වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති

සමහර විට මේ ලිපි පෙළ කියවන අයට හිතෙනවා ඇති තමන් කියවන්නේ අගක් මුලක් නැති අදහස් සමුදායක් කියලා. මේ ගමන පටන්ගත්තේ ඉන්දියාව කියන්නේ අලුත් රටක් කියලා. ඇත්තෙන් ම ඒ කතාව කියන්න සිද්දවුනේ ඉන්දියාව කියන රටේ” අපේ නෑදෑයින් හොයන්න බැරිවීමේ අත්දැකීම බෙදාගන්න ගිහිල්ලා. ඊට පස්සේ ලිපි කිහිපයකින් ම පෙන්නලා දුන්නා ගස්නියේ මොහොමඩ්, දිල්ලි සුල්තාන්, මූගල් බලපෑම් හින්දා ඒ බිමේ – ඒ කියන්නේ ඉන්දියානු උප මහාද්වීපයේ, සිටින ජනයා ගේ සංස්කෘතීන් වෙනස්වෙලා තියෙන විදිහ. ඊ ළඟට කිව්වේ අපේ සංස්කෘතික නෑදෑයන් හඳුනාගන්න නම් මුලින් ම අපි කරන්න ඕන තමන් ව තේරුම්ගන්න එක කියලා. ඒ හදුනාගැනීම මූලික ව අපේ තියෙන බෞද්ධ සංස්කෘතිය මත පිහිටලා බොහොම කෙටියෙන් විස්තර කළා. දැනට ලෝකයේ තියෙන අනෙකුත් බෞද්ධ සමාජ ගැනත් ඒ එක්ක ම සඳහන්කළා. ඒ සමාජ – සංස්කෘතීන් එක්ක අපේ කිසියම් නෑදෑකමක් තියෙන්න පුළුවන් කියන උපකල්පනය ඉදිරිපත් කළේ ඊට පස්සේ.

ඒත් මේ ලේඛකයා ගේ නිරීක්‍ෂණවල හැටියට, අවබෝධයේ හැටියට අපේ සංස්කෘතියේ වර්තමාන හැඩරුව බෞද්ධ උරුමයන් උඩ විතරක් තේරුම්ගන්න අමාරුයි. මොකද අනුරාධපුර යුගයේ හිටිය අපි නෙවෙයි අද ඉන්නේ. අපි විවිධාකාර බලපෑම්වලට ලක්වෙලා. ඒ හේතුවෙන් සිංහල අපේ හැඩරුවත් පුදුමාකාර විදිහට වෙනස්වෙලා. අනුරාධපුර යුගය අවසන් වුනේ චෝල ආක්‍රමණයේ ප්‍රතිඵලයක් විදිහට. චෝල ආක්‍රමණය කියන්නේ ඊට පෙර ඇතිවෙච්ච ආක්‍රමණවලට වඩා විශාල, දැවැන්ත සුනාමියක් වගේ එකක්. ඉතින් ඒ ආක්‍රමණයෙන් පස්සේ අපි සෑහෙන්න වෙනස්වුනා. අනුරාධපුර යුගයේ හිටිය අපේ මුතුන්මිත්තෝ කරපු හපන්කම් ආයෙත් කරන්න අපිට බැරිවුනා. ඊට පස්සේ අපේ භාෂාව, දේව ඇදහීම් වගේ බොහෝ දේවල් වෙනස්වුනා. ඊට පස්සේ අපි මුහුණදුන්නේ බටහිර යුරෝපීය ආක්‍රමණවලට. ඒ බලපෑමේ තරම අපි කාටත් කෙරෙනවා. ඒ බලපෑම අපේ සංස්කෘතික මනස පවා වෙනස්කරන්න හේතුවුන බව මේ ලේඛකයා විස්තර කළා. අද අපේ තියෙන හයිබ්‍රිඩ් මානසිකත්වය ගැනත් කරුණු කිව්වා. අන්තිමට අපේ සංස්කෘතික දේහයේ හැඩරුව වෙනස්කරන්න බලපාලා තියෙන ඉන්දියානු සංස්කෘතික ප්‍රවාහ” ගැනත් විස්තර කළා.

අද අපේ තියෙන මේ විසිරුණු බව තවදුරටත් පැහැදිළිකරන්න ඕන නිසා අපි අධිපති සංස්කෘතියක් නැති, අධිපති මතවාදයක් නැති ජාතියක් බවට පත්වෙමින් සිටින බවත් පෙන්නලා දුන්නා. ඉතින් මේ විදිහට විසිරිච්ච, බෙදිලා වෙන්වෙලා තියෙන ජාතියක සංස්කෘතික නෑදෑකම් හොයාගෙන යන එක පහසු කාරණයක් නෙවෙයි. අඩු ගණනේ අපිට අපි ගැන කියන අධිපති මතවාදයක්වත් තිබුණා නම් ඒක අමාරුවක් නැතිව කරන්න තිබුණා. ඒත් අපි කවුද කියලා විස්තර කරපු මහාවිහාර මතවාදයත් දැන් අභියෝගයට ලක්වෙලා. ඒ ගැන මහාවංශ අටුව කඩලා …” ලිපියෙන් පෙන්නලා දුන්නා. ඉතින් මේ විදිහට අතරමංවෙච්ච මානසිකත්වයකින් අපේ නෑදෑයෝ හොයාගෙන යන්නේ කොහොම ද? මේ වගේ වාතාවරණයක් තියෙද්දී අපි අපි ව හඳුනගන්නේ කොහොම ද? ඒත් එහෙම කියලා දුර්මුඛවෙන්න බෑ. පටන්ගත්ත ගමන යන්න ඕන.

මොන තරම් අභියෝගයට ලක්වෙලා තිබුණත් සිංහල අපිට තමන් ගැන කියලා දෙන ප්‍රධාන ම අදහස් ගොන්න මහාවිහාර මතවාදය බවට සැකයක් නෑ. ඒ මතවාදය පැත්තකට දාලා, ඒක අමතක කරලා ඒ තරම් සවිමත් විදිහට තවත් අලුත් මතවාදයක් ඇතිකරන්න පුළුවන් කියලා හිතන්න බෑ. අලුතින් ඉස්මතුකරන්න හදන රාවණා මතවාදයත්, ජන්බුද්වීප මතවාදයත් ඒ තරම් කරුණුවලින් පිරුණු, සංගත අදහස් කියලා පිළිගන්නත් බෑ. ඒ මතවාද දෙක පිළිගත්තොත් අනුරාධපුර යුගය කියන්නේ පුදුමාකාර විදිහට අපිට වැරැදීම් සිදුවෙච්ච, පුදුමාකාර විදිහට අපි ව රවට්ටපු කාලවකවානුවක් කියලා අපිට පිළිගන්න වෙනවා. ඒත් ආපහු හැරිලා බැලුවා ම අපිට පේන්නේ ඊට පටහැනි දෙයක්. අදත් අපිට ආඩම්බර වෙන්න පුළුවන් යමක් අපි කරලා තියෙන්නේ ඒ කාලයේ. අනිත් බරපතල ම ගැටලුව මතුවෙන්නේ අපේ ආගම සම්බන්ධයෙන්. අශෝක ගේ හංවඩුව ගහලා අපි ථෙරවාදය අතහරිනවා නම් අපි පිළිගන්නේ මොන බුද්ධාගමක් ද? මේ කියන්නේ කරන්න පුළුවන් වැඩක් ද? හැම දෙයක් ම මුල ඉඳලා ම පටන්ගන්න පොඩි ළමයකුටවත් බෑ. ඉතින් ජාතියකට එහෙම දෙයක් කරන්න කොහොමවත් බෑ.

විප්ලවවලින් සමාජ ක්‍රමය ටික කාලයකට වෙනස්කරන්න පුළුවන් බව ඇත්ත. ඒ වුනත් කල් යද්දි ඒ විදිහට වෙනස්කරන්න හදපු සමාජ ආපහු මුල පැත්තට ම හැරෙන බව අපි දැකලා තියෙනවා. මහ විශාල ගහක මුල් සිඳලා, අතු කපලා දානවා වගේ ඕන නම් ජාතියක් වනසලා දාන්න පුළුවන්. ඒත් සාධනීය වෙනසක් කරන්න පුළුවන්වෙන්නේ තියෙන සංස්කෘතික අඩුපාඩු හඳුනාගෙන, ඒවාට පිළියම් සොයමින් කියලයි මේ ලේඛකයා විශ්වාසකරන්නේ. ඒ හින්දා, මේ අලුතින් හදුන්වලා දීලා තියෙන රාවණා මතවාදය, ජනබුද්දීප මතවාදය ගැන තවදුරටත් වදවෙන එකේ තේරුමක් නෑ කියලා මේ ලේඛකයා හිතනවා. හැබැයි එහෙම කියලා මහාවිහාර මතවාදයේ තියෙන අඩුපාඩු ඒ විදිහට ම පිළිගත යුතුයි කියලා මේ ලේඛකයා හිතන්නේ නෑ. එහෙම අඩුපාඩු තියෙනවා නම්, ඒවා හොයලා බලලා ඒ වෙනුවෙන් සුදුසු පිළියම් යොදන්න ඕන. ඒ මතවාදයේ තියෙන අපැහැදිළි තැන් නිරාකරණය කරගන්න ඕන. මහාවිහාර මතවාදයේ යක්‍ෂයන් ගැන කියන කතාව පැහැදිළිකරන්න කටයුතු කළේ මේ අරමුණ වෙනුවෙන්. තියෙන අනෙක් ප්‍රශ්නත් ඒ විදිහට විසඳගන්න බැරිකමක් නෑ කියලා මේ ලේඛකයා විශ්වාසකරනවා.

කොහොම හරි අපි දැන් එක්තරා සන්ධිස්ථානයකට ඇවිල්ලා. මේ දක්වා කළ සාකච්ඡාව ඔස්සේ අපි කවුද කියන ප්‍රශ්නයට යම් ආකාරයක පිළිතුරක් හොයාගන්න පුළුවන් වුනා කියලා කියන්න පුළුවන්. ඒ සම්බන්ධයෙන් එකඟ නොවන අය ඉන්නත් පුළුවන්. මේ විදිහට බෙදිලා වෙන්වෙලා කා කොටාගන්න සමාජයක ඒ විදිහේ එකඟ නොවීම් ඇතිවීම පුදුමයක් නෙවෙයි. ඒත් එකඟවෙන්න හරි නොවෙන්න හරි ඒ හඳුනාගැනීම ගැන කියන්න ඕන. බොහෝ දුරට වෙනස්වෙලා හිටියත් තවමත් අපේ සංස්කෘතික හැඩ රුව, අපේ අනන්‍යතාව රැඳිලා තියෙන්නේ අනුරාධපුර යුගයේ දී අපි ගොඩනගාගත්ත දේ වටා. ඒ දේවල්වලින් හැදිලා තියෙන්නේ අපේ පොදු හැඩය. අපේ සමාජයට ගලාගෙන ආපු අනෙකුත් සංස්කෘතික ප්‍රවාහවලින් උකහාගත්ත දේ, කොපිකරගත්ත දේ රොක්වෙලා තියෙන්නේ ඒ වටා. කලින් ලිපියකින් කියපු විදිහට සිංහල අපෙන් අති බහුතරයක් තවමත් බෞද්ධ. අපි එකිනෙකා ගේ බෞද්ධකම් එක විදිහකට නැති බව ඇත්ත. ඒ වෙනස්කම් මැද්දේ වුනත් මේ රැකගෙන ඉන්න බෞද්ධකම අපේ පොදු ලක්‍ෂණයක්.

මුහුදු සේද මාවත මැද්දේ නැගෙනහිරින්, බටහිරින්, උතුරින් එන මිනිස් ප්‍රවාහවලට මැදිවෙලා නිර්මල, පිරිසිදු සංස්කෘතියක් ගොඩනගාගන්න බෑ. අපේ ඇඟේ දුවන්නේ පිරිසිදු සිංහල ලේ කියලා කියන්නත් බෑ. අපි හොඳට කලවම්වෙච්ච ජාතියක්. ඒත් සිංහ සංකේතය වටේ එකතුවෙන්න අපිට පුළුවන්වෙලා තියෙනවා. සිංහයා කියන්නේ අපේ ශක්තිය, එඩිතර බව පෙන්වන සංකේතයක් විදිහට යොදාගන්න අපි කටයුතුකරලා තියෙනවා. කොහොම හරි මොන මොන නස්පැත්තිවලට මුහුණදුන්නත් තවමත් අපිට සිංහල කියලාත් කියනවා. මෙයට පෙර ලිපියෙන් පෙන්නලා දුන්න විදිහට මේ සිංහලකම මූලික ව ම විජය ගේ පිරිස (බොහෝ දුරට බෙංගාල සහ කාලිංග), ශාක්‍ය, නාග එකතුවකින් ගොඩනැගුණා කියලා හිතන්න පුළුවන්. ගැමුණු මහ රජතුමා විසින් අවසන් කරපු පර්සියානු සංක්‍රමණ රැල්ලෙන් ඉතිරිවුනු යක්‍ෂයොත් කල් යද්දි අපේ සංස්කෘතියට එකතුවුනු බව පැහැදිළියි. ඒ වගේ ම පාණ්ඩ්‍යදේශයෙන් සංක්‍රමණය වුනු පිරිසකුත් අපේ සංස්කෘතියට එකතුවෙන්න ඇති. ඉතින් අනුරාධපුර යුගයේ ගොඩනැගුණු අපේ සිංහලකම පුළුල් විදිහට සැළකුවා ම බෙංගාල (කාලිංග)-නාග-ශාක්‍ය-පර්සියන්-පාණ්ඩ්‍යය එකතුවක්. මේ එකතුවේ පර්සියන්, පාණ්ඩ්‍යය සාධක ඒ තරම් ම ප්‍රබලයි කියලා හිතන්න අමාරුයි. ඒ හින්දා අපේ සිංහලකම මූලික වශයෙන් ම බෙංගාල (කාලිංග)-නාග-ශාක්‍ය එකතුවක ප්‍රතිඵලයක් කියලා හිතන්න පුළුවන්.

මෑතක දී සිංහලයන් ගේ ජාන සම්බන්ධකම් සම්බන්ධයෙන් කළ අධ්‍යයනවලින් පවා මේ කාරණය යම් ප්‍රමාණයකට සනාථවෙලා තියෙනවා. එක අධ්‍යයනයකින් හඳුනාගෙන තියෙන විදිහට සිංහල අපේ ජාන සම්මිශ්‍රණයෙන් සියයට 72  ක් බෙංගාල ජාතිකයන් ගේ ජානත් එක්ක සම්බන්ධකම් කියනවා. දෙමළ ජනතාව ගේ ජානත් එක්ක සියයට 16 කුත්, ගුජරාටි ජනතාව ගේ ජාන එක්ක සියයට 12 කුත් සම්බන්ධකම් කියනවා. මේ වගේ අධ්‍යයන කෙරෙන්නේ යම් යම් න්‍යාය උඩ පදනම් වෙලා කියන එක ඇත්ත. සිංහබාහු ගේ සිංහපුරය කාලිංගයේ තිබුණා කියන අදහසත්, ඒක එහෙම නෙවෙයි, සිංහපුරය තිබුණේ ගුජරාටයේ කියන අදහසත් මේ පර්යේෂණයට බලපාලා තියෙන බව පැහැදිළියි. ඒ කාරණය මොකක් වුනත් සියයට 72 ක බෙංගාල ජාන සම්මිශ්‍රණය ගැන තියෙන මේ නිරීක්‍ෂණය ඒ ගැන තව තව පරීක්‍ෂණකරන්න පොළඹවන්නක්. ඉදිරියේ දී ඒ ගැන තව තවත් හොයලා බලයි කියලා හිතෙනවා.

සංස්කෘතියක් හැදෙන්නේ ලේ සම්බන්ධකම්, ජාන සම්බන්ධකම් උඩ නෙවෙයි. ඒක අපේ ගනුදෙනු, ඇයි හොඳයිකම් උඩ තීරණය වෙන දෙයක්. ඒත් මේ ප්‍රබල ජාන සම්බන්ධය තහවුරුකරන්නේ අපේ මුල්. මූලික ව ම අපි කවුද කියන එක. ඒ වගේ ම අපි ගනුදෙනු කරන්න ඇත්තේ කා එක්ක ද කියන එක. අපේ මුල් තියෙන්නේ ඉන්දියානු උප මහාද්වීපයේ ඊසාන පැත්තේ. බෙංගාල – කාලිංග උරුමය ඒ අතරින් ප්‍රධානයි. බංගලිදේශයේ තිබුණු ඔළිඳ සිංහලදේශයේ හදලා තියෙන බවක් පැහැදිළියි. ශාක්‍ය-නාග සම්බන්ධයෙන් ඒ උරුමය තව තවත් පෝෂණය වෙලා. මේ දක්වා කරපු සංස්කෘතික, ඓතිහාසික විග්‍රහයෙන් පැහැදිළි කළෙත් ඒ කාරණය. පර්සියානු දායාද අපිට දිරවගන්න පුළුවන් වුනා කියලා හිතන්න බෑ. දිරවාගන්න බැරි දේවල් අපේ ශරීරවලින් බැහැරකරන විදිහට ම සංස්කෘතියකටත් පුළුවන් ආගන්තුක, නුහුරු නුපුරුදු දේ ඉවත දාන්න. ඒක ස්වභාවික කාරණයක්.

නාග, පර්සියානු, බෙංගාල, ශාක්‍ය, කාලිංග සංක්‍රමණ වෙන්න කලින් මේ රටේ මිනිස්සු හිටියේ නැති ද කියන ප්‍රශ්නය කෙනෙක්ට අහන්න පුළුවන්. එහෙම ඉන්න ඇති. ඒත් එහෙම හිටිය අය ගේ අනන්‍යතාව මොකක්ද? ඒ අය සම්බන්ධකම් කියපු තවත් කවුරු හරි මේ ලෝකයේ හිටියා ද? එහෙම නැතිනම් ඒ අය වෙනත් කිසිම කෙනෙක් එක්ක සම්බන්ධකම් කිව්වේ නැති ද? අපේ රටේ පිහිටීම සැළකුවා ම මේ රටේ ජීවත් වූ අය ඉතිහාසයේ ඈත යුගවල දී පවා වෙනත් අයත් එක්ක සම්බන්ධකම් පැවැත්තුවේ නෑ කියලා හිතන්න බෑ. එහෙම නම් ඒ විදිහට සම්බන්ධකම් පවත්වන්න ඇත්තේ කවුරුත් එක්ක ද? අපිට තවත් නාග, පර්සියන්, බෙංගාල සංක්‍රමණයක පෙර වටයක් ගැන හිතන්න බැරි ද? ඇත්තෙන් ම මේක උත්තර දීලා ඉවර කරන්න පුළුවන් ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි. ඒ හින්දා අපි ඒ ගැන වදවෙන්න ඕන නෑ කියලා මේ ලේඛකයා හිතනවා. බුද්ධ කාලයට පෙර මේ රටේ හිටියේ කවුරු වුනත් ඒ අය දැන් ඉතිහාසයට එකතුවෙලා ඉවරයි.

අපි දැන් හිතන්න ඕන මේ ශේෂ වෙලා තියෙන දේවල් ගැන. අපේ නෑදෑකම් හොයන්න ඕන ඒවා මත පදනම්වෙලා. එහෙම නම් අපි නෑදෑකම් හොයන්න ඕන බෙංගාල ජාතිකයන් එක්ක ද කියලා කාට හරි අහන්න පුළුවන්. ඒත් අපි හොයන්නේ සංස්කෘතික නෑදෑකමක්නේ. එහෙම නැතුව ලේ නෑකමක් හරි, ජාන නෑකමක් හරි නෙවෙයිනේ. මූගල් බලපෑමෙන්, බ්‍රාහ්මණ බලපෑමෙන් බෙංගාල සංස්කෘතිය මුළුමනින් ම උඩු යටිකුරු වෙලා. දැන් බංග්ලාදේශය මුළුමනින් ම වගේ මුස්ලිම් වෙලා ඉවරයි. ඉන්දියාව කියන රටට” අයිතියි කියන බටහිර බෙංගාලය බ්‍රාහ්මණ සංස්කෘතියට යටවෙලා. ඉතින් අපිට නෑදෑකම් කියන්න පුළුවන් යම් යම් දේ බෙංගාල මිනිස්සු අතර ශේෂ වෙලා තිබුණත් සමස්තයක් විදිහට ඒ අය අපෙන් ඈතට ගිහිල්ලා. මේ කාරණය සළකමින් අපි අපේ සංස්කෘතික නෑදෑකම් ගැන සොයා බැලිය යුතුයි.

වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති෴

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

2016 ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය විසින් නිකුත් කළ නවතම වාර්තාවක දැක්‌වෙන පරිදි ලොව සියදිවි නසා ගැනීම් වැඩිවශයෙන් සිදුවන රටවල් අතරින් ශ්‍රී ලංකාව සිව්වැනි ස්‌ථානයට පත්ව ඇත​. ශ්‍රී ලංකාවේ  ජනගහනයෙන් ලක්‍ෂයකට 28.8 දෙනකු දිවි නසා ගනිති.  දිවි තොර කර ගන්නාවූ  බහුතරය, වයස 15-44 අතර පුද්ගලයන් ය.(ලංකාව නිදහස ලබා ගත් වසර වන  1948   දී  සියදිවි නසා ගැනීමේ අනුපාතිකය   වූයේ පුද්ගලයන් ලක්‍ෂයකට 9 කි).

සියදිවි නසාගැනීමේ අවදානම සදහා බලපාන ප්‍රධාන සාධක අතර  මානසික රෝග විශේෂයෙන් විශාදය වැනි තත්වයන් හඳුනාගෙන තිබේ. ශ්‍රී ලංකාවේ මානසික රෝග පිළිබඳ දත්ත අනුව පුද්ගලයන් දස දෙනකුගෙන් එක්‌ අයකු කුමන හෝ මානසික රෝග තත්ත්වයකින් පෙළෙන අතර ප්‍රතිකාර සඳහා යොමු වන්නේ සියයට 20 ක්‌ වැනි සුළු ප්‍රතිශතයකි.  මානසික රෝග පිළිබඳව සමාජයේ පවතින පසුගාමී අදහස් , රෝගීන් පිටුදැකීම ,  මානසික රෝග හා බැඳුනු කලංකය (stigma ) නිසා මානසික රෝගීන් ප්‍රතිකාර වෙත යොමු නොවෙති. මේ හැර මානසික රෝග වලදී සුදුසුකම් ඇති චිකිත්සකයන් වෙත යාම වෙනුවට වියාජ පොට්ටනි වෙදුන් , නිපුණතාවක් හෝ දැණුමක් නැති වියාජ සුදුසුකම් දක්වන මනෝ උපදේශකයන් මගින් ප්‍රතිකාර ලබා ගැනීමට යාමෙන් මානසික රෝග උග්‍ර අතට හැරී රෝගීන් දිවි නසාගත් අවස්ථාද වාර්තා වී ඇත​.

ලංකාවේ  ජනමාධ්‍ය  මගින් සියදිවි නසාගැනීම වාර්තාකරණය බොහෝ විට ආචාර සම්පන්න නොවන  අතර සියදිවි නසාගැනීමේ ක්‍රමවේදයන් ද පළ කරති. මෙමගින් සියදිවි නසාගැනීම උත්ප්‍රේරණය වේ.

2003 වසරේදී මමත් විශේෂඥ මනෝ වෛද්‍ය නීල් ප්‍රනාන්දු මහතාත් විසින් දිවි නසා ගැනීමේ චර්‍යාව සහ උපදේශන් ප්‍රතිකාර නමින් පොතක් පළ කලෙමු. මෙම පොත මගින් අප අදහස් කලේ වෛද්‍යවරුන්ට , මනෝ උපදේශයන්ට දිවි නසා ගැනීමේ චර්‍යාව හා සබැඳි ගතිකයන් පිළිබඳව අවලෝකනයක් මෙන්ම දිවි නසා ගැනීමේ චර්‍යාව නිශේදනය කිරිමේලා උපදේශන  දීමට අවශ්‍ය දැණුම ලබා දීමයි.

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

https://youtu.be/rtxfTEyJZg4

අනුර සෙනවිරත්න

සොබා දහමේ විවිදත්වය අනුව ලොව රට ජාතීන් ලෙසට උත්පාදනයවී ඈත. හෑම ජාතියකට රටක් උරුමවී ඈත. මේ අනුව සින්හෙල ජාතියෙ රට ලන්කාව යන පටබෑදි නමින් හැදින්වේ.  කාලාන්තරයක් තිස්සේ සින්හෙල ජාතික රටේ පදින්චිකාර ජන වරිගයන්ට ඔවුන්ගේ ජාතික රටවල පමනක් ඈති විජාතික ඈයිතීන් අප රටේද දීම නිසා අද රටතුල විජාතික ආක්‍රමනය පටන්ගෙන ඈත.

 රට ජාතිය සොබාවේ සෑලෑස්මක් නිසා එවා සුරෑකීම හා එවා ලෝක උරුමය ලෙස පවත්වාගෙන යෑම හෑම රටක ජාතියේ වගකීම හා නියම එක්සත් ජාතික සන්ග්විදානයක වගකීමය.

ලන්කාව නමින් හදුන්වන ලොව එකම සින්හෙල ජාතික රටවන අතර ලොව හෑම ජාතික රටකම එකීය ජාතික සඉරීත්වය රජකරයි.

 නමුත් සින්හෙල ජාතික රටේ පමනක් ඔවුන්ගේ ජාතික රටවල් හෑරදමා පදින්චියට ආ ජනවරිගයන්ටද ඔවුන්ගේ ජාතික රටවල ඈති විජාතික අයිතිවාසිකම් දී ඈත.

මෙය සිංහෙල ජාතික සෛරීත්වය උල්ලන්ගනයකර සින්හෙලයාගේ මුලික මිනිස් අයිතිය කෙළසී. අන් රටවල මෙන් පදිංචිකාර ජන වරිගයන් රටේ ජාතික පුරවැසියන් නොකිරීමෙන් අද සිංහෙල රටේ පදිංචිකරුවන් ඔවුන්ගේ අතිරේක විජාතික රටවල් බිහිකිරීම සඳහා ඇතුලත ආක්‍රමණ අපරාදය කරගෙනයයි.  

මෙම ජාතික අපරාදයට වගකිවයුත්තොනම් 1948 බොරු නිදහසක් දී අසින්හෙල කල්ලියකට රට බාරදී මෙන් පසු තාමත් උන්ගේ කල්ලියෙ පරපුරෙන් ආ උන් හා උන්ගෙන් ඔලුහෙදුනු තම්මට්ටෝය. උන්ගේ සිහෙල එරෙහි දෙමල වරිගවාදිකම සහිත මුලික හතුරෝ දෙදෙනෙක් අද පාලන බලය අල්ලාගෙන ඇත.

රටක නායකයන් රටවැසියන් අනුකරනයකිරීම පොදුවේ සිදුවේ. සිහෙලයාගේ අවාසනාවකට තවමත් අපට වෙච්ච අපරාධය හා හතුරා කවුද යන්න තවම තේරී නැත. සිහෙලයාගේ ඔලු හේදීම නිසා අප කවුද අපේ රට කොහෙද යන්නවත් අද බොහෝ අපට නොතේරේ. 

අප නිවටකමට ගොදුරුවීම නිසා අපේ මුලික තුරන් දෙදෙනා හා උන්ගේ නෑසියන් විසින් අප ජාතික මව්බිම ආක්‍රමණය කරගනයති. මෙම ලෝක අපරාධය මිනිසත්කම හා සොබාව තුලින් බලමු.     

සිහෙල අප වැනි කුඩා ජාතියකට හා රටකට මෙවැනි අපරාදයක් කිරීමට පෙලෙන්නෝ මානසික දුප්පතුන්ය. එම නිසා ඔවුනට මිනිසත්කම හෝ සීලාචාරකම නැත. අවාසනාවකට සිහෙල ජාතියටද එම මානසික දිලිදුබව ඇබ්බැහිවීම අපේ අවාසනාවය. 

අපේ ජාතික විපතට ඇත්ත පිළියම සිහෙල ජාතික සෛරීත්වය රජ කරවීමය. දී ඇති විජාතික අයිතීන් නැවත කොහොම අවලංගු කරමුද යන්න බොහෝ අය අසති. රටක ජාතික සෛරීත්වය අහිමිකළ නොහැකි අයිතියකි. අපට පක්ස පාලකයන් වෙනුවට ජාතික නායකයන් ඉදිරිපත්වී සිහෙල ජාතික රජයක් පිහිටුවා පදිංචිකාර ජන වරිගයන්ද සිහෙල ජාතික පුරවැසියන්බ බවට පත්කිරීමෙන් රට ජාතියට යුක්තිය ලබා ගනී. අද වැරදි තත්වය නිවැරදි කිරීමට අපට ලෝක උසාවියට  ගොස් නිබයව අපේ අයිතිය  ඉල්ලා සිටිය යුතුය. මේ පුවත එලියට ගිය පසු බල්ලෝ බිරීම සිදුවේ. නමුත් එම ඇත්ත දිනපතා ජාතික නායකයන් විසින් නොනවත්වා කීම අපේ ජාතික සෛරීත්වය ලැබෙන තුරු දියත්විය යුතුය. අමනාප වන්නෝ ඔවුන්ගේ නීති විරෝදී ඉල්ලීම් නවතන තුරු අප බියවිය යුතු නැත. ඇත්ත ජය ගැනීමට අප ඇත්ත බවට වැඩ කළමනාය.

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි

සාලාවේ හමුදා කදවුර, දවා අළු කර හමාරය. ගිනි දළු බුර බුරා අහසට නැගෙන විට, කදවුර අවට ගම්වාසීන්ව එකාවන්ව සංවිධානය කර විනාශයෙන් එහාට මෙහෙයවන බලවේගයක් නිර්මාණය විය. ඒ බලවේගය, කදවුරු රැකවලුන් හැර කිසිදු ගම්වාසියෙක් බිල්ලට ගත්තේ  නැත. මුළු ජීවිත කාලය පුරාම හරි හම්බකර ගොඩනගා ගත් සියළුම දේපල දැවී අළුවී ගොස් හෝ කැඩී බිදී ගොස් විනාශව ඇත. ඔබ සියල්ලන්ම ඉදිරියේම ඇත්තේ එකම එක ගැටලුවකි. ඒ යලි අප සිටි තත්වයට ගොඩ එන්නේ කෙසේද යන්නයි

මේ සිතුවිල්ල තුල අසරණව සිටින ඔබව බුර බුරා නැගෙන ආවේගයන් විසින් යොමුකරවන්නේ විනාශයේ දිසාවට මිස සංවර්ධනයේ හෝ යලි ගොඩනැංවීමේ දිසාවට නොවන බව පලමුව වටහා ගන්න. මේ වනවිට විනාශය සිදුව දින 4ක් ගතව ඇත. ඔබට ඉටු කිරීමට කටයුතු රාශියක් ඇති මේ මොහොතේ ඔබ සතු වටිනාම සම්පත කාලය බව වටහා ගන්න. කාලය විනාශ නොකරමින් සාමූහිකත්වය රැක ගනිමින්,  විනාශව ගිය පලාතක අළු මතින් නැගී සිටීමේ වගකීම ඔබ සතුව ඇත. එය කල යුතුවාක් මෙන්ම කල හැකි දෙයක් බවට සිතට ගන්න. සැබවින්ම එය කල හැකිය.

සාමූහිකව එකවර නැගී වාසස්ථාන වලින් පලාගොස් දිවි ගලවා ගත් ඔබට යලි නැතිවූ සියල්ලක්ම ලබා ගතහැකි වන්නේද සාමූහිකත්වය තුලින්මය.
A.
1.ඔබේ වාසස්ථාන විනාශව ඇති නිසා ඔබට වාසස්ඨාන ප්රශ්නයක් පැන නැගී ඇත.
2. ඔබගේ ව්යාපාර විනාශව ඇති නිසා ඔබට ජීවත් වීමට ආදායම් ප්රශ්නයක් නිර්මාණව ඇත.

3.ඔබගේ ඇදුම් පැලදුම් ගිනිබත්ව ඇති නිසා ඔබට ඇදුම් පැලදුම් සම්බන්ධව ප්රශ්නයක් පැන නැගී ඇත.

4. ඔබගේ ජල මූලාශ්ර විනාශව ඇති නිසා ඔබට විශාල ජල ප්රශ්නයක් නිර්මාණව ඇත.
5. ඔබගේ යානවාහන විනාශව ඇති නිසා, ඔබට ගමනා ගමනය සම්බන්ධ ප්රශ්යක්ද මතුව ඇත.

6.දූ දරුවන්ගේ පොතපත විනාශව ඇති නිසා, දරුවන්ගේ අධයාපන කටයුතු සම්බන්ධව අර්බූදයක්ද නිර්මාණව ඇත.

ඉහත දක්වන ලද්දේ කෙටි කාලීනව වහාම විසදා ගතයුත මූලික කරුණු හයයි.

දෙවනුව දිගු කාලීනව,

B.

1. විනාශවී ගිය වාසස්ථාන ගොඩනැංවීම.
2. විනාශවී ගිය ව්යාපාර යලි ගොඩනැංවීම.
3. ජල සම්පාදන කටයුතු ගොඩනැංවීම කිරීමට සිදුවිය යුතුව තිබේ.

මේ මහා විනාශයට මේ ජනතාවගෙන් කිසිවෙකු වගකිව යුතු නැතිබැවින් මේ සියළුම වගකීම් රජය විසින් දැරිය යුතුය.
C.
1.මෙය විශේෂ සිදුවීමක් බැවින්ද මෙම ප්රතිනිර්මාණ කටයුතු සදහා අදාලව මෙහෙයුම් ඒකකයක් හමුදා කදවුරට ආසන්නව ඉන් පරිබාහිරව පිහිටවිය යුතුය.
2.මේ විනාශයන්ට බරපතලව මුහුණ දෙන්නේ පවුල් 500ක් නම්. ඔවුන් ජීවත්වූ සමාජ පදනමට සරිලන ආකාරයේ නිවාස සදහා යන පූර්ණ වියදම නැතිවූ නිවාස ගොඩනංවනතෙක්ම රජය විසින් දැරිය යුතුය.

3.ඔවුන් සිය ජීවිතය ගෙන යෑම සදහා වියදම් කල මුදල තමන්ගේ ව්යාපාර ගොඩනංවන තෙක් රජය විසින් සම්පූර්ණයෙන්ම දැරිය යුතුය.

4. ඔවුන්ගේ යාන වාහන හා වඅයාපාරයන් ගොඩනැංවීමේ කටයුතු වලට රජයේ පූර්ණ දායකත්වය හිමිවිය යුතුය.

5.ඔවුනට ඇදුම් පැලදුම් ලබා ගැනීම සදහා විශේෂ වන්දි මුදලක් ලබාදිය යුතුය.

6.ජල මූලාශ්ර සියල්ලක්ම රජය විසින් පිලිසකර කරදිය යුතුය.

7. දුවන්ගේ අධ්යාපන කටයුතු ආරම්භ කිරීමට ඇවැසි සියල්ලක්ම වහාම ලබාදිය යුතුය.

දැන් පීඩාවට පත්වූ ජනතාවටද ඉටු කිරීමට විශාල වැඩ කොටසක් ඇත. ඉහත සදහන් කල සියල්ලක්ම අනිවාර්යෙන්ම රජයෙන් ජනතාවට ලබාදිය යුතු අතර, ඒවා නිකම්ම ජනතාවට ලබාදීමට තරම් අපගේ රජයන් ධාර්මික නොවේ. එබැවින් ජනතාව බුද්ධිමත්ව දැනුමෙන් සන්නද්ධ විය යුතුය. ඒ සදහා සූදානම්ද විය යුතුය. තමන්ට හිමිවිය යුතුදේ සම්බන්ධව තමන් තුල අවබෝධයක් අනිවාර්යෙන්ම තිබිය යුතුය. ඒ අනුව ජනතාව,

1. සංවිධානගත විය යුතුය.

2 කෙටිකාලීන අවශ්යතා සදහා ලයිස්තුවද එහි වටිනාකමද සකස් කර ගත යුතුය.

උදාහරණයක් වශයෙන් එම ලැයිස්තුවේ අනුපිලිවෙල මෙසේය.

1. වාසස්ථායක මාසික කුලිය.      රු 20,000.00
2. මාසිකව පවුලේ නඩත්තුව රු 30,000.00

   නිවාස ගොඩනංවා දෙන තෙක් මාසිකව පවිලකට ඇවැසි මුදල රු 50,000.00යි

ක්ෂණිකවියදම් සදහා එනම් ඇදුම් මිලදී ගැනීම හා පාසල් උපකරණ සදහා රු 75,000.00

මේ අනුව විනාශවූයේ ගෙවල් 500ක් නම් රජයට ක්ෂණික වියදම් සදහා එනම්

ඇදුම් හා පාසල් උපකරණ සදහා රු 3,75,00000 (රුපියල් තුන්කෝටි හැත්තෑපන් ලක්ෂයක) මූලික වියදමක් දැරීමට සිදුවේ.

තවද  සියලුම ගොඩනැගිලි සාදා දෙනතුරු සියලුම පවුල් නඩත්තුව සදහා මාසිකව රජයට, 2,50,00000.00 (රුපියල් දෙකෝටි පනස් ලක්ෂයක) මාසික වියදමක් දැරීමට සිදුවේ.

විනාශව ගිය නිවාස රජය විසින් ගොඩනංවා දෙන බවට ප්රකාශ කර ඇති බැවින් ඒ සදහා වියදම් ඇස්තමේන්තු සම්බන්ධව ජනතාව දැනුවත් කිරීම අදාල නොවන බැවින් එම ඇස්තමේන්තු සකස් කරන විදිය අදාල නොවේ.

වැදගත්ම කටයුත්ත වන්නේ මේ සකස් කරන ලද ලේඛණයන් සංවිධාන ගතව, නිවැරදිව සකස් කිරීම, තමන් ලගත් සංවිධානය සතුවත් පිටපතක් තබාගෙන සියලුම දෑ සංවිධානය විසින් බලධාරීන්ට භාරදීමයි.

අළු මතින් නැගී සිටින්නට ඔබ වෙනුවෙන් අපට කල හැකි හැම දෙයක්ම අප කරන්නෙමු.

අළු මතින් නැගිටින්න මිතුරණේ! !             

Nava Thakuria

Guwahati: The city based senior journalist Nand Kishor Gupta (46) breathed his last at Mumbai airport on 9 June 2016 afternoon on his return journey to Guwahati. Gupta left for Mumbai on 3 June for treatment at Tata Memorial Hospital. An active member of Guwahati Press Club,  Gupta was suffering from gallbladder cancer for few months.

A soft spoken gentleman Gupta was associated with Purvanchal Prahari as a senior sub editor till the time of his demise. Earlier he used to work for Hindi Sentinel and also Pratah Khabar. The scribe left behind his wife, two babies besides a host of relatives and well-wishers.

The press club, which appealed for financial aids to Gupta’s prolonged treatment, expressed shock at his untimely demise. Offering gratitude for everyone including Assam CMO, who responded promptly to its appeal, the press club also urged the State chief minister Sarbananda Sonowal to sanction an ex-gratia amount for the bereaved family.

Vajiragnana 

Mark my words your President will be proposed this year for this title!

The MIRACLE he performed in this tiny island has flabbergasted all powerful World leaders to invite this humble Royalist from the village to the G7 meeting as a preamble to what is planned ahead so his tomfoolery countrymen to have their JAW dropped in aghast!

Get ready now to celebrate the honor the country is bestowed upon! What a lucky Nation, you must thank the Diaspora for opening this opportunity, why, more they demand the more he gives, no leader in the World has given what was hard fought and won, even Mandela has not been this generous, he only gave freedom to the white supremacist after he gain freedom! He followed Mahathma Gandhi’s nonviolence to pardon the perpetrator.

In Buddhist history when Saakyans got involved in a battle for water, Buddha intervened twice and saved his clan but on the third time he let his own clan to be wiped off as he saw this has to end like so because have committed a serious crime in their past births!

See the similarity we had the same issue at Mavilaru. So, the Worlds supremacist we all worship can only give this Title because Nibbana is not a title it’s only a state of non-existence! Deathlessness!

Just as the Saakyans were wiped out, Sinhalayas too will be wiped out very soon as they are incapable to defend without ammunitions! But WHO will do that? After all there are no threats to the citizens now from local recently released hardcore LTTE cadres or any threat from India (Jayalalitha), if they do you all are sitting ducks with or without ammunition!

