Darini Rajasingham-Senanayake

Sri Lankan President unveils ambitious national green vision paving the way for a sustainable future Fri, Nov 3, 2023, 07:43 pm SL Time, ColomboPage News Desk, Sri Lanka.

The elephant in the room of the United Nations CoP-28 Anthropocene climate confab in Dubai is the environmental cost of war and the global military business industrial complex that President Dwight Eisenhower warned the American people about in his farewell address to the nation. This includes Directed Energy Weapons (DEW), increasingly used to stage climate disasters around the world, especially in countries that do not tow the party line—from Covid-19 to the Anthropocene.

Despite the graphic Armageddon visuals on our television screens of dead children, dying adults, and those poisoned by the massive plumes of smoke rising from the Israeli bombing of the Gaza Strip in Palestine, the UN Secretary General remains studiedly silent about the environmental costs of NATO (proxy) wars led by the United States which has 750 military bases around the world.

There clearly is a need to make those who manufacture and use bombs, guns, nuclear submarines, missiles, land mines and other weapons of massive environmental destruction to pay for climate change. But this subject seems to be off the table hot air CoP-28 show in Dubai, despite its proximity to the carnage in Gaza.

Chaired by an oil Sheik in a country that is one of the biggest fossil fuel producers in the world, the Climate Hypocrisy show in Dubai also saw French President Emmanuel Macron have another extended tete a tete with Sri Lankan President Ranil Rajapakse on the IMF’s bailout of the colonial Club de Paris sovereign bond creditors that caused Sri Lanka’s first ever default.

Sri Lankan President Ranil Rajapakse is leading the largest-ever Lankan delegation at a climate summit –in Dubai. The technical delegation consists of 15 negotiators and ministry officials. The overflow delegation, consists of private sector organisations and one of Sri Lanka’s biggest-ever contingents of 20 youth delegates.

France having been recently booted out of several post-colonies in the Sahel, from Mali to Burkina Faso, seems keen to extend French (fisheries and maritime) neocolonialism in the Indian Ocean through engagement with the Indian Ocean Rim Association (IORA) that Sri Lanka currently chairs, and by setting up a French Agency for Development (AFD), office in Colombo.

Although France is in the Atlantic Ocean it has claimed a huge extent of Indian Ocean sea bed resources under the United Nations’ Convention on the Law of the Sea (UNCLOS), where France seeks to extend its maritime and fisheries empire as in days gone by across the Indian Ocean, from France- Afrique to Indo-Chine.

Climate Science Fiction and Green Hydrogen

Amid the Global Boiling grand narrative promoted by UNSG Antonio Guterrez, climate science fiction-based Green Transition policy debacles are not new to Sri Lanka. 

Currently there is a rush to develop a USAID-funded Green Hydrogen policy plan and switch to expensive Electric Vehicles (EVs), in the debt trapped island. Recently, the Minister of Transport was advertising EVs – Buses, tuk-tuks, boats etc.-  although the price of electricity has gone through the roof and many who were unable to pay their soaring Electricity bills have been disconnected from the grid.

 This also means that poor people who consume electricity would end up subsidizing wealthy folks switch to EVs and ‘green energy’. The purchase of expensive EVs would further drain the island’s foreign reserves and deepen the debt trap.  A green transition leading to Double Jeopardy?

A couple of years ago there was a rush to switch to organic fertilizer in the name of environmental conservation” with a ban on chemical fertilizer, without a transition plan. The result was the destruction of crops and farmers’ livelihoods and corruption in rushed organic fertilizer purchases sans a proper tender process. 

All this predictably occurred in the name of ‘environment conservation’ by the Gotabaya Rajapakse regime. Ironically, the green transition to organic fertilizer raised fears of famine in a lush and fertile tropical country, but President Gotabaya Rajapakse got an invite to address the UNGA about his Green policy successes in Sri Lanka!

However, rather than a Green Hydrogen plan what Sri Lanka needs as a development policy priority is to grow the economy out of the debt trap and poverty that the Default caused by leveraging low hanging fruit, such as, the rich fisheries in the Seas of Sri Lanka and mineral resources (Graphite, Phosphates, Zircon, Titanius, Boxite, Illmanite etc.), through a systematic development plan that includes transfer of technology, value addition and industrialization.

Such a national development policy plan for maritime and mineral resources would enable growing the strategic island’s economy to escape the Eurobond debt trap in a very short time. However, it is increasingly clear Sri Lanka’s national development policies, plans and strategies are drafted by Globalists in Washington, London and Paris and at CoP summits in Dubai– in true colonial style as evident in the Green Hydrogen plan.

The previous President’s organic fertilizer policy catastrophe clearly did not moderate the current President’s much hyped push to an expensive and unnecessary ‘green energy transition’, (including Green hydrogen) that Sri Lanka does not need and cannot afford at this time. This is being promoted by local politicians, foreign Aid donors, and UN policy makers with a host of MIND-less conservation NGOs — to further debt trap the strategic island nation.

Earlier this month at the International Climate Change Forum in Colombo, the President spoke of a tough task ahead for his ambitious Green Transition and made the grandiose and absurd claim that tiny Sri Lanka’s green transition was necessary for the planet’s well-being, heedless of the cost to debt-trapped and impoverished citizens!

Few in the audience thought to ask why Sri Lanka whose carbon foot print is minute should rush into a green transition costing $ 100 billion, which its impoverished citizens cannot afford when the big carbon emitting G7 industrialized countries and companies are expanding fossil-fueled profits, and oil and gas exploration and production? 

Is this not a case of double standards and double jeopardy? This question is doubly relevant given that Eurobond trading was the primary cause of the accumulation of Odious Debt that caused the country’s first ever sovereign default.

From the Organic Fertilizer Debacle to Green Hydrogen via EVs

Like the organic fertilizer debacle the EV policy debacle appears to be well thought out. On November 20, addressing the USAID funded Sri Lanka Green Hydrogen Symposium 2023, President Wickremesinghe outlined a comprehensive vision for embracing cutting-edge green energy technologies. President Wickremesinghe opened his speech by drawing attention to the alarming findings of a UNF emission report for 2023. [i]

The UNF or United Nations Foundation is an NGO in Washington DC that claims to support the UN, and seems to specialize in Green science fiction with lots of Big Datafication!

On the back of the much hyped climate catastrophe/ global boiling grand narrative, attempts are ongoing through the IMF’s opaque debt data calculations, to deepen the debt trap and further impoverish citizens, with equally opaque carbon calculations, this time with Green and Blue bonds and scams, also referred to as Debt for Nature Swaps (DFNS), or Environment, Social and Governance (ESG), bonds. But such a green transition would clearly cause more harm than good.

At this time, questions arise about the Ranil Rajapakse regime’s IMF debt restructuring program with Debt for Nature Swaps (DFNS) and Environment, Social and Governance debt bondage, and the rational of making policies based on over-generalized climate catastrophe global narratives– a practice that compounds problems and debt, and turns science on its head. This was also evident during the Covid-19 panicdemic global lockdown policies that debt trapped many global south countries where the virus was mild.

After all, it is a truism that local and national context-specific and evidence based policies are necessary, rather than those hyped in Global media narratives about climate boiling.

It is clear that Sri Lanka has lost economic sovereignty and policy autonomy to the International Monetary Fund (IMF), and its Paris Club creditors debt restructuring, although attempts are on-going to blame Asian neighbours, China and India, for the strategic Indian Ocean island’s first ever Sovereign Default in March 2022.

BlackRock and Adani to benefit from Sri Lanka’s the Green transition

Sri Lanka is a test case for 54 other debt-trapped countries in the Global South that are being primed for Debt for Nature Swaps (DFNS), or Green and Blue Environment, Social and Governance (ESG), bonds and scams. The strategic Indian Ocean island staged its first Sovereign Default last year, fundamentally as a consequence of the geopolitical stand-off between the US, China and India, as much as, corruption of local politicians and their crony business elites.

Yet, according to the IMF Extended Fund agreement, Sri Lanka must borrow almost USD 2 billion this year alone from the same private markets/ bond traders that had caused the Odious debt trap in the first place by charging predatory interest rates – especially, during economic shocks like Covid-19 lockdowns and the 2019 ISIS claimed Easter Sunday attacks on economy and society.

Hardly surprising then that the IMF’s Sri Lanka debt restructuring program with a mere USD 3.9 billion loan over four years seems designed to sustain and deepen its control of the strategic island’s policy space and economic sovereignty by requiring more borrowing on predatory private Eurobond markets now based on obtuse and unscientific carbon credit calculations and DFNS.

In the context it is relevant to quote the statement issued by a group of more than 80 International economists and development experts, including Professors Jayati Ghosh, Thomas Piketty, Dani Rodick, Yanis Varoufakis, which called for outright Eurobond debt cancellation given the practice of charging predatory interests rates as well as the lack of transparency. [ii] The statement available at the Debt Justice UK website clearly stated:

Private creditors own almost 40% of Sri Lanka’s external debt stock, mostly in the form of International Sovereign Bonds (ISBs), but higher interest rates mean that they receive over 50% of external debt payments. Such lenders charged a premium to lend to Sri Lanka to cover their risks, which accrued them massive profits and contributed to Sri Lanka’s first ever default in April 2022. Lenders who benefited from higher returns because of the risk premium” must be willing to take the consequences of that risk. Indeed, ISBs are now trading at significantly lower prices in the secondary market. In this context, giving private bondholders an upper hand relative to sovereign debtors in the Paris Club and the IMF’s required debt negotiations violates the basic principles of natural justice.

However, the IMF debt restructuring” agenda is designed to deepen the country’s Eurobond debt trap by promoting more borrowing on bondmarkets! Only, now the bonds would be green and blue and pink washed, or Environment, Social (gender) and Governance sensitive bonds, based on obscure and unscientific datafication regarding the volume of carbon emitted by trees and sea grass to mask the lack of transparency in opaque climate science fiction narratives to justify carbonated bond trading

Moreover, the bond holders’ names would still be a secret. In short, the IMF is systematically deepening the debt trap and its control of the island’s economic policy with its bailout conditionalities, and the country is being further impoverished to benefit Colonial Club de Paris bond holders though ESG Debt bondage.

Simultaneously, BlackRock the world’s biggest wealth fund that worth trillions (having received huge US Government Covid-19 bailout funds under the CARES Act to asset strip around the panicdemic locked down and debt trapped Global South), and Adani are now being green, blue and pink washed to trade in Green and Blue Bond and scams.

Climate Colonialism with Cabondated Green Bonds: Macron’s Finance Shock”

All this begs the question: who drafted the ambitious and unnecessary national Green transition plan to the tune of USD 100 billion, when by the President’s own admission, Sri Lanka lacks the necessary technical expertise on the subject?!

 ‘Debt for Nature Swaps’ (DFNS), or Environment, Social and Governance (ESG) bonds for Carbon Laundering in the Global South, based on gamed carbon credit calculations increasingly appear to be a ‘bailout’ of private creditors of the colonial Club de Paris.

In tandem with French President Macron’s New Global Financial Pact’ ESG bonds would once again benefit private creditors who charge predatory interest rates. Should an expensive green transition posited on more Eurobond borrowing be a national policy priority for at this time?

Earlier this year French President Emmanuel Macron inaugurated the ‘Summit for a New Global Financial Pact’. In his opening remarks, Macron, told delegates that the world needs a public finance shock” – a global push of innovation and financing.[iii] Macron later paid a midnight visit to the Sri Lankan President to seal the deal — as France an Atlantic Ocean country extends its Carbon footprint in the Seas of Sri Lanka and the Indian Ocean with nuclear submarines and fishing trawlers companies!

Sri Lanka is a test case for 54 other countries in post-Covid-19 US dollar-Eurobond debt traps, many near Default.

Macron’s Green Debt Bondage Financial Shock: De-linking debt and climate colonialism

The Global South under Macron’s New Global Financial Shock would be expected to launder the Carbon Emissions of industrialized G7 countries through DFNS and ESG bonds as part of the new Climate Colonialism!

It is hence that in the final analysis, there is a need to de-link debt restructuring from the climate catastrophe metanarrative and carbon trading proposal based on questionable science, experts and green hydrogen reports, designed to benefit Sovereign bond traders.

 The ‘Polycrisis; grand narrative obscures more than it reveals, while enabling conflation and inflation of debt numbers, while enabling a new round of colonialism, in the form of forest lands and ocean grabbing” as the Transnational Institute in Amsterdam has detailed in several reports.

 Carbon credit laundering in the Global South would entail debt trapped countries being compelled into Green debt bondage, carbon sequestering by depriving indigenous communities and local farming and fisher communities access to their traditional forest and fisheries grounds, demarcated for conservation and carbon sequestering. The result would be impoverishment of indigenous communities in the name of’ environmental conservation’ in a context of expanding carbon emissions of the industrialized countries that are again ramping up hydrocarbon exploration and production.

UK Prime Minister, Rishi Sunak had pledged in July to max out” the UK’s oil and gas reserves as he revealed a new round of intensive North Sea drilling in July, which experts said could be catastrophic for the climate. The new oil and gas exploration and drilling and carbon emissions would ensure Britain’s energy security from Russia’s redoubtable Mr. Putin and the BRICS Plus’ increasing control of the global oil trade. This after the Nord Stream gas pipelines from Russia to Germany were hacked last year by the US– if Nobel prize winning journalist Seymore Hersch and other experts it to be believed. Meanwhile the  Biden administration  had announced in September, plans for as many as three new oil and gas drilling lease sales in federal waters over the next five years.

The Anthropocene ‘polycrisis’ metanarrative increasingly masks climate (neo)colonialism and a push to land and ocean grabbing, while further debt trapping and impoverishing global south countries under the rubric of ‘environmental conservation”, as part of a new blue-green debt deal for the Global South.

This would further a Global Governance agenda that violates core principles of the United Nations Charter, such as, the Right to Self-determination of colonized peoples, sovereignty, and the territorial integrity of States, while turning science and the need for locally-grounded, empirical, evidence-based policy-making, on its head.

Finally, are we increasingly seeing the Financialization and weaponization of Mother Nature with DFNS, and Directed Energy Weapons (DEW)? The latter (DEW), enable Staging climate disasters such as, storms, flash floods, forest fires, earthquakes, tsunamis etc. while enabling humanitarian disaster capitalism and re-construction to benefit Bond holders and hedge funds like BlackRock and Adani that charge predatory interest rates for Green transitions in debt trapped Global South Countries.

TO BE CONTINUED

(Of Unsinkable aircraft carriers: and Indian Ocean Islands From Chagos Islands, to the Maldives to Sri Lanka)

[i] http://www.colombopage.com/archive_23B/Nov21_1700580675CH.php

[ii] https://debtjustice.org.uk/wp-content/uploads/2023/01/Sri-Lanka-debt-statement.pdf

[iii] https://www.aljazeera.com/news/2023/6/22/macron-opens-climate-summit-in-paris-calls-for-finance-shock

Dr Sarath Obeysekera

 Green Marine is now part of the new Offshore Energy platform that connects communities to tell the story of the energy transition and sustainable solutions in the maritime and offshore world. 

 From phasing out fossil fuels to investing in greener innovations within the maritime and offshore industry, the energy transition is relevant for all of us. 

The developments in these industries are driven by the changing landscape in the energy sector and the necessity to have all industries working together for the same goal: a more sustainable future. The platform focuses on the energy transition and sustainable solutions in the maritime and offshore energy industry. 

 That means we may be forced to phase out coal power generation , LNG based power generation , and petroleum fuel based power plants by 2040 Most of the exhausting offshore rigs and platforms may be converted into wind power plants and green hydrogen plants If we start our offshore sector Industires we will be ready by 2030 to meet above challenge Government should clearly spell out road map for moving into achieving carbon zero plan

 Any opinions ??

චන්ද්‍රසිරි විජයවික්‍රම, LL.B., Ph.D

මාක්ස්වාදය හා ලංකාවේ පන්සල

ලංකාවේ මාක්ස්වාදීන් විසින් සිංහල බෞද්ධ සමාජය සමඟ ඇතිකරගත් තකතිරු ඝට්ටනය අවසාන (අවම?) කර ගැනීමට අනගි අවස්ථාවක් දැන් 2023 අගවනවිට JVP නායකයින්ට උදාවී තිබේ. නෝත් ආණ්ඩුකාරයාගේ සිටම පන්සල (සිවුර) සමඟ සුද්දන්ට තිබූ හිසරදයට සමානම මානසික ලෙඩක් ලන්ඩන් සිට ආපසු පැමිණි තරුණ මාක්ස්වාදීන්ට 1930ස් ගණන්වල සිටම ගමේ පන්සල සමඟ තිබුණේය. දලයිලාමා කෙරෙහි කොමියුනිස්ට් චීනයේ තිබු වෛරය, ඉඩම් හිමි රදල නෂ්ටාවශේෂයක් ලෙස මල්වතු-අස්ගිරි ප්‍රමුඛ පන්සල් ඉඩම් යනාදිය පිළිඹඳවද ආරෝපණය කිරීම නාගරික මාක්ස්වාදීන්ගේ විනෝදය (hobby) විය. ලංකාව ක්‍රිස්තියානි රටක් නොවී බේරුණේ පන්සල (මුරදේවතා සංකල්පය) නිසා නොවේද යන කරුණ පොදුවේ වාමාංශික වරිගයට අදටත් අදාල නැති බව සමසමාජ, කොමියුනිස්ට්, පෙරටුගාමි, JVP පිරිස් වල හැසිරීමෙන් හා කතාවලින් පෙනීයන්නේය. ඒවාට හා වෘත්තිය සංගම් පස්සේ පෙලපාලි යන කොණ්ඩේ වවාගත් සිවුරු දමාගත් ලෝභ-ද්වේෂ-මෝහයෙන් පිරි පංචකන්ධ වලටද මේ ගැන කිසිම හෝඩුවාවක්  නැත.

 එහෙත් තම පක්ෂය, UNP/SLFP පක්ෂ දෙකට අඩතබමින් සියේට තුනක් ලෙස චන්දදායකයින්ට දොස් කියමින් සිටියා වෙනුවට, අනිකුත් දේශපාලක පංචස්කන්ධ මෙන් කුමණ හෝ උප්පරවැට්ට්වි මඟින් බලය අල්ලා ගැනීමට ක්‍රියාකරණ පිරිසක් නොවන බව JVP විසින් රටේ සිංහල බෞද්ධ චන්දදායකයින්ට ක්‍රියාවෙන් ඔප්පු කලයුතුය. ලංකාව සිංහල බෞද්ධයින්ට ලෝකයේ ඇති එකම ඉඩම් කැබැල්ල බව පිළිනොගන්නා කිසිවෙකුට මහජන චන්දයෙන් ලංකාවේ අගමැති/ජනාධිපති වීමට ඉඩක් දැනට නැත,

ලංකාවේ ගමක/ටවුමක පන්සලකට නොයන්නේ හා දරුවන් ඉරිඳා දහම් පාසැලකට නොයවන්නේ සමසමාජ-කොමියුනිස්ට් කාරයින්ගේ පවුල් යයි 1978 ට පෙර තිබූ මතය තවමත් එසේම පවතින්නේ කොණ්ඩේ වවාගෙන සිවුරු දමාගත් ජල ප්‍රවාහ හා කදුළු ගෑස් කමින් අන්තරේ පෙලපාලිකාරයින් මුළු සංඝ සංහතියටම ලබාදෙන නිග්‍රහය නිසාය. පෙරටුගාමි පක්ෂය කෙසේවෙතත් මේ අශෝභන ක්‍රියාව නවත්වන්නටවත් JVP පක්ෂයට නොසිතෙන්නේ ඇයි? මීටම ඈඳුන තවත් කරුමයක් නම් JVP/පෙරටුගාමී පිරිස් උතුරේ/නැඟනහිර හැර අනිත් විශ්ව විද්‍යාලවල ශිෂ්‍ය නිදහස මරා දමා ඒකාධිපති පාලනයක් ගෙනයනවා යන්නය. 1950, 1960 ගණන්වල තිබුණේ සමසමාජ පක්ෂයේ අධිකාරිය වුවත් අනිකුත් පක්ෂද පැවතියේය. ශිෂ්‍යාවන්ගේ ඇඳුම්, ගවුමේ පාට, රබර් සෙරෙප්පු සපත්තු යනාදිය ගැන රතු පොලිසි ඒ කාලවල නොවීය.

බත්කඩ

රටේ විශ්ව විද්‍යාල බත්කඩ වගේ බවත් (මෙම බත්කඩ-rice boutique-කතාව මුලින්ම කිව්වේ පෙරාදෙණියේ උපකුලපති සර් නිකුලස් ආටිගල විසින්ය) පර්යේෂණ නොකරණ ගුරුවරු පඩියට පරණ නෝට්ස් කියවන අය බවත් රටේ පවතින මතයය. මෙයට හොඳ උදාහරණයක් වූයේ සර් අයිවෝර් ජෙනින්ස්ගේ නම නේවාසිකාගාරයකට දමන්නට ගියවිට රතු බලකාය ඒ වෙනුවට ඉදිරිපත්කල නම්ය. ජෙනින්ස් කල සේවය ලංකාවේ සිංහල බෞද්ධයින්ට අනාගාරික ධර්මපාලතුමා කල මෙහෙවර හා කිසිසේත්ම සමාන කල නොහැකි නමුත් ජෙනින්ස් මහතාට රටේ කෘතඥතාවය පෙන්විය යුත්තේ සිංහල බෞද්ධයින් මොන අඩුපාඩු තිබුණත් කර්නල් ඕල්කොට්තුමාට ගරුකරණවා පරිදිමය.

නවක වදය

මේ කාරණා දෙක හා අමානුෂික නවක වදය නතර කිරීම JVP ට ඉතාම පහසුවෙන් කල හැකි වෙනස්කම් වන අතර එය හුදෙක් බලයට ඒම සඳහා කරණ ඇස්බැන්ඳුමක් නොවන බව ඊට සමගාමීව ගත හැකි ප්‍රතිපත්ති සංශෝධන මඟින් රටට ඔප්පු කල හැකිය. මෙය කල හැක්කේ දැන් අපි දිනලා යන මානසික සිරගෙට අසුනොවීමෙන් පමණය. සරත් ෆොන්සේකා හදන්නේ JVP ට හවුල්වී ආරක්ෂක ඇමතිකම ගන්නට නිසා (වෛරය/ පලිගැනීම?) ඔහුගේ ප්‍රකාශද  මේ අවස්ථාවේ JVP ට අවාසියක් විය හැකිය.

විජේවීර හා බර්ලින් බෞද්ධ විහාරය

පසුගිය දිනක මගේ මිත්‍රයෙක් කිව් කතාවක් මෙහි ඉහතින් සඳහන් කල ඉල්ලීම් තුනට පදනම විය. මගේ මිතුරා ජර්මනියේ සිටියදී විජේවීර නැවතීමට ආවේ ඔහුගේ නවාතැනටය. දිනක් ඔහු විජේවීරට බර්ලින් පන්සලට යමුයයි යෝජනා කල විට විජේවීර එය තරයේම ප්‍රතික්ෂේප කලේය. ඉතාමත් දිග වාදයකින්/සංවාදයකින් පසු දෙන්නම එකට පන්සලට ගියේය. විජේවීර, ෂන්මුගදාසන්, බාලාතම්පෝ, ඩොරික් ද සූසා, පීටර් කේනමන්ලාට වඩා වෙනස් චරිතයක්වූයේ මාක්ස්වාදයට ඔහුගේ බෞද්ධ නැඹුරුව, ආභාෂය මකා දැමීමට නොහැකිවූ නිසාය. 1935 සිට අවුරුදු 30 කට පසු 1964 දී, NM-Colvin-Leslie ලා මල්වට්ටි අරගෙන දළදා මාළිගාවට ගියේ බොරුවටය. විජේවීර, වික්ටර් අයිවන්ලා මෙන් පල්ලියේ සැඟවුනු අනුග්‍රහය  ලැබුවාද යන්න සැකසහිතය. තම දරුවන් බෞතීස්ම නොකරණ ලෙස අවසාන මොහොතේදී ඔහු සිය ක්‍රිස්තියානි බිරිඳගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. උවිඳු විජේවීරගේ වත්මන් බෞද්ධ මධ්‍යම ප්‍රතිපදා සමාජ දේශපාලන දර්ශණය එහි ඝෘජු ප්‍රතිඵලයකි. එය ලංවන්නේ විමල් වීරවංශ හා සෝමවංශ අමරසිංගේ මානසික පරිවර්තන වලටය.

lanka C news | උවිදු විජේවීර ගැන බලගතු කතාබහක්.. ඒඩ්ස් රෝගයට පෙන්වා දුන් විසදුමට පලමු තැන..  (2019/10/03)

මෙම ලිපියේ පලවෙනි කොටසෙන් පෙන්වාදුන් JVP පක්ෂයේ ප්‍රධාන අඩුපාඩු දෙකක් වන (1) ලංකාව බහු ජාතික සමාජයක් හා (2) පලාත් සභා දෙමළ ජනයාගේ  අයිතියක් යන මත දෙකේ ඇති බරපතල ප්‍රතිපත්තිමය වරද, අනුර කුමාර මහතා විසින් අවභෝධ කර ගත් බවක්, ඔහු 2024 අයවැය ගැන කරණ කතාවලින් පිළිඹිඹු නොවේ. මෙම කාරණා දෙක අනුව අනුර කුමාර හා රනිල්, චන්ද්‍රිකා, සජිත් ප්‍රේමදාස හා දැන් අළුතින් මහින්ද රාජපක්ෂ, චම්පික රණවක, සරත් ෆොන්සේකා යනාදීන් අතර වෙනසක් නැත.

