත් ඔවුන් දේශනයට සහභාගි නොවූවෝය. දේශනය පැවැත්වූයේ මගේ කාමරයේය. පංතියට පැමිණ සිටි අයට කිසිදු සංග්‍රහයක් නොකරන ලදි. දේශනය පවත්වද්දී මගේ කාමරයේ දොර වසා තිබුණේය.

මාගේ ගෙදර පැවැත්වූ පළමුවන පංතියට සුමානයකට පමණ පසු එක් උදයක ප්‍රේමරත්න නානායක්කාර මගේ ගෙදරට පැමිණ ප්‍රේමපාලගේ ගෙදරට මා කැටුව ගියේය. ප්‍රේමපාලගේ නිවසින් මා බොරැල්ල, කාසල් වීදියේ, ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තු සේවකයින්ගේ වෘත්තීය සමිති ප්‍රධාන කාර්යාලයට කැ`දවාගෙන යනු ලැබිණ. අප මෙම කාර්යාලයට පැමිණෙන විට වෙලාව පෙ. ව. 8.30 ට පමණ විය. මෙම පංතියට පුද්ගලයින් 50 ක් පමණ පැමිණ සිටියහ. පසුව මා රෝහණ විෙජ්වීර සේ දැනගන්නට ලැබුණු පුද්ගලයකු zzවාමාංශික ව්‍යාපාරයZZ ගැන අපට දේශනයක් කළේය. ඔහු ප.ව. 1.00 දක්වා කථා කළේය. සවස් වන විට සියයක් පමණ පිරිසක් එහි වූහ. පාන් හා සීනි සම්බෝල දහවල් ආහාර වශයෙන් අපට දෙන ලදි. මගේ ගෙදර පවත්වන ලද පංතියට පැමිණි සියල්ලෝම මෙම පංතියට පැමිණ ඇති බැව් මම දුටිමි. එදිනම මේ සංගමයේ සභාපති වන දනෝරිස්, මේ සංගමයේ ලේකම් සමරසේන, මේ සංගමයේ භාණ්ඩාගාරික වන ධනපාල පැමිණ සිටි බව මම දුටිමි. මෙම පංතිය සංවිධානය කිරීම සඳහාත් ආහාර දීම සඳහාත් ධනපාල කැපී පෙනෙන වැඩ කොටසක් ඉටු කලේය. මේ දේශනයේ සටහන් සමහර අය ලියනවා මම දිටිමි. එහෙත් මම සටහන් නොලීවෙමි.

zzචේ-ගුවේරාZZ ගේ ඡායාරූපය සහිත. ලිතක් විෙජ්වීර කථාකළ ස්ථානය පිටුපස ලෑලි බිත්තිය මත එල්ලා තිබුණු බව මම දුටිමි. විෙජ්වීරගේ පංතිය අවසන් වූ පසු ප්‍රේමපාල zzනිදහසZZ ගැන අප සියලූ දෙනාට පංතියක් පැවැත්වූයේය. ඔහු ප. ව. 2.00 සිට ප. ව. 6.00 දක්වා දේශනය කළේය.

දේශනයට පසු මම ප්‍රේමපාල හා ප්‍රේමරත්න කැටුව වෘත්තීය සමිති කාර්යාලය වෙතට ගියෙමි. රෝහණ විෙජ්වීරද එහි පැමිණියේය. විෙජ්වීර, ප්‍රේමපාල හා ප්‍රේමරත්න හොඳින් හඳුනන බැව් පෙනී ගියේය. මා zzවසන්තාZZ දැයි විෙජ්වීර මගෙන් ඇසුවේය. මම ඔව් යැයි පිළිතුරු දුනිමි. ජවිපෙට පූර්ණකාලීනව වැඩ කිරීමට මා කැමතිදැයි මගෙන් මගේ නිවසේදී ප්‍රේමපාල ඇසූ බව මට දැන් මතකය. මා එසේ වැඩ කිරීමට කැමති බැව් ඔහුට කීවෙමි. විෙජ්වීර මාගේ නම ඇසූ විට ප්‍රේමපාල මගේ නම පූර්ණකාලීනව වැඩ කිරීමට කැමැත්තෙකු සේ විෙජ්වීරට දී ඇති බැව් මම සිතමි. ධනපාල මෙම පංතියට පැමිණ සිටියවුන්ගේ නම්

හා ලිපිනය ලබා ගත්තේය. මෙම පංතියට ගිය අවුරුද්ද මට නිශ්චිතව මතක නැත. එය 1967 හෝ 1968 විය හැක. තණමල්විල, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ පැවැත්වූ කඳවුරක් ගැන ඇත්ත පත්‍රයෙහි පළවූ ලිපියක් මට මතකය. එයට මමද සහභාගි වුණෙමි. ඒ ගැන මා පසුව විස්තර කරන්නෙමි.

මා ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තු සේවකයන්ගේ වෘත්තීය සංගමයෙන් බැහැර යාමට ප්‍රථම තමන් සඳහන් කළ දිනයක තිස්සමහාරාම විහාරය ළඟට පැමිණෙන ලෙස ධනපාල මගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. මට නිශ්චිතවම දිනය මතක නැත. මට ප. ව. 3.30 වන විට එහි සිටින ලෙස කියන ලදි. ඒ අනුව මම පිටකොටුව බස්නැවතුම්පොලෙන් පෙ. ව. 5.00 ට කතරගමට ඇති ප්‍රථම බස්රථයෙන්ම කතරගම බලා ගියෙමි. බසයේදී මම ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේ ධනපාල හා zzනේස්ට්ල්ස්ZZ ව්‍යාපාරයේ රියැදුරෙකු සේ සේවයේ නියුක්ත රත්මලාන කනත්ත පාරේ වසන නීලමුනි නමැත්තෙකු බසයේ සිටිනවා දුටිමි. නීලමුනි ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේ විෙජ්වීර හා ප්‍රේමපාල පැවැත්වූ දේශන වලට පැමිණ සිටිය බැව් මට දැන් මතකයි. ඔහු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ප්‍රබල ආධාරකරුවෙකු බව මම දැන සිටියෙමි.

අපි බසයෙදී කථා නොකළෙමු. අපි සියලූදෙන බසයෙන් බැස තිස්සමහාරාම පංසලට ගියෙමු. වේලාව ප. ව. 3.00 ට පමණ විය. අප විහාරයට ලඟා වූ පසු ධනපාල මට හා නීලමුනිට අනික් සාමාජිකයන් එකතු කරගෙන එනතෙක් සිටින්නට යයි කීවේය. ප. ව. 8.00 ට පමණ අප 40 දෙනෙක් පමණ එක්වී තිස්ස- කොළඹ පාර දිගේ කොළඹ පැත්තට පයින් ගියෙමු. අප සැතපුමක් පමණ ගිය පසු අපට ධනපාල විසින් ගෙනෙන ලද, නොහඳුනන පුද්ගලයෙකු විසින් පදවන ලද ටේ්‍රලරයක් සහිත ට්‍රැක්ටරයක් හමුවිය. අප ට්‍රැක්ටරය හමුවූ ස්ථානයට යෑමට පෙර මගේ සහ නීලමුනිගේ සූට්කේස් ගෙන ධනපාල වේලාසනින් ගොස් තිබුණි. 40 දෙනා අතර රෝහණ විෙජ්වීරත් පැමිණ සිටි බව මට කීමට අමතක විය. කලූ ලක්ෂ්මන්, සුනිල්, සුසිල්, ටයර් සංස්ථාවේ විමලගුණේ යන අය පැමිණ සිටියහ.

අප ඇවිදින විට විෙජ්වීරද ධනපාල සමඟ ගොස් ට්‍රැක්ටර් එකේ පැමිණියේය. අප විහාරය ළඟදී හමුවූ විට ධනපාල හා විෙජ්වීර මට සහ නීලමුනිට දිග කලිසම් ඇඳ ඒම ගැන දොස් පැවරීය. ඔවුන්ගේ උපදෙස් පරිදි අපි සරොම් ඇඳ ගතිමු. මට මතක ඇති පමණින් සියලූ දෙනාම සරොම් හා කමිස ඇඳ සිටියහ. අපගේ සූට්කේස් නගරයේම පිහිටා ඇති හාල් මෝලකට ගෙන ගිය බව මම දනිමි. ධනපාල විසින් ගෙනෙනු ලැබූ ට්‍රැක්ටරයද මෙම හාල් මෝලට අයිති එකකි. ධනපාල සහ විෙජ්වීර අපට ට්‍රැක්ටරයේ ටේ්‍රලරයට නගින ලෙස නියෝග කළේය. අපි සියලූ දෙනාම එසේ කළෙමු.

අප කොළඹ පැත්තට එන අතරමගදී පාරේ ඉබ්ඛෙක් දැක එහි සිටි අපගෙන් කෙනෙක් ඌ අතට ගත්තේය. සැතපුමක් පමණ ගිය පසු ටයරයක් පිපුරුවේය. අප සියළු දෙනාම බැස ඉබ්බා එහි දමා ගියෙමු. එවේලේම එම දිසාවටම යන බස්රථයක් පැමිනියෙන් අපි සියලූ දෙන බස් රථයට නැගුනෙමු. ශ. /15 ගණනේ අපි සියලූ දෙනාම ටිකට් පත් ගතිමු. අප සැතපුම් 4 ක් පමණ ගමන් කරන්නට ඇත. මට මතක ඇති පරිදි ධනපාල විසින් බසය නතර කරන ලදි. වෙලාව ප. ව. 9.00 ට පමණ වන්නට ඇත.

අප බැස්ස ස්ථානය කැලෑ පෙදෙසකි. කොළඹ අතට දකුණු පැත්තේ කුඩා පැල්පතක් විය. මා මේ ගෙයි කිසිවකුත් නොදුටිමි. මේ පැල්පත අසල කැලෑවට යන අඩිපාරක් ඇත. මා මීට පෙර සඳහන් කරන ලද වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල් පෙරමුණෙහි යුක්තව අපි සියලූදෙන මේ අඩිපාර දිගේ ගියෙමු. හාල් ගෝනියක් සුසිල් රැගෙන යනුද මම දුටිමි. කැලෑව අතරින් අප සැතපුමක් පමණ ඉදිරියට ගමන් කළෙමු. අපි මෙම ස්ථානයට ලඟාවීමට පෙර කිරිඳි ගඟින් එතෙර වීමු. අපි මෙම ගඟින් එතෙර වෙද්දී දනහිස දක්වා වතුර තිබිණ. අප ගිය ස්ථානය ප්‍රැන්සිස් නමැත්තෙකුට අයිති බව මම පසුව දැන ගතිමි. ඔහු පැන්ටිස් යයිද හඳුන්වනු ලැබේ. ඔහු අවුරදු 25 ක් පමණැති ගොවියෙකි. මෙම ස්ථානය පරණ හේනක් බවත් කුකුළන් ඇති කරන ගොවිපොලක් බවට හරවාගෙන ඇති බැව් පෙනී ගියේය. එහි කුකුල් කූඩු දෙකක් විය. එහි කුකුළන් 50 දෙනෙකු පමණ සිටියෝය.

කුකුල් කූඩු අසල ඉදිකරන ලද විශාල පැලක් විය. අප පැල තුළට යන විට එහි තවත් පුද්ගලයින් 40 ක් හෝ 50 ක් සිටින බැව් මම දුටිමි. එදින රැය අපට විවේක ගන්නා ලෙස විෙජ්වීර හා සුසිල් කීවා. ඒ වනවිටත් එහි බිම අතුරා තිබූ පොල් අතු මත සියලූදෙනා නිදා සිටියෝය. අපට කිසිම කෑම බීමක් නොදෙන ලදි. පසුදින උදෑසන සුනිල් අප පෙ. ව. 5.00 ට පමණ අවදි කළේය. අපට පොල්කටුවලට වත්කොට නිකම් තේ

දෙන ලදි. අපට 40 දෙනෙකු සමන්විත කණ්ඩායම් වශයෙන් ශාරීරික අභ්‍යාස (නාවික ශාරීරික අභ්‍යාස) දෙන ලදි. දෙන ලද ශාරීරික අභ්‍යාස කර පෙන්වන ලෙස මට කීවේය. මම අභ්‍යාස 5 ක් පමණ කර පෙන්වීමි.

උපාලි නමැත්තකු විසින් ශාරීරික අභ්‍යාස පංති මෙහෙයවන ලදි. එය පෙ. ව. 7.00 වනතුරු පැවැත්වින. මා මේ කඳවුරට යෑමෙන් පසු එහි සිටි 50 දෙනා අතුරින් කඩවත මාබෝලේ සිංහරාජ මාවතේ වසන පියතිලක හඳුනා ගත්තෙමි. මේ ගෙය මට පෙන්විය හැක. ඔහුගේ පියා වරායට ආහාර සපයන කොන්ත්‍රාත්කරුවකු බව මම දැන ගතිමි. ඔහුගේ නියම නම මම නොදනිමි.

කඩවත ගෝනහේනේ ලොකු අතුල හඳුනා ගතිමි. මම ඔහුගේ ගෙය දනිමි. ඔහුගේ නියම නම මම නොදනිමි. මම ඔහුගේ සහෝදරියන් තිදෙනා හඳුනමි. ලොකු අතුල කැකිරාව මෝටර් රිය මංකොල්ල නඩුවට සහභාගි වී බේරුන බවත් මම දනිමි. කුමානායක විෙජ්වීර සමඟ ළඟදී අම්පාරේ සිරකරන ලද නිහාල් නොහොත් නිස්සංක මට හඳුනාගත හැකිය. පොලොන්නරුවේ සුසිල් නමැත්තකු මට හඳුනාගත හැකි සමරතුංග නමැත්තකු, ඔහු කුරුණෑගල අයෙකි. රත්නපුරයේ රංජිත්, අනිත් අයගේ නම් මට මතක නැත. දුටුවොත් ඔවුන්ගෙන් සමහරෙක් හඳුනා ගත හැකිය.

ශාරීරික අභ්‍යාස අවසන් වූ පසු අපට පාන් රාත්තල් කාලක් සමග සීනි හා නිකන් තේද දෙන ලදි. පෙ. ව. 8.00 ට පමණ අපි මඩුව ඇතුළේ වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල් විසින් පවත්වනු ලැබූ පංතියක් සඳහා රැස් වූයෙමු. ඔහු zzආර්ථීක අර්බුදයZZ ගැන පැය 10 ක් පමණ කථා කළේය. අතරතුරදී අපට වියලි මුවමස්, වට්ටක්කා ආදිය සහිත දවල් ආහාර දෙන ලදි. ආහාර පිසන ලද්දේ මේ පංතියට පැමිණි සමහරුන් විසිනි.

පැන්ටි්ස් පංතියට පැමිණියවුන්ගේ සුභසාධනය සඳහා මුල් තැනක් ගෙන කටයුතු කලේය. ප.ව. 6.30 සිට මධ්‍යම රාත්‍රි 12.00 දක්වා විෙජ්වීර zzමාක්ස්වාදයZZ ගැන කථා කළේය. අපි රාත්‍රියට හොදිත් සමග බත් කා නිදා ගත්තෙමු. පසුදින උදෑසන පෙ. ව. 5.00 ට අවදි වීමු. උපාලි විසින් අප සඳහා ශාරීරික අභ්‍යාස පංති පවත්වන ලදි. උයද කෑමට අපට ලැබුණේ පාන් සහ සීනිය. පෙරදින මෙන් වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල් විසින් පංතිය පවත්වන ලදි. ඔහු zzනිදහසZz ගැන කථා කළේය. දහවල් ආහාරය සඳහා හොදිත් සමග බත් දෙන ලදි. සවස විෙජ්වීර zzමාක්ස්වාදයZZ ගැන කථා කළේය. අපි රෑ කෑමගෙන මධ්‍යම රාත්‍රි 12.00 ට පමණ නිදා ගත්තෙමු.

තුන්වන දිනයෙහි අපි පෙ. ව. 5.00 ට අවදි වීමු. අප කඹයක ආධාරයෙන් ගස් බඩගෑම හා කඹයක් උඩ තිරස් ආකාරයට දිගාවී ශරීරයේ පිටුපස පොලොව අතට හරවාගෙන කඹයක ආධාරයෙන් ගසින් ගසට මාරුෙවීමේ ශාරීරික අභ්‍යාසයක්ද කළෙමු. කකුල් කතිර හැඩයට දමා කඹය අත්වලින් අල්ලා ගනු ලැබේ. මේ අභ්‍යාසයද උගන්වනු ලැබුයේ උපාලි විසින්ය. අපි උදය කෑම වශයෙන් පාන් සමග සීනි ගත්තෙමු. වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල් විසින් zzඉන්දියානු ව්‍යාප්තවාදයZZ ගැන පැවැත්වූ පංතියට සහභාගි වීමු. සවස් කාලයේදී විෙජ්වීර zzප්‍රතිසංස්කරණවාදයZZ ගැන කථා කළේය. අප රෑ කෑමට හොදිත් සමග බත් කෑවෙමු.

සතර වන දිනයේදී පෙ. ව. 5.00 ට පමණ අපි අවදි වී ශාරීරික අභ්‍යාස කළෙමු. ගස් බඩගෑම යනාදී අනෙක් ශාරීරික අභ්‍යාසයන්ද කළෙමු. තුවක්කු ගෙනයන සැටිද වෙඩි තැබීමට එල්ලය ගන්නා සැටිද උපාලි අපට ඉගැන්වීය. මෙය කළේ කැපූ කෝටුවල ආධාරයෙනි. මෙදින අපි උදය කෑම නොකෑවෙමු. සුසිල් නොහොත් වික්‍රමරත්න zzවාමාංශික ව්‍යාපාරයZZ ගැන දේශනය කළේය. දවල් කෑමට අපට රොටි දුන්නේය. සවස් කාලයේ විෙජ්වීර zzට්‍රොට්ස්කිවාදයZZ ගැන කථා කළේය. රෑ අපි හොදි සමග බත් කෑවෙමු. මස් නොතිබුණේය. මධ්‍යම රාත්‍රි 12.00 ට පමණ අපි නිදා ගත්තෙමු.

පස්වන දිනද අපි පෙ. ව. 5.00 ට පමණ අවදි වී ගස් බඩගෑම යනාදී ශාරීරික අභ්‍යාස කළෙමු. එහි තිබුණ තුවක්කු දෙකක් ක්‍රියා කරවීමටද අපට ඉඩ දෙන ලදි. උදයට අපි රොටි කෑවෙමු. සුසිල් ප්‍රේමරත්න නොහොත් වික්‍රමරත්න zzලංකාවෙහි විප්ලවයක් සංවිධාන කිරීමේ ක්‍රම සහ මාර්ග ගැන කථා කළේය. මෙම දේශනයේදී සුසිල් එහි තිබූ කලූ ලෑල්ලක ලංකාවේ සිතියමක් ඇඳ එහි කැලෑ හා කඳු දක්වාලීය. ගොරිල්ලා ආක්‍රමණයකට සෑහෙන පමණ කැලෑ හා ලඳු ඇති රුසියාව, චීනය හා වෙනත් විදේශ රටවල මෙන් නොව ලංකාවේ භූගෝලීය පිහිටීම එවැනි ආක්‍රමණයකට යෝග්‍ය නොවන නිසා දින කිහිපයකදී විප්ලවය අවසාන වීමට ලංකාව පුරාම එකවරම විප්ලවය ඇරඹිය යුතු යයි ඔහු ප්‍රකාශ කළේය. අපට දේශන පවත්වන වේලාවේදී  ප්‍රැන්සිස් හා උපාලි දඩයම් කිරීම සඳහා කැලෑවට ගියෝය. අපි දහවල් කෑම සඳහා මස් නොමැතිව හොදි සමග බත් කෑවෙමු. සවස් කාලයේදී විෙජ්වීර zzපොතේගුරුවාදයZZ හා zzභෞතිකවාදයZZ ගැන දේශනා කළේය.

දඩයමට ගිය ප්‍රැන්සිස් හා උපාලි සවස් කාලයේ මැරූ වඳුරන් දෙදෙනෙකු හා හාවන් දෙදෙනකු රැගෙන ආපසු ආවෝය. වඳුරු හා හා මස් උයා රෑ කෑම වශයෙන් බත් සමග කෑවෙමු. අපි මධ්‍යම රාත්‍රි 12.00 ට පමණ නිදා ගත්තෙමු. සයවන දින උදයද අපි ශාරීරික අභ්‍යාස හා වෙනත් අභ්‍යාස කළෙමු. අපි උදය සීනිද සමග පාන් කෑවෙමු. හික්කඩුවේ, බද්දේගම පාරේ සනත් නමැත්තෙකු zzලංකා ජාතික විමුක්ති ව්‍යාපාරයZz ගැන අපට දේශනා කළේය. ඔහුගේ නිවස මට පෙන්වා දිය

හැකිය. කැප්පෙටිපොල, පුරන්අප්පු යනාදීන්ගේ වීර ක්‍රියා ගැන ඔහු එම දේශනයේදී විස්තර කළේය.

අපි දවාලට එළවළු සමග බත් කෑවෙමු. සවස් කාලයේ විෙජ්වීර zzභෞතිකවාදයZZ ගැන දේශනය තවදුරටත් කරගෙන ගියේය. අපි මධ්‍යම රාත්‍රි 12.00 ට පමණ නිදා ගතිමු. සත්වන දින උදය පුරුදු පරිදි අපි ශාරීරික අභ්‍යාස හා අනෙක් අභ්‍යාස කළෙමු. සනත් zzලාංකීය ජනතාව හා එහි සමාජයZZ ගැන දේශනයක් කළේය. එහිදී රදල, ධනවාදී පන්ති

ආදී විවිධ ජනතා පංති ගැන ඔහු විස්තර කළේය. බත් හා එළවළු දවල් ආහාරය සඳහා අපි කෑවෙමු. විෙජ්වීර zzඓතිහාසික භෞතිකවාදයZZ ගැන දේශනය සවස් වරුවේ තවදුරටත් කරගෙන ගියේය. දේශනය ප. ව. 6.00 ට පමණ අවසන් විය.

රාත්‍රියේ අප කඳවුර හැරගොස් තිස්සමහාරාම නගරයට පැමිණියෙමු. අපි

තිස්සමහාරාම පන්සලේ නිදාගෙන හිමිදිරි පාන්දර නැගිට බස්රියෙන් කොළඹට ආපසු පැමිණියෙමු. ධනපාල විසින් භාර ගන්නා ලද මා ඉහත සඳහන් කළ සූට්කේස් අපි ආපසු එනවිට භාර ගතිමු. මෙම කඳවුරේදී අපට තවත් සාමාජිකයින් වැඩි වැඩියෙන් මේ ව්‍යාපාරයට බඳවා ගන්නට යයි උපදෙස් දුන්නේය. සාමාජිකයින් වැඩියෙන් බඳවා ගැනීම සඳහා යෙදූ වචනය zzකොක්ක දානවාZZ යනුයි.

අප කඳවුරේ සිටිද්දී පුද්ගලයින් 4 දෙනෙකකුගෙන් හෝ 5 දෙනෙකුගෙන් යුත් කණ්ඩායම් මුර සේවය සඳහා යොදවනු ලැබීය. පස්වන දින රාත්‍රි කඳවුර මුර සේවය සඳහා යෙදවූ එක් මුරකරුවකු විදුලි පන්දමක් යාබද හේනේ පැල්පත දෙසට දල්වා එම හේනේ ගොවියා පංතිය පවත්වන පැල්පත ලගට පැමිණියේය. ඔහු පැල්පත ලඟට පැමිණි විට විෙජ්වීර දේශනය නැවැත්වූයෙන් ධනපාල තවදුරටත් දේශනය කරගෙන යමින් එහි පැමිණි ගොවියා රැවටීමට කුකුල් පාලනය ගැන කථා කළේය.

ගල්කිස්සෙන් මෙම කඳවුරට පැමිණි නීලමුනි නමැත්තා හයවන දින රාත්‍රියෙහි ගෙදර යායුතු යයි කියා යන්ට ගියේය. මා කොළඹට ආපසු පැමිණි බස්රථය තුළ ධනපාලද, කලූ ලක්ෂ්මන්ද, නුගේගොඩ සුනිල්ද, විමලගුණේද ආපසු එනු මම දිටිමි. මේ කඳවුරට පැමිණි සියලූ දෙනාම සටහන් ලියා ගත්හ. අපට ශාරීරික අභ්‍යාස හා වෙනත් අභ්‍යාස ඉගැන්වූ උපාලි වැල්ලම්පිටියේ, වෙන්නාවත්තේ පදිංචි නාවික නිලධාරියකු බව

කඳවුරේදී මට දැනගන්නට ලැබිණ. දුටුවහොත් ඔහු මට හඳුනාගත හැක. ඔහු අවුරුදු 35 ක් පමණ වයසැති අඩි 5 අඟල් 11 ක් පමණ උසැති, තරබාරු සිරුරකින් යුත් කලූ පැහැති, තරමක් රැළි ගැසුණු හිසකෙසින් යුත් පුද්ගලයෙකි. ඔහුගේ එක කකුලක zzදනහිස් ආරක්ෂණයක්ZZ පැළඳ සිටි බව මට මතකය.

මේ දේශනයන්ට සහභාගි වූ පසු zzලංකා ලයින්ZZ නමින් හැඳින්වුණ මෙම සංවිධානය විසින් ආයුධ සන්නද්ධ විප්ලවයක් කිරීමට සැලසුම් කරන බැව් දැන මම ගතිමි. මෙම කඳවුරට පසු මම වෙන අන්කිසි තැනකට නොගියෙමි. එහෙත් මා කඳවුරේදී ලියාගත් දේශන සටහන් ආපසු බැලීමි. දිනක් වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල් මගේ නිවසට පැමිණ

රත්මලානේ අමිකෝ කර්මාන්තායතනයේ සේවයේ නියුතු අත්තිඩිය පාරේ ජීවත්වන රෝලන්ඩ් ටුසෙන්ට් නමැත්තෙකුගේ නිවසට මා කැඳවා ගෙන ගියේය. රෝලන්ඩ් නමැත්තා ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකයකු යයි වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල් මා සමඟ පැවසීය. සාමාජිකයින් බඳවා ගැනීම සඳහා සම්බන්ධතාවයෙන් යුතුව වැඩ කරන ලෙස වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල් අප දෙදෙනාගෙන් ඉල්ලා සිටින ලදි. රෝලන්ඩ් බර්ගර් ජාතිකයකු වූ බැවින් වැඩිපුර සාමාකජියින් බඳවා ගැනීමට ඔහුට නොහැකි විය.

1969 මුල් කාලයේදී පමණ ධනපාල මා රත්මලාන දුම්රිය සේවා වැඩපලේ මර්තේලිස් සමරසිංහ නම් කාර්මික ශිල්පියෙකුට හඳුන්වා දෙනු ලැබීය. මෙම හැඳින්වීම කරනු ලැබුයේ ධනපාල විසින් මර්තේලිස්

සමරසිංහ හමුවන මෙන් මාගෙන් ඉල්ලමින් එවුන ලිපියක මගිනි. මා මරතේලිස් සමරසිංහ හමුවූ අතර යථා කාලයේදී රත්මලානේ අංක 36/17 දරණ පැරණි දුම්රිය සේවක නිවාසයේ නිමල් අල්විස් නමැත්තාට හඳුන්වා දෙනු ලැබීය. මර්තේලිස් සමරසිංහ ආහාර ගනිමින් සිටියේ විමල් අල්විස්ගේ නිවසිනි. මර්තේලිස් සමරසිංහට ඔහු නැවතී සිටි කාමරයේ පංති සංවිධානය කිරීමට හැකි විය. ඔහු නැවතී සිටියෙ රත්මලානේ දුම්රියපල අසලය. මෙම පංතියට මර්තේලිස් සමරසිංහ, නිමල් අල්විස්, නිමල් අල්විස්ගේ නිවස ඉදිරිපිට පදිංචි, රත්මලානේ ලංකා දුම්රිය සේවයේ නියුතු කාර්මිකයෙකු වූ අමරතුංග, දුම්රිය නිවාසයක පදිංචි රැකියාවක් නොමැති කාර්මිකයෙකු වූ චන්ද්‍රදාස නමැත්තෙකුද සහභාගි වූහ.

ඔහු නිමල් අල්විස් දැනසිටි කෙනෙක්ය. නිමල් අල්විස් ද රක්ෂා නොමැති තරුණයෙක් වූ අතර ඔහුගේ පියා රත්මලානේ ල.දු.සේ වැඩපලේ සිටි කාර්මිකයෙකි. මවිසින් දේශන පැවැත්වීම සඳහා කැඳවාගෙන එනු ලැබූ ප්‍රේමපාල විසින් දේශන පවත්වනු ලැබීය. මෙම කණ්ඩායම සඳහා ප්‍රේමපාල විසින් පෙබරවාරි මාසය තුළදී පංති පහක් පවත්වනු ලැබූ බව මම දනිමි. පංති දෙකක් මර්තේලිස් සමරසිංහගේ නේවාසිකාගාරයේ පවත්වනු ලැබූ අතර තවත් පංති දෙකක් අමරසිංහ හා චන්ද්‍රදාස ගේ නේවාසිකාගාරවල පවත්වනු ලැබීය. එක් පංතියක් මගේ නිවසේදී පැවැත්විණ. මේ පුද්ගලයින් නිතර හමුව වැඩ කටයුතු ගැන ඔවුන්ට දැන්වීමට මම පුරුදුව සිටියෙමි.

1969 මැද භාගයේදී පමණ මම සාමාජිකයින්ට දේශනා පැවැත්වීම ආරම්භ කලෙමි. මට මතක ඇති පමණට මම මගේ ප්‍රථම දේශනය මගේ නිවසේදී නීලමුනි, නිමල් අල්විස්, අමරතුංග, චන්ද්‍රදාස සහ තවත් කිහිප දෙනෙකු සඳහා පැවැත්වීමි. එම කාලයේදීම හෝ එම කාලයේදී පමණ රත්මලානේ අංක 36/17 දරන පැරණි දුම්රිය සේවා නිවාසයේදී මම zzආර්ථීක අර්බුදයZZ යන දේශනයක් පැවැත්වූයෙමි. එම දේශනය සඳහා අබේවර්ධන, අමරතුංග, සිල්වා, සිරිපාල, දයානන්ද, ජයන්ත යන රත්මලාන දුම්රිය වැඩපලේ කාර්මික සේවකයෝ පැමිණ සිටියහ. අබයවර්ධන හා අමරතුංග යන දෙදෙනා විසින්ද රත්මලාන දුම්රිය සේවකයින් සමහරෙක් සඳහා ඔවුන්ගේ නේවාසිකාගාරයේ පංති පැවැත්වූ බව මම දනිමි. 1969 මුළු වර්ෂය තුළදීම නොයෙකුත් තරුණයින් සමග සාකච්ඡා කරමින් මගේ ප්‍රචාරක කටයුතු කරගෙන ගියෙමි.

1969 අගභාගයේදී පමණ ප්‍රේමරත්න නානායක්කාර, මීගමුවේ ඉහළ මාදුම්පැල්ලේ දනපාලගේ නිවසට මා කැඳවාගෙන ගියේය. පියතිලක, මහත නිමල්, වික්‍රමරත්න නොහොත් සුසිල්, විෙජ්වීර, ලොකු අතුල, මිල්ටන්, විමලගුණේ. ප්‍රේමපාල, ඔහුගේ සොයුරු සිරිපාල, තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවේ එස්. ඩබ්. මදනායක, කොම්පඤ්ඤ වීදියේ ස.තො.ස. හි සේවකයෙකු වූ ෙජ්මිස් ලොක්කා, පොලොන්නරුවේ සුසිල්, අම්පාරේ නිශAශංක, සෙලින්කෝ මන්දිරයේ අදායම් දෙපාර්තමේන්තුවේ නියුතුව සිට 1970 දී පමණ සේවයෙන් ඉවත්ව ගිය වත්තල අයකු බව පැවසුණ කරුණාරත්න, සිසිල්චන්ද්‍ර, ලේක්හවුස්හි ටී. ඩී. ද සිල්වා දැනට මට අමතක තවත් කිහිප දෙනෙක්ද පැමිණ සිටියහ.

එම සාකච්ඡාවේ මූලිකත්වය දැරුවේ රෝහණ විෙජ්වීර හා පියතිලක විසිනි. එතෙක් අප විසින් කරන ලද වැඩ කටයුතු පිළිබඳ සාකච්ඡාවක් සහ එක් එක් පුද්ගලයාගේ වැරදි පිළිබඳව සාකච්ඡා කෙරුණ zzආත්ම විවේචනයක්ZZ ද එහිදී සිදු විය. මෙම ව්‍යාපාරය සී.අයි.ඒ ව්‍යාපාරයක් බවට එල්ලවූ චෝදනාවට පිළිතුරක් දීම පිළිබඳවද සාකච්ඡා කෙරිණ. අපි සමහරක් එම සාකච්ඡාවේදී සටහන් ලියා ගත්තෙමු. මේ සාකච්ඡාව අවසන් වූ පසු අපි ආපසු නිවෙස් වලට පැමිණියෙමු.