Now that the country has genuine Peace & Harmony there’s no reason to spend a colossal amount of money to replenish the ammunition lost in the fire (accidental?). I think a MISCHIEVOUS Chap must have been playing with his latest possession the DRONES” that can carry reasonable payload similar to the scenarios seen during the conflict period where ULTRALIGHT PLANES carried explosive TOFFEES and dropped at Kolonnawa Petroleum Tanks and few other STRATEGIC sites to the astonishment of the defense personnel. Don’t get me wrong I am not even remotely thinking to suggest any freed LTTE hardcore cadres would stoop to such low levels. But your own Defense Secretary Mr.Karunasena Hettiarachchi intelligently articulated (no, no not a slip of the TONGUE) to the Media as he was briefed by the camp authorities that this fire is a result of an error caused in a FIRE DRILL! Lo and behold I use to work in a skyscraper where we had FIRE DRILLS but without a real fire only the sound of an alarm but in Sri Lanka aren’t they smart, like in reality shows to set alight to a live ammunition store and practice a drill, never heard of anywhere else in the World this is unique to Sri Lanka or he insulted the masses treating them as illiterate buffoons! Mmmm should this BOOMERANG to him?

I hope you can remember how the Jaffna Army camp was wiped out killing all soldiers and 600 policemen executed in the open during Mr.Prabakarans time, was it (?)Premadasa who withdrew the advancing defence forces on the request of India or the World pressure denying Janaka Perera’s imminent victory! It will be the same fate for those cadres kept in the barracks around North & East for security sake, further accidental fires, this time with heavy losses of life in the camps are a fair prediction!

Incidentally, I must take your memory back to the era when the present PM was the PM during 2002, there came three ships loads of Artillery and Ammunition for the LTTE movement sent by the Diaspora, these ships got held at the harbor due to the customs officers efficiency in detecting these are illegal shipments meant for Jaffna and were detained by the customs. This was brought to the attention of the PM and he immediately authorized the customs to release the shipments and transported all contents to Jaffna. During this period the President was Chandrica Bandaranayaka who was in America, at that time she was not in amicable terms with Ranil, she retort that no sooner she arrives home some heads will roll, as she said three Ministers were rolled on her arrival but the damage was done.

Now the environment is quite different, if such shipments arrive, there are no barriers either in Customs or physically anywhere on land for the movement of these items to any part in the North.

Then one need not be a rocket scientist to imagine how vulnerable the defense forces are for a possibility of a pay back from a well equipped North! Looks like my imagination is running riot!!!

Vajiragnana

Dr Sarath Obeysekera

I read the article about the regulations stipulating the requirement of cabinet approval for every project, which necessarily means that government cannot invoke appropriation bill to nullify the cabinet approvals granted after following all the relevant  procedure .

And yet government can cancel the approvals granted .

Subject minister gets the cabinet papers drafted by the Secretary to the minister ,where Secretary is the authority and answerable being the chief accounting officer in the event of a suspected fraud or irregularity.

After obtaining cabinet concurrence the project gets the legally approved status . Though it cannot be questioned , successive government can either cancel or delay the project i.e port city project etc.

Argument is why bother to go to cabinet ?

Ministers always go scot free and never charged for  any wrong doing.

Best solution would be to appoint a Committee of Development Secretaries which may be chaired by either President’s or Prime Minister’s secretary and approve the project.

Ministers can then brief the status of approval to the cabinet.

Transparency is absolutely of no value  as the development processes get more and more delayed due to Bureaucracy .

Under Jayaplanaya.Premapalanaya  ,Sirima and Chadrika Palanaya transparency was monitored  .but under Marapalanaya things were getting out of control .

Now the yahaplanaya or we can call it Maithreepalanya is trying to call RFP’s or tenders  for every development project (or even to build a toilet ) to show that the  transparency is in practice  , and sadly nothing is moving ahead .

Today we see East Terminal of Port of Colombo up for grabs ,and RFP has been publicised  and Government has issued RFO for Hambanatota and Next RFP will be for Trinco .
By the time all the proposals are evaluated , it is guaranteed  that until 5 year term of the government lapses ,no project will get off the ground .

We have noted that quite a few bureaucrats and state officers have been dragged to FCID ,with no charges against the minister who is the owner of the cabinet paper .

Whenever we try to persuade a state official to expedite any project ,they tell us that they don’t want to be dragged to FCID or questioned by the Government Auditor >

Let us forget about the transparency and move ahead please  .
Dr Sarath Obeysekera

Dr Sarath Obeysekera

I wrote several articles with suggestions that Your Excellency should take the stick on to your hand and become a benevolent dictator  ( or even pretend to be one as your character is not of such nature ) and impose law and order .

Ministers are abusing the power, wasting public money, parliament also wasting public money by holding no confidence motions where opposition fairly well knew that it will be defeated.

Few ministers who have preached for yahapalanya is now begging the parliament to make funds available from luxury cars to go and see the public.

Few weeks back we had floods and let of promises by Magapolis and everything is quite now, If you go to Meethotamulle you see the status of affairs .

Lane discipline on roads which was much publicised, has gone out of the pavement  ,police monitoring breaking of traffic laws using CCTV have gone dark” .

Private hospitals making a mint by charging VAT ( a word hated by all) from every person  .and yet not  giving much of a service .I am told that patients seeking treatment under insurance schemes have been told,that Insurance Company does not cover the VAT ,hence patients have to bear the cost !

(One leading hospital pay a santhosam bribes to OPD doctors for admitting patients for in house treatment (even if it may not be necessary !)

There was an article about a president in a south American country who live like a peasant, In india ministers ride only Ambassador cars and wear white simple clothes  .Some of our ministers hold a weddings with over 2000 guests in an air-conditioned Marquee and yet call his own cabinet colleague a Natami .

Another MP calls doctors perverts and another one states that the price of cars is increased to stop unnecessary people buying cars ( one wonders whether increasing cement prices ,government is contemplating unnecessary people buying cement to build houses .

My driver who has voted for a change tells me that UNP should have joined with TNA and formed a government, and  avoid some accused MPs taking over cabinet portfolios .I told him that they are all the same .

H E President promised that he will not contest again, that means he has nothing to lose .

Please do something to put the country in right track

Your excellency, people will push you to stay for life if you can put things right.

Dr Sarath Obeysekera

Source: AAP

Around 65,000 people went missing during Sri Lanka’s civil war and a separate Marxist rebellion, Colombo has admitted for the first time

By Charles.S.Perera

There were so many players that barred Sri Lanka’s rapid growth into a rich peaceful Nation. The Tamil Community of Sri Lanka except for occasional patriots who came out of that community, was the major obstruction  on the way  to  unity and development of Sri Lanka.   They remained a Community apart waiting to destabilise the majority hoping to establish itself as  a community equal to the Sinhala Majority Community or failing that to  have a separate State within the territory of Sri Lanka exclusively for the Tamil Community.  These were the ideas drummed into the minds of the ordinary Tamils by the ambitious Tamil racist political pariahs, who use politics to separate people and divide the country.

The Sinhala politicians failed to understand this, and played into their hands by trying to satisfy them each time they come with a proposal with the  ulterior motive of creating  dissension  and conflict.  The Tamils of Sri Lanka came from neighbouring India as plunderers, marauders, thieves , conquerors, vandals, and  destructors and they remain with that same mentality.  The Sri Lanka Tamils have contributed nothing for the country or the well being of its people as a whole.

Even if they help themselves-the Tamils,  they have their caste categories and they never treat all the Tamil people equally. They cannot be otherwise  because they are born with that caste attitude”. It is part of their religion therefore a part of their culture.

The Sri Lanka Tamils still have that primitive mind set of the early invadors, marauders, plunderers, and vandals. In Sri Lanka they have every thing that everyone else in Sri Lanka have and enjoy, all are happy with what they have, but not the Sri Lanka Tamils.  They want more, therefore they go on their knees  to all  foreign leaders they think can help them begging for their help, to set up a separate homeland for Tamils in Sri Lanka.

They go to Americans, the English the South Africans, Norwegians.  They do not go asking for their help to develop Sri Lanka and make the live of the Tamil people happy, living with their  compatriots-the Sinhala and the Muslims. But they go asking them to  help them separate themselves from their  compatriots the Sinhala and Tamil and help them have their own Eelam.

Now, they do not beg  as they  have collected enough money  to finance the  failed terrorism through which they hoped to have a separate Eelam State. Now they are  left with enough blood money to distribute to  buy the foreigners to help them divide Sri Lanka at their bidding.

The Tamil Society in Sri Lanka is built on Hindu caste system. Therefore within the Tamil society itself there is a continuing  ignoble conflict between man against man. The Tamil politicians are not interested in the upliftment of the living conditions of the Tamil people. Even the money voted for the NPC for community development projects  had not been utilised.

But all that the Tamil politicians want is an Eelam State, so that they can exploit the caste system to the maximum, to give the high Caste Vellalas a higher status to rule over the lower castes.  They will sabotage the attempt of any Sri Lanka government for a reconciliation as it is not reconciliation they want but a territorial separation .  Their demand for Federalism , or police and land power within a Provincial Council are demands for a spring board for separation.

USA and the West with the active support of Norwegian Eric Solheim are moving towards making a reality of the demand of  the Sri Lanka Tamils for a Separate  Eelam State within Sri Lanka,  in the guise of  moving a resolution in the Geneva UN Human Rights Council calling for accountability of violation of human rights and war crimes by the Sri Lanka Armed Forces in the elimination of terrorism.

U.S.A and the West knew that the stumbling block for  the establishment of such a separate Eelam State  was the President Mahinda Rajapakse and his government.  Therefore, USA and the West with the aid of Chandrika and Ranil Wickramasinghe fished out the weakling amoung the leaders of the SLFP- Maithripala Sirisena for a Regime Change to replace Mahinda Rajapakse

The USA and the West if they are really honest democrats should have hailed Sri Lanka for the elimination of terrorism and bringing peace to Sri Lanka, it is the first Sovereign State in the world to have been able to eliminate terrorism without  any ones help.  But blood money of the Tamil Diaspora being a greater temptation than respect for democracy, USA and the West has gone  all out to help the separatist demands of the Sri Lanka Tamils.

Amoung the Tamils we have exceptions like Laksman Kadirgamar, Jeyaraj Fernandu Pulle and Karuna Amman.

But Sampanthan and all his TNA cohorts, besides  Swaminandan, Vijayakala Maheswaran or Mano Ganeshan  are there to get as much as they can out of Sri Lanka and give nothing in return to it.  They are the remnants of the Dravidians chased by the Aryans when they ventured into the Indian continent. Education has done nothing to change the  Dravidian mentality of the Sri Lanka Tamils.  If education could change their mentality,  we would not have had a man like  Wigneswaran the most ungrateful racist amoung the Tamils in Sri Lanka.

The Sri Lanka Tamils are demanding  a separate Eelam state and not reconciliation. These Sri Lanka Tamil politicians or those of the Tamil diaspora  are not  interested  in  the development of the Tamil Community as a whole  removing  from it the archaic caste system.

They are  instead busy making research and re-writing the history of Sri Lanka to prove that the Tamils inhabited Sri Lanka before the Sinhala and the ancient historical documents such as the Mahavansa only falsify history. The Sri Lanka Tamils are bent on separation, and cared less for the development of a unitary Sri Lanka or reconciliation amoung Communities.

This is the harsh reality not even the Sinhala Politicians are ready to accept.  If the Sri Lanka Tamils are for reconciliation and live together with other Communities  as true Sri Lankans there was enough incentives provided by different governments that came into power since Independence, but the  inherent  Tamil separatist genetic trait forbids acceptance,  but accepts rejection.

The Tamils lack moral sense of gratitude. They refused to  accept the Sinhala as the majority Community. The Sri Lanka Tamils  do not even want to be equals with the Sinhala Community, but want to be separated to be with outsiders  preferably the whites European or even South Africans, or even Tamil speaking Muslims.

The very word majority in reference to the Sinhala Community is anathema for the Tamils.  Under such circumstance to  talk about reconciliation with Tamils is a dead-end.  They will never agree- the Tamil politicians will force the ordinary Tamils to reject any form of reconciliation.  The Tamil politicians say they tolerate the Muslims.  That is  because they speak Tamil and would be another minority against the  common majority in a political confrontation.

Sri Lanka Tamils do not want any reconciliation they want a separate Tamil Eelam.  Only way to treat them is to treat them as invaders who are trying to take away the rights, priviledges, history, culture, and land away from the Sinhala to whom it belongs.

Therefore, the present Government  of  Maithripala Sirisena and Ranil Wickramasinghe   should take serious note that the Sri Lanka Tamil politicians  they a touching with velvet hands, flogging Rajapaksas, dragging them in the mud to please the Tamils hoping  for a change of Tamil minds  for an acceptable reconciliation, treating the Sri Lanka Armed forces like untouchables making them weak and feeble and remove the Army Camps from North and East  to please these Sri Lanka Tamils and  the Tamils of the diaspora , will all be a vain effort.

Give the Tamils all they ask for, but they will still want some more.

It is sad one has to come to that conclusion, but it is the stark reality.

KAMALIKA PIERIS

The 13th Amendment to the Sri Lanka Constitution owes its existence to the Indo-Sri Lanka Accord. Under the Accord the government of Sri Lanka had, inter alia,  to devolve  political powers to the   provinces. If the Accord was not signed India would intervene militarily. President J.R. Jayewardene was in no position to oppose. He had bungled Indo-Sri Lanka relations and antagonized the Indian Prime Minister.   He signed the Accord on 28 July 1987.

There was strong public opposition to the     Accord before and after it was signed. There were island wide protests   with black flags   and slogans expressing strong opposition to Indo-Lanka Accord, Tamil separatism and the UNP Government. Protestors had gone in procession to Panadura MP to request him not to vote for the 13th amendment. The day before the Accord was signed, 20,000 people gathered in Colombo to protest.  Police tear gassed, baton-charged and fired on the crowd. 21 persons died. An island wide curfew was declared.

When Rajiv Gandhi left Sri Lanka after signing   the Accord, Wijemuni Vijitha Rohana, 22 years, a naval rating in the honor guard at Katunayake airport, hit Gandhi on the shoulder with his rifle. Wijemuni   was expressing his resentment at India for intimidating Sri Lanka and using force to impose the Accord.  There was no serious injury.  Several leading lawyers appeared voluntarily for Wijemuni who was sentenced to six years rigorous imprisonment. He was pardoned and released in 1990.

Regardless of the protests, the 13th Amendment and Provincial Councils Bills were sent to Supreme Court to determine whether they conformed to the constitution and whether they needed a referendum. Five of the nine judges including Chief Justice Sharvananda, Justices Colin Thome and H.D. Tambiah found the Bills acceptable; while four others held that they were not acceptable ,  resulting in a wafer thin majority of 5-4 in favor.    Justice Ranasinghe stated that two clauses required a referendum.

Critics differ in their interpretation of this Supreme Court ruling. Some say that  the Supreme Court  sent three separate determinations, not a single‘collective’ determination, leaving Parliament to figure out what to do with them.   Others say that Supreme Court did not make any ‘determination’ at all,   but had sent recommendations for consideration of Parliament.  They note that Supreme Court did not specify the amendments necessary to make the Bills legal, either, though they were empowered to do so.

Critics declared that Parliament should    have prepared fresh bills,  taking care to omit the provision for a referendum and sent them back to Supreme Court. Instead Parliament approved the original Bills, (which called for a referendum),  saying that they only needed 2/3 majority, not a referendum.  No referendum was held. Supreme Court had also said that the Provincial Council Bill should come only after the amendment Bill became law.  Instead, the first bill, (13th Amendment) was passed in Parliament two days after the vote on the second (Provincial Council) Bill,   which sought to amend the first bill.

In this confused  manner, on 14 November 1987 the Sri Lanka Parliament passed the 13th Amendment to the 1978 Constitution of Sri Lanka and the Provincial Councils Act No 42 of 1987. Members of Parliament were put into a hotel the night before and taken to Parliament in a van from there, with President Jayewardene holding undated letters of resignation from them.  Had there been a second assembly (Upper House), this matter would have taken longer.  The Bills received the Speaker’s Certificate, preventing any further discussion of its validity within Parliament.

But the 13th Amendment continued to be discussed outside Parliament, specially the highly questionable manner in which it was passed in Parliament.  The Amendment was forced upon Sri Lanka by India, critics said, any statement made under duress, threat or compulsion is illegal and invalid in Sri Lanka law  and in the Vienna Convention on law of Treaties.

The 13th Amendment was dangerous, they added. It is a prelude to the breakup of the country. Provinces could merge, which meant that Sri Lanka could break up into autonomous units. The Provincial Councils will need to compete with each other, to attract foreign investment, creating greater disunity. The country would then become chaotic and ungovernable   and interested parties, such as India, could move in.

The Provincial Councils were to get the all-important subject of land, as well as police, local government and a host of other   subjects. Provincial Councils  also  had the right to pass laws (statutes). The intention was to transfer sovereign power to the Provincial Councils and weaken the central government.  This meant a separate near-sovereign administration for the north, considered a majority Tamil area and one of the   two homelands of the Tamils.

The central government could not pass any law relating to provincial matters   unless it was seen and approved by the Provincial Councils first. This was seen as outrageous. The Divineguma bill had to first be approved by the Provincial Councils before the central government could pass it. A bill on industrial effluents also had to go to every single Provincial Council first. The North Western Provincial Council had to be persuaded to approve the Bill for National Environmental Amendment Act 53 of 2000 though the Bill had nothing to do with the North Western province. .

The 13th Amendment is directly linked to Eelam. The 13th Amendment gave legal recognition to the provinces of Sri Lanka and also permitted them to merge.  The Indo-Lanka Accord of 1987 demanded that Northern and Eastern provinces be merged and a single Provincial Council be created. Accordingly, in September 1988 President Jayewardene, using emergency regulations,   declared the Northern and Eastern provinces to be one administrative unit administered by one elected Council.  The North- Eastern Province, with Trincomalee as its capital, was born.

This ‘Eelam’ had been planned in advance. M Sivasithamparam, A. Amirthalingam, R. Sampanthan of the TULF   wrote  to Rajiv Gandhi, Prime Minster of India,  in 1987, drawing attention to the discussion between government of Sri Lanka and the TULF, in 1986, where it was agreed that  the Provincial Councils would have ‘ near absolute’ legislative power and the Governor would be a ceremonial head.  They had expected a single administrative unit of north and east with legislative and executive powers similar to the powers given to a state in India especially in executive and legislative matters  (Sunday Leader. 17.2.08 p 12).

Northern Province Chief Minister, C.V.Wigneswaran, stated in 2016, that the 13 Amendment, when conceived in 1987 was intended to provide for a merged northern and eastern province by the Government of India on behalf of the Tamils of the north and east in its negotiations with the Government of Sri Lanka.’(Daily News 20.1.16 p 14)

The merger of North and East was bitterly opposed by those against Tamil separatism. The combined North Eastern Province occupied one fourth of Sri Lanka.   This merger was to be temporary until a referendum was held in the Eastern Province on the matter.  This was to be held by 31 December 1988, but the Sri Lankan president could postpone the referendum at his discretion.  The referendum was never held.  The President of Sri Lanka annually issued a proclamation extending the life of the Council.  In 1990, Varatharajah Perumal, chief minister for the North-East Provincial Council declared a Unilateral Declaration of Independence (UDI) and fled to India. President Premadasa  dissolved the Council. The North-east Province was ruled directly from Colombo thereafter.

In 2006, Janatha Vimukthi Peramuna filed petitions against the merger, requesting a separate Provincial Council for the Eastern province.  They said that the merger was illegal. The relevant clause in the Provincial Councils Act had not been amended and the referendum never held.  Supreme Court ruled that the merger was unconstitutional.  The North-East Province was formally de-merged into Northern and Eastern Provinces on 1 January 2007.

Most people, judging by comments in the media, are against the 13th Amendment and want it repealed. Jathika Sangha Sammelanaya, All Ceylon Buddhist Congress and   the Collective for the abolition of Provincial Council systems (CAPCS) formed in 2013, say 13th Amendment was imposed on the country from outside. It challenges the supremacy of Parliament.  They are opposed to the granting of land and police powers to the provinces, and the power to merge provinces. .”