ඉතිහාසය හා ජාති වාදය

තිස්ස ජනනායකගේ විස්තර අනුව සිතනවිට අනුර කුමාර කැළණි විශ්ව විද්‍යාලයේදී ඉගෙන ගන්නවා වෙනුවට දේශපාලනය කළ ශිෂ්‍යයෙකි. ඔහු විද්‍යා විෂයයන් මිස ඉතිහාසය-භූගෝල විද්‍යාව හදාරා නැත. එහෙත් ඔහුටද පාඨලී චම්පික රණවක වගේම ප්‍රායෝගිකව එකතුකරගත් යම් දැණුමක් ඇත. ප්‍රශ්ණය වන්නේ එය අසම්පූර්ණ මාක්ස්වාදය නිසා නිසා බොඳවුන අසම්පූර්ණ ගමනක් වීමය (not a holistic approach).

මෙම පසුබිමට, ලංකාවේ භාවිතාවන දේශපාලන ෂේප් න්‍යායද එකතුවූ විට, ලංකාවේ ඉතිහාසය ගැන යථාර්ථය නොවන නිගමන වලට ඒමත්, එම නිගමන සත්‍යය වශයෙන් ඉදිරිපත් කිරීමත් හැර වෙන විකල්පයක් නැත. ලංකාවේ මාක්ස්වාදීන් කෙස් පැහෙන කල්ම කරන්නේ මේ කරගන්නේ මේ ස්වයං හානියය. අනුර කුමාර හා උවිඳු විජේවීර යන දෙදෙනා යන දෙදෙනාගේ දේශපාලන අදහස් (විඥාණය?) සසඳන විට මෙම අඩුව/හානිය පැහැදිලිවේ. ඇමෙරිකාවට යාමට උල්පන්දම් දීමෙන් ජුලී චං jvp ට කලේ උපකාරයක්ද යන සැකය මතුවන්නේ එහිදී අනුර කුමාර කල කතා වලින් ඔහුගේ සිත තුල කිඳා බැස තිබෙන  මතවාද/තර්ක ඔහු නොදැන ඔහුටත් හොරා වරින් වර එලියට පැනීම නිසාය.

ජාති වාදය හා ජාතික වාදය යන අදහස් දෙකේ වෙනස අනුර කුමාරට දැන් 2023 අගදී වත් නොතේරෙන්නේ, 1930 1940 දශක වලදී එවකට කම්කරු පක්ෂයේ නායක A. E. ගුණසිංහ මහතා සින්ධි-බෝරා වෙළද ඒකාධිකාරයට විරුද්ධව කතා කිරීම ජාතිවාදය ලෙස එකල මාක්ස්වාදීන් විසින් හංවඩු ගැසුවා පරිදිමය (ගාන්ධි ලංකාවට පැමිණි අවස්ථාවේදී මේ ගැන ඔහු ඉන්දියන් වෙළඳුන්ට අවවාද කලේය).

ලංකාවේ දේශපාලකයින්ගේ මෙම හෘදය ශක්ෂිය පිළිඹඳ පරීක්ෂණයක් (test) මෙම ලිපි මාලාවේ මීලඟ ලිපියෙන් ඉදිරිපත් කිරීමට අදහස් කරමි.

කෙසේ වෙතත් මෙහිදී ඇති සතුටට කරුණක් නම් JVP විසින් නිවැරදී මාවතක් කරා යාමට දරණ උත්සාහයය (විලිරුදාව?). උදාහරණ වශයෙන්:

(1) ඔවුන් විසින් ගෙනා ජාතික ජන බලවේගය යන පියවර මාක්ස්වාදී අරටු වෙන් ඉවත්ව, පෙරටුගාමීකාරයින් අභිභවා, සමාන්‍ය ජනයා අතරට යෑමේ පියවරකි. එහෙත්, එයට එක්වී ඇති විශ්‍රාමික ආමිකාරයින් ගැන පුරසාරම් කීමෙන් චන්දදායකයා තුල භීතියක් ඇතිවන බව JVP නායකයින්ට  නොවැටහේ.  පොලිසිය හා යුද හමුදාව ඔවුන් හා එක්වන ලෙස පාරේ උද්ඝෝෂකයින් කරණ කෑගැසීමට සමානම ඉල්ලීමක් හා තර්ජනයක් jvp නායකයින් වේදිකාවලදී කිරීම මධ්‍යස්ථ චන්ද දායකයාගේ සිත චංචල කරවයි. බලය යනු බලයය, බලය බලය වර්ධනය කරයි, ආරක්ෂා කරයි” යනුවෙන් අනුර කුමාර ඇමෙරිකාවේදී දුන් පිළිතුරු jvp අතීතය සමඟ සළකණ විට ඔවුන්ට හානිකරය.

(2) තවද එසේ එකතුවීමට කැමති පිටස්තර අයට, විශේෂයෙන් පරාදයට හැකිලී සිටින අනිත් පක්ෂවල දේශපාලකයින්ට, JVP විසින් කරන්නේ සරදමක් සහිත ටොකු ඇණීමකි: අපිට චන්දය දෙනවාට අපි කැමතියි, ඒ වුනාට ඔබලාගේ යෝජනා භාරගන්නට අපි බඳී නෑ වැනි කතාය. මෙය වැරදි පිළිගත් අයෙකුට කරණ සම්ච්චලයක් නොවේද? මේ වනාහි අපි දැනටමත් දිණුම්ය යන අහංකාර මනසකි.

(3) ලංකාව දැනට වැටී ඇති  නරා වලෙන් ගොඩට ගැනීම ඉතාමත් වේදනාකාරී ක්‍රියාවකි. ඒ සඳහා මුළු රටම, හැම පවුලක්ම, හැම පුද්ගලයෙක්ම සමස්ත පරිවර්තනයකට ලක්කල යුතුය. එහෙත් මෙය කල යුත්තේ හැකි අවම මානසික (mental) අගතියක් බලපෑමක් මේ සියළුම ලෝභ-ද්වේෂ-මෝහයෙන් පිරි පංචකන්ධවලට සිදුවන ලෙසටය. එහෙත් රටේ සෑම පුරවැසියෙකුටම බරපතල ලෙස භෞතික (physical-material) වශයෙන් කැපකිරීම් කරන්නට සිදුවීම වැලැක්විය නොහැකි බව  පිළිගැනීමට සිදුවේ. (උදාහරණයක් මහජනයා සූරා කන නීතීඥ, දොස්තර වෘත්ති, ටියුෂන්කාරයින්, ග්‍රාම සේවකගේ සිට ජනාධිපති ලේකම්ලා දක්වා දූෂිත නිලධාරී පරම්පරා ගැන සිතා බලන්න). මුළු රටම, දේශපාළුවා-නිලධාරියා-බිස්නස්/ngoකාරයා යන කුඩා හා මහා පරිමාණ දුෂ්ඨ ත්‍රිකෝණ වලින් මුදවා ගැනීමට නම් කඩුව හා කරුණාව යන දෙකම අවශ්‍යය.

JVP රැස්වීම් වලින් දැනට ලැබෙන සිග්නල් එක නම් ඒය JVP පක්ෂයේ සාමාජිකයින් විසින් ගම් මට්ටමින් සිදුකරන්නට යන බවය. අතීත 1970 දශකයේ ජනතා කමිටු, සේවක කමිටු (people’s committee/ workers councils) වල අත්දැකීම නම් එම සංකල්ප දේශපාලකයින් විසින් දූෂණය කල අයුරුය. ගැමි දිරිය නමින් දේශපාලකයාගේ බලපෑමෙන් ස්වාධීනව 2000 දී පමණ ක්‍රියාත්මකවූ  වැඩසටහන කඩකප්පල් කර දැමීමට බැසිල් රාජපක්ෂ/ ඩිලාන් පෙරේරා වැනි අය පිරිස ක්‍රියා කලේ සමෘධි නිලධාරී හා ගම නැඟුම නම් හුචක්කුවක් අටවාය. ගම් මටටමින් සාර්ථකවූ කිරිවන්දෙණිය මහතාගේ සණස ව්‍යාපාරය මේ අතින් සර්වෝදයට වඩා ඉදිරියෙන් සිටින්නේ සර්වෝදයට යම් දේශපාලන න්‍යායපත්‍රයක් හා විදේශ ඩොලර් ආධාරයක් තිබෙනවාද යන සැකය නිසාය.

(4) පක්ෂ දේශපාලනය රට විනාශ කලේය. අදටත් පක්ෂ දේශපාළුවන් ගෙනයන ගේම් එක දියවන්නා හෝටලයේ සිදුවන නාඩගමෙන් දිනපතාම එලියට ඒ. JVP ද කාලයක් පුරා සිටම මෙම ගේම් එකේ සිටින්නේය. මේ නිසා ගම් මට්ටමින් පක්ෂ දේශපාලකයාගෙන් තොරව ජන සභා සංකල්පය ක්‍රියාත්මක කලයුතුය. මේ සඳහා යොජනා මා විසින් 2005 සිටම බලයේ සිටි දේශපාලකයින්ට ඉදිරිපත් කලත් ඔවුන්ගේ ආත්මාර්ථකාමය නිසාම එය නොසළකා හැරියේය. මේ නිසා තමන්ගේ අදහස මෙසේ වෙනස් කර ගැනීම JVP ට රටේ මහජන අනුමැතිය ලබා ගැනීමට හේතු උපකාර වන්නේය.

(5) මගේ යෝජනා වල එක් මූලික අංගයක්වූයේ පක්ෂ දේශපාලනයෙන් තොරව (1) චන්දයෙන් පත්කර ගන්නා ජන සභාවට, (2) පන්සල/පල්ලිය/කෝවිල හා (3) පොලිසිය හා (4) යුද හමුදාවද සහභාගී කර ගැනීමය මෙම කොටස් මඟින් ජන සභාවක කාර්ය පටිපාටිය සම්බන්ධයෙන් යම් සංවරණ හා තුලන ක්‍රමයක් නිරායාසයෙන්ම ඇතිවන්නේය. කුමණ අන්දමේ සාකච්චා කලත් අන්තිමේදී සංවර්ධන කටයුතු (1) චන්දයෙන් තෝරාපත්වු අය විසින් ඒකමතිකව සම්මත නොකලොත්, 2,3,4, කොටස් විසින් සිය නිශේධ බලය යොදා ක්‍රියාවට නගන්නේය. මේ නිසා JVP විසින් මගේ මෙම අදහස දැන හෝ නොදැන අනුගමණය කිරීමට ගත් තීරණය පිළිඹඳව රට වෙනුවෙන් මට ඇත්තේ සතුටකි.

(6)

1. රට කැබලි නොකර සිස්ටම් චේන්ජ් කිරීම (බුදු දහම හා ජන සභා සංකල්පය) – 2022

2. සුද්දගෙ නීතිය අපිට එපා– 2022

3. ලංකාව: කළු සුද්දන්ගේ පාලන සමය, 1948-2019 (නොහොත් මන්ත්‍රී ප්‍රජාතන්ත්‍ර (නාස් ලණූ වාදය) – ප්‍රථම භාගය (2023)

ඉහත සඳහන් මූලාශ්‍ර තුනේ මගේ යෝජනා දීර්ග වශයෙන් පැහැදිලි කරදී තිබේ. මෙහිදී කෙටියෙන් සඳහන් කල යුතු වැදගත් කරුණක් නම් යෝජිත ජන සභා බල ප්‍රදේශ දැනට පවතින ග්‍රාම නිලධාරී (GSN) වසම් 14,022 පරිසර නිර්ණායක (ජල ද්‍රෝණි) වශයෙන් යළි බෙදා, එම අළුත් GSN  එකතුකර ගනිමින් ජන සභා බල ප්‍රදේශ මායිම් කිරීමය.

(7) මෙවැනි ජන සභා ක්‍රමයක් යටතේ දැනට  ඇති පලාත් සභා බොරු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හා දූෂිත පලාත් පාලන ආයතනන (ප්‍රාදේශීය සභා) වෙනුවට, ජන සභා- ජන සභා ජාතික සභාව- පාර්ලිමේන්තුව- යන ආයතන තුනක් බිහිවේ. දියවන්නා හෝටලය ක්‍රමයෙන් පක්ෂ දේශපාලනයෙන් නිදහස් වෙනු ඇත්තේ අනිත් ආයතන දෙක පක්ෂ දේශපාලනයෙන් තොර නිසාය.

(8) පරිසරයට අනුකූල ග්‍රාම සේවා නිලධාරී වසම් පදනම් කරගෙන රටේ සියළුම පරිපාලන ඒකක (අධ්‍යාපන, කෘෂිකර්ම, සෞඛ්‍ය, පොලිස්, උසාවි, ගොවිජන සේවා, ආපදා කළමනාකරණය, වනාන්තර යනාදී) අළුතින් මායිම් කරගත හැකිය.

(9) මෙම GSN අනුව මුළු රටේම සම්පත් හා සම්පත් පරිභෝජන දත්ත  (data) හා සිතියම් (maps) වශයෙන් මධ්‍යගත කල හැකිය. GSN ඒකකයක් ලංකා සිතියමක තිතක් වශයෙන් පිලිඹිඹුවෙන අතර ජන සභා මට්ටමින් සවිස්තර ලොකු පරිමාණ සිතියම් සදාගත හැකිය.

cwije77@outlook.com

=============

Ministry of Defence  – Media Centre

‘The National Youth Hero Award’ will be introduced through the National Cadet Corps (NCC) to honour the emerging Sri Lankan young heroes. The intention behind this move is to groom the youth to be dynamic, versatile and disciplined citizens with extraordinary leadership qualities to face utmost challenges in the future society’.

The Acting Minister of Defence Hon. Premitha Bandara Tennakoon made these remarks while gracing as the Chief Guest of the Passing Out Parade of Probationary Officers (POs) Intake 41 of the NCC at its Rantembe Training Centre yesterday (Dec 01).

64 POs including 10 Lady Officers who were enlisted from all provinces of Sri Lanka to the NCC in 2022 and underwent NCC training received their commission yesterday in the rank of Second Lieutenant.

Symbolizing the authority and power vested on them to cater to the requirement of the nation, the commissioning swords were presented by the Chief Guest to the POs during the ceremony for the first time in the 142 years of NCC history.

Additional Secretary to the Ministry of Defence Saman Dissanayake, Deputy Chief of Staff of the Sri Lanka Air Force Air Vice Marshal Waruna Gunawardana, NCC Director Brigadier Sudantha Fonseka, NCC Training Centre Commandant Colonel R.M. Premathilaka, Tri Forces Officers, Principals and parents attended the event.

Courtesy The Hindu

The court was hearing a petition filed by T. Ganesan, who resides at the Irumboothipatti camp in Karur district. He came from Sri Lanka to India in 1990 during the civil war. He said he was an Indian citizen and sought its confirmation. Since the authorities treated him as a Sri Lankan refugee, he had filed a petition in 2021

High Courts says the petitioner is entitled to the relief measures announced by the government for Sri Lankan repatriates. Photo: File | Photo Credit: R. ASHOK

Bringing relief to a Tamil repatriate from Sri Lanka, the Madurai Bench of the Madras High Court directed the authorities to treat the petitioner and his family as Indian citizens. The court said he was entitled to the relief measures announced by the Tamil Nadu government for Sri Lankan repatriates.

https://buy.tinypass.com/checkout/offer/show?displayMode=inline&containerSelector=%23artmeterpv&templateId=OTLHB6QJQTI5&templateVariantId=OTV54GN5GN5DE&offerId=OFUKSTRT3H96&formNameByTermId=%7B%7D&hideCompletedFields=true&showCloseButton=false&checkoutFlowId=CFEUS01IURGN&experienceActionId=showOffer7RSXN83X9HF51016&experienceId=EXZPARGVCA7M&activeMeters=%5B%7B%22meterName%22%3A%22TH_FIRST_ARTICLE%22%2C%22views%22%3A1%2C%22viewsLeft%22%3A2%2C%22maxViews%22%3A3%2C%22totalViews%22%3A1%7D%5D&widget=offer&iframeId=offer-0-pD2cv&url=https%3A%2F%2Fwww.thehindu.com%2Fnews%2Fcities%2FMadurai%2Fmadurai-bench-of-madras-high-court-directs-authorities-to-treat-tamil-repatriate-and-his-family-as-indian-citizens%2Farticle67595049.ece&parentDualScreenLeft=0&parentDualScreenTop=0&parentWidth=1920&parentHeight=923&parentOuterHeight=1032&gaAccount=disabled&aid=DC3REpZYpu&zone=Web&browserId=lpopp1rixockjpmt&pianoIdUrl=https%3A%2F%2Fid.tinypass.com%2Fid%2F&pianoIdStage=&userProvider=piano_id&userToken=&customCookies=%7B%7D&hasLoginRequiredCallback=true&initMode=context&requestUserAuthForLinkedTerm=true&width=713.25&_qh=9088cc6281

The court was hearing a petition filed by T. Ganesan, who resides at the Irumboothipatti camp in Karur district. He came from Sri Lanka to India in 1990 during the civil war. He said he was an Indian citizen and sought its confirmation. Since the authorities treated him as a Sri Lankan refugee, he had filed a petition in 2021. The court directed the Centre to consider his representation. But the authorities said the material submitted was insufficient to conclude that he was an Indian citizen. He was asked to submit conclusive evidence. The present petition challenged the directive.

Justice G.R. Swaminathan observed that Sri Lanka has the Sinhalese majority and the Tamil minority. The Tamils, however, are not a single homogenous group. A substantial number of them was native of Sri Lanka in every sense of the term and hailed from the northern and eastern parts of the country. A section of them was descendants of workers who migrated from Tamil Nadu in the 19th Century. When Sri Lanka became independent, they were rendered stateless. The status and future of persons of Indian origin was a subject of more than one agreement between the Indian and Sri Lankan governments.

It said the petitioner’s stand was that he had submitted an application in 1970 when he was 16 years old. However, the Assistant High Commission of India in Kandy, Sri Lanka, issued a passport to the petitioner only in 1982. The Centre’s stand was that it was not sure that it was issued to the petitioner as the photograph affixed seemed to be that of a far younger person. Therefore, the petitioner was asked to furnish conclusive evidence, the court observed.

The court said the photograph was crossed by the issuing authority. Issuance of passport was a sovereign act. When the genuineness of the passport was not in doubt, the exercise of matching the photograph with the claimant had to be done only by the authority concerned. The court said Section 5(1)(b) of the Citizenship Act, 1955, empowered the Central government to register a person of Indian origin, ordinarily a resident in any country or place outside undivided India, as a citizen. The statutory scheme set out in the Passports Act, 1967, would have to be taken note of. The passport produced before the court certified that the person whose particulars were given in the passport had been registered by the attaché of the Assistant High Commission of India in Kandy as an Indian citizen under Section 5(1)(b) of the Citizenship Act, 1955.

The Indian government had undertaken to take back 6,00,000 persons of Indian origin and confer citizenship on them. As on date, citizenship was conferred only on 4,61,639 Tamils of Indian origin. It was true that the last date for applying for Indian citizenship was October 30, 1981. The specific stand of the petitioner was that he had submitted an application in 1970 itself. The petitioner came to India 33 years ago. He has grandchildren too. Article 51 of the Constitution mandates the state to foster respect for treaty obligations in the dealings of organised peoples with one another. Between India and Sri Lanka, there have been three agreements on this issue.

India was obliged to take back not less than six lakh such persons and grant them citizenship. This was the figure envisaged in 1974. Half-a-century has elapsed. India will have to confer citizenship on not less than 1,37,000 Tamils of Indian origin. The figures now available indicate that there are around 5,130 applicants from among the Tamils of Indian origin. Even if all of them are granted citizenship, India will not have fulfilled its treaty obligations. The judge said. I am not directing the Indian government to confer citizenship on the petitioner. I am only mandating it to acknowledge an existing fact. It is high time that the petitioner’s status as an Indian citizen was recognized. But mere recognition is not sufficient. He is also entitled to the rehabilitation measures announced by the government for Sri Lankan repatriates. Only if such assistance is extended to the petitioner and his family can he seamlessly integrate into the mainstream”.

Courtesy The New Indian Express

Madurai Bench of Madras High Court observed while ordering the Centre to grant citizenship to a 70-year-old repatriate from Sri Lanka who has been a refugee for 33 years.  |  A+A A-

By Jegadeeshwari Pandian

MADURAI: Though half a century has lapsed since India signed the Indo-Sri Lankan agreements (Sirimavo-Shastri Pact of 1964 and Sirima-Gandhi Pact of 1974) to resolve the status of Indian Origin Tamils (IOT) in Sri Lanka, the Indian government has still not fulfilled its treaty obligations, observed the Madurai Bench of Madras High Court on Thursday.

“While India was obliged to repatriate and grant citizenship to not less than six lakh IOTs from Sri Lanka, as of date only 4,61,639 IOTs have been conferred with Indian citizenship,” said Justice GR Swaminathan.

Pointing out that Article 51 of the Indian Constitution mandates that the State should endeavour to foster respect for treaty obligations in the dealings of organized people with one another, the judge opined that India will have to confer citizenship on not less than 1,37,000 IOTs to fulfill the above agreements.

The judge made the observations while passing orders on a petition filed by one T Ganesan seeking Indian Citizenship. After 33 years of being called a ‘refugee’ in his own land, the 70-year-old repatriate from Sri Lanka finally gets a new lease of life, thanks to the judge, who directed the Indian government to recognise Ganesan’s status as an ‘Indian Citizen’ and ordered rehabilitation of him and his family.

Speaking to TNIE, Ganesan’s advocate Romeo Roy Alfred said the order is an important milestone that sheds light on the Indian Origin Tamils who are living in the tag of refugees in their motherland.

“There are 104 refugee camps in Tamil Nadu, with over 57,000 Sri Lankan. Besides them, 34,000 refugees live outside the camps. Atleast half of the refugees inside the camp and 80% of the refugees living outside the camps could be Indian Origin Tamils,” Alfred claims. Even if all these people were given Indian Citizenship, it would still be short of the figure which was agreed upon and left unfulfilled by the Indian Government in the 1964 and 1974 agreements, he added.

He further stated that recently, a preliminary survey was conducted by the government in the refugee camps to identify IOTs and even as per the preliminary data, nearly 5,130 inmates were found to belong to IOT category. He urged the Central and State governments to conduct a full-fledged survey to identify IOTs and confer Indian Citizenship on them. Only then, people like Ganesan who got abandoned by the Indian government’s suspension of the repatriation attempts due to the Black July genocide and were forced to spend decades of their life in refugee camps in their own soil, would get justice, he added. He also expressed hope that the present order will strengthen the pathways for Sri Lankan Tamil refugees who are longing for decades to attain Indian Citizenship.

Ganesan was born in 1954 to an Indian-origin Tamil family which was engaged in tea plantation work in Sri Lanka. He had applied for a passport in 1970 when he was 16 years old. However, the Attache/Assistant High Commission of India, Kandy issued a passport to him only on August 22, 1982. Since the Indian government had temporarily stopped the repatriation mission in 1984, Ganesan and his family had to flee to India on their own efforts in 1990.