රත්මලානේ, පරමධම්මචේතිය පිරිවෙනේ පූජ්‍ය විපුලසාර හිමියන්ගේ ශිෂ්‍යයෙකු වූ රත්මලානේ මුහුදු වෙරළ පාරේ, තිලකරත්නාරාමයේ පූජ්‍ය ගලේවෙල සුධම්මාලංකාර හිමි මම දනිමි. රත්මලානේ පරමධම්මචේතිය පිරිවෙනේ ගුරුවරයකු වූ සුභසිංහ හඳුනා ගැනීමට ලැබුණේ ඔහුගේ මාර්ගයෙනි. මෙම භික්ෂුවද පැවිදි වීමට මත්තෙන් සුභසිංහ නමින් හැඳින්විණ. 1971 මුල් කාලයේදී පමන මෙම භික්ෂුව සිවුරු හැර සුභසිංහ සමග දෙහිවල ප්‍රදේශයේ මෙම ව්‍යාපාරයේ කටයුතු සඳහා මුලූ

කාලයම යෙදවීය. ඔහු දැනට සිටින්නේ කොහේදැයි මම නොදනිමි. සුභසිංහ මට නිතර මුණ ගැසුණි. පූජ්‍ය ගලේවෙල සුධර්මාලංකාර හිමි සමග ඔහු හමුවීම සඳහා ඔහු සිටි ඔහුගේ නේවාසිකාරයට ගිය අවස්ථාවේදී ප්‍රථම වරට ඔහු මට හමුවිය. සුභසිංහ නැවතී සිටි නිවසේ අයිතිකරු රක්ෂණ සංස්ථාවේ සේවයේ නියුක්ත පෙරේරා නම් මහතෙකි. ඔහුට ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයෙකු වූ මහේන්ද්‍ර පුෂ්පකුමාර පෙරේරා නම් පුතෙක් විය. ඔහුද සුභසිංහ විසින් බඳවා ගනු ලැබූ අපේ සංවිධානයේ සාමාජිකයෙක් විය. ඔහු හංවැල්ලේ සහ සීදූවේ අධ්‍යාපනික කඳවුරු වලට සහභාගි වූ බව මම දනිමි. ඔහු සීදූවේ පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගත් අය අතුරෙන් කෙනෙකි.

සුභසිංහගේ උදව්වෙන් කොළඹ මහජන බැංකුවේ සේවකයෙකු වූ ආරියපාල නමැත්තකු සහ දෙහිවල මහජන බැංකුවේ රත්නායක නමැත්තකු බඳවා ගැනීමට මට පුළුවන් විය. අම්බලන්ගොඩ මහජන බැංකුවෙන් රු. 75,000/} ක් පමණ මුදලක් සොරකම් කිරීම සම්බන්ධයෙන් පොලිසිය සොයන පුද්ගලයා මා සඳහන් කළ ආරියපාල බව මම දැන් දනිමි. දෙහිවල ශාඛාවේ සිටි රත්නායක දෙහිවලින් මාරුකර යවා ඇති බවත් මම දනිමි. කොල්ලූපිටිය තැපැල් කන්තෝරු ඉතිරි කිරීමේ බැංකුවේ සේවයේ නියුතු මෙරිල් ජයසිරි, සුභසිංහ සමග ඉතා කිට්ටුවෙන් ව්‍යාපාරය වෙනුවෙන් කටයුතු කළ බවද දනිමි. එක් අවස්ථාවකදී මෙරිල් ජයසිරි රත්මලානේ මෙඩිකල් පාරේ නිවසක නැවතී සිටි අතර, පසුව සුභසිංහ සමග ඛෙල්ලන්විල පන්සල පිටුපස නිවසක නැවතී සිටියා.

මට මෙරිල් ජයසිරි කීප වතාවකදීම මුණගැසී ඇති අතර, මම ඔහු ගැන හොඳින් දනිමි. 1970 අප්‍රියෙල් මාසයේදී පමණ දෙහිවල-ගල්කිස්ස ප්‍රදේශයේ සිතියමක් මට දුන්නේ මෙකී සුභසිංහයි. මෙම සිතියම හා වෙනත් ලියකියවිලි කීපයක්ද සමග ගල්කිස්ස පොලිසිය විසින් මා අත්අඩංගුවට ගනු ලැබීය. රජය අපේ ව්‍යාපාරයට පහර දීමට සූදානම් වන බවත්, අපද පෙරළා රජයට පහර දිය යුතු බවත් විෙජ්වීර, නිමල් සහ ප්‍රේමපාල 1970 මහා මැතිවරණය ආසන්න කාලයේදී පමණ අපට කීවා. යුද්ධායුධ, වෙඩි තැබීමේ ද්‍රව්‍ය, ඩයිනමයිට් කූරු යනාදිය බෝම්බ සෑදීමට අවශ්‍ය ද්‍රව්‍යද එකතු කිරීමටද අපට කියන ලදි. මෙම උපදෙස් පරිදි මා අමතර ඉගැන්වීම් වලින් ලබාගත් මුදල්වලට අමතරව මගේ පාස් පොතින් රු. 200/} ක් ආපසු ගත්තෙමි. එම මුදලද රැගෙන මාතලේට ගොස් රු. 130/} ක් පමණ වැයකොට ජෙලග්නයිට් කූරු 30 ක් සහ පර්කෂන් කැප් 100 ක් පමණද මුස්ලිම් කඩයකින් මිලදී ගත්තෙමි. පතරොම් ඩයිනමයිට් ආදිය විකුනන මෙම සාප්පුව මට පෙන්විය හැක. මේවා විකුණූ තැනැත්තාද මට පෙන්විය හැක. ඔහු මගෙන් මේ සඳහා අවසර පත්‍රයක් ඇත්දැයි විමසුවේ හෝ මෙම මිලදී ගැනීම් වෙනුවෙන් කුවිතාන්සියක් නිකුත් කළේ හෝ නැත. මා මාතලේට ගියේ මගේ සොයුරියගේ ස්වාමිපුරුෂයාගේ නිවස මාතලේ තිබුණ හෙයිනුත් පුපුරන ද්‍රව්‍ය විකුණන සාප්පුවක් එහි ඇති බවත් මා ඔහුගෙන් දැනගත් හෙයිනි. මම මාගේ මස්සිනාගේ මාතලේ ඇති නිවසට නොගියෙමි. මා මිලට ගත් ඩයිනමයිට් සහ පර්කෂන් කැප්ස් මා ඉහත සඳහන් කළ රොනල්ඩ් ටුසෙන්ට් හට දෙන ලදි.

ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයෙක් වූ මහේන්ද්‍ර පුෂ්පකුමාර් ගල්කිස්සේ රිඩිෆුෂන් සාප්පුව අසල පිහිටා ඇති වෙනත් සාප්පුවකින් පතරොම් ගණනක් මිලට ගෙන ඇති බැව් මම දැන සිටියෙමි. මේ පතරොම් සපයන මහේන්ද්‍ර පුෂ්පකුමාර්ගේ මිතුරෙක් මෙම සාප්පුවේ සිටියේය. මහේන්ද්‍ර පුෂ්පකුමාර් මේ පතරොම් ලබාගෙන ඒවා සුභසිංහට දුන්නේය. මහා මැතිවරණ කාලයේදී පමණ රොනල්ඩ් ටුසෙන්ට්, ඔහු සේවය කළ අමිකි කර්මාන්තායතනයෙන් ඇසිඩ් බෝතල්ද ගෙනාවා. මා

දන්නා පරිදි එකතු කළ සියලූ දේ තැබුවේ රොනල්ඩ් ටුසෙන්ට් ගේ නිවසේය.

1970 මහා මැතිවරණයට පෙර හා පසු ආණ්ඩුවට පහරදීමට අපගේ සංවිධානයේ සාමාජිකයින් ලෑස්තිව සිටියහ. එක්සත් වාමාංශික පෙරමුණ බොහෝ වැඩිපුර ඡන්ද ගණනකින් බලයට පත්වූ හෙයින් පහර දීමේ අදහස අත්හරින ලදි. අපගේ ව්‍යාපාරය විසින් ඉංගිරියේ පෙදෙසක පවත්වනු ලැබූ අධ්‍යාපන කඳවුරට රොනල්ඩ් ටුසෙන්ට් සහභාගි වූ බැව් මා සමග කීවා මට දැන් මතකය. මැතිවරණය අවසන් වූ වහාම ව්‍යාපාරය විසින් වහාම පහරදීමේ අදහස අත්හැර, සංවිධානය කිරීමේ පරමාර්ථයෙන් සාමාජිකයින්ට දේශන පැවත්වීම ආරම්භ කරන ලදි.

1970 මහා මැතිවරණයේදී මම විවියන් ගුණවර්ධන මහත්මියට වැඩ කළෙමි. ල.ස.ස. පක්ෂයේ ෙජ්මිස් කාරියවසම් නැමැති වෘත්තීය සංගමිකයා සමග ගුණවර්ධන මහත්මිය වෙනුවෙන් මම වැඩ කළෙමි. මහා මැතිවරණයට මාස 3 කට පමණ පෙර ල.ස.ස. පක්ෂයේ හිතවතකු

වන රෙක්ස් ප්‍රනාන්දු නමැත්තෙක්, මුහුදු වෙරළ පාරේ ෙජ්මිස් කාරියවසම්ගේ නිවසට මා කැටුව ගොස් ල.ස.ස.ප. තරුණ නායකයකු සේ මා බඳවා ගන්නා ලදි. මට සාමාජික පතක් දුන්නේ නැත.

1970 මහා මැතිවරණයට පෙර විෙජ්වීර අත්අඩංගුවට ගත් පසු සංවිධානය පාලනය කළ පුද්ගලයෝ නම් එෙ`ඩ්රමුල්ලේ වාසය කළ ලේක්හවුස්හි නියුතු ටී. ඩී. සිල්වා, එෙ`ඩ්රමුල්ලේ මිල්ටන්, මාබෝලේ පියතිලක, ධනපාල, ලොකු අතුල, හික්කඩුවේ සනත් සහ තවත් ටික දෙනෙක්ය. මෙම කාලයේදී අපගේ ව්‍යාපාරයේ zzඌ මහත්තයාZZ සේ හඳුන්වන උයන්ගොඩ නමැත්තකුද මෙම ව්‍යාපාරයේ නායක සාමාජිකයකු සේ මම හඳුනා ගත්තෙමි. ඔහුගේ ගම් පෙදෙස මම නොදනිමි. ඔහු පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයට ගොස් ඇති බැව් මම දනිමි. ඔහුගේ නැන්දා කලූබෝවිල, හතරවන කැනැල් පාරේ පදිංචිව සිටින බැව් මම දනිමි. ඇය ඔහුගේ නැන්දා කෙනෙක් බව උයන්ගොඩ විසින් මට කියන ලදි. ඔහුගේ නැන්දාට, මගේ මිත්‍රයකු වන අපගේ ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකයකුද වන ජයන්තා වීරසිංහ නමැති පුතෙක් සිටියි. ජයන්තා වීරසිංහ ඉසිපතන මහා විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයෙක්ව සිටියේය. ව්‍යාපාරයේ කටයුතු පාලනය කරමින් කොළඹ දිස්ත්‍රක්කය භාරව උයන්ගොඩ කටයුතු කළ බව මම දනිමි. විෙජ්වීර හා සිරිවර්ධන චෝදනා ලැබූ නඩුව බැලීම සඳහා නුවරඑලියට යනමෙන් අප බොහෝ දෙනෙකුගෙන් උයන්ගොඩ ඉල්ලා තිබිණ.

විෙජ්වීර නිදහස් කළ දින මම නුවරඑළියට ගියෙමි. මම එහි ගියේ ඊට පෙර දින රත්‍රී දුම්රියෙනි. වනාතමුල්ලේ ඔස්මන්, ඔහුගේ මව සීලවතී, ඩී. ඒ. ගුණසේකර, ඩී. ඒ. ගුණසේකරගේ බිරිඳ, මහත නිමල්, ප්‍රේමපාල, භද්දිය හිමි, මදනායක, විද්‍යෝදයේ ශිෂ්‍යයෙකු වූ බමුණුසිංහ, තවත් විද්‍යෝදය ශිෂ්‍යයෙකු වූ ඩැනියෙල්, ධනපාල, කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුවේ නියුතු එෙ`ඩ්රමුල්ලේ පදිංචි ජයසේන, පියතිලක, තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවේ මෙරිල් ජයසිරි, දෙහිවල සුභසිංහ, හික්කඩුවේ සනත්, අම්බලන්ගොඩ සිසිල්චන්ද්‍ර, සහ රෝහණ විෙජ්වීරගේ

ආරක්ෂක භටයා මෙන් එහා මෙහා ගිය ලක්ෂ්මන් යන අය මම දුම්රියේදී දුටිමි.

ලක්ෂAමන්, සිසිල්චන්ද්‍රව හොඳින් දැන සිටියේය. මුල් කාලයේදී ලක්ෂAමන් සහ සිසිල්චන්ද්‍ර විෙජ්වීර සමග සෑම රැස්වීමකටම ඔහුගේ ආරක්ෂක භටයින් මෙන් ගියහ. සෑම රැස්වීමකටම පසු මුදල් හා ආභරණ යනාදී දීමනා එකතු කරගෙන යෑමට පුරුදුව සිටියේ ලක්ෂAමන්ය. මම ඔහු හොඳින් දන්නා අතර මට ඔහු සහ මට දැනට අමතක තවත් ටික දෙනෙකු හඳුනා ගත හැක.

පසුදින උදය අපි නුවරඑළියට ළඟාවීමු. නානුඔය දුම්රිය පළේ සිට අපි බස් රථයෙන් ගියෙමු. මට මතක හැටියට උසාවිය ශාලාව තුළ හා අවට පුද්ගලයින් 1000 ක් පමණ සිටියහ. විෙජ්වීරව එදින නිදහස් කරන ලදි. නිදහස් කළ පසු විෙජ්වීර, ලොකු අතුල, ධනපාල සහ මහනුවර කාර්මික විද්‍යාලයේ හෝ පේරාදෙනි විශ්වවිද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයෙකු යයි මා සිතන ලයියා නමැත්තකු සමග ගියේය. හොරණ ප්‍රදේශයේ ජවිපෙ ව්‍යාපාර වල නිරතව සිටියේ ඔහුය. මොුහුද තවත් කීප දෙනෙක්ද උසාවිය අසල පාලම ලඟ පිහිටි ලොන්ඩරියට ගියහ.

අපට නානුඔය ුදුම්රිය පොලට යන ලෙස කියන ලදි. විෙජ්වීර සහ අනිකුත් අය ලොන්ඩරියේ එහා මෙහා ගිය ආකාරයෙන් ලොන්ඩරිය භාරව සිටි තැනැත්තා ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකයකු බව මම අවබෝධ කර ගතිමි. ප.ව. 1.00 ට පමණ විෙජ්වීර මෝටර් රථයකින් නානුඔය දුම්රිය පලට පැමිණියේය. මා ඉහත සඳහන් කළ අනෙක් අයද තවත් මෝටර්

රථයකින් පැමිණියහ. සිරගෙදර අත්දැකීම් සහ උඩරට ප්‍රශ්නයත් ගැන පැය භාගයක් පමණ විෙජ්වීර අපට කථා කළේය. නානුඔය දුම්රිය ස්ථානයේ සේවයේ නියුතු පෝටර කෙනෙකු ඔහුට මල්මාලයක් දැමුවේය. නානුඔයින් ප. ව. 2.00 ට පිටත්වන දුම්රියට අපි නැග්ගෙමු. කොළම සිට සහ ආපසු නුවරඑළියේ සිට දුම්රියේ ගමන් කළ අප බොහෝ දෙනෙකු ගමන් කළේ ප්‍රවේශපත් නොමැතිවය.

නුවරඑළියට යන ගමනේදී අපේ සාමාජිකයින් කීපදෙනෙකු දුම්රිය ආපනශාලා මැදිරියට ගොස් බලහත්කාරයෙන් ඔරේන්ජ් බාර්ලි සහ වෙනත් ද්‍රව්‍ය ගත් බව දැන් මතකයට නැගේ. මෙම සාමාජිකයෝ එහිදී කලබලයක් ඇති කළහ. පොල්ගහවෙල අසලදී දුම්රිය ආරක්ෂක නිලධාරීන් ප්‍රවේශපත් නොමැතිව ගමන් ගත් අපේ සාමාජිකයෙකු අත්අඩංගුවට ගත්හ. එහෙත් අනිකුත් එහි සිටි සාමාජිකයෝ ඔහු නිදහස් කර ගත්හ. විෙජ්වීර හා අනිකුත් අය මෝටර් රියෙන් කොළඹට පැමිණි බැව් මම දැන ගතිමි.

මම මගේ ප්‍රචාරක කටයුතු ගල්කිස්ස ප්‍රදේශයේ දිගටම කළෙමි. මගේ මතකයට අනුව පෝස්ටර් දැන්වීම් ව්‍යාපාරය අපේ සංවිධානයෙන් පටන් ගත්තේ 1970 මැයි 7 දාය. මගේ විශ්වාසය එය විෙජ්වීර නිදහස් කිරීමට බවය. මා පොලිස් අත්අඩංගුවේ පසුවූ හෙයින් එදින දැන්වීම් ඇලවීමේ ව්‍යාපාරයට මම සම්බන්ධ නොවීමි. මා 70.4.29 වන දින පොලිස් අත්අඩංගුවට ගෙන 70.4.30 වැනි දින නිදහස් කරනු ලැබීය. 70.5.1. වන දින මම ගාල්ලේ මගේ ආච්චිගේ නිවසට ගොස් 70.5.8 වන දින ආපසු පැමිණියෙමි. මා පොලිසියට භාර වූයේ එදිනය. 70.5.9 දින මා රිමාන්ඩ් භාරයට ගෙන 70.5.22 දින නිදහස් කරන ලදි.

zzඌ මහත්මයාZZ සේ හැඳුන්වූ උයන්ගොඩ පැමිණ මා ඉහත සඳහන් කළ දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවේ අමරතුංග හමුවී 1970 මැයි මස 7 වැනි දිනට ප්‍රථම ලියා ප්‍රදර්ශනය කළ යුතු පෝස්ටර් දැන්වීAමේ අඩංගු විය යුතු කරුණු කියාදී තිබූ බව මම පසුව දැනගතිමි. මේ දැන්වීම් ව්‍යාපාරය පහත සඳහන් ක්‍රමයට කරන ලදි. දැන්වීම් වල අඩංගු විය යුතු දෑ පිළිබඳ ආරම්භක ස්ථානය වූයේ බොරැල්ලේ පෙලෙන්ගස්තුඩුව පාරේ 50/10 යන ස්ථානයයි. ලියුම් මගින් හෝ දිස්ත්‍රක්ක නියෝජිතයින් මගින් මේ දැන්වීම් වල අඩංගු වියයුතු කරුණු දන්වන ලදී.

දැන්වීම් වල අඩංගුවියයුතු කරුණු පිළිබ`ද පනිවිඩය. මා වෙතට ගෙන එන ලද්දේ ධනපාල, උයන්ගොඩ, මෙරිල් ජයසිරි යන අය විසිනි. සමහර අවස්ථාවන්හිදී මේ ලිපි අප හමුවන පොදු ස්ථානයට එවනු ලැබේ. ව්‍යාජ නම් වලින් පෙනී සිටින අපි එම ස්ථානයේදී හමුවී දැන්වීම් වල අඩංගු වියයුතු දෑ හා ඒවා ප්‍රදර්ශනය කළ යුතු දිනයන්ද නියම කර ගත්තෙමු. උදාහරණයක් වශයෙන් මසක දෙවන දින උදෑසනක පෙනීමට එක් වර්ගයක දැන්වීම් ඇලවීමට නියමිතව ඇත්නම් ඊට දින හතරකට පමණ ප්‍රථම එහි අඩංගු වියයුතු කරුණු ලැඛෙන අතර ඒ ප්‍රදේශයේ සාමාජිකයින් එකතුව ඒ දැන්වීම් ලියා ඒ මාසයේ පළමුවන දින මධ්‍යම රාත්‍රී 12.00 ට පසුව දැන්වීම් ඇලවීම කරනු ලැබේ.

ගල්කිස්ස දිස්ත්‍රික්කය වෙනුවෙන් දුම්රිය වැඩපොලෙහි සේවය කරන අමරතුංග, චන්ද්‍රදාස, අභයවර්ධන හා දෙහිවල නගර සභාවේ ජෝන් ද සමග මා මේ දැන්වීම් පිලියෙළ කොට ඇත. රත්මලානේ අංක 36/17 දැන පරණ දුම්රිය නිවාස නේවාසිකාගාරයේ සහ දුම්රිය සේවකයකුගේ පුතෙකු වූ විෙජ්පාල නමැත්තෙකුගේ නිවසේදී ද මේ දැන්වීම් සකස් කරන ලදි. ඔහු දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවේ නිවසක පදිංචිකරුවෙකි.

මේ දැන්වීම් සඳහා කඩදාසි සාමාන්‍යයෙන් මිලදී ගත්තේ නැගෙනහිර කඩදාසි සංයුක්ත මණ්ඩලයෙනි. සමහර අවස්ථාවලදී සාමන්‍යයෙන් තීන්ත මිලයට ගෙන ඇත. රොනල්ඩ් ටුසෙන්ට් අමිකෝ කර්මාන්තායතනයෙන්ද ගෙනෙන ලදි. සුභසිංහ, කොම්පඤ්ඤවීදියේ යුනයිටඩ් මෝටර්ස් හි සේවය කරන දෙහිවල පදිංචි උපසේන යන අය දැන්වීම් පිළියෙළ කළ බවද මම දනිමි. දෙහිවල ජයවර්ධන පෙදෙසෙහි පදිංචි ටයර් සංස්ථාවේ සේවකයෙක් වූ රොහාන්ගේ නිවසේදීද, දෙහිවල ගල්වල පාරේ පදිංචි දෙහිවල නාගරික සභාවේ ඕවර්සියර් කෙනෙකු වූ සෙනවිරත්නගේ නිවසේදීද, වනාතමුල්ලේ ඔස්මන්ඩ් සිල්වාගේ නිවසේදීද දැන්වීම් සකස් කර ඇත. වනාතමුල්ලේදී දැන්වීම් පිළියෙළ කිරීමට අවශ්‍ය කඩදාසි ලේක්හවුස්හි සේවය කළ ටී. ඩී. ද සිල්වා සැපයූ බව මම දනිමි.

ලංකා ලයින් නමින් හැඳින්වූ අපගේ මේ සංවිධානය 1970 මහා මැතිවරණයට පෙර ආසන්න කාලයකදී ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ යන නමින් හැඳින්වීමට පටන් ගති. 1970 අගෝස්තු 27 වන දින ජවිපෙ ප්‍රථම මහජන රැස්වීම පවත්වන ලදි. මමද එයට සහභාගි වුණෙමි. විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයේදී අපගේ පළමුවැනි දේශනය පැවැත්වූ දින හැර නුවරඑළියේදී ඔහු දුටුවාට පසු විෙජ්වීර දැක ගැනීමට අවස්ථාවක් මට නොවීය. මේ දේශනය පිළිබඳව මට දැන්වූයේ මහත නිමල්ය. මා ඉහත සඳහන් කළ සාමාජිකයන් බොහෝ දෙනෙක් සමග මම මේ දේශනයට සහභාගි වුණෙමි. ව්‍යාපාරය ස.ීඅයි.ඒ. සංවිධානයක් යයි නගා ඇති චෝදනාව සම්බන්ධයෙන් විෙජ්වීර දේශනය කළේය. විද්‍යෝදය විශ්ව විද්‍යාලයේ මහින්ද විෙජ්සේකර මේ සභාවේ මුලසුන දැරීය. මා මහින්ද විෙජ්සේකර දැනගත්තේ මේ රැස්වීමේදීය. බමුණුසිංහ, ශිෂ්‍ය සංගමයේ සභාපති ධුරයට පත්වීමට සිටි සුනිල් නමැත්තාද, පූජ්‍ය භද්දිය හා පූජ්‍ය දේවසිරි මෙම දේශනය සංවිධානය කිරීම සඳහා මූලිකව කටයුතු කළ බව මට මතකය. 70.8.27 වන දින ප්‍රසිද්ධ රැස්වීමට මම සහභාගි වීමි.

1970 නොවැම්බර් දක්වා වනාතමුල්ල, පෙලන්ගස්තුඩුව පාරේ අංක 50/10 ස්ථානයට ව්‍යාපාරයේ නොයෙකුත් කටයුතුවල නිරත වීමට නිතර මම ගියෙමි. මට බොහෝ අවස්ථාවල ඔස්මන් මුණගැසී ඇති අතර ඔහුගේ නිවසේදී සෝමසිරි කුමානායක, මට හොඳින් හඳුනා ගැනීමට හැකි, කොළඹ සංඛ්‍යා ලේඛන දෙපාර්තමේන්තුවේ පොඩි ලකී, සංවිධානයේ අනුරාධපුරයේ කටයුතු භාරව සිටීමට නියමිතව සිටි හිටපු රජයේ සේවකයෙකු වූ ප්‍රේමරත්න, ලොකු අතුල, පියතිලක, හා අනුරධපුරයේ චුක්කි නොහොත් චූල යන අයද මුණ ගැසී ඇත. මා ඔහු කීප වතාවක්ම දැක ඇති අතර මට ඔහු හොඳින් හඳුනාගත හැක. මිල්ටන්, ධනපාල, ටී. ඩී. ද සිල්වා, ඩී. ඒ. ගුණසේකර, මුද්‍රණාලයේ සිද්ධිය පිළිබඳ බොරැල්ල පොලිසියෙන් අත්අඩංගුවට ගත් අයගෙන් කෙනෙකු වූ ගුණරත්න බණ්ඩා හෙවත් පියසිරි ගුණරත්න බණඩාගේ සොහොයුරෙකු වූ නවරත්න බණඩා හා ගුණරත්න බණඩාගෙ මාමා කෙනෙකු වූ ලංගම රියැදුරෙකු වන ප්‍රානන්දු යන අයද මුණ ගැසී ඇත. ඔහු වැල්ලවත්ත පොලිස් ස්ථානයට පහරදීමට සිටි පිරිසේ දෙවැන්නා විය.

අයි. ඩී. එච්. හි පද්මබන්දු නමැත්තෙක්ද, ජයරත්න මල්ශාලාව පිටුපස විෙජ්රත්න ඔහුගේ නිවස මට පෙන්විය හැක. විෙජ්රත්නගේ මිතුරකු වූ

ජයතිලක නමැත්තෙක්ද, කොළඹ විශ්වවද්‍යාලයේ උපාධි අපේක්ෂකයකු වූ වින්සන්ට් නමැත්තෙක්ද, තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවේ මෙරිල් ජයසිරි, මදනායක, තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවේ බී. පී. ජයසේන, වනාතමුල්ලේ පොඩි විෙජ්, මහත නිමල්, කලූ ලක්ෂ්මන්, මීට ටික කලකට ප්‍රථම පිස්තොලයක් සමග බොරැල්ල පොලිසියෙන් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූ ලේක්හවුස් හි සේවය කළ රන්බණ්ඩා, වනාතමුල්ලේ ගුණසිරි නමැත්තෙක්, වනාතමුල්ලේ ආනන්ද අසෝක, නමැත්තෙක්ද ලංකා ඉංජිනේරු සංස්ථාවේ අත්තනායක නමැත්තෙක්ද හා ලොකු අතුලගේ

සහෝදරියන් හතර දෙනෙක්ද වූහ.

මේ අයගෙන් ටී. ඩී. ද සිල්වාගේ දුවකු වූ චන්ද්‍රාගේ නම මම දැන සිටියෙමි. තවත් දුවෙක් වූ ලොකු අතුල සමග මිතුරුව සිටි ධම්මිකා හා තව සුළු පිරිසක් දැන සිටියෙමි. විෙජ්වීර නිදහස් කිරීමෙන් පසුව විධ්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයේ පැවැත්වූ ප්‍රථම දේශනයට තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවය කළ මයුරා ද සිල්වා පැමිණ සිටි බව මට දැන් මතකය. ජවිපෙ මහනුවරදී පවත්වන ලද රැස්වීමටද ඈ පැමිණ සිටිනවා මම දුටිමි. නැවත දුටුවොත් හඳුනාගත හැකි තරබාරු මහත්මියක් සමග ඈ සිටිනවා මහනුවරදී මම දැක්කෙමි. හයිඩ්පාක්හි ප්‍රසිද්ධ රැස්වීමෙන් පසු ජනතා විමුක්ති පත්‍රය සංවිධානය විසින් පළ කරන ලදි. ගල්කිස්ස, වැල්ලවත්ත, මොරටුව, හා දෙහිවල ජනතා විමුක්ති පත්‍ර නියෝජිතයා වූයේ මමයි. පටන් ගැනීමේදී පිටපත් 700 ක්පමණ මට ලැබුණි. පසුව පිටපත් 1000 ක් ලැබ මම ඒ සියල්ල අලෙවි කළෙමි. මා වෙළ\මෙන් ලැබුණු මුදල් හා දායක මුදල් ඔස්මන්ඩ් ද සිල්වාට භාර දුනිමි. එයට රිසිට් පතක් මා විසින් හෝ ඔස්මන්ඩ් විසින් නොලබන ලදි. කොළඹ බැංකු සේවකයෙක් වූ වෝල්ටර් නමැත්තෙක් මුණගැසෙනවා මට මතකය. ඔහු මට හඳුනාගත හැක. ඔහු ජපානයට ගොස් ඇති බව කියනු ලැබේ. ටේප් රැකෝඩර් ගෙන ගියේත්,රැස්වීම්වල කථා පටිගත කළේත් මේ තැනැත්තා විසිනි.

ප්‍රංශයට ගොස් ඇතැයි කියන විරාජ් නමැත්තාද මට මුණගැසී ඇත. ප්‍රංශයේ ශිෂ්‍ය කලබලවලට තමාද සහභාගි වූ බව ඔහු පොඩි ලකී සමග පවසා ඇත. මම ඔහු එක් වතාවක් පමණක් ඔස්මන්ගේ නිවසේදී දුටුවෙමි. ඉන්පසු නැවත නුදුටුවෙමි. 1970 නොවැම්බර් මස යම් දිනකදී හික්කඩුවේ දුම්රිය ස්ථානයේ සිටින ලෙස ඔස්මන්ඩ් මට කියා නියමිත දිනයක්ද දුනි. මට දිනය මතක නැත. ප. ව. 6.00 ට පමණ එහි සිටින ලෙස මට නියම කර තිබුණි. ප. ව. 4.00 ට කොටුව දුම්රිය ස්ථානයෙන්

පිටත්වන රුහුණු කුමාරි දුම්රියට මම නැගුනෙමි. ඔස්මන්ඩ්, පියතිලක, උයන්ගොඩ හෙවත් ඌ මහත්තයා, සෙනවිරත්න, මහත නිමල්, ධනපාල, අනුරාධපුරයේ ප්‍රේමරත්න නමැත්තෙක්ද, දේශීය ආදායම් දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවය කළ කරුණාරත්න යන අය මම දුම්රියේදී දුටිමි.

කරුණාරත්න වත්තල හැඳල පාරේ පදිංචිකරුවෙකි. මා ඔහුගේ නිවසට ගොස් ඇත. මට ඒ නිවස පෙන්විය හැක. අපි හික්කඩුව දුම්රිය ස්ථානයට ප. ව. 6.00 පමණ වන විට පැමිණියෙමු. කිසිවකු අප පිළිගැනීමට සිටියේ නැත. කරුණරත්න, එහි කිසිවකු මුණ ගැසීමට පැමිණි බව අපට දැනුණි. කරුණාරත්න මුණ ගැසීමට ඒ තැනැත්තා නොපැමිණ සිටියෙන් ඔහු සමග බසයෙන් බද්දේගම පාරේ යාමට එන මෙන් අපගෙන් ඉල්වන ලදි. ශත -/15 ක ටිකට් පතකට යා හැකි දුර ප්‍රමාණයක් දක්වා ගියෙමු. දකුණු අත පැත්තෙන් තාර දැමූ පාරක් වූ අතර, එහි සැතපුම් කාලක් පමණ ගමන් කිරීමෙන් පසු තිබූ නිවසකට අපි සියලූ දෙන ගියෙමු. මේ නිවස සනත්ට හිමි බව මම දැන් දනිමි. සනත් එහි නොසිටියේය. එහෙත් ඔහුගේ බිරිඳ හා ළමයා සිටියහ.

කරුණාරත්න සනත්ගේ බිරිඳගෙන් ඔහු කොහි සිටින්නේදැයි විමසීය. මිනිත්තු 15 කට පමණ පසු තරුණයෙක් පැමිණ අපි කලින් බැස්ස ස්ථානයේ සිට සැතපුම් දෙකක් පමණ ඈත බද්දේගම පාරේ ස්ථානයකට අපව ගෙන යන ලදි. අපි මේ දුර බස්රියෙන් පැමිණියෙමු. පාරේ කුරුඳු වගාවක් වූ ස්ථානයෙන් වමට හැරී ගමන් කළෙමු. ඒ ස්ථානයේ සිට සැතපුම් දෙකක් පමණ අප ඇවිදින්නට ඇත. කුඹුරු මධ්‍යයේ විශාල පැල්පතක් විය. අපි ඒ පැල්පත තුළට ගියෙමු. විසි දෙනෙකු පමණ එහි විය. විෙජ්වීර, සනත්, මහත ලක්ෂAමන්, වික්‍රමරත්න, හෙවත් සුසිල්, පැන්ටිස් අයියා, අම්බල්ගොඩ නයනානන්ද විෙජ්කුලතිලක, අම්බලන්ගොඩ ප්‍රේමරත්න, ධනපාල පොලොන්නරුවේ සුසිල්, අම්පාරේදී විෙජ්වීර සමග සිර කරනු ලැබූ අයෙකු වන නිහාල් නොහොත් නිශAශංක, සිසිල්චන්ද්‍ර, උයන්ගොඩ හෙවත් සෙනෙවිරත්න, රත්නපුරයේ අසෝකා, බදුල්ලේ රංජිත්, ඇස් රෝහල හංදියේ විෙජ්රත්න, චුක්කි, මිල්ටන්, විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයේ කොතලාවල, පුත්තලමෙහි ව්‍යාපාරයේ කටයුතු කරන වනසිංහ, සුභසිංහ සහ තව මට දැන් මතක නැති තවත් අය කිහිප දෙනෙක් එහි පැමිණ සිටියහ.