OPA has called for the repeal of the 13A, saying Sri Lanka did not ask for it, the PC system has totally failed and only added a financial burden, and also administrative confusion. Provincial Councils are a temptation to separatism, 13A it a threat to sovereignty, independence and unitary status. Neither the government nor people wanted it  (Island.  1.12.12. P 4).

The limitations of the 13^th Amendment have been noted. The Provincial Councils cannot go beyond the country’s constitution.  They can function only ‘subject to the provisions of the Constitution’. Provincial statutes could be declared void by the law courts if they are inconsistent with Constitution.  The President of Sri Lanka can take control of a province, if there is mismanagement. Further, Article 157A of the Constitution prohibits a wide range of acts which relate to the creation of a separate state within Sri Lanka. Chapter 6 of the Penal Code gives a list of offences against the state prohibited by the Penal Code.   A  ‘new’ constitution is now mooted to strengthen the 13th Amendment, remove barriers like the ‘concurrent list‘ and  make the Provincial Councils supreme and sovereign. http://www.island.lk/index.php?page_cat=article-details&page=article-details&code_title=141253

The Island Editorial

June 8, 2016, 7:42 pm
No sooner had the exploding ordnance stopped raining on Kosgama and adjoining townships than the government chose to shower expensive gifts on its parliamentarians. People crying out for relief must have expected Parliament to get cracking to help them. Instead, a supplementary estimate to the tune of Rs. 1,175 million was presented to the House on Tuesday for purchasing 30 cars, of all things, for ministers!

It was only recently that floods and landslides destroyed hundreds of lives and displaced tens of thousands of people. But, come hell or high water, the ruling politicians are hell bent on feathering their nests. They are apparently making up for lost time!

A popular slogan comes to mind: ‘amathiyanta kaar, golayanta baar, janthavata soor—cars for ministers, (liquor) bars for their henchmen and inebriation for the masses.

The unbridled parasitic exploitation by politicians of the people reminds us of an Aesopian fable. While crossing a shallow stream a fox got stuck in a cleft in a rock. Soon it was covered with ticks, which got bloated with its blood in no time. A small animal which was not strong enough to pull it out offered to remove the parasites instead. A terrified fox had this to say: ‘For heaven’s sake don’t. These ticks are now replete with my blood and if you remove them another swarm will descend on me and suck me dry!”

Sri Lankans got rid of one swarm of parasites last year only to be troubled by another!

With the colossal amount of public funds being wasted on cars for ministers and MPs, who are already using luxury vehicles at the expense of taxpayers all the houses and shops destroyed by the Kosgama blasts could have been rebuilt. How can the government politicians justify their panhandling near foreign embassies, claiming that they are without funds to help disaster victims?

The Rajapaksa government was castigated—and rightly so—for wasting public funds to maintain the ostentatious lifestyles of its politicians and their backers. Those at the levers of power changed last year but one sees no difference between the previous regime and its successor anent spending sprees; they are tweedledum and tweedledee in that respect. The government has demonstrated once again that it does not hesitate to act out of expediency rather than principle to safeguard its political interests.

Recent unconscionable tax hikes have landed the ordinary people in such a predicament that they cannot even afford humble tuk-tuks. Prices of essential commodities and services like private health care have gone through the roof. What hurts them more than being fleeced is that among the recipients of the luxury cars bought with their money are some politicians they rejected at the last parliamentary polls. Having appointed those rejects to Parliament via the National List and made them ministers, the government, which extols the virtues of good governance, is now giving them limousines. Rejects are going places! Oh, good governance, what a farce thou hast become in this blessed land!

The army has undertaken to stitch uniforms for disaster-hit schoolchildren as we reported yesterday. Members of the general public are skipping meals to feed, clothe and shelter their fellow citizens in distress. Kind-hearted foreigners are sending relief material here in spite of their own difficulties. Hospitals are seeking public assistance to buy scanners and other such equipment. Life-saving drugs are in short supply perennially in the state-run health institutions. Most schools are without sanitary facilities. University students are not paid their stipends on time. Development projects have ground to a halt due to lack of funds. But, the government has enough and more fund to purchase cars for its members.

What a damn shame––vili lajja!

අනුරුද්ධ බණ්ඩාර රණවාරණ මාධ්‍ය ලේකම්, ජාතික නිදහස් පෙරමුණ

ජාතික නිදහස් පෙරමුණේ නායක පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රි විමල් වීරවංශ මහතා කොළඹදී පැවති මාධ්‍ය හමුවකදී මෙසේ අදහස් පල කලේය.

සාම්පූර් නාවික හමුදා කඳවුරේ ප‍්‍රධාන නිලධාරියාට නැගෙනහිර මහ ඇමතිවරයා විසින් බැණ වදින අවස්ථාව වන විට නැගෙනහිර නාවික ආඥාපති ධුරය දැරුවේ රියර් අද්මිරාල් නීල් රොසයිරෝ. ඔහු බර්ගර් ජාතිකයකු වුවත් නැගෙනහිර පළාතේ සිංහල, දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනතාවගේ සහයෝගය දිනාගෙන තම රාජකාරී කටයුතු ඉතාමත් ප‍්‍රශස්ත මට්ටමින් ඉටු කළ කෙනෙක් බව තමයි නාවික හමුදාවෙත් ප‍්‍රදේශවාසීන්ගේත් පිළිගැනීම වෙලා තිබුණේ. එතුමන් එක පාරටම මාරුකර යවලා තිබෙනවා. ඒ වෙනුවට නැෙ`ගනහිර නාවික හමුදා ආඥාපති ධුරයට පත්කරලා තියෙන්නේ රියර් අද්මිරාල් ට‍්‍රැවිස් සින්නයියා. ඔහු නාවික හමුදාවේ සේවය කරලා එයින් සිය කැමැත්තෙන් ඉල්ලා අස් වූ නිලධාරියෙක්. පසුව ඔහු මෙවැනි තනතුරකට පත්වීම අරුම පුදුම තත්වයක්. මෙතැනදී අපි පැහැදිලිවම ඔහුගේ ජාතිකත්වය පිළිබඳ කිසිදු ප‍්‍රශ්නයක් මතු කරන්නේ නැහැ. ‘සිංහල ද, දෙමළ ද, මුස්ලිම් ද නැතිනම් බර්ගර් ද ’ කියන ප‍්‍රශ්නය නොවෙයි අපි මෙතැනදී මතු කරන්නේ. මේ පත්වීම පිටුපස තිබෙන ‘අරුම පුදුම කතාවයි’ අපි ප‍්‍රශ්න කරන්නේ. මේ ට‍්‍රැවිස් සින්නයියා නාවික හමුදාවට සම්බන්ධ වෙන්නේ 1982 නොවැම්බර් 15 වැනිදායි. එතුමා විවාහක නිලධාරියෙක්. ඔහුගේ දරු පවුල දැනට පදිංචිව සිටින්නේ ඕස්ෙටි‍්‍රලියාවේ. ඔහු 2011 ජුනි 25 වැනිදා තමන්ගේ දරුවාගේ කාරණාවක් සහිත ලිපියක් භාරදීලා, නාවික හමුදාවෙන් සිය කැමැත්තෙන් ඉල්ලා අස්වෙනවා. ඉල්ලා අස්වීමෙන් අනතුරුව ඔහු කළේ කුමක්ද?

නාවික හමුදාවෙන් ඉල්ලා අස්වීමෙන් අනතුරුව සින්නයියා මහත්තයා පසුදා(2011 ජුනි 26) සිට නව රැකියාවකට යනවා. රැකියා ස්ථානය කොළඹ පිහිටි ඇමෙරිකානු එක්සත් ජනපද තානාපති කාර්යාලය. එහි ආරක්‍ෂක අංශයේ රැකියාවකටයි ඔහු යන්නේ. තනතුර ආරක්‍ෂක කළමනාකරු (Security Coordinator) ඔහු එතැන් සිට අවුරුදු හතරහමාරක කාලයක් ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපද කොළඹ තානාපති කාර්යාලයේ සේවය කරනවා. ඔහු සේවය කරන්නේ ඇමෙරිකානු එක්සත් ජනපද ආරක්‍ෂක මූලස්ථානය වූ පෙන්ටගනයට. එහෙම හිටපු සින්නයියා මහත්තයාට මේ අණ්ඩුව බලයට ආවාට පස්සේ අරුම පුදුම දෙයක් වෙනවා. මේ ආණ්ඩුව ඔහුව දේශපාලන පලිගැනීමකට ලක් වූ අයෙක් විදියට අර්ථකථනය කරනවා. ඒ විතරක් නොවෙයි ඔහුට රියර් අද්මිරාල් කියන උසස්වීමත් ලබා දෙනවා. 2015 දෙසැම්බර් 08 වැනිදා සිට බලපැවැත්වෙන විදියට යළි මේ සින්නයියා මහත්තයා සේවයේ පිහිටු වීමත් සිදු කරනවා. නාවික හමුදාවේ පමණක් නොවෙයි ශ‍්‍රී ලංකාවේ වෙනත් කිසිදු හමුදාවක මීට පෙර මෙවැනි දෙයක් සිදු වෙලා නැහැ. ආරක්‍ෂක හමුදාවල දේශපාලන පලිගැනීම් කියන ඒවා සිදු නොවන තරම්. සිදු වුණත් ඒවා ඉතා විරල දේවල්. මොහුට දේශපාලන පලිගැනීම් සිදු වූවා යැයි කීමට කිසිදු හේතුවක් නැහැ. ඔහු සිය කැමැත්තෙන් ඉල්ලා අස් වූ නිලධාරියෙක්. නාවික හමුදාවේ දේශපාලන පලිගැනීමට ලක් වුවන් යළි බඳවා ගත යුතුද? නැද්ද කියන නිර්දේශය ලබා දීමට කමිටුවක් පත් කරනු ලබනවා. මේ කමිටුවට කිසිදු මිලිටරි නිලධාරියකු පත්කර නැහැ. ති‍්‍රවිධ හමුදා නිලධාරීන් යළි බඳවා ගැනීමට අදාළව පත් කරනු ලබන මෙවැනි කමිටුවලට අනිවාර්යෙන්ම විශ‍්‍රාම ගිය හෝ දැනට සේවයේ නියුතු හමුදා නිලධාරියකු පත් කිරීම සිදු කරනවා. එහෙම හමුදාමය චරිත නොමැති මෙම කමිටුවේදී නිර්දේශ කරනවා ‘ට‍්‍රැවිස් සින්නයියා යළි නාවික හමුදාවට ඇතුළත් කර ගෙන, ඔහුට ලක්‍ෂ 42ක වන්දියක් ලබා දිය යුතුයි. ඊට අමතරව ඔහු රියර් අද්ම්රාල් තනතුරට උසස් කළ යුතුයි’ කියලා. මෙහෙම නාවික හමුදාවට එක්වන ට‍්‍රැවිස් සින්නයියා මහතා මේ වන විට නැගෙනහිර නාවික ආඥාපති බවට පත්කර තිබෙනවා.

ඔබ දන්නවා, ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයට, ශ‍්‍රී ලංකාවේ නැෙගනහිර පළාත ඉතාමත් සංවේදී කලාපයක් කියලා. ඔවුන්ගේ අභිප‍්‍රාය ත‍්‍රිකුණාමල වරාය තම නාවික හමුදා කටයුතු සඳහා යොදා ගැනීම. ඒ අනුව ගත්තාම නැගෙනහිර පළාත ඇමෙරිකානු එක්සත් ජනපද උවමනාවන් සමග තදින් බැඳුණු කලාපයක්. ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයට මෙන්ම පෙන්ටගනයට අවුරුදු හතරහමාරක් සේවය කළ සින්නයියා මහත්තයා නැගෙනහිර නාවික ආඥාපති වන්නේ අහම්බයක් ලෙස නොවන බව ඔබට පැහැදිලි ඇති. අද මේ රටේ ආරක්‍ෂක අංශ පවා මෙහෙයවන්නේ විදේශ රටවල න්‍යාය පත‍්‍රවලට හා උවමනාවන්ට අනුව බව අපි වටහාගත යුතුයි. මේක අපේ රටේ ස්වෛරීභාවය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයක්. අද මේ රාජ්‍යය මෙහෙයවන්නේ ජාතික අභිලාෂයන්ට අනුව නොවෙයි විදේශීය තානාපති කාර්යාල හා ඔවුන්ගේ අභිමතාර්ථ අනුවයි.’’

අනුරුද්ධ බණ්ඩාර රණවාරණ
මාධ්‍ය ලේකම්,
ජාතික නිදහස් පෙරමුණ

Nihal Perera Toronto, Canada

After reading the following article that appeared at Colombo Page, I was, (as many other fair-minded Sri Lankans would be..) furious the way how our politicians are milking the country and its tax payers money – or in this case perhaps burrowed money from IMF – to serve themselves, with some luxury vehicles worth billions of rupees.

How in the world can they even come up with such a selfish, self-serving, mindless proposal at a time the country is facing one of the most severe economic downturn in recent years, thanks to fiscal mismanagement of the present regime..?   I have never seen a country run by bunch of ignorant, irresponsible, selfish, politicians like in Sri Lanka.  The present regime hood-winked the Sri Lankan population and came to power blaming previous government for all the problems under the sun.  President Sirisena and Prime Minister Ranil Wickremasingha had promised that if they got elected, they would clean up all the alleged corruptions, nepotism, unfairness, that carried out by the previous regime of MR.  They practically became crusaders who wanted to crucify Rajapaksas and their supporters for all the ills in the country.  Unfortunately, Lankans who can be easily swayed by a well-organized, foreign-funded, face booked campaign, fell for their propaganda, falsely believing that a government led by two major party coalition would do a better job than the previous regime.

The people who voted for this coalition of thieves called “Yahapalanaya” must be wondering how they got it so wrong..!  All the wrongs that took place under previous regime seems child’s play in comparison to financial, social and economic corruptions taking place under the present regime.  While President Sirisena is preaching to the masses about the social values, ethnic reconciliations, financial responsibilities and corruptions, his Prime Minister and various Ministers are busy as usual with corruptions, nepotism, and party politics, unabated.  I have never seen a regime so hypocritical, and letting the country going down the drain like the present regime, in spite of all the promises they had made before the election.

Why do these ministers need such luxury vehicles costing billions to do their job that they got elected to do as government servants..?  Have they forgotten the very basic fact that the people send them to Parliament to serve the people and the country, not to server themselves with all the perks they can get at the tax payers’ expense?   And, why do they need an army of body guards and Police protection while they are travelling.?  If they are doing an honest and responsible service to the country and its people, why do they need all these extra protection?  Only people who need such protection are drug dealers, thugs and underworld criminals, who fear danger from their enemies.  So, why our Parliamentarians are so scared, if they are doing an honest, responsible job as peoples’ representatives in the parliament..?  Presently, there is no war or suicide bombers blowing up themselves like they did before the war ended in 2009.  But why now, and why they continue to spend billons of rupees on security for these Parliamentarians..?

In Canada, where I live I see the politicians of all levels from all three governments (Federal, Provincial and Municipal) are taking public transportation whenever they can.  None of them have an army of bodyguards or bullet-proofed vehicles, (except the Prime Minister), to travel to their ministries or the Parliament buildings, which they do frequently.  None of them seem to have the need for special luxury vehicles or army of bodyguards to do their job at the expense of the Canadian tax payer, even though Canadian government can easily afford to do so.

Unfortunately, the priority of the Sri Lankan politicians seem to be find what privileges/perks they are entitled to as a member of the Parliament.  Some of them are not even elected by the people, but appointed by the President or Prime Minister, depending how loyal they are to the present regime.  Sarath Fonseka is a prime example how he became a minister of this government, even after being rejected by the voters in the last election.  Now, as a minister he is entitle to all the perks, including a brand new luxury vehicle worth over 75 million rupees. (see below)

Is this how this “Yahapalanaya” works..?  Milk the system to the hilt, with all the perks they can get, while screwing the common man with high prices, high taxes, so that the majority of the population and their families will continue to suffer not being able to afford basic needs such as food, shelter, or education for their children, let alone buying anything like a car, which only politicians will be able to afford.

Today, Sri Lanka has one of the worst economies, compares to other similar countries in the region.  And all the economic signs, according to financial experts, indicate the economy will continue to deteriorate, thanks to mismanagement and irresponsibility of the present regime.  Yet they continue to serve themselves first, like there is no tomorrow..?

Unless, the Sri Lankans wake up soon from their slumber, they will see a country economically bankrupted, socially and ethnically divided, and worst of all – controlled by forces that never wanted to see a united country in the first place.

Nihal Perera

Toronto, Canada

* Sri Lankan government seeking parliamentary approval for over Rs. 1.1 billion to buy vehicles for ministers
Wed, Jun 8, 2016, 12:34 pm SL Time, ColomboPage News Desk, Sri Lanka.

http://www.colombopage.com/archive_16B/Jun08_1465369465CH.php

June 08, Colombo: The Sri Lankan government yesterday presented a Supplementary Estimate for Rs 1.175 billion seeking the approval of parliament to purchase 32 vehicles for 30 ministers, deputy and state ministers.

Chief Government Whip and Parliamentary Affairs and Mass Media Minister Gayantha Karunathilake on behalf of the Minister of Finance presented the supplementary estimate to Parliament.

Following allocations have been requested, according to The Island newspaper:

Rs. 70 million for a vehicle for Regional Development Minister Field Marshal Sarath Fonseka.

Rs. 70 million for two cars for Skills Development and Vocational Training Minister Mahinda Samarasinghe.

Rs 98 million for two cars for Home Affairs Minister Vajira Abeywardena and a car for Deputy Minister Nimal Lanza.

Rs 91 million for two cars for Telecommunications and Digital Infrastructure Minister Harin Fernando and his Deputy Tharanath Basnayake.

Rs 35 million for a car for Town Planning and Water Supply Minister Rauff Hakeem.

Rs. 35 million for a car for Minister of Special Projects Dr. Sarath Amunugama.

Rs. 35 million for a car for Irrigation and Water Resources Management Minister Wijith Vijaumuni Zoysa.

Rs. 35 million for a car for Power and Energy Minister Ranjith Siyambalapitiya.

Rs. 35 million for a car for Upcountry New Villages, Infrastructure and Community Development Minister P. Digambaram.

Rs 56 million each to purchase cars for Megapolis and Western Province Development Deputy Minister Lasantha Alagiyawanna, Tourism and Christian Affairs Deputy Minister Arundika Fernando.

Rs. 28 million for a car for Foreign Employment Deputy Minister Manusha Nanayakkara.

Rs. 27.5 million for a car for Public Administration and Management Deputy Minister Susantha Punchinilame.

Rs 28 million for a car for Housing and Construction Deputy Minister Indika Bandaranayake.

Dr Sarath Obeysekera

Attached paper  is a  secret  letter written by Anagarika Dharmapala   regarding floods in October 1906 to the Chief Secretary under British rule  ,who has put  a note saying that the way I see it that these helpless villages have been enjoying the river floods !!  (See the note below the article …)

He mentions not only about the plight of the poor,but also of about the foreigners who  always have a placed to go .but our people ( Sinhala)  have no other place to go

Few weeks back we saw a similar situation with only one difference .Many areas like Nugegoda  and Welikada  were not flooded from Kelani River outburst .It may be due the flood bund built along Buthgamuwa .

If on reads this letter, there is a deep meaning about the suffering of the villages at that time.

Today we see the same situation, where poor people were suffering and our Kalu Suddas” were on foreign safaris .

I am sure these Kalu Sauudhas have duel passport to run away when we get flooded with poverty and helplessness .

I hope that this letter will bring sense to the rulers who may be fighting at this moment to save the honour of one of their colleagues who is subjected to a no confidence motion

( I passed the parliament road and my driver made a comment about hundreds of four wheel drive jeeps and cars parked along the road with security guards wearing Chinese –collar shirts in brilliant white to take their  pay masters home safely after the voting of no confidence motion >

He further commented and said that the money spent for these cars and guards could have built thousands of houses for people who suffered during floods and due to the enormous explosion in Salawa .

I just commented and said that the poor  Tamils who lost their homes  in the North may be laughing and quoting a Buddhist  verse Ditta Dhamma Vadaneeya Kamma”

Dr Sarath Obeysekera

Courtesy Adaderana

 Former President Mahinda Rajapaksa says that several incidents since January last year have had the effect of seriously undermining the self esteem and morale of the armed forces to an extent unseen even during the years of the 2002 ceasefire.

