Courtesy ABC News

Australian quarantine is nursing a sacred sapling from a Sri Lankan bohdi tree that can be directly linked back to Buddha more than 2,300 years ago.

Key points:

• Sapling from the famous bodhi tree in Sri Lanka is currently in Australian quarantine waiting to be planted in Bendigo
• The specimen is a direct descendent of the tree under which Buddha achieved enlightenment
• That tree is the oldest tree known to have been planted by humans some 2,300 years ago 

Sri Lanka’s sacred tree is revered by the world’s Buddhist community and is a direct descendent of the original tree under which Buddha obtained enlightenment.

It is the oldest living tree with a known planting date.

The sapling will sit in Australian quarantine for 12 months and, eventually, will be planted at The Great Stupa of Universal Compassion in Bendigo, Victoria.

Chair of The Great Stupa of Universal Compassion, Ian Green, said once the sapling was planted, Bendigo would become a pilgrimage destination for Buddhists from all over the world.

To have that connection with history is very unusual and inspiring, and it brings the whole story of the Buddha to life,” Mr Green said.

There was so much effort and expense went into obtaining this tree. It’s value is much beyond money.”

The tree will eventually be planted in a temple known as Bodhi Vhamma Vihara, and will become the first place in regional Victoria for Sri Lankan Buddhists to practice their rituals.

World’s oldest living tree

Mr Green said the significance of the tree to the Buddhist community was immense because the original tree was where Buddhism was born.

After going through a whole effort of trying to find the spiritual meaning for his life, the Buddha sat under the shade of a bodhi tree in India and stayed there until he had this experience where he obtained enlightenment – meaning he understood the answer to his questions and, from that moment, Buddhism was born,” he said.

The original tree that Buddha was enlightened under had been destroyed by invaders but, fortunately for the Buddhist world, the Sri Lankan community had actually taken sapling from that tree and replanted in Sri Lanka.

It’s still there today — it’s actually guarded and looked after by a botanist and the whole thing is protected like a living treasure.

To have a descendent from the tree that the Buddha sat under more than 2,000 years ago is incredibly emotional,” Mr Green said. 

Year in quarantine

Australia’s chief plant protection officer, Dr Gabrielle Vivien-Smith told ABC’s Fiona Parker that quarantine authorities were hoping to have the sapling released in May 2022.

It arrived in May this year,” Ms Vivien- Smith said. It was meant to be chaperoned by Buddhists [but], unfortunately, [COVID-19] limited that and it had a bit of a rough ride over. It looked a bit like a stick when it arrived.”

The sapling will be tested weekly for pest and diseases for biosecurity reasons.

It arrived as a bare-rooted sapling without any soil,” she said.

We look at all the plants that come into Australia very carefully for pests and diseases. There are some really important pests that we need to keep out of Australia, such as Xylella fastidiosa, which is Australia’s number one plant pest threat.”

Mr Green said the planting ceremony would be a once-in-a-lifetime event” that would have to wait until pandemic restrictions allow it.

It’s such a significant thing for Buddhists and the Sri Lankan community,” he said.

We’re just waiting for some clear air to make that ceremony significant.”

Will tree bode well in Bendigo’s winter?

Mr Green said one of the concerns with the sapling was making sure it was protected from harsh Bendigo winter frosts.

The thing about this particular fig tree is that it’s not ideally suited to Victorian winters,” he said.

So, we have to be very careful with frost. Once it gets established and gets a little bit higher, then it will above the frost line and it will be protected.”

We’ve been acclimatising it under direct supervision.

It’s been treated with as much reverence and security as if it was back in Sri Lanka.”

BY GIOVANNI GAETANI • Courtesy The Humanist.com

Humanists, atheists, and non-religious people in Sri Lanka face discrimination and persecution every day, especially if they come from a Muslim background. Even though Sri Lanka is not a Muslim country (the majority of the population is Buddhist), the strong presence of Islamic militants, fundamentalists, and extremists is still very powerful and dangerous.

Rishvin Ismath’s story illustrates the dangers nonreligious people can face. After years of activism as an Islamic preacher, Rishvin left Islam in 2013 and founded the Council of Ex-Muslims of Sri Lanka in 2016 (the only explicitly non-religious organization in the country). There was a dramatic backlash from Islamic terrorist groups, who tried to kill Rishvin at least six times, as confirmed by the Sri Lankan police to Rishvin himself in 2019.

Rishivin’s story is at the same time inspiring and worrying. On the one hand, it shows his courage and determination since, after the unexpected public outing in 2019, he is considered to be the only outspoken ex-Muslim in his country. On the other hand, it tells us bluntly how harsh and life-threatening the life of Sri Lankan humanists can be when they end up on the radar of religious fundamentalist groups.