එම රෑ අපි එහි යන විට පරක්කු වී තිබිණි. අපි සියලූ දෙනාම නිවසේ නිදා ගතිමු. අප ගිය ස්ථානය කටුවාවල හෝ ඊට සමාන නමකින් හඳුන්වනු ලැබීය. පසුදින උදය විෙජ්වීර අප සියලූ දෙන ඇමතීය. ප්‍රචාරක කටයුතු වල නොව සංවිධානාත්මක කටයුතු වල නිරත වීමට සූදානම් වන ලෙස ඔහු අපට කීවේය. අප බඳවා ගත් පුද්ගලයින් zzඒZZ සහ zzබීZZ (zzඒZZ කන්ඩායම – zzබීZz කණ්ඩායම) යනුවෙන් කොටස් කරන ලෙස ඔහු අපට කීවේය.

zzඒZZ කණ්ඩායමට ඇතුළත් විය යුත්තේ ඉතා ක්‍රියාකාරී සාමාජිකයන් වන අතර zzබීZZ කණ්ඩායමට ඇතුළත් විය යුත්තේ අඩු ක්‍රියාකාරී සාමාජිකයන් ය. නැවත මේ අය zzපහේ කණ්ඩායම්ZZ වලට ඛෙදන ලෙස කීය. සෑම කණ්ඩයමකටම නායකයෙකු හා ලේකම් කෙනෙකු සිටිය යුතුය. සියලූම ලේකම්වරුන් zzපහේ කණ්ඩායමZZ නම් තවත් කණ්ඩායමක් සෑදීමට නියම විය. කණ්ඩායම් පහේ නායකයන් zzපොලිස් කොමිටිZZ ලෙස හැඳින්වූ තවත් කණ්ඩායමක් සෑදීමට නියම විය. සෑම පොලිස් ප්‍රදේශයකම zzපොලිස් කොමිටිZZ පිහිටවිය යුතුය. පොලිස් කොමිටියේ කාර්යයන් වූයේ පොලිස් ස්ථානයන්ගේ තොරතුරු, ආයුධ සහ වෙඩි ඛෙහෙත් පිළිබඳ තොරතුරු, තුවක්කු අයිතිකරුවන්ගේ නම් සහ ලිපිනයන්. රජයේ උසස් නිලධාරින්ගේ නම් සහ ලිපිනයන්, මෙම ව්‍යාපාරයට විරුද්ධ පුද්ගලයින්ගේ නම් සහ ලිපිනයන් ට්‍රන්ස්ෆෝමරයන් තිඛෙන තැන්, අප ජීවත් වූ ප්‍රදේශයන් පිළිබඳ රජයේ වැදගත් ගොඩනැගිලි දක්වමින් කටු සිතියම් සකස් කිරීම යනාදියයි.

ආයුධ, වෙඩිතැබීමේ ද්‍රව්‍ය,වෙඩි ඛෙහෙත්, ඩයිනමයිට් කූරු, පතරොම්, කටුකම්බි කෑලි, බෝම්බ සෑදීමට අවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය යනාදිය විෙජ්වීර අපට එකතු කිරීමට කීවේය. සොරකම් කිරීමෙන් හෝ මුදල් එකතු කොට එම මුදල් ලොකු අතුලට භාරදෙන ලෙසටද අපට උපදෙස් දෙනු ලැබීය. එකතු කිරීමට කිව් තුවක්කු, පතරොම් යනාදිය අපගේ ඒ ඒ ප්‍රදේශයන්හි

තැබීම සඳහාය. දිස්ත්‍රික්ක කොමිටියක් පිහිටුවන ලෙසද විෙජ්වීර අපට උපදෙස් දුන්නේය. පොලිස් කොමිටියක නායකයකු සහ ලේකම්වරයකු සිටිය යුතුය. පොලිස් කොමිටිවල ලේකම්වරුන් විසින් දිස්ත්‍රික්ක කොමිටිය පිහිටුවීමට නියමිතව තිබුණි. දිස්ත්‍රික්ක කොමිටි වර්ග දෙකකට ඛෙදිය යුතු යයි විෙජ්වීර කීවේය. සංවිධාන අංශය හා ප්‍රචාරක අංශය යනුවෙනි. විප්ලවය ආරම්භ කිරීම සඳහා ඉක්මනින් සියලූම ද්‍රව්‍යයන්ද සමග අප සංවිධානය විය යුතු බව අපට විෙජ්වීර කීවේය.

එදිනම සවස අපි සියලූ දෙන පිටත්වීමු. මම මගේ නිවසට පැමිණියෙමි. හික්කඩුවේ පැවැත් වූ උපදේශක පංතියට සහභාගි වීමට පෙර ඔස්මන්ගේ නිවසේදී පොඩි අතුල නමැත්තෙකුද හමුවූ බව මට දැන් මතකය. විප්ලවය සඳහා අවශ්‍ය තුවක්කු හා බෝම්බ භාරව සිටියේ පොඩි අතුල බව මම දනිමි. අට මසකට පමණ පෙර අතුල විසින් අත්බෝම්බයක් සකස් කරන ආකාරය පෙන්වමින් සිටින විට එය අතෙහි පිපිරී ඔහුගේ එක අතක් නැතිවූ බවද මම දනිමි. පිපිරීමෙන් පසු ඔහු ගාලූ රෝහලට ඇතුළු කළ බවද මමදනිමි. පොඩි අතුලගේ අත නැතිවූ පසු තුවක්කු සහ බෝම්බ පිළිබඳ භාරය – zzඋණ්ඩ අංශයZZ- ලොකු අතුලට පවරන ලදි.

වරක් මා ආපසු ගල්කිස්සට පැමිණ විෙජ්වීරගේ උපදෙස් පරිදි, සුබසිංහගේ උපකාර ඇතිව විිවධ කණ්ඩායම් පිහිටවූයෙමි. 1970 දෙසැම්බර් මස යම් කාලයකදී පහත දක්වන ප්‍රදේශවල විවිධ කණ්ඩායම් පිහිටුවන ලදි. මා භාරව සිටියේ වැල්ලවත්ත, දෙහිවල, ගල්කිස්ස හා මොරටුවයි. වැල්ලවත්ත සඳහා එක zzඒZZ කණ්ඩායමක් විය. දෙහිවල රොබට් පාරේ සෝමසිරි මේ කණ්ඩායමේ නායකයා විය. කණ්ඩායමේ සිටි අනෙක් අය නම් කලූබෝවිල, ගෙවල් සීයෙහි පදිංචි ඩග්ලස්, ඩග්ලස්ගේ වැඩිමහල් සොයුරු ලාල් රාජපක්ෂ, කලූබෝවිල ගෙවල් සීයෙහි වීරසිංහ සහ කලූබෝවිල මහා විද්‍යාලයේ මුරකරුවකු වූ සෝමපාල යන අය වූහ. මෙම ප්‍රදේශයේ ධර්මසේකරට තිබූ බලපෑම් හේතු කොටගෙන මෙම ප්‍රදේශයේ සිටි ආධාරකරුවන් අඩු වූ නිසා මෙම ප්‍රදේශයට නිසි zzබීZZ කණ්ඩායමක් නොවීය. මේ ධර්මසේකර ලෙස දැක්වූයේ ජී. අයි. ඩී. ධර්මසේකරයි.

පහත දැක්වෙන්නේ zzඒZZ කණ්ඩායමට ආධාර කරමින් සිටි අඩු ක්‍රියාකාරී සාමාජිකයන්ය. ඔවුන් නම්, ඇඳුම් මසන්නෙකු වූ සුමනරත්න, වැල්ලවත්ත කල්‍යාණි පාරේ විෙජ්, එම ලිපිනය ඇති තැන පදිංචි ඔහුගේ සහෝදර ජුලියන්, වැල්ලවත්ත කල්‍යානි පාරේ ආරි, වැල්ලවත්තේ ශාන්ත ලෝරන්ස් පල්ලිය ඉදිරිපිට ඇති ලොන්ඩරිය අයිතිකරුගේ පුතා

වන වැල්ලවත්තේ අමරේ යන අයය. මේ කණ්ඩායමේ අනිත් අයගේ නම් මම නොදනිමි. එහෙත් ව්‍යාපාරයේ ආරම්භයේ සිටම වැල්ලවත්ත පෙදෙසේ වැඩ කළ පුද්ගලයා මා විසින් zzඒZZ කණ්ඩායමේ සඳහන් කළ වීරසිංහ වන නිසා ඔහු මෙම කණ්ඩායමේ අනෙක් අය දන්නවා ඇත. වීරසිංහ හා රුවන්පතිරණ විෙජ්වීර කණ්ඩායමෙන් කැඩී ගොස් ධර්මසේකරගේ කණ්ඩායම සමග කටයුතු කරමින් සිටි අතර වීරසිංහ නැවතත් විෙජ්වීර කණ්ඩායමට එකතු විය.

දෙහිවල ප්‍රදේශය සඳහා වූ zzඒZZ කණ්ඩායමේ සාමාජිකයින් මෙසේය:- මේ කණ්ඩායමේ නායකයා ඉහත දැක්වූ සුබසිංහ විය. මෙම කණ්ඩායමට අයත් අනෙක් සාමාජිකයින් නම්, දෙහිවල මල්වත්ත පාරේ සරත්, දෙහිවල මල්වත්ත පාරේ නිමල්, දෙහිවල හංදියේ එදිරිසිංහ රෙදි වෙළඳසැලෙහි සේවකයෙක් වූ සෝමසිරි සහ දෙහිවල ගල්වල පාරේ ආරියපාල යන අය වෙති. දෙහිවල ප්‍රදේශයේ zzඒZZ කණ්ඩායම් දෙකක් විය. දෙවන කණ්ඩායමේ නායකයා වූයේ දෙහිවල ගල්කිස්ස නගරසභාවේ ඕවර්සියර්වරයකු වූ සෙනවිරත්නය. මෙම කණ්ඩායමේ අනෙක් අය නම්- දෙහිවල සම්පාය පාරේ ගුණරත්න, ඌෂා කර්මාන්ත

ශාලාවේ සේවකයෙක් වන දෙහිවල රොබට් පාරේ ධර්මසිරි, දෙහිවල ගල්වල පාරේ අතුල, රත්මලානේ තිලකරත්නාරාමයේ පූජ්‍ය සුධම්මාලංකාර හිමි යන අය වූහ. ඔහු සංවිධානයේ කටයුතු වලට පැමිණන විට සිවුරු හැර රංජිත් නමින් හැඳින්විණ. ඔහු දෙහිවල ධර්මරාජ මාවතේ නො. 12 දරන ස්ථානයේ පදිංචි යුනයිටඩ් මෝටර්ස් හි සේවකයකු වන උපසේන නමැත්තකුගේ ගෙදර නැවතී සිටියේය.

තුන්වන කණ්ඩායම ඉහත දැක්වූ උපසේන විසින් මෙහෙයවන ලදි. මේ කණ්ඩායමේ අනිත් අය නම් ටයර් සංස්ථාවේ ලිපිකරුවෙකු සේ සේවය කරන, දෙහිවල ජයවර්ධන පෙදෙසෙහි පදිංචි රොහාන්, රොහාන්ගේ නිවසේ නේවාසිකයෙකු වන තේ ප්‍රචාරක මණ්ඩලයේ සේවය කරන ජයන්ත, උපසේනගේ නිවස පිටුපස ධර්මරාජ මාවතේ පදිංචි නිහාල් හෙට්ටිආරච්චි යන අයයි. ඔහු සහ උපසේන නමැත්තෙකුගේ නිවසෙහි පදිංචිව සිටි කොතලාවල නමැත්තෙකු දැන්වීම් ඇලවීම සම්බන්ධයෙන් වරක් දෙහිවල පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි. කොතලාවල

දෙහිවල පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුවේ නිහාල් හෙට්ටිආරච්චි සමගය.

zzබීZZ කණ්ඩායමේ අය පහත දැක්වෙන පරිදිය. මෙම කණ්ඩායමේ පහලොස් දෙනෙක් පමණ සිටියහ. ඔවුන් සමහරෙක් ගේ නම් මම දනිමි. සුබසිංහ ඔවුන් සියල්ලන්ගේම නම් දන්නවා ඇති. උපසේන සමග ජීවත් වන උපසේනගේ මස්සිනා කෙනෙකු වූ ජිනදාස නම් බාබර් කෙනෙක් ගල්වල පාරෙහි නිහාල්, දෙහිවල පොලිස් ස්ථානයට යාබදව ඛෙල්ලන්විල පැත්තට පිහිටා ඇති හෝටලයේ මුදල් භාරකරුවෙකු ලෙස සේවයේ නියුතු නෝමන්, නෝමන් හොඳින් හඳුනන දෙහිවලම පදිංචි සුගතදාස යන අයය.

මා ප්‍රධාන සංවිධායක ධුරය දැරූ ගල්කිස්ස පෙදෙසේ zzඒZz කණ්ඩායම් පහක් විය. දුම්රිය නිවාස ඊ 1, zzඒZZ කොටසේ හෝ zzබීZZ කොටසේ පදිංචි ලෙස්ලි පළමුවන කණ්ඩායමේ නායකයා විය. ඔහුගේ පියා රත්මලානේ වැඩපොලෙහි සේවය කරයි. රත්මලානේ පරණ දුම්රිය නිවාස අංක 36/17 නිවස ඉදිරිපස නිවසේ පදිංචි නිමල් අල්විස්, ඔහුගේ පියා රත්මලාන දුම්රිය වැඩපලේ සේවය කරයි. රත්මලානේ දුම්රිය සේවක නිවාසයේ ලෙස්ලිගේ නිවස කිට්ටුව ඇති නිවසෙහි පදිංචි විෙජ්පාල, මෑතදී ඔහු ගල්කිස්ස පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි. රත්මලාන දුම්රිය සේවක නිවාසයේ ජයසේන, රත්මලාන දුම්රිය සේවක නිවාසයේ ජයවංශ යන අය එයට අයත් වූහ.

දෙවන කණ්ඩායමේ නායකයා වූයේ රත්මලානේ හෙට්ටියවත්තේ අංක 106 හෝ 109 යේ පදිංචි උවනී දසරදන්ය. රත්මලාන සිංගර් සමාගමේ සේවකයෙකු වන සිවනාදන් උවනිගේ සහෝදරයෙකි. රත්මලානේ දෙවට පාරෙහි පදිංචි බොරැල්ලේ රිජ්වේ ආර්යා රෝහලේ ලිපිකරුවෙකු වන සිරිදේව, රත්මලාන සිංගර් කර්මාන්තායතනයේ සේවය කරන මානවඩු – ඔහුගේ ලිපිනය නොදනිමි – ඌෂා කර්මාන්තායතනයේ සේවය කරන ගල්කිස්සේ තෙලවල පදිංචි නෙල්සන් යන අය එයට අයත් වූහ. තුන්වන කණ්ඩායමේ නායකයා වූයේ දෙහිවල ප්‍රතිබිම්බාරාම පන්සල ඉදිරිපිට පදිංචිව සිටි අමරසේනය. ඔහු දැනට පදිංචිව සිටි ස්ථානය මම නොදනිමි.

මෙම කණ්ඩායමේ අනෙක් අය නම් දෙහිවල ගල්කිස්ස නගර සභාවේ සේවකයෙකු වන ජෝන්, ඔහු පදිංචිව සිටින්නේ ගල්කිස්සේ සේල් හවුස්හිය. ගල්කිස්ස ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයේ පියන් කෙනෙකු වන ජයතිලක, ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයේ පියන් කෙනෙක් වන එම භූමියේම වාසය කැරන සුමනසේන, රත්මලානේ විහාර පාරේ පදිංචි රත්මලානේ කුණ්ඩන්මාල්ස් කර්මාන්ත ශාලවේ සේවකයෙක් වන ප්‍රේමසිරි යන අයයි. හතරවන කණ්ඩායමේ නායකයා වූයේ රත්මලාන මුහුදු වෙරළ පාරේ පදිංචි දෙහිවල ගල්කිස්ස නගරසභාවේ සේවකයෙකු වූ සේපාල සිල්වා නමැත්තෙකි. රත්මලාන මුහුදු වෙරළ පාරේ චන්ද්‍රපාල, මොරටුවේ රාවතාවත්තේ ඛෙහෙත් ශාලාවක කම්කරුවෙකු ලෙස සේවය කරන මුහුදු වෙරළ පාරේ පදිංචි නිහාල් නානායක්කාර, අඟ=ලානේ මුහුදු වෙරළ පාරේ පදිංචි අඟ=ලාන සමුපකාර කඩ සමිතියේ බිල් ලිපිකරුවකු ලෙස සේවය කරන පර්සි, එහි අනෙක් අය වූහ.

පස්වැනි කණ්ඩායමේ නායකයා වූයේ රත්මලාන දුම්රිය සේවක නිවාසයේ ධර්මදාසය. මොහු පෝස්ටර් දැන්වීම් ඇලවීම සම්බන්ධයෙන් ගල්කිස්ස පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි. කණ්ඩායමේ අනෙක් අය නම් රත්මලාන දුම්රිය නිවාසයන්හි නෙල්සන්, නෙල්සන්ගේ වැඩිමහල් සොයුරු කුමාර, රත්මලාන දුම්රිය සේවක නිවාසයන්හි පදිංචි ලංකා ටයිම්ස් සමාගමේ සේවයේ නියුතු ගාමිණී, රත්මලානේ දුම්රිය සේවක නිවාසයන්හි පදිංචි රත්මලාන වීදුරු කර්මාන්ත ශාලාවේ සේවය කරන ටියුඩර් යන අයය. කණ්ඩායම් පහේ සිටින පුද්ගලයන්ට අමතරව පහත දක්වන්නන් ක්‍රියාශීලී සාමාජිකයො වූහ:- රත්මලාන දුම්රිය නිවාසයන්හි සිරිපාල, අමිකෝ කර්මාන්තශාලාවේ රොනල්ඩ් ටුසෙන්ට්, මොහු ගල්කිස්ස පොලිසිය මගින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි. රත්මලානේ හෙට්ටියවත්තේ ආනන්ද, මොහුද ගල්කිස්ස පොලිසිය මගින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි.

zzබීZZ කණ්ඩායමේ සාමාජිකයන් වූයේ ගල්කිස්ස පන්සල පාරේ ප්‍රේමසිරිගේ සහෝදරයකු වන ගුවන් තොටුපල සේවක නිවාසයන්හි පදිංචි රත්මලානේ අත්තිඩිය පාරේ ආරියදාස – ඔහුගේ පියා රත්මලාන ගුවන් තොටුපලෙහි මුරකරුවෙකි- අත්තිඩිය කවුඩාන පාරේ පිහිටි බයිසිකල් අලත්වැඩියා කිරීමේ සාප්පුව හිමි ඩග්ලස්, රත්මලාන වාරිමාර්ග සේවා නිවාසයන්හි නො. 84 බී හි පදිංචි සුමනසේන, රත්මලාන ජයසුමනාරාමයේ ධර්මසිරි යන අයය. දැනට මට නම් අමතක තවත් අය සිටියහ.

මොරටුව ප්‍රදේශයේ zzඒZZ කණ්ඩායමේ නායකයා වූයේ පානදුර කෙහෙල්වත්තේ ඛෙනඩික්ය. මොහු ගල්කිස්ස පොලසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි. කලූබෝවිල ඡන්න, ගල්කිස්ස පොලිසිය විසින් මොහු අත්අඩංගුට ගන්නා ලදි. මා දන්නේ මේ නම් දෙක පමණි. අනෙක් අයගේ නම් සුබසිංහ දන්නවා ඇත. මෙම කණ්ඩායම්හි සියලූම සාමාජිකයන් විවිධ වේලාවන්හි විවිධ ස්ථානවලට කැඳවා තවත් සාමාජිකයන් බඳවා ගැනීමටත් ව්‍යාපාර සංවිධාන කාර්යයන්හි ක්‍රියාශීලීව නියැලීමටත් උපදෙස් දෙන ලදි.

zzඒZZ කණ්ඩායමේ සියලූම නායකයන්ගෙන් පොලිස් කොමිටිය සමන්විත විය. වැල්ලවත්ත පොලිස් ප්‍රදේශයෙහි පොලිස් කොමිටියක් නොවීය. දෙහිවල පොලිස් ප්‍රදේශය සඳහා කණ්ඩායම් තුනෙහි නායකයන් ඇතුළත් වූ පොලිස් කොමිටියක් විය. මෙම පොලිස් කොමිටියේ ලේකම් වූයේ සුබසිංහය. ගල්කිස්සේ ලේකම් වූයේ අමරසේනය. මොරටු පොලිස් ප්‍රදේශයේ ලේකම් වූයේ ඛෙනඩික්ය. දිස්ත්‍රික්ක කොමිටිය සමන්විත වූයේ සුබසිංහ, අමරසේන, ඛෙනඩික්, සෝමසිරි සහ මා යන අයගෙනි. මා සහ සුබසිංහ මේ දිස්ත්‍රික්ක කොමිටියේ නායකයෝ වීමු. දිස්ත්‍රික්ක කොමිටියට විධාන ලබාදිය යුතු නායකයා වූයේ උයන්ගොඩය.

ඔහුට පණිවුඩ යැවීමට අවශ්‍ය වූ විටක වනාතමුල්ලේ ඔස්මන්ඩ් ගේ නිවාසයෙහි පණිවුඩයක් තබා යෑම කළ යුතු විය.

යම් උපදේශයක් සඳහා අප සමග පණිවුඩයක් හුවමාරු කරගැනීමට වුවමනා වූ විට අමරතුංග හා චන්ද්‍රදාස නැවතී සිටි දුම්රිය නිවාසවලට යෑමට ඔහු පුරුදුව සිටියේය. ඇතැම් වේලාවලදී ඔහු මගේ නිවසටද ඒමට පුරුදුව සිටියේය. දිස්ත්‍රික් කමිටුව හ පොලිස් කමිටු ආරම්භ කිරීමෙන් පසු උයන්ගොඩ උපසේනගේ නිවසේ සිරිදේවගේ නිවසේ සහ මගේ නිවසේ රැස්වීම් පවත්වා ඔහු ස්වයං විවේචන සාකච්ඡා පැවැත්වීමට පුරුදුව සිටියේය. දිස්ත්‍රික් කමිටුව සංවිධායක කණ්ඩායම (සංවිධාන අංශය) හා ප්‍රචාරක කණ්ඩායම (ප්‍රචාරක අංශය) නමින් කොටස් දෙකකට ඛෙදන ලදි. සංවිධාන අංශය සුබසිංහ සෝමසිරි සහ අමරසේන යන අයගෙන් සෑදුණි. ප්‍රචාරක අංශය ඛෙනඩික් හා මාගෙන් සෑදුණි. සඳහන් කරන ලද සියලූම කණ්ඩායම් සාමාජිකයන්ට ටින්, බෝතල, ඇණ, කටුකම්බි, පැට්‍රොල්, ඩීසල්, බිඳුණු බෝතල් කටු, යකඩ කැබලි යනාදිය එකතු කිරීමට උපදෙස් දෙන ලදි.

මගේ දැනීමේ හැටියට සියලූ සාමාජිකයෝ මේ දේවල් එකතු කළෝය. පොලිස් කමිටුව මේ දේවල් එකතුකොට ආරක්ෂිත ස්ථානයන්හි තැබූහ. එකතු කරන ලද කටුකම්බි රත්මලානේ දුම්රිය නිවාසයන්හි විෙජ්පාලගේ නිවස පිටුපස සඟවා තිබූ බැව් මම දනිමි. එකතු කරන ලද ටින් රත්මලාන ගුවන් තොටුපොල අසල ආනන්දගේ නිවස අසල එළවළු කොටුවේ වළලන ලදි. ඔහුගේ පියා වෙත තිබූ අවසර පත්‍රයකින් රොහාන් පතරොම් මිලදී ගන්නා ලදි. ඔහුගේ පියාට බලපත්‍ර ලත් තුවක්කුවක් තිබුණේය. මගේ මතකයේ හැටියට මෙම බලපත්‍රයෙන් රොහාන් පතරොම් 200 ක් පමණ මිලට ගන්නා ලදි. මේ පතරොම් ජයසුමනාරාම විහාර භූමියේ පූජ්‍ය ධර්මසිරි හිමිගේ කාමරය පිටුපස වළලන ලදි.

බෝම්බ සෑදීමට පුද්ගලයින් කණ්ඩායමක් පුහුණු කරවීමටද උයන්ගොඩ මට කීවේය. මේ අනුව බෝම්බ සෑදීම සඳහා පහත සඳහන් පුද්ගලයන් මම නම් කළෙමි. උපසේන, සේපාල සිල්වා, රොහාන්, සෝමසිරි, විෙජ්පාල, රෝලන්ඩ් ටුසෙන්ට්, සහ නෙල්සන්. මේ ලැයිස්තුව දීමෙන් පසු බොරැල්ල පොලිසිය මා අත්අඩංගුවට ගෙන නිදහස් කළ පසු ක`දානේ කපිල මෝටර්ස් හි සේවය කරන ක`දානේ පදිංචිකරුවකු වන විෙජ්පාල නමැත්තෙකු සේපාල සිල්වා හමුවී ඔහු විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයට එක්කරගෙන ගොස් බෝම්බ සෑදීම ඉගැන්වූ බැව් මට දැනගන්නට ලැබුණි. සේපාල එතැන් සිට අනෙක් සාමාජිකයන්ගේ උදව් ඇතිව බෝම්බ සාදන ලදි. ඔවුන්ද සේපාලට උදව් දීමෙන් බෝම්බ සෑදීමට පුරුදු විය. මේවා සීමාසහිත මෝල්ඩක්ස් සමාගම විසින් හෙට්ටියවත්තේ සාදන ලද නිවාස වලදී සාදන ලදි. මෙම නිවාස වල එකල කිසිවකු පදිංචිව නොසිටියහ. මේ බෝම්බ සාදන විට මම එහි නොසිටියෙමි. රොහාන්ගේ නිවසේද බෝම්බ සාදන ලදි. සෑදූ සියලූ බෝම්බ 200 ක් පමණ විය. මේ බෝම්බ ටින්වල සාදන ලදි.

උයන්ගොඩ හිස් ටින් ලොරියකින් ගෙනවිත් සුබසිංහට ඛෙදා දෙන ලදි. රිවෝල්වර 4ක් යුද්ධ නිලධාරියාට දෙන ලදි. පොලිස් පෙදෙස් 4 තුළ යුද්ධ නිලධාරීන් 4 දෙනෙක් වූහ. ඔවුන් නම් වැල්ලවත්තට සෝමසිරිත්, දෙහිවලට උපසේනත්, ගල්කිස්සට රොනල්ඩ් ටුසෙන්ට් මොරටුවට චන්න යනුවෙනි. මේ රිවෝල්වර අප ලඟ මාස දෙකක් පමණ තිබුණි. සේපාල මට රු. 150/} කට රිවෝල්වරයක් මිලට ගෙන දුනි. මම මෙයට එකතු වූ අරමුදලෙන් ගෙවූයෙමි. නිහාල් නානායක්කාර මට තවත් රිවෝල්වරයක් මිලට ගෙන දුනි. මෙයටත් මවිසින් මුදල් ගෙවන ලදි. මම රු. 150/} ක් ගෙවූයෙමි. ඔහු මෙය මුහුදු වෙරළ පාරේ පදිංචි ධනපාල

නමැත්තෙකුගෙන් මිලදී ගත් බව පැවසුවේය. රත්මලාන දුම්රිය නිවාසයන්හි පදිංචි ජයසේන නමැත්තෙකු මගින් මම තවත් රිවෝල්වරයක් මිලට ගත්තෙමි. අනික සුබසිංහ මිලට ගෙන තිබුණේය. මම එයට මුදල් නොගෙව්වෙමි. රිවෝල්වර 4ම ධර්මසිරි හිමි ළඟ තබන ලදි. රිවෝල්වර හතරෙන් තුනක් .32 වන අතර අනෙක .38 බව මට දැන් මතකය.

අප රිවෝල්වර මිලදී ගන්නා විට පතරොම් නොතිබුණි. 1971 අප්‍රියෙල් මස 2 වන දින හෝ ඊට කිට්ටු දිනයක සුබසිංහ මාතර ගොස් .32 පතරොම් රවුම් 72 ක් මිලදී ගෙනාවේය. .38 පතරොම් රවුම් 5ක්ද විය. 1970 නොවැම්බර් හෝ දෙසැම්බර් පමණේදී තිලකරත්නාරාමයේ සුධම්මාලංකාර හිමියන් ප. ව. 6.00 ට පමණ මුණගැසෙන මෙන් දන්වා ඇබිත්තයකු අත මට පණිවිඩයක් එවන ලදි. මා පන්සලට ගියවිට කොට

කලිසමකින් හා කමිසයකින් සැරසුණු තවත් පුද්ගලයකු සුධම්මාලංකාර හිමියන් සමග විය. මා එහි යන විට ඔහු මේ තැනැත්තා සමග කථා කරමින් සිටියේය. මේ පුද්ගලයා සුධම්මාලංකාර හිමියන් විසින් මට හඳුන්වා දෙනු ලැබුයේ ගල්කිස්ස පොලිසියේ සේවයේ නියුතු කොස්තාපල් කෙනෙකු වශයෙනි ඔහුගේ නම දිසානායක යයි කීවේය. මේ කොස්තාපල්වරයා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට බැඳීමට කැමති බැව් ස්වාමීන් වහන්සේ පැවසුවේය. ඉන්පසු මා ඔහු සමග කතාවට වැටුණ නමුත් පළමුවෙන් ඔහු සැක කළ බැවින් ව්‍යාපාරය ගැන වැඩි යමක් මවිසින් හෙළි නොකරන ලදි.

ඔහු ටිඛෙට් විප්ලවය ගැන සාකච්ඡා කරමින් චීන විමුක්ති හමුදා ටිඛෙට් දේශයට ගොස් දලයි ලාමාගෙන් රට අල්ලා ගත් සැටිත්, දලයි ලාමා ඉන්දියාවට පැන ගිය සැටිත් සාකච්ඡා කළේය. ඔහු විප්ලවකාරී කොමියුනිස්ට් සංගමයේ විද්‍යෝදය කණ්ඩායමේ කාරක සභිකයකු බැව්ද පැවසුවේය. ජවිපෙ සත්‍ය විප්ලවකාරී පක්ෂයක් බව සොයා දැනගත් බවත්, එම අදහස් වලට ඔහු එකඟ බවත් ජවිපෙට බැඳීමට අවශ්‍ය බවත් පැවසුවේය. මා වැඩිය කථා නොකොට, එහෙත් ඔහුට සවන් දී පසුව මම ඔහු හමුවන බව කීවෙමි. ඔහු පා පැදියකින් පැමිණ සිටියේය. පැය

භාගයකින් පමණ පසු ඔහු යන්ට ගියේය.

පළමු හමුවීමට සතියකට පමණ පසු ස්වාමීන් වහන්සේ විසින් දෙන ලද පණිවිඩයක් උඩ මෙම පන්සලේදී නැවතත් මම පී. සී. දිසනායක හමුවීමි. මේ වතාවේදී ඔහු අවිශ්වාස නොකරන ලෙසටත්, ඔහුගේ නිර්මලතාවය පරීක්ෂා කිරීමට අවශ්‍ය නම් ජවිපෙ සාමාජිකයෙකු වන ක`දානේ කපිල මෝටර්ස්හි ඔහුගේ මිත්‍රයකු වන ඇලඩින් නමැත්තෙකුගෙන් විමසා බලන මෙන් ඔහු මගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. ඔහු මෙසේ පැවසූ පසු ස්වාමීන් වහන්සේ ඉදිරිපිටදී ජ.වි. පෙරමුණේ දේශන පහම අලලා මම ඔහුට පැය දෙකක් පමණ දේශනා කළෙමි. මගේ දේශනයෙන් ඉතා සතුටට පත්වූ කොස්තාපල්වරයා ඔහුගේ සම්පූර්ණ සහයෝගය මේ ව්‍යාපාරයට දෙන බැව් පැවසුවේය.

ඇලඩින් විෙජ්වීර සමග ජවිපෙ මොරටුවේ පැවැත්වූ රැස්වීමට පැමිණි අවස්ථාවේ ඔහුට ඇලඩින් හමුවූ බැව්ද කොස්තාපල්වරයා කීවේය. ඔහු වෙඩි තැබීමේ ද්‍රව්‍ය ටිකක් රැස්කර ඇති බවත් ඒවා මට දෙන බවත් පැවසුවේය. බොරැල්ල පොලිසිය මගින් වනාතමුල්ලේදී මා අත්අඩංගුවට ගත් දිනයේදී පී. සී. දිසානායක .303 රයිෆල් පතරොම් රවුම් 10 ක් දුන් බැව් මගේ සොයුරු සරත් මට කීවේය. මගේ සොයුරු සරත් හා නිහාල් නානායක්කාර පී. සී. දිසානායක හමුවීමට පොලිස් ස්ථාන භූමිය අසලට ගියවිට මේ පතරොම් රවුම් 10ක් දුන් බැව් මගේ සහෝදරයා කීවේය. මගේ සහෝදරයා මා බැලීමට සන්ධ්‍යාවේ පැමිණි විට ඔහුවද අත්අඩංගුවට ගෙන මා සමග රිමාන්ඩ් කරන ලදි. මේ රිම්ාන්ඩ් සිර ගෙදරදී මගේ සහෝදරයා හා කථා කළ විට ඔහුට එම පතරොම් 10 පී. සී, දිසානායක දුන් බැව් මා සමග කීවේය. මට පී. සී. දසනායක තිලකරත්නාරාමය පන්සලේදී හමු වූවාට පසු හමුවී නැත. පී. සී. දිසානායක ගල්කිස්ස පොලිස් ස්ථානයේ සිතියමක් දුන් බැව් මට දැන් මතකය. මෙය සිතියමක් නොව කටු සිතියමකි. ඇත්තවශයෙන්ම මෙම කටු සිතියම සුධම්මාලංකාර හිමියන් විසින් සපයන ලද කඩදාසි කෑල්ලක පන්සලේදී මා ඉදිරිපිටදීම අඳින ලදි. මා මේ කොස්තාපල්ගේ රෙජිමේන්තු අංකය නොදනිතත්, ඔහු හඳුනාගත හැක.