However, the Indian government refused to acknowledge Ganesan’s status as ‘Indian Citizen’. Though they accepted that his passport was genuine, they stated that the photograph on the passport was of a far younger person (a photo submitted by Ganesan at the time of applying) and told him to bring conclusive evidence to prove that the document was issued to him. Due to this, Ganesan was unable to prove his citizenship and has been living in the refugee camp in Karur with his family, including grandchildren, for the past 33 years.

Justice Swaminathan observed, “Issuance of passport is a sovereign act. When the genuineness of the passport is not in doubt, the exercise of matching the photograph found therein with the claimant has to be undertaken only by the authority concerned. This burden cannot be shifted to the applicant.” He directed the government to recognise Ganesan and his family members as Indian Citizens and provide them with the relief and rehabilitation measures announced by the government for repatriates like him.

By: Kimberly Rodrigues Courtesyn EasternEye

The Netherlands, which colonised Sri Lanka from 1658-1796, returned the artefacts stolen in 1756

The artefacts include a cannon inlaid with gold, silver, and bronze, known as Lewke’s cannon,” according to the NewsFirst.lk news portal – image credit: museum.gov.lk website

Six Sri Lankan artefacts taken by the Dutch over 200 years ago during the colonial era were repatriated to the island nation on Wednesday (29).

The Netherlands, which colonised Sri Lanka from 1658-1796, returned the artefacts stolen in 1756.

A Sri Lankan Airlines flight from Frankfurt arrived on Wednesday with the six artefacts, officials said.

During a high-level state visit in August, Dutch State Secretary Hon. Gunay Uslu formally signed an ownership transfer of six Sri Lankan artefacts that were stolen by the Dutch,” a Netherlands embassy press release said.

Now, after more than 200 years abroad, six Sri Lankan artefacts will be physically returned to Sri Lanka during a two-day event at the Colombo National Museum on December 5 and 6.”

The artefacts include a cannon inlaid with gold, silver, and bronze, known as Lewke’s cannon,” according to the NewsFirst.lk news portal.

The Dutch Ambassador for International Cultural Cooperation, Dewi van de Weerd, will lead a mission overseeing the handover on behalf of the Netherlands.

With the restitution, the Netherlands aims to strengthen the bilateral ties with Sri Lanka while also coming to terms with its colonial past, the press release said.

As a part of this, the ambassador hopes to discuss possibilities for further strengthening the cultural cooperation between the Netherlands and Sri Lanka, the embassy said.

Courtesy The Island

Mahinda Rajapaksa

SLPP leader Mahinda Rajapaksa yesterday (28) hit back at critics, claiming that a robust economy had been built under his presidency. He said the UNP-SLFP government which ruled the country during the 2015-2019 period should be held responsible for the current economic crisis.

The following is the text of a statement, titled ‘the origins of Sri Lanka’s economic crisis’ issued by former President Rajapaksa: A heated discussion is now taking place about those responsible for the present economic crisis. The Central Bank reports will show that during my nine years as President, economic growth averaged 6% a year during the four war years, from 2006 to 2009, and it increased to 6.8% in the five post-war years, from 2010 to 2014. Hence Sri Lanka’s per capita GDP increased threefold from USD 1,242, at the end of 2005, to USD 3,819 by the end of 2014. The contribution that my government made to Sri Lanka’s per capita GDP was well over twice that of all other post-independence governments, from 1948 to 2005, put together. Though the per capita GDP came down to USD 3,474 in 2022 as the pandemic caused the economy to contract, that statement remains valid to this day.

The debt to GDP ratio was a very healthy 69% at the end of 2014 having being brought down from 90% at the end of 2005. The All Share Price Index rose from 1,922, at the end of 2005, to 7,299 by the end of 2014. This economic boom was achieved despite the war, the global food crisis of 2007, the global financial crisis of 2008-2009 and the highest crude oil prices in world history. Crude oil cost an average of USD 74 per barrel throughout the entire period from 2006 to 2009 and an average of USD 103 from 2010 to 2014. The IMF Country Report No. 14/285 of September 2014 stated firstly that Sri Lanka’s Macroeconomic performance has generally exceeded expectations”. Secondly that Sri Lanka has made notable advances in recent years, and appears to be on its way to joining the ranks of upper middle income countries”. Thirdly that Sri Lanka’s economic growth has been among the fastest in Asia’s frontier and developing economies in recent years”.

Hence the fact that I left behind a very robust economy in January 2015 is well documented. After I was voted out, the economic growth rate dropped to 4.2% in 2015 and ended up in the negative range at 0.2% below zero by 2019. Sri Lanka’s total outstanding external debt had increased by nearly 28% from USD 42,914 million at the end of 2014, to USD 54,811 million by the end of 2019. The debt to GDP ratio which had been brought down to 69% by the end of 2014, had increased to nearly 82% by the end of 2019. The All Share Price Index declined from 7,299 at the end of 2014 to 5,990 by the end of October 2019. Yet during the entire five-year period from 2015 to 2019 the average price of crude oil was USD 60 per barrel – the lowest in recent history.

There were no external reasons for Sri Lanka’s economic decline between 2015 and 2019. India and Bangladesh experienced average growth rates in excess of 7% and the Maldives over 6% during this period. Even developed countries like the USA and Germany experienced robust economic performance during those years. However, Sri Lanka’s average growth rate between 2015 and 2019 was just 3.5%, equal to the growth rate recorded in 2021 at the height of the pandemic. The accumulation of foreign commercial debt between 2015 and 2019 particularly in the form of International Sovereign Bonds (ISBs) was by far the worst disaster to befall us during that period.

When I was defeated in January 2015, outstanding ISBs amounted to USD 5,000 million and it was amply covered by our foreign reserves of USD 8,208 million. However, between 2015 and 2019 outstanding ISBs increased threefold to USD 15,050 with borrowings of USD 2,150 million in 2015, USD 1,500 million in 2016, USD 1,500 million in 2017, 2,500 million USD in 2018 and USD 4,400 million in 2019. Of this, USD 2,000 million was used to rollover ISB’s taken during my tenure, thus the total amount in new ISB’s issued between 2015 and 2019 is USD 10,050 million. Despite the build-up of the stock of outstanding ISBs to USD 15,050, Sri Lanka’s total foreign reserves was just USD 7,642 million at the end of 2019.

Thus, when I became Prime Minister again in November 2019, our government inherited an economy that was already on its last legs. It was in this weak and vulnerable situation that the Covid-19 pandemic hit Sri Lanka in early 2020 – the consequences of which needs further discussion. In any discussion of the economy, it is vital to note that the per capita GDP is the most fundamental economic indicator used to judge the economic situation of a country and the contribution of my 2006-2014 government to increasing Sri Lanka’s per capita GDP is more than double that of all other post- independence governments put together. The people of this country should base their decisions on proper data and facts and not on noise, lies and propaganda. Sri Lanka cannot afford another political mistake like that of January 2015.

Dr. Nalaka Godahewa Courtesy The Island

Member of Parliament Dr. Nalaka Godahewa says that even in this budget, the President’s plan to break a part of the opposition has failed. He said so at a recent press conference held at the Nawala office of the Freedom Janata Sabha on the budget and the current political situation.

We are in temporary relief like a debtor who hides until the police catch him for not paying back the debt to the creditors. To tell the truth, we are on top of a volcano. Even if the future is not planned properly, even if it happens in early 2022, this crisis is going to explode in a more terrifying way.

Therefore, basically, what we expected from the budget was:

* How can the government reactivate the economy and push for growth?

* How can the government bail us out of the debt trap?

Here are the answers to these problems.

But instead of a budget that will reduce the debt burden of the country and reactivate our economy, the President presented a budget that will increase the country’s expenses further. Instead of reducing the debt burden of the country, which consists of some kind of election gundu (handout) to please the people, it will greatly increase the debt burden. In short, this was presented not as a budget but as a series of loans.

The estimated expenditure of next year is 6978 billion rupees. Let’s say roughly Rs 7000 billion.

It was during the last year before we faced the crisis that is 2021. The actual annual expenditure was 3851 billion rupees. Let’s say approximately 4000 billion rupees.

So, the government is waiting to spend 3000 billion more than before the crisis. The cost increases by 75%.

But the country’s economy has not developed during this time. It has continuously contracted in these three years. We said that we increased taxes and increased government revenue, but we got that tax revenue by robbing the people and businesses of the country.

According to the government’s estimates, the income that can be earned this year is only 4000 billion. In that case, another 3000 billion will be added to our debt burden.

So in such a situation, can the government’s economic differentiation be justified?

That is why we voted against the budget.

During the presentation of the budget and afterwards, the President said several times that 2024 is an election year. He hinted that not only the presidential election but also the general election is likely to be held. I believe that when Chanda Gundu prepared the budget, he might have been waiting to do so. But the final result of the budget was not what the President was waiting for.

He waited and waited to see if a certain group of the opposition would be able to join the government during the budget poll. He also hoped that a large number of the opposition would be abstain from the vote. We have heard that some members of the opposition had discussed this with his agents. But in the end, the government received fewer votes than it received during the previous domestic debt restructuring. Many MPs from the opposition who did not participate at earlier votes came that day and voted against the budget.

This is a kind of personal defeat for the President. He hoped that this time SJB would split. In order to go to the polls without the Rajapakses in the future, it is essential for him to gather a certain group of MPs from opposition. But this final vote proved that it is still just a dream.

Now he cannot bear this. He can see that the SJB team is very strongly with the opposition leader today. He thinks that is because of the influence of the independent groups in the opposition. He thinks that the main opposition, which abstained from voting against the IMF agreement when it was first brought to parliament, is now continuously voting against his economic program because of our influence. That is why yesterday he insulted me and Mr. G.L. Peiris by name in the Parliament. As the opposition leader said, we understand the President’s mental discomfort. He is in a difficult situation. But we have nothing to do with it. We continue to advocate for the economic philosophy we believe in. Fortunately, it seems that the leader of the opposition also stands for the social democratic economy that we believe in. That is why his group has taken a strong stand against the budget without falling into the trap set by the President.

Recently, the President came and spoke twice in Parliament. The first time he got into an argument with the leader of the opposition and left the debate midway. He came to Parliament again yesterday and got into a long argument with the leader of the opposition. In my opinion, the President suffered a defeat on both occasions. So I wonder why this President comes to the parliament in this way and gets involved in debates demeaning his position.

Perhaps as the person who has continuously represented the Parliament for the longest time, he is bored without coming to the House. But I think that he misses a lot of work that needs his attention. As the President is also the Finance Minister and Defense Minister of the country, he has a lot of work to do on a daily basis. But what he is doing is enjoying himself like the retired presidents of America by giving lectures on all necessary and unnecessary topics inside and outside the parliament, traveling all over the world. If this is what he wants to do, then he must appoint a full-time finance minister.

The problem of this government is its inability to implement the policies, more than the fault of the policies.

On the one hand, the government is talking about the need to develop industries, while on the other hand, by increasing the electricity bills, it is making it difficult for industries to function.

On the one hand, the government is talking about the development of small and medium enterprises, while importing even eggs from abroad.

The people are not able to bear the cost of health, and at some time they are preparing to introduce the 18% VAT which will affect the health sector as well.

The left hand does not know what the right hand is doing. Look at the cricket board dispute. The minister says one thing, the president says another.

Now, this country needs an honest agenda.

What we need now is an integrated economic development plan. This country cannot be rebuilt with unrelated proposals like throwing stones at the mango tree, thinking that a mango will fall by some luck.

This country needs proper leadership. It is not a government that depends on a single person, but a unity of a group of skilled leaders is needed. We need an honest, skilled, and experienced group dedicated to rebuilding the country.

We need a team with an understanding of economics. We need a team that understands the ground reality. We need a team that understands the strengths and weaknesses of the government as well as the private sector.

By Saman Indrajith Courtesy The Island

Sajith Premadasa

Sacking of Sports Minister Roshan Ranasinghe will go down in history as an instance where a President who does not have a direct mandate from the people removed a minister who had got elected to Parliament, Opposition and SJB leader Sajith Premadasa told Parliament yesterday.

Raising a privilege issue, Premadasa said that the incumbent President had entered Parliament through the National List and the latter had been able to obtain only 30,000 votes contesting from the UNP from Colombo District. Preferential votes for him were not even counted. Roshan Ranasinghe contested the same election from the Polonnaruwa District and obtained 90,615 preferential votes. So, this is the first time a president without a popular mandate has sacked a minister with a mandate from the people,” Premadasa said.

This President was appointed by 134 MPs. He is today being handled by an invisible hand. Today, all 225 MPs are under the jackboot of dictatorship.

The sacking of Minister Ranasinghe is a warning to the Prime Minister and other ministers in the Cabinet. They will be safe as long as they do not protest against corruption and the theft of public funds.

Prime Minister Dinesh Gunawardena said that the Cabinet of Ministers must respect discipline. There are many previous instances where ministers were removed. Gamini Dissanayake and Lalith Athulathmudali were stalwart leaders of the UNP. They were stripped of their ministerial posts by former President Ranasinghe Premadasa. We must uphold parliamentary democracy. In order to that there has to be respect for fundamentals of democracy,” the Premier said.

By Dr. Sasika Palathiratnem BAMS (Hons.) – FIM, UoC Courtesy The Island

Ayurveda is a holistic system of medicine with Vedic roots that originated in India about 5,000 years ago. Ayurveda is not only a complete system of medicine but also a scientific philosophy of life, with the two main objectives of prevention and curing of diseases and disorders. Ayurveda is believed to be of a divine origin and passed down to humans via the great sages. Ayurveda mostly utilises herbal based medicines and it has survived the test of time for many millennia; even today it is one of the most popular systems of alternative or complementary medicine throughout the globe. Ayurveda encompasses traditional wisdom, oriental philosophy as well as Vedic science.

The concept of immunology is well-established and elaborated in Ayurveda but in a different name. In Ayurveda, immunity is known as Vyadhikshamatva and defined as the power or ability that prevents the future occurrence of diseases and acts against existent diseases. Furthermore, Vyadhikshamatva is associated with Trividha Bala namely; Sahaja, Kalaja and Yuktikruta. The Trividha Bala can be interpreted as domains of immunity as congenital or hereditary, seasonal or chronological and acquired or specific respectively. Sahaja Bala is the immunity present from birth and it is due to genetic predisposition and good maternal prenatal health. Kalaja Bala is the particular power of immunity that manifests itself in certain episodes of age as well as seasons. Yuktikruta Bala is the power of immunity that a person can acquire through certain medications, healthy foods and proper lifestyle.

Good immunity or Vyadhikshamatva is invariably present in a healthy person and according to Ayurveda; for this proper functioning of the entities Ojas and Kapha are essential. Kapha is one among the Tridosha of Ayurveda, which represents fluid and earthly nature as well as the physical growth of the body. Ojas on the other hand is considered as the utmost essence of the seven body tissues and its presence is said to be extremely essential for life. Furthermore, the clinical features described in abnormalities of Ojas are also seen in most immune-compromised patients. In addition, Ayurveda has clearly described instances where the Vyadhikshamatva Bala is increased or decreased. Specifically, persons having extremes of heights and body statures such as very obesity and emaciation are said to possess a relatively low power of immunity. On the contrary, a higher power of immunity is said to be manifested in persons who are born out of good paternal and maternal gametes [reproductive cells] at a suitable geography, time and climate and of cheerful dispositions, consume good food, engage in physical exercises.

Ayurveda is a complete medical system, where each and every major disease is well-described with causative factors, symptoms and most importantly therapeutics. The system of Ayurveda medicine has a major focus on curtailing the causative factors and reversing the pathogenesis of the disease, as opposed to symptomatic treatments. Thus, the principle of prevention is better than cure, has been a core policy of Ayurveda since its inception. Sushruta Samhita, which is one among the two main compendiums or textbooks of Ayurveda, explains in a separate chapter named Anagata Abadha Pratishedaniya Adhyaya, the ways and means of prevention of future emergence of diseases. The particular chapter explains the importance of proper food, bathing, exercises and medicated oil anointments for maintenance of proper immunity power and sound health, thereby preventing future occurrence of numerous diseases. Ayurveda has also proclaimed different treatment modalities for improvement of power of immunity, notably the Rasayana and Balya treatments that rejuvenate and energize the body, respectively.

The concept of auto-immunity can be correlated with the Rakta Doshaja Vikara mentioned in Ayurveda. According to Charaka Samhita, which is one among the two main compendiums of Ayurveda, if a disease does not get cured by proper orthodox treatments it should be considered as Rakta Doshaja Vikara and atypical treatments should be administered. Rakta Doshaja Vikara are diseases occurring due to abnormalities of blood and even as per modern medicine the antibodies and other immune components mediating the auto-immune process are predominantly located in the blood or its plasma. Furthermore, the Dushi Vishaja Roga, a particular type of Rakta Doshaja Vikara; clearly explains how such chronic diseases gradually occur with time when immunity weakens due to improper geographical, seasonal or dietary factors. Conditions associated with Dushi Visha such as skin diseases, edematous conditions, sub-fertility and certain heart diseases can also occur due to auto-immune pathology, according to modern medicine. According to Ayurveda the main causative factor for such auto-immune conditions is regarded as Ama, which can be considered as the improperly digested dietary matter that gets absorbed into the blood plasma and thereby acts as a root cause for all diseases. Even according to textbooks of modern immunology, some percentage of undigested dietary protein can remain antigenically intact in the blood plasma. Certain conditions of Ama are regarded similar to the action of toxin and are said to be cured with difficulty.

Ayurveda also explains treatments for such Rakta Doshaja Vikara with comparable auto-immune pathology. The Vamana Karma (emetic therapy) and the Virechana Karma (purgative therapy) are regarded as best treatment modalities for Rakta Doshaja Vikara, where expulsion of all undigested matters and impurities of blood are postulated. In addition, the Rakta Mokshana or the bloodletting therapy allows direct elimination of blood impurities by means of medicinal leeches or other suitable methodology. Upavasa or fasting is also mentioned as a treatment modality in such cases, which facilitates the digestion of any Ama and the importance of curtailing heavy protein intake in auto-antibody mediated diseases is thus, indirectly mentioned in Ayurveda. Besides, there are many specific herbs beneficial in such cases of auto-immunity such as Giloy, Licorice, Turmeric, Neem, etc., which are designated as immune-modulators even according to modern research.

In conclusion, with reference to all these facts it is evident that the concept of immunity was well understood and properly elucidated in the ancient divine medical science of life—Ayurveda.

By a Sports Aficionado Courtesy The Island

This cricket-mad nation was appalled by the pathetic and blatantly disgraceful performance of its National Cricket Team at the premier event of the game, the World Cup. Even before the event ended, heads rolled over here on the cricket board. Such action should have been taken long ago but what we need now is an honest analysis of the debacle and the remedial measures that need to be taken.

One of the root causes of the problem is that there is far too much money in the game at present. Even in the face of the current economic crisis the money that has been remorselessly thrown around cricket is totally unbelievable. The amount of money that has been paid out to the so-called ‘support staff’ is absolutely mind-boggling. For what, pray we ask? To repeatedly lick the sporting wounds inflicted even by lesser mortals? Shame on the Cricket Board that seems to have completely wasted all that money for years in the past. In recent years we have not gained even an iota of returns for all the money spent on locals and foreigners to supposedly elevate the performance levels.

What we are not told are the most likely princely sums paid out to the players by the Cricket Board. If we are to judge that by the amounts paid to the support staff, the amounts paid to the players must be in a celestial planetary orbit. Those amounts are most likely to be astronomical. It is also a certainty that the Cricket Board Staff too have been at the receiving end of even cosmological amounts. The beneficiaries in the Cricket Board also include various types of managers and other assorted executives and supervisors. Then for good measure, add overriding perpetual corruption and you have the recipe for the disaster that it was. The current situation is nothing new., it has been there for quite a while.

So, for a start, trim down the expenses and most definitely the amounts paid to all and sundry through the Cricket Board. We do not need all kinds of suddhas in the supporting staff brigade to resurrect the game. We have locals who could do even a better job for much less payment. Just take a chapter from the book of India, the nation that is flying sky-high in cricket at present. They do not have foreign managers, foreign coaches, or any other foreign white-skinned ‘experts’ to guide their players. What they have is a home-grown well-knit team of local experts who work behind the scenes to produce the results that they consistently provide. They also have a local medical team that can hold its own against the very best in the world. Their players will interact beautifully with the local experts quite unlike our players who would even venerate the ground those so-called foreign experts walk on, but look down practically murderously at local experts. Our players might even refuse to play if a local expert is put in charge of guiding them.

A good start for enhancing performance up to the highest levels is to have a reasonable monthly retainer for players contracted to the Cricket Administration and to that add appearance fees for matches and substantial rewards for good performance in the field. These could be payments for individual achievements as well as stellar successes by the team to be shared equally amongst the players. There is no harm in paying dearly for proven successes.

Our cricket team is so very poor in adjusting to various situations mentally. In any sport, there are ups and downs. It is only the mentally strong who will be able to come through the setbacks and shine. A sportsperson should first learn to handle defeat before he or she can savour the joys of victory. A winner is just the one who can convert fear into confidence, setbacks into comebacks, excuses into firm decisions and mistakes into learnings. Any sporting person or team needs to adjust to the mental strains of intense competition. A person who can help in such situations is a Sports Psychologist. We have never had a dedicated Sports Psychologist for our cricket team. Apparently, the players are totally against using the services of a Sports Psychologist. They are probably of the mistaken belief that psychologists are needed only by the mentally deranged. The end result is that they become perpetual losers who continue to earn loads of dough. Little do they realise that Sports Psychologists are part and parcel of top-class teams of any sport and even individual high-flying performers.

To add salt to the wounds of our cricket team, many and varied injuries are a real bane for consistent performance at the highest levels by our cricketers. Our players get all the possible injuries in the book., some getting the same injury repeatedly. It has been very clearly demonstrated that in any sport, including those that do not involve muscular exertion, physical fitness is of the utmost importance for stellar performance. It is not necessary to delve too deeply into this as far as our cricket team is concerned. They are probably the most unfit team in the flock of teams playing international cricket. They have only to look at the training programme of 35-year-old Virat Kohli to see what needs to be done. He works extremely hard at his physical fitness and the results are there for all to see. In addition to being a classy batsman, his running between the wickets, together with his fielding and catching are the greatest hallmarks of the cricketer.

There is no proper medical team led by a qualified Sports Team Physician who is in charge of all medical matters related to training, diagnosis of injuries and appropriate management. Unfortunately, it is the physiotherapists and physical trainers who seem to be doing all of that in our cricket team and running the show. When a player gets injured on the field, it is a physiotherapist or a trainer who runs onto the field. It should be a properly qualified sports doctor who should be doing that with the other ancillary service providers following behind him or her. Our players have come to a stage where they trust the ancillary service providers rather than properly qualified sports doctors. Those providers speak a kind of high-flown language that impresses the players. However, those words would fail them miserably if they were to be confronted by properly qualified medical personnel.

The woes of our national cricket scenario are multifactorial. Yet for all that people who are selected to represent our country in cricket should realise what an honour and a privilege it is to represent our country. They should take tremendous pride in that. Then they should try always to give of their best to our beautiful country. There are no simple solutions to the problems of Sri Lankan cricket. The talent is there for all to see. It just needs to be properly nurtured and harnessed. It would be pertinent here to echo the words of the 36-year-old champion tennis player Novak Djokovic after winning the most recent Paris Masters Tournament: Either you let the circumstances and the feelings that you have at that moment master you or you try to master them in a way. There is no in-between. You either fold, retire, or simply give away the match, or you try to draw the energy from the adrenaline that you are feeling from the crowd, from the momentum that you are feeling on the field.”

Need we say more? With proper guidance and classy management, our cricketers need not be the perpetual losers.

 By KELUM BANDARA Courtesy The Daily Mirror

Colombo (Daily Mirror) – The judiciary is yet to respond formally to the request by Speaker Mahinda Yapa Abeywardana as the head of the Constitution Council to submit the details related to the performance of judges nominated to be picked for key positions.