In this regard, Rishvin himself stressed the importance of Humanists International’s work to defend humanists at risk, like him, around the world:

Humanists at risk badly need support, and this support can only come from outside. I see Humanists International as the main connector, capable of giving oxygen to humanists at risk around the world. I know the value of the work of Humanists International, and that’s why I ask everyone to support its work to support persecuted humanists”.

It is hard to recap in a few words everything Rishvin talked about during the one-hour interview, so please watch the full video interview with Rishvin on Humanists International’s website. Below is a brief summary of Rishvin’s story.

Rishvin Ismath

Born during the Sri Lankan Civil War, Rishvin was forced to leave his hometown at the age of 10 by the Liberation Tigers of Tamil Eelam, who threatened his family at gunpoint. The family ended up in a city dominated by Islamist groups and, at school, Rishvin was taught that music is blasphemous” (Haram), that the appropriate punishment for apostasy” (Riddha) is murder”, and so on.

After studying foreign languages at university, he started working with tourists in the coastal area of Sri Lanka. But the 2004 tsunami changed his life. Rishvin had a near-death experience which led him into an existential and religious crisis. He left his job, moved back home, and started studying the Quran and the Hadiths under the guidance of Mullahs. This journey into Islam brought Rishvin to Saudi Arabia in 2009, because he considered all other countries un-Islamic”.

It was only in 2011 that a seed of doubt started growing in Rishvin’s mind. Back in Sri Lanka, he was put in charge of an Islamist Facebook group. In this position, Rishvin read the constructive criticism from atheists about Islam. Slowly, he lost his faith but didn’t reveal himself as a humanist, fearing for his safety.

In 2016, after receiving death threats online, Rishvin founded the Council of Ex-Muslims of Sri Lanka, the only specifically nonreligious organization in the country, working in hiding to promote humanist values and provide a safe space for ex-Muslims. He even reported to the police that ISIS was getting stronger in Sri Lanka and that the possibility of a terrorist attack was increasing. Unfortunately, the police ignored these warnings.

In 2019, things escalated quickly for Rishvin. After the Easter suicide bomber attacks in Colombo, Rishvin appeared before the Parliamentary Select Committee to give a statement, made in front of the media. The video of Rishvin’s statement went viral on television news and he was  outed” as an ex-Muslim.

Since then, Rishvin has been living in hiding. Humanists International is closely following his case and will keep supporting Rishvin until he is free and safe. If you want to help Rishvin and the many other humanists at risk in the same situation, please consider making a donation to the #ProtectHumanistsAtRisk campaign or joining Humanists International as an Individual Supporter.

Your support can make a difference in the lives of the many Rishvins around the world: please take action today.

Giovanni Gaetani is the Membership Engagement Manager at Humanists International.

Courtesy Adaderana

Special Task Force (STF) personnel have found a large haul of equipment used for high-power explosives in the Matara and Gandara police areas.

The raids had been carried out based on intelligence received by the STF Special Operations Unit.

A stock of ammonium nitrate, gelatine sticks, service threads, and other items have been found during the raid.

Preliminary investigations have revealed that the explosives were stored under the guise of operating a quarry.

Two individuals have been arrested in connection with the case.

The explosives and the suspects have been handed over to the Matara Police Station for further investigations.

Courtesy Adaderana

All Sri Lankans over the age of 18 years will be fully vaccinated against the COVID-19 virus before the end of November, Minister of Health Keheliya Rambukwella says.

The vaccination of citizens over the age of 30 is scheduled to be completed by mid-September, the Minister said.

Minister Rambukwella mentioned this during a meeting held at the Ministry of Health this morning (August 26).

Further, attention will be paid to provide a third [booster] vaccine after fully vaccinating all citizens of this country, the Health Minister said.

Courtesy Adaderana

The Ministry of Health reports that another 1,080 persons have tested positive for Covid-19, increasing the daily count of new cases to 4,602.

The new cases reported includes five returnees from overseas and 1,075 persons associated with the ‘New Year Covid-19 cluster’.

This increases the total number of coronavirus cases confirmed in the country to 412,370.

Courtesy Adaderana

The Director General of Health Services has confirmed 209 Covid-19 related deaths for yesterday (August 25), marking the first time daily Covid-19 deaths have breached 200 since the start of the pandemic. 

Meanwhile the death toll due to the virus pandemic in the country has also crossed the 8,000-mark, as the virus continues its rapid spread.

According to figures released by the Department of Government Information, the deaths confirmed today includes 108 males and 101 females while none of the victims are below the age of 30.

Forty-six are between the ages of 30-59 and 163 of the deceased are aged 60 and above. 

Sri Lanka’s total Covid-19 deaths has risen to 8,157 with the 209 fatalities confirmed for yesterday. 

By Michelle Roberts  Health editor, BBC News online