1970 ඔක්තෝබරයේදී පමණ රත්මලාන වැඩපලේ සේවය කරන, කහතුඩුවේ ලයනල් ගල්කන්ද නමැත්තෙකු ඔහුගේ නෑයෙක් වූ ගල්කිස්ස පොලිසියේ කොස්තාපල් කෙනෙකු වන ජයවර්ධන නමැත්තෙකු ජවිපෙට බැඳීමට උනන්දුවක් දක්වන බැව් කීවේය. මට අවසාන වරට කොස්තාපල් දසනායක හමුවූ වේලේ ගල්කිස්ස පොලිසියේ කොස්තාපල් කෙනෙක් වන ජයවර්ධන නමැත්තෙක් මෙම ව්‍යාපාරයට බැඳීමට කැමැත්තෙන් සිටින බව කීවා මට දැන් මතකය. මාස තුනකට පමණ ඉහතදී නිහාල් නානායක්කාර චූලපද්ම හා මගේ සහෝදරයා වන සරත් පෝස්ටර් ඇලවීම උඩ අත්අඩංගුවට ගත් අවස්ථාවේදී මා ගල්කිස්ස පෙලිසියට ගිය වේලේ පොලිස් කොස්තාපල් කෙනෙකු විසින් මාවත් ප්‍රශ්න කර මගේ ප්‍රකාශයක්ද සටහන් කරගන්නා ලදි. මා ගල්කිස්ස පොලිස් ස්ථානයේ සිටියදී මට කොස්තාපල් ජයවර්ධන හා කථා කිරීමේ අවස්ථාවක් ලැබුණි. මට වැසිකිලියට යෑමට අවශ්‍ය වී එහි කැඳවාගෙන ගියේ ඔහුය. මා එක්කරගෙන යන විට ඔහු පී. සී, දසනායක විසින් පවසන ලද පී. සී, ජයවර්ධන බැව් කීවේය.

මා බැරැක්කයට ගොස් පී. සී, ජයවර්ධනගේ ඇඳ උඩ වාඩි වුණෙමි. මේ උදයේදීය, එදිනම සැන්දෑවේදී මට පොලිස් ස්ථානයට පැමිණෙන ලෙස නියෝග කොට තිබූ බැවින් පස්වරු 5.00 ට පමණ මම පොලිස් ස්ථානයට ගියෙමි. මා අනෙක් තිදෙනා සමග සිර කරන ලදි. ප. ව. 8.00 ට පමණ පී. සී, දිසානායක විත් අපට කථා කොට මාරි විස්කෝතු, මුරුක්කු සහ තේ දුන්නේය. අප අත්අඩංගුවට ගැනීමට හේතුව විමසන ලදුව, එය මම කීවෙමි. ඉන්පසු ඔහු යන්ට ගියේය. ප ව. 9.30 ට පමණ අපව නිදහස් කරන ලදි. පී. සී. දසනායක අප හමුවී අප සමග කථා කොට පාර තෙක් පැමිණ අප යනතෙක් සිටියේය. පී. සී. දිසානායක විසින් දුන් පතරොම් රවුම් 10 ක් චන්ද්‍රදාස හා අමරතුංග සිටින නේවාසිකාගාරයේ තිබී ගල්කිස්ස පොලිසිය විසින් සොයාගත් බැව් මම දැන් දනිමි. මේ සම්බන්ධයෙන් පොලිසිය විසින් චන්ද්‍රදාස අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි. පී. සී. දිසානායක විසින් ක`දාන කපිල මෝටර්ස්හි ඇලඩින්ගේ නම සඳහන් කළවිට, මම ඒ බව ඔස්මන් මගින් පරීක්ෂා කර බලා ඇලඩින් සංවිධානයේ සාමාජිකයෙකු බැව් දැනුම් දුනිමි.

මා ප්‍රචාරක සේවයේ යෙදුණු මුල් අවධියේදී විද්‍යෝදය  විශ්වවිද්‍යාලයේ සාමජිකයින් අතර හෝ චි මින් නමින් හැඳින්වෙන කොතලාවල හා පැපිලියානේ කෙනත් මල්දෙනියත් මේ ව්‍යාපාරයේ සාමාජිකයන් වශයෙන් හමුවීමට මට අවස්ථාව ලැබුණි. කොතලාවල, පොඩි කොතලාවල නමින්ද හැඳින්විණ. මා කොතලාවල ප්‍රේමපාලගේ නිවසේදීද, ඩී. ඒ. ගුණසේකරගේ නිවසේදීද, ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේදීද දැක තිබේ. මා කෙනත් මල්දෙනිය ප්‍රේමපාලගේ නිවසේදීද, වනාතමුල්ලේ ඔස්මන්ගේ නිවසේදීද, ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේදීද දැක තිබේ. දුටුවහොත් දෙදෙනාම මට හඳුනාගත හැක.

මෝටර් සයිකලයක් සතු වරාය කොමිෂන් සභාවේ දෙල්ගොඩ රාජා මට

හමුවූ බව දැන් මතකය. ඔහු ඔස්මන්ගේ නිවසේදී හා ජවිපෙ ප්‍රසිද්ධ රැස්වීම්වලදී මා දැක තිබේ. ඔහු රෝහණ විෙජ්වීර ලඟින් ඇසුරු කරන්නෙකි. අපගේ ව්‍යපාරයේ සිටි ජී. අයි. ඩී. ධර්මසේකර නමැත්තෙකු මම දනිමි. ඔහු පසුව ජ.වි.පෙ.න් හා ඔහුගේම විප්ලවකාරී සංවිධානයක් වූ zzමාතෘභූමි ආරක්ෂක සංගමයෙන්ද ඉවත්වූ බැව් මම දනිමි. ඔහු විද්‍යාලංකාර විශ්වවිද්‍යාලයේ උපාධිධරයෙකු වන අතර කෙමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (මොස්කව්) සාමාජිකයෙකි.අපගේ සංවිධානයේ මුල් අවධියේ ඔහු අලව්වේ ජයකොඩි නමැත්තෙකු, පාලිත, සෝමදාස, ගුණතිලක, ගුණපාල, රත්නපුරේ පරාක්‍රම, රුවන්පතිරණ, සන්දෙල් පෙරේරා, රොසෙන්ඩාල්, බියන්විල සෑම්, මට දැන් නම් අමතක තවත් ටික දෙනෙකු සමග කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙන් (මොස්කව් පිල) කැඩී අපගේ සංවිධානයට බැඳුණෝය.

එක් අවස්ථාවකදී ධර්මසේකර විෙජ්වීර පමණටම ජනප්‍රිය වන බව පැහැදිලි විය. මෙය විෙජ්වීර හා ධර්මසේකර අතර අමනාපයට හේතු විය. සාමාජිකයන් විෙජ්වීරටත් ධර්මසේකරටත් ලොකු මහත්තයා යයි ඇමතූ අවස්ථාවක්ද විය. 1970 මහා මැතිවරණයට පෙර ධර්මසේකර හා

ඔහුගේ කණ්ඩායම කැඩී ගියේය. ධර්මසේකර හා ඔහුගේ කණ්ඩායම කැඩී ගියේ සංවිධානයේ සිටගෙනම ඔහුගේ තණ්ඩායමක් සාදා ගැනීමට උත්සාහ කිරීම නිසා බැව් මෙරිල් ජයසිරි විසින් මට දන්වන ලදි. ධර්මසේකර සමග කැඩී ගිය සාමාජිකයන් හැකි පමණ හමුවී අපගේ සංවිධානයට නැවතත් ගැනීමට උත්සාහ ගන්නැයිද මෙරිල් මට කීවේය. ඒ අනුව, මා ගල්කිස්සේ ධර්මධර මාවතේ වාසය කරන ධර්මසේකරගේ අනුගාමිකයකු වන ආරියදාස නමැත්තකු හමුවී මේ බිඳීයාම ගැන සාකච්ඡා කළෙමි.

ගල්කිස්ස දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවේ චන්ද්‍රදාස නමැත්තකු මා කැටුව ගියේය. මා එහි ගියවිට ගල්කිස්ස පෙදෙසේ ධර්මසේකර පිල සංවිධානය භාරව කටයුතු කළ රුවන්පතිරණ එහි විය. රුවන්පතිරණ ජ.වි.පෙ. සිටිද්දීද එම පෙදෙසම භාරව කටයුතු කළේය. අප අතර ලඟදී

කැඩීයාම පිළිබඳ බහින්බස් වීමකදී රුවන්පතිරණ හා ආරියදාස අපගේ සංවිධානය සී.අයි.ඒ. සංවිධානයක් යයිද ලේක්හවුස් ආයතනයෙන් මීට මුදල් දෙන බැව්ද කියා දොස් නැගුවේය. ඔවුහු එයට කිසිම ප්‍රබල සාක්ෂියක් නොදුන්හ. මේ පිළිබඳව ධර්මසේකර සමග වැඩිදුරටත් සාකච්ඡා කිරීමට අපි ලෑස්ති බව ඔවුන්ට කීවෙමි.

ඒ අනුව එක් දිනක් ධර්මසේකර රුවන්පතිරණ, මොරටුවේ වෙලෝනාවෙහි සේවය කරන ඉන්ද්‍රජෝති මාවතේ පදිංචි පියදාස නමැත්තෙක්ද මා ඉහත සඳහන් කළ ආරියදාස නමැත්තා හා තව ටික දෙනෙක් සාකච්ඡාවක් සඳහා මාගේ ගෙදරට පැමිණියෝය. මා ඉහත සඳහන් කළ පොඩි ලකී, ධර්මසේකර හා ඔහුගේ පිලෙන් ඛෙදී අපගේ සංවිධානයට නැවත එක්වූ ජයකොඩි සහ මහත නිමල් යන අයගේ පැමිණීම බලාපොරොත්තු වුවද ගෙදර පැමිණ සිටි කිසිවෙක් මාගේ පැත්තට නොසිටියේය. ධර්මසේකර හා ඔහුගේ කණ්ඩායම මගේ ගෙදරින් ගිය වහාම ඉහත සඳහන් තිදෙනා මගේ ගෙදරට පැමිණියෝය. ඔවුන් ධර්මසේකර හා ඔහුගේ පිල ම`ග දී හමුවූ බවත්, ධර්මසේකර හා ඔහුගේ පිල සාකච්ඡාවට ඒමට බැරියයි කිව් බවත් ඔවුහු මට දන්වන ලදි.

7.3.71 ට සුමානයකට පමණ පෙර උයන්ගොඩ නොහොත් ඌ මහත්තයා නොහොත් සෙනෙවිරත්න මගේ ගෙදරට පැමිණ විෙජ්වීරගේ නායකත්වයට සනත්, ලොකු අතුල, සිසිල්චන්ද්‍ර, ටී. ඩී. ද සිල්වා, අම්බලන්ගොඩ ලක්ෂAමන් හා ධනපාල යන අයගේ ප්‍රතිවිරෝධී ව්‍යාපාරයක් ඇති බවත් අපට එම ව්‍යාපාරය ගැන අධෛර්යය නොවී සංවිධානයේ වැඩ දිගටම කරගෙන යාමටත් කීවේය. විෙජ්වීර සිසිල්චන්ද්‍රගේ සොහොයුරියත් සමග ඇති මිත්‍රකමක් නිසා ඉහත සඳහන් පුද්ගලයන් විෙජ්වීරට විරුද්ධව ව්‍යාපාරයක් ගෙනයන බවත් උයන්ගොඩ මට කීවේය. ලොකු අතුල විෙජ්වීරට විරුද්ධ බැව් උයන්ගොඩ මට කීවිට මා ඔහුට තුවක්කු යනාදිය ගැනීමට දී ඇති රු. 1000/} වහාම ගතයුතු බැව් මම ඔහුට කීවෙමි.

අතුල හමුවී මාගේ සල්ලි ආපසු ගැනීමට මම එ`ඩ්රමුල්ලේ ටී. ඩී. ද සිල්වාගේ ගෙදරට එදිනම ගියෙමි. මා එහිදී අතුල හමුවී විකිණීමට මැෂින් තුවක්කුවක් ඇති බැවින් මුදල් ආපසු වහාම අවශ්‍ය යයි මම බොරුවක් කීවෙමි. සල්ලි නැති බැව් අතුල මට කීවේය. එතනින් මා ඔස්මන්ගේ ගෙදරට ගොස් ඔස්මන් හමුවීමි. විෙජ්වීර සිසිල්චන්ද්‍රගේ සොයුරියත් සමග ඇති ප්‍රේම සම්බන්ධය ගැන උසස් සාමාජිකයන්ගේ මතභේදයක් ඇද්දැයි මම ඔස්මන්ගෙන් ඇසුවෙමි. ඔහුටත් මේ පිළිබඳව ආරංචි වූ බවත්, විෙජ්වීර සිසි්ලචන්ද්‍රගේ සොයුරියත් සමග පැන යාමට සූදානම් වී ඇති බවත්, පැනයාමට කාර් එකක් පවා සූදානම් කොට ඇති බවත්, ඔස්මන් මට කීවේය.

ඔස්මන්ගේ ගෙදරින් මා ධනපාල හමුවීමට කාසල් වීදියේ ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවක වෘත්තීය සමිති කාර්යාලයට ගිය මුත් ඔහු එහි නොසිටියේය. මම එහිදී ධනපාල පරණ මහලේකම්් ගොඩනැගිල්ලේ දෙවැනි තට්ටුවේ මහාමාර්ග දෙපාර්තමේන්තුවේ සෝමසුන්දරම් මහතා ලඟ වැඩ කරන බැව් දැන ගතිමි. මා එහි ගොස් ධනපාල හමුවීමි. විෙජ්වීරට ඇති චෝදනා පිළිබඳ මම ඔහුගෙන් ඇසුවෙමි. ඔහුත් එය සනාථ කොට විෙජ්වීර සිසිල්චන්ද්‍රගේ සොයුරියට පෙම් හසුන් 20ක් පමණ ලියා ඇති බැව් කීවේය. විෙජ්වීර විප්ලව සංවිධානය කිරීමට දැන් සේවකයන් වෙනුවට ශිෂ්‍යයන් ඉදිරියට යවන බවත් මෙය හො`දදෙයක් නොවන බවත් ඔහු මට කීවේය. විෙජ්වීර සීලචන්ද්‍රගේ සොහොයුරිය සමග පැනයාමට හදන බවත්ඔහු මට කීවේය. රටක විප්ලවයක පෙරමුණ ගත යුත්තේ වැඩ කරන ජනතාව නිසා විෙජ්වීර හා අනිකුත් අය මේ අයුරින් කරන්නේ වැරදි දෙයක් බව මටද හැඟ=ණි. ඔහු සමග සාකච්ඡා කළ පසු මම ආපසු ඔස්මන්ගේ ගෙදරට ගියෙමි. ධනපාල මට කිව් දෙය ඔස්මන්ට කීවෙමි. විප්ලවයක් ආරම්භ කිරීමට වැඩ කරන ජනතාව වෙනුවට ශිෂ්‍යයන් සංවිධානය කරන බව ඔස්මන්ඩ්ද ප්‍රකාශ කළේය. විෙජ්වීරට ඇති චෝදනා මීට සම්බන්ධ සියල්ලෝම සිටින සම්මේලනයකදී සාකච්ඡා කළ යුතු බැව් ඔස්මන් මට කීවේය.

මම ඔස්මන්ගේ ගෙදරින් ගොස් පාමංකඩ පාලම යට ගරාජයක කුඩා කාමරයක එදින රැය ගත කළෙමි. මා ඉහත සඳහන් කළ සුමනරත්න නමැති ඇඳුම් මහන්නා මේ කාමරයේ සිටියේය. පොලිසිය මා පිටුපස ඇති බැවින් ගෙදරින් පිටවී සිටීමට මට අවශ්‍ය වූ බැවින් මේ කාමරය සංවිධානය කොට දුන්නේ ඔහුය. උයන්ගොඩ විත් විෙජ්වීරට ඇති චෝදනා මට කිව් දිනයේ ඔස්මන්, ධනපාල, අතුල හා අනිකුත් අය හමුවීමට ගිය බැව් මට දැන් මතකය. එහෙත් උයන්ගොඩ හමුවීමට සතියකට පමණ උඩදී මේ චෝදනා පිළිබඳ මට දැනගන්ට ලැබුනේය. ඊලඟ දිනයේ ඔවුන් හමුවූ පසු මම ඔස්මන්ගේ ගෙදරට පෙ. ව. 9.00 ට පමණ ජනතා විමුක්ති පත්‍ර භාර ගැනීමට ගියෙමි. ඔස්මන්ගේ ගෙදරදී රෝහණ විෙජ්වීර, ඔස්මන්, ලොකු අතුල, පොඩි ලකී, චුක්කි, ඔස්මන්ඩ්ගේ මව සීලවතී, ඇස් රෝහල හංදියේ ජයරත්න මල්ශාලාව අසල වසන විෙජ්රත්න, විෙජ්රත්නගේ මිත්‍රයෙකු වන ජයතිලක යන අය මම දිටිමි.

විෙජ්වීරට ඇති චෝදනා පිළිබඳ සාකච්ඡාවක් එහිදී පැවැත්වීමට යන බව මම ඔස්මන්ගෙන් දැන ගතිමි. මම ජ.වි.පෙ. පත්‍ර පිටපත් 500 ක් පමණ භාරගෙන ආපසු ගෙදර ගියෙමි. ප. ව. 2.00 ට පමණ මම ඔස්මන් සිල්වාගේ ගෙදරට පැමිණියෙමි. මා ඉහත සඳහන් කළ අයට අමතර, සනත්, අම්බලන්ගොඩ ලක්ෂ්මන්, සිසිල්චන්ද්‍ර, ධනපාල ව්‍යාපාරයේ බදුල්ලේ කටයුතු සංවිධානය කරන අශෝක, ව්‍යාපාරයට රත්නපුරයේ කටයුතු කරන රංජිත්, ටී. ඩී. ද සිල්වා, උයන්ගොඩ, පියතිලක, දයානන්ද, ලයියා, සෝමසිරි කුමානායක, මට ගෙදර පෙන්විය හැකි එෙ`ඩ්රමුල්ලේ රාජා, මිල්ටන් හා මට අමතක තව දෙදෙනෙකු ගෙයි සිටියහ.

සම්මන්ත්‍රණය ඇතුළත කාමරයක පැවැත්විණි. මාත් ගොස් ඔවුන්ට එක් වූයෙමි. එම වේලාවේ විෙජ්වීර කථා කරමින් සිටියේය. ඔහු ඔහුට විරුද්ධව චෝදනා ගෙනහැර දැක්වූ සෑම අයෙකුම දෝෂදර්ශනයට ලක් කළේය. මට මතක ඇති පරිදි එහිදී විෙජ්වීර, අතුල, ටී. ඩී. ද සිල්වාගේ දියණිය සමග මිත්‍රයයි චෝදනා කළේය. තුවක්කු ගිනි අවි යනාදිය ගැනීමට බැංකු වලින් සොරකම් කොට අතුලට භාරදුන් රු. ලක්ෂ 1 1/2 ක් පමණ මුදල්වලට කුමක් කළේදැයි අතුලගෙන් ඇසුවේය. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ නා නා විධ වියදම් සඳහා එකතු කළ මුදල් අතුල හා ධනපාල භාරයේ තිබූ බැව් මම දනිමි.

සෝමසිරි කුමානායකට විරුද්ධව විෙජ්වීර ගෙනා චෝදනාව නම් zzදේශප්‍රේමීZZ නමැති පුවත්පත විකුණා ලබාගත් රු. 1000/} ක මුදලක් අයථා අන්දමින් තම ප්‍රයෝජනයට වියදම් කර ඇති බවයි. සෝමසිරි කුමානායක ලොකු අතුලගේ සොහොයුරියක් සමග යහලූකමක් ඇති බවටද, විෙජ්වීර චෝදනා නැගුවේය. මේ චෝදනාව නැගීමේදී ටී. ඩී. ද සිල්වාගේ බිරිඳ විසින් ඇයගේ දියණියක් සෝමසිරි කුමානායකට යාළු කිරීමට දැරූ තැතක් අසාර්ථක වූ බවද මෙහිදී අනාවරණය විය. මේ බලාපොරොත්තුව කඩවීමේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ටී. ඩී. ද සිල්වා මහත්මිය zzදේශප්‍රේමීZZ පුවත්පත මුද්‍රණය කළ zzආට් ප්‍රින්ටර්ස්ZZ සමාගමේ ගාස්තුව වූ රු. 1750/} ක් සඳහා වූ ගෙවීම් පත සොරකම් කළ බවත්, එසේම කුමානායක මේ සඳහා සංවිධානයෙන් රු. 2700/} ක් ලබාගත් බවත්, එම ගාස්තුව ගෙවීම් අනුපිටපත් කුවිතාන්සියේ රු. 2750/} ක් සේ

වෙනස් කළ බවත් හෙළිවිණ. ටී. ඩී. ද සිල්වා මහත්මිය සොරකම් කළා යයි කියන අනුපිටපත් කුවිතාන්සිය මෙයයි.

ධනපාලට විරුද්ධව නැගි චෝදනාව නම් විෙජ්වීර සී.අයි.ඒ. නියෝජිතයකු යයි රහසින් පතළ කර හැරීමේ ව්‍යාපාරයක් ගෙනයෑමය. මට මතකයි, විෙජ්වීර කියනව, දේශීය ආදායම් දෙපාර්තමේන්තුවේ සනත් හා කරුණාරත්න ඔහුට තවමත් වටහා ගැනීමට බැරි බව. අම්බලන්ගොඩ ලක්ෂ්මනුත්, සනත්ගේ කොම්පැනියේ සිටිනවා යයි දොස් තැබුවේය. පොදුවේ දොස් නගමින් ඔහු තරහකරුවන් මිත්‍රකොට ඇති බවත්, එහෙත් ආනන්ද ගුණතිලක, නිහාල් ඩයස් හා ධර්මසේකර ඔහු අත්හැරියත් අනිත් අය ඔහු සමඟ සිටිනවා යයි කීවේය. සංවිධානයේ බූරුවන් සිටින බවත්, ඔවුන්ගේ පිට උඩ යෑමටත්, ඔවුන් දැක්කීමටත් ලෑස්ති පුද්ගලයින් සිටින බවත් ඔහු කීය. මෙසේ විෙජ්වීර ප. ව. 5.30 පමණ වනතෙක් පොලිස් නිලධාරීන් වගයක් නිවස වටලන තෙක්ම දිගටම චෝදනා නැගුවේය. මා හා ඔස්මන් හැර සියලූ දෙනාම පැන ගියෝය. දෙදෙනාම පොලිසියෙන් අත්අඩංගුවට ගෙන බොරැල්ල පොලිසියට ගෙන යන ලදි.

මාව සිර කළේ ඇමෙරිකානු තානාපති ාකර්යාලයට පහරදුන් දිනයේදීය. පහරදීම සිදුවූයේ 71.3.6 වන දිනදීය. ඔස්මන්ගේ නිවසේදී වූ සම්මන්ත්‍රණය ගැන බොරැල්ල පොලිසියට නොකීවෙමි. එහෙත් මා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ පත්‍රයේ පිටපත් ගෙනයෑමට පැමිණි බැව් මම කීවෙමි. මා 71. 3. 7 වන දින රිමාන්ඩ් භාරයට ගෙන 71.3.19 වන දින නිදහස් කරන ලදි. රිමාන්ඩ් සිරගෙදරදී අම්පාරේදී අත්අඩංගුවට ගෙන රිමාන්ඩ් කළ විෙජ්වීරද, රක්වානේදී අල්ලා රිමාන්ඩ් භාරයේ තබන ලද

මහින්ද විෙජ්සේකරද හමුවී මම කථා කළෙමි. මට ප්‍රථමයෙන් හමුවූයේ මහින්ද විෙජ්සේකරය. විෙජ්වීර රක්වානේ සාකච්ඡාවක් පැවැත්වීමට ලෑස්ති කර ඇති බවත්, විෙජ්වීර එහි යන්නට සිටි බවත්, පසුව ඔහුට හා උයන්ගොඩට එහි යෑමට සලස්වා විෙජ්වීර අම්පාරේ යෑමට සිටි බවත් කීවේය. ඔහු අත්අඩංගුවට ගත් දින රාත්‍රියෙහි පන්තිය පවත්වමින් සිටින අතර ඔහු සැකෙන් එළියට ආ විට පොලිසිය ඔහු අත්අඩංගුවට ගත් බව විෙජ්සේකර මට කීවේය. ඔහුව අත්අඩංගුවට ගන්නා ලද්දේ තවත් පුරුෂයෙකු හා ස්ත්‍රියක සමග යයි ඔහු මට කීවේය.

ඊට ටික දිනකට පසු විෙජ්වීර මට හමුවී සංවිධානයේ පූර්ණකාලීන සේවකයන් සමග අම්පාරේ සාකච්ඡාවක් පැැත්වීමට ගිය බවත් එය උදේ වරුවේ පැවැත්වූ බවත්, සවස් වරුවේ කුලසිරි බක්මීවැව නමැති අම්පාරේ වෘත්තීය සමිති කරුවෙක් බැලීමට යද්දී ඔහු අත්අඩංගුවට ගත් බව ඔහු මට කීවේය. තවත් හය දෙනෙකු සමග තමන්අත්අඩංගුවට ගත් බව ඔහු මට කීවේය. හය දෙනාගෙන් විෙජ්වීර හැර අම්පාර දිස්ත්‍රික්කයේ පූර්ණකාලීනයකු වන අම්පාරේ නිමල් නිශAශංක මම දනිමි. පොලිස් අධිකාරී ලයනල් සේනානායක මහතා, පොලිස් අධිකාරී ටිරල් ගුණතිලක මහත සහ සහකාර පොලිස් අධිකාරී කේ. එස්. ද සිල්වා මහතා ඔහුව හමුවීමට අම්පාරට හෙලිකොප්ටරයකින් පැමිණි බවත් ඔව්හු ඔහුගෙන් සිසිල්චන්ද්‍රගේ සොයුරිය සමඟ ඇති ඔහුගේ ප්‍රේම සම්බන්ධය පිළිබඳ පුවත ගැන ඇසූ බවත්, එය ඔහුගේ පෞද්ගලික කරුණක් බව, ඔහු ඔවුන්ට කී බවත්, ඔහු මට කීවේය. ඔහු කොළඹ ගෙනෙනු ලැබ රිමාන්ඩ් කළ බවත් ඔහු මට කීවේය.

මා 71.3.19 වන දින නාගරික මහේස්ත්‍රාත් උසාවියට ඉදිරිපත් කරනු ලැබ

එහිදී මා නිදහස් කරන ලදි. ඇප ගිවිසුමට මගේ මව අත්සන් කරන ලද නමුත් උසාවි ගාස්තු ඔස්මන්ගේ මව විසින් ගෙවන ලදි. උසාවියෙන් මම ඔස්මන්ගේ නිවසට ගියෙමි. එහිදී මම මගේ ඇඳුම් මාරු කොට ගෙදර ගියෙමි. පසුදින මම මීට කලින් සඳහන් කළ පාමංකඩ කාමරයට පදිංචි වීමට ගියෙමි. පොලිසිය මගහැරීමට මම එහි ගියෙමි. පොලිසියෙන් ඈත්වී සිටීමටත්, පොලිසියට අසු නොවීමටත් ඔස්මන් මට කීවේය. 20 වන දින මම මගේ නිවසේ සිටියෙමි 21 වනදා මම ඉහත කී කාමරයට ගියෙමි. සෑම රැයකම නිදා ගැනීමට පැමිණි සුමනරත්න හැර කිසිවකු මා බැලීමට පැමිණියේ නැත. 1971 මාර්තු 24 හෝ 25 පමණ සෝමසිරි සමග සුමනරත්න මා බැලීමට පැමිණියේය. මාගේ අත්අඩංගුවට ගැනීම

පිළිබඳ ඔව්හු ඇසූහ. මීට දින දෙකකට පමණ පසු සුභසිංහ සෝමසිරි සමග මා බැලීමට පැමිනියේය.

සුභසිංහ මා අත්අඩංගුවට ගැනීම ගැන විමසා මෙසේ කීවේය. ආණ්ඩුව අපගේ ව්‍යාපාරය මර්දනය කිරීමට යන හෙයින් අපට එය තවදුරටත් උසුලා සිටිය නොහැකි බැවින් වහාම ආණ්ඩුවට විරුද්ධව පහරදීමට ව්‍යාපාරයෙක් සූදානම් කළ යුතුය යයි කීවේය. මා දන්නා අනෙකුත් අය හමුවිය යුතු බවත්, එම හැඟීමම ඔවුන් වෙත පැතිරවිය යුතු බවත් ඔහු කීවේය. සුභසිංහ හමුවී දින දෙකකට පසු සෝමසිරි මා හමුවීමට විත්, මොරටුව ද සොයිසා පිට්ටනියේදී මා හමුවීමට පුද්ගලයන් හය දෙනෙක් හෝ හත් දෙනෙක් පමණ සූදානම් කර ඇති බව මට කීවේය. ඒ අනුව මම උදේ, ද සොයිසා පිට්ටනියට ගොස් පහත සඳහන් අය හමුවීමි. සේපාල සිල්වා, අමරසේන, ටයිම්ස් ඔෆ් සිලෝන් හි සේවය කරන, දුම්රිය නිවාසවල පදිංචි ගාමිණී, උවානි දසරාදන්, මා මීට ඉහතද සඳහන් කළ ජෝන්, දුම්රිය නිවාසවල ලෙස්ලි යන අයයි.

ආණ්ඩුව අපේ සාමාජිකයන් විශාල ගණනක් අත්අඩංගුවට ගනු ලබන බවත්, අපේ ව්‍යාපාරයට විරුද්ධව පහරදීමක් ආණ්ඩුව සූදානම් කරන බවත්, අප ව්‍යාපාරය ආණ්ඩුවට පහරදීමට ගිනි අවි, බෝම්බ ආදිය එකතු කිරීමට ව්‍යාප්ත ව්‍යාපාරයක් පටන් ගැනීමට තීරණය කර තිඛෙන බවත් මම ඔවුන්ට කීවෙමි. ඔවුන්ට මෙය සිතේ තබාගෙන ධෛර්යමත්ව වැඩ කළ යුතු යයි මම කීවෙමි. මා මෙය කීවාට පසු ඔවුහු බැහැර ගියෝය. මමද මාගේ කාමරයට ආපසු පැමිණියෙමි.

මෙදින සිට 1971 අප්‍රියෙල් 4 වනි දින දක්වා සාමාජිකයින් හමුවීමට ගිය බවත් මට මතක නැත. නමුත් සුමනරත්න නමැති ඇඳුම් මහන්නා සෑම රාත්‍රියකම මා මුණ ගැසීමට පුරුදුව සිටියේය. අපි අපගේ ව්‍යාපාරය ගැන සාකච්ඡා කිරීමට පුරුදුව සිටියෙමු. 1971.4.3 දින මගේ පාමංකඩ කාමරය අත්හැර පානදුර කෙසෙල්වත්තේ ඛෙනඩික්ගේ ගෙදරට ගිය බව මට දැන් මතකය. මා එහි ලඟාවූයේ ප.ව. 8.30 ට පමණය. ඛෙනඩික් ගෙදර නොසිටියේය. ඔහුගේ දෙමාපියන් එහි සිටියහ. මම ඔවුන් හොඳින් හඳුනමි. ඛෙනඩික් ගෙදර නැති බවත් එදින රාත්‍රි ගෙදර නොඑන බවත් ඔවුහු මට කීහ. මම ඛෙනඩික්ගේ ගෙදර ඉස්තෝප්පුවේ නිදා ගතිමි. ඛෙනඩික්ගේ පියා, මව සහ සොයුරියෝ මා එදින රැය එහි නිදාගත් බව දැන සිටියහ. 71.4.4 වන දින පෙ. ව. 7.00 ට පමණ ඛෙනඩික්ගේ සොොහයුරිය මා නිදා සිටි කාමරයට විත් මට තේ කෝප්පයක් දුන්නාය. පෙ. ව. 8.00 ට පමණ සුභසිංහ එහි පැමිණ ඔහු ඛෙනඩික් හමුවීමට පැමිණි බවත් සංවිධානය 5 වැනිදා විප්ලවය ආරම්භ කිරීමට තීරණය කර ඇති බවත් කීවේය. 71.4.5 වැනි දින පෙ. ව. 1.00 ට පමණ කලූබෝවිල චන්නගේ නිවසට පැමිණෙන මෙන් ඔහු මගෙන් ඉල්වීය. වැල්ලවත්තේ මගේ කාමරයට යන ලෙසත් ඔහු මට කීවේය. ඔහු ඛෙනඩික් සෙවීමට ගියේය.

පෙ. ව. 11.00 ට පමණ මම මගේ වැල්ලවත්තේ කාමරයට ගියෙමි. වැල්ලවත්තට පැමිණි පසු මම කොහේවත් නොගියෙමි. පානදුර සිට වැල්ලවත්තට එන ගමනේදී මා රත්මලානේ, තෙලවලට ගොස් ලංගම රත්මලාන ඩිපෝවට අයත් පියදාස නම් කොන්දොස්තර කෙනෙක් හමුවූ බවත් මට දැන් මතකය. පියදාස දිගු කලක සිට මම හඳුනමි. සේපාල සිල්වා විසින් මගේ නිවසේ පවත්වන ලද පංතිවලට ඔහුද සහභාගි විය.

මට පෙන්විය හැකි තෙලවල පාරේ නේවාසිකාගාරයක ඔහු නැවතී සිටියි. පියදාසටත් පහරදීමටසූදානම් වී සිටීමට කීවෙමි. එහෙත් දිනය නොකීවෙමි. පියදාස මට zරෝමර්Z අත් ඔරලෝසුවක් දී එය විකුණා මුදල් ගෙන කොටසක් ව්‍යාපාරය සඳහා ගැනීමටත් අනෙක් කොටස තමාට දෙන ලෙසත් මට කීය.