Earlier, the Speaker wrote to Chief Justice Jayantha Jayasuriya requesting him to submit such details such as the performance of the Judge concerned in terms of the number of Judgments delivered and pending delivery for the last few years, the number of Judgments overruled by the Supreme Court and any observations by the Superior Court in respect of same and the conduct of the Judge concerned, and any notable contribution for the development of the legal jurisprudence.

The Constitutional Council considers its mandate to grant approval for the appointment of judges of the Superior Courts under Article 41C of the Constitution as a matter of great responsibility and is of the view that it needs necessary information to carry out its duty in an effective and efficient manner. The Constitutional Council, having taken into cognizance that Article 41C (4) provides for the seeking of views of the appointment of Judges of the Supreme Court, and the President and Judges of the Court of Appeal, decided to ask from you whether it would be possible to provide information in relation to the following aspects of the Judges nominated, when your views are requested by the Constitutional Council,” he wrote.

He made the request when President Ranil Wickremesinghe recommended the appointment of Court of Appeal President Justice Nissanka Bandula Karunaratne to the Supreme Court and Justice Sobitha Rajakaruna as the President of the Court of Appeal. However, an informed source said the Speaker’s letter has not yet been responded to.

Asked about the next course of action, the source said the CC had nothing to do against it.

Courtesy The Daily Mirror

Madurai, Dec 2, (New Indian Express) – Though half a century has lapsed since India signed the Indo-Sri Lankan agreements (Sirimavo-Shastri Pact of 1964 and Sirima-Gandhi Pact of 1974) to resolve the status of Indian Origin Tamils (IOT) in Sri Lanka, the Indian government has still not fulfilled its treaty obligations, observed the Madurai Bench of Madras High Court on Thursday.

“While India was obliged to repatriate and grant citizenship to not less than six lakh IOTs from Sri Lanka, as of date only 4,61,639 IOTs have been conferred with Indian citizenship,” said Justice GR Swaminathan.

Pointing out that Article 51 of the Indian Constitution mandates that the State should endeavour to foster respect for treaty obligations in the dealings of organized people with one another, the judge opined that India will have to confer citizenship on not less than 1,37,000 IOTs to fulfill the above agreements.

The judge made the observations while passing orders on a petition filed by one T Ganesan seeking Indian Citizenship. After 33 years of being called a ‘refugee’ in his own land, the 70-year-old repatriate from Sri Lanka finally gets a new lease of life, thanks to the judge, who directed the Indian government to recognise Ganesan’s status as an ‘Indian Citizen’ and ordered rehabilitation of him and his family.

Speaking to TNIE, Ganesan’s advocate Romeo Roy Alfred said the order is an important milestone that sheds light on the Indian Origin Tamils who are living in the tag of refugees in their motherland.

“There are 104 refugee camps in Tamil Nadu, with over 57,000 Sri Lankan. Besides them, 34,000 refugees live outside the camps. Atleast half of the refugees inside the camp and 80% of the refugees living outside the camps could be Indian Origin Tamils,” Alfred claims. Even if all these people were given Indian Citizenship, it would still be short of the figure which was agreed upon and left unfulfilled by the Indian Government in the 1964 and 1974 agreements, he added.

He further stated that recently, a preliminary survey was conducted by the government in the refugee camps to identify IOTs and even as per the preliminary data, nearly 5,130 inmates were found to belong to IOT category. He urged the Central and State governments to conduct a full-fledged survey to identify IOTs and confer Indian Citizenship on them. Only then, people like Ganesan who got abandoned by the Indian government’s suspension of the repatriation attempts due to the Black July genocide and were forced to spend decades of their life in refugee camps in their own soil, would get justice, he added. He also expressed hope that the present order will strengthen the pathways for Sri Lankan Tamil refugees who are longing for decades to attain Indian Citizenship.

Ganesan was born in 1954 to an Indian-origin Tamil family which was engaged in tea plantation work in Sri Lanka. He had applied for a passport in 1970 when he was 16 years old. However, the Attache/Assistant High Commission of India, Kandy issued a passport to him only on August 22, 1982. Since the Indian government had temporarily stopped the repatriation mission in 1984, Ganesan and his family had to flee to India on their own efforts in 1990.

However, the Indian government refused to acknowledge Ganesan’s status as ‘Indian Citizen’. Though they accepted that his passport was genuine, they stated that the photograph on the passport was of a far younger person (a photo submitted by Ganesan at the time of applying) and told him to bring conclusive evidence to prove that the document was issued to him. Due to this, Ganesan was unable to prove his citizenship and has been living in the refugee camp in Karur with his family, including grandchildren, for the past 33 years.

Justice Swaminathan observed, “Issuance of passport is a sovereign act. When the genuineness of the passport is not in doubt, the exercise of matching the photograph found therein with the claimant has to be undertaken only by the authority concerned. This burden cannot be shifted to the applicant.” He directed the government to recognise Ganesan and his family members as Indian Citizens and provide them with the relief and rehabilitation measures announced by the government for repatriates like him.

 By AJITH SIRIWARDANA Courtesy The Daily Mirror

Parliament, Dec. 2 (Daily Mirror)- The monthly income of the Excise Department has increased by Rs. 1 billion after checking fake stickers on liquor bottles, a Parliamentary committee revealed.

This was revealed by the officials of the Excise Department to the Sectoral Oversight Committee on National Economic and Physical Plans.

The Excise Department, Inland Revenue Department and Sri Lanka Customs were summoned before the committee to discuss the matters mentioned in the report given to the President by the Sectoral Oversight Committee on National Economic and Physical Plans.

The committee inquired about the amendment of the Excise Ordinance Act. The committee also pointed out the need to maintain the revenue that the Excise Department has increased so far and the continuation of random raids will further reduce the fixing of fake stickers on liquor bottles.

The officials present before the committee mentioned that the RAMIS system will be made functional by January 2024 by avoiding the existing deficiencies. The Inland Revenue Department said that the number of tax files is currently around 7 lakhs and it is expected to increase up to 10 lakhs in the future.

Apart from this, the committee also advised the officials to focus on preparing a system for evaluating the parties who pay income tax correctly.

Courtesy Hiru News

Courtesy The Island

Minister Roshan Ranasinghe

Inconceivable, unbelievable, incomprehensible, unfathomable, unaccountable, perplexing and plain shocking are the terms that came to Cassandra’s mind as she read the stunning news that the President of Sri Lanka sacked the Minister of Sports and Youth Affairs on Monday 27 November, 2023, who was on the trail of allegedly corrupt SLC office bearers.

The President was not voted in but selected by the SLPP, when its leader President Gotabaya Rajapaksa stole away to Male and elsewhere in a blue funk for his life. Before that, his elder brother, Mahinda resigned as Prime Minister after sending goons to attack defenseless protesters at Gotagogama protest site.

Ranil W is becoming more and more dictatorial and intractable. He has now done the unthinkable and in most Sri Lankans’ opinion, the unwise act of sacking a Cabinet Minister for trying to reduce or if possible, wipe out corruption in cricket. This really is unbelievable and incomprehensible to Cass and most Sri Lankans, she believes.

The Island Editor on Tuesday 28 titled his editorial ‘Victory for the corrupt’ and noted emphatically that President Ranil W by sacking Minster Roshan Ranasinghe derailed his campaign against corruption in cricket. The final indictment we all shout out in unison echoing the Editor’s justified comment: The SLPP–UNP regime has demonstrated once again that it is a government of the corrupt by the corrupt for the corrupt.” So very true and evident.

The Editor’s lead article carries a justified ominous warning: ‘Under the shadow of dictatorship’. Herein he deals with the inexplicable act of the President in appointing a Parliamentary Select Committee to probe the affairs of the Constitutional Council. Unrestrained in language, Cass pronounces How dare he?” This is the way the wind blows and brings new woes to this already woeful country that can be so prosperous with contented people living within its surrounding shores.

The Cricket debacle

Cass never fails to read The Island Sports Editor Rex Clementine’s articles as he writes very well and reveals the truth the ordinary person is not privy to. Cass admits she is no cricket fan but she definitely is a fan of Rex’s writing on Sri Lankan cricket, exposing warts of the SLC – Board, managers of teams, etc., and players themselves.

Rex C’s article on Tuesday Nov., 28, is titled ‘Shooting the Messenger’, the messenger here being Minister Roshan Ranasinghe, who recently was accepted by the entire country as honest, brave, minister attempting to set things right in cricket and also tackle the prime menace of corruption. Rex C writes The suspension imposed by the International Cricket Council on Sri Lanka and shifting next year’s Under 19 World Cup from Colombo to Johannesburg may have gone against the Polonnaruwa District MP.” Then he reveals …

it was the SLC’s Executive Committee that asked the ICC Board to authorise the suspension.” Another stunning shock. Like looking up and spitting, and the saliva hit the Minister of Sports. However, someday their evil actions will boomerang on them. Roshan Ranasingha, rich in his own right, was considered to be one of the few honest Pohottu chappies. Now, the fact is proven. Rex C warns at the end of his article; again, correcting and echoing what many Sri Lankans feel: The government is also toying with public anger.”

Yes, we Ordinaries while being perplexed by the President’s rulings, some definitely dictatorial are losing patience and getting very angered. Mass anger is worse than a tsunami. It goes right across the land unlike the sea flooding the shore and proceeding inwards to lengths according to certain givens.

Mass anger is as rapid and devastating as a raging storm. Leaders must never gamble on people’s subservience, foolishness, tolerance, sheep like natures. When they rise, they RISE to wreak destruction. The very peaceful Aragalaya with its disciplined masses congregating on Galle Face Green in Colombo and in many towns, started off with slogans and demands and then stripped the power off mynas, kaputas and even the die-hard, hard-hearted ex-soldier. The storming of the presidential residence and old Parliament were below-the-belt violent acts of the infiltrators. And then came the sudden quelling, nay the crushing of the Aragalaya – ordered by the new Head of State.

Dashing of hopes

A given of the times is that with the onset of hopes, there inevitably is a dashing of them. SL has been going through the worst times since independence, the very worst with the country descending to bankruptcy – sent to that state by its leaders and top bureaucrats. We say it is Kuveni’s curse working on us, the supposedly descendants of Prince Vijaya, who did the dirty on her. So, her curse soon after independence included the curse of Heads of State who acted unwisely, deliberately sending us down to the depths of poverty and widening the chasm between Haves and Havenots, inclusive of the middle class.

We built up hopes with the defeat of the insurrecting JVP (1990s) and later the most vicious LTTE (2009). We hoped and expected peace and amity accompanied by prosperity. Mahinda R was hailed as a hero. He and brethren got a most significant agent of defeating the LTTE imprisoned, that is Field Marshal Sarath Fonseka. The war was won but peace was lost.

Hopes were renewed with the election of a common candidate and a coalition government in 2015. Hopes were dashed and almost 300 killed on an Easter Sunday due to negligence, or as some say, deliberate manoeuvers. Then came an outsider who most thought would be a statesman. He came with a band of so-called intellectuals. Hopes were high. Dashed within weeks. He, with inside and outside advisors, ruined the economy, agriculture and the country. The success of the Aragalaya resurrected hope and optimism. Dashed, shattered, crushed.

Hopes rose again with the economy being tackled with a good CB Governor and Ranil Wickremesinghe at the helm. He soon was given the second surname of Rajapaksa. He seems to continue his loyalty. When he returned from his official visit to the Maldives, he reportedly went direct from the airport to Namal Rajapaksa’s residence to wish Mahinda R on his birthday. Many watched on TV the cutting of the elaborate birthday cake. Maybe he sang the birthday song and then he ‘feeds’ Mahinda R a piece of cake. Cass did not see this on TV but was shocked speechless.

The headline in the newspaper on Wednesday, November 29 went thus: MR blames economic crisis on Yahapalana leaders” – the second leader being the cake feeder.

Manusha Media

SSW Test in Construction Field commences in Sri Lanka
A new skills test in the field of construction was introduced today in Sri Lanka for working in Japan as specified skilled workers.
Minister of Labour and Foreign Employment Manusha Nanayakka announcing the initiative said talented Sri Lankans will now have the opportunity to work in Japan and master skills in the construction sector that will contribute not only to Japan’s construction sector but also to the future development of Sri Lanka.
Ambassador of Japan to Sri Lanka MIZUKOSHI Hideaki, Chief Representative JICA Sri Lanka Office AMADA Tetsuya and the Chairman of the Sri Lanka Bureau of Foreign Employment, A. A. M. Hilmi, joined the Minister to announce the launch of the initiative to the media at the SLBFE office in Battaramulla.
Together with the skills tests in Nursing Care, Food Service and Agriculture, which have been in place since last year, SSW skills tests in four fields will now be available in Sri Lanka.
Speaking at the occasion Minister Nanayakkara said that Japan has been supporting Sri Lanka over many decades.
Especially when we faced a severe economic crisis and the country became bankrupt, Japan gave leadership to Sri Lanka’s debt restructuring talks and made a significant contribution to make it a reality. We would like to express our gratitude to the people of Japan, including the Prime Minister of Japan, for the support Japan has given us” he added.
The Minister went onto say that job opportunities in Japan for foreign nationals will increase exponentially within the next five years and in this backdrop Japan has opened doors for Sri Lankan’s with new job opportunities and the Sri Lankan youth should avail of such opportunities by developing necessary skills.
The friendship between Japan and Sri Lanka is very strong. So we are making arrangements to get a large numbers job opportunities for Sri Lankan’s in Japan in the future”.
Describing new measures to empower Sri Lankan’s to work in  Japan the Minister said cabinet approval has been obtained for including Japanese language in the school curriculum targeting Japanese jobs, the SLBFE has started an island wide programme to teach Japanese language and the SLBFE has also taken measures to reimburse the money spent by individuals on Japanese language learning when they get selected for a job in Japan.
 The Minister further explained that jobs under the Specified Skilled Worker System (SSW)in Japan are currently available only in the fields of Nursing Care, Food Service and Agriculture for Sri Lankan’s and a request had been made to consider granting jobs under the SSW system in the  Construction, Building Cleaning and Automobiles sector as well for Sri Lankan’s.
Accordingly, in the past, we have met all the ministers related to these subjects, including the Ministers of Agriculture, Health, and Justice of Japan and made requests. As a result starting from today, Sri Lankan youth will have the opportunity to go to Japan under the SSW category for the construction sector as well” he said.
People who have Japanese language skills and are involved in the construction industry will be able to pass this exam and go to Japan through the SSW category for employment” the Minister added.

අග්‍රාමාත්‍ය මාධ්‍ය අංශය 

අග්‍රාමාත්‍යවරයා මේ බව සඳහන් කළේ ලලිත් ඇතුලත්මුදලි පදනම, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහ නායකත්වය සඳහා වූ ආයතනය සහ නිදහස සඳහා නවුමාන් පදනම (NAUMANN )  සංවිධානය කොට තිබූ ලලිත් ඇතුලත්මුදලි සමරු දේශනය 2023.11.30 බණ්ඩාරණායක අනුස්මරණ ශාලාවේදී සිදුකළ අවස්ථාවේදීය.

එහිදී අදහස් දැක් වූ අග්‍රාමාත්‍යවරයා –

ලලිත් ඇතුලත්මුදලි යන නාමය ගෙන එන්නේ, තම මාතෘ භූමියට සහ එහි ජනතාවට සේවය කළ සැබෑ දේශප්‍රේමියෙකු වූ ලංකා මාතාවගේ අතිශය කීර්තිමත් පුතෙකු පිළිබඳ මතකයන් පමණි.

1983 දී මම ප්‍රථම වරට පාර්ලිමේන්තුවට පිවිසෙන විට, දිවංගත ලලිත් ඇතුලත්මුදලි මහතාගේ ප්‍රථම අමාත්‍යධූර කාලය තුළ ඔහුගේ බුද්ධිමය දක්‍ෂතාව සහ පාර්ලිමේන්තුව තුළ නිවැරැදි හැසිරීම පිළිබඳව මා නිතරම කුතුහලයෙන් හා පැහැදී සිටියෙමි. 1981 දී ඔහු විසින් පිහිටුවන ලද මහපොළ උසස් අධ්‍යාපන භාරකාර අරමුදල හරහා එම මතකය තිරසාරව ඉදිරියට පවත්වා  ගෙන යමින් මහජන යහපත උදෙසා කළ සේවයේ ගුණාත්මක බවින් ඔහු සමකාලීනයන් අභිබවා ගිය අයෙකු ලෙස ඒ වන විට ප්‍රසිද්ධියට පත්ව සිටියේය. අපගේ ජීවිත කාලය තුළ සුවිශේෂී ඉහළ ජයග්‍රහණ ලබා ඇති රාජ්‍ය  නායකයෙකු වූ එතුමා විශේෂයෙන් රාජ්‍ය නිලතලවල සිටින නිලධාරීන් විසින් ආදර්ශයට ගත යුතු උතුමෙකි.

දිවංගත ලලිත් ඇතුලත්මුදලි මහතාගේ 87 වැනි ජන්ම සංවත්සරය සමරමින් 1977 පිහිටවූ රජයේ ප්‍රමුඛතම නායකයෙකු ලෙස වගකීම් භාරගත් යුගයක මතකයන් අවදි කරයි. එය රට සහ ජනතාව වෙනුවෙන් ධනය හා සෞභාග්‍ය මන්දගාමී වේගයකින් රැස්කිරීමේ දශක තුනක් පුරා විකාශනය වෙමින් පැවති පිළිවෙල  වෙනස්වී රටට රැඩිකල් ලෙස නව පාලන ක්‍රමයක් හඳුන්වා දීම තුළින් ජාතියට ජවයක් ඇති කළ යුගයක් උදා කළ රජයකි. එලෙස හඳුන්වා දුන් ක්‍රම පසුගිය දශක 4 පුරාවට පැවති අතර ඒවාට ව්‍යවස්ථාමය සංශෝධන දුසිම් 2කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් ඇතුළත් විය.

1977 රජය පිහිටුවීමෙන් පසු රට නැවත නව දිශානතියට යොමු කිරීමේ කාල පරිච්ඡේදයක් ඇති බව තේරුම් ගත හැකි විය. මෙය ආර්ථිකයට අනුව වෙළඳපල ආර්ථිකයක ප්‍රතිපත්තියක් වැළඳ ගැනීමට අවශ්‍ය වූ නව පාලන ක්‍රමයට අනුගත වීමටය. 1977 සිට 1984 දක්වා වෙළෙඳ හා නාවික ප්‍රධාන විෂය භාර අමාත්‍යවරයා වශයෙන් දිවංගත  ලලිත් ඇතුලත්මුදලි සම්පුර්ණයෙන්ම විධිමත්ව, නැතහොත් අවශ්‍ය පරිදි කාලය නාස්ති නොකර ආයතන පිහිටුවා ඇත. මෙම ක්‍රියාවලිය පළමු වරට උප මහාද්වීපයේ පරිවර්තනයක් වූ වෙළඳපොළ ආර්ථිකයක් පිහිටුවීමේ 77 රජයේ ප්‍රතිපත්තිය දැඩි ලෙස  ක්‍රියාත්මක කෙරිණි.

ආර්ථිකය විවෘත වූ දා සිට, මෘදු ව්‍යාපාරික පරිසරයක් සහිත විචිත්‍රවත් කොස්මොපොලිටන් වරාය නගරයක් වූ කොළඹ, එහි විශාල අභ්‍යන්තර ප්‍රදේශවල පිහිටුවා ඇති කලාපීය මෙගා පොලිස් ඒකක තුළ වාණිජ නගරයක් බවට පරිවර්තනය වී තිබේ. මෙම කාලය තුළ කොළඹ වරාය තාක්‍ෂණ, මෙහෙයුම් සහ ජාත්‍යන්තර වෙළෙඳ හා නාවික කටයුතුවල අනෙකුත් පරාමිතීන්හි දියුණුවට අනුකූලව විශාල ප්‍රසාරණයකට ලක් විය. කොළඹ වරාය එහි ස්ථාපිත ප්‍රමුඛතා මට්ටම තවදුරටත් පවත්වාගෙන යාම සහතික කිරීම සඳහා මෙම උපාය මාර්ගික මැදිහත්වීම ඉතා ආසන්න කාලයකදී සිදු විය. එය දිදුලන නව ජය පර්යන්තය ලෙස විශාල වශයෙන් ජනතාවට ප්‍රදර්ශනය විය. වරාය සැලසුම්කරුවන්ගේ සහතිකයට අනුව ලොව පුරා වරාය ධුරාවලිය තුළ කොළඹ වරායේ ප්‍රමුඛත්වය පවත්වා ගැනීම සඳහා කාලය හා අවකාශය පිළිබඳ සැලසුම් සකස් කිරීම සහ උපාය මාර්ග විකාශනය කිරීමේ කිසිදු පසුබෑමක් සිදුවී නොමැති බව පෙනේ.

රටේ පාර්ලිමේන්තුව සහ රාජ්‍ය පරිපාලනය කොළඹට නැඟෙනහිර දෙසට එනම් සාපේක්ෂව අඩු ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශවලට ගෙන යාමේ රාජ්‍ය අනුග්‍රහය සහිත මෙහෙයුමක් මගින් බොහෝ දුරට ප්‍රවර්ධනය කරනු ලැබුවද. ඉන්පසු කොළඹට උතුරින් විශාල අක්කර ප්‍රමාණයකට නිෂ්පාදන ගබඩා කිරීම් සිදු විය. 1980 ගණන්වල ක්‍රියාත්මක වූ එවැනි ප්‍රථම විධිමත් අවකාශීය සංවර්ධන උපාය මාර්ගයක්, නගරය, එහි තදාසන්න ප්‍රදේශ සහ එහි අභ්‍යන්තරයේ විශාල ප්‍රදේශ සාමාන්‍යයෙන් මහානගර ආකාරයේ සමුච්ඡයක් බවට පත්කර ඇති නාගරික ව්‍යාප්තියක කොඳු නාරටිය විය.

ආර්ථිකය විවෘත කිරීමේ මුල් දශක කිහිපය තුළ අත්විඳින ලද ආර්ථික හා සමාජීය අස්ථාවරත්වය නොතකා, නාගරික ව්‍යාප්තිය, නගර මාලාවක් තුළ කුඩා හා මධ්‍ය පරිමාණ ව්‍යාපාරවල විශාල ව්‍යාප්තියක් ආකර්ෂණය කර ගැනීමට සමත් වී තිබේ. මෙය, සංසිද්ධියේ හරය සමඟ සාපේක්ෂ සමීපතාවයක් පවතී.

අනාගත වාස්තු විද්‍යාත්මක ආකෘතිවලින් සහ ලෝක මට්ටමේ මෙහෙයුම්  ක්‍රමවලින් ඉහළ දිරිගැන්වීමක් ලද කොළඹ වරාය නගරය තුළ ජාත්‍යන්තර සන්නාමයේ මූල්‍ය කේන්ද්‍රස්ථානයක් පිහිටුවීමේ විභවයන් සමඟින් නගරය මෙගාපොලිස් හි මූල්‍ය  හා ව්‍යාපාරික කේන්ද්‍රස්ථානය වෙත පරිවර්තනය වෙමින් පවතී. නැවත සොයා බැලීම් සහ යාවත්කාලීන කිරීම් කිහිපයක් සමඟ වුවද වරාය නගරය සඳහා සම්බන්ධතාව ආර්ථික පුනර්ජීවනය සඳහා අවශ්‍ය  වේ.

දශක 13 කට අධික කාලයක් බ්‍රිතාන්‍ය පාලනයට යටත්ව සිට නිදහස් වූ ශ්‍රී ලංකාවෙහි දිවංගත ගරු ඇතුලත්මුදලි මහතා ආපසු නිවසට පැමිණ ජාතිය ගොඩනැගීමේ කාර්යයට සම්බන්ධ වීමට කිසිසේත් පසුබට වූයේ නැත. ඔහු ශ්‍රී ලංකාව පුරා සැරිසැරූ අතර, දිළිඳුකම පුළුල් හා ගැඹුරට පැතිරී ඇති හෙයින් අපේ ජනතාව සහ ගම් අතර පැවති දුප්පත්කම තේරුම් ගත්තේය.