– See more at: http://www.adaderana.lk/news.php?mode=beauti&nid=35584#sthash.QRYaN3Rd.dpuf

Paul Fernando Colombo 07 Courtesy The Island

June 7, 2016, 7:45 pm
Some days ago the Ministry of Finance (MoF) published advertisements in some English dailies trumpeting the achievements of the Yahapalanaya government relating to prices. Closer examination of these numbers shows that they need to be taken with a large pinch of salt.

As students, we were taught that comparisons should be between like and like, not apples and pears. The MoF compares the price of LP 95 Petrol in 2014 with that of LP 92 now. In September 2014 the price of LP 95 was reduced to Rs. 165 according to the Petroleum Corporation website while LP 92 was reduced to Rs. 157; the current prices are Rs. 128 and Rs. 117 respectively.

The MoF states the price range for Rice in 2014 was Rs. 60 – 150; not stating what types were included in the computation. The Department of Census & Statistics (DC&S) weekly listing of key prices in the Colombo markets includes three types of Rice – Samba, Raw Red and Nadu – the prices of which ranged from Rs. 57 to Rs. 100 during 2014. It would seem that the MoF has included some expensive type of rice (Basmathi?) in the list for 2014, but very conveniently omitted this from the list for ‘Now’. The range shown for these three types of rice by the DC&S in the second week of April is Rs. 55 to Rs. 110.

There are other discrepancies – LPG was increased to Rs. 2,396 in January 2013 and subsequently reduced twice, by Rs. 250 each time, in October 2014 and December 2014, to Rs. 1,896 (Hiru News, 6th December 2014). So the ‘maximum’ Yahapalanaya can claim is a reduction of Rs. 500 (not Rs. 1,300 as implied by the MoF) to the current rate, which is Rs. 1,346 (not Rs. 1,350 as shown by the MoF). Some examples are tabulated below.

The ‘information’ being disseminated by the MoF supports the phrase (wrongly attributed to both Benjamin Disraeli and Mark Twain) that ‘there are lies, damned lies and statistics’.

Some Yahapalanaya achievements have been conveniently ignored by the MoF – Milk has gone up in price from Rs. 75 to Rs. 100, Butter from Rs. 240 to Rs. 340. The government group in Parliament is 156 out of which 92 (59%) are Ministers, Deputies or State Ministers; yet when an appropriation bill was voted on recently only 31 (less than 20%) were present! Yahapalanaya takes the expression ‘ … to forgive is divine’ to extremes – not only are those who worked tirelessly to prevent Yahapalanaya coming into power forgiven, they are offered lucrative posts with increased allowances and benefits.

However, the largesse of the Yahapalanaya government is best seen by the massive ‘benefits’ they have heaped on the senior citizens! In January 2015 a newly introduced fixed deposit scheme, for senior citizens to get interest of 12% on deposits of Rs. 2.5 million (maximum), was unceremoniously scrapped before most of us had sufficient time to organise the funds to invest. This scheme was replaced several weeks later by one which permitted a maximum of Rs. 1 million at 15%. 50% of the interest offered in January was therefore ‘lost’ and we continue to lose.

To add to our benefits, not only has VAT been increased to 15%, it is now applicable to hospital charges such as lab tests, channelling charges and presumably on various other items included in hospital bills. Thus a room in one hospital that cost Rs. 8,500 in 2014 could now cost Rs. 12,075 (42% up) as the hospital has recently increased the room charge to Rs. 10,500 to which VAT will be added. Charges for Medical Officers and Nursing Fees will probably also attract VAT, so going to a private hospital will be a luxury the ordinary person cannot afford. Nothing has happened to the promises to provide ‘affordable medical care for everybody’, and ‘good drugs at reasonable prices for all’ remains just a load of hot air. The National Medicinal Regulatory Authority appears to be stillborn with the appointed members, unable to contend with the minister, his relatives and friends, resigning.

Although according to him we have as good doctors as any other country, the minister went to Singapore for a heart operation most probably paid for out of our taxes. Mr. Rambukwelle’s ‘foot’ operation is said to have cost us Rs. 200 million; no doubt Mr. Senaratne’s heart operation will cost us a ‘foot’ or maybe two and possibly an arm or two as well.

Meanwhile, the budget that was passed in December 2015 that would have granted some relief (?) to senior citizens, (additional interest on Rs. 500,000) languishes in some filing cabinet or other in the MoF! Based on the rate for a foot operation, with this benefit (if the budget is ever implemented!), one may not even be able to get a toe operated on!

I wonder whether these changes constitute a subtle attempt to address the problem of the rapid ageing of the population – the seniors will soon not be able to afford to pay doctors’ charges, for essential medicines or hospitalisation and will be carted-off to Kanatte earlier than expected.

The MoF advertisement should have been headed ‘ Some have woken up from a deep slumber …’ , the Ministry of Finance ‘Dreams On!’.

Paul Fernando

Colombo 07

By Shamindra Ferdinando Courtesy The Island

Subramanium Sivagami, alias ‘Colonel’ Thamilini’s book Oru Koorvaalin Nizhalil  translated into Sinhala as Thiyunu Asipathaka Sevana Yata (In the Shadow of a Sharp Sword), discussed an issue hitherto conveniently ignored by those who had been wanting the government to address the grievances of Tamil speaking people. Senior lecturer, Saminadan Wimal, translated Oru Koorvaalin Nizhalil into Sinhala, free of charge.

It would be pertinent to mention that many believed Thamilini had been killed during the last major LTTE offensive action at Anandapuram, Puthukudirippu, in April, 2009. In fact, a section of the Tamil, English and Sinhala media speculated about Thamilini’s fate against the backdrop of four top commanders, of Sothiya and Maalathy fighting formations, being among over 500 dead during three days of fighting. Veteran Canada-based journalist, D.B.S. Jeyaraj, in a special report, titled Top Tiger leaders killed in a major debacle for LTTE, posted on April 6, 2009, referred to an unconfirmed report, regarding Thamilini’s death.

Thamilini dealt with severe difficulties, experienced by those civilians, who had been used by the Intelligence Wing, of the LTTE, to facilitate operations in areas under government control. The LTTEer alleged that those who should have been concerned about persons, and families, involved with the Intelligence Wing, had forgotten them.

Those who had been demanding to know the truth were strangely silent on ‘Colonel’ Thamilini’s revelations, though Oru Koorvaalin Nizhalil was launched’ in Kilinochchi’ on March 19, 2016. The Sinhala version was launched at the Sri Lanka Foundation Institute (SLFI) on May 13, 2016.

Prem Dissanayake published the book.

‘Colonel’ Thamilini’s husband, Jeyakumaran Mahadevan, a British national, of Sri Lankan origin earned the wrath of an influential section of Tamil politicians, as well as the Tamil Diaspora for releasing controversial memoirs. Perhaps Mahadevan couldn’t have launched Thamilini’s memoirs if not for the support received from veteran film maker, Dharmasiri Bandaranayake, one of the strongest critics of the Sri Lankan military. Dharmasiri Bandaranayake and Mahadevan had first met in London, in 2007, at the height of eelam war IV.

Mahadevan’s father had died, at the hands of the LTTE, in Jaffna, and he fled Sri Lanka, following the July 1983 violence, directed at Tamil civilians by the military as well as state backed mobs, in the wake of the Tinnaveli, Jaffna massacre which claimed the lives of 13 soldiers.

The Island dealt with several aspects of Thamilini’s revelations on May 25, 2016, and June 1, 2016. Having perused the Sinhala version twice, the writer felt the Tamil media, as well as those hell bent on hauling Sri Lanka up before a hybrid court, as agreed in Geneva last Sept/Oct will not under any circumstances accept Thamilini’s version of events. Thamilini had been blunt in her assertions, revelations and claims. She convincingly contradicted others, in respect of the LTTE exploiting the Norway-arranged Ceasefire Agreement (CFA), signed in Feb, 2002, to prepare for war, assassination of Foreign Minister Lakshman Kadirgamar, on the night of August 12, 2005, as well as the utilization of civilians in operations carried out by the Intelligence Wing. However, Thamilini didn’t make reference to a single assassination carried out by the LTTE Intelligence Wing.

Thamilini’s admission that civilians, living in areas under government control, had been used by the Intelligence Wing should be examined against the backdrop of high profile assassinations carried out over the years in the South and former Indian Prime Minister Rajiv Gandhi on the night of May 21, 1991 at Sriperumbudur, South India. The LTTE hit squad, responsible for Kadirgamar’s assassination, used his neighbour Lakshman Thalaisingham’s residence. Thalaisingham, a former Royal College cricketer, and company executive, claimed that he wasn’t aware of a hit squad using the unoccupied upstair room of his house.

There had been many instances of the LTTE Intelligence Wing utilizing Tamils, living in the south. Thamilini referred to many women being detained for supporting the LTTE. Having met many such detainees, during her detention in Colombo, she shared her experience.

Thamilini succumbed to cancer last October.

The New Indian Express quoted activist Thyagarajah Nirosh as having asserted that Thamilini had played into the hands of the international community which has been saying that both the armed forces and the Tigers committed war crimes.

Nirosh felt that Thamilini might have written the book, under duress, as she was in a Lankan prison and had undergone army-organised “rehabilitation” for four years. The activist wasn’t alone in propagating that the book was written under duress.

Nirosh also suspected that new material might have been inserted to suit the Lankan government’s interest, after her death. The New Indian Express interviewed Nirosh immediately after the launch of ‘Oru Koorvaalin Nizhalil,’ in Kilinochchi, with the participation of over 100 rehabilitated LTTE personnel. The four-party Tamil National Alliance (TNA) boycotted the event. However, those casting aspersions on Thamilini had conveniently forgotten that she was dead at the time of the Kilinochchi launch. Even if she had been under pressure of the military and or for some other reason decided to expose the LTTE, she couldn’t have compelled Mahadevan to go ahead with the project. After having played a critical role, in the campaign against what they repeatedly called the Rajapaksas’ dictatorship, leading to the January, 2015 revolution, Dharmasiri Bandaranayake and his friends would never have cooperated with the military. In fact, such an allegation is an affront to Bandaranayake whose scathing attacks on the previous administration facilitated Maithripala Sirisena’s victory at the January, 2015, presidential polls.

Addressing the launch at the SLFI, Bandaranayke referred to various attempts meant to sabotage the project. Bandaranayake recalled, what he called, ‘Mahason Balakaya’ threatening him with death and severe criticism of him for over a month, after a decision was made to launch the Sinhala translation. Bandaranayake emphasized that they courageously campaigned against the war risking their lives. The film maker declared that they used both cinema and drama to campaign against the war. Bandaranayake recalled the circumstances under which they exploited the Norway-arranged CFA to show Trojan Kanthawo at Webmadi, Jaffna, in 2003. Bandaranayake had first met Saminadan Wimal during his visit to Jaffna, in 2003. Thamilini had been among those LTTEers at the showing of Trojan Kanthawo at a school at Wembadi. Subsequently, both Trojan Kanthawo and Maname had been shown in Trincomalee. An irate Bandaranayake said that he was called an LTTEer for many years.

Bandaranayake revealed that he had not been aware of Mahadevan marrying Thamilini until the former sought his support to secure the best possible medical advice for his wife.

Among the audience was Dr Mahendra Perera who caringly treated her. A section of the media, and racists, reacted angrily to Thamilini receiving treatment at the Maharagama cancer hospital. On the day, following her death, a section of the media reported her passing away in a derogatory manner, Bandaranayake complained. Thamilini’s body was taken to Kilinochchi without being embalmed.

Bandaranayake said that he didn’t care about media criticism, including Tamilweb attack, in India. The film maker strongly criticized Divaina for challenging his efforts to reveal the truth. The renowned director said that Thamilini’s memoirs would be the beginning of what he called literature on the eelam war. “Recently, my son, with the intervention of Rupavahini, did a book on a suicide cadre to highlight his experience,”

Bandaranayake denied any government involvement in his project.

Those who had been opposed to Thamilini’s book castigated Bandaranayake but they never bothered to peruse it. Thamilini had done much more than those opposed to the LTTE to counter Tamil Diaspora allegations. Bandaranayake strongly denied accusations by the LTTE rump, and LTTE sympathizes, that they had included information to tarnish the image of the LTTE. Saminadan Wimal and Gamini Viyangoda too addressed the gathering.

Thamilini discussed the life of those women who had been captured by the military during clashes, on ground, as well as sea.

Thamilini’s version of events exposed those who threw their weight behind the LTTE as long they felt the organisation could achieve its military objectives at any cost. They remained committed to the eelam cause until the very end. Obviously, they believed in a successful LTTE counter attack, on the Vanni east front, though the top LTTE leadership by January 2009, knew the imminent collapse of the organization. Thamilini expertly dealt with the rapid collapse of the group’s fighting capability.

Thamilini also exposed the very angry reaction of those who had backed the LTTE and represented its interests after they learnt of her surrender to the Army on May 16, 2009. Thamilini talked bitterly of them accusing her of surrendering to the Army with a large amount of money and then helping the military to identify many members of the organisation at welfare centres in Vavuniya. Thamilini explained how some Tamils hated her for not dying on the Vanni battlefields where many of her senior colleagues perished. Thamilini alleged that it’s those who couldn’t bear the LTTE’s humiliating defeat.

Having joined the LTTE, on July 29, 1991, Thamilini had served both combat and political units until her surrender on May 16, 2009. At the time of her surrender, she functioned as the head of the Women’s Political Wing. Thamilini revealed the circumstances where, under Velupillai Prabhakaran’s personal intervention, those engaged in political work were sent for weapons training. Thamilini had joined the 21 batch of women cadres sent to Sothiya Regiment in April 1992. Thamilini’s memoirs also dealt with her first meeting with Prabhakaran before she received weapons training.

Thamilini talked of the Directorate of the Military Intelligence (DMI) infiltrating the Vanni during CFA. The LTTEer discussed her chance meeting with an army officer whom she previously knew as a journalist from Colombo who had conversed with LTTEers in Tamil. Thamilini also bitterly commented on those Tamils who worked with the Army and especially one who mocked surrendered LTTE cadres by displaying newspapers announcing the death of Prabhakaran. Thamilini expressed shock at the behaviour of those who collaborated with the Army.

Thamilini has given the military an opportunity to examine some critically important events afresh. The arrest and execution of one-time Prabhakaran’s deputy, Mahattaya, on a charge of being an agent of India’s premier intelligence agency, Research and Analysis Wing (RAW), should be re-examined against the backdrop of Thamilini’s revelations. Contrary to previous reports which dealt with the arrest of Mahattaya, Thamilini declared the top Tiger was taken in by Soosapillai Joseph Anthonydas, better known as Colonel Sornam. The arrest was made at Mahatatya’s camp, situated at Manipay, in the Jaffna peninsula.

Thamilini explained a series of changes implemented, at the behest of Prabhakaran, immediately after Mahattaya’s arrest. With the removal of Mahattaya, Prabhakahan brought in the then Jaffna District Special Commander, Dinesh (S.P. Thamilchelvam), as Mahattaya’s replacement. Thamilchelvam played a significant role in Prabhakaran’s strategy until the Air Force blasted his hideout, at Kilinochchi, on the morning of Nov 2, 2007. Following his death, the LTTE conferred its highest military rank Brigadier to Thamilchelvan.

Thamilini confirmed that members of the LTTE political wing had been directly engaged, even in high intensity battles. Thamilini herself had been involved in the devastating LTTE offensive directed at the Pooneryn-Nagathevanthurai bases, in early Nov. 1993. Her revaluation that LTTE Intelligence Wing leader, Pottu Amman, had been assigned by Prabhakaran to coordinate the operation underscored the significance of the intelligence leader’s capabilities. Thamilini discussed with administration Pottu Amman issuing instructions to those preparing to overrun the Pooneryn-Nagathevanthurai bases. Among those 1,000 wounded, during the three-day battle, were Sornam and Political Wing leader Thamilchelvan. Thamilini also revealed those assigned to the Political Wing receiving lectures at the Jaffna University. They had an opportunity to receive lectures on the LTTE’s history, liberation struggles in various parts of the world and various other relevant subjects.

Thamilini also dealt with the contentious issue of rape and sexual harassment by the military. She unreservedly condemned those who had been propagating that almost all women, taken into custody by the military, had been raped or molested. She lashed out at those propagating lies at the expense of female cadres at all levels who risked their lives for the organization. She alleged that bodies of those who had been sexually abused were shown seeking political advantage.

She complained bitterly about the women navy officer responsible for carrying out body checks at Welikada. She described the body check cruel and disrespectful whereas she basically commended the conduct of officers and men responsible for accepting surrendering LTTE cadres.

As pointed out by Gamini Viyangoda, those who fought against the LTTE, too, should have the courage to critically examine the past, accept wrongdoing on the part of the government and explore ways and means of taking remedial measures. Thamilini obviously had the strength to record her experience, during her 18-year long stay with an organization which was at one time considered militarily undefeatable. Mahadevan, Dharmasiri Bandaranayake, Saminadan Wimal, and all those who contributed to the release of Thamilini’s memoirs, should earn the respect of all for going ahead with the project knowing very well it will weaken war crimes allegations against Sri Lanka. Those who criticize the Sirisena-Wickremesinghe government for not safeguarding the interests of the military should be ashamed of themselves for not forcefully taking up Thamilini’s revelations. None of those members of parliament, loyal to former President Mahinda Rajapaksa, had referred to Thamilini’s revelations so far, much to the disappointment of patriotic people. They had so far ignored some of the most crucial post-war revelations, made by a person who had been on the front throughout the campaign.

(To be continued on June 15)

H. L. D. Mahindapala

The very first analyst to see through the veneer of Jaffna and get to the corrosive core of  Jaffna politics was the Dutch Commander of Jaffna, Hendrick Zwaardecoon. (See  Lanka Web : Moddely Tambi – the Father of Vellahlas”). His analysis of the peninsular social structure, dominated exclusively by the aggressive Vellahlas, gives a clear insight into the inner workings of politics in the formative stage of the Vellahlas rising in power and status. In 1706, on the advice of Zwaardecoon, the Dutch went as far as making the first study of the ossified caste structure that had an overwhelming impact  on the  politics of Jaffna and the nation as a whole.

Starting from the Dutch period, Jaffna-centric casteism developed as an oppressive fascist political force  internally, reducing its own people to slaves and  outcasts. Later, in the 20th century, when the dominant Vellahlas were gingerly stepping out of their rigid casteist cage into a class they found it necessary to discard the out dated ruling ideology of narrow Vellahlaism and shift into a more  broad-based mono-ethnic front with the  sole aim of grabbing territory and power outside  the  borders  of Jaffna. This leap  from internal oppression to external aggression related to the political ambitions of the Vellahlas. When it directed it violence against the low-castes in Jaffna it was to maintain their internal supremacy. When it formed the mono-ethnic front and turned against the Sinhala-Buddhists it was to grab the Tesawalamai territory to retain their feudal and colonial power, privileges, position, properties, perks and inter-personal relations that defined their supremacy. It this eternal agenda that dominated the post-independent political agenda. Shades of it began in the time of Zwaardecoon in the form of the first revolt of the Vellahlas, led by Moddely Tambi, the Father of Vellahlaism. It foreshadowed the events that were to explode with greater fury in the 20th century. The Vellahla history which began as a 17th century comedy in the Dutch period – the revolt was over the issue of appointing a non-Vellahla to a government post – repeated itself as a cataclysmic tragedy in our time.

By an unexpected coincidence it is Ben Bavinck, a Dutch missionary-teacher who, in his revealing diaries, had continued the Zwaardecoon’s tradition of looking deeper into the  hidden layers of Jaffna society. Bavinck, who lived and worked with the Tamil people in the North, off and on during 33-year-old Vadukoddai War (1976 – 2009), has produced a running commentary of the events driven  by violence of  both sides – the Security Forces and the LTTE. It  is his sensitive and perceptive reactions to the unfolding events of the longest running war in Asia that makes his diary, Of Tamils and Tigers: a journey through Sri Lanka’s war years, an  invaluable and revealing document. His diary confirms not just the evils of wars in general, but the evils of the particular Vadukoddai War prolonged wilfully and unnecessarily by Velupillai Prabhakaran, the  latest Pol Pot of Asia” (James Burns – The New York Times). The published excerpts from Volume 1 (Vol. II is yet to come) shines a penetrating light to reveal the failed past of national politics, particularly the fascist Tamil politics led by Velupillai Prabhakaran.  Apart from documenting some of the crimes committed by both parties, Bavinck focuses on the immorality of  the peddlers of morality whose calculated silence helped Prabhakaran  to oppress, suppress and persecute his own Tamil people. The total surrender of Jaffna society to his Pol Potist will is the haunting thread that runs through his diary.  Bavinck repeatedly mourns the immoral silence of those who knew better and refused to speak out in defence of the Tamils oppressed and persecuted by the Tamils.