71.4.5 වන දින සුභසිංහගේ ඉල්වීම පරිදි මම චන්නගේ නිවසට ගියෙමි. පෙ. ව. 11. 20 ට පමණ චන්නගේ නිවසේදී මම පහත සඳහන් අය දුටුවෙමි. සුභසිංහ සහ රොලන්ඩ් ටුසෙන්ට් ද ටික වේලාවකට පසු චන්න, ඛෙනඩික්, උපසේන, සෝමසිරි සහ ගල්වල පාරේ ප්‍රීති සහ මා ඉහත සඳහන් කළ අමරසේන එහි පැමිණියහ. අපි සියලූ දෙනා ගෙයි ඉස්තෝප්පුවේ කාමරයට ගියෙමු. පොන්සේකා නමැති චන්නගේ මාමා ගෙයි සිටිනවා මම දුටිමි. ඔහු අපගේ සාකච්ඡාවට සහභාගි නොවූයේය. ඔහු කළ ප්‍රථම දෙය අප නවදෙනා පහත සඳහන් ආකාරයට ඛෙදීමය. වැල්ලවත්ත පොලිස් ස්ථානය සඳහා සෝමසිරි යුධ නිලධාරියා වශයෙන්, මා ප්‍රචාරක නිලධාරි වශයෙන්, දෙහිවල පොලිස් ස්ථානයට උපසේන යුධ නිලධාරි වශයෙන් සහ සුභසිංහ ප්‍රචාරක නිලධාරි වශයෙන් ය. ප්‍රචාරක නිලධාරියකු වශයෙන් සුභසිංහට සහාය දීමට ඉතිරිව සිටි ප්‍රීතිව යෙදවූ බැව් මට දැන් මතකය. ගල්කිස්සේ පොලිස් ස්ථානයට රොනල්ඩ් ටුසෙන්ට් යුද්ධ නිලධාරියකු වශයෙන්ද, අමරසේන ප්‍රචාරක නිලධාරියා වශයෙන්ද යොදන ලදි. මොරටුව පොලිස් ස්ථානයට චන්න යුද්ධ නිලධාරියා වශයෙන්ද ඛෙනඩික් ප්‍රචාරක නිලධාරියා වශයෙන්ද යොදවන ලදි.

සුභසිංහ ගෙනවිත් තිබූ . 32 පතරොම් වට 72 ක් යුධ නිලධාරි හතරදෙන අතර ඛෙදා දෙන ලදි. එක් අයෙකුට වට 18 ක් දුන්නේය. රිවෝල්වර 4 ක් පමණක් ඇති බවත්, ජයසුමනාරාමය පන්සලෙන් ඒවා ගෙන එන බවත් යුධ නිලධාරීන් සතර දෙනාට ඒවා දෙන බවත් කීවේය. එසේ කරන මෙන් සුභසිංහ අමරසේනට කීවේය. මට රිවෝල්වරයක් නොතිබුණත් සුභසිංහ .22 කේ රිවෝල්වර් පතරොම් වට 10 ක් මට දුන්නේය. සුභසිංහ තමා 5 වනදා උයද විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයට සාකච්ඡාවකට ගිය බවත්, එහිදී පොලිස් ස්ථානවලට පහරදීමට කණ්ඩායම් සංවිධානය කිරීම ඔහුට නියම කළ බව අපට කීවේය. අප අතර zzගෙඩියZZ යනුවෙන් හඳුන්වන විශෙAෂයෙන් සකස් කරන ලද පහරදීම සඳහා අවශ්‍ය බොම්බ සපයන බවද කී බව ඔහු කීය. 4 වනදා උදය ඛෙනඩික්ගේ ගෙදරදී සුභසිංහ මට හමුවූ විට, 5 වනදා උදයේ 5 වනදා පහරදීම පිළිබඳව වැඩිදුර සාකච්ඡා කිරීම සඳහා විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාලයට යන බැව් කීවා මට දැන් මතකය.

සෑම යුධ නිලධාරියෙක්ම zzපහේ කණ්ඩායම්ZZ සාමාජිකයන් සමග නියමිත පොලිස් ස්ථානවලට රාත්‍රි 11.25 ට පමණ ලඟා විය යුතු යයි ඔහු අපට උපදෙස් දුන්නේය. රාත්‍රි 11.29 ට පමණ සෑම ප්‍රදේශයකම ට්‍රාන්ස්ෆෝමර් වලට අලාභහානි කොට ප්‍රදේශයේ විදුලි පහන් ආලෝකය ඇනහිටවිය යුතුයයි උපදෙස් දුන්නේය. විදුලි පහන් ආලෝකය නැතිවූ වහාම යුද්ධ නිලධාරියා පොලිස් ස්ථානය දෙසට බෝම්බ විසිකරමින් හා පොලිස් ස්ථානවලට ඇතුල්වෙමින් පහර දිය යුතුයි. පොලිස් නිලධාරීන්ට පහර දීමේදී විරෝධය දක්වන නිලධාරීන් මරා දැමිය යුතුයි. අනෙක් පොලිස නිලධාරීන් අත්අඩංගුවට ගත යුතුයි. සමහර පොලිස් ස්ථානවල නිහ~ව සිටින පොලිස් නිලධාරීන් සිටින බවත් ඔවුන්ට හිරිහැර නොකළ යුතු බවත් සුභසිංහ මට කියා තිබුණේය.

නියමිත ප්‍රදේශයේ ආයුධ හා වෙඩි ද්‍රව්‍ය අල්ලා ගැනීමටත්, නීතිය හා සාමය රැකීමටත් අපට නියමිතව තිබුණි. අල්ලාගත් වහාම ටැලිෆෝන් කම්බි හා අනෙක් පණිවුඩ හුවමාරු ක්‍රම විනාශ කළ යුතු විය. ප්‍රචාරක නිලධාරියාගේ කාර්යය වූයේ ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍රයක් ඇති ලඟම සාප්පුවට ගොස් එය බලයෙන් ලබාගෙන ඉන්පසු වාහනයක් බලයෙන් ගෙන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ බලය අල්ලාගෙන ඇති බැව් ප්‍රකාශ කරමින් ප්‍රදේශය වටා යෑමය. මට මතක ඇති පරිදි ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍රය මගින් කළ යුතුව තිබූ ප්‍රචාරය පහත සඳහන් පරිදිය. zzජනතා විමුක්ති පෙරමුණ රාජ්‍ය බලය ඇල්ලූවා, කලබල වෙන්නට එපා, අධිරාජ්‍යවාදයට විනාශය, ජනතාවට විමුක්තියZZ

බලය අල්ලා ගැනීමෙන් පසු සියලූම ඇමතිවරුන් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රිවරුන් රජයේ උසස් නිලධාරීන් හා පොලිස් නිලධාරීන් අත්අඩංගුවට ගැනීම සඳහා යාමට අපට නියමිතව තිබුණි. අත්අඩංගුවට ගැනීමට විරෝධය පෑවාවූ සහ අපගේ පාලනයට විරුද්ධ වූ ඕනෑම අයෙකුව මරන්න අපට නියමව තිබුණි. බලය අල්ලා ගැනීමෙන් පසු සාමාන්‍ය පාලනය වෙනදා මෙන්ම ගෙනයා හැකිය. එහෙත් ප්‍රදේශයේ යුද්ධ නිලධාරියාගේ අනුමැතිය අනුවය. උදාහරණයක් වශයෙන් යුද්ධ නිලධාරියාට ඔහු නියම කරන මිලක් යටතේ බඩු විකිණීමට යයි සාප්පුකරුවන්ට අණකළ හැකිය. වැඩි මිලට බඩු විකිණීමට ඉඩ නොදෙනු ලැබේ. ව්‍යාපාරික අංශයේ කර්මාන්තශාලා, සාප්පු ආදිය සාමාන්‍ය වශයෙන් පත්වාගෙන යාමට හැකි නමුත් එසේ කළ හැක්කේ යුද්ධ නිලධාරියාගේ නීතිවලට අනුවය. අධිකරණයද යුද්ධ නිලධාරියා යටතේය. ඔහු විනිශ්චයකරුවන් හා අනෙක් නිලධාරීන්ද පත් කරයි. වැඩ කිරීමෙන් වැලකී සිටින ඕනෑම රජයේ නිලධාරියකු බලෙන් වැඩ කිරීමට යෙදවිය හැක.

රටේ සෑම හිරගෙයකම සිටින සිරකරුවන් මුදාහරිනු ඇත. විෙජ්වීරත් විප්ලවය ආරම්භ වූ මොහොතේම හෝ ඊට ආසන්නවම අපගේ සාමාජිකයන් කණ්ඩායමක් විසින් මුදාලනු ඇත. ව්‍යාපාරයේ නායකයකු වන විෙජ්වීර පාලනය භාරගෙන විවිධ ප්‍රදේශයන් පාලනය කිරීමට නායකයන් පත්කරනු ඇත. ව්‍යාපාරයේ සිටි ආණ්ඩුවේ නිලධාරින්ටද  සුදුසු තනතුරු දෙනු ඇත. මේ සියල්ල සුභසිංහ විසින් කියන ලදි.

සාකච්ඡාවට පසු ක`දානේ බෝම්බ සෑදීම පුහුණු කළ පුද්ගලයයි මා ඉහත සඳහන් කළ විෙජ්පාල, විද්‍යෝදයට ගොස් හමුවී බෝම්බ 50 ක් (ගෙඩි ) ගෙන ඒමට සුභසිංහ ප්‍රීති හා සෝමසිරි යන අය යැව්වේය. පස්වරු 6.00 ට සුභසිංහට වැඩිදුර සාකච්ඡාවක් සඳහා විද්‍යෝදයට යාමට ඇති බවද ඔහු මට කීවේය. අපේ ප්‍රදේශය අල්ලා ගත් පසු යුධ නිලධාරීන් දෙදෙනකු යටතේ මිනිසුන් කණ්ඩායම් දෙකක් මැද කොළඹට පැමිනිය යුතු බවද සුභසිංහ මට කීවේය. සිංහ ලකුණක් සහිත විශාල රතු කොඩියක් අප සූදානම් කළ යුතු බවත් කමිස කොලර්වල පැළඳීමට රතු තරු සූදානම් කළයුතු බවත් අපට කියන ලදි.

1971.4.4 වනදා මේ තරු ඛෙනඩික්ගේ ගෙදරදී දුටු බව මට දැන් මතකය. අප අල්ලා ගන්නා වාහන වල සිංහ ලකුණ ඇඳිය යුතු බවද අපට කියන ලදි. අපට වාහන සහ කොඩිවල මිටිය සහ දෑකැත්ත සලකුණ ඇඳීමට උපදෙස් නොදෙන ලද්දේ දැයි මගෙන් අසන ලදි. මෙම ව්‍යාපාරය කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරයකි. මිටිය සහ දෑකැත්ත සලකුණ කිසිම උපදේශයක් නැතිව අනායාසයෙන්ම පැමිණේ. වම්බාහුවේ උඩ කොටසේ පළඳින ලද රතු පටියක් ඇතිව සිටින ලෙස අපට උපදෙස් ලැබිණ. මෙය අල්ලා ගැනීමට පසු පිටත යනවිට පැළඳීමට යයි කීවේය. අපට ඔවුනොවුන් හඳුනාගැනීමට අවශ්‍ය වූ විට සංඥා වචන දෙකක්ද කියා දෙන ලදි. zzපාර හරි තදබදයි නේඳZ එක් පුද්ගලයකු විසින්ද zzනියඟට ඔහොම තමයිZZ යන වචන අනික් පුද්ගලයා විසින්ද උත්තර දිය යුතු යයිද කීවේය. සාකච්ඡාව අවසන් වූයේ ප. ව. 1.00 ට පමණය.

මම චන්නගේ ගෙදරදී ඛෙනඩික් හා චන්න සමග දහවල් අහර ගත්තෙමු. අනෙක් අය යන්ට ගියෝය. දහවල් කෑමෙන් පසු ප. ව. 2.00 ට පමණ වැල්ලවත්තේ මගේ කාමරයට මම ආපසු ගියෙමි. මට උදව් කිරීම සඳහා නන්දසේන නමැත්තෙකු එවන බවත්, ඔහු ප. ව. 4.00 ට පමණ මගේ කාමරයේදී මා හමුවන බවත් ප්‍රීති චන්නගේ නිවසේදී කියනවා මට දැන් මතකය. මේ නන්දසේන කිව් පුද්ගලයා රත්මලානේ, මූලික කාර්මික පුහුණු කිරීමේ ආයතනයේ ශිෂ්‍යයෙකි. මහමැතිවරණයට පසු ප්‍රීති මාර්ගයෙන් මට ඔහු සමුවී ඇත. ප්‍රදේශයේ ශිෂ්‍යයින් බඳවා ගැනීම් භාරව කටයුතු කළේ ප්‍රීති බැවින් මට මතක පරිදි ඔහු ව්‍යාපාරයට බඳවා ගත්තේ ප්‍රීතිය. මුහුදු වෙරළ පාරේ, මගේ නිවසට නන්දසේන කිහිපවරක් පැමිණ ඇත. ඔහු විෙජ්වීරගේ ප්‍රබල සහකරුවෙකි.

ප. ව. 4.00 ට නන්දසේන පැමිණියේ නැත. මේ වේලාවට පමණ වන විට කල්‍යාණි පාරේ විෙජ්රාජ් හමුවීමට මම ගියෙමි. වැල්ලවත්ත පොලීසියෙන් උයද තමා අත්අඩංගුවට ගෙන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ගැන ප්‍රශ්න කොට පසුව මුදාහැරිය බැව්ද ඔහු මට කීවේය. එම රාත්‍රියෙහිදී පොලිස් ස්ථානවලට පහරදීමට අපට නියමිතදැයි ඔහු මගෙන්

ඇසීය. මම ඔහුට කිසිවක් නොකීවෙමි. මා ඔහු හමුවීමට යද්දී .22 වෙඩි උණ්ඩ වට 10 ක් රැගෙන ගොස් කල්‍යාණි පාරේ කඩයකදී එය ඔහුට භාර දුනිමි. කඩයට යාමට පෙර ඉහත සඳහන් කළ ආරියදාස නමැත්තෙකු අපට හමුවිය. දෙහිවල රොබට් පාරේ සෝමසිරිට ඒවා භාරදෙන ලෙස උපදෙස් දෙමින් විෙජ්රාජ්ට වෙඩි උණ්ඩ 10 දුන්නේ ඔහුද ඉදිරිපිටය. මම මුලූ ක්‍රියාව ගැනම බිය වීමි. වහාම වැල්ලවත්තෙන් පිටවී ගාල්ලේ සිටින මගේ ආච්චිගේ නිවසට යාමට මම තීරණය කළෙමි. මම වැල්ලවත්තේ සිට ලූනාව දක්වා යෑමට බස්රියකට ගොඩවීමි. ලූනාවෙන් මම පානදුරයට ගියෙමි. පානදුරෙන් ගාල්ලට ගියෙමි. ගාල්ල දක්වා මම ටිකට් පතක් ගතිමි. ගාල්ලෙන් මා සුළු මුදලකට ටිකට් පතක් ගෙන අකුරැස්ස බසයට නැග අම්පාවිල දක්වා පයින් ගමන් කොට එතැන් සිට ඉමදූවේ මහවැල්ලේ උක්වත්තගේ වත්තේ මගේ ආච්චිගේ නිවස දක්වා පයන් ගමන් කෙළෙමි.

ප. ව. 9.30 ට පමණ මගේ ආච්චිගේ නිවසට ගියෙමි. මගේ ආච්චිත්, ආතාත් එහි සිටියහ. එදින රැය මම එහි නිදාගතිමි. මම 8 වන දින දක්වා එහි සිටියෙමි. 8 වන දින උදය මම හෙයියාගොඩ, මාතර මගේ මවගේ සොහොයුරියගේ නිවසට ගියෙමි. ඇයගේ නම මල්ලිකා පෙරේරා. ඇයගේ ස්වාමිපුරුෂයා ගාල්ලේ නැෂනල් හෝටලයේ කැෂියර්ය. දූවරු තිදෙනාත් පුතුන් දෙදෙනාත් සමඟ මගේ නැන්දා ගෙදර සිටියාය. කොළඹ කලබල ඇති නිසා මා එහි පැමිණි බැව් මම ඔවුන්ට කීවෙමි. මගේ නැන්දාගේ නිවසේ නැවතී සිට ගාල්ලේ මගේ ආච්චිගේ ගෙදරට 26 වැනි දින මම ආපසු ගියෙමි.

මාතර මගේ නැන්දාගේ ගෙදරට මගේ බාල සොයුරු ධනංජය මා බැලීමට 15 වන දින හෝ නුදුරු දිනක ආ බැව් මට දැන් මතකය. පොලිසිය මා ගැන සෙවිල්ලෙන් සිටින බවත් ආපසු නොඑන ලෙසත් මට මගේ සහෝදරයා කීවේය. මගේ සහෝදරයා මාතරින් පිටත්වී ගියේය. මගේ සහෝදරයා ගොස් තුන් දවසකට පසු ඛෙනඩික්, චන්න හා මා ඉහත සඳහන් කළ පානදුරේ බණ්ඩාර යන අය මා බැලීමට පැමිණියහ. මගේ සහෝදරයාගේ මාර්ගයෙන් මා නැවතී සිටි තැන ඔවුන් දැනගත් බව ඔව්හු කීවෝය.මීලඟට කළ යුත්තේ කුමක්දැයි ඔවුහු මගෙන් ඇසුවෝය. සියල්ල යථා ත්ත්වයට පැමිණෙන තුරු කෙටි කලක් ඔවුන් සැඟවී සිටිය යුතු බැව් මම ඔවුන්ට කීවෙමි.

5 වන දින සවස පොලිස් ස්ථානවලට පහර නොගසන ලෙසට පණිවුඩයක් සුභසිංහ යැවූ බවත් අපගේ පළාතේ පොලිස් ස්ථාන කිසිවකට හෝ පහර දී නැති බවත් ඛෙනඩික් මට කීවේය. රත්මලානේ දුම්රිය නිවාසවල සිරිපාල නමැත්තෙකු අත්අඩංගුවට ගෙන ඇති බවද ඔහු කීවේය. තිදෙනාම මගේ නැන්දාගේ ගෙදර නැවතී සිට පසුදින ගියෝය. ඔවුන් පිටත්ව ගොස් දින දෙකකට පසු මගේ වැඩිමහල් සොයුරු සරත් සිල්වා මා හමුවීමට පැමිණියේය. කොළඹ සිදු වූ දේ මට කියා එදිනම සවස් භාගයේදී යන්නට ගියේය. ඇත්ත වශයෙන්ම ඔහු පැමිණියේ එම නිවසෙහි සැඟවීමේ අදහසිනි. මාද එහි සිටි බැවින් ඔහු යන්නට ගියේය. 26 වන දා පමණ මගේ සීයා සමඟ මට සැඟවීමට තැනක් සොයමින් පානදුර හොරණ මාර්ගයෙන් දෙහිඕවිටට ගියෙමි.

මගේ සීයා කලින් මුරුත්තෙට්ටුව රබර් ඉඩමක වැඩ කර ඇත. මේ ස්ථානයේ විහාරයක බෞද්ධ භික්ෂුවක් ඔහු දනියි. අපි ගොස් බෞද්ධ භික්ෂුව හමුවීමු. මා ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ වූ බැව් ඊට පසු විස්තර කරමින් මා එහි ටික කලකට නතර කර තබාගත හැකිදැයි මගේ සීයා බෞද්ධ භික්ෂුවගෙන් ඇසීය. බෞද්ධ භික්ෂුව එම ඉල්ලීම ප්‍රතික්ෂේප කළ නමුත් අපට ආපසු ඒමට ක්‍රමයක් නුවූ බැවින් එම රාත්‍රියෙහි එහි නැවතීමට ඔහු අපට ඉඩ දුන්නේය. පසුදින උදය මම සීයා සමඟ එතනින් පිටත්වූ අතර, සීයා මඟදී වැල්ලම්පිටියෙන් බැස්සේය. මම හොරණට ගියෙමි. එතැනින් පානදුරට ගොස් එතැනින් ගාල්ලට ගියෙමි. හොරණ සිට එද්දී බසයේදී ගල්කිස්සේ, මුහුදු වෙරළ පාරේ වාසය කළාවූ ෙජ්. එල්. මොරිසන්ස් හි සේවය කරන නිමල් නමැත්තෙකු දුටුවෙමි. මම ඔහුට කථා නොකළෙමි. නිමල් දුටු පසු ඊළඟ බස් නැවතුම් පලේදී බැස වෙනත් බස්රියක නැගී පානදුරට පැමිණ එතැනින් ගාල්ලට ගියෙමි.

මා ගාල්ලට පැමිණි පසු මගේ ආච්චි මට කීවේ මගේ මව ආ බවත් මා සොයමින් ගිය බවත්ය. මගේ මව ආච්චිට කියා තිබුණේ මට මුද්‍රණාලයක රැකියාවක් සෙවූ බවත්, මට ආපසු ගෙදර යන ලෙසත්ය. 1971.3.30 වන දින පෙ. ව. 8.00 ට පමණ මා ගාල්ලෙන් පිටත්වී, කොළඹ බලා යන බස් රියකට නැගුණෙමි. මම ප්‍රවේශ පත්‍රයක් මිලදී නොගත්තෙමි. පානදුරේදී මා බැස්සේ ගල්කිස්ස පොලිසිය මඟහැරීමටයි. පානදුරේ සිට දුම්රියෙන් කොම්පඤ්ඤවීදිය දක්වා ගමන් කළෙමි.

පානදුරේදී මට ප්‍රවේශ පත්‍රයක් තිබේදැයි කොන්දොස්තර මගෙන් ඇසුවේය. මට ප්‍රවේශ පත්‍රයක් තිබුණ බැව් මම කීවෙමි. ඔහු ප්‍රවේශ පත්‍රය ඉල්ලීය. මා ළඟ ප්‍රවේශ පත්‍රයක් නුවූ බැවින් ඔහුට ප්‍රවේශ පත්‍රය පෙන්වීමට මට නොහැකි විය. ප්‍රවේශ පත්‍රය නැතිවූ බැව් මම ඔහුට කීවෙමි. මුදල් ගෙවීමට මට ප්‍රවේශ පත්‍රයක් දෙන ලෙස මම ඔහුගෙන් ඉල්ලීමි. ඔහු මට ප්‍රවේශ පත්‍රයක් නුදුන්නේය. බස්රියෙහි නාවුක සේවකයකු ගමන් කරමින් සිටියේය. බස්රිය පානදුර පොලිස් ස්ථානයට ගෙන යන ලෙස ඔහු කොන්දොස්තරට නියම කළේය. එහිදී මා අත්අඩංගුවට ගනු ලැබීය.

පොලිස් ස්ථානයෙන් මැෂින් තුවක්කුවක් හොරාගෙන ඔහුට දෙන බැව් පොලිස් කොස්තාපල් දසනායක ඔහුට දැන්වූ බැව් සුධම්මාලංකාර හිමි කියනු මට දැන් මතකය. විප්ලව දිනයේදී පොලිසියට පහරදුන් විට ඔහු තම අවි ආයුධ භාරදෙන බැව් පොලිස් කොස්තාපල් දසනායක ඔහුට කියා ඇත. කොළඹ ප්‍රදේශය ජවිපෙ විසින් පහත දැක්වෙන සේ ඛෙදා තිබුණි. (1) මැද කොළඹ – සැවෝයි සිනමා ශාලාව පාලමේ ලඟ සිට ග්‍රෑන්ඩ්පාස් දක්වා (2) දකුණු කොළඹ – සැවෝයි පාලමේ සිට මොරටුව පාලම දක්වා (3) උතුරු කොළඹ – ග්‍රෑන්ඩ්පාස් සිට මීගමුව දක්වා, නුවර පාර නමින් දක්වන තවත් ප්‍රදේශයක්ද විය. කෝට්ටේ දිස්ත්‍රික්කය සඳහා තවත් ප්‍රදේශයක් විය. මැද කොළඹ ජ.වි.පෙ. කාර්ය සංවිධානය ඔස්මන්ඩ් සිල්වා හා මරදානේ විෙජ්රත්න භාරව සිටියෝය. එම කාර්ය සඳහාම කොළඹ දකුණ භාරව සිටියේ මා හා සුභසිංහයි. උතුරු කොළඹ භාරව සිටියේ චුක්කිය. කෝට්ටේ දිස්ත්‍රික්කය කලූ ලක්ෂAමන් හා මහත නිමල් භාරව සිටියහ. අත්තනගල්ල දක්වා නුවරපාර භාරව සිටියේ කේ.

කේ. නමැත්තෙකි. මෙකී කේ. කේ. යනු කවුදැයි මම නොදනිමි.

මා දන්නා පමණින් පහත සඳහන් නායකයින් පහත ප්‍රදේශවල සංවිධානය කාර්ය භාරව කටයුතු කළේය. කලූතර ප්‍රදේශය – නයනානන්ද විෙජ්කුලතිලක, අම්බලන්ගොඩ ප්‍රදේශය – ප්‍රේමතුංග නමැති අයෙකි. ඔහු ජීවත් වන්නේ කොහිදැයි මම නොදනිමි. ගාල්ල ප්‍රදේශය කිත්සිරි නමැත්තෙකි. ඔහු ජීවත් වන්නේ කොහිදැයි මම නොදනිමි. මාතර ප්‍රදේශය මා කලින් සඳහන් කළ පැඟිරිවත්තේ සුසිල් වික්‍රමරත්නයි. හම්බන්තොට ප්‍රදේශය ඉහත හඳහන් කළ පැන්ටිස් නොහොත් ප්‍රැන්සිස්. බදුල්ල ප්‍රදේශය මා දැක ඇති, මට හඳුනාගත හැකි අසෝක. රත්නපුර ප්‍රදේශය මට හඳුනාගත හැකි රංජිත් නමැත්තෙක්. කෑගල්ලේ සරත් විෙජ්සිංහ නමැත්තෙක්. මා ඔහු දැක ඇත. ඔහු හඳුනාගත හැකියි. පුත්තලම් – හලාවත ප්‍රදේශය වනසිංහ නමැති අයෙක්. මම ඔහු දැක ඇත්තෙමි. මට ඔහු හඳුනා ගත හැකිය. අනුරාධපුර ප්‍රදේශය අම්බලන්ගොඩ ප්‍රේමරත්න නමැත්තෙක්. මට ඔහු හඳුනා ගත හැක. පොලොන්නරු ප්‍රදේශය මට හඳුනාගත හැකි සුසිල් නමැත්තෙක්. කුරුණෑගල ප්‍රදේශය ජයකොඩි හා පේරාදෙනිය විශ්වවිද්‍යාලයේ උපාධිධර සමරතුංග නමැත්තෙක්. මට ඔහු හඳුනාගත හැකියි. ධර්මසේකරගෙන් කැඩී අපගේ ව්‍යාපාරයට බැඳුණේ ජයකොඩිය. අම්පාර ප්‍රදේශය නිශAශංක නිහාල්. දුටුවොත් හඳුනාගත හැක. මට ඉහත දැක්වූ නම් පමණක් මතක ඇත.

මා දන්නා පමණින් ජ.වි.පෙ. උසස් පෙළ නායකයින් පහත දැක්වේ:- (1) රෝහණ විෙජ්වීර (2) හික්කඩුවේ සනත් (3) වත්තල පදිංචි දේශීය ආදායම් දෙපාර්තමේන්තුවේ සේවය කළ කරුණාරත්න (4) නුගේගොඩ, පැඟිරිවත්තේ සුසිල් වික්‍රමරත්න (5) ශිෂ්‍ය අංශය භාරව සිටි පියතිලක (6) මෙම ව්‍යාපාරයේ පියසිරි නමින් හඳුන්වනු ලබන ගුණරත්න බණ්ඩා හෙවත් කුලරත්න බණ්ඩා, ශිෂ්‍ය වැඩ කටයුතු වලදී පියතිලකට සහාය වෙමින් සිටියේය. ධර්මසේකර නමැත්තකු විසින් මුද්‍රණය කරන ලද පොත් සොරකම් කිරීම සම්බන්ධයෙන් මේ ගුණරත්න බණ්ඩා නමැත්තා බොරැල්ල පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදි. මට දැන් පෙන්වන

ඡායාරූපයෙන් ගුණරත්න බණ්ඩා නොහොත් කුලරත්න බණ්ඩා නොහොත් පියසිරි හඳුනාගැනීමට පිළිවන. පියතිලකට සහ පියසිරිට සහාය වෙමින් සිටි එෙ`ඩ්රමුල්ලේ රාජා යන අය අයද මම  හඳුනාගතිමි.

ධනපාල වෘත්තීය අංශය භාරව සිටියේය. මදනායක 71.2.22 ජවිපෙ විසින් හයිඩ්පාක් පිට්ටනියේ පැවැත්වූ රැස්වීමේදී කථා කළ විජයවර්ධන, ඩී. ඒ. ගුණසේකර, විමලගුණේ, ධනපාලට සහාය දුන් ටී. ඩී. ද සිල් වා, ලොකු අතුල ගිනි අවි ඛෙදා හැරීම හා එකතුව සම්බන්ධයෙන් භාරව සිටීමට පොඩි අතුලගෙන් එම කාර්යය තමා වෙත පවරා ගති. කොළඹ අංශය භාරව සිටියේ උයන්ගොඩ නොහොත් සෙනෙවිරත්න නොහොත් ඌ මහත්තයා ය. අම්බලන්ගොඩ ලක්ෂ්මන් කලක් විෙජ්වීරගේ ආරක්ෂකයා ලෙස කටයුතු කළේය. ඔස්මන් නමැත්තාගේ සහෝදරයකු වූ ලෙනාඩ් කලක් විෙජ්වීරගේ ආරක්ෂකයකු ලෙස සිටි බව මම දනිමි.

විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යයින්ගේ සහයෝගය ලබාදීම සම්බන්ධයෙන් වගකිව යුත්තේ එම විශAවවිද්‍යාලයේ මහින්ද විෙජ්සේකරයි. මා දන්නා තරමට විද්‍යෝදය විශ්වවිද්‍යාල සංඝාරාමය ජාතික විමුක්ති පෙරමුණ වැඩ කටයුතු සඳහා යොදා ගන්නා ලදි. පියතිලක සහ උයන්ගොඩ යන අය විද්‍යෝදයට දිනපතාම ආ ගිය අතර ඔවුහු කිහිප අවස්ථාවකදීම එහි වාසය කළහ. විද්‍යෝදය විශAවවිද්‍යාල යුධ හමුදාව මගින් පරීක්ෂණයට භාජනය කළ අවස්ථාවේදී යුද්ධ හමුදාවේ කෙනෙකු විසින් හමුදා විශ්වවිද්‍යාල භූමිය පරීක්ෂා කිරීමට පැමිණෙන බව ජවිපෙ කෙනෙකුට දැන්වූ බව සුභසිංහ කියනු මට මතක ඇත. ආරංචිය උඩ ජ.වි.පෙ. මගින් එකතු කරන ලද බෝම්බ සහ අනෙකුත් දේ රැගෙන පියතිලක, උයන්ගොඩ හා විශ්වවිද්‍යාලයේ නැවතී සිටි අනෙකුත් අය විශ්වවිද්‍යාල භූමියෙන් පිටව ගියහ. විශ්වවිද්‍යාලය ඇතුළත සඟවා තබන ලද බෝම්බ සහ අනෙකුත් දේ ගැන මහින්ද විෙජ්සේකර හොඳින් දැන සිටියේය. මම දන්නා පරිදි මහින්ද විෙජ්සේකර හැර සෝභිත හිමි, භද්දිය හිමි, බමුණුසිංහ, ඩැනියෙල් නමැත්තෙක්, සුසිල් නමැත්තෙක් සහ මට දැන් අමතක තවත් කීප දෙනෙක් මේ ගැන දැන සිටියහ.

වනාතමුල්ලේදී මා අත්අඩංගුවට ගත් දින, විෙජ්වීරගේ ප්‍රේම සම්බන්ධය ගැන කළ සාකච්ඡාවකදී දකුණු යේමනයෙන් අවි ආයුධ ගෙන්වා ගැනීමට ව්‍යාපාරය අදහස් කරන බවත් එරට අපගේ ව්‍යාපාරයට ආධාර කිරීමට සූදානම් බවත් විෙජ්වීර ප්‍රකාශ කළ බව මට මතකය. ඔහු මේ බව කීවේ සනත්ට චෝදනා කරන අතරේය. ඔහු කීවේ ඔහු සනත්ව සම්පූර්ණයෙන්ම විශ්වාස කළ බවත් පිටරට සිටියදී යේමනය සමඟ සම්බන්ධකම් ඇතිකර ගැනීමට වගකිව යුතු විරාජ් සනත්ට හ`දුන්වා දුන්නේ ඒ නිසා බවත්ය. විෙජ්වීර විසින් කරන ලද ප්‍රකාශය හැර මා දන්නා පමණින් ජ.වි.පෙ. ට විදේශීය රටක් ආධාර නොදෙන්නේය. ජ.වි.පෙ.ට ආධාර කරන වෙනත් විදේශීය රටක් මම නොදනිමි.