යටත් විජිත සමයේ සිට අද දක්වා, ශ්‍රී ලංකාවේ සමාජ-ආර්ථික පැවැත්ම බොහෝ දුරට රඳා පවතින්නේ තේ, රබර් සහ පොල් වැනි සාම්ප්‍රදායික අපනයන භෝග හරහා උපයන විදේශ විනිමය මත ය. ඇතුලත්මුදලි මැතිතුමාගේ කාලය තුළ , ඇඟලුම්, විදේශ රැකියා සහ සංචාරක ව්‍යාපාරය වැනි මෙම සූත්‍රයට නව එකතු කිරීම් කිහිපයක් තිබියදීත්, අද දක්වාම, අපගේ සමාජ-ආර්ථික ව්‍යුහයේ විශාල ප්‍රමාණයක් දිළිඳුකමේ සහ ණය ගැතිභාවයේ පවතී.

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන ඉඩම් පරිහරණ රටාවේ 2018 සංඛ්‍යාලේඛන දෙස බලන විට, නාගරික ඉඩම් 2% ක් පමණ ද, ගෙවතු 18% ක් ද, තේ, රබර් සහ පොල් සඳහා කෘෂිකාර්මික ඉඩම් 10% ක් ද, වී වගාව 15% ක් ද, වනාන්තර භූමිය 38% කින්ද සමන්විත වන අතර සහ ජල කඳන් 6% දක්වා භාවිතා කරයි. රනිල් වික්‍රමසිංහ ජනාධිපතිතුමාට  ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණවල සහ කෘෂිකර්මාන්තයේ රැඩිකල් වෙනස්කම් අවශ්‍ය බව ඉතා පැහැදිලියි. ඔහු 2024 වසරේ පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ අයවැය යෝජනාවලදී මේ බව ඉතා පැහැදිලිව ප්‍රකාශ කළේය.

1830 ගණන්වල සිට බලපැවැත් වූ නීතිය වූ වසර 200කට වැඩි කාලයකට පෙර ආරම්භ වූ යටත් විජිත ඉඩම් අත්පත් කරගැනීමේ ප්‍රතිපත්තිය හේතුවෙන්, සියලුම ඉඩම් යටත් විජිත රාජාණ්ඩුව යටතට පවරාගැනුණු අතර දී ශ්‍රී ලංකාවේ ජනතාව වසර 200 කට වැඩි කාලයක් පුරා සහ අද දක්වා පවා ඉඩම් ප්‍රවේශයෙන් සහ අයිතියෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම ඈත් කොට තැබීය. ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාවේ ග්‍රාමීය ජනතාවගේ අතිමහත් ප්‍රතිශතයකින් සමන්විත වන අතර, අප වහාම මෙම බරපතල තත්ත්වය අවධානයට යොමු කර එයින් මිදීම සහ අපගේ ඉඩම්වල නැවත ආයෝජනය කිරීම ආරම්භ කළ යුතු ය.

අග්‍රාමාත්‍යවරයා සහ මේ වසරේ ලලිත් ඇතුලත්මුදලි සමරු නිදහස් කතාවේ” ප්‍රධාන කථිකයා ලෙස මම අපේ ජනතාවගේ, විශේෂයෙන් ගොවීන්ගේ සහ ගම්වාසීන්ගේ හඬත්, ආහාර සුරක්ෂිතතාව සහ අපනයනය ඉලක්ක කරගත් නිෂ්පාදනයක් සඳහා වගා කිරීම පිණිස තවත් ඉඩම් වෙනුවෙන් වූ ඔවුන් ගේ ආයාචනයත් ප්‍රතිරාවය කිරීමට කැමැත්තෙමි. ඉඩම්වල අයිතියට වඩා ඔවුන් අපේක්ෂා කරන්නේ වගා කිරීම සඳහා ප්‍රවේශ වීමේ බලය යි. අපි මෙම නිදහස් ඉල්ලීම “අපේ ගමෙන් ලොවට” ලෙස නම් කරමු.

ගම්මාන 3-4කින් සමන්විත වන්නා වූ ග්‍රාම නිලධාරී වසම් 14,000කට අධික ප්‍රමාණයක් සම්බන්ධ කරන්නා වූ “අපේ ගමෙන් ලොවට”   නම් මෙම නව අපනයන ප්‍රවේශයට රට පුරා ගම්මාන 40,000කට අධික සංඛ්‍යාවක් අයත් වනු ඇත. අපගේ ගමන දිස්ත්‍රික්ක 25ක ප්‍රදේශීය බලප්‍රදේශ 334ක් හරහා පළමු ග්‍රාම නිලධාරී කොට්ඨාස 1000කින් ආරම්භ විය යුතු අතර, කොට්ඨාස 5000ක් හෝ සමස්ත ග්‍රාම නිලධාරී කොට්ඨාසවලින් තුනෙන් එකක් සාක්ෂාත් කර ගැනීම ඉලක්ක කර ගනිමින්, එමගින් සෘජුවම ජාතික ආහාර සුරක්ෂිතතාවයට දායක කර ගැනීම සහ වටිනා විදේශ විනිමය උපයා ගැනීම සඳහා අතිරික්තය අපනයනය කිරීම සඳහා විය යුතු ය.

ඒ සඳහා සියවස් ගණනාවක් පරම්පරා ගණනාවකට අහිමි වූ ලක්ෂ සංඛ්‍යාත ඉඩම් නව පරපුර වෙත නිදහස් කළ යුතු ය. මෙම ඉඩම් දශක ගණනාවක් තිස්සේ සහ සමහරක් සියවස් ගණනාවක් තිස්සේ විශාල වශයෙන් ඌණ උපයෝජනයට හෝ ප්‍රයෝජනයට නොගෙන හෝ පවතී. ඔවුනට විදේශ විනිමය ඉපැයීමේ කටයුතුවල නියැලීමටත්, තමන්ගේ ආදායම් උත්පාදනය වැඩිදියුණු කර ගැනීමටත්, එමගින් ශ්‍රී ලංකාවේ ග්‍රාමීය ජනතාව ගිලගෙන ඇති දැඩි දරිද්‍රතාවයෙන් සහ ණය බරින් මිදීමටත් වේ.

මෙම ඉඩම් ආහාර හා අපනයන නිෂ්පාදනය සඳහා විවිධ යෝජනා ක්‍රම යටතේ පැවරිය හැකි ය. දිවංගත ගරු ඇතුලත්මුදලි මැතිතුමාගේ නායකත්වය යටතේ වැඩුණු නීති ක්ෂේත්‍රයේ ප්‍රවීණයන් ඇතුළු අපගේ කීර්තිමත් මණ්ඩල සභිකයන් ඕනෑම නීතියක් නැවත කෙටුම්පත් කිරීමට සහ පරම්පරා ගණනාවකට ශතවර්ෂ ගණනාවක් තිස්සේ අහිමි වූ දේ නැවත ලබා ගැනීමට ඔවුන්ගේ විශේෂඥ දැනුම ලබා දෙනු ඇතැයි මම විශ්වාස කරමි.

වී, තේ, රබර්, පොල් යන පාරම්පරික භෝග වගා කිරීම පමණක් නොව, දේශගුණික විපර්යාස පිළිබඳ වර්ධනය වන ගැටලුවක බිලියන 8 කට අධික ජනගහන වර්ධනයක් සහිත ලෝකයක් ඉලක්ක කර ගනිමින් කුරුඳු, එළවළු, පලතුරු, ඇට වර්ග, ධාන්‍ය වර්ග, කුළුබඩු ආදිය වගා කිරීමෙන් අනාගතයේ අත්‍යාවශ්‍ය ඉල්ලීම් ඉලක්ක කර ගැනීම වැදගත් ය.

වගාව සඳහා පමණක් නොව අපගේ බලශක්ති අර්බුදයෙන් ගොඩ ඒම සඳහා ද ඉඩම් භාවිත කළ යුතු ය. විශේෂයෙන් ම විවිධ පුනර්ජනනීය විභවයන් හරහා බලශක්තිය නිෂ්පාදනය කිරීමට යොදා ගත හැකි ඉඩම්, එමගින් දේශගුණික අභියෝගයට සහායක් වශයෙන් පමණක් නොව අපගේ කුඩා හා මධ්‍ය පරිමාණ කර්මාන්තවල අවශ්‍යතා සපුරාලීමට සහ ප්‍රවර්තනය සඳහා වැදගත් වේ.

අපනයන භෝග පමණක් නොව, නව තාක්‍ෂණය සහ සන්නිවේදනය මඟින් අපගේ තරුණ තරුණියන්ට ශ්‍රී ලංකාවේ ගවේෂණය නොකළ අත්දැකීම් සංචාරක ලෝකයට සම්බන්ධ කිරීමට හැකි වනු ඇත. දේශගුණය ලෝකයට අභියෝග කරන විට, අපේ කලාපයේ අග නගරවල ජීවත් වන සහ සංචාරය කරන අය පවා නැවුම් වාතය ආශ්වාස කිරීම සඳහා අවකාශයන් සොයති.

වගා කරන ලද ආහාර පමණක් නොව, ධීවර අපනයනයන් ද වැදගත් වේ. සැතපුම් 1000 කට වඩා විහිදෙන සමස්ත රන්වන් වෙරළ තීරය දිගේ පිහිටා තිබෙන ගම්මාන පිළිබඳ නැවුම් ලෙස සිතාබැලිය යුතු අතර ලොව පුරා වෙළෙඳපොළවල දහස් ගණනක් සඳහා අපනයනය කිරීම අවධානයට ලක් කළ යුතු ය. විවිධත්වය සහ ප්‍රමාණය වැඩිදියුණු කිරීම සඳහා අභ්‍යන්තර ජල තලයන් පවා සම්බන්ධ වනු ඇති බව අපට සහතික විය හැකි ය. මෙම අංශය තවමත් අඳුරේ පවතින අතර මේ දුෂ්කර කාලයේ මසුන් ඇල්ලීමෙන් ගෝලීය වශයෙන් කොටසක් අත්පත් කරගැනීම සඳහා නව දැක්මක් අප විසින් ඇති කරගත යුතු ය.

හිතවත් මිත්‍රවරුනි, අප සතු වන්නේ ආශ්චර්යයන් කළ හැකි දේශයකි. මෙය සාමූහිකව ආශ්චර්යයන් නිර්මාණය කිරීමේ දී සහජීවනයෙන් කටයුතු කළ හැකි මිනිසුන්ට අයත් භූමියකි. ලක්ෂ සංඛ්‍යාත ගැමියන් සහ ඔවුන්ගේ පරම්පරාවට අනාගතය සඳහා විමුක්තිය ලබාදෙමින් අපේ ගමෙන් ලොවට නව නිදහසේ ඉල්ලීම සිදු කිරීම සඳහා ශක්තිමත් වෙමු.

අවසන් වශයෙන්, දිවංගත ලලිත් විලියම් ඇතුලත්මුදලි මහතා නූපන් පරම්පරා ගණනාවක් සඳහා අප ගේ ඒකීය රාජ්‍ය සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කර රැක ගනිමින් තම ජීවිතයෙන් උත්තරීතර පරිත්‍යාගයක් කළ බව අද මෙහි රැස්ව සිටින අප මෙන්ම අපේ ජාතිය ද සදා කෘතවේදී ව සිහිපත් කරන බව සිහිපත් කරමු.

කථානායක මහින්ද යාපා අබේවර්ධන ඇතුළු මැති ඇමතිවරු, දිවංගත ලලිත් ඇතුලත්මුදලි මහතාගේ ඥාතීන්, ඇතුලත්මුදලි පදනමේ සාමාජිකයින් හා විද්වත් වෘත්තිකයින් මෙම අවස්ථාවට  සහභාගී විය.

Let the Quran Speak

Rabbi Yisroel Dovid Weiss is an activist and spokesperson for Neturei Karta, which vocally opposes Zionism and the state of Israel. Irrespective of whether or not the Palestinian people was affected or the land was uninhabited, Neturei Karta say the Jewish people didn’t have a right to self-determination. The establishment of the state of Israel prior to the coming of the Messiah is sinful and an act of rebellion against God. Weiss says Jews yearn to return to the Holy Land and pray to God to bring about that end day, but in the meantime, they are tasked with patiently waiting, serving God, being loyal citizens and upholding the Torah in every land in which they live. This interview was conducted by Dr. Safiyyah Ally at Reviving the Islamic Spirit convention in Toronto in December 2022.

President Muizzu met Sri Lankan President Ranil Wickremesinghe on the sidelines of COP28

Discussions at the meeting revolved around the long and historic bond between the two countries

The two leaders explored ways to strengthen cooperation in people-to-people relations

President Muizzu met Sri Lankan President Ranil Wickremesinghe on the sidelines of COP28

 president office

President Muizzu in Dubai

Discussions have been held on strengthening the historic relationship between Maldives and Sri Lanka.

The discussions were held during a meeting held between President Dr. Mohamed Muizzu and President of Sri Lanka Ranil Wickremesinghe on Friday.

The meeting was held as part of President Muizzu’s ongoing trip to the United Arab Emirates (UAE) to take part in the 28th Session of the Conference of the Parties to the United Nations Framework Convention on Climate Change (COP28).

Discussions at the meeting revolved around the long and historic bond between the two countries as well as ways to strengthen the relationship based on mutual respect and shared values.

As such, the two leaders explored ways to strengthen cooperation in people-to-people relations, tourism cooperation, and education sector among others.

President Muizzu and the Sri Lankan president also talked about the climate change policies and adaptation efforts of their respective countries.

The two leaders expressed confidence in addressing challenges and seizing opportunities through collaborative efforts.

BY ARIF RAFIQ Courtesy Globely News

Gautam Adani, a long-time ally of Indian Prime Minister Narendra Modi, is emerging as a key figure in the U.S.-India partnership to counter China. (Image Credit: White House, Chirag200201)

Earlier this month, the U.S. International Development Finance Corporation (DFC) announced a commitment to provide $553 million in financing for constructing a new container terminal in Colombo, Sri Lanka.

The facility, known as the West Container Terminal, will be operated by a consortium led by the Adani Ports & Special Economic Zones Ltd. — a subsidiary of the Adani Group, owned by Gautam Adani, India’s second-richest man.

The move by the DFC — a federal government agency — is part of a broader effort by the United States to join hands with India to compete with China’s Belt and Road Initiative and deny Beijing unfettered access to strategic infrastructure in Eurasia and the Indian Ocean region.

Adani, a long-time ally of Indian Prime Minister Narendra Modi, is emerging as a key figure in this partnership.

At first glance, such an entente makes sense. As a major player in India’s infrastructure sector, the Adani Group can help the West compete with China’s armada of state-owned port operators.

But the Adani Group has been hit with serious accusations of fraud and stock manipulation this year. Washington’s partnership with Adani is fraught with financial, reputational, and geopolitical risk.

Sri Lanka and the Game of Ports

Sri Lanka occupies a strategic location in the Indian Ocean region. It’s just 18 nautical miles off India’s southern tip and sits right along the critical oil shipping routes between the Middle East and East Asia.

That central location is one reason why Sri Lanka’s main port, Colombo, ranks among the world’s top 30 container ports and serves as a major transshipment hub for South Asia. It’s also why foreign companies and international powers seek a foothold in this island country.

Chinese companies have had a head start in this race. Shunned by India and the West for the brutal means with which he brought an end to Sri Lanka’s 26-year civil war, President Mahinda Rajapaksa turned to Beijing for economic support. Chinese companies moved quickly.

In 2010, the state-owned China Merchants Port Holding Company won a concession for an international container terminal at the Colombo port. That same year, China Merchants opened a greenfield port in Hambantota. A subsidiary of China Communications Construction Company Limited (CCCC) also launched the Port City Colombo project, an ambitious urban development project to be built on reclaimed land.

China’s involvement in Sri Lanka has been controversial. The Hambantota port — a vanity project conceived by President Mahinda Rajapaksa — has struggled. Many have called it a white elephant. In 2014, Sri Lanka sold a majority stake in the port project to China Merchants for $1.12 billion, granting it an unusually long 99-year lease.

Hambantota serves as a poster child for what some observers allege is Beijing’s debt-trap diplomacy” — a purported strategy of drowning countries in loans to extract strategic concessions in exchange for debt relief. Visits by Chinese military vessels to the Colombo and Hambantota ports add to those perceptions.

So too do Sri Lanka’s economic woes. In 2022, Sri Lanka defaulted on its foreign debt. Protestors stormed the office of the prime minister. The president fled the country. Sri Lanka’s debt restructuring talks with its foreign creditors — of which China is the largest — have taken more than a year to conclude, partly because of disagreement between China and other creditors.

Despite Sri Lanka’s tumult, China remains a major player in this country that India has long seen as its backyard. Indian cultural and political influence in Sri Lanka is deep. For example, in 1987, Indian troops intervened in Sri Lanka’s civil war, deploying troops to the island country.

But for well over a decade, India has struggled to stave off Chinese advances into its sphere of influence. One major reason: developing countries in India’s near-periphery and far beyond need to build to grow, and India alone simply can’t match China’s ability to build, finance, and operate infrastructure.

China is an infrastructure superpower. Home to seven of the world’s largest container ports, it owns or operates 92 overseas ports, according to the Council on Foreign Relations. It’s all part of China’s going out” policy, which dates back to the early 2000s and has since been rebranded as the Belt and Road Initiative.

Beijing has also marketed a port-park-city” model — the idea that undeveloped areas can be transformed, like Shenzhen, first into export-oriented powerhouses and then into megacities. For most countries, this dream has or will prove to be a mirage.

What is probable, however, is for some of Beijing’s overseas commercial outposts to serve military purposes in the future. Some Chinese analysts refer to ports operated overseas by Chinese state-owned companies as potential strategic strongpoints” or dual-use facilities.

A commercial port, for example, could serve to refuel Chinese military vessels during peacetime, expanding its blue-water capabilities. A People’s Liberation Army Navy listening post or full-fledged naval base could be constructed near a Chinese-operated port. These discussions are not merely theoretical. China has been in talks with the United Arab Emirates to construct a military facility at the Khalifa Port in Abu Dhabi, operated by a Chinese state-owned company.

So for India and the West, China’s foothold in Sri Lanka isn’t just about economic competition. This game of ports is ultimately about control of the seas. And to thwart China’s ambitions, the U.S. is now turning to a state-aligned Indian oligarch: Gautam Adani.

The Adani-Modi Nexus

Gautam Adani and the Reliance Group’s Mukesh Ambani are the two faces of crony capitalism under Modi.

The Modi-Adani relationship goes back to the early 2000s. Both men hail from the state of Gujarat. In 2002, as the state’s chief minister, Modi presided over deadly anti-Muslim pogroms. Within India and outside the country, Modi was a pariah, denied entry into countries like the U.S. But Adani, along with Ambani, stood by the Hindu nationalist demagogue. They helped rebrand Modi as a business-friendly leader, taking center stage at his Vibrant Gujarat” annual events.

Adani’s bet on Modi has been profitable. In 2014, an Adani private jet jettisoned Modi on the campaign trail and to his inauguration as prime minister. Since then, Adani’s net worth has taken off.

The Gujarati businessman saw his net worth rise from $7.1 billion in 2014 when Modi took over as prime minister to $150 billion in 2022 — a staggering 20-fold rise over eight years.

Today, the Adani Group includes India’s largest private port operator, electric power producer, and coal and green energy companies. An Adani firm is also one of India’s top cement companies. The rise of the Adani Group is tied to large-scale infrastructure development, extractives, and, more broadly, state policy.

Indeed, numerous reports by India’s central auditor have assessed that the Adani Group received undue benefits” from Gujarat and other Indian state governments. The Modi government in New Delhi has also given extraordinary concessions to Adani’s coal business, which has caused great ecological damage.

The controversy surrounding Adani, however, goes beyond favoritism. There are serious allegations of corruption from credible governmental and non-governmental investigative entities.

In January, Hindenburg Research — a short-selling investment research company — issued a damning report accusing the Adani Group of brazen stock manipulation and accounting fraud scheme over the course of decades.”

Hindenburg says the Adani Group was engaged in the largest con in corporate history,” creating an elaborate network of shell companies linked to Adani or his family members to artificially boost his companies’ stock prices and ability to raise capital.

These accusations were affirmed in a separate investigation by the Organized Crime and Corruption Reporting Project published in August.

Then, in October, a Financial Times investigation revealed that the Adani Group used offshore companies owned by Adani stockholders to import coal at prices that were at times more than double the market price.”

This scheme, in particular, displays how the Adani empire owes its fortunes to rent-seeking activities. The coal identified by the FT as over-invoiced was imported by an Adani company to an Adani port and then used by an Adani electric power company to generate power sold to the Indian state distributor on a cost-plus basis. Indian consumers foot the bill for the inflated electricity costs.

America and Adani’s String of Pearls

Now, U.S. taxpayers are financing Adani’s latest venture, the West Container Terminal project in Colombo.

Washington’s choice to move forward with financing the project is curious, given the credible allegations made against the Adani Group. In August, Deloitte quit as auditor of Adani Ports, expressing concern about some of the company’s transactions. But the Biden administration, in contrast, is sticking with Adani as he looks to assemble a string of pearls across the Indian Ocean region and the Mediterranean.

Adani Ports owns and operates India’s largest container port, the Mundra Port, located in Gujarat. It has also constructed a new deepwater port in Vizhinjam, backed by subsidies from the center and the cash-strapped Kerala state government. Adani hopes this port can eventually supplant Colombo as a regional transshipment hub.

In 2022, Adani Ports purchased Israel’s Haifa Port — its first overseas acquisition. A year earlier, the state-owned Shanghai Ports International opened a new, high-tech container terminal — the Haifa Bayport.

The Adani Group may also play a role in the India-Middle-East-Europe Economic Corridor (IMEC), a connectivity project announced by the Biden administration in September that aims to link Indian ports with Europe via the Arab Gulf and Israel. Adani’s Mundra and Haifa ports are likely to be key nodes along this network, should it eventually emerge.

There’s speculation that the Adani Group could expand to southern Europe and grab a port in Greece, whose Chinese-operated Pireaus port has catapulted over the past decade into one of the world’s most active. That move would fit into a pattern of the Adani Group, swooping in after China, balancing its presence in strategic ports, as it has done in Israel and Sri Lanka.

The strategic benefits for the U.S. are clear. But is the Adani Group a suitable partner for the United States?

Washington has said China’s Belt and Road Initiative is tainted by corruption and opaque contracts. It touts itself as a clean and transparent economic partner for developing countries. But the Adani Group embodies what Washington claims to oppose. At its helm is a corruption-accused, rent-seeking oligarch who has thrived in an increasingly authoritarian and chauvinist country due to political connections.

The reputational risks to the DFC — and, more broadly, Washington — are severe, particularly if a new scandal emerges or the Adani Group faces criminal investigation by a Western government. (The odds of that happening in India are close to nil.)

A former employee of a London investment fund told Hindenburg that the Adani Group is “a house of cards” that is “all fueled on debt.” And Fitch Ratings, citing governance issues, says “all Adani group-related companies” face “higher contagion risks than previously considered.”

Washington’s bet on Adani may end up being one it will regret.

Courtesy The Daily Mirror

Parliament, Dec.1 (Daily Mirror) – The Customs Department is currently conducting an investigation into the under-invoicing of values of three LED screens imported by the Sri Lanka Cricket (SLC) at three international cricket stadiums in Sri Lanka, State Minister of Finance Shehan Semasinghe told Parliament today.

State Minister Semasinghe said this when Opposition Leader  Sajith Premadasa revealed that the invoiced value of the three screens bought for Premadasa, Dambulla and Pallakele stadiums have been valued at Rs 6.5 million though the real value has been Rs. 360,000.

Courtesy Adaderana

The Colombo Chief Magistrate’s Court on Friday (01 Dec.) ordered for former Sri Lankan cricketer Sachithra Senanayake to assist in the ongoing investigations concerning his match-fixing allegations.

Accordingly, Senanayake was ordered to assist the Government Analyst, when requested by the police to do so.

The order was issued when a complaint filed by the Special Investigations Unit of the Sports Ministry was taken up in court today.

The court also ordered for the relevant case to be heard again on 17 May, 2024.

Former Sri Lankan cricketer Sachithra Senanayake was released on bail on 25 September over the charges of match-fixing, on orders of the Colombo Magistrate’s Court after the court found that facts have not been uncovered that the accused had influenced any of the witnesses during the investigation period.

However, the overseas travel ban imposed on him continues to remain in effect, on the orders of the Colombo Magistrate’s Court.