Most of the details were known to those who were willing to see through the smokescreen thrown up by the pro-Tamil lobby. It was a powerful lobby whose tentacles ran into the core of NGOs, Churches, media, academia and a global network manipulated mainly by the Tamil diaspora. The main mission of this well-organised international network of anti-Government lobbyists was to (1) demonise the Sinhala-Buddhists and the Sinhala governments”, as they called it and (2) divert attention away from the crimes committed by the quasi-state headed by Prabhakaran. It is the ceaseless manipulations of this lobby that sustained Prabhakaran for as long as he did. The initial gains of the Prabhakaran’s military forays can be attributed to a considerable extent to the international pressures (financial, political bases in Western electorates, penetration into key decision-making processes in the Western fronts, propaganda machinery, etc.,) generated by this lobby.

Their global lobbying, along with the massive propaganda campaigns, succeeded in forcing the Security Forces to wage a war with one  hand tied behind  their backs. The final defeat of the Prabhakaranist forces came only after the Sri Lankan forces dared to reject the imported recipes and interventions for peace and adopted home-made remedies to challenge Tamil Tigers. Until the Security Forces triumphed at Nandikadal this effective lobby succeeded in glorifying the Prabhakaranist regime as a liberating force”. Perhaps, their greatest success was in silencing those who knew what was happening to the Tamil victims who were penned in by Tamil terror. Prabhakaran succeeded in justifying and prolonging the agony of the Tamil people because the Tamil intelligentsia, particularly those in the diaspora, conspired to cover-up the Prabhakaranist crimes committed in the name of protecting and serving the Tamil people.

The voice of Bavinck rings loud and clear against this high-pressure background designed to maintain a calculated silence. To begin with (and as stated by Bavinck) there was hardly anybody to oppose the principle that Might is Right”.  Bavinck’s diary entry of March 2, 1990 states : I had another discussion with (K) Sritharan, (one of the few outspoken Tamil dissidents) who deplored the fact that the churches in Jaffna had spoken up so little in order to correct the militants. The Roman Catholic Church had several times addressed the government and its forces, but about the ‘boys’ they, like the Protestants, had been silent.” The deafening  silence of the Churchmen, with international links, and that of the public intellectuals denied the Tamil people persecuted by their liberator” the moral and political power needed to raise their voices or protect themselves from the fascist Tamil terror. The principle of R2P, invoked by Gareth Evans, ICES, and other NGOs, was to stop the Forces from advancing into the territory occupied by Prabhakaran. But there was no active principle invoked to protect the Tamils who were targeted from the time Prabhakaran started killing Tamil dissident in 1975. His first victim was Alfred Duraiyappah and he never stopped killing Tamils even when he was running away from the battle field. In his ruthless fashion, Prabhakaran  shot the Tamils who formed  his human  shield when they were fleeing into the safety zones opened up by the Army. Prabhakaran wrote his own shameful history by being the one and only Tamil leader who killed more Tamils than all the others put together.

By 1990 it was clear that the plight of the Tamils caught in the crossfires was deteriorating by the day. Bavinck’s entry made on May 10, 1990 highlighted the tragedy facing the Tamil people. He wrote : Frightening also is that the new Tigers recruits are all little boys of about 10-to-12 years-old. The Tigers cannot get the older school boys to join anywhere.” This war crime is condemned universally. But the Tamil Boko Haram got away with it because the human rights activists like Paki” Saravanamuttu , (PS), diverted attention to the desertions in the Army. He was gloating over the news that Army deserters were weakening the fighting capacity of the Forces. The  crime of forcibly recruiting Tamil children to fight in Prabhakaran’s futile war was brushed aside, or played down. Why did PS go down that misleading track? Why should a human right activist be overly concerned about the Army losing its cadres when he should be concerned more with the Tamil mothers fathers and mothers losing their children to Tamil Boko Harams? Even as a hired human rights activist what should  have been his priority – the Tamil kids plucked from the breasts of their mothers or the desertions in  the Sri Lankan Army? Obviously, winning the Vadukoddai War at any cost — even  by throwing untrained kids into the battlefield — did not bother his foreign-funded conscience.

In other words, he was giving a nudge-and-a-wink for the Tiger Supremo to carry on the war whichever way he can, even by forcibly recruiting kids, if that is the only way Prabhakaran can stand up to the advancing Army. PS’s triumphalism was in celebrating the losses faced by the Army. The agony of the grief-stricken Tamil mothers was swiftly swept under a carpet of silence. His silence, compared to the ear-splitting decibel level raised to gloat over the losses to the Army, was obscene. When, as a Tamil, his  own people were being oppressed and persecuted by a fellow-Tamil the moral  choice before  him was clear. But he dodged the issue by diverting attention to the Sinhala governments”. The refusal to face the evil staring in his face makes him an intellectual pariah who should have been kicked out of human right circles with utter contempt.

But  he was not alone in this. It was a malaise  with the public intellectuals right across the board. The failure to name and shame the greatest evil facing the nation at the time condemns most of those intellectuals as lifting their skirts for a quick buck. This is just  not a rhetorical statement. The money, the opportunities, perks, scholarships and the kudos were available only to those who toed the anti-Sinhala-Buddhist line. Those who argued for the counter-narrative were not even invited to the seminars run by the foreign-funded NGOs. A whole new intellectual industry mushroomed to manufacture conformity. And, in that propaganda battle, they were successful. The power of Bavinck is in challenging this conventional and mono-causal theory and presenting a counter-narrative.

It was, of  course, fashionable to pin the primary responsibility of providing security to the elected state of  the nation. But these intellectuals pretended that there was no commensurate responsibility for the unelected quasi-state of the North was to protect the people. The mercenary mission they engaged in was to manufacture excuses for the crimes committed by Prabhakaran. Tis  was a bonanza for him to get away with war crimes and crimes against humanity. In fact, till the end Prabhakaran was dependent on foreign-funded agencies to put  pressure on the Government to stop the war which would have benefited only his belligerence. With the moralists in NGOs, Churches and academia pointing the finger at the Government he had a field day. He had no qualms even in using the Tamil people as a human shield to protect himself. He read R2P to mean Responsibility to Protect Prabhakaran!

What kind  of  a hero was Prabhakaran when he had to depend on 10-12-year-old kids to protect him? Which leader who forcibly drags young kids to protect himself can be respected as a worthy leader? When a leader uses the people, including the aged, to  protect himself instead of the leader protecting his people can he be considered as anything more than a self-serving coward? Doesn’t this confirm that the Tamils  never had a leader who served their  interests selflessly? The tragedy of Tamil history is that they never had a leader who acted in the interests of the oppressed Tamils. The Tamil leadership has a consistent record of treating the Tamil people with utter contempt. First, the Vellahla leadership treated the Tamils as slaves, or as outcasts unfit for their superior society. In 1844, when the British abolished slavery the first step they took was to abolish the right of he Vellahlas to kill their slaves. Second, Prabhakaran followed the Vellahla tradition and even went beyond the Vellahla slave-owners : he killed the Tamils – including the entire Tamil leadership – without any compunction.

Even the Tamil human right activists like Saravanamuttu were no better than silent slaves of Prabhakaran. PS did not go round the world mobilising international opinion against Prabhakaran’s barbarism though he spent millions to denigrate Sri Lanka in every available global fora. On the contrary, they retreated into an unholy silence which, in the eyes of Prabhakaran, justified his reign of terror. And the more the Tamils fell at this feet, worshipping him as their Suriya Devan, the more he felt justified in killing Tamils. He attained divine status by his power to kill. It was his unchallenged power to kill Tamils and non-Tamils that forced the Tamils to surrender to his will.  Nothing pleased the Tamils more than his  power to kill their opponents. Each time he killed the coffers in the Tamil diaspora overflowed with dollars. So Prabhakaran had no qualms about killing Tamils.. And the Tamil leadership, from Appapillai Amirthalingam to Rajavarothiam Sampanthan, the current leader of the Opposition,  remained silent believing that the doctrine of necessity justified the killing of the Tamils who were an unnecessary obstruction to achieve Eelam.

The  failure  of the Tamil moral guardians to stand up for the rights of the little children is an unpardonable obscenity. Tamil culture reached it lowest depths when the Tamil Churchmen handed over the Tamil children kept in their care by the Tamil parents to the LTTE. The Tamil priests tipped off the LTTE at midnight. The children were picked up  and taken away forcibly from the Church in the morning.  If the Churchmen, kicking aside all moral barriers, supplied other  people’s children left in their care to fill the depleted cadres of the LTTE what was there to prevent Prabhakaran from brain-washing those children to kill their fellow-Tamils – their  own kith and  kin ? Whose crime is greater? The Church offering Tamil children to Prabhakaran to turn them into killers? Or Prabhakaran giving the  kids their last supper of cyanide pills and sending  them off to kill dissident Tamils like Neelan Tiruchelvam?

Since Prabhakaran didn’t achieve any lasting victory for the Tamils isn’t his greatness only in turning kids into brutal killers? Isn’t his cult of Tamils killing Tamils the ultimate  glory of the Tamil culture? Considering the history of this cult that began with Sankilli – the killer  of 600 Catholics in Mannar in 1544 —  is there any chance of the Tamils going beyond Prabhakaran to produce an enlightened and humane leader who would care and work selflessly for all the Tamils?

(To be continued)

Dilrook Kannangara

The security debacle and a resultant explosion in Kosgama is the worst Sri Lanka has seen. It may have costed over $10 million (1.5 billion rupees) in destroyed stock. Damage to houses and complex also runs to a few hundred million rupees. Heads must roll over this debacle. The Defence Secretary and the Army Commander must take full responsibility and resign from their posts forthwith. That will facilitate an impartial investigation into the matter. It is nearly impossible for an accident to spark the initial explosion and then spread to the entire complex. A systematic and deliberate ignition is more likely. Those involved within and outside the complex must be investigated.

Since the war victory in 2009, the need for regular purchases of stocks ended. Stocks need to be replenished only when the material reach their use by date which is long. That means no regular purchasing. It is no secret purchases attract lofty commissions and this was one of the most lucrative industries during wartime. Someone was not making big bucks he/she used to make for decades. The possibility of such an involvement must be seriously considered and investigated.

It may also be part of a concerted attempt to remove army camps. Fires have been lit around army camps in the north in an attempt to remove them. Political thugs have stormed into army camps demanding the camp is dismantled. In this context, such acts of terror cannot be ruled out.

It is essential to deploy artillery and multi barrel rocket launchers (MBRLs) within striking distance of Colombo Port and Colombo City to deter a foreign invasion and foreign-aligned locals conniving with foreign parties to siege the city. Since MBRLs have a maximum range of 25km, it is imperative they are kept well within that range. A reasonable quantity of artillery must also be kept handy. Unlike attack planes, helicopters, ships and tanks a fired artillery cannot be stopped. In the case of MBRLs, only seconds are needed to discharge its volley making it nearly impossible to stop them. Therefore, removing army camps with these facilities within 20km from the Colombo Port is not advisable. The point is not their use but the capability it brings to deter an enemy. If there are no defences whatsoever, every invader will try their luck. Similar capabilities have saved many smaller nations against bullying tactics of larger invaders. The government must not make use of this to remove army camps and weapons depots within 20km of the Colombo City. That jeopardizes national security. Any Indian or Tamil involvement in the incident aimed at weakening security capabilities in Colombo should be investigated.

The present dispensation has proved clearly it cannot look after national security interests. This may be the tip of the iceberg or the start of something huge.

Shenali D Waduge

 Muslims in Sri Lanka need to seriously introspect. They claim to wish to live in peaceful coexistence but then their institutes are attempting to insidiously enter all the sacred sites of Buddhist Sri Lanka and build their prayers of worship. The moment that happens that structure will become their religious right and take precedence over the religious structures that had had been in existence for centuries. Politicians are mum because it has become an easy endeavour to shut them up by giving them some luxuries to satisfy their lustful weaknesses. But it behoves the Muslim public to take a greater moral stand in this matter by coming forward to say that the mosques already in existence are enough and that it is wrong to incur on traditional Buddhist sites. Are these attempts to build Muslim structures in sacred Buddhist heartlands to create racial tensions and then cry foul when Buddhists react? This has been a ploy used in the recent past.

Most in Sri Lanka are of the view that the Islamic terrorism that prevails globally with all Muslims generally being projected as ‘terrorists’ by the Western media & certain politics is wrong mainly because it is the West that has created these jihadists to advance their own agendas via the Muslim nations that function as West’s satellite states/agents.

These West-friendly Muslim nations supply the manpower and indoctrination while the arms training and brainwashing is provided by the US/UK & NATO – thus Al Qaeda, ISIS and all other Islamic groups that the West proudly ban and claim to go after using R2P are all essentially created by the West. It was using these groups and unleashing them to do their terror that Kosovo was created, Yugoslavia was cut into pieces, Iraq, Libya, Afghanistan and now Syria are being occupied. There is a plan to all these military occupations.

While simultaneously going after the jihadists the West plays a double game by demanding religious freedoms which is another insidious plan for them to roll out their Christian missionaries via NGOs and other Rights Groups. Riding on this it is sad that in non-Muslim majority countries that Muslims who claim to wish to live in peaceful coexistence use these Western ‘rights’ jargon to create their mono-Islamic enclaves and thereafter demand their rights as we can see the East also demanding a separate Muslim-only enclave in such a small island nation like Sri Lanka. So when taking these demands, the events happening before our eyes, the new dress codes which are only self-segregating Muslims from others we can only wonder what is the real plan and where do we draw the line.

While we know that the west is going after Muslims, what we cannot understand is why Muslims are attempting to insidiously creep into sacred Buddhist areas and therafter claim these areas as their traditional rights. How morally defensible is this?

The example of Saudi Arabia is important for it is the citadel of Islam and where Mecca is located.

Excerpts from the US State Department Report on Saudi Arabia – http://www.state.gov/documents/organization/171744.pdf. Saudi Arabia’s population is 27.1million while there are 8.5 million foreign workers of which over 70,000 are Buddhists

• There is no legal recognition or protection of religious freedom, and the government allowed only private practice of non-Muslim religions
• The public practice of any religion other than Islam is prohibited”
• Non-Muslims are also strictly banned from the Holy City, Mecca. (Muslims are attempting to enter Sri Lanka’s sacred cities)
• It was not permissible to bring non-Muslim religious symbols and books into the Saudi kingdom
• The Commission for the Promotion of Virtue and Prevention of Vice (CPVPV) and security forces of the Ministry of Interior (MOI) conducted some raids on private non-Muslim religious gatherings and sometimes confiscated the personal religious materials of non-Muslims”
• The government officially does not permit non-Muslim clergy to enter the country to conduct religious services
• The government requires noncitizen legal residents to carry an identity card containing a religious designation for “Muslim” or “non-Muslim.”
• Furthermore, judges may discount the testimony of non-practicing Muslims or individuals who do not adhere to the official interpretation of Islam and disregard the testimony of a non-Muslim in favor of the testimony of a Muslim.
• Even Shia Muslims are discriminated – The government refused to approve construction or registration of Shiite community centers, so Shia were forced to build such facilities in private homes. government continued to exclude Shiite perspectives from the state’s extensive religious media and broadcast programming. The government sporadically imposed bans on the importation and sale of Shiite books and audiovisual products. In higher education the government discriminated against Shia in the selection process for students, professors, and administrators at public universities.
• Journalists and activists who wrote critically about the religious leadership or who questioned theological dogma risked detention, travel bans, and government shutdowns of their publications
• On March 19, 2010, four CPVPV officers and one uniformed police officer raided an Indian Christian prayer service being held in a private residence. The CPVPV took photographs and video in addition to confiscating Bibles and religious instruments. Police arrested the pastor and two worshippers
• In 2012 Premanath Pereralage Thungasiri, a Sri Lankan Buddhist employed in Saudi Arabia, had been arrested for worshiping the Buddha in his employer’s home

Let us take the example of Maldives. It was JR Jayawardena who permitted Maldivians to live, work and study in Sri Lanka when Maldives claimed its islands were going to be submerged. Nothing has happened to the islands and capital city Male has got bigger with sea-reclamations. Inspite of all the kindness shown to Maldivians in Sri Lanka there is no reciprocity for Sinhala Buddhists

The population of Maldives is 393,595. There are more than 100,000 foreign workers including Sri Lankans.

• The law prohibits citizens’ practice of any religion other than Sunni Islam, and stipulates that non-Muslims cannot become citizens
• Propagation of any religion other than Islam is a criminal offense.
• The constitution requires public office holders such as the president, ministers, judges, and members of the National Assembly to be Muslims and followers of the Sunni school of Islam
• The constitution prohibits utterances contrary to tenets of Islam or the government’s religious policies.
• Civil law is officially subordinate to Islamic law.
• The law prohibits public statements contrary to Islam, and violators face penalties ranging from two to five years in prison or house arrest.
• Schools are required to inculcate obedience to Islam” and instill love for Islam.”  (many say that the Maldivian women in Sri Lanka are often seen drinking and smoking)
• The government maintains and funds most mosques.
• The law states both the government and the people must protect religious unity (Islam only)
• Propagation of any religion other than Islam is a criminal offense.
• Foreign scholars may not criticize domestic policies and laws in their sermons (recall Hakeem referring to ‘yellow-robed terrorism’)
• Non-Muslim foreign residents may practice their religion only in private and may not encourage local citizens to participate
• The law prohibits importation of any items deemed contrary to Islam, including alcohol, pork products, or religious statues for worship (same sensitivities are not applicable for Buddhists who don’t eat beef)
• By law, a Maldivian woman cannot marry a non-Muslim foreigner unless he converts to Islam first (we don’t know how many Maldivians are marrying both Sri Lankan Muslims & non-Muslims)
• The government interprets the conversion by a Muslim to another religion as a violation of Islamic law, which could result in punishment, including loss of the convert’s citizenship

http://www.state.gov/documents/organization/238712.pdf

From the example of just 2 Muslim majority countries depicted readers can see the extent to which other religions are subjugated by law while in non-Muslim majority nations Muslim demands equal status and thereafter attempt to take over heritage sites.

It would be nice if the Muslims realize this mistake and rectify it.

Shenali D Waduge

LNW SPY

ලෝව බිහිසුනු ත්‍රස්තවාදීන් වසර දෙකකට අඩු කාලයකදි පරාජය කරමින් මවුබිමේ සදාකාලික විරයන් බවට පත්ව සිටින ත්‍රිවිධ හමුදාව මුදවා ගැනිමේ හමුදාවක් (Salvation Army)බවට පත්කිරිමේ මහා මෙහෙයුමේ දැවැන්තම අදියර පසුගිදා කොස්ගම ත්‍රිවිධ හමුදා ආයුධ ගබඩාව පුපුරුවා හැරිම හරහා සිදුකර ඇති බව අප අනාවරණය සත්‍යක් බව මේ වනවිට තහවුරු වෙමින් තිබේන අතරම අපගේ අනාවරණයෙන් ආරක්ෂක අමාත්‍යංශය ගිනීගෙන ඇති අතර අප කල අනාවරණය අසත්‍යක් කිරිමට ගන්නා උත්සහයන් නිසා ඔහුන් හත්පොලේ ගා ගනිමින් සිටින බව රටේ ජනතාවට දැන් නොරහසකි.

ඒ අනුව අපි විසින් ඊයේ රට හමුවේ අනාවරණය කල ප්‍රශ්ණ කිහිපයකට රහස් පොලිසිය අද වනවිට තොරතුරු රැසක් අනාවරණය කර තිබේ.

01. යුධ හමුදා බුද්ධි අංශය පරික්ෂණ වලින් එකහෙළාම ඉවත් කිරිම.

02. කදවුරේ ආරක්ෂක ක්‍රමවේද සහ ආරක්ෂක භටයන් ස්ථාපනය කිරිම දින 10කට කලින් වෙනස් කිරිම.

03. මෙය නිකම්ම පුපුරා යැමක් විය නොහැක (කිසිවෙකුගේ අනුදැනුමකින් තොරව ) කිසිවිටකත් සිදුවිය නොහැකි බව අවි සම්බන්ධ විශේෂඥයන් තහවුරු කිරිම.