අපගේ අරමුදල් වැඩිකර ගැනීමේ මාර්ගයක් වශයෙන් අපගේ ප්‍රසිද්ධ රැස්වීම්වලදී උතුරු කොරියානු තානාපති කාර්යාලයෙන් ලබාගත් පොත් විකුණන ලද බැව් මම දනිමි. බොරැල්ලේ කාසල් වීදියේ ඉඩම් සංවර්ධන දෙපාර්මේන්තු සේවක සමිති කාර්යාලයේ මෙබඳු පොත් බොහෝ ගණනක් මම දැක ඇත්තෙමි. ලංකාවේ දේශපාලඥයින් කිසිවකු අපගේ ව්‍යාපාරයට ආධාර දෙන්නේද යනු මගෙන් අසන ලදි. ගම්පහ හිටපු මන්ත්‍රි එස්. ඩී. බණ්ඩාරනායක සම්පූර්ණ සහයෝගය දෙයි. ගම්පහ එස්. ඩී. බණ්ඩාරනායක මහතාගේ නිවසේදී ප්‍රේමපාල නමැත්තා විසින් පන්ති පවත්වන බව මම දනිමි. 1970 අගෝස්තු මාසයේ පවත්වන ලද ජ.වි.පෙ. ප්‍රථම රැස්වීමෙන් මාස 6කට පසු එස්. ඩී. බණ්ඩාරනායක ඔහුගේ වොක්ස්වාගන් මෝටර් රථය අපගේ ව්‍යාපාරයට පාවිච්චි කිරීම සඳහා දෙන ලද බවද මම දනිමි. විෙජ්වීර ජ.වි.පෙ. ප්‍රතිපත්ති ගැන සාකච්ඡා කොට පහත සඳහන් දේශපාලඥයින්ගේ විශ්වාසය ජ.වි.පෙ. වෙත දිනාගැනීමට උත්සාහ කළ බැව් මම දනිමි.

හබරාදූව මන්ත්‍රී ප්‍රින්ස් ගුණසේකර, ඔහුගේ සොහොයුරු ජවිපෙ සාමාජිකයෙකු බැව් මම දනිමි. බාලාතම්පෝ, එඩ්මන්ඩ් සමරක්කොඩි යන අය. ප්‍රින්ස් ගුණසේකර, බාලා තම්පෝ, එඩ්මස්ඩ් සමරක්කොඩි සහ ආනන්ද ප්‍රේමසිංහ යන අය පොලිසිය විසින් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලද සැකකරුවන් වෙනුවෙන් අය කිරීමක් නොමැතිව උසාවිවල පෙනී සිටියහ. ධර්මසේකර කණ්ඩායම වන zzමාතෘ භූමි ආරක්ෂක සංගමයZZ ට කිරිඇල්ල මන්ත්‍රී වාසුදේව නානායක්කාර සහයෝගය දුන් බැව් මම දනිමි. මේ කණ්ඩායමත් ආයුධ සන්නද්ධ විප්ලවය අනුගමනය කරයි. අධිනීතීඥ සරත් තිරාණගමගේ ගේ නායකත්වයෙන් යුත් කණ්ඩායමක් වන zzමහජන විප්ලවවාදී තරුණ පෙරමුණZZ ට මින්නේරිය මන්ත්‍රී රත්න දේශප්‍රිය සේනානායක, රත්නපුර මන්ත්‍රී නන්ද එල්ලාවල සහයෝගය දුන් බව මම දනිමි. මෙම කණ්ඩායමද ආයුධ සන්නද්ධ විප්ලවය අනුගමනය කරයි. රාජ්‍ය සේවා ලිපිකරු සංගමයේ හිටපු සභාපති අයි. ෙජ්. වික්‍රම ජ.වි.පෙ. ආධාරකරුවෙකු බව මම දනිමි. නව නගර ශාලාවේ පැවති විෙජ්වීරගේ දේශනා වලට සවන් දීමට මොහු කීප වතාවක්ම පැමිණ ඇත. ගල්ඔය සංවර්ධන මණ්ඩලයේ ඉංජිනේරුවකු වන නන්ද රනවීර විෙජ්වීර ලඟින් ඇසුරු කරන්නෙකු වන අතර ජ.වි.පෙ. ආධාරකරුවකුද වන බව මම දනිමි.

ලංකාවේ පවත්නා පහත සඳහන් විප්ලවවාදී කන්ඩායම් ගැනද මම දනිමි. zzපෙරදිග සුළඟZZ නම් පුවත්පතක් ප්‍රකාශ කරන නිමල් රණසිංහගේ නායකත්වයෙන් යුත් කණ්ඩායමත්, නිහාල් ඩයස් හා ආනන්ද ගුණතිලකගේ නායකත්වයෙන් යුත් zzප්‍රගති පෙරමුණZZ නමින් හඳුන්වන කණ්ඩායමත්, සුමිත් දෙවිනුවරගේ නායකත්වයෙන් යුත් කණ්ඩායමත් මවිසින් ඉහත සඳහන් කරන ලද කණ්ඩායම් සියල්ලම විප්ලවවාදී කන්ඩායම් බැව් මම දනිමි. මේ කණ්ඩායම ්අපගේ කණ්ඩායම් සමඟ සබැඳියාවක් නොමැති බැව් මම දනිමි. එහෙත් මේ කන්ඩායම් නායකයින් විෙජ්වීර සමඟ ආශ්‍රයක් තිබුණාද යන්න මම නොදනිමි.

ගල්කිස්ස පොලිසියේ ජයවර්ධන නමැති පොලිස් කොස්තාපල් කෙනෙකු ගැන මා ඉහත සඳහන් කරන ලදි. ඔහුගේ නම පියසේන බව මම දැන් දනිමි. මෙය මා දැන ගත්තේ මා ගල්කිස්ස පොලිසියට ගෙන පොලිස් කොස්තාපල්ගේ විස්තර පිලිබඳ ප්‍රශ්න කළ පසුය. මවිසින් ඔහුගේ ස්වරූප විස්තර කළ පසු දැනට අත්අඩංගුවේ පසුවන පොලිස් කොස්තාපල් පියසේන බැව් මට කියන ලදි.

බොරැල්ල පොලිසිය විසින් මා අත්අඩංගුවට ගත් ස්ථානය වන ඔස්මන්ඩ්ගේ නිවසේ පැවති සම්මන්ත්‍රණය ගැන මම මගේ ප්‍රකාශනයේදී සඳහන් කළෙමි. අතුලට විරුද්ධව ඉහත සඳහන් චෝදනාවලට අමතරව විෙජ්වීර එදින පහත සඳහන් චෝදනා අතුලට විරුද්ධව ඉදිරිපත් කළේය. බැංකු සොරකම් මගින් ලබාගත් රුපියල් ලක්ෂ එකහමාරක් පමණ මුදලකින් විෙජ්වීර අතට පත්වූයේ රු. 50,000 ක් පමණක් වන අතර ඉතිරි එක් ලක්ෂය අතුල අතෙහි තිබුණි. එම මුදල්වලට කුමක් වූයේදැයි විෙජ්වීර අතුලගෙන් ප්‍රශ්න කරන ලදි. අතුලට ගුවන්විදුලි ට්‍රාන්ස්මීටර් සකස් කිරීමටත්, ගුවන් විදුලි ට්‍රාන්ස්මීටර් වැඩ සම්බන්ධයෙන් සාමාජිකයින් පුරුදු කිරීමටත් පවරා තිබුණු නමුදු ඔහු පුරුදු කර තිබුණේ සාමාජිකයින් ඉතාම ටික දෙනෙකු බවත් සාදා තිබුණේ ට්‍රාන්ස්මීටර් ඉතා සුලූ ප්‍රමාණයකුත් යයි චෝදනා කළේය.

ඉහල මාදම්පැල්ලේ ධනපාල නමැත්තෙකුගේ නිවසේ ඇති සම්මන්ත්‍රණයක් ගැන මම කලින් සඳහන් කළෙමි. එම සම්මන්ත්‍රණයේදී අපගේ ව්‍යාපාරය සීඅයිඒ ව්‍යාපාරයක් බවට පැවති චෝදනා වලට විරුද්ධව අපි කථා කළ යුතු කරුණු ගැන අපි සාකච්ඡා කළෙමු. විෙජ්වීර විසින් සඳහන් කළ එක් කරුණක් නම් මෙම චෝදනා එල්ල කරන විට සීඅයිඒ නියෝජිතයින් වශයෙන් චෝදනා කොට 1950 ගණන්වලදී දොස්තර එස්. ඒ. වික්‍රමසිංහ සහ පීටර් කේනමන් විසින් හැරී අබේගුණවර්ධන, සෝමසිරි ද සිල්වා සහ ජෝ සිල්වා යන ඉහළ පෙළේ කොමියුනිස්ට්වාදීන් කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙන් පන්නා දැමීම වැනි

උදාහරණ ගැන අප සඳහන් කළ යුතු බවයි. එහෙත් අවුරුදු කීපයකට පසු මෙම අය නැවත පක්ෂට බඳවා ගන්නා ලදි. කොමියුනිස්ට් පක්ෂය මෙම සීඅයිඒ. සාමාජිකයින් නැවත බඳවා ගත්තේ නම් එම පක්ෂයද සීඅයිඒ ව්‍යාපාරයක් විය යුතුය. කිසියම් සාමාජිකයකු අපගේ ව්‍යාපාරය සීඅයිඒ ව්‍යාපාරයක් හැටියට යම්කිසි අවස්ථාවක චෝදනා නැගුවොත් ඒ සෑම අවස්ථාවකදීම ඉහත සඳහන් තර්කය සාකච්ඡා කළ යුතු විය.

මගේ ප්‍රකාශයේදී මම කපිල මෝටර්ස් ගැන සඳහන් කළෙමි. අපගේ ව්‍යාපාරය මගින් මිලට ගන්නා ලද වානේ තොප්පි කපිල මෝටර්ස් හි නැවත පාට කළ බැව් මට දැන් මතකයි. මා මෙම ව්‍යාපාරයට බඳවා ගත් ප්‍රේමරත්න නානායක්කාර ගැන මම සඳහන් කළෙමි

1968 පමණ ලංකාවේ කියුබානු තානාපති කාර්යාලය පැවති සමයේදී විමලගුණේ හා අනෙකුත් අයගේ කීම පිට විෙජ්වීර තානාපති කාර්යාලයට ගිය බවත් විෙජ්වීර තානාපති කාර්යාලයට යනවිට ප්‍රේමලාල් කුමාරසිරි තානාපති කාර්යාලයේ නිලධාරියකුට කථා කරමින් සිටිනු දක්නා ලද බවත්, මොහු කීවා දැන් මතකයි. මෙම නිලධාරියාට විෙජ්වීර ස්පාඤ්ඤ භාෂාවෙන් කථා කළ විට මෙ නිලධාරියා එය ඉතාමත් අගය කළ බවත්, සංවාදය අතරතුරේදී මෙම නිලධාරියා විසින් ප්‍රේමලාල් කුමාරසිරි ගැන විෙජ්වීරගේ අදහස් විමසන ලද බවත්, ප්‍රේමලාල් කුමාරසිරි රාත්‍රි සමාජ ශාලාවකට ආ ගිය, මත්ද්‍රව්‍යයන්ට ඇබ්බැහි වූ පුද්ගලයෙකු යයි විෙජ්වීර විසින් කියන ලද බවද, මේ ගැන එම නිලධාරියා සතුටු ව විෙජ්වීරට බීම වලින් සංග්‍රහ කරන ලද බවත්, කීවා මතකයි.

ඒලියන් නානායක්කාරගේ නෑනා කෙනෙකු වන කරුණාතිලක මහත්මිය නමැත්තියක් මුහුදු වෙරළ පාරේ වෙසෙන බව මට දැන් මතකය. විෙජ්වීර ඇය හොඳින් දන්නා බවත්, ඔහු නාවල සේනානායක මාවතේ එක් නිවසකට ආ ගිය බවත් ඇය දන්නා බැව් 1970 යම් දිනයකදී කරුණාතිලක මහත්මිය මට කීවාය. මා මෙය සඳහන් කළේ මේ පාර දිගේ ඇති නිවාස ධනවත් අයට අයත් බැවිනි. විෙජ්වීර මෙම ස්ථානයට ගියේ මන්දැයි මම නොදනිමි.

මෙම ව්‍යාපාරයට සහභාගිවූ තව ටික දෙනෙකුගේ නම් සඳහන් කිරීමට මම කැමැත්තෙමි. ඔවුන් නම්:- රත්මලාන මුහුදු වෙරළ පාරේ සිරිල්, ඔහු ගල්කිස්සේ zzඒZZ ලැයිස්තුවේ සඳහන් විය. රත්මලාන ජයසුමනාරාම පාරේ ටෙරි, ගල්කිස්ස zzඒZZ ලැයිස්තුවේ රත්මලානේ ඛෙනඩික්. ගල්කිස්ස zzඒZZ ලැයිස්තුවේ. මේ පුද්ගලයින් සිරිදේවගේ නිවසේ පැවති පන්තිවලට සහභාගි විය. 5 වනදා පෙ. ව. 9.00 ට වැල්ලවත්ත දුම්රිය ස්ථානය ලඟ මුහුදු වෙරළේදී ඔහු හමුවන්නට යයි ප්‍රීති මට 1971 අප්‍රියෙල් 3 වෙනි හෝ 4 වෙනි දින පැවසූ බැව් මට දැන් මතකය. මම තනිවම එහි ගියෙමි. ඔහු පැමිණ නොසිටියේය. ඔහු මෙය කීවේ zzශිෂ්‍ය අංශයZZ මට භාරදීම සඳහාය. 1971 අප්‍රියෙල් 5 වන දින පහරදීමට ඔවුහු මට සහාය වීමට නියමිතව තිබුණි. මෙම ස්ථානයේදී මට රත්මලානේ එස් ටී. ටී. අයි. හි නන්දසේන සහ තවත් මා නම් නොදන්නා 8 දෙනෙකු හමු විය. නැවතත් හමුවුවහොත් ඔවුන් කීප දෙනෙකු හඳුනාගත හැක. මට කීමට ඇත්තේ මෙපමණයි.

ඉහත දැක්වූයේ කැමැත්තෙන් කරන ලද ප්‍රකාශයකි. එය මා ඉදිරියේදී සටහන් කරන ලදි. එය ආපසු කියවූ විට ඔහු එය නිවැරදි යයි පිළිගන්නා ලදි. ඔහු විසින් කළ සම්පූර්ණ ප්‍රකාශය කිසිම වරදක් නොමැතිව මෙහි අඩංගු වී ඇත. දැන් වේලාව පෙ. ව. 4.00 යි. 71.5.18 වැනි දින යතුරු ලියනය කලේ සී. බී. ද සිල්වා මහත්මිය සංසන්දනය කළේ බී. ඒ. ධර්මදාස මහත්මිය

Garvin Karunaratne

When I visited the Mollipotana monk the first time in January 2014 the temple was desolate. It was in the morning at around ten. The  Bo Tree, the small place of worship was  all bare of human beings. The Awasa, the residence of the monks was also desolate and I dared to move in looking at every room; the doors were open. I passed four doors and as I approached the fifth, I heard someone admonishing someone. I stopped in my tracks and listened and someone was telling someone how to take care of one’s parents. It went on and on in the manner of a  broken record, telling that person again and again, changing words and changing the tone to be more pursuant and more convincing. I relived reading the Buddhist texts in my undergrad days, where our Lord Buddha was admonishing laymen.

Later when I met the monk he said that the empty rooms were the abodes of the five monks that were gunned down by the LTTE when they attacked the temple in July 1986.     .

This was what I wrote in my Paper: The Buddhist Monk  at the 96 th Milepost on the Habarana Trinco Road:LTTE massacres & Economic Emancipation: The Need of the Hour.”, published in Lanka Web on 20/1/2014

This time when I visited the monk on   13 th March he was admonishing some laymen. There were two young monks aside and a school boy., reading a book. The monk greeted us. This time what was clear  was how  the monk had  handled the children whose parents were murdered by the LTTE. Both young monks and the schoolboy had  lost their parents and the monk had taken them into the temple, fed them, clothed them and sent them to the government school.  The children brought up by the monk had studied. One of his lads scored three As at the A Levels and is a student in medicine at Jayawardenapura  today. Another lad had scored three As and is waiting for admission to a University and that too in medicine. The schoolboy had scored 184  at the fifth standard scholarship exam  and had been selected for admission to Ananda College. The monk had no funds to support the child at Ananda in Colombo so he goes to the village school.

I was amazed at the work that the monk had put in to guide them.

What was evident in this visit is the role that the monk is playing to guide the people in the community.

In both my visits I have seen the monk in sheer action just in the manner told by Lord Buddha. Chatara Bikkave charikan,  mahajana hitaya sukhaya”

Here is a monk who with all available scanty resources is trying his best to guide the Sinhala community at Mollipotana. He hopes to get some grant from the Dharmavijaya Foundation.  Grants or not, in his own way he is at work, a monk to be admired.. I hope to visit him again on my next visit.

His temple in a Border Village, where the LTTE shot dead five monks and 16    people is at culvert 172/3 on the Habarana Trincomalee Road. The postal address is  Sri AgraBodhi Vihara, 96 Pedesa, Mollipotana.

The name of the monk is  G. Dhammasena and his phone number is 0262246068. Please note that the telephones are erratic and one has to try several times to get through.

Garvin Karunaratne

18/3/2017

Dr Sarath Obeysekera

Action proposed by police as per above news item appeared on Sunday Paper is a good move by the police .

It is better to place few cars with dummy camera and one or two with real cameras along the busy routes like the ones shown above ( in UK)   so that drivers feel creepy when they drive .

Three wheeler drivers .motor cyclists and private bus drivers will learn to drive correctly when they know that they are being watched.

All the policemen standing along the roads can discharge their routine duties of catching criminals as they will be relieved from duties as the car will do their duty .

Paint a name on the car with Gestapo” will give even better results !

ALI SUKHANVER

Mr. Narendra Modi, the honourable Prime Minister of India , made a speech during an election meeting in Jaunpur on the 3^rd of this March. The speech was all about a minister of Uttar Pradesh, Gayatri Prajapati who is allegedly involved in a rape case. According to the media details, a look-out notice has been issued against this culprit, his passport has been confiscated and the Police are searching for him but the Samajwadi Party and the Congress are doing all their best to save him from the grip of law.

Mr. Modi very bluntly, openly and boldly condemned and criticized the behaviour of Gayatri Prajapati, the Uttar Pradesh minister. In his address to the people of Jaunpur Mr. Modi said, A daughter is seeking justice and the chief minister is shielding the gunehgaar (guilty)… what bigger blot can there be than this that in Uttar Pradesh when a buffalo goes missing, the government runs to find it. But, a girl is crying for justice and the police and chief minister are sleeping… such a government needs to be punished.’

Unfortunately  when the ‘ Magician of Words’ Mr. Modi was condemning his political opponent Samajwadi Party and the Congress, an FIR was being registered in Gujrat’s Kutch district against four BJP leaders for their alleged involvement in rape of a woman 24 year old. According to the details the woman was gang-raped allegedly by 10 people including four local BJP leaders.

The woman was allegedly forced into prostitution by the accused, who also blackmailed her after filming the rape. The victim named 10 people in the First Information Report (FIR). She also alleged that the accused lured many other girls and women into prostitution and exploited them sexually after promising them jobs in Naliya town of Kutch district. Earlier in February, a Former Delhi BJP MLA Vijay Jolly was also booked for rape after a woman alleged that he drugged and assaulted her.

The woman, a resident of south Delhi, told police that that she was drugged and sexually assaulted in Gurugram earlier this month when she visited it with Jolly.

According to a report published in the Mid-Day, the woman said she had known Jolly for some three years and that the incident happened on February 10. Jolly had been BJP’s MLA from Saket in 2003-08.  In another case of the same type, the Delhi Police filed an FIR against BJP leader Harak Singh Rawat on 30^th July 2016 after a woman accused the former minister of raping her.

Police have launched an investigation into the complaint. So such allegations of involvement in rape cases are not new for the BJP leaders. Earlier on 22^nd June 2016, the Indian Express published a very detailed report on the BJP leader Jayesh Patel who was allegedly involved in rape of a nursing student of Parul University in Vadodara.

66 year old Jayesh Patel is the founder-president of this privately owned Parul University in Vadodara. According to the details, the complainant accused Bhavna Patel, the rector of the women’s hostel of that university of abetting the crime. The local police registered a case against the BJP leader Jayesh Patel and Bhavna Patel who were absconding that time.

The victim said in the FIR that Jayesh raped her one night at his residence near the women’s hostel. She said that Bhavna took her to Jayesh’s house where Jayesh threatened to rusticate and fail her if she revealed the alleged crime.

Fortunately or unfortunately Mr. Modi is the leader of all such criminals. Rape is not the only crime in which the BJP leaders are allegedly involved; there are so many others also. A report published in the Hindustan Time says that twenty-four of the 78 Union ministers of the Narendra Modi cabinet have criminal cases registered against them.

The report further reveals that 14 of these ministers are involved in serious criminal cases related to murder, attempt to murder, kidnapping and crimes against women. This pathetic situation demands serious attention from the Magician of the Words, Narendra Modi.

It is true that his party has won the recent elections in Jaunpur; it is also true that the credit of winning elections in Jaunpur directly goes to Mr. Modi but it is also a bitter reality that saving Indian women from rape is also an important responsibility of Mr. Modi, particularly when the rapists belong to his own party. Mr. Modi will have to chain down these culprits who are damaging the political identity of the BJP.

අද වන විට ආණ්ඩුවට අන්තර්ජාලයේත් හැමතැනමත් කුණුහරුපයෙන් බනින බව අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහතා පවසයි.

ගාල්ල නෙළුව ප‍්‍රදේශයේ පැවති රැස්වීමක් අමතමින් ඔහු මේ බව කියා සිටියේය.

කුණුහරුපයෙන් බනින එක වස් දොස් යන්න හොද දෙයක් බවද ඔහු එහිදී පැවසීය.

යසවර්ධන රුද්රිගු– Deshaya.lk

සංශෝධිත විගණන පනත මගින් විගණකාධිපති ආණ්ඩුවේ වෛරක්කාරයකු ලෙස සලකා කටයුතු කර ඇති බව පෙනෙන්නට තිබෙන නිසා තමා සංශෝධිත විගණන පනතට නිරීක්ෂණ ඉදිරිපත් කිරීමෙන් වැළකී සිටි බව විගණකාධිපති ගාමිණී විජේසිංහ පැවසුවේය.

තමාගේ නිරීක්ෂණ සඳහා එවා ඇති සංශෝධිත විගණන පනතේ අවසාන කෙටුම්පත පිළිබඳ තමා කිසිදු මතයක් ඉදිරිපත් නොකරන බව වාචිකව දැනුම් දුන්නේ යැයි ඔහු කීවේය. මුලින් කෙටුම්පත් කළ විගණන පනතට දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ විටින් විට සංශෝධන එක් කිරීම නිසා එය කිසිදු බලයක් නොමැති ලියැවිල්ලක් බවට පත්ව ඇතැයි ඔහු කීය. පනතේ සංශෝධන සිදුකර ඇත්තේ තවත් වෙනසක් කිරීමට ඉඩ නොලැබෙන පරිදි යැයි ඔහු සඳහන් කරයි. විගණකාධිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ ප්‍රධානියා වශයෙන් තමා සතු ස්වාධීන බලතල පවා සංශෝධන මගින් අහිමිකර ඇති බව පවසන විගණකාධිපතිවරයා තවදුරටත් අවධාරණය කරන්නේ විගණනය කිරීමෙන් පසු විගණක මතය ඉදිරිපත් කිරීමේ බලතල පවා විගණන කොමිසමට පවරා ඇති බවයි.

කෝප් කමිටු ආදී පාර්ලිමේන්තු කමිටුවලට සහය දීමේ බලය විගණකාධිපතිගේ රාජකාරියක් ලෙස මුල් පනතේ සඳහන් කර තිබුණද, සංශෝධනය කිරීමේදී එම මුළු ඡේදයම ඉවත්කර තිබීම නිසා තම මතය එම කමිටුවලට ලබාගැනීම අහිමිකර ඇති බව ඔහු පවසයි. කැඳවීමක් ලැබුණහොත් පමණක් තමාට එම කමිටුවලට පැමිණීමට හැකිවන බවද ඔහු පෙන්වා දෙයි. මෙලෙස සංශෝධනය කර තම බලතල කප්පාදුවට ලක්කර ඇත්තේ විගණකාධිපති රාජ්‍ය අංශයේ පවතින දූෂණ, වංචා සහ අවිධිමත් ක්‍රියා නිරතුරුව හෙළිකිරීම නිසා දූෂිත නිලධාරීන්ට ඒවායේ නිරතවීම අපහසුවීම නිසා යැයි ඔහු හෙළි කළේය. මෙම විගණන පනත ගැසට් මගින් ප්‍රකාශයට පත්කළද, එයට දැඩි ලෙස විරෝධතා එල්ලවීමට ඉඩ ඇති නිසා කිසිදු විටෙක එය ක්‍රියාත්මක කළ නොහැකි වනු ඇතැයි තමා විශ්වාස කරන බව හෙතෙම පැවසීය.

By Sulochana Ramiah Mohan Courtesy Ceylon Today

Former United Nations High Commissioner for Human Rights, Navi pillay told Ceylon Today, that when she met former Defence Secretary Gotabaya Rajapaksa during her visit to Sri Lanka and urged him to maintain investigations to establish where about of missing persons, he had stated, These people do not want to accept that their families are dead

She added that Rajapaksa then called her to a meeting with a Sinhalese father, who had lost his son who was serving as a soldier. “The weeping father told us of his anguish in not knowing what happened to his only son and wanted the body produced.

Gotabaya told him in no uncertain words, ‘your son is dead and you must accept that,'” Pillay said.

She added: “The authorities quite clearly know or presume death, of those missing. It would be absurd not to do so bearing in mind the context of war and the non-return of persons (allowing for a small number who may have fled to shelter or detention outside the country).” At the moment, Sri Lanka is embattled with allegations of human rights violations and facing a tough time at the 34th session of the UNHRC in Geneva. Pillay was contacted by Ceylon Today after ‘years of attempts’ to get her views on the progress seen in the island since the war came to an end in 2009.

She also said the goals of reconciliation and nation- building cannot be served without justice and accountability, and reparation for victims.

She further stated: “I would say that the primary purpose of documenting lists of the names of ‘missing’ persons is to begin and sustain investigations until justice is done.” She added it should not be an exercise on its own to shelve, or dust one’s hands off the imperative for proper investigation, prosecution and punishment of crimes.

“Where factual or witness accounts are available, and your list of individuals and groups indicate this, that should be grounds for immediate investigations, for purposes of prosecution,” Pillay added. She also said this procedure was held in Rwanda after the genocide there. “The Government of Rwanda asked the UNSC to set up the International Criminal Tribunal for Rwanda (ICTR).

“The Court relied on factual accounts by witnesses of the killings. Nobody was produced, no forensic evidence of deaths, no way of determining the numbers of persons killed or the numbers of mass graves. The Court respected the Rwandese cultural aversion to exhumations.

“The Court accepted testimony of witnesses that thousands of Tutsi were killed – because the people they knew were not around any longer.

“The Court looked at the context of conflict and war and evidence from eyewitnesses as well as observers and experts. The ICTR and the International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia (ICTY) are precedents that fair trials and impartial justice can be rendered even though a full documentation of all missing persons, presumed killed, in the war were not available,” Pillay added.

Response from Gotabaya Rajapaksa

Former Defence Secretary Gotabaya Rajapaksa admitted that when he met Pillay, he pointed out to her a Sinhalese who did not want to accept his son’s death.

He, however, noted that Pillay had only stated one side of the entire story of the missing persons, which he revealed to her.

In his response, Rajapaksa said, “There are many events related to the missing persons and what I pointed out to her was ‘one aspect’ of it, how parents did not want to accept their families died in the war and they think they are ‘alive’.”

He said when people joined the LTTE to fight, their families were elsewhere. “They had no knowledge where these combatants were. That is the fact and when they died in the battlefield and their bodies were not recovered but buried, and parents think they are still living.”

He noted that these parents then claimed their children were in the detention camps when there were no such secret camps anywhere. “When Pillay went to meet the people in the North, she was told that their children are kept in secret camps and she was also under the same impression.

“I told Pillay, ‘no’, there aren’t anyone other than the persons taken into custody and their names are in our database and these detainees were in Galle at that time and no parents were willing to accept that other than this listed documented detainees. Others are not living. This happened during the JVP times too,” Rajapaksa explained.

His view was that some of those who went missing are now living overseas and had pointed out to Pillay an example where a missing person was found to be living in Canada.

He also noted that ‘missing persons’ is not a simple matter to probe as it is quite complicated and he added that ‘it does not mean it applies to ‘everybody’.

“One aspect of the missing persons is what I am elaborating here,” Rajapaksa said.

Talking about the people who surrendered to the military he said ‘there is no evidence’ where anyone surrendered or not. “People only came up with various stories based on rumours. They claimed that some saw surrendering or heard from others, but none saw for themselves physically surrendering. This is the reality of war. One cannot believe these claims,” Rajapaksa said. He said when the war in the North began, nearly 5,000 troupes died and said, “If a powerful army lost so many, imagine how many from the LTTE side would have perished. They did not have the fire power or a powerful army like ours.” When pointed out that there were victims who mentioned names of military officials to whom their loved ones had surrendered, Rajapaksa responded: “Can you believe they know these officers? I don’t think even the Army Commander knows his officials on the battlefield. These claims were created later, way after the war ended.

“Tamil people in remote areas cannot even identify (any) President or Prime Minister of our country. How can they point at a military officer and mention their names?” he questioned.

“In such an atmosphere, the government is about to establish an Office of the Missing Persons, which I would say, is unrealistic,” Rajapaksa said.

By Dr Palitha Kohona (Former Ambassador and Permanent Representative of Sri Lanka to the UN) Courtesy Ceylon Today

Sri Lanka commemorated a dark day in its long and proud history earlier this month. We recalled the cession of our sovereignty to King George III of Britain following the signature of the Kandyan Convention on 2/3 March 1815 in the historic Audience Hall.

On 1 March 2017, in the same Audience Hall, President Sirisena made the much belated pronouncement to remove from the list of traitors in the government Gazette those who valiantly but vainly struggled against the troops of George III two years later to recover the sovereignty that we had lost through a combination of factors, mostly beyond our control.

Among others, a lack of awareness of the momentous developments in the contemporary world now dominated by the superpower, Britain, debilitating economic pressures, sheer exhaustion after having resisted foreign efforts to subvert our independence for over three centuries, a lack of confidence in the king, petty jealousies, a paucity of trust among the leaders, internal squabbling and, very importantly, a naive belief by some that prescriptions by external entities, essentially by European expansionist powers, would somehow be a panacea for our problems. Two years later, as Britain blithely reneged on its treaty commitments, our vain efforts to regain the country’s sovereignty, spearheaded by the Kandyan aristocracy, were ruthlessly crushed with unmitigated brutality, even though the rebellion dragged on for over one year. Hundreds were executed, thousands killed in the fighting or displaced and their possessions expropriated by the British crown. The Perfidious Albion had yet to discover human rights, war crimes and the rules of war.

History can teach us much. But those who refuse to learn from history or are dismissive of its lessons are condemned to relive history with all its attendant miseries.

Today we are witnessing events with familiar echoes to those that resulted in the cession of our sovereignty in 1815, unfolding in slow motion, including a worrying willingness to unquestioningly comply with the prescriptions of Western powers and their willing tools, such as the UN High Commissioner for Human Rights and pliant NGOs. Although in 1815, the leaders of Kandy, menacingly hemmed in by a hostile world power, had little access to developments in the external world, today this is not the case.

Compromising sovereignty

After having eliminated the brutal terrorist challenge to its sovereignty and unitary existence in 2009, Sri Lanka seems to be again drifting in the direction of compromising on the very sovereignty that it sacrificed the lives of 21,000 young men and women to defend. Worryingly, the economy is under considerable pressure, internal divisions and a lack of confidence in the government are widespread and the selfish goals of power, privilege and wealth are taking precedence over national interest.

Meanwhile, demands for compromises on the country’s right to manage its own domestic affairs and its sovereignty are becoming shrill by the day, based essentially on the UNHRC resolution of 1 October 2015 on Sri Lanka, particularly from the leadership of the Tamil minority some of whom blindly complied with the dictates of the LTTE, the NGO community and some international journalists. The names of Taylor Dilbert of the Huffington Post and Callum Macrae of Channel 4, Yasmin Sooka and the International Crisis Group come immediately to mind. Media outlets spread far and wide, from The Economist and the AFP, to the Gulf News and journals as far away as the Philippines tend to pick up these lopsided views without question generating global public opinion in the process.

Simultaneously, we observe signs of seething resentment seeping through the majority community. These two tendencies should worry the government which has mostly tended to respond sympathetically or without comment to the demands of pressure groups using the Resolution and this can only bode ill for the future of the country. As is evident from recent experiences elsewhere in the world, once the hounds of conflict are let loose, the purveyors of advice (and demands) for settling our problems will not have much to offer and will make themselves scarce. Think of South Sudan, Syria and Libya.

Prudently, President Sirisena, conscious of the growing unease in the country, has ruled out the use of foreign judges to determine cases against service personnel subjected to allegations of war crimes. He has said that he, “is not going to allow non-governmental organizations to dictate how to run (his) government.” A day after the UN HCHR criticized Sri Lanka’s “worryingly slow” progress in facing its ‘war time’ past, he emphatically stated, “I will not listen to their calls to prosecute my troops.” The Prime Minister has taken a similar position. The Foreign Minister, on the other hand, nuanced the message when he recently said in Geneva: ‘In the face of roadblocks and other obstacles in the day to day world of realpolitik, there may have to be detours from time to time, but the destination will remain the same. Our resolve to see the transitional justice process through has not diminished.’ Thus leaving serious doubts about what the President meant.

LTTE atrocities

It is nevertheless curious that the international media and the NGOs continue to noisily harp on human rights violations and war crimes allegedly committed by service personnel, while the endless massacres of villagers, bombings of sacred sites, buses, trains and busy cities, the slaughter of devotees and monks at places of pilgrimage, extensive ethnic cleansing, and the recruitment of thousands of child combatants by the LTTE are hardly mentioned. Those who collected funds for the LTTE to purchase weapons, explosives to carry out the dastardly bombings, recruit children for combat purposes and who continue to live comfortably in Western countries do not get mentioned in the think pieces, pained reports and press releases. The motives of these entities remain seriously suspect due to their lopsided campaign.