Senanayake was arrested on 06 September, after he reportedly surrendered to the Special Investigations Unit of the Sports Ministry, over match-fixing allegations levelled against him.

The 38-year-old had allegedly approached two cricketers participating in the first edition of the Lanka Premier League (LPL) in 2020 via phone calls from Dubai, instigating them to ‘fix’ matches during the tournament.

The Lanka Premier League was held from November 27 to December 17, 2020 in Hambantota, Sri Lanka.

In 2020, a media report had alleged that the 38-year-old had contacted two cricketers participating in the first edition of the Lanka Premier League (LPL) in 2020 instigating them into corrupt practices in the inaugural LPL tournament, through phone calls made from Dubai. 

The former Sri Lanka off-spinner however had refuted the allegations while claiming that they were attempts to defame and slander him. He vehemently denied any connection to him over the allegations.

Courtesy Adaderana

Pastor Jerome Fernando has been remanded until December 13 over his controversial remarks on several religions.

The self-styled ‘prophet’ was produced before the Colombo Fort Magistrate this afternoon following his arrest by the Criminal Investigation Department (CID), a few hours after he arrived at the premises to record a statement for the second consecutive day.

Fernando made his first appearance at the CID last morning (30 Nov.) and provided a statement for around 08 hours.

He found himself in hot water after a video of one of his sermons went viral on social media, due to allegations that it included derogatory statements related to Lord Buddha and other religious figures.

Fernando then flew out to Singapore on 14 May, two days before the Colombo Fort Magistrate’s Court banned his foreign travels.

After months of controversy over his remarks, Fernando returned to the island on Wednesday morning (Nov.29). He had arrived from Singapore on board a Qatar Airlines flight and left the airport through the Gold Route at the Bandaranaike International Airport (BIA) in Katunayake.

As per a court directive, the CID’s Cyber Crime Investigation Division obtained a statement from the pastor within 48 hours of his arrival on the island.

On November 17, the Court of Appeal ordered the CID not to arrest Pastor Fernando upon his arrival in the country. The ruling also mentioned Pastor Jerome should record a statement with the CID’s Cyber Crime Investigation Division within 48 hours of his arrival. This interim order was issued in respect of the petition filed by Pastor Fernando, seeking to prevent the CID from arresting him.

දේශමාන්‍ය ආචාර්ය සුදත් ගුණසේකර.මහනුවර.

එසේ නොකරණ සෑම ජනාධිපති අපේක්ෂකයෙකුගේ මෙන්ම සෑම පක්ශයකම නාමයෝජනා පත්‍ර ප්‍රතික්ශේප කළයුතුය.

1948 සිට මේ වෙනතුරු කොට මහ මැතිවරණ 16 ක් පමණත් ජනාධිපති වරණ 6කුත් පවත්වා තිබෙනවා. ඒ කියන්නේ ආණ්ඩු 16ක්. ජනාධිපතිවරු 9 ක්. හැබැයි අපේ ආණ්ඩු සහ ජනාධිපතිවරු කොතරම් හොඳට රට පාලනය කරලා තියෙවාද කීවොත් 1948 වෙනකොට ආර්ථික වෂයෙන් ආසියාවේම දෙවැනි රට වෂයෙන් තිබුණ අපි අද මුලු ලෝකයේම අන්තිම හිඟන රටක් බවට පත්වෙලා. මේ වන විට ලන්කාව බන්ක්ලොත් රාජ්‍යක් හැටියට විළි ලැජ්ජානැතිව මුලු ලෝකෙටම ප්‍රකාෂ කරල හමාරයි. මේ රටේ 2,19,16,436 (දෙකෝටි දහනව ලක්ෂ දහසය දාස් හාරසිය තිස් හයෙන්) සෑම එක් පුහ්ගලයෙක්ම 12 ලක්ෂයක් ලෝකෙට නයයිළු.කොච්චර ණය වෙලාද කීවොත් අද රටේ වාර්ෂික ආදායමෙන් 72% ක්ම ගත්ත නයට පොලී වශයෙන් ගෙවන්ට වෙලා.2022 අප්‍රේල් වනවිට තිබුණු ණය අමෙ. ඩොලර්. US$ ට්‍රිලිනය 3.45 ගෙවිම  සහ ඊට අදාල පොලිය ගෙවීම වාර්ෂික ආදායමෙන් 72% සහ  අලුතෙන් ගැනීමට මේ අය වැයෙන් යෝජිත ණය වන ට්‍රිලිනය US$ 3.90 ඇතුළු මේ සියළු ණයත් ඊට අදාල පොලියත් ගෙවීම  යන කරුණු සම්පූර්ණ  වන විට,  ජනාධිපතිවර්යා  ප්‍රකාෂකොට ඇති පරිදි 2048 වනකොට මේ රට සන්වර්ධිත රටක් බවට පත්වීම කෙසේ වෙතත් ඊටත් පෙර මේ රට ණය කරුවන්ට ප්‍රසිද්ධ වෙන්දේසියේ විකිනෙණ රටක් වීමේ ඇති අවදානම නම් මෙහිලා අවධාරණය  කල යුතුව ඇත.

මේ උතුම් සින්හල ජාතියේ සහ සින්හල දේශයේ එම මළගමේ සෝක ගීතය ගැයීමට දැනට 74 වන වියේ පසුවන ඔහු නම් ඇතැම්විට නොසිටිය හැකි නිසා ඔහුට නම් සැනසුම් සුසුම් හෙලිය හැක.

එහෙත් පුරා වසර 2600 කට ආසන්න කාලයක් ලොව පුරා ජයකෙහෙළි නන්වා සිටි සින්හ වන්සිකයින් වූ සින්හල බෞද්ධයින් වන අපි කෙසේනම් එම විනාශය විඳදරා ඉවසා සිටිමුද?  

රටේ ආර්ථික තත්වය එසේ තිබියදී මිනි මැරුම්. ස්ත්‍රී දූෂන, හොරකම්,මන්කොල්ලකෑම්, රාජ්‍ය දේපල අවභාවිතය, අසාධාරණය අයුක්තිය ඉහවහ ගිහින්. අවුරුදු 75 ක් තිස්සෙ අපේ පාලකයින් කොපමණ හොඳට රට පාලනය කරලා තියෙනවාද කියලා ඒකෙන්ම පෙනෙනව.

ඒ උනාට සුද්දා විසින් අපේ රට විනාශකරන්ට 1948 දී අපට දායාදකොට දී ගිය පක්ෂ දේශපාලන බලුපොරයට දැන් යලිත් සියලුම පක්ෂ 86 ක්පමණ ලහිලහියේ සූදානම් වන බව පෙනෙනවා.

ඒත් දැන්නම් රටේ මිනිසුන්ට දේශපාලනේ අරහන්. මිනිසු කියන්නෙ අපි කාට චන්දෙ දුන්නත්  බලේට එන එවුන් හැමදාම රට ආණ්ඩු කරන්නේ කොලඹ ඉන්න ජාවාරම් කාරයින්ටයි, නීතිඥයින්ටයි  ලොකු ලොක්කන්ටයි ඕනෑ විදියට නෙ. හැබැයි ආණ්ඩු බලයට පත්වෙන්නේ කොලඹින් පිට ගම් දනව් වල ඉන්න දුප්පත් මිනිසුන්ගේ චන්දෙන්.බලයට පත් උනාට පස්සේ ඔක්කොම කරන්නේ “කොලොම්බියන්ස්ලාට” ඕනෑ විදියට. මේ “කොලොම්බිඅන්ස්ලා” වැඩ කරන්නේ ලන්ඩන්, නිව්යෝක් වල එහෙමත් නැත්න්ම දිල්ලිය කියන විදියට.රටේ ජනගහනයෙන් 80% කට වැඩි ගමේ මිනිසුන්ට ගොවියාට අවශ්‍ය මූලික දේවල්  කිසිවක් නෑ. හැම දේකම මිල අහස උසට නැගල.ගොවියාට අව්ශ්‍ය බිත්තර වි, ජලය, පොහොර නෑ. වෙනත් යෙදවුම්, ව්‍යාප්ත සේවා කිසිවක් නෑ. එදා හිටපු ව්‍යාප්ත සේවකයො ඔක්කොම කොලඹ කෙහෙල්වත්තෙ ප්‍රේමදාස ජනාධිපති වරයා ග්‍රාම සේවකයො කළා. දැන් ව්‍යාප්ති සේවකයොත් නෑ, ග්‍රාම සේවයිනුත් ගම්වල නෑ. ඒ ඔක්කොම දැන් පක්ෂ දේශපාලනේ.රටේ ජාතික ආදායමෙන් 85% ම වැයකරන්නේ රජ්‍යසේවකයින්ටයි දේශපාලකයින්ටයි. හැබැයි කරන ආණ්ඩුකිරිමකුත් නෑ රාජ්‍යපාලනයකුත් නෑ.

ගොවීන් වගාකරගන්නා දෙයින් 40% සතුන් පාලුකරනවා. ඉතිරි ටිකත් විකුනාගන්ට බෑ කොළඹ සහ නගරබද බල්ලන් ගානට මනුස්සයන්ට වෙඩිතියන්ට ට් 56 තියෙනව. නමුත් රටේ ජනගහ්නයෙන් 80% වන ගම්බද ඉන්න ගොවියන්ට ඔවුන්ගේ වගාවක් රැකගන්ට බෙහෙත් කොටන ගිනි බටයක්වත් දෙන්නේ නෑ.

එසේම කොලඹ ඇත්තන්ටනම් අවශ්‍ය හැමදෙයක්ම පිටරටින් ගෙනත් දෙනවා. ගමේ ගොවියො වවන බතල, මයියොක්කා කිරිඅල, කුරක්කන් වී ටික ඌරා,ඉත්තෑයා වඳුරා රිලවා අලියා මොණරා කාලා විනාශකරනවා. උන් කාල ඉතිරිවන ටිකවත් විකුනාගනටහ් බෑ. හැබැයි මේ ඔක්කොම කොලඹ මිනිසුන්ට පිටරටින් ගෙනත් දෙනවා එමනිසා ඉදිරි මැතිවරණයකදි තරඟ කිරීමට කියල චන්දෙ ඉල්ලන්ට නම් ගම්වලට එන්ට එපා.

එවැනි පසුබිමක ජීවත් වෙන අපි සියළුම දේශපාලන පක්ෂයයි කියාගන්නා කන්ඩායම් වෙත ඉදිරිපත් කෙරෙන ප්‍රශ්න මාලාවකි මේ.

වසර 2600 ට ආසන්න කාලයක් පුරා එක රජෙක්, එක රටක් (සින්හලේ/ලන්කාද්වීපය), එක ජාතියක් (සින්හල),එක ආගමක් (බුද්ධාගම), එක භාෂාවක් (සින්හල) සහ එක සන්ස්කෘතියක් වෂයෙන් පැවති සින්හලේ/ ලන්කාද්වීපය නම්වූ මේ රට, උඩරට හා පාතරට, (බෙදීම 1803) සින්හල බෞද්ධ,  සින්හල කතෝලික , සින්හල-දෙමල, (1799) සින්හල-මුස්ලිම්,ආදි වශයෙන් අප රට හා ජාතිය බෙදා තැබීම සඳහා සුද්දා විසින් 1948 දී අටවාගිය දේශපාලන පක්ෂ නමැති (මේ රටට කිසිසේත්ම නොගැලපෙන) මර උගුලේ එල්ලී මරාගන්නා දේශපාලන  කණ්ඩායම් නැමැති නයි-මුගටීන් ලහි ලහියේ ලබන වසරේ තිබේ යැයි කියන මැතිවරණයෙන් මේ රටේ දේශපාලන බලය යලිත් අල්ලා ගැනිමට ඔවුනොවුන් මරා ගැනීමට සූදානම් වන බව පෙනේ. මේ පුන්චි රටේ දැන් ලියාපදින්චි  දෙශපාලන පක්ෂ 86 කීවොත් කව්ද විශ්වාස කරන්නේ?

මේ රටේ 1948 සිට  මේ දක්වා රටේ පාලනය භාරව සිටි කිසිවෙකු රටේ අතීත රජවරුන්වූ පණ්ඩුකාභය, දේවානම්පියතිස්ස, දුටුගැමුණු, වලගම්බා, වසභ,සිරිසඟබෝ, මහසෙන්, ධාතුසේන, කාශ්‍යප, විජය බාහු 1, මහා පරාක්‍රමබාහු, ගජබාහු 1, කළිකාල සර්වඥ පන්ඩිත නමින් පටබැඳුණු 2 වන පරාක්‍රමබාහු,6 වන පරාක්‍රමබාහු, සපුමල් කුමරු,11 රාජසින්හ සහ කිර්තිශ්‍රී රාජසින්හ වැනි රජවරුන් සහ 1948 න් පසු සිටි පාලකයින් 4 ක් ද මේ රට පාලනය කළේ කෙසේද,ජනතා සුභ සෙහ සැලසුවේ කෙසේද, බුදු සසුන පෝෂණය කොට ආරක්ෂාකලේ, රට විදේශ ආක්‍රමණවලින් බේරාගත්තේ  කුමන රාෂ්ට්‍රපාලන ක්‍රම වේධයන් අනුව දැයි මලපොතේ අකුරක් දන්නා බවක් අපටනම් නොපෙනේ.

එසේම මොවුන්, මෑත කාලයේ සිටි අගමැති වරුන්වන ඩී.එස්.සේනනායක මහතාගේ වියළි  කලාපයේ සින්හල ගොවි ජනපද පිහුටුවීම, .සී. ඩබ්ලිව් ඩබ්ලිව් කන්නන්ගර මහතගේ නිදහස්  අධ්‍යාපනය.බණ්ඩාරනායක මහතාගේ 1956  දි සිදුකළ ජාතික චින්තන පුනරුදය සහ විප්ලවය, පිලිප් ගුණවර්ධන මහතාගේ කුඹුරු පනත,බණ්ඩාරනායක මැතිනිය වසර 17ක් තුල දේෂිය කෘෂි හා කාර්මික අන්ශතුල ලබාදුන් පිබිදීම, විදේශීන් සතු වතු සහ ඉන්ධන අධිකාරීය  නොබියව ජනසතුකිරීමෙන් සිදුකළ  සමාජ හා ආර්ථික විප්ලවය සහ  දේශීය පුද්ගලික අයිතිය අක් 50 ට සීමා කරමින් සිදුකළ ඉඩම් ප්‍රතිසන්ස්කරණය, 1948 දී නොලැබුණු දේශපාලන  ක්ශෙස්ත්‍රයේ ව්‍යවස්ථා දායක, විධායක සහ අධිකරණ  නිදස සම්පූර්ණ කරමින් 1972 මැයි 22 දා නව ජනරජ ව්‍යවස්ථාවක් මගින් 1948 ලැබුණායයි කියන ඊනියා ඊනියා නිදහසින් වසර 24 කට පසු, ජනරජ ව්‍යවස්ථාවක් යටතේ ජනරජයක් බවට මේ රට පත් කරමින් මේ රටට   පූර්ණ සහ සැබෑ නිදස ලබා දීම සහ ඊනියා පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලයේ සිරකරුබවින් නිදහස් ලබා ගැනීම,එසේම ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ ලොවම දරුණු ත්‍රස්ථවාදීන් වු දෙමළ එල්.ටි.ටී ත්‍රස්ථ වාදීන් පරාජයකොට නැවතත් මේ රට එක්සේසත් කිරීම  යනාදියෙන් කිසිදු පාඩමක් ඉගෙන ගෙන ඇති බවක්ද අපටනම්  නොපෙනේ.

1977න් පසු මේ රටේ නායකත්වයට පත්වූ සෑම අගමැති, ජනාධිපතිවරයෙකුම  ඊනියා නිදහස ලැබුණායයි කියන 1948 දි ලබාගතයුතු වුවත්  එදින නොලබාගත්  එසේම ඊට වසර 24 කට පසු 1972 වනතුරුම කිසිම නායකයෙකුට කිරීමට නොහැකිවූ එහෙත් 1972 දී මැතිනිය විසින්  රටට හා ජාතිය ලබාදුන් එසේම් 72 සිට 77 දක්වා වසර 5ක්ම අභි මානවත් අන්දමින් පවත්වනලද  ජනරජ දිනය අවලන්ගු කොට ඒ වෙනුවට 1977  සිට ජේ.ආර් ජයවර්ධන ජනාධිපති වරයා පෙබ් 4 දිනම නිදහස් දිනය නැවතත් අධිරාජ්‍ය වාදි පහනම දැල්වීමෙන් ජනරජ නිදහස 1978 සිට ජාතියට අහිමි කළේය. ඊට පසු ප්‍ප්‍රේමදාසමදාස, විජේතුන්ග, චන්ද්‍රිකා කුමාරතුන්ග, මහින්ද රාජපක්ෂ, සිරිසේන, ගෝඨාභය සහ රනිල් වික්‍රමසින්හ යන සියලුම ජනාධි පතිවරුන් 1972 ජනරජ ව්‍යවස්තාව සහ ජනරජ ජයග්‍රහනය නින්දා සහගත  අන්දමින් පාවා දෙමින් පර සුද්දන්ටම ආවඩමින් නැවටත් පෙබ් 4 ම ජෙනින්ස්ගේ බිරිඳගේ උපන් දිනය සැමරීම් අරඹන ලදී. තම රට ජාතිය ගැන මෙලෝ හැඟීමක් නැති මෙවැනි ජාති ද්‍රෝහී, දෙශද්‍රෝහි අයටත්, නැවත නැවතත්,තවමත් චන්දය දෙන අමණයින් සිටින රටක් ඉතින් දියුණු වන්නේ කෙසේද?

අපේ රටේ දේශපාලන නායකයින්ගේ රට ජාතිය ගැන තිබෙන ගෞරවය සහ සැළැකිල්ල මෙන්ම ඔවුන්ගේ දේශවාත්ශල්‍ය  සහ දේශප්‍රේමයේ මහත මෙයින්ම පැහැදිළි නොවේද. එමනිසා මේ රටේ දේශපාලනයට එන සෑමකෙනෙකුම ප්‍රථමයෙන්ම කලයුත්තේ ඒ පැරැණි රජවරුන් සහ පාලකයින් රට පාලනය කළේ කෙසේදැයි අධ්‍යයනය කිරීමයැයි මම සිතමි.එම රික්තය නැතිකිරීම සඳහා අධ්‍යාපන අමාත්‍යාන්ශයේ මැදිහත් වීමෙන් දැන්වත් වහාම ලන්කා ඉතිහාශය පිලිබඳ පාසැල් සිසුන්ගේ මෙන්ම සාමාන්‍ය ජනතාවගේ සහ මේ රටේ දේශපාලනය කිරීමට අදහස් කරණ සෑම කෙනෙකුගේම දැනගැනිම සඳහා මෙම රජවරුන් පිළිබඳ ප්‍රවීණ ඉතිහාශය්ඥයින් ලවා පොත් පෙලක් වහාම ලියා ප්‍රසිද්ධ කරණ මෙන් මම යෝජනා කරමි

යටත් පිරිසෙයින් 1815 මාර්තු 2 දා උඩරට ගිවිසුමෙන් සුද්දන්ට රට භාරදෙන අවස්ථාව වන විට ඔවුන්ට භාරදෙනලද්දේ සින්හල භාෂාවෙන් පාලනය කරණලද සින්හලේ නමැති බෞද්ධ රාජධානිය බවවත් මේ එකද ඊණියා දේශපාලන පක්ෂයක් හෝ සාමාජියෙකු දන්නා බවක්ද ඔවුන්ගේ කථාවෙන් බහෙන් හෝ හැසිරීමෙන් නොපෙනේ.

එමනිසා මීලඟ ජනාධිපති වරණයට හෝ රජ්‍යසභාවට තරඟ කිරීමට අපේක්ෂාකරණ සෑම අපේක්ෂකයෙකුගේම අධාපන සුදුසුකම්,චරිතය,වත්කම්,සමාජසේවය පිලිබඳ පලපුරුද්ද ආදියට අමතරව ඒ සඳහා,මේ රටේ භූගෝලවිද්යාව, ඉතිහාසය, ආර්ථිකය, සමාජය, සන්ස්කෘතිය,බුද්ධාගම, රජ්‍යපාලනය වැනි විශයන් පිළිබඳ පරීක්ෂනයකින් සමත්විය යුතුබව අනිවාර්‍ය කළ යුතුය. එම පරීක්ෂනයෙන් අසමත්වන කිසිවෙකුට නාමයෝජනා නොදිය යුතුය.

වර්ථමානයේ සිටිණ එකද මැති ඇමති වරයකු 1815 වනවිට මේ රටේ නම වූයේ සින්හලේ යන්න වත් දනිතැයිද මම නොදනිමි. එදා මේ රට සින්හලේ නමින් හැඳින්වූයේ සින්හල මිනිසුන්ගේ රට යන අරුතෙන්ය. සුද්දන් (Ceylon) කියා කීවෙත් සින්හලයින්ගේ රට යන අරුතින්මය.ඒ කි.පූ. 543 සිටම මේ රටට භාවිතාවු නමය. ඊට අමතරව ලස්සන රට, ලෝකයේ මධ්‍යයේ (ලක්ෂයේ) පිහිටි රට යන අරුතින් ලන්කා/ලන්කාදීප (ලන්කා දිවයින) යන අපර නාමයෙන්ද රාමායණය, මහාභාරතය වැනි භාරතීය පොත පතෙහි මෙන්ම දේෂීය ග්‍රන්තීන් වන මහාවන්ශය සහ දීපවන්ශය ඇතුලු පොත පතෙහිද සඳහන්වන නම් දෙකවේ.කොටින්ම කියනවානම් ඊළාම්වාදි උන්මත්තකයින් ඊලාම් කීවේද, මලබාර් වරුන් ඉලන්කයි කිවේද ලන්කා යන අරුතෙන්මය.සින්හලයින්ගේ රට (සීහලම්=ඊලාම්)) යන අරුතින්මය.තම්බපන්නි යන්නෙන් සාදාගත් ටැප්‍රොබේන් හැර 20 ක් පමණ ඇති අනෙකුත් සියල්ලම සින්හලයින්ගේ රට යන අරුතෙන්ම මේ රට නම්කොට ඇත. එබැවින් ඒ නම් දෙකින් හැර වෙනත් කිසිම නම්කින්මේ රට හැඳින්වීම දේශද්‍රෝහි වරදකි. එසේම ජාතිද්‍රෝහී සහ නීති විරෝධී වරදකි.එසේ කන්නවුන් සින්හල රජකාලේ මෙන් උලතබා මැරිය යුතුය.

ඉතිහාශයේ ආරම්භයේ සිටම මේ රටේ ජාතිය වුයේ සින්හලය. මන්ද මේ රටේ ශිෂ්ඨාචාරය බිහිකලෝද සින්හල බෞද්ධ සන්ස්කෘහ්තිය නිර්මාණය කලෝද ඔවුහුමය.  පෘතුගීසි ලේඛකයින් වන ක්වේරෝස්,පීබස් සහ ඕලන්ද ජාතික හ්‍යු ක්ලෙගෝන් වැනි අයගේ ලේඛණ අනුව ඉන්දියාවේ මලබාර් ප්‍රදේශයෙන් ඕලන්දයින් සහ ඉන්ග්‍රීසීන් විසින් එවකට පැවති යටත් විජිත වල ගොවිපල සහ මාර්ගවල ඔවුන්ගේ වහල් මෙහෙයට මෙහි ගෙන ආ මලබාවරුන් වන වර්තමාන දෙමළ ජාතිය  වෂයෙන් හන්දුන්වන ජනවර්ගයට මේ රටේ ඇත්තේ වසර 300 කට නොවැඩි ඉතිහාශයක් පමණි.මොවුන් සෑමදෙනාම මේ රටට ගෙන ආවේ  ඕලන්ද කාරයින්ගෙන් පසුවය.කෝට්ටේ යුගයෙදී බුවනෙකබහු ව්1(සපුමල් කුමාරයා) 1447 දී නාගදීපය යටත්කර ගැනීමෙන් පසු(වර්තමාන ‍යාපනය පැරණි නාගදීපය )ඊට පෙර යාපානයෙහි දෙමලාධිපත්‍යද අවසන් විය.   