04. සතුරා අතට පත්විම වැලැක්විම සදහා අවි ගබඩාව පුපුරුවා හැරීමට අවශ්‍ය චාජරය ක්‍රියාත්මක වුයේ නම් එය සිදුකළේ කවුරුන් විසින්ද, ඊයේ දිනය තුල කදවුරට ඇතුල් වු අදාළ චාජරය සම්බන්ධයෙන් හොදින්ම දන්නා පුද්ගලයා කවුද?

05. ඊයේ දහවල් ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ නියෝග මත කදවුරට ඇතුල් වු මේජර්වරයා කවුරුන්ද?

6. මේ අතර එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයට අයත්ව තිබී හසුවූ අවි ආයුධ සෝමාලියානු කොල්ලකරුවන්ට සහ වෙනත් ත්‍රස්තවාදී සංවිධාන වලට විකුණූ බවට යහපාලනය එල්ල කර තිබු අසත්‍ය චෝදනා සම්බන්ධයෙන් පරීක්ෂණයක් පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුනු අතර එම ආයුධ සම්බන්ධයෙන් මෙම සතියේදී අධිකරණ නියෝගයකට අනුව විගණකාධිපති වාර්තාවක් කැඳවා තිබූනි.

ඒ අනුව කොස්ගම අවි ගබඩාව පුපුරන්න කලින් එය බාරව සිටි මේජර් රොෂාන් පෙරේරාට දියතලාවට දඩුවම් මාරුවක් ලබාදිමට ආරක්ෂක අමාත්‍යංශය කටයුතු කර ඇති අතර ඉන් පසුව අපි විසින් අනාවරණය කල පරිදිම ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයේ අනුදැනුම මත පිපුරුම සිදුවිමට පැය 5කට පමණ පෙර හදුනා නොගත් මේජර්වරයා කඳවුරට ඇතුලත් වි තිබේ.

සාලාව යුධ හමුදා ආයුධ සහිත කඳවුරේ ගිනිගෙන පුපුරායාම සම්බන්ධයෙන් පරීක්ෂණ පවත්වන රහස් පොලිසිය, හමුදාවේ වෙඩි උණ්ඩ ගබඩා පරිපාලනයට යොදවා ඇත්තේ ඒ සඳහා විශේෂඥ පුහුණුව ලද නිලධාරීන් නොවන බවට හඳුනාගෙන ඇති අතර අප ඊයේ අනාවරණය කල පරිදිම මිට දින 10කට පෙර කදවුරේ සිටි යුධ අවි සම්බන්ධයෙන් පුහුණු නිළධාරීන් සියලුම දෙනා ඉවත් කිරිමට ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය කටයුතු කර තිබේ.

අදාළ පිපුරුම සිදුකරන අවස්ථාව දක්වාම පසුගිය දින 10 තුල කොස්ගම පිහිටි යුධ හමුදා උප උණ්ඩ ගබඩාවේ පරිපාලන කටයුතු බාරව සිටි මේජරවරයාද හමුදාවට වාහන, ඉන්දන හා කෑමබීම සැපයුම් බාරව සිටි නිලධාරියෙකු වන අතර ඔහු එක්සත් ජාතික පක්ෂයට හිතවත් මෙන්ම මැතිවරණ කාලසිමාවේ එජාපයේ ජයග්‍රහණ වෙනුවෙන් හමුදා නිතී උල්ලංඝනය කරමින් කටයුතු කල අයෙකු බවද අනාවරණය වි තිබේ.

මේ අතර කොස්ගම සාලාව යුද හමුදා අවි ගබඩාවේ වූ දැවැන්ත පිපිරීමෙන් දෙදිනකට පසු ආරක්ෂක ලේකම් කරුණාරත්න හෙට්ටිආරච්චි මහතා සිද්ධිය පිළිබදව පළමු වරට අද මාධ්‍ය හමුවේ කරුණු දක්වා සිටියා.

සිද්ධිය වන අවස්ථාවේ කදවුරේ උත්සවයක් පැවතියේදැයි මාධ්‍යවේදීන් අසද්දී ඒ පිළිබදව තමන් නොදන්නා බව පැවසූ ආරක්ෂක ලේකම්වරයා අදාල ගිනිගැනීම සිදුවන අවස්ථාවේ යම් විශේෂිත දෙයක් සිදුවෙමින් පැවති බවත්, ඒ පිළිබදව දැන්ම පැවසිය නොහැකි බවත් ප්‍රකාශ කළා.

ගින්න ඇතිවූ ආකරය පිළිබදව නිශ්චිත ප්‍රකාශයක් නොකළ ආරක්ෂක ලේකම්වරයා පිළිතුරු දීමේදී යම් පීඩනයකට පත්ව සිටින බව දක්නට ලැබුණු අතර අදාල අවස්ථාවේදී කදවුරේ ගිනි නිවීමේ අභ්‍යාසයක් සිදුව ඇති බවද ප්‍රකාශ කළා.

ආරක්ෂක ලේකම්වරයා වැඩි දුරටත් ප්‍රකාශ කර සිටියේ ගින්නක් නොමැතිවත් ගිනි නිවීමේ අභ්‍යාස එහි නිතර සිදුවන බවත් ගිනි ගැනීමේ සිදු ඇත්තේ එවැනි අවස්ථාවකදී බවයි.

ආරක්ෂක ලේකම් නොහොත් සිරිසේනගේ පයිප්ප බාස්ගේ ඉල්ලන් කෑම

Lankanews

සැලකිය යුතුයි අප මේ පළ කරන ලිපිය අතිශයින්ම විවාදශීලී මෙන්ම තාර්කිකද වෙයි.විවිධවූ අපගේ හිතමිතුරු සහෝදර වෙබ් අවකාශ සහ අපගේ වාර්තාකරුවන්ගේ ගවේෂණ ද මේ සඳහා සඳහා දායකව ඇත.

 ලොව බිහිසුණුම ත්‍රස්තවාදීන් වසර දෙකකට අඩු කාලයකදි පරාජය කරමින් මවුබිමේ සදාකාලික විරයන් බවට පත්ව සිටින ත්‍රිවිධ හමුදාව මුදවා ගැනිමේ හමුදාවක් (Salvation Army)බවට පත්කිරිමේ මහා මෙහෙයුමේ දැවැන්තම අදියර ඊයේ සවස කොස්ගම ත්‍රිවිධ හමුදා ආයුධ ගබඩාව පුපුරුවා හැරිම හරහා සිදුකර ඇති බව අප ඉතාමත් වගකිමෙන් යුතුව ඔබට වාර්තාකර සිටිමු.
ඉරිදා සවස 5.45ට සාලාව යුධ හමුදා අවි ගබඩාව පුපුරා හැරිම යහපාලන ආණ්ඩුවේ උවමනාව මත සිදුව ඇති අතර ඉතාමත් සැලසුම්ගතව හා සුක්ෂම අයුරින් සිදුකලද එජාපයේ කොලු ගැටුම හා  තොරතුරු වාර්තාකරුගේ දක්ෂතාව මත පැය 48 යන්නට මත්තෙන් සියල්ලම අනාවරණය කර ගැනිමට අපට හැකි වි තිබේ.

අදාළ මෙහෙයුම පසුපස ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන,අග්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ මෙන්ම 2010 සිටම හමුදාව පාවාදෙමින් සිය වරප්‍රසාද රැක ගැනිමට හිගමනේ යෙදෙන වෙල්විදානලාගේ සරත් ෆොන්සේකා මෙන්ම රනිල්ගේ කොලු සුරතලා වන සාගල රත්නායක මෙන්ම එජාපයට හිතවාදි අප කලින් අනාවරණය කල නාදුනන මේජර්වරයාද සිටි.මේ වනවිට සරත් ෆොන්සේකා ( බල පෙරේත හොර වලත්ත වල් විදානේ )ද මෙම ව්‍යාපෘතියට  සම්බන්ධ බැව් හෙළිවේ
සාලාව යුධ හමුදා අවි ගබඩාව තුල යුධ හමුදාවට අයත් නවිනතම ආයුධ ඇතුලු ආයුධ අමරිකානු ඩොලර් බිලියන 4.5ක් ඉක්මවා ගබඩා කර තිබු අතර එම සම්පූර්ණ අවි තොගය අපට අහිමි විමත් සමග යුධ හමුදාවේ අවි බලය සියයට 60%කින් පමණ අඩුවි ඇති බවයි අප ආරක්ෂක තොරතුරු වාර්තාකරු අනාවරණය කලේ.
සාලාව යුධ හමුදා අවි ගබඩාව එකවරම පිපුරුමට ලක්වුයේ කෙසේද…?
විද්‍යාත්මක පදනමක් මත සියලුම අවි ගබඩා කර තිබු සාලාව යුධ හමුදා අවි ගබඩාව මතුපිටින් සිදුකෙරෙන ගිනී තැබිමකින් හෝ අඩුම තරමේ බෝම්බ ප්‍රහාරයක් මගින් හෝ විනාශ කල නොහැකි බව ආරක්ෂක ප්‍රධානින් අද දිනය පුරාද විටින් විට මාධ්‍ය හරහා තහවුරු කර සිටියා.ඒ වැනි යම් ප්‍රහාරයකින් ගින්නක් ඇති වුයේනම් එය නිවාදැමිම සදහා අවශ්‍ය තරමටත් වඩා ස්වංක්‍රිය ආරක්ෂක පද්ධතියක් එය සතු වුවද අවසානයේ එම පද්ධතිය ක්‍රියාත්මක වුයේද නැති බව නොරහසකි.
ඒසේනම් අනිවාර්යයෙන්ම කඳවුරු තුල තිබු ආයුධ සතුරා අතට පත්විම වැළැක්වීම සදහා වු ආයුධ විනාශ කිරිමේ පද්ධතිය ක්‍රියාත්මක විය යුතුය.ඒවැනි තත්ත්වයකදි පමණක් හදිසි ගිනී මැඩපැවැත්වීමේ ආරක්ෂක පද්ධතිය ක්‍රියාත්මක නොවන බවද ආරක්ෂක අංශ හරහා තහවුරු කර තිබේන බව අප ආරක්ෂක තොරතුරු වාර්තාකරු අනාවරණය කළා.
සැකය තහවුරු වන අකාරය….
පිපුරුම 5.45ට සිදුවන අතර පලමුව පුපුරා යන්නේ එම ගබඩාවේ උණ්ඩ රැස්කර තිබු ගබඩාවය ඒ සමගම පනාගොඩ කඳවුරේ සිටි හමුදා භටයන් සහ පොලිසිය යොදවා ප්‍රදේශයේ ජනතාව ඉවත් කිරිමට කටයුතු කිරිම.පයිප්ප බාස් කෙනෙකු ආරක්ෂක ලේකම්වරයෙකු වු රටක ඒ තරම් වේගයෙන් මිනිසුන් ඉවත් කිරිමේ මෙහෙයුමක් හෝ එවන් අදහසක් ඔහුන්ට පහල නොවන බව තහවුරුය.
එපමණක් නොව ඉරිදා දිනයක් මේ සදහා යොදවා ගත්තේ කදවුරේ සෙබලුන් වැඩි පිරිසක් එදින නිවාඩු දිනයක් ලෙස සලකා කඳවුරෙන් ඉවතට පැමිණ සිටිම සහ ඉතිරි වි සිටි අනිකුත් හමුදා සාමාජිකයන් අත්‍යවශ්‍ය කරුණක් බව සදහන් කරමින් පනාගොඩ හමුදා කඳවුරට කැදවා තිබිම.
වික්‍රමසිංහගේ Facebook මෙහෙයුම 
කොස්ගම සාලාව යුධෝපකරණ ගබඩාවේ අද ඇති වූ ගිනි ගැනීමේ තත්වය නිසා එම කඳවුර තුළ ගබඩා කොට ඇති යුද උපකරණ ගිනි ගනිමින් තිබේ .අප ප්‍රථමයෙන් එම කදවුරෙන් කිලෝමීටර තුනක දුරක පදිංචි ජනතාවට එම ප්‍රදේශ වලින් ඉවත් වෙන ලෙස දන්වා ඇති අතර මහජනතාවගේ ආරක්ෂාව සදහා මෙම දුර ප්‍රමාණය තවදුරටත් වැඩිවිය හැකිය .දැනටමත් මෙම සිදුවීමෙන් ඇතිවිය හැකි හානිය අවම කිරීම සදහා අදාල පියවරයන් රැසක් ගනිමින් තිබේ. මෙම සිදුවීම හැකි ඉක්මනින්, අවම හානියකින් කළමනාකරණය කිරීමට එම ප්‍රදේශයේ ජනතාවගේ සහයෝගය අදාල අංශ වෙත ලබා දෙන ලෙස ඉල්ලා සිටීමට කැමැත්තෙමි.
අනික් අතට දිගින් දිගටම රනිල් වික්‍රමසිංහ හා සාගල රත්නායක කියා සිටියේ කුමක්ද…?
අපි පුලුවන් තරම් ඉක්මනට එම ප්‍රදේශයේ ජනතාව් ඉවත් කලා.ඒ නිසා ජිවිත හානී සිද්ධ වුනේ නෑ…යන බණේ පමණකි.
ජනපති සිරිසේන සහා අගමැති රනිල් කොස්ගම සාලාව හමුදා කදවුරේ ගින්න ගැන පෙර සිට දැනසිටියේද…?
පිපුරුමෙන් පසුව මෛත්‍රී අතුරුදහන්
වෙනදාට හැම රෙද්ද අස්සේම රිංගා තමන්ගේ නැති පෞරුෂවය සාදා ගැනිමට ප්‍රකන ජනපති සිරිසේන අද දකින්නවත් නැත.ආරක්ෂක අමාත්‍යවරයා ලෙස සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් වචනයක්වත් කියන්නට ඔහුගේ දිව නොනැමෙන්නේ තමන් කල පාපි ක්‍රියාව ඉතාමත් නුදුරු දිනකදිම පඩිසන් දෙන බව දන්නා නිසා ජනතාව ඉදිරියේ හිටං කතාවක් කරන්නට ඔහුට බැරි නිසාවේනි.
එයට තුඩු දෙන කරුනු වනුයේ
01. යුධ හමුදා බුද්ධි අංශය පරික්ෂණ වලින් එකහෙළාම ඉවත් කිරිම.
02. කදවුරේ ආරක්ෂක ක්‍රමවේද සහ ආරක්ෂක භටයන් ස්ථාපනය කිරිම දින 10කට කලින් වෙනස් කිරිම.
03. මෙය නිකම්ම පුපුරා යැමක් විය නොහැක (කිසිවෙකුගේ අනුදැනුමකින් තොරව ) කිසිවිටකත් සිදුවිය නොහැකි බව අවි සම්බන්ධ විශේෂඥයන් තහවුරු කිරිම.
04. සතුරා අතට පත්විම වැලැක්විම සදහා අවි ගබඩාව පුපුරුවා හැරීමට අවශ්‍ය චාජරය ක්‍රියාත්මක වුයේ නම් එය සිදුකළේ කවුරුන් විසින්ද, ඊයේ දිනය තුල කදවුරට ඇතුල් වු අදාළ චාජරය සම්බන්ධයෙන් හොදින්ම දන්නා පුද්ගලයා කවුද…?
05. ඊයේ දහවල් ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ නියෝග මත කදවුරට ඇතුල් වු මේජර්වරයා කවුරුන්ද?
6. මේ අතර එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානයට අයත්ව තිබී හසුවූ අවි ආයුධ සෝමාලියානු කොල්ලකරුවන්ට සහ වෙනත් ත්‍රස්තවාදී සංවිධාන වලට විකුණූ බවට යහපාලනය එල්ල කර තිබු අසත්‍ය චෝදනා සම්බන්ධයෙන් පරීක්ෂණයක් පැවැත්වීමට නියමිතව තිබුනු අතර එම ආයුධ සම්බන්ධයෙන් මෙම සතියේදී අධිකරණ නියෝගයකට අනුව විගණකාධිපති වාර්තාවක් කැඳවා තිබූනි.
ඉහත කරුණු එකිනෙකට ගැලපීමේදී තහවුරු වන්නේ මෙය යම් සැලසුමක ප්‍රථිපලයක් බවය. ඒ අන් කවරක්වත් නොව යුධ හමුදාව සම්පූර්ණයෙන්ම මුදවා ගැනිමේ හමුදාවක් (Salvation Army)බවට පත්කිරිමය.
මන්ද ජාත්‍යන්තරය හරහා රට බෙදිමේ මෙහෙයුමක යේදි සිටින යහපාලකයන්ට යම් දිනයක මේ රටේ ප්‍රගතිශීලි ජනතාව පොලිස් බල්ලන් දමා මර්දණය කරන විට රට වෙනුවෙන් යුධ හමුදාව නැගි සිටිම පාලනය කිරිමට යහපාලකයන් දැන් සිටම කටයුතු කර අවසන්‍ ය.
එහෙන් කොටින්ගේ හංගපු අවි ආයුධ නවීන මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ කට්ටල හමුවෙද්දී මෙහෙන් හමුදාව සතු අවි ආයුධ විනාශ වෙනවා හරිම සාමාන්‍ය සිදුවීමක් නේද? ඔය විනාශ වෙච්චි අවි ආයුධ වෙනුවට ආදේශක ලැබේවි කියලා හිතනවද?ලොවෙත් නෑ…යුද්දෙ නැති එකේ ආවුද මොකටද?මහින්ද කලාවගේ මුදල් නාස්තියක් අපි කරන්නේ නෑ කියලා මුන් නොකිව්වොත් ඕං බලහල්ලාකෝ තව ටික දවසකින්
රටේ නායකත්වය දුර්වල කිරීම පළමු පියවර,හමුදාවෙ ජේෂ්ඨයින් ඉවත් කිරීම දෙවැනි පියවර, බුද්ධි අංශය විසුරුවාහැරීම තුන්වැනි පියවර, ආයුධ ශක්තිය දුර්වල කිරීම සිව්වැනි පියවර… පියවරෙන් පියවර මේ යන්නේ කොයිබටද කියලා අමුතුවෙන් කියන්න ඕනි නෑ නේද…? ඒත් ඉතින් චේතිය ආරක්ෂක ලේකම් කියන පයිප්ප බාස් කියාවි ජාතික ආරක්ෂාවට කිසිම තර්ජනයක් නෑ කියලා ඔච්චරයි වෙන්නේ… මිනිස්සු හිනාවෙලා නිකන් ඉඳීවි … කුණාටුවක පෙරනිමිති පහල වෙද්දී සූදානම් නොවෙන මිනිස්සු කුණාටුවට අහුවෙලා විනාශ වෙන එක නවත්තන්න බෑ… එහෙම කියලා නිකන් ඉන්නත් බෑ දැන්වත් එකාමෙන් එක් වී බුද්ධිමත්ව ක්‍රියාත්මක වෙමු..

උපුටා ගැන්ම දිවයින

ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල වෙතින් වත්මන් ආණ්‌ඩුව ඉල්ලා සිටි ඩොලර් බිලියන 1.5 ක ණය මුදලේ පළමුවැනි කොටස පසුගිය සෙනසුරාදා නිකුත් කරන ලදැයි ප්‍රංශ පුවත් සේවය මගින් (AFP) නිකුත් කරන ලද වාර්තාවක සඳහන්ව තිබිණි. යහපාලන ආණ්‌ඩුව විසින් මෙම ණය මුදල අයදුම් කරනු ලැබ තිබුණේ ආර්ථිකය වර්ධනය කර ගැනීමටත් ගෙවුම් ශේaෂ හිඟය පියවා ගැනීමටත්ය. ජුනි 4 වැනිදා ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල නිකුත් කළ නිවේදනයට අනුව ගෝලීය ආර්ථිකයේ ඇති පීඩනය හමුවේ සාර්ව ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති ශක්‌තිමත් කරමින් සංචිත පවත්වාගෙන යැම සඳහා මෙම ණය මුදල ශ්‍රී ලංකාවට ලබාදීමට නියමිතය. එපමණක්‌ නොව මේ ලැබී ඇත්තේ ශ්‍රී ලංකාව ඉල්ලූ මුදලින් හරි අඩක්‌ පමණි. ආණ්‌ඩුව මුලින් ඩොලර් බිලියන තුනක ණය මුදලක්‌ ඉල්ලා සිටියද ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල එකඟ වී තිබෙන්නේ ඩොලර් බිලියන 1.5 ක්‌ සඳහා පමණය. කෙසේ හෝ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ විස්‌තීර්ණ අරමුදල් පහසුකම යටතේ මාස 36 කින් ගෙවීමේ පදනමින් මෙම ණය මුදල ශ්‍රී ලංකාවට නිකුත් කිරීමට පියවර ගන්නා බව ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල සඳහන් කරන්නේ යෑයි ප්‍රංශ පුවත් සේවයේ වාර්තාව පෙන්වා දෙයි.