Many a commentator has asked whether it was necessary for Sri Lanka to have accepted the terms of the UNHRC resolution of 1 October 2015 and proceeded to cosponsor it with such eager enthusiasm given the largely one sided and onerous nature of some of its provisions and the distinct risk of aggravating dormant ethnic tensions within the country. Did Sri Lanka have no option but to accommodate the demands of certain countries of the West led by the US, the reasons for whose single minded targeting of Sri Lanka have never been convincingly explained, and who were egged on by the vociferous and well resourced Tamil lobby overseas and the NGOs. Was the decision, inter alia, to agree to a constitutional reform process, to reduce the number of national security forces in the North and the East, to allow mechanisms established in accordance with the Resolution to obtain assistance, including financial, from international sources, to establish an independent judicial and prosecutorial mechanism with the participation of foreign personnel, including judges, to repeal security related legislation which had served its purposes well in the past, to create mechanisms designed to investigate primarily the infractions allegedly committed by the security forces, as dictated by the Western drafters of the resolution, well considered given the implications for Sri Lanka’s sovereign right to manage its own internal affairs and its domestic ethnic harmony. The endless commentary demonizing the soldiers who rid the country of terrorism, while having an undoubted demoralizing effect (perhaps intended) is also creating widespread disenchantment of the government.

While the UNHRC adopts resolutions selectively against targeted countries, usually those that have fallen into disfavour with the West and least capable of defending themselves, these are regularly ignored, Sri Lanka proceeded to cosponsor the resolution creating at least a moral obligation to comply with it. The moral obligation so blithely accepted will hang over not only the present government but also future governments. If cosponsoring was the favoured option of the government, and in view of the sympathy that existed for the newly elected President, were all possibilities for mitigating the provisions of the resolution explored?

Global currents

It would be difficult to contend in the contemporary world that the leaders of the government were unaware of existing global currents when it agreed to cosponsor the resolution.

The effects of resolutions of the UNHRC are well known. The UNHRC or the High Commissioner have no powers of enforcement and the other target countries have highlighted this reality.

If generating goodwill in the West to replace existing sources of development finance with new ones, and attracting investments, were among the objectives for cosponsoring the resolution, that would be a case of not properly appreciating global realities. The West was in no condition to replace China as a key source of development funding and this has now become embarrassingly obvious. Many countries of the West are themselves lining up at the gates of Beijing looking for trading opportunities and investments. Furthermore, the need to keep traditional friends on side was brusquely ignored in accepting Western prescriptions (demands?), setting unmanageable precedents, and creating problems not only for the present but for future governments as well. Given that many developing countries, given their own circumstances, were traditionally inclined to sympathize with Sri Lanka, keeping them on side by adopting a more nuanced approach would have been the strategically sensible thing to do.

While one could fault the confrontational approach of the previous Rajapaksa administration, the ready willingness of the current managers of foreign relations to accommodate the dictates of the West, raises serious issues. Had a more nuanced approach been adopted, it would have been possible to exploit the opportunity presented by the departure of UK’s David Cameron and Secretary of State Clinton, to Sri Lanka’s advantage. For one, the messianic pursuit of Sri Lanka by Cameron (Cameron was under pressure from the Tamil voter bloc in the UK and Tamil contributors to the Conservative election funds) and those who served Clinton (the human rights activists in diplomatic positions appointed by Obama were hell bent on pursuing the Rajapaksas) would have ended. Not only do those who replaced the human rights warriors of the previous administrations have other more important fish to fry, they also may not have the same commitment to causes that occupied the thinking of the previous tormentors of Sri Lanka. According to reports, the US has even threatened to withdraw from the UNHRC.

The current effort to seek extra time to implement the provisions of the resolution will only strengthen the hand of those who will continue to exert pressure to have those commitments discharged to the letter and more. Note the demonstrations being staged in front of the security establishments in Mullaitivu and Iranamadu. These demands are being justified on the basis of the resolution cosponsored by Sri Lanka itself on 1 October 2015. The same demonstrators were conspicuously absent when the LTTE built those installations. In addition, seeking a time frame creates the distinct possibility of keeping alive issues that may not be foremost in the minds of the majority of Sri Lankans. With the economy posing an unprecedented challenge to the country and the government, it would have been more prudent to make that the priority of the government rather than Geneva.

RANJITH SOYSA

Any person with an iota of IQ would have hidden his head in utter shame seeing garlanded Dr Pakiyasothi Saravanmuttu being welcomed to the John Kothalawala Military academy as a guest of honour by the Principal of the institution.

To recognize Dr PS is simply a case of Sri Lanka military authorities leaping upon the sacred alter either through compulsion by the higher political movers or an act of putting one’s foot in it perpetrated by the military men seeking short term favours from their masters. In either scenario, it is indeed an ugly act which sticks in one’s gullet.

Dr PS career speaks volumes about his direct and indirect support of the objectives and agenda which contradicts Sri Lankan armed forces core values and issues faced during the last three decades. The most critical issue which confronted Sri Lankan armed forces was to tackle LTTE terrorism backed by the separatists. Dr PS  was firmly on the side opposite the Sri Lankan armed forces and was highly critical of the role played by them. After the war Dr PS had been riding the high horse in his numerous tasks in running down the achievements of the military to please his separatist’s bloc and paymasters. One glaring example is the his push for the foreign judges to investigate the ‘war crimes’ said to be committed by the members of the Sri Lankan armed forces. Given below is a report of Dr PS’s views which does not take into account the sovereign rights of the nation and its Parliament. I quote,

Addressing the media at the Government Information Department, Secretary to the group of activists Dr. Paikiasothy Saravanamuttu said that particular recommendation had been made in accordance with the Geneva Resolution adopted in Oct, 2015. The Executive Director of the Centre for Policy Alternatives (CPA) underscored the full participation of foreign personnel while emphasizing the pivotal importance of a proper selection process for both local and foreign judges and other personnel.”

This is how Dr PS attempted to bend the constitutional rights of the Nation to suit his narrow agenda. On another piece on Dr PK, a writer comments,

   Dr. Pakiasothy Saravanamuthy (Secretary)

Dr. Pakiasothy is the Executive Director of the CPA. CPA has since its inception been at the forefront of the advocacy of federalism as a political and constitutional idea for addressing many of the constitutional problems and anomalies that characterize the Sri Lankan State.” (www.cpalanka.org)

CPA was at the forefront of the 2002 Norwegian backed Cease Fire Agreement and recipient of Rs. 272.31 mn during the three-year period. Some of these funding sources Norwegian Embassy, Commission Des Communautes (Norway), European Commission, European Union, National Endowment for Democracy (US),

Donors to CPA include USAID, Canadian International Development Agency, EU, Ford Foundation, GTZ, National Democratic Institute, NORAD, OXFAM, Save the Children Sri Lanka, Asia Foundation, Berghof Foundation, Friedrich-Naumann-Stiftung, UNICEF, UNDP, UNHCR

He was openly critical of the GOSL banning 16 LTTE fronts under UNSC Resolution 1373 in 2014 though not calling that they be investigated to prove their links to the LTTE and thereafter have them removed if not..”

To add insult to the injury Dr PK ‘s handling of the activities and especially the administration of the vast funds donated by numerous sources to his CPA has opened many a query.

Quoting Colombo Telegraph Dr Saravanamuttu is himself accused of similar kinds of corruption – billing for un-held workshops, double billing scandals; i.e getting grants from two donors to do the same task and duplicating receipts, hotel bills and other bills to submit to donors (perhaps even submitting same bills to multiple donors), and hoodwinking donors by filing expenses under safe cost columns.” www.colombotelegraph.com
Paikiasothy Saravanamuttu & CPA Slip White-Collar Crime Under ‘Executive-Summary’ Carpet www.colombotelegraph.com….”

Whistleblowers continue to send us information that indicates that there is fraud, nepotism, favoritism, selective punishment, signature forgeries and other serious problems in the CPA.  We are in the process of investigating these allegations. We have given more than enough time to CPA to respond.  It is up to the CPA to reply and clear its name. It is European Union’s and UNESCO’S duty to compare the project proposals and the bills which the CPA and IFJ have submitted and make them public. What we have shown is how people pocket NGO money and how they cheat the donors by producing forged bills. The story is still unfolding.

We conclude this by quoting the anti-corruption activist, a retired civil servant who checked the documents against the allegations: When you first spoke to me about these allegations I couldn’t believe something like this could’ve happened under Dr Sara, but after the investigation I can say, ‘the CPA is a CESSPIT OF BILE”’.”

Above is a thumb sketch of Dr PS who was invited as a guest of honour and dully garlanded by Sri Lanka’s premier military academy.

It should be clear to any discriminating reader that Dr PS is not an astute member of the civil society nor a person who recognizes the importance of the Nation State. He is indeed a Devil’s advocate or a Devil dodger. The persons of his calibre if invited to important occasions of the armed forces let alone any other nationally significant functions will only bring disgrace and humiliation,

It is not too late to identify properly the individuals who carry fire in one hand and water in the other.

RANJITH SOYSA

Kanthar P Balanathan, Australia

This article is in response to a video prepared and circulated by Dr. Mahipal Sing Rathore. The talk can be viewed on YouTube page ref: https://www.youtube.com/watch?v=yBeT2OcAiyw

Although the narrator attempts to focus on some issues, Mahipal has disregarded to discuss the main issues and problems generated by Tamils attempt at every nodal point. Mahipal has forgotten the stumbles during the State Council period and how the Tamil politicians did muddy up the political atmosphere in SriLanka (SL).

GG Ponnambalam (GGP) after returning from the UK with a first class degree in natural sciences and a MA, LLB, became a leading criminal lawyer. However, he made a marathon crusade for 50/50 speech in the state council. In a marathon speech, GGP made an notorious demand of 50-50% representation in governance on the 15^th March 1939. Ie. 50% Sinhalese and 50% the rest.

Here any educated literate and or an intellectual, who has knowledge in democratic principles, will understand how democracy works. GGP with all his excellence, certificates from the UK, failed to understand the democratic principles. One will only presume that GGP has failed to acquire adequate appreciation of the theoretical and practical training with his studies in science, law etc. And that’s from the UK. How could a lawyer fail to understand the democratic principles?

This demand he made does not reveal whether his lack of appreciation in the theoretical and practical training he obtained did fail or he was instigated by an external influence to demand to stir up the SriLankan politics. Whatever it is, GGP should not have placed that demand. Further an exceprt is given below of GGP’s ignorance;

Publisher of the book, Dr. K. Indra Kumar makes the note below:

Ref: https://docs.google.com/viewerng/viewer?url=http://new.sangam.org/wp-content/uploads/2012/09/Ponnambalam-50-50-Speech1.pdf

This is the highest degree of duplicity and folly.

Instead, GGP could have demanded a separate country for the Tamils, and if GGP loved the Burgers and Muslims he could have stated that Tamils will embrace the above two into their own separate land. Why did he not demand a separate state, but 50-50 representation? GGP with his educational knowledge and being domiciled in the North, knew very well, that Tamils cannot survive without the help of the resources of the Sinhala, which is human, natural, and production resources. It is a shame on the Tamils to play this fox cunning theme.

Naturally, the majority of a country will generate fear and threat to their survival and governance.

Then once he became a minister, he voted to disfranchise one million Indian Tamils. This is a pure indication of a confused mind of GGP and power hunger. The principles in his mind ended up with conflicts. What has his supporters to say now? If the Tamil politicians did not support the disfranchisement, then they should have taken it to the Privy Council, which they did not. Internally in their mind they wanted disfranchisement of the Indian Tamils.

On education and schools: The British always did practice, divide and rule, wherever they ruled. The Tamils sucked into the British to get what they wanted. The Sinhales did not suck into the British. However, who did get good education? All the elites from the Tamil community did get good education, whereas 100% of the low cast Tamils failed to get good education. After few years the British knew the main issues among the Tamils and allowed Tamils to get education. However, the education was limited.

Therefore it is not the Tamils or Sinhales who built good schools in the North and East. It is the British who built the schools in the N&E. The Sinhales failed here.

In 1949, SJVC floated his Federal Party and started his satyagraha and the disobedience campaign, and gave immense problem to the government.

In 1970, indirectly the Tamil Students Peravai stared the arms struggle by floating Kuttimani & Thangathurai to take up arms. They were smugglers from Valvettiturai. Prabakaran was not seen in the armed environment until 1972, when he was demanded to show his capability by shooting someone. Thats when Prabakaran shot Alfred Duraiyappa in 1974 to prove his capability. He was then absorbed into the Tamil New Tigers led by Uma Maheswaran. Subsequent to the Vaddukoddai resolution in 1976, TNT converged as LTTE under the leadership of Uma Maheswaran. Uma Maheswaran and Prabakaran exchanged shots in Pandi Bajar in 1981 to eliminate to grab leadership. Failure of Uma Maheswaran instigated him to float PLOTE.

Prabakaran was educated only up to 8^th standard and did not complete his 9^th grade. Therefore anyone states Prabakaran is genius, the writer has questions about the person’s competency in the topic and integrity.

Dr Mahipal S Rathore states in his video that Prabakaran was ideology driven, organised and disciplined, ran a shadow government etc. Well I can agree to some point only. He was not 100% ideology driven. Anton Balasingham educated him and several cadre of the LTTE. In some areas Prabakaran was disciplined etc., but to be ideology driven, he should have proved himself. To murder Hundreds and hundreds of people, politicians and particularly Rajiv Ghandi, non-one can say that he is ideology driven. If a group converges to be a terrorist group then the group is not led by an Ideologist. Prabakaran placed an order that no one in the LTTE cadre should marry. However, in 1974 he got married and that’s with love.

Prabakaran did not run a shadow government in Mullaittivu. He ran a terrorist outfit. He had to depend on SriLankan government on food, medical supplies and removed all assets belonging to the SL government in the North.

If the SriLankan government wanted to defeat the LTTE then they could have done without any difficulty. However, the then timid government who were slaves to the west were ordered not to. This gave the LTTE to boast and run a terrorist outfit. Who financed the LTTE? Do we think the Tamil Diaspora had that amount of resources to finance the LTTE to purchase planes and ships? Everyone knows who finance terrorists around the world.

As far as Tamil Nadu is concerned the Tamil Nadu politicians used the SriLankan Tamil issues as a trump card for their politics. They can easily demand a separate country from India, which they are not prepared to. Why would they demand a separate country in SriLanka, knowing the scarcity of resources in the N&E? All internal and cunning politics.

It may appear to someone that someone may have prepared this video contents which Dr Mahipal Sing Rathore has uploaded onto YouTube.

It is a polite request that anyone who want to talk about the SriLankan issues, please do a bit of research before you conclude on your views. Because it may project an imprudent and irrational image on the Tamils of SriLanka.

Sultan M Hali

As far as Sri Lanka is concerned, the inhabitants of the Indian State of Tamil Nadu identify with the Sri Lankan Tamils who comprise 18 percent of Sri Lanka and are considered a minority. Sri Lanka was embroiled in a Civil War which commenced on July 23, 1983. It comprised an intermittent insurgency against the Sri Lankan government by the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE), also known as the Tamil Tigers”, which fought to create an independent Tamil state called Tamil Eelam in the north and the east of the island. After a 26-year military campaign, the Sri Lankan military defeated the Tamil Tigers in May 2009, bringing the civil war to an end.

Sultan M Hali

It is believed that during the process of the breakup of East Pakistan, India staged the drama of hijacking its own passenger aircraft in January 1971 and landing it at Lahore before setting it on fire. Blaming Pakistan for the air piracy, India used it as an excuse to stop the over-flight of Pakistani military and civil aircraft over Indian airspace to block logistic support of East Pakistan from the West. Sri Lanka stepped in to permit landing rights for Pakistani aircraft to maintain the air-link between the two wings of Pakistan. After creation of Bangladesh, Indira Gandhi directed its spy agency RAW to take punitive action against Sri Lanka. RAW provided arms, training and monetary support to six Sri Lankan Tamil militant groups including LTTE.

India became more actively involved in the late 1980s, and on June 05, 1987 the Indian Air Force airdropped food parcels as well as weapons to Jaffna while it was under siege by Sri Lankan forces. At a time when the Sri Lankan government stated it was close to defeating the LTTE, India dropped 25 tons of food and medicine by parachute into areas held by the LTTE in a direct move of support to the rebels.

Indian interference was renewed under the watch of Narendra Modi, who was especially suspicious of Chinese investments in Sri Lanka. China had already completed the maritime port of Hambantota and was poised for further investments, when India interfered in the Sri Lankan elections and blocked the re-election of pro-Chinese Rajapaksa. Modi became the first Indian Prime Minister to visit Sri Lanka and in a bid to counter Chinese influence, especially Sri Lankan participation in the Maritime Silk Route coerced the new Sri Lankan government to suspend China’s US$ 1.4 billion Colombo Port project that broke ground during Chinese President Xi Jinping’s visit to the island.

India is also trying to block Chinese and Pakistani military hardware exports to Sri Lanka. Modi tends to gloss over India’s foray into military aviation exports, which have been plagued by missteps, shortfalls in support and poor communications. Dhruv helicopters supplied to Ecuador were withdrawn from use after a number of crashes and poor spares support from Hindustan Aeronautics Limited. Sale of Chetaks to Suriname was plagued by poor contract management and financial and administrative obstacles”, which led to helicopters being ready long before pilots were ready to be trained, leading to a delay in delivery of helicopters.

Pakistan was on the verge of finalising the sale of JF-17 Thunder fighter aircraft to the highly depleted Sri Lankan Air Force but once again Modi prevailed through an aggressive counter offer of its obsolete even before they entered service, Light Combat Aircraft Tejas. Indian Tamil are being infiltrated as visitors and refugees and being provided with Sri Lankan passports with the help of Indian Consulate General, Jaffna. Reportedly, an amount of $6,000/- is paid to Sri Lankan authorities for obtaining Sri Lankan Identity Card and passport.

A pro-Indian member of Sri Lankan parliament is supporting installation of statues of Indian/ Hindu dignitaries including Mahatma Gandhi. According to media reports, a statue of Mr. Gandhi was installed in the North which was later knocked down by unknown persons. The incident reflects the tense situation prevailing in the area as a result of ethnic conflict. Indian government is asking the Sri Lankan government to develop and maintain the Palaly Airport, Jaffna (Northern Province) to strengthen the links between Tamil population of Jaffna and Tamil Nadu. The feasibility study of the same was already conducted by an Indian company about six months back, however, the construction work did not commence. Sri Lankan government is still indecisive since the airport houses Sri

Lankan Air Force (SLAF) run facilities and is used for military flights. Continued Indian intervention in Sri Lanka will only antagonize the island state and isolate India.
—The writer is retired PAF Group Captain and a TV talk show host.
Email: sm_hali@yahoo.com

Dr Sudath Gunasekara

18.3.2017.

It was reported that the recently opened Indian Consular Office in Jaffna is providing forged documents to South India Tamils to migrate to northern Sri Lanka. This is a very serious threat to the security of the country that call for the immediate attention of all Sinhala people. T What hey have reported is only what they know. It could be only the tip of the iceberg.I have no doubt that the conspiracy in invading this country is being done in many different and subtle ways.. This is made easier in the present context of absolute anarchy and a Government doing everything to satisfy the Tamils, the Indian Government and the so called Tamil Diaspora the well known LTTE agents

I was surprised when the government opened two Indian Consular Offices  for this small Island of 25,000 Sq miles while there is already Assistant Commissioners office in the hill capital-Kandy that was opened long time ago to cater to needs of Estate Indian Labour  going to India to deposit their earnings and also those getting repatriated as Indian Citizens when the India and Pakistan citizenship Act was in operation. Now since the UNP Government of JR gave Sri Lankan Citizenship violating all existing laws  regarding grant of citizenship I personally don’t think there is a need even for this to continue in Kandy unless they want to firstly show their importance of being present here and also to carry out their subversive activities among the estate Tamils against the Sri Lankan Government. Under this situation I cannot  understand as to why these foolish Governments ,past as well as present agreed to open two more Consular Offices, one in Hambantota and another in Jaffna knowing the subversive agenda of the Indian Government and danger of giving the sword to the monkey. If these foolish politician knew the intentions of modern India and their past history they will never dream of putting more Indian serpents under their loin cloth.

All patriotic people must make a public cry for their closure

නලින් ද සිල්වා

මංගල සමරවීර විදේශ ඇමති. මෛත්‍රිපාල සිරිසේන ජනාධිපති. රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැති. මේ තුන් දෙනා විදේශ විනිසුරුවන්, දෙමුහුන් විනිසුරුවන්, ගැන කියන්නේ එකක් ම ද?. ඒ සියල්ල ඇත්ත විය හැකි ද? ඒ සඳහා ඉඩකඩක් තිබේ ද? මෛත්‍රිපාල නම් කියන්නේ විදේශ විනිසුරුවන් පත් නොකරන බවයි. රනිල් කියන එකෙහි තේරුම විදේශ විනිසුරුවන් පත් කිරීමට ඉඩක් නැති බවයි. එනම් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනුව විදේශ විනිසුරුවන් පත් කිරීමට නොහැකි බවයි. ඒ දෙදෙනා ම තම ප්‍රකාශ කරන්නේ ලංකාවේ දී. මංගල ජෙනීවා ගොස් කියන්නේ ගිය වසරේ ආණ්ඩුව අනුග්‍රහය දැක් වූ ඊනියා ජාත්‍යන්තර යෝජනාව ක්‍රියාත්මක කිරීමට අවුරුදු දෙකක් කල් දිය යුතු බවයි. වෙනත් වචනවලින් කිවුවොත් විදෙස් විනිසුරුවන් පත් කිරීමට තව අවුරුදු දෙකක් කල් දිය යුතු බවයි. එංගලන්තය එයට එකඟයි. දෙමළ ජාතික සංධානය නම් එකඟ නැහැ. ඔවුන්ට දෙමුහුන් අද ම ඕන.

දැන් කාට හරි හිතෙන්න පුළුවන් මංගල ජෙනීවා ගොස් ආණ්ඩුවට විරුද්ධ මතයක් ප්‍රකාශ කර ඇතැයි කියා. එවිට ප්‍රශ්නය වන්නේ එහෙනම් මංගල තව දුරටත් විදේශ ඇමති ලෙස රඳවා ගෙන සිටින්නේ ඇයි ද යන්නයි. ඇමතියකුට ජාත්‍යන්තර මණ්ඩලයක ආණ්ඩුවට විරුද්ධ මතයක් ප්‍රකාශ කළ හැකි ද? ඊනියා කැබිනට් සාමූහික වගකීම මංගලට අදාළ නැද්ද? ජාත්‍යන්තරයට බොරු කියා ඔවුන් රැවටිය හැකි ද? මහින්ද ජාත්‍යන්තරයට බොරු කිවුව කියලා නේ චෝදනා කරන්නෙ.

මෙහි දී කරුණු දෙකක් සඳහන් කළ යුතුයි. එකක් මහින්ද ගැනයි. මහින්ද 13+ දෙන බවට විවිධ අයට පෙරොන්දු වුණු බව කියනවා. විශේෂයෙන් ම ඔහු ම ඉන්දියාවට ඒ පොරොන්දුව දුන් බව කියනවා. 13 දෙන බවට පොරොන්දුවක් වූ බවත් කියනවා. 13 දෙන බවට පොරොන්දු නොවී නම් ඉන්දියාව කොටි පරද්දන්න  උදවු නොදීමට තිබූ බව කියන දේශපාලන විචාරකයන් ද සිටිනවා. ඉන්දියාව කොටි පරද්දන්න උදවු නොදීම හෝ දීම හෝ කියන්නේ කුමක් ද? ඉන්දියාව ප්‍රභාකරන් නිදහස් කිරීමට බල කිරීම ද?

ඒ අවස්ථාවේ එංගලන්තයේ හා ප්‍රංශයේ විදේශ ඇමතිවරුන් තකහනියක් ලංකාවට ආවේ කොටි පරද්දන්න එපා කියන්න. එහෙත් මහින්ද සිංහල ජනමතය සමග සිටියේ ඉතා ශක්තිමත් තැනක. ඔහු විදේශ ඇමතිවරුන් දෙදෙනා ඇඹීලිපිටයට ගෙන්නා ආපසු ඇරියා. ඇතැමුන් ඒ වෙලාවෙ මහින්ද රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සම්බන්ධකම් දන්නේ නැතැයි කියමින් දොස් පැවරුවා.  ඉන්දියාව කොටි පරාද කරන්න එපා කියලා කිවුව නම් මහින්ද ඒ වෙලාවෙ එහෙයි කියාවි ද? එංගලන්තයයි ප්‍රංශයයි කිවුවට පස්සෙත් හිස නොනැමූ මහින්ද ඉන්දියාවට හිස නමයි ද? මහින්ද පිටුපස සිංහල ජනතාවගෙන් ඉතා වැඩි පිරිස සිටියා. එය ඔහුගේ ශක්තිය වුණා. ජාත්‍යන්තර දේශපාලනයේ දී ජාතියෙන් ලැබෙන ශක්තිය ගැන බටහිර දේශපාලන විද්‍යාඥයන්ට තේරුමක් නැහැ. ඔවුන් දන්නේ වෙන රටවල් ක්‍රියාකරන විධිය පමණයි. ඒවා බලපාන්නෙ අප නිවට නම්. නිවට කරණැවෑමියා දුටුවම එළුවත් නිකට පානවළු! සිංහල සංස්කෘතිය ගැන මෙළෝ හසරක් නොදන්න විචාරකයන්ට ඒක තේරෙන එකක් නැහැ. ඉන්දියාවට ප්‍රභාකරන් ඝාතනය කිරීමේ වුවමනාව තිබුණ. ඒ රජිව් ගාන්ධි ඝාතනය සම්බන්ධයෙන්. ප්‍රභාකරන් පිටුපස බටහිරයන් සිටි බව ඉන්දියාව දැන සිටින්න ඇති. ඉන්දියාවට ඉන්දියන් සාගරයේ බලවතුන් අවශ්‍ය නැහැ. ඉන්දියාව ප්‍රභාකරන්ටත් මහින්දටත් විරුද්ධයි. ඉන්දියාව ප්‍රභාකරන් පරද්දන්න විරුද්ධ නූණෙ දහතුන දෙනවයි කිවුව හින්ද නො වෙයි. කොහොමත් මහින්ද ලව්ව දහතුන හරි 13+ හරි දෙනවයි කියෙව්වෙ කවුද? ඔහු වටා සිටි උපදේශකයන්, විදේශ ඇමතිවරුන්, තානාපතිවරුන්, දේශපාලන විශාරදයන් කවුද? දහතුන දෙනවයි කීම ගැන ඔවුන් වග කියන්න ඕන. එහෙම කියලා තිබුණත් නන්දිකඩාල් ජයග්‍රහණයෙන් පස්සෙ ඒ ඔක්කොම ඉවරයි. නන්දිකඩාල් ජයග්‍රහණයෙන් පස්සෙත් දහතුන ගැන කියෙවුව අය අප හඳුනගන්න ඕන.

දෙවැනි කරුණ තමයි ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂෙ ජාත්‍යන්තරයට දෙන තැන. පහුගිය දා ජී එල් පීරිස් කියලා තිබුණා පළාත් පාලන මැතිවරණ පැවැත්වීම දිගින් දිගට ම කල් දැම්මොත් යුරෝපා සංගමයට ගිහින් කියනව කියලා. මේ මනුස්සයා ගැන විශ්වාසයක් තබන්න පුළුවන් ද? ඒ වැඩෙන් වෙන්නෙ ජාත්‍යන්තරයට අපේ රටට ඇඟිලි ගහන්න තව තවත් අයිතිය ලබා දෙන එක. අද කළ යුතුව ඇත්තේ ට්‍රම්ප් හමු වී අපේ රටට ඇඟිලි ගැසීමෙන් වැළකී සිටිමට කීම බව අප කීහිප වතාවක් ම කියා තිබෙනවා. මේ ජී එල් ම තමයි පහුගිය දවසක සමගාමී ලැයිස්තුව ඉවත් කරන ලෙසට ලිපියක් භාර දුන්නෙ. අපේ ප්‍රශ්න විසඳන්න කියන්න අප ජාත්‍යන්තරයට, එනම් බටහිර රටවලට යන්නෙ අහවල් එහෙකට ද?  චන්ද්‍රිකා එක්ක පැකේජ් ගිය අය දැන් තමන් බලය බෙදීමට විරුද්ධය කියාත් එසේ කරන්නේ ඇයි කියාත් පිළිගත හැකි ප්‍රසිද්ධ ප්‍රකාශ කරන තෙක් ඔවුන් ගැන විශ්වාසයක් නොතැබිය යුතුයි.

මංගල කල් ඉල්ලන්නේත් එංගලන්තය කල් දෙන්නේත් බැලූ බැල්මට ආණ්ඩු විරෝධී ප්‍රකාශ කරන මංගල ඇමති මණ්ඩලයෙන් අස් නොකරන්නේත් නොදැන වෙන්න බැහැ. මේ සැලැස්ම නව ව්‍යවස්ථාවක් ගෙනැල්ල ජනතාවගේ අධිකරණ පරමාධිපත්‍යයත් අයින් කරල විදේශීය විනිසුරුවන් ගේන්න වෙන්න පුළුවන්. ඒ සඳහා කල් අවශ්‍ය බව ආණ්ඩුව එංගලන්තයට කියන්න ඇති. අද අර සිවල් සමාජ කැරොල් කරත්තය නැවත වැඩ පටන් අරන්. ඔවුන් නව ව්‍යවස්ථාවක් සඳහා ජාතික ව්‍යාපාරයක් හදලා. ජාතික ව්‍යාපාරය කියන එක අද කිසිම වටිනාකමක් නැති දෙයක් බවට පත් වෙලා. එහි මුල ඇත්තේ සිංහල ජනතාව රැවටීමට ත්‍රස්තවිරෝධී ජාතික ව්‍යාපාරය හදපු රතන හාමුදුැරවන් හා චම්පක.

නව ව්‍යවස්ථාවක් ගෙනාවත් නැතත් ආණ්ඩුව විදෙස් විනිසුරුවන් පත් කරන්න පුළුවන් විධියට ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කරන්න බොහෝ දුරට ඉඩ තියෙනවා. එවිට මංගල හා රනිල් කියන්නේ දෙකක් නොවන බවත් මංගල අස්කිරීමට අවශ්‍ය නැති බවත් පැහැදිලි වෙනවා. එතකොට මෛත්‍රිපාල ආණ්ඩුවේ ද කියලා අහන්න වෙයි! අප මේ සියල්ල ගැන ජනතාව දැනුවත් කරමු.

Irangika Range Courtesy The Daily News

Wednesday, March 15, 2017

Ninety four MPs have not passed their GEC (O/L) examination while there are only 25 graduates among the 225 legislators in the present Sri Lankan Parliament, former Chancellor of the University of Peradeniya, Prof. M O A de Zoysa said yesterday.

He observed that MPs who have been elected to make laws on behalf of the people must conduct themselves with dignity.

Addressing a media briefing held in Colombo yesterday, he said the conduct of the Joint Opposition MPs since the day the Yahapalana government came to power amounted to a contravention of parliamentary discipline.

Parliament is a place that makes laws. Its members should be dignified, with a knowledge of their subjects, logical intelligence and of impeccable conduct. But, we cannot see these qualities in most of the MPs today,” he said.Taxpayers money is being spent for the welfare of all MPs and a Rs. 2500 Special Attendance Allowance, with the luxury meals, are provided to them for one sitting. Therefore, MPs should bear in mind their responsibilities. But, everyday, when parliament meets, JO members disrupt parliament proceedings for about one or two hours. So how can parliament pass laws on behalf of the people and the country? The conduct of certain senior members is not good and it is disgusting.

They may be senior but, they have not matured. They have been given front seats to set an example to junior MPs,” he said. Senior Lecturer at the University of Sri Jayawardenapura Dr. Terrence Purasinghe said Sri Lanka follows traditions and conventions built over a long period of time in the British Parliament. Apart from these, Standing Orders have laid down how business should be conducted in the House. These are the rules that have to be followed by the MPs. But, most of the MPs do not follow them today.

http://www.dailynews.lk/2017/03/15/political/110458/parliament-has-94-mps-without-ols

සිදත් මෙන්ඩිස් – Mawbima.lk

මාස 4ක් වැනි කෙටි කාලයක් තුළ යහපාලන ආණ්ඩුව රුපියල් කෝටි 13000ක පාඩුවක් රටට සිදුකර ඇති බව TOP10 යටතේ හෙළිදරව් කිරීමට හැකි වූ බව ඒකාබද්ධ විපක්ෂය අවධාරණය කරයි.

TOP10 අවසාන හෙළිදරව්ව පිළිබඳ පැහැදිලි කිරීම සදහා ඒකාබද්ධ විපක්ෂය බොරැල්ල ඇන්. එම්. පෙරේරා කේන්ද්‍රයේ කැඳවා තිබූ මාධ්‍ය හමුවට එක් වෙමින් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රි මහින්දානන්ද අලුත්ගමගේ මහතා මේ බව පැවැසීය.

නොරොච්චෝලෙ ගල් අඟුරු විදුලි බලාගාරයට ගල් අඟුරු සැපයීමේදී රජයට රුපියල් මිලියන 5000ක පාඩුවක් අග්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ, අමාත්‍ය මලික් සමරවික්‍රම, ආර්. පාස්කරලිංගම් සහ චරිත රත්වත්තේ යන අය සිදුකර ඇති බව හෙතෙම සඳහන් කළේය.

ඒකාබද්ධ විපක්ෂය ඉදිරිපත් කළ පැමිණිලි 10න් අග්‍රාමාත්‍යවරයාට, මුදල් අමාත්‍යවරයාට සහ අමාත්‍ය මලික් සමරවික්‍රම යන අයට පැමිණිලි 3 බැගින් ඉදිරිපත් වී ඇති බවත් ටොප් ටෙන්වල ටොපේ ටෙන් වී ඇති බවත් සඳහන් කළේය.