ඒ අනුව වර්තමානයේ යාපනයේ සිටින දෙමලජනයා සියල්ල ඕලන්දයින් සහ ඉන්ග්‍රීසින් ගෙන ආ මලබා වහල් කම්කරුවන්ගෙන් පැවත එන අයවේ.එමනිසා ඔවුනේ අයිතිහාසික නිජබිම මෙන්ම ජාතියද ඇත්තේ දකුණු ඉන්දියාවේ මිස මෙහි නොවේ.එබැවින් ද්‍රවිඩ ජාතියේ අයිතිහාසික මව්බිම වන ඉන්දියාවේත් නැති ජාතිකත්වයක්  2600 වසර සිට සින්හලයින්ගේ රට වන මේ සින්හලේ වසර 300 ක් සිටි පමණින්ම  ඔවුන්ට තිබෙන්නේ කෙසේද කියා අසන්ට කටක් හා කසේරුකව ඇති එකද සින්හල දේශ්පාලකයකු හෝ මේ සින්හල රටේ අද නැත

තවද මලබාවරුන් මෙන්ම තමන්ද ජාතියක් යයි කියමින් මේ   සින්හල රට මුස්ලිම් රටක් කරගැනීමට උත්සාහ කරන එසේම මිනීමරණ අන්තවාදී  මුස්ලිම් වරුන්ට මුස්ලිම් කියා ජාතියක් මේ මනුස්ස ලොකයේ කිසි තැනක නැති බවවත් පෙන්වා දීමට මේ කිසිම දෙශපාලනඥයෙකුට හෝ  පක්ෂයකට නොහැකිවී ඇත. එසේ වී ඇත්තේ ඔවුන් සියළුදෙනාම දරුණු දෙමළ මුස්ලිම් චන්ද මළභධයෙන් පෙලෙන නිසා සහ ඔවුන් තුල කිසිම සින්හලකමක් නැති නිසාය. මුස්ලිම් යනු  බෞද්ධ, හින්දු කීවාක් වැනි ආගමික කල්ලියක් පමණි. ජාතියක් නොවේ. ඒ බවවත් මේ දේශපාලනඥ්යෝ නොදනිති.

1815 වනවිටත් මේ ජනවර්ග දෙකම මේ සින්හල රට පුරාම තැනින් තැන විසිරී ස්වදේශිකයින් සමඟ සුහදව සමගියෙන් සිටියහ. එකල සින්හලේ වැසියන් වශයෙන් ඔවුන්ද සින්හලයින්ම විය. එහෙත් කිසිදිනක ඔවුන් කිසිවෙක් වෙනම ජාතීන් වශයෙන් හඳුන්වාගෙනද නැත. ඔවුන් හැමදෙනාම, සින්හලයින්, මේ රටේ පරම අයිතිකරුවන් බවද පිලිගත්හ. මලබා වාර්ගිකයින් මේ රටේ වෙනම ජාතියක් වෂයෙන් ප්‍රථම වතාවට හඳුන්වාදී ඇත්තේ 1799 දී ක්ලෙගොර්න් විසින්ය. 1819 දී වෙස්ලියන් මෙතොඩිස්ට් මිෂම විසින්ද මලබා වාර්ගිකයින් වෙනම ජාතියක් වෂයෙන් හඳුන්වාදී ඇති අතර 1818 දී ගාල්ලේදී පැවති ඔවුන්ගේ සම්මේලනයේ වැදගත්ම අරමුණ එය බවද ඔවුන් විසින්ම ප්‍රකාශකොට ඇත.

මලබා වරුන් මෙන්ම මුස්ලිම් භක්තිකයින්ද ජාතීන් වශයෙන් හැන්දින්වීමට පටන්ගෙන ඇත්තේ අධිරාජ්‍යවාදීන්ම විසිනි. ඒ වුකලී අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ බෙදා පාලනයකිරීමේ කුමන්ත්‍රණ යේම එක් අන්ගයකි. ඔවුන් ආක්‍රමණය කළ සෑම රටකම ස්වදේශීය ජනය එක්කෝ සමූළඝාතනය කොට (ඇමෙරිකා දෙක,ඕස්ට්‍රේලියාව සහ නවසීලන්තය මෙන්) හෝ නැතිනම් වෙනත් රටකින් ගෙන ආ ජනවර්ග සමඟ බේධබින්න කොට ස්වදේශීන් දුර්වල කිරීම  අධිරාජ්‍ය වාදීන්ගේ ප්‍රතිපත්තිය විය. (හොඳම උදාහරණය මේ රට). ඌව වෙල්ලස්ස කැරැල්ලේදී මෙන්ම 1915 ඊණියා සින්හල මුස්ලිම් කෝලාහලයේදිද,1948 සෝල්බරී ව්‍යවස්ථාවේ 29 වන වගන්තියෙන් සහ අදද සිදු කරණුයේ එම ද්‍රෝහී ක්‍රියාවමය.

මලබා ජාතිකයින් ලන්කා දෙමල වෂයෙන් හඳුන්වා ගැනීමට ආරම්භකලේ 1901 පසුවය. එයද කලේ දැඩි දෙමල වර්ගවාදියකුවු, සුද්දන් විසින් ඔසවා තැබූ මලබාජාතිකයකු වූ පොන්නම්බලම් අරුනාචලම් නම්වූ රිජිස්ස්ට්‍රා ජෙනරාල් වශයෙන් තම නිලබලය අනිසිලෙස යොදාගනිමින්ය.

එතැන්සිට මේ දෙගොල්ලම ජාතීන් වශයෙන් හැඳින්වීමට පටන්ගැණින. පසුව මේ රට බහුජාතික,බහු ආගමික, බහු  භාසික, සහ බහු වාර්ගික වැනි කුණුහරුප නම් වලින් හැඳින්වීම ආරම්භ විය. 1948 නිවැරදි නොකළ මේ රටේ නිවැරදි ජාතිකත්වය දැන් වත් අපි නිවැරැදි කළයුතුව ඇත. අද හෝ එසේ නොකළහොත් තව වසර 25 ක් ගතවීමට පෙර සින්හලයින් මේ රටේ සුළු ජනකොටසක් වී තවත් අවුරුඩු 50 කින් මේ මිහිතලයෙන් අතුරුදන් වනු නොඅනුමානය.ඒ සමඟම වසර 2600 පැවති සින්හලයින්ගේ රටද එසේම ලෝකයේ ඇති එකම සින්හල බෞද්ධ රාජ්‍යද අතුරුදන් වී මේ රට ඉන්දියාවේ ප්‍රාන්තයක් හෝ තවත් මාලදිවයිනක් වනු ඒකාන්තය. 1946 සෝල්බරි ව්‍යවස්ථාවේ 1 වගන්තියේ (2) අනුව මාලදිවයින ලන්කාවෙන් වෙන්කලේද සුද්දන් විසින්මය.

මෙම පසුබිම තුල

1 ඕනෑම රටක ජාතිය වන්නේ එම රටේ ශිෂ්ඨාචාරය බිහිකළ සහ එම රටට අනන්න්‍ය සන්ස්කෘතිය එහි ගොඩනැගු ජනවර්ගය යන ජාත්‍යන්තර වශයෙන් පිලිගත් නිර්වචනය ඔබ පිලිගන්නවාද? ඒ අනුව මේ රටේ ජාතිය වන්නේ සින්හලයින් පමණි යන්න් අඔබ පිලිගන්නවාද?

 2 මේ අනුව එ.ජා.ප. ජා.ජ.බල වේගය, ජාතික සමඟි පෙරමුන සහ ජාතික යන වචනය තමන්ගේ දේශපාලන පක්ෂයට කොතැනක හෝ යොදාගෙන ඇති සියළුම දේශපාලන පක්ෂ  ඔවුන් මේ රටේ ජාතිය  කුමක්ද කියා ප්‍රස්සිද්ධියේ ප්‍රකාෂයක් කළයුතුය. එසේම ඔබ පක්ෂ දෙමළ සහ මුස්ලිම් වරුන්ද මේ රටේ ජාතීන් වෂයෙන් පිළිගන්නවාද කියා ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාෂයක් නිකුත් කළයුතුය.   

3 මෙම නිර්වචනය අනුව මේ රටේ ජාතිය වෂයෙන් නීත්‍යාණුක්කූලව පිළිගත හැක්කේ සින්හලයින් පමණි යන සම්මුතිය ඔබ පිලිගන්නවාද /නැද්ද යන්න ප්‍රසිද්ද ප්‍රකාෂ්යක් කළයුතුය.

4 ඔබ පක්ෂය ඉදිරි මහමැතිවරණයේදී ජයගතහොත් ඒ අනුව මේ රටේ ජාතිය සින්හලයින් පමණි යන්න ව්‍යවස්ථාගත කරනවාද ?

5 ඔබ පක්ෂය ඒ අනුව දැනට පවතින ව්‍යවස්ථාව අහෝසිකොට මේ රටට,  මේ රටේ සම්ප්‍රදාය සහ ශිෂ්ඨාචරය පදනම් කරගෙන නව ව්‍යවස්ථාවක්  හදනවාද ,ඒ කොතරම් කාලයක් තුලද?

6. ඔබ පක්ෂය ක්‍රි.පූ 307 සිට මේ රටේ අඛණ්ඩව පවැති පරිදි බුද්ධාගම යලිත් රාජ්‍ය ආගම බවට ව්‍යවස්ථාගත කරනවාද?

 7 ඔබ පක්ෂය දැනට රටතුල පවතින 86 ක් පමණ වූ සියළුම ජාතිවාදි ආගම්වාදි සහ බෙදුම්වාදී දේශපාලන පක්ෂ සියල්ල තනම්කොට ජාතික මට්ටමේ දේශපාලන පක්ෂ දෙකක් පමණක් ඇතිකිරීමට ඔබ එකඟ වෙනවාද?

8. ඔබ පක්ෂය බලයට ආ විගසම 1987 ජූළි 29 රජිව් ගාන්ධි/ජේ ආර් ගිවිසුම සහ 13 වන වි‍යවස්ථා සන්ශෝධනය වහාම අහෝසි කරනවාද? ඒ යටතේ පිහිටුවා ඇති පලාත් සභා අහෝසි කරණවාද?

9 ඔබ පක්ෂය එසේම එම ගිවිසුම සහ පනත යටතේ පාර්ලිමෙන්තුවේ සම්මතකොට ඇති සියළුම අනපනත් සහ රෙගුලාසි වහාම අහෝසිකිරීමට පියවර ගන්නවාද?

10 ඔබ පක්ෂය මේ රටේ දැනට පිහිටුවා ඇති සියලුම ජනවර්ග,ආගම් නමින් රටේ  ජාතිය වන සින්හල ජාතිය බෙදීමට තුඩුදෙන සියළුම දේශපාලන පක්ෂ වහාම තහනම් කරණවාද?

11 ඔබ පක්ෂය පාර්ලිමේන්තුව නැවත ජාතික රාජ්‍ය සභාව වෂයෙන් නම්කොට එහි ආසන සන්ක්‍යාව 1972 පැවති 165 දක්වා අඩු කරණවාද?

12 ඔබ පක්ෂය සියලුම මට්ටම්වල ඒ ඒ මට්ටමට සුදුසු පරිදි දේශපාලකයින්ට අවම අධ්‍යාපන, වත්කම් චරිතය වැනි සුදුසුකම් පනවනවාද.?

13 ඔබ පක්ෂය ජනාධිපතිට හැර අනෙක් සියළුම මහජන නියොජිතයින්ට අදාල මැතිවරණ කොට්ඨාෂයතුල අවමවශයෙන් වසර 5 ක ස්ථිර පදින්චිය හෝ තම ගම පිහිටාතිබීම   අනිවාර්‍ය කරනවාද?

14 ඔබ පක්ෂය මැතිවරණයකින් පසු කිසිම මහජන නියෝජිතයෙකුට තම පෂය මාරුකිරීම තනම් කරනවාද, එසේ පුරප්පාඩුවන ආශනයකට අලුතෙන් මැතිවරණයක් පවත්වා නව මන්ත්‍රී වරයෙකු පත්කර ගැනීමට විධි විධාන යොදනවාද?

15 ඔබ පක්ෂය පාර්ලිමේන්තුව නැවතත් ජාතික රාජ්‍ය සභාව වශයෙන් නම් කරනවාද?

16. ඔබ පක්ෂය පූර්ණ ව්‍යවස්ථාදායක,විධායක සහ අධිකරණ බලය සහිතව මේ රටට සැබෑ නිදස සහ දේශපාලන නිදහස ලැබු ණේ 1972 මැයි මස 22 නිසා නිදහස් දිනය/ජනරජ දිනය වශයෙන් මැයි මස 22 නැවතත් ප්‍රකාශකරනවාද/

17. ඔබ පක්ෂය 1948 දී සුද්දන් විසින් සෝල්බරී ව්‍යවස්ථාවෙන් උන් වෙනුවෙන්, උන් වෙනුවෙන් උඟේම පාලන ක්‍රමයම  තව දුරටත් පවත්වාගෙන යාම සඳහා ඔවුන්ගේම නියෝජිතයින් වූ කලු සුද්දන් පිරිසකට භාරදී ගිය  විදේශීය පාලන ක්‍රමයම තව දුරටත් පවත්වාගෙන යනවාද?

18. ඔබ පක්ෂය මැතිවරණයකින් පසු කිසිම මහජන නියෝජිතයකුට තම පක්ෂය මාරුකිරීම තහනම් කරනවාද

19.දැනට 1992 අන්ක් 58 පනතින් සහ රා, ප පා චාර්ලේඛ 92/21 න් විනාශකොට අති දිස්ත්‍රික්ක පාලානය නැවතත් ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කරනවාද

20.සියළුම මට්ටමේ මහජනනියෝජිතයින් සහ රාජ්‍ය සේවකයින්ට දැඩි විනය මාලා සහ බඳවා ගැනිමේ දැඩි සුදුසුකම් පැන්වීමට එකඟ වෙනවාද?

21 මේ රටේ මත් ද්‍රව්‍ය ජාවාරම, ලඟ තබාගැනීම,පාවිච්චි කිරීම ඇතුලු සියලුම වරදවලට මරණ දඬුවම නීති ගත කරණවාද?

22 දේශපාලනයේ හෝ රාජ්‍ය සේවයේ හොරුන්ට , වන්චාකාරයින්ට සහ බලය අයුතු විධියට පාවිච්චි කිරීම නිසා වැරදි කරුවන් වන් සියළු දෙනාගේ ප්‍රජා අයිතිය අහෝසි කරනවාද

24. සියළුම වර්ගයේ මත්ද්‍රව්‍ය වැරැදි, මිනීමැරුම් රාජ්‍ය දේපල හොරකම් කිරීම, රාජ්‍ය ද්‍රොහි වරද  අතුළු සියළුම දරුණු අපරාධ සඳහා මරණ දඬුවම නියමකිරීම?

25.රාජ්‍ය ද්‍රෝහී, දේශද්‍රෝහි,බෞද්ධ පුරාවස්තු විනාශකිරීම් වලට මරණ දණ්ඩුවම නියම කිරීම.

26.1948 සුද්දාගේ ව්‍යවස්ථාව වෙනුවට මේ රටේ සභ්‍යත්වය පදනම්කොටගත් නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්තාවක් මාස 6 ක් ඇතුලත සකස්කොට ජනතා අනුමැතියට ඉදිරිපත් කිරීම

27. එසේ කිරීමේදි දැනට රාජ්‍යසභාවේ ඇති ආසන 225- 165 (1972 තිබුණ සන්ක්‍යාව) දක්වා අඩුකිරීම, ජාතික ලැයිස්තුව අහෝසි කිරීම, අමාත්‍ය මණ්ඩලය 15 දක්වා අඩුකිරීම, නියෝජ්‍ය ඇමති සන්ඛ්‍යාවද 15ට සීමා කිරීම,

28.1505 සිට 1948 දක්වා රට ජාතිය බේරාගැනීමට සටන්කළ කන්ද උඩරට දේශප්‍රේමී ජනතාවව වෙනුවෙන් 1951 උඩරට ගැමිකොමිසමෙන් යෝජිත විශේෂ අමාත්‍යාන්ශය රාජ්‍ය නායකයා යටතේ  පිහිටුවීම සහ දැනට වතු දෙමලුන් වෙනුවෙන් පිහිටුවා ඇති සියළුම අමාත්‍යාන්ශ අහෝසි කිරීම

29.මේ රටේ සමස්ථ ජීවී පද්ධතියේම සහ ශිෂ්ඨාචාරයේ පදනම වන ජාතියේ හදවතවන බැවින් රටේ ‘හදබිම” වන මද්ධ්‍යම කඳුකරයේ මූ.ම. අඩි 5000 ට ඉහල ප්‍රදේශය අධි ආරක්ෂිත සහ රක්ෂිථ ප්‍රදේශයක් වෂයෙන් ප්‍රකාශ කිරීම සහ  මූ.ම, අඩි 3500 -5000 අතර ප්‍රදේශයේ සියලුම ජනාවාශ ඉවත් කිරීම සහ රටේ සියළුම ජනාවාශ 3500 න් පහල ප්‍රදේශවලට සීමා කිරීම

30.ශ්‍රී ලන්කා ජනරජය තුල ගණු ලබන සෑම තීරණයක්ම රටේ, ජාතියේ සහ සාශනයේ ශුභසෙත සහ චිරස්ථිතිය සඳහාම අරමුණු කර ගැනීම සහ එවැනි තීරණ නිතරම මහා සම්මතය මත පදනම් කර ගැනීම.

Vichara

When confronted with a difficult question from a member of the public it is the standard ploy of a bureaucrat to throw the book of rules at him. FRs and ARs are safe havens of the unwilling bureaucrat. Recently a similar situation was witnessed in Parliament.

When the opposition asked for information on the 10 biggest defaulters on loans from the two State Banks the government response was that the Banks operate on the principle of confidentiality and there is a strict procedure in the Banks in revealing information on their customers. It was further said that the Constitution allows at Article 148 for Parliament to have full control over public finance and not private finance and added that it may be necessary to bring new laws to secure the information called for.

The tragedy is that both the opposition and the government forgot that there is a special agency the Credit Information Bureau of Sri Lanka (CRIB) established u

under an Act of Parliament (Amendment No 8 of 1995) which is specifically created to:

a)     to maintain a data bank on borrowers,

b)    to collect and collate trade, credit and financial information on borrowers,

d)    to furnish credit information on request to shareholders,

The information is already there in the data bank of the CRIB which can be accessed through a shareholder State Bank. The annual Audit Reports submitted to the Parliament on CRIB should have this information. Parliament could also request the Auditor General to submit a special report on the errant privileged borrowers.

In fact this information should be released to the public to expose these big time defaulters who are protected by politicians and Directors and Managers of Banks who may be on their pay. It is only the non-political borrower who is subject to Parate Execution when he fails to pay back the loan.

Vichara

දේශමාන්‍ය ආචාර්‍ය සුදත් ගුණසේකර. මහනුවර

හුදී ජන පහන් සන්වේගය සඳහා පමණි.

මහ දැනමුත්තාගේ කතාව මම ඉගෙනගත්තේ මගේ ගමවූ මීමුරේ ගමේ පාසැලේ 2 වන වසරෙදී. ඒ 1946 දී.

මහ දැනමුත්තා කියන්නේ එකෝමත් එක කාලෙක අපේ රටේ හිටපු ලොකුම ලොකු පඬි තුමා. ඔහුට හිටියා ඒවගේම උගත් ගෝලයෝ 5 දෙනෙක්. ඒ පස්දෙනාට නම් දීලා තිබුණේ මෙහෙමයි.රබ්බඩ අයියා,කෝටුකිටය්යා, පොල්බෑමූනා, ඉදිකටු පැන්චා සහ පුවක්බඩිල්ලා. මේ නම් ඔවුන්ට දීලාතිබුණේ මහදැනමුත්තාමයි.  ඔවුන්ගේ ඇඟේ පතේ හැඩරුව අනුවයි, ඒ නම් දීලත් තිබ්බේ. එහෙම නැතිව ඔවුන්ගේ දැණුම මිණුම හෝ දක්ෂපක්ෂ කම් නිසා නොවෙයි.

තම ගුරුතුමාට ගමනක් යනකොට පාරේ ඉස්සැරහින් ගල්, ලී වැනි භාධක ඉවත්කිරීම,අව්වක් නොතිබුණත් අව්වට තලාත්ත ඇල්ලිම, කොණ්ඩේ ගසා තිබුණු පණාව සකස් කිරීම, අතිරේක හැරමිටියක් ගෙනයාම, මඟ දෙපස ගුරුතුමාගේ ගමණට භාධා කරණ අත්පතු කඩා දැමීම ආදිය තමා ඔවුන්ගේ රාජකාරින්.හැබැයි කිසිම වෙලාවක් කිසිම ගෝලයෙක් ගුරුනාන්සේට ඉස්සරහින් එහෙමෙ යන්නේ නෑ.එහෙම ගියොත් පහුවදාට ඔහු ගෙදර.

ගෝලයින් ගේ සුවිශේෂම ලක්ෂණය තමා ගුරුනාන්සේ කියන කිසිදේකට විරුද්ධ නොවීම සහ කියන හැමදේකටම එහෙයි කීම. ගුරුනාන්සේ ඉරට හඳ කීවහ්, හඳට ඉර කීවත් ගෝලයෝත් එක පිලිගන්ටම ඔනෑ. මොකද ඔහු නෙ ඔක්කොම දන්නෙ. එහෙම නොකීවොත් ඒත් පහුවදාට ගෙදර.අපේ ජනාධිපති තුමාගේ ඇමති මණ්ඩලය ගැන හිතනකොටත් මට ඒ පස්දෙනාමයි මතක්වෙන්නෙ. මොකද ඒ තරම්ම තම නායකයාට ඔවුන් කීකරු නිසා.

එලුවා බේරා ගන්ට මහදැනමුත්තා ඉස්සෙල්ලාම, ගෙදර උලුවස්ස කඩන්ට කිවා. ඊ ලඟට එලුවගේ බෙල්ල කපන්ට කීවා. අන්තිමට තමා මුට්ටිය බිඳින්ට කීවේ. එලුවා බේරාගන්නවා වෙනුවට අන්තිමට ප්‍රථිපලය ගෙදර දොරත් ඉවරයි. එලුවත් ඉවරයි,මුට්ටියත් ඉවරයි.රටට සහ ලෝකයට ඉතිරිවූයේ මහදැනමුත්තාගේ සහ ගෝලයින් 5 දෙනාගේ ප්‍රඥා මහිමය ප්‍රකට කෙරෙන  හුදී ජනයාගේ පහන් සන්වේගය සඳහා ශේෂවූ ජනකතාව පමණයි

ඉස්සෙල්ලාම මුට්ටිය බින්දානම් මුට්ටිය විතර නෙ පාඩුවෙන්නෙ.උලුවස්සත් ඉතුරුයි. එළුවත් ජීවත් වෙනවා.ඒ වගෙ තමයි මේ අයවැය කථාවාත්. මුට්ටිය ආර්ථිකයටත්, එළුවා ජනතාවටත්, ගෙය රටටත් උපමා කලහොත් ඒ තුනටම අත්වූ ඉරණම නොවේද? මේ අයවැයෙන්ද, රටේ ආර්ථිකයටත්, ජනතාවටත්, ඒ වගේම රටටත් සිදු වන්නෙ කියල කෙනෙකුට හිතන්ට පුළුවන්.

මේ අයවැයේ වැදගත්ම අඩුපාඩුව තමා බුදු හාමුදුරුවෝ දේශනා කළ පරිදි සබ්බේ සත්තා ආහාරට්ඨත්තිකා”නිසා පළමුව රට බත බුලතින් ස්වයන්පෝෂනය කරා ගෙනියන ජාතික ආර්ථිකයේ කොඳුනාරටිය වන දේශීය ගොවිතැන සහ ආනයන සීමා කෙරෙන සහ අපනයන වැඩිකෙරෙන කර්මාන්ත අන්ශවල  නිෂ්පාදනය වැඩිකිරීම සහ රැසහකීරහ්ෂා වැඩිකිරීම ගැන මෙහි කිසිම සඳහනක්  නැති වීම. ඉස්සර සින්හල රජකාලෙනම් කළේ එහෙමයි.