එම වාර්තාවට අනුව ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති ශක්‌තිමත් කරමින් “සංචිත පවත්වාගෙන” යාම සඳහා මෙම ණය මුදල ශ්‍රී ලංකාවට ලබාදෙන බව ප්‍රංශ පුවත් සේවය වාර්තා කර තිබුණද මීට පෙර වතාවක ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල මෙම ණය මුදල ලබාදීම ප්‍රතික්‍ෂේප කළ හේතුව කාගෙත් අවධානයට යොමුවිය යුතුය. පසුගිය වසරේ (2015) ජනවාරි මාසයේදී එම ණය මුදල වත්මන් ආණ්‌ඩුව ඉල්ලා සිටි අවස්‌ථාවේදී ඔවුන් එය ප්‍රතික්‍ෂේප කළේ ශ්‍රී ලංකාව සතුව ප්‍රමාණවත් තරම් විදේශ විනිමය සංචිත තිබෙන බව සඳහන් කරමිනි. 2016 වන විට ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල එම තීරණය වෙනස්‌ කරන පසුබිමක සිටින්නේ ඇයිදැයි යන කාරණාව ද වැදගත්ය. ප්‍රංශ පුවත් සේවයේම වාර්තාවට අනුව ඊට හේතුව මෙසේය. පසුගිය මැතිවරණය සමයේ රාජ්‍ය අංශයේ වැටුප් වැඩි කිරීමට පොරොන්දු වූ ආණ්‌ඩුව එය ඒ ආකාරයෙන්ම ක්‍රියාත්මක කළේය. ඊළඟට ඉන්ධන සහ පාරිභෝගික භාණ්‌ඩ මිල පහත දැමීමටද කටයුතු කළේය. අපේක්‍ෂිත ණය මුදලෙන්, එනම් ඩොලර් බිලියන 1.5 කින් ඩොලර් මිලියන 168 ක කොටසක්‌ වහාම ශ්‍රී ලංකාවට ලබාදීමට මූල්‍ය අරමුදල තීරණය කරන්නේ ඉන් පසුවය. ප්‍රංශ පුවත් සේවයේ මේ වාර්තාවට අනුව ඕනෑම කෙනෙකුට සරලව තේරුම් ගත හැකි කාරණයක්‌ තිබේ. එනම් 2016ට පෙර 2015 අවුරුද්ද වන විට මේ රටේ මුදල් සංචිතවල ඒතරම්ම අර්බුදයක්‌ නොතිබුණු බවය. ඒ කියන්නේ මේ මොහොත වන විට රටේ ආර්ථික කළමනාකරණයේ කොතැනක හෝ අවුලක්‌ තිබෙන බවය. මේබව පසුගිය මාර්තු 16 වැනිදා යහපාලන ආණ්‌ඩුවේ මුදල් රාජ්‍ය ඇමැතිවරයාම කියා තිබිණි.

ඒ “නිසි ආර්ථික කළමනාකරණයක්‌ නැතිනම් රටට විශාල ආර්ථික අර්බුදයකට මුහුණ දීමට සිදුවේ” යනුවෙනි. ඒ අනුව අපට සිතන්නට සිදුවන්නේ ආණ්‌ඩුව බලයට එනවිට කී සුපිරි ආර්ථික කළමනාකරණයේ කොතැනක හෝ වරදක්‌ සිදුව තිබෙන බවය. එමෙන්ම 2015 නොවැම්බර් 5 වැනිදා අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කරන ලද ආණ්‌ඩුවේ මධ්‍යකාලීන ප්‍රතිපත්ති යෝජනාවලියේ (පසුගිය අයවැය පදනම්ව තිබුණේද එම යෝජනාවලියම බව කියවිණි.) කුමන හෝ අවුලක්‌ තිබෙන බවය. රට ණය උගුලක සිsරවී ඇතැයි ආණ්‌ඩුව කියන්නේ පසුගිය අවුරුද්දේ ජනවාරි 8 වැනිදාට පෙර රටේ ආර්ථිකය ඉතාම නරක ලෙස හසුරුවා ඇති නිසාය. එය මැතිවරණ සමයේදී ද (ආණ්‌ඩුව විපක්‍ෂයේ සිටිද්දී) දැන සිටි කරුණකි. මේ රට ඕනෑවටත් වඩා ණයවී සිටින බව හොඳින්ම දැන සිටියදීත් රජයේ සේවකයින්ට පඩි වැඩි කරන්න පොරොන්දු විය. අවසානයේ එය පත්තු විය. ඉන්ධන මිල අඩු කළේය. පසුගිය ආණ්‌ඩුව මේ දෙකම කළමනාකරණය කර ගනිමින් ණය ද ගෙවමින් සිටියේය. මූල්‍ය සංචිතද පවත්වාගෙන ගියේය. වත්මන් ආණ්‌ඩුව පඩි වැඩි කර, ඉන්ධන මිල අඩුකර ආර්ථිකය විශාල බරක්‌ කරගෙන තිබේ. අප කියන්නේ පඩි වැඩි කිරීම වරදක්‌ බව යෑයි වැරදි වැටහීමක්‌ ඇති කරගත යුතු නැත. ඉන්ධන මිල අඩු කිරීම වරදක්‌ යෑයි වරදවා තේරුම් ගතයුතු නැත. අප කියන්නේ එසේ කළ විට ආර්ථිකය නිසි ලෙස කළමනාකරණය කර ගැනීම මිස රටේ ජනතාවට පටි තදකර ගන්නට යෑයි කීම වරදක්‌ බවය. ඒ අතරට මෙහෙම ණයක්‌ ගත් විට ඇතිවන තත්ත්වය සිහි නුවණින් අවබෝධ කර ගනිත්වා.

 By, Professor Nishan Wijesinha Ethul Kotte, Kotte.) 

Mr. Ravikarunanayake is striking a massive arms deal which is estimated over 1.85 billion US dollars; of which the underhand commissions are said to be over 35%.

The Sri Lanka arms and ammunition dump yard was blast off with this negotiation on mind. Mr. Karunanayake’s intentions are not to settle the National Financial Deficit, with the borrowed IMF Loan, but to obtain maximum mileage for his own gain.

This is further confirmed with the net profit of over 1.85 billion made by AMW motor vehicle company which belongs to a close relative that of Mr. Ravi Karunanayake.  On the other hand what has Ravi really done for the Nation?

He has only robbed the Nation of its monies and ideal  public and private ventures including that of Shrimathi Athulathmudali’s and the late Lalith Athulathmudalii’s personal and political party funds. He completely robbed off Sathosa where even Mr. Bandula Gunawardena was not able to ease of the damage.

පිවිතුරු හෙළ උරුමය පක්ෂ මුලස්ථානයේ දී පැවැති මාධ්‍ය හමුවකදී එම පක්‍ෂ ප‍්‍රධාන ලේකම් පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී උදය ගම්මන්පිල මහතා මෙසේ අදහස් පල කලේය.

රාජා භවතු ධම්මිකො

කොස්ගම ශාලාව හමුදා කඳවුරේ අවි ගබඩාව පිපිරීමෙන් නිවා දැමිය නොහැකි ගින්නක් ඇති වුණා.  එයින් විපතට පත් සියළු දෙනාට අපේ සංවේගය. අපි ආණ්ඩුවට කියනවා නොසැලකිල්ල කියන පදනම යටතේ හමුදා නිලධාරින්ට දඩුවම් කරන්න අපි ඉඩ දෙන්නේ නෑ. මොකද හමුදා නිලධාරින් ඉන්නේ ආතතියෙන්. අපිට දැන ගන්න ලැබුණා නිලධාරින්ගේ නොසැලකිල්ලෙන් මෙය සිදුවුණා ද කියලා සොයා බලන්න පරික්ෂණ කරන්න යනවාය කියලා. තමන්ට අපහාස කරපු අයට තමන්ගේ හමුදා කදවුරට අරාධනා කරලා සංග්‍රහ කරන්න කියලා නියෝග ලැබෙනවා, තමන් සමග සටන් කල සටන් සගයන් හිර ගෙවල් වල දුක්විදිනවා, අපේ රණවිරුවන් ජිවිත පුජාවෙන් අල්ලාගත්ත බිමි, අපාය මාර්ග ස්ථාන බලලා පිහිටවපු හමුදා කදවුරු ඉවත් කරමින් තියෙනවා. විශාල පරිශ්‍රමයකින් අල්ල ගත්ත කොටි නායකයින් නිදහස් කරනවා. ඒක නිසා ඔවුන්ගෙ නොසැලකිල්ලෙන් මෙය සිදුවුණා ද කියලා හොයන්න මේ ආණ්ඩුව අයිතියක් නෑ මොකද ඔවුන් දැඩි ආතතියකට පත් කරලා තියෙන්නේ මේ ආණ්ඩුව නිසා.

අපි මාස තුනක් නියඟයෙන් පීඩා වින්ඳා.  ඊ ළඟට කඳුකරයේ ජනතාව පස් යට වැලලෙන විට පහතරට ජනතාව ජලයේ ගිලුනා.  දැන් කවදාවත් නොවුණු පන්නයේ ගින්නක්.  හදිසි අනතුරු මිනී මැරුම් නොසිතූ ලෙස ඉහළ ගිහින්.  ආසියාවේ පාරාදීසිය කියූ මේ රට දැන් ආසියාවේ කඳුළු බිඳුව වෙලා.  අපේ මුතුන්මිත්තෝ විශ්වාස කලේ පාලකයින් අධාර්මික වන විට රට විපතට පත් වෙනවා කියලා.  ඒ නිසා අපි දෑත් එකතු කරලා ප්‍රාර්ථනා කරනවා රාජා භවතු ධම්මිකො!

ජොන් බාස් මේක දන්නවා නම් කියාවි නුසුදුසු අය රට පාලනය කරන නිසා තමයි මේ සියළු ප්‍රශ්න.  වහාම ආණ්ඩුව ඉල්ලා අස්විය යුතුයි කියලා.

ලොව ජය ගත්තා නම් ප්‍රතිලාභ කෝ?

මේ ආණ්ඩුවේ නායකයින් නිතරම පම්පෝරි ගහන කාරණයක් තමයි ඔවුන් ලොව ජය ගත්තා කියන එක.  ජනපති සහ අගමැති තරගයට විදේශ සවාරි යනවා.  අගමැති ලෝක ආර්ථික සමුළුවට යන විට ජනපති ජී7 යනවා.  ලෝක නායකයෝත් පෙල ගැසී ලංකාවට එනවා.  මේ නායකයෝ දිනා ගත්තා කියන ලෝකයෙන් රටට ප්‍රයෝජනයක් තිබෙනවා ද?

ජාත්‍යන්තර සබඳතා හරහා රටකට ලැබෙන ප්‍රතිලාභ ගණනාවක් තිබෙනවා.  අපනයන ඉහළ නැගීම, විදේශීය රැකියා අවස්ථා ඉහළ නැගීම, විදේශ ආයෝජන ඉහළ නැගීම සහ රටට තෑගි ලෙස ලැබෙන මුදල් නැතිනම් ප්‍රදාන වැඩිවීම ඒ අතරින් ප්‍රධාන තැනක් ගන්නවා.  මෙම ආණ්ඩුව විසින් 2015 වසර සඳහා නිකුත් කළ මහ බැංකු වාර්තාව අරන් බලමු මෙය මම හදපු එකක් නෙවෙයි මේ ආණ්ඩුවේ විශ්වාසිම රජයේ සේවකයා වන අර්ජුන් මහෙන්ද්‍ර මහ බැංකු අදිපති විසින් සිය අත්සන යොදා මුදල් ඇමතිවරයාට බාර දුන් වාර්තාව. මේ වාර්තාව අනුව ලොව දිනූ ආණ්ඩුවේ ප්‍රගති වාර්තාව කොහොමද?

• 2013 දී ඩොලර් මිලියන 10,394ක් ව තිබූ අපනයන ආදායම 2014 දී මිලියන 11,130 දක්වා ඉහළ ගොස් 2015 දී මිලියන 10,505 දක්වා පහත වැටුණා.
• 2013 දී 293,218ක් ද 2014 දී 300,703ක් ද වූ විදේශීය රැකියා ගණන 2015 දී 263,307ක් දක්වා පහත වැටුණා. එය 2010න් පසු වාර්තා වුණු අඩුම විදේශීය රැකියා ගණනයි.
• 2014 දී ක් වූ ඩොලර් මිලියන 894ක් වූ සෘජු විදේශ ආයෝජන 2015 දී 681ක් වුණා. රාජපක්ෂවරු කොමිස් ඉල්ලන බැවින් ලංකාවේ ආයෝජනය කිරීමට අකැමැති විදේශීය ආයෝජකයෝ එජාප ආණ්ඩුවක් එන තෙක් නොඉවසිල්ලෙන් බලා සිටින බවට එජාප නායකයින් විසින් විපක්ෂයේ සිටි සමයේ කළ ප්‍රකාශ දැන් පුස්සක් වෙලා.
• 2014 දී ලංකාවේ කොටස් වෙළඳපොලට රුපියල් බිලියන 22ක විදේශීය ආයෝජනයක් ගලා ආ නමුත් 2015 දී බිලියන 4.4ක ආයෝජනයක් කොටස් වෙළඳපොලෙන් ඉවත් කර ගත්තා.
• 2014 බිලියන 10.6ක් වූ ප්‍රදාන ලැබීම බිලියන 5.3 දක්වා පහත වැටිලා

අපනයන ආදායම ඇදගෙන වැටිලා නම් ලැබුණු විදේශ රැකියා ගණන අඩු වෙලා නම් විදේශීය ප්‍රදාන නැතිනම් තෑගි ලෙස ලැබුණු මුදල් අඩු වෙලා නම් විදේශීය ආයෝජන ඇදගෙන වැටිලා නම් ඔය දිනා ගත්තා කියන ලෝකයෙන් ලැබුණු ප්‍රතිලාභය කුමක්ද?  අවසානයේ දී වෙලා තිබෙන්නේ අපේ නායකයෝ ඒ රටවල ගිහින් කාලා බීලා විනෝද වෙලා එනවා.  ඒ නායකයෝ අපේ රටට ඇවිත් කාලා බීලා විනෝද වෙලා යන එක විතරක් නේද? රැජිනජනපතිට අත්වැසුම් ගලවා අතට අත දීමේ දී ජනපතිතුමාට දැනුනු සනීපය රටට දැනිලා නෑ නේද?

ගෝඨාභය ශ්‍රිලනිපයේ නියෝජ්‍ය නායක ධුරය බාර ගත යුතුද?

ජෝන් සෙනවිරත්න ඇමතිතුමන් ගෝධාභය රාජපක්ෂ මැතිතුමන්ට ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ නියෝජ්‍ය නායක කම භාරගන්න ආරාධනාවක් කර තියෙනවා.  ජොන් සෙනවිරත්න මැතිතුමන් හදවතින්ම ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මැතිතුමන්ට ආදරය කරමින් සද්භාවයෙන් මේ කතාව කිව්වා කියා මා සිතනවා.

නමුත් ගරු ජෝන් සෙනවිරත්න මැතිතුමනි මෙතැන තියෙන ප්‍රශ්නය වෙන දෙයක්. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මැතිතුමන් පක්ෂ භේදයකින් තොරව කණ්ඩායම් භේදයකින් තොරව ජාතික නායකයෙක් ලෙස ඔබතුමන්ලා පිළිගත් එක ගැන අපි සතුටුවෙනවා.

ගෝඨාභය මහතා ජාතික නායකයෙක් බවට පත්වූයේ කොහොමද? එතුමන් උතුරේ බෙදුම්වාදී ත්‍රස්තවාදය පරාජය කළ නිසා.  ලංකාවේ නගර අලංකරනය කල නිසා. පාතාලය සම්පූර්ණයෙන්ම මර්ධනය කර නිදහසේ ව්‍යාපාර කරගෙන යන්න කටයුතු කළ නිසා.

නමුත් ගෝඨාභය මහත්තයාට නියෝජ්‍ය නායකත්වය බාරගන්න කියන පක්ෂයේ දැන් සිටින නායකයාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් පවතින මේ ආණ්ඩුව යටතේ ගෝඨාභය මහතා රටට ගෙනා ජයග්‍රහණවලට සිදුව තියෙන්නේ කුමක්ද?

රණවිරුවන් අත්අඩංගුවට ගනිමින් , ත්‍රස්තවාදීන් නිදහස් කරමින්, දේශපාලඥයන්ට ප්‍රසිද්ධියේ අපහාස කරන්නට ඉඩ සලස්වමින්. උපාය මාර්ගිකව පිහිටුවා ඇති හමුදා කදවුරු එම ස්ථානවලින් ඉවත් කරමින් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා මෙරටට ලබාදුන් ජයග්‍රහණ මේ ආණ්ඩුව විසින් ආපසු හරවමින් තිබෙනවා. ඒ වගේම  කොළඹ අනවසර ඉදිකිරීම් නැවත අරබමින්, පදික වේදිකාවල නැවත අනවසර වෙළදාම් පටන් ගනිමින් , කුණු කදු නගරය පුරා ඇති කරමින් එදා එතුමන් අලංකාර කළ නගර අද මේ ආණ්ඩුවෙන් අවලස්සන කරමින් සිටිනවා.  දේශපාලන අනුග්‍රහය අද නැවතත් පාතාලයට ලැබෙමින් පවතින නිසා පාතාලය හිස ඔසවමින් සිටිනවා.

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි

වසන්තය! වසන්තය! — හැර ගියේ ඇයි සබද
මුලාවුන ජන මනස — උදාකල මේ වෙනස
දකින්නට, බැහැ සබද— විදින්නට බැහැ සබද
යලි හනික වඩිනු මැන— නිවන්නට මේ පවස

මෙත් නමින් පැමිණි යක්— පරපුරම මැඩලන්න
සෙත් පිරිත් ගයමු අපි — ජනයිනේ මෙහි එන්න
වෙනස දැන් පන්නන්න — වසන්තය කැදවන්න
සියලු අවි අර ගන්න — මහ මගට ඔබ එන්න

සෙත් පිරිත් ගායනා —මුලු රටම කළඹනා
ජන මනස පිබිදුනා —හිරු කිරණ මතු උනා
තුරු ලතාවන් සැමා — මල් වලින් සැරසුනා
ජනගෙ මුව මත සිනා —වසන්තය ලග එනා

වසන්තය ලග එනා —වසන්තය ලග එනා
වසන්තය ලග එනා — වසන්තය ලග එනා
ගයමු බැතියෙන් පෙමා – නටමු සතුටින් සැමා
වසන්තය ලග එනා — වසන්තය ලග එනා

Dr SARATH OBEYSEKERA

There is and was a grandiose plan by both previous a incumbent government to develop Galle harbour as a tourist destination .A master plan was done with a proposal to build a out harbour breakwater and inner harbour Marina of which phase 1 has been completed An investor proposed to establish a Yacht Repair and Building Yard  next to the Marina and cabinet approvals was granted and agreement was signed It is a 25 m$ investment and it will augment the plans to expand the Marina and the plans to expand tourism in Galle Now the new management has devised a plan to cancel the Yacht repair and building  plan and calling new RFP for a Marina for the whole harbour with plans even to expel Navy from the harbour !

None of these bureaucrats understand that current inflow and the trend does not give sufficient ground for any investor to come in for a fully fledged Marina What we get in Galle is few yachts-men who pay 150 rupees per day and survive on “Malu paan”from” pan  choon ” three wheelers The salaries of SLPA is paid from moneys paid by Holcim cement bagging unit They should allow the repair facility to entice more yacht owners and then go for expansion We have a southern area development minister,and Minister for strategic development,BOI , who have no clue of the benefits of such developments.

These technocrats should visit Maldives and Seychelles to fathom the unprecedented development taking place In tourism

Overto the prime minister sir

Dr SARATH OBEYSEKERA