මහින්දානන්ද අලුත්ගමගේ මෙසේද පැවැසීය.

මේ ආණ්ඩුවේ මහා පරිමාණ වංචා දූෂණ පිළිබඳව අපි මාස 4යි දින 18ක් තුළ වංචා 10ක් හෙළිදරව් කළා. කරපු පැමිණිලි දිහා බැලුවම මට පේන්නේ රනිල් වික්‍රමසිංහ සහ පෞද්ගලික සමාගමට එරෙහිව වැඩි වශයෙන් පැමිණිලි ඉදිරිපත් වෙලා කියලයි. අද රට පාලනය කරන්නේ ඒ සමාගම. TOP10 පැමිණිලි 10ක් කරලා තිබුණත් බැඳුම්කර මංකොල්ලය ගැන විතරයි විමර්ශන කරමින් ඉන්නේ. අපි කළ හැම පැමිණිල්ලක්ම රුපියල් බිලියන 1ට වඩා වැඩියි. බැඳුම්කර සිද්ධිය යට ගහන්න ආණ්ඩුව හැදුවොත් නිරුවත බලාගන්න පුළුවන්. බැඳුම්කරය විමර්ශනය පටන් ගත්ත නිසා තමයි පොඩි රෙදි පොටකින් ආණ්ඩුව නිරුවත වහගෙන ඉන්නේ. ඒකත් ජනාධිපතිවරයාට පින් සිද්ධ වෙන්නයි.

අද ලෝකයම පිළිඅරගෙන තියෙනවා මේ යහපාලන ආණ්ඩුව හොරකම් කරනවා කියලා. පසුගියදා ජාත්‍යන්තර සමීක්ෂණයක් ඒ බව සනාථ කළා. ජනාධිපතිවරයාත් කියනවා මේ ආණ්ඩුවේ දූෂිත අමාත්‍යවරුන් ඉන්නවා කියලා. ඒ නිසා අපි ජනාධිපතිවරයාගෙන් ගෞරවයෙන් ඉල්ලනවා මේ TOP10 පැමිණිලි ගැන අවධානය යොමු කරලා පරීක්ෂණ කඩිනමින් සිදු කරන්න කියලා.

තවත් පැමිණිලි 7ක් අපට කරන්න තියෙනවා. නමුත් පැමිණිලි කිරීම තුළින් ඵලක් නොවන නිසා හොරුන්ට දඬුවම් කිරීමේ දැවැන්ත ව්‍යාපාරයකට යන්න සූදානම්. මන්ත්‍රිවරුන් හැටියට අපි කළ පැමිණිලිවලට අවධානය යොමු නොවීම නිසා මන්ත්‍රි වරප්‍රසාද කඩවීමට එරෙහිව මේ ගැන විමර්ශන කරන්න කියලා කතානායකවරයාට පැමිණිලි කරනවා. දෙවනුව අල්ලස් කොමිසමට එරෙහිව දැවැන්ත අරගලයක් මෙහෙයවනවා. තෙවනුව මේ ගැන අපි ජනාධිපතිවරයාට කියනවා මේ ගැන අවධානය යොමු කරලා හොරුන්ට දඬුවම් දෙන්න කියලා. එසේත් නොවන්නේ නම් සිවුවනුව අපි ජනතාව ඉදිරියට ගිහිල්ලා මේ හොරුන්ට දඬුවම් කරන්න කියලා අරගල කරනවා.

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රි විදුර වික්‍රමනායක,

‘නොරොච්චෝලෙ ගල් අඟුරු බලාගාරයට ගල් අඟුරු ලබාදීම සඳහා ප්‍රථම ලංසුව නෝබල් රිසෝසස් සමාගමට හිමිවෙද්දී ඇගයීම් වාර්තාවේ 5 වැනි ස්ථානයේ සිටි ස්විස් සිංගප්පූර් නමැති ලංසුකරු විසින් ප්‍රසම්පාදන මණ්ඩලයට යොමු කරන ලද ඉල්ලීමක් සැලකිල්ලට ගෙන ටෙන්ඩර් වංචාවක් සිදු කරලා තියෙනවා. ලංකා සෝල් සමාගමේ හිටපු සභාපති එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ දකුණු පළාත් සභා මන්ත්‍රි ගුණරත්න කියනවා මේ ටෙන්ඩරය හරහා වංචාවක් සිදු වෙලා ඇති නිසා ටෙන්ඩරය අහෝසි කරන්න කියලා. විගණකාධිපති වාර්තාව සඳහන් කරනවා ටෙන්ඩරය හරහා රුපියල් මිලියන 5000කට ආසන්න මුදල් වංවා වෙලා කියලා. ටෙන්ඩරය අහෝසි කරන්න කිව්වත් ඒක කළේ නැහැ’

Mahinda Gunasekera

Please see the annexed article written by a Pakistani observer on the subject of Indian interventions in Sri Lanka. In the penultimate para highlighted in blue, he has stated that the Indian Consulate Office in Jaffna has been providing forged papers for South Indian Tamils from Tamilnadu to travel to Sri Lanka’s north and settle in the region with bogus identities. This is a serious charge and must be fully investigated immediately.

India has also proposed building a bridge linking Tamilnadu with Sri Lanka’s northern region with Sri Lanka bearing part of the cost, and has also been seeking the Sampur region to construct a coal powered electricity generating plant which will spew ACID RAIN that will be carried by the northeast monsoon winds to the NCP where it will fall destroying the magnificent monuments of Sri Lanka’s rich heritage preserved up to now in Sri Lanka’s first capital city of Anuradhapura. Fortunately, there appears to have been some rethinking on the matter and permits not granted to proceed on this ill advised project, which would have dumped more Acid Rain to that which the other coal fired plant on the northwest coast at Norochcholai is liable to produce and blow inland with the south west monsoon winds.

Sri Lanka’s Free Trade Agreement with India has been in operation for the past 18 years with the negative trade balance growing each year in India’s favour, whilst obstacles are placed in Sri Lanka’s attempts to export to India with regulations and tariffs of Union States coming into play, which acts as a disincentive and a costly time consuming process for Sri Lankan exporters seeking to extricate themselves from the messy situation. Only export of arecanuts (Carunka), value added by removing the husky exterior, handled by Indian traders using Sri Lanka as a base to take advantage of the FTA have enhanced their export volumes. Sri Lanka is foolishly seeking to sign the ‘Economic and Technology Co-operation Agreement (ETCA)’ with India, opening the doors for Indians to work and set up business in technical fields such as IT, Marine Engineering, etc., which will become a one way channel for the nearly 40 million less skilled and unemployed and many more under-employed Indians to move to Sri Lanka, whilst Sri Lankans will have to compete with the rest of the billion Indians to gain a footing in that country. We should not fall for these covert designs of India who have not hesitated to engage in military adventures into Sri Lankan soil and air space, and even train and arm the Tamil separatist militants/terrorists to destabilize the country.

Mahinda Gunasekera

http://pakobserver.net/indian-interventions-in-sri-lanka/

Indian interventions in Sri Lanka

March 17, 2017

Sultan M Hali

INDIA has tried to interfere in the affairs of every neighbour and create instability to prove its supremacy. Bangladesh, Bhutan, Maldives, Nepal, Pakistan and Sri Lanka; all have suffered due to Indian illusions of grandeur. Pakistan, of course is reserved for special treatment, because India never forgave Pakistan for breaking away from mother India”.

As far as Sri Lanka is concerned, the inhabitants of the Indian State of Tamil Nadu identify with the Sri Lankan Tamils who comprise 18 percent of Sri Lanka and are considered a minority. Sri Lanka was embroiled in a Civil War which commenced on July 23, 1983. It comprised an intermittent insurgency against the Sri Lankan government by the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE), also known as the Tamil Tigers”, which fought to create an independent Tamil state called Tamil Eelam in the north and the east of the island. After a 26-year military campaign, the Sri Lankan military defeated the Tamil Tigers in May 2009, bringing the civil war to an end.

It is believed that during the process of the breakup of East Pakistan, India staged the drama of hijacking its own passenger aircraft in January 1971 and landing it at Lahore before setting it on fire. Blaming Pakistan for the air piracy, India used it as an excuse to stop the over-flight of Pakistani military and civil aircraft over Indian airspace to block logistic support of East Pakistan from the West. Sri Lanka stepped in to permit landing rights for Pakistani aircraft to maintain the air-link between the two wings of Pakistan. After creation of Bangladesh, Indira Gandhi directed its spy agency RAW to take punitive action against Sri Lanka. RAW provided arms, training and monetary support to six Sri Lankan Tamil militant groups including LTTE.

India became more actively involved in the late 1980s, and on June 05, 1987 the Indian Air Force airdropped food parcels as well as weapons to Jaffna while it was under siege by Sri Lankan forces. At a time when the Sri Lankan government stated it was close to defeating the LTTE, India dropped 25 tons of food and medicine by parachute into areas held by the LTTE in a direct move of support to the rebels.

Indian interference was renewed under the watch of Narendra Modi, who was especially suspicious of Chinese investments in Sri Lanka. China had already completed the maritime port of Hambantota and was poised for further investments, when India interfered in the Sri Lankan elections and blocked the re-election of pro-Chinese Rajapaksa. Modi became the first Indian Prime Minister to visit Sri Lanka and in a bid to counter Chinese influence, especially Sri Lankan participation in the Maritime Silk Route coerced the new Sri Lankan government to suspend China’s US$ 1.4 billion Colombo Port project that broke ground during Chinese President Xi Jinping’s visit to the island.

India is also trying to block Chinese and Pakistani military hardware exports to Sri Lanka. Modi tends to gloss over India’s foray into military aviation exports, which have been plagued by missteps, shortfalls in support and poor communications. Dhruv helicopters supplied to Ecuador were withdrawn from use after a number of crashes and poor spares support from Hindustan Aeronautics Limited. Sale of Chetaks to Suriname was plagued by poor contract management and financial and administrative obstacles”, which led to helicopters being ready long before pilots were ready to be trained, leading to a delay in delivery of helicopters.

Pakistan was on the verge of finalising the sale of JF-17 Thunder fighter aircraft to the highly depleted Sri Lankan Air Force but once again Modi prevailed through an aggressive counter offer of its obsolete even before they entered service, Light Combat Aircraft Tejas.

Indian Tamil are being infiltrated as visitors and refugees and being provided with Sri Lankan passports with the help of Indian Consulate General, Jaffna. Reportedly, an amount of $6,000/- is paid to Sri Lankan authorities for obtaining Sri Lankan Identity Card and passport.

A pro-Indian member of Sri Lankan parliament is supporting installation of statues of Indian/ Hindu dignitaries including Mahatma Gandhi. According to media reports, a statue of Mr. Gandhi was installed in the North which was later knocked down by unknown persons. The incident reflects the tense situation prevailing in the area as a result of ethnic conflict. Indian government is asking the Sri Lankan government to develop and maintain the Palaly Airport, Jaffna (Northern Province) to strengthen the links between Tamil population of Jaffna and Tamil Nadu. The feasibility study of the same was already conducted by an Indian company about six months back, however, the construction work did not commence. Sri Lankan government is still indecisive since the airport houses Sri Lankan Air Force (SLAF) run facilities and is used for military flights. Continued Indian intervention in Sri Lanka will only antagonize the island state and isolate India.
—

නලින් ද සිල්වා

රනිල් හා මංගල කරන්න යන්නෙ මොකක් ද කියන එක දැන් හොඳට ම පැහැදිලියි. ඒ වෙන මොකක්වත් නොවෙයි එක්කෝ නව ව්‍යවස්ථාවක් සම්මත කිරීම, නැත්නම් ව්‍යවස්ථාව තමන්ට අවශ්‍ය විධියට සංශෝධනය කිරීම. ඒක නවත්වන්න තියෙන එක ක්‍රමයක් තමයි රනිල් අගමැති කමෙන් ඉවත් කිරීම හා මංගල විදේශ ඇමති ධුරයෙන් පහ කිරීම. මේ දෙන්නට ම වුවමනා රට බෙදීම ඒ කියන්නෙ දෙමළ ජාතිවාදීන්ට හා ඔවුන් පිටුපස සිටින එංගලන්තයට හා ඉන්දියාවට අවශ්‍ය විධියට පළාත් සභාවලට බලය බෙදීම. ඒකීය රාජ්‍යයක බලය බෙදීම කියන්නෙ ම ප්‍රෝඩාවක්. දැනටත් මේ රට සරල සංධීය රාජ්‍යයක් ඇති රටක්. රනිල් මංගල දුස්සංයෝගයට අවශ්‍ය තව තවත් බලය බෙදා සහසන්ධීය රාජ්‍යයක් ඇති කිරීම. අප කළ යුත්තේ සරල සංධීය බවත් නැති කර ඒකීය රාජ්‍යයක් බවට පත් කිරීම. ඒක අද කරන්න බැරි බව දේශපාලන විචාරකයන්ට හැර අනෙක් අයට තේරෙනවා. අප අද කරන්නේ ඒ සඳහා උද්ඝෝෂණය කිරීම, ජනමතය සකස් කිරීම ආදියයි.

මංගල ඇතුළු ආණ්ඩුව (මෛත්‍රිපාල ආණ්ඩුවේ ද) කියන කරුණු අපි සලකා බලමු. පළමුවෙන් මෙරට හමුදාවට ලැබී ඇති අපකීර්තියෙන් ඔවුන් මුදවාගැනීම. හමුදාවට අපකීර්තියක් ලැබී ඇත්නම් ඔවුන් ඉන් මුදා ගන්නේ කෙසේ ද? මේ ඊනියා අපකීර්තිය විශේෂයෙන් ම මානුෂික මෙහෙයුම්වල අවසාන සති දෙකේ සිදු වූ යුද්ධාපරාධ නිසා ඇති වූ බව කියනවා. මේ කාලයෙහි වැඩ බලන ආරක්‍ෂක ඇමති මෛත්‍රිපාල සිරිසේන. ඔහු ඒ ඊනියා යුද්ධාපරාධ සිදු වූ බව පිළිගන්නවා ද? නැත්නම් සරත් ෆොන්සේකා පිට පටවනවා ද? සුදු කොඩි කතාවෙන් සරත් ෆොන්සේකා හමුදාවට ම පහරක් එල්ල නො කෙළේ ද? ඒ කතාව සම්බන්ධයෙන් ඔහු හිරභාරයට ගැනීම වැරදි ද? සුදු කොඩි රැගෙන ත්‍රස්තවාදීන් කණ්ඩායමක් එන බවත් ඔවුන්ට සමාව දිය යුතු බවටත් පොරොන්දුවක් තිබිණි ද? තිබිණි නම් ඒ පොරොන්දුව දුන්නේ කවුද? ඕනෑම අයකුට එවැනි පොරොන්දු දිය හැකි ද? ඒසේ පොරොන්දුවක් දුන්නේ නම් ඒ බව වැඩබලන ආරක්‍ෂක ඇමතිට දැනුම් දුන්නේ ද? එවැනි පොරොන්දුවක් ගැන හමුදාවට දන්වා තිබිණි ද? හමුදාව කර ඇති වරද කුමක් දැයි මෛත්‍රිපාල හරි සරත් ෆොන්සේකා හරි කියනවා ද?

යුද්ධාපරාධ පෞද්ගලිකව හෝ පොදුවේ හෝ සිදුවිය හැකියි. පෞද්ගලික ව හමුදා භටයකු අත්තනෝමතිකව අණක් ඇතිව හෝ නැතිව හෝ යුද්ධාපරාධයක් කළ හැකියි. අණක් නැත්නම් භටයා ඒ අපරාධයට (අපරාධයක් සිදු වී ඇතැයි උපකල්පනය කර) දඬුවම් චිදිය යුතුයි. අණක් ඇත්නම් අණ දුන් තැනැත්තා දඬුවම් විඳිය යුතුයි. පොදුවේ යුද්ධාපරාධ කෙරෙන්නේ අණක් දුන්විටයි. ඊනියා ජාත්‍යන්තරය කියන පොදු යුද්ධාපරාධ වේ නම් ඒ මෛත්‍රිපාල ආරක්‍ෂක ඇමති් ලෙස වැඩ බැලූ කාලයේ සිදු වූ දේ. ඊනියා යුද්ධාපරාධ සඳහා අවසානයේ දී අණ දුන්නේ ඔහු ද? ඔහු ඒ පිළිබඳ දැනුවත් ව සිටියේ ද? 

අවසාන දින කිහිපයෙහි කොටි ත්‍රස්තවාදීන් ජනතාව ලක්‍ෂ ගණනක් මිනිස් වළල්ලක් ලෙස යොදා ගත් බව ප්‍රසිද්ධ කරුණක්. ඒ බව ඊනියා ජාත්‍යන්තරයත් මංගලත් රනිලුත් දන්නවා. කොටි වළල්ලෙන් මිදී පැන යෑමට ජනතාවට ඉඩ දුන්නේ නැහැ. ජනතාව වළල්ලෙන් පැන ඒද්දී කොටි වෙඩි තැබුවා. එකී ජනතාව දහස් ගණනින් (දස දහස් ගණනින් නොව) ඝාතනය වූයේ කොටි වෙඩි පහරින්. යුද්ධාපරාධ කර ඇත්තේ කොටි බව අප කලිනුත් කියා තිබෙනවා. කොටි කළ යුද්ධාපරාධ හමුදාව හා රාජපක්‍ෂවරුන් මත පැටවීමට එංගලන්තය උත්සාහ ගන්නවා. ජෙනීවාහි හුසේන් කුමාරයා හෙවත් සේනා (හමුදා) මාරයා එයට සහාය දෙනවා. අද මෛත්‍රිපාල කළ යුත්තේ මේ ඊනියා යුද්ධාපරාධවලින් තමනුත් රණවිරුවනුත් නිදහස් කිරීමයි.  එය කැප්පෙටිපොළ දිසාව ඇතුළු පිරිස දේශද්‍රෝහී නොවන බව කීමට වඩා වැදගත් වේවි. එදා සිට ම යුද්ධාපරාධ කර ඇත්තේ කොටි. ඒ පිළිබඳ ව කොටින්ට ආධාර කළ කොටි වෙනුවෙන් පාර්ලිමේන්තුවේ පෙනී සිටි සම්බන්ධන්ලාට, පාක්‍යසෝතිලා ඇතුළු සිවල් සාමාජිකයන්ට කළ යුත්තේ කුමක් ද කියා වත්මන් සේනාධිනායක මෛත්‍රිපාල කියනවා ද?

මංගලගේ තර්කය ඊනියා යුද්ධාපරාධ විභාග නොකිරීමෙන් මෙරට අධිකරණය අපකීර්තියට ලක් වී ඇති බව මත පදනම් වෙනවා. අධිකරණය ඇත්තේ තමන් හමුවට ගෙනෙන පැමිණිළි පිළිබඳ තීන්දු දීමට මිස නගර ගානේ ගෙවල් ගානේ ගොස් පැමිණිළි ඇත් ද කියා සොයා බැලීමට නො වෙයි. අධිකරණය තමන් ඉදිරියට පැමිණි ඊනියා යුද්ධාපරාධයක් ගැන විනිශ්චය දීම අත්හැර දමා තිබෙනවා ද? එසේත් නැත්නම් පක්‍ෂපාති තීන්දුවක් දී තිබෙනවා ද? මහින්දගේ කාලයේ අධිකරණය අපකීර්තියට ලක් වී යැයි මංගල කියන්නේ මෙලෝ දෙයක් දැන ගෙන ද? අධිකරණයට දේශපාලන ඇඟීලි ගැසීම් හා අධිකරණය අපකීර්තියට පත්වීම කියන්නේ දෙකක්. අද අධිකරණයට දේශපාලන ඇඟිලි ගැසීම් නැත් ද කියා අලුත්කඩේ පැත්තෙන් දැනගන්න පුළුවන්. 

ඊනියා යුද්ධාපරාධ ගැන චෝදනා ඉදිරිපත් කෙරී නැත්නම් කළ යුත්තේ නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව මගින් අධිකරණයට චෝදනා ගොනු කිරීමයි. අදත් එය කළ හැකියි. එය අධිකරණයේ කටයුත්තක් නො වෙයි. ඒ සඳහා දෙමුහුන් අධිකරණ අලුතෙන් අවශ්‍ය නැහැ. අද පාක්‍යසෝතිට ආරක්‍ෂක විශ්වවිද්‍යාලයේ හමුදා නිලධාරීන් ප්‍රධාන අමුත්තා ලෙස ආරාධනය කරන්නේත් ඔහු ඒ ආරාධනය පිළිගන්නේත් ඊනියා යුද්ධාපරාධ චෝදනා තිබිය දී ද? යුද්ධාපරාධ ගැන මහින්දගේ කාලයේ අධිකරණය අපකීර්තියට ලක් වී ඇත්තේ කෙසේ දැයි පළමුව මංගල හා රනිල් අපට කියා දිය යුතුයි.

වත්මන් ආණ්ඩුව දිනාගත් ජාත්‍යන්තර කීර්තියක් නැහැ. බටහිරයන්ට බැළ මෙහෙවර කරන ආණ්ඩුවකට අත්වෙන කීර්තිය කුමක් ද? බටහිරයන් මේ ආණ්ඩුව ලවා තමන්ට අවශ්‍ය දේ කරවා ගන්නවා. එසේ කරවා ගෙන ගුඩ් ජොබ් කියා කියනවා. එපමණයි. සෝමාලියාවේ පැහැර ගත් නැව බේරා ගත්තේ මේ ආණ්ඩුවේ ඊනියා ජාත්‍යන්තර සම්බන්ධතා උඩ නො වෙයි. සෝමාලියා රාජ්‍යය කොල්ලකරුවන්ට වෙඩි තබා ඔවුන් යටත් කරගෙන. ආණ්ඩුව අලින්නෙ අපේ කතාවක් කියනවා. අදාළ නැවියන් ලංකාවට ආපසු ඔවුන් ලවා බොරු කියවා ගන්නත් ඉඩ තියෙනවා.

එංගලන්තය හා ඉන්දියාව මහින්ද ගෙදර යවා මේ ආණ්ඩුව බලයට පත් කර ගත්තේ දෙමළ ජාතිවාදයට කප්පන් දීම සඳහා ව්‍යවස්ථාවක් සම්පාදනය කර ගැනීමට හා සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය නැති කිරීමට, ඒ බැරි නම් දුර්වල කිරීමට. මංගල හොරගල් අහුලන්නේ මේ ව්‍යවස්ථාව සඳහායි. ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂය මෙයට වඩා ව්‍යවස්ථා ප්‍රශ්නයට මැදිහත් විය යුතුයි. ව්‍යවස්ථාව පාර්ලිමේන්තුවට නොගෙනවිත් ඊනියා ව්‍යවස්ථා මණ්ඩලයේ පමණක් සම්මත කර ගැනීමටත් ඉඩක් තිබෙනවා. ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂය ව්‍යවස්ථා මණ්ඩලයේ අනුකමිටුවලින් ඉවත්වීමට ගත් තීරණය ජනතාවගේ පැසුමට ලක් වුණා මදි. ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂය මේ සමස්ත ව්‍යවස්ථා මණ්ඩල ක්‍රියාවලියෙන් ම ඉවත් විය යුතුයි.

BY MALINDA SENEVIRATNE

Some trophies are hard to secure and even harder to keep

by Malinda Seneviratne

March 18, 2017, 5:53 pm

Arjuna Mahendran, the former Governor of the Central Bank, is reported to have transferred out some 500 members of his staff.  The Government is all set to demarcate specific areas for protests.  The Government got some egg on its face with the appointment and removal of judges.  There’s the bond issue scandal.  The big boys in the Government ranted and raved about Port City and the Hambantota Port when in power, and all but showed the middle finger to China while campaigning to oust Mahinda Rajapaksa.  Today the very same worthies are crawling on all fours before China and appear to be brain-faded about the aforementioned projects.

Just imagine!

What if all of the above could be placed at the Responsibility Door of Mahinda Rajapaksa?  What if it was the USA and not China?  How would the champions of yahapalanaya have responded?  Well, we are not hearing any shrieks of horror. We are not seeing any terse comments from the US State Department or the British Foreign Secretary.  The yahapalana apologists for this Government have all gone quiet.  Well, not all of them.  Jehan Perera has been reduced to quoting Otto von Bismarck: “politics is the art of the possible”.  Bismarck, interestingly, also observed, “The great questions of the time will not be resolved by speeches and majority decisions but by iron and blood.”

Let none of this surprise anyone.  It’s not about right or wrong.  It’s not about ethics.  It’s not about doing things right or better.  It’s not about good governance.  It’s all about power and those whose faces you prefer to see and those you despise for whatever reason.  This is best demonstrated by the parliamentary machinations we have seen courtesy the yahapalanists.

Maithripala Sirisena, leader of the Sri Lanka Freedom Party (SLFP), sacked the Secretary of his party and the Secretary of the coalition his party led (the UPFA) days before the General Election and moved to stop the respective central committees from convening.  Did the good governance advocates mutter ‘tut-tut’?  Nope.  That’s yahapalana democracy, the ‘politics of the possible,’ and decisions by iron (we are yet to get to ‘blood’ but don’t be surprised if we do). The end, so to say, always justified means.

Just the other day Speaker Karu Jayasuriya stated that the National Freedom Front (NFF) led by Wimal Weerawansa could not be accepted as a separate party in Parliament as it was not gazetted as one that contested at the last general election.

Fine.  Now let’s rewind to a moment in late 2015, i.e. just after the General Election.  This was when a coalition government was formed.  It was misnamed ‘national government’, a deliberate slip which we will revisit presently.  It was a coalition made of which parties, does anyone remember.  Pause for a moment.  Remember the names of the parties?  Write them down.  Did you write ‘SLFP and UNP (United National Party)?’  Are you sure?  Yes?

Let’s go back to the election.  The UNP, which made a big do of a ‘grand coalition’ with other parties and political groups and called itself publicly ‘United National Front for Good Governance’ secured 106 seats.  Another party secured 95 seats.  Was it the SLFP?  No.  It was the UPFA (United People’s Freedom Alliance).  The SLFP did not contest!

And yet, this government was formed (as per provisions in the 19th Amendment we were told) following an agreement signed between the UNP and the SLFP, and the latter, let us repeat, did not even contest the election.  The Speaker, in delivering his decision on the NPP has said that he was not concerned over the internal agreements entered into among parties within those which officially contested and found representation in Parliament.

It’s that trivial, folks.  The point is that the numbers and composition are of utmost importance in parliamentary affair including composition of committees, representation in party leaders’ meetings, time allocation in parliamentary debates etc.

It’s a classic case of doing the convenient as per political preferences and quite unbecoming of the Speaker who happens to be a man noted to uphold principles in a manner uncommon among his contemporaries.

Again, why should anyone be surprised?  Well, the lack of comment from all those lovely people who would shout and scream at the slightest transgression on ‘democratic practice’ by the previous regime, is by now understandable.  Forget them, few eyebrows were raised when the 19th came into effect.  No one seemed to mind the vagueness deliberately scripted in with respect to the notion of a ‘national government’.  Let’s revisit.

Here’s Article 46 (5) defines ‘National Government’: “A Government formed by the recognized political party or the independent group which obtains the highest number of seats in Parliament together with the other recognized political parties or the independent groups”.

It does not say ‘any other’, which would have made this Cabinet legitimate.  Of course neither does it say ‘all other’ (which would have made this Cabinet illegitimate).  The wording is vague and shows carelessness and incompetence.  Well, we should actually use the word ‘pernicious’ here.

So we have the UNP as the party obtaining the highest number of seats.  Nothing wrong there.  Then we have other recognized political parties.  What’s the ‘recognized’ political party in this national government, so-called?  The SLFP?  Well, the Speaker would say if he was asked politely that the SLFP did not contest the election and perforce he cannot recognize it.  And yet, we have a UNP-SLFP ‘national’ government!

Just so we know what this is all about, the ‘national government’ clause has little to do with nation.  It’s about ministerial posts and a neat method of subverting both election promise and the article relevant to the maximum number of portfolios.  Thirty, they said.  Thirty, they wrote into the constitution.  But Article 46(4) allows Parliament to approve a number beyond the ’30’ legislated under 46(1)a and 46(1)b.  ‘Beyond’ goes against the spirit of limitation because theoretically all those parliamentarians who are members of the political parties and independent groups that make the ‘national government’ can be appointed to the cabinet of ministers.  Quite ‘yaha’ in the ‘palana’ sense, what!

So, what should we take out of all this?  We should first and foremost stop being shocked about what was done with the Central Bank bond issue, about the self-righteousness and subsequent silence on Port City and the Hambantota Port, about nepotism and corruption and other things that don’t really sit well with the notion of ‘good governance’ (in word and deed).

If this is yahapalanaya at the age of two years, it would be prudent to extrapolate to what the baby would have grow up to come 2020 or even earlier.   We have to conclude, ‘politicians will be politicians’.  More importantly, we have to understand that their approvers and in fact all those who uttered notions such as good governance with sober faces and in grave tones during the Rajapaksas are essentially a bunch of hypocrites.

As for parties and their recognition, it’s probably best to go with the commonsense definition: a social gathering of invited guests, typically involving eating, drinking, and entertainment.

Malinda Seneviratne is a freelance writer. Email: malindasenevi@gmail.com.  Twitter: malindasene.  Blog: www.malindawords.blogspot.com.

Ada Derana Black & White

– 2017.03.18

Editorial Courtesy The Island

March 18, 2017, 8:13 pm

Whether public interest activist Nagananda Kodituwakku will succeed or not in his attempt to end the long-running practice of enriching legislators by the issue of duty free permits must await the determination of a three-judge bench of the Supreme Court headed by Chief Justice Priyasath Dep. However that be, Kodituwakku’s efforts certainly enjoy the support of public opinion which successive governments have totally ignored in continuing to bestow this benefit on the political class. The sunshine has been lavishly spread around to senior public officials, state-employed professionals, university dons and some others who have also benefited from these permits. Whether there is a reliable figure on the resulting revenue loss to the state (and aggrandizement of the beneficiaries) or not, we do not know. But Kodituwakku has placed a figure running into the billions on what the perk had cost treasury coffers on the issue of these permits to MPs.

A former customs officer and an attorney-at-law, Kodituwakku is arguing his case himself. He has used the Right to Information law (RTI) to good effect and obtained from the Department of Motor Traffic the names of 85 Members of Parliament belonging to both the Government and Opposition who have made full use of the scheme and stuffed their pockets. He has told court that most of the vehicles have first been registered in the names of the permit-holding MPs and then transferred to the buyer immediately thereafter. It appears that the buyers had funded the imports too and the sellers have coolly pocketed the huge difference between the cost price and the agreed sale price! It is not only MPs who have sold vehicle import permits. Other beneficiaries, including those issued permits on the basis that they were big income tax payers over many years, have also done that. They have been allowed to do so and such sales were not illegal, as far as we know. The taxpayer privilege has now been discontinued after it was in operation for a limited number of years.

It is not necessary to labor the point that motor vehicles imported into the country have been expensive to buyers even in the spacious early post-Independence years. This is because governments, seeing an excellent revenue stream in vehicle imports, have always taxed them heavily. Taxes then were, of course, nowhere near what they are today when high-end vehicles may be taxed 200-300 percent of their cif (cost, insurance freight) value. Incomes then too were not what they are now; so also the exchange rates and the country’s money supply. There was a time when there was some reduction in the very high duty rates imposed on vehicle imports. That was due to the treasury finding that sky high duties necessarily reduced the quantum of imports and what was gained on the duty swings was more than lost in the roundabouts with fewer vehicles brought into the country. Eventually a balance of sorts was achieved although it is obvious to all that our roads lack the capacity to handle even a fraction of the loads they carry.

Quite apart from the lack of equity, which must necessarily be among the first principles of taxation, governments have bestowed vehicle perks unaffordable to an economy with limited resources on its employees. If a government official, be he/she a minister or somebody lower down the political or bureaucratic hierarchy, is provided an official vehicle that is chauffeured and fuelled at taxpayer expense, why should that official be given a duty free or concessionary duty permit worth lakhs if not millions of rupees to import a private vehicle? It is no secret that official vehicles are freely abused for private purposes and little or no effort is made to curb such malpractices. Time was when not even ministers, permanent secretaries, heads of departments etc. were allotted official cars. They drove from their homes to their offices and back in their own private vehicles and paid their drivers (they were not grandly called chauffeurs in those days) out of their own pockets. Government servants at a particular level were given car loans – we do not know whether these were interest free or low interest – and they used them for official travel claiming mileage at specified rates. Older public servants would remember that these claims were quite sufficient to meet the loan installments. But times have changed and vehicle privileges bestowed on employees of both the public and private sectors here are far ahead of what prevails even in the rich developed countries.

Be that as it may, the result of the litigation Kodituwakku has initiated is awaited with wide anticipation. He has sought a writ calling upon the court to direct the Bribery Commission to initiated “a credible and independent” investigation into the abuse of the tax-free permits by the MPs he has cited. While the Attorney General’s representative appearing in this matter had informed court that an investigation into the complaint to the Bribery Commission had begun, the petitioner had rejected this assurance saying nothing was happening. The court must, of course, look at this matter from the standpoint of the law rather than other considerations including what people think. However it may be said that some judicial activism in matters such as this, as seen for example in India, will not be out of place. Courts often do not grant what petitioners seek in actions before them. But they have been known to make what is called obiter dicta, a judge’s expression of opinion uttered in court or in a written judgment, but not essential to the decision and therefore not legally binding as a precedent. Such expression of opinion has often signaled the right direction.

If there is no legal barrier, there will be no course correction. That much we can be sure of. It is very difficult to take back what has been granted – especially to influential sections of the polity and the bureaucracy. One reason why President Premadasa faced an impeachment attempt was because he was trying to stamp down on MPs selling their duty free vehicle permits on so-called ‘open papers.’ He backed down on that attempt. Whether he wins or loses, Mr. Nagananda Kodituwakku must be congratulated for his efforts. His action has ruffled feathers in many dovecotes.