මේ අයවැයෙන් මුල්තැන දී ඇත්තේ

1.ණය ගැනීම සහ ණය ගෙවීම. (පවතින 3.45 ට්‍රිලිනය 7.35 දක්වා වැඩිකිරීම)

2.දේශීය සම්පත් විකිනීම

3.රජ‍යේ ආයතන ප්‍රති ව්‍යුහගත කිරීමේ මුවාවෙන්  ඒවා පිටරැටියන්ට (විකිණීම ?) යන කරුණු සහ

4 භාණ්ඩ මිල රිජුව සහ වක්‍රව වැඩිකෙරෙන යෝජනා ඇතුලත්වීම යන කරුණු 4 ටය

5.අවසාන වෂයෙන් මේ අය වැය කථාවේ සුවිශේෂීම ලක්ෂණය නම් එය කිසිදු නිශ්චිත අයක් නැති ණයටත් වඩා පොලී ගෙවන (ජාතික වාර්ෂික ආදායමෙන් 72%) වැයක් පමණක් වන බවය. මෙම ක්‍රියාවළියෙ රටට, ජාතික හා ආර්ථිකයට ඇතිවන අන්තිම ප්‍රතිඵලය අපට හිතාගන්ටත් අමාරුය. දැනට ඇති විදේශ නය us$3.45 ට්‍රිලිනය ගෙවිම, සහ ඊට පොලිය ගෙවීම, අලුතෙන් ගැනීමට මේ අය වැයෙන් යෝජිත ණය  වන ට්‍රිලිනය  7.35 සහ ඊට අදාල පොලිය ගෙවීම  යන කරුණු සම්පූර්ණ  වන විට මේ රට 2048 සන්වර්ධිත රටක් වීම කෙසේ වෙතත් ඊටත් පෙර ණය කරුවන්ට වෙන්දේසියේ විකිනෙණ රටක් වීමේ ඇති අවදානම නම් සඳහන් කල යුතුව ඇත.

කෙසේ වුවද, කිසිවකු ණඩුවක් ගොනු කළොත් දැනට ප්‍රකාශවෙලා තියෙන ආර්ථික ඝාතන ලැයිස්තුවට තම නමද ඊළඟ උසාවි තීරණයේදි මේ අයවැය ලේඛණයේ පියාටත් ඒ වගේම ඊට සහාය දුන් සියළු දෙනාටත් සිදුවන බවනම් කෙනෙකුට උපකල්පනය කරන්ට පුලුවන්.

(මා මුලින් දැක්වූ මහ දැන්මුත්තාගේ කථාවේ එන මුට්ටිය ආර්ථිකයටත්, එළුවා ජනතාවටත්, ගෙය රටටත් උපමා කලහොත් ඒ තුනටම අත්වූ ඉරණම නොවේද? රටේ ජනතාවටත්, ආර්ථිකයටත් ඒ වගේම රටටත් මේ අයවැයෙන් සිදු වන්නෙ කියල කෙනෙකුට හිතන්ට පුළුවන්. 

අයවැය විවාදයේදී ක්‍රිකට් වැනි අයවැයට කිසිසේත් අදාල නැති බොහෝ දේ ගැන ඉතා වැඩි කාලයක් ගෙන සන්වේදීව කථා කලත් මේ එක මහජන නියෝජිතයෙක් හෝ යටත් පිරිසෙයින්

පහත සඳහන් දේවල් එකකක් ගැන හෝ කථා කළාද?

1.රජයේ අනවශ්‍ය වියදම්, නාස්තිය හා ධූෂණය අඩු කිරීම

 2. අනවශ්‍ය රාජ්‍ය ආයතන වසා දැමීම

 3. 16 ලක්ෂයක රාජ්‍ය සේවය ඵලදායී මට්ටමකට ගෙන ඒම (

 4. සෑම සේවකයෙකුටම දිනකට ඔහු/ඇය ලබාගන්නා වැටුපට සරිලන පරිදි සිදුකළයුතු අවම ඉලලක්කයක් නියම කොට රාජ්‍යසේවයේ ඵලදායිතාව වැඩි කිරීම

5.රාජ්‍ය අන්ශයේ හොරකම් දුෂන නැතිකිරීම

6 ලාභ නොලබන ආයතනවල අතිකාල දීමනා සහ බෝනස් ගෙවීම නතරකිරීම 

7.සෑම මන්ත්‍රීවරයෙකුටම දයිනික ඉලක්කයක් නියම කිරීම

8. ඔවුන්ට පාර්ලිමේන්තුව පැවැත්වෙන සෑම දිනකම පැමිණීම අනිවාර්‍ය කිරීම සහ දවසේ වැඩ කටයුතු අවසන් වන තුරු එහි රැඳී සිටීම අනිවාර්‍ය කිරීම

9.සෑම ආයතනයකම නාස්තිය දුෂනය නැතිකිරීම

10. පලාත් සභා හූනියම තවත් ප්‍රමාද නොකොට කපා දැමීම

(පලාත් සභා වල ආණ්ඩුකාරයින්,මහ ඇමතීන් ඇතුලු දේශපාලකයින් හා නිලධාරින්ට පඩිනඩි, ආයතන නඩත්තුව ඇතුළු වියදම බිලියන 298  යි. රටේ වැඩට බිලියන 16 යි. (2023.11.25 දින. දෙරණ ප්‍රවුර්තියක්) පලාත් සභා ක්‍රමයෙන් රටට සිදුවන විනාශය පෙන්වා දීමට මීට වඩා උදාහරණ අවශ්‍යයයි මම නොසිතමි).

වසරකට මෙපමන ජාතික ධනයක් විනාශවනවානම් වසර 35 පුරා මොනතරම්නම් ධනස්ඛන්ධයක් මේ සඳහා නාස්තිවන්ට ඇද්දැයි ඔබට සිතාගත හැකි නේද.රටේ සමස්ථ පරිපාලනයම  සම්පූර්ණයෙන්ම අකර්මණ්‍යකොට, අවුල් ජාලයක් කොට, රටේ ප්‍රාන්ත  පරිපාලනය තවත් මධ්‍යගතක්කොට   විනාශකල පලාත් සභා වහාම අහෝසි කිරීම සහ ඒ සමඟම  දේශපාලන අනාතයින්ට සහ මැති ඇමැතිවරුන්ගේ නෑදෑ හිත  මිතුරන්ට කැබිනට් ඇමැති වැටුප් සහ වරප්‍රසාද සහිත සුර සැප ලබා දීම හැර  වසර 35ක් පුරා රටට හෝ ජාතියට කිසිදු සේවයක් නොකල ආණ්ඩුකාරයින් නම් වූ ජනාධිපති බලතල සහිත  පරපුටු නඩයද. මහ ඇමැතිවරුන්ද ගෙදර යවා, දැනට තම නිවෙස්වල නිවාඩු ගත කරණ පලාත් සභා සභාපතිවරුන්ට ගෙවන වැටුප් සහ දීමනා මෙන්ම වරප්‍රශාදද වහාම අහෝසි කිරීම සහ පලාත් සභා නම්වූ, මේ රටේ ඒකීය භාවය විනාශකොට රට බෙදීම සඳහා  ඉන්දියාව විසින් අප හිස මත බලහත්කාරයෙන් පටවන ලද ඉන්දියාණු shaaපය  වහා ම අහෝසිකොට ඒ සඳහා වාර්ෂිකව වැයකෙරෙන කෝටි ප්‍රකෝටි සන්ක්‍යාත ජාතික ධනය  ඉතිරි කොට ගැනීම. 

11.ක්‍රි.පූ. 327 සිට මේ රටේ පැවැති පෙරදිග ලෝකයේ පැවැති විශිෂ්ඨ පාලන ක්‍රමයක් වෂයෙන් පූජිත  ගම්සභා ක්‍රමය විනාශකොට ගමද  විනාශකළ, පාර්ලිමේතුව සහ ගම අතර සුපිරි දේශපාලකයින් පිරිසක් සහ සුපිරි ආයතන රැසක් ඇතිකොට පලාත් පාලනයද විනාශකළ එසේම ප්‍රාදේශීය මට්ටමේ ජාතික බදු ආදායම රජයට ලැබීමේ මාර්ගයද වසාදැමූ ප්‍රාදේශීය සභා නම්වූ  ආයතනද වහාම වසා දමා යලිත් ජනහිතකාමී පැරණි ගම්සභා ඇතිකිරීම.

12.රට තුළ සහ ඉන් පිටත සීටිණ සියලු දෙනාටම රට සහ ජනතාව ගැන සිතා ජාත්‍යලයෙන් ඇප කැපව තම වැඩකොටස ඉටුකිරීමට ආයාචනය කිරීම

13. රට වෙනුවෙන් සියලුම මැති ඇමැතිවරුන් වසරක් පඩිනඩි සහ අමතර වර ප්‍රසාද නොගෙන සේවය කිරීමට පොරොන්දුවීම සහ ඊට අමතරව එක ජතා නියෝජිතයෙක් පහත සඳහන් දේවල් ගැන පාර්ලිමේන්තුවේදී කථා කරනවාද?

14.ජාතික සම්පත් විකුණා දැමීම,දිනපතා බඩු මිල වැඩි කිරීම සහ විදුලිය සහ ජලය වැනි අථ්‍යාවශ්‍ය සේවා වල ගාස්තුව වැඩි කිරීම වැණි ජනතා පීඩක පියවර හැර  රජයේ ආදායම් වැඩිකර ගැනීමට වෙනත් විකල් ඇත්තේම නැද්ද.

15 එසේම දැනට ශතවර්ෂ 8 ක් පමණ කාලයක් පුරා සමස්ත ලෝකයම සූරා කමින් තම බල අධිකාරිය කඩුව,තුවක්කුව සහ බයිබලය හරහා අතිෂයින්ම ම්ලේච්ච සහ කෲර අන්දමින් යොදාගනිමින් මුලු ආසියාතිකරය,අප්‍රිකාව සහ පැරැණි අමෙරිකාවන්, ඕස්ට්‍රේලියාව සහ නවසීලන්තය ආදී රටවල් බලහත්කාරයෙන් අල්ලාගෙන  සූරා කෑ යුරෝපීය රටවල් සහ අනතුරුව එම නඩයට එක්වූ අමෙරිකා එක්සත් ජනපදය ඇතුලු අධිරාජ්‍ය වාදීන්ගේ බලය තහවුරු කරගැනීමේ සහ ඊනියා 3 වන ලෝකයේ රටවල් සදාකලික ඔවුන් යටතේ තබා ගැනීමේ  පශ්චාත් යුධ උපාය මර්ගවන ලෝක බැන්කුව සහ ජාත්‍යන්ත්‍ර මූල්‍ය අරමුදල  සරණ යමින් ඔවුන්ගේ උගුලේම බෙල්ල හිරකර ගැනීම හැර  ඊනියා රජ්‍ය ආයතන ප්‍රතිව්‍යුහ ගත කිරීම නැමැති උගුලේම හිර නොවී  රටක් ගොඩගන්නා කිසිම ක්‍රමයක් ගැන ඔබලාට සිහිනෙන්වත් හිතන්ට බැරි ඇයි?

16. මේ රජයට ලෝක බැන්කුව සහ ජාත්‍යන්ත්‍ර මූල්‍ය අර්මුදලේ සියලු කොන්දේසි වලට යටත්වෙමින් (ඔවුන්ගේ ලාභය  සඳහාම ක්‍රයාත්මක වන ) රට  සහ ජනතාව පාවාදීම හැර වෙනත් විකල්පයක් ඇත්තේම නැද්ද?

17 2015 සහ 2016 දී සිදු කළ මහබැන්කු මන්කොල්ලයට වගකිවයුතු අයගෙන් එම මුදල් අයකොටගෙන එම මුදල්ද විදේශ ණය ගෙවීමට යොදා ගැනීමට යෝජනා ඇතුලත් කළාද?

18.අද මේ රටට මහා ව්‍යශනක්ව ඇති මත් ද්‍රව්‍ය, රටට ගෙන ඒම,බෙදාහැරීම සහ පාවිච්ච්ය සහමුලින් නැති කිරීම

19 සින්ගප්පූරුවේ මෙන් මත් ද්‍රව්‍යහා සම්බන්ධ් අපාරාධ වලට වර්ද කරුවන් වන සියළු දෙනාටම මරණ දඬුවම දීම

 20. රජයේ නිවාඩු දින ගණන ලෝක සම්මත ගණන වන 12 ට හෝ ඊට ආසන්න ගණනක් දක්වා අඩුකොට වැඩ කරන දින ගණන වැඩිකොට රටේ නිශ්පාදය වැඩිකොට ගැනීම

21ලොව පුරා විසිරී සිටින සියළුම ලාන්කිකයින්ට ජාතිය ගොඩනැගීමේ අරමුදලකට උපරිම මුදල් එවන්මෙන් ආයාචනය කිරීම.ගා

22. ප්‍රතුගීසි,ඕලන්ද සහ ඉන්ග්‍රීසි යටත් ව්ජිත කොල්ලකරුවන් විසින් මේ රටෙන් වසර 500ක් පුරා මන්කොල්ල කෑ වත්කම් වෙනුවෙන් වන්දි ඉල්ලීම

23 සෑම පුරවැසියෙකුගෙන්ම රට, ජාතිය පිළිබඳ දේශප්‍රේමයෙන් සහ ජාති වාත්සල්‍යෙන් කටයුතු කරනමෙන් ආයාචනා කිරීම.

24 වරතමානයේ කොලඹ වාසින් ඇතුලු රට පුරා සිටින ධනවතුන්ගේ පරිභෝජනය සඳහා පමණක් පිට රටින් ගෙන්වන සියළු දේවල් වසර 5 කට නතර කිරීම

25.අවසාන වශයෙන් තවත් එක් ප්‍රශ්නයක් මම අසමි.  මේ රටේ ධනවතුන්,දේශපාලකයින් සහ ඔවුන්ගේ ඥාතීන් පිටරටවල  සඟවා ඇතයි කියන බිලියන 60 කට අධික හොර සල්ලි ගෙන්වාගෙන මේ ලෝක ණය කන්දරාව ගෙවා දැමීමට යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කිරීම

මා දන්නා පමණින් උත්තරය නැත යන්නය.

මේ 1948 න් පසු මේරටේ දේශපාලකයින් මෙන්ම නිලධාරීන් විසින් ඇද දමාඇති වර්ථමාන අඝාධයෙන් රට ගොඩ ගැනීම සඳහා මේ සා  අපමණ උපක්‍රමයන් සහ සම්පත් තිබියදි,එසේම රට තුල මෙන්ම   ඒ වටා ඇති සාගරයේද ලෝක ගෝලයේ පෙර අපරදිග නාවික සහ ගුවන් මෙන්ම වානිජ මාර්ගයේ විශිෂ්ඨතම කේන්ද්‍රස්ථානයේ පිහිටා තිබිම වැනි දෙවියන්විසින් දෙනලද අසීමිත දායාද තිබියදී දිනෙන් දිනම රට තවත් විනාශයටම ඇදදමමින් මේ රටේ දෙශපාලකයින් සහ රාජ්‍ය නිලධාරින් ක්‍රියා කරන්නේ ඇයි?

පැරණි කියමනක් තියෙනවා නටපු නැටුමකුත් නෑ නමුත් බෙරේ පලුවකුත් නෑ” කියල. මා දකින අන්දමට අපට අද කියන්ට වෙන්නේ, වසර 75 ක් තිස්සේ මේ රටේ දේශපාලකයෝ නටපු නැටුමකුත් නෑ නමුත් දැන් බෙරේ නම් පලු දෙකම නෑ පමණක් නොවෙයි මුලු බෙරේමත්  නෑ කියලයි.

මෙවැනි පසුබිමක “රජ්ජුරුවෝ අමු හෙලුවෙන් යනවෝ“ කියල කෑගහල කියන්ටවත් පුළුවන්, උපන් ඇඳුමෙන් ඇලක් අයිනේ නාන පොඩි කොලු පැටියෙක්වත් අද මේරටේ නැති එක ගැනයි මට කණාගාටුව.

අවසාන වෂයෙන් මේ අය වැය කථාවේ සුවිශේෂීම ලක්ෂණය නම් එය කිසිදු නිශ්චිත අයක් නැති ණයටත් වඩා පොලී ගෙවන (ජාතික වාර්ෂික ආදායමෙන් 72%) වැයක් පමණක් වන බවය. මෙම ක්‍රියාවළියෙ රටට, ජාතික හා ආර්ථිකයට ඇතිවන අන්තිම ප්‍රතිඵලය අපට හිතාගන්ටත් අමාරුය. දැනට ඇති විදේශ නය US$ 3.45 ට්‍රිලිනය ගෙවිම, සහ ඊට අදාල පොලිය ගෙවීම, අලුතෙන් ගැනීමට මේ අය වැයෙන් යෝජිත ණය වන ට්‍රිලිනය US$ 7.35 සහ ඊට අදාල පොලිය ගෙවීම  යන කරුණු සම්පූර්ණ  වන විට  ජනාධිපතිවර්යා ප්‍රකාෂකොට ඇති පරිදි 2048 වනකොට මේ රට සන්වර්ධිත රටක් බවට පත්වීම කෙසේ වෙතත් ඊටත් පෙර මේ රට ණය කරුවන්ට වෙන්දේසියේ විකිනෙණ රටක් වීමේ ඇති අවදානම නම් මෙහිලා අවධාරණය  කල යුතුව ඇත.

මේ උතුම් සින්හල ජාතියේ සහ සින්හල දේශයේ එම මළගමේ සෝක ගීතය ගැයීමට ඔහු ජීවිතුන් අතර නොසිටිණුඇත. එබැවින් ඔහුට නම් සැනසුම් සුසුම් හෙලිය හැක.එහෙත් පුරා වසර 2600 කට ආසන්න කාලයක් ලොව පුරා ජයකෙහෙළි නන්වා සිටි සින්හ වන්සිකයින් වූ සින්හල බෞද්ධයින් වන අපි කෙසේනම් එම විනාශය විඳදරා ඉවසා සිටිමුද

Saeed Naqvi

When the dust settles on the Israel-Gaza war, Israel will be confronted with an existential question: should it redesign itself to harmonize with the region and beyond? Or continue in old, exceptional ways?

The exclusive Israeli-style vengeance witnessed in the 51 days of bombardment, a jaw for a tooth, was possible only with the US hegemon standing four square behind all of Israel’s actions.

The situation today is this: BRICS are standing firm while G7 are falling apart even the issue of the Israel-Gaza conflict. A target must quickly swim into their ken to keep the G7 in anxious huddle.

What might this target be? Who knows Islamic terror may well spiral upwards from the ashes of Gaza. This is a plausible line of speculation. An initiative to resurrect Islamic menace has already been taken by Noor Gilon, the Israeli Ambassador to New Delhi. With considerable alacrity, he has sought to enlist India’s support for the project by fulfilling his end of the bargain: Israel has recognized Lashkar-e-Taiba as a terrorist organization. It has thereby poked two fingers in Pakistan’s eye. This, the Israelis assume will please New Delhi so much that it may be moved, by way of reciprocation, to proscribe HAMAS as a terrorist organization.

In other words, Israel proscribes Pakistan based LET as terrorist but India shirks from casting HAMAS in similar terms. Some may not spot the non sequitur. The media, particularly in the West, in its current form must not be expected to insert the umpteen arguments New Delhi may have for its equivocation. Israeli ambassador’s initiative falls far short of the florid imagery employed by the Ukraine ambassador to describe Russian troops in Ukraine: Like Moghul massacre of Rajputs.”

The Israeli initiative came at a time when HAMAS was more in the news than ever before but so was Gaza, with optics so horrible as to make the Israeli sales pitch unbelievably insensitive. Across the globe, television viewers in countless millions, see HAMAS and Palestinian resistance as one. It must all be extremely embarrassing for Mahmoud Abbas, the notional leader of the Palestinian authority whom US and Israel hope to foist as leader, quite incongruously, of men holding wounded babies in their arm, women carrying their meagre belongings to few know where, bombed hospitals and scenes of horror like Dresden in the movies. Those bearing the pain don’t know Abbas.

The idea to resurrect Islamic terror as the last ditch effort to patch up a crumbing world order has many takers but credit for its earliest authorship goes to former British Prime Minister, Tony Blair. He was fiercely opposed to picking quarrels with Russia because that would divide Europe, he argued. Islamic extremism attracts a wider coalition which, according to him would include Russia and China. After all, the last two countries had their own Muslim” problems in the Caucasus and Xinxiang.

In disgrace for having fudged an official document to go to war in Iraq, Blair persisted nevertheless: the West will pay a heavy price for not entering the war in Syria, he warned.

Blair was a holdover from the George W. Bush era, the Sole Superpower moment. In fact the Anglo-saxon trio of Bush, Blair and Australian Prime Minister John Howard were in the vanguard promoting post 9/11 Islamic terror as a suitable substitute for the vanished Soviet Union cast as the enemy to sustain Western cohesion. AUKUS has the same three in concert. The concept seemed valid until the fall of Lehman Brothers in 2008. Francis Fukuyama’s End of History proved wrong.

Antecedents to the post 9/11 Islamophobia could be traced to 1973 Yom Kippur war when the Arabs did so well as to give the Gulf States the self confidence to quadruple the price of oil. Pockets bulging with petro-dollars, the Shaikhs of Araby turned up in London to see the rain. Savoy and Dorchester hotels had full occupancy” notices hanging in the lobby, all booked by the Shaikhs. Marks and Spencer had signs in Arabic. Savile Row oversold. Anti Christ had entered the citadel. To get even, publishers gave hefty advances to V.S. Naipaul and Salman Rushdie for Among the Believers and Satanic Verses.

The booming economies of the Gulf States attracted Indian labour primarily from Kerala. The State’s neat, austere skyline began to be dotted with garish Dubai houses”. Resentment at Muslims (mostly) acquiring new prosperity spilt over into communalism. This coincided with Gen. Zia ul Haq beaming Nizam e Mustafa from Pakistan, tremors from the Meenakshipuram conversions – all boosting communalism locally which was, in due course, to tie up with global Islamophobia, one reinforcing the other.

It was thick saffron on which Narendra Modi climbed to power in Gujarat in October 2001. On October 18 that year began US fireworks over Afghanistan. The media space was saturated with rocket attacks on Kabul, boosting Islamophobia sky high. Under this canopy, the Gujarat pogrom of February 2002 appeared to have international endorsement. Hindutva basked in the thought that the war on terror would help it prosper. But it was soon noticed that war on terror created more terror.

Egged on by the neo-cons seeking comprehensive global dominance, Washington’s lightening war on terrorism began with Afghanistan. It ended ignominiously with the messiest departure from a country the US had occupied for 20 years.

By now the decline of the US, rise of China, emergence of a multipolar world, weakening G7 and an expanding BRICS were all causing anxiety. After the Afghan debacle, westward expansion of NATO upto the Ukraine-Russia border became the provocation for another war. Russia would be brought down on its knees, Putin’s nose would be rubbed in the dust and, willy nilly, a victory would be manufactured to resurrect the hegemon. Alas, victory eluded the US once again.

All of this imbues the current round between Israel and Gaza with consequences way beyond the immediate. Either a beginning towards a two-state solution softens the Arab view of Israel. Or Israel continues looking for support for all its tantrums by a hegemon which is in retreat.

https://naqvijournal.blogspot.com/2023/11/post-gaza-query-israel-in-new-world.html

The History Hub

Embark on a historical journey through the heart of the Jewish experience—from the ancient call to Abraham to the establishment of modern-day Israel. This deep dive explores pivotal moments that have shaped the nation’s destiny and the unyielding spirit of a people in pursuit of a place to call home. Witness the trials and triumphs, the conflicts and the resolutions, that mark the epic saga of the Jewish people. From their origins in the Fertile Crescent to the bustling streets of Jerusalem, discover how historical events have led to the current complexities of the Israeli-Palestinian conflict. Uncover the stories of biblical patriarchs, the wisdom of prophets, and the bravery of kings. Revisit the rise and fall of ancient kingdoms, the scattering of a nation, and the relentless hope that fueled a return to a land promised. This video is not just a chronicle of history; it’s a narrative woven with the threads of faith, resilience, and identity. Join us as we trace the footsteps of a people who have faced adversity with perseverance and who continue to influence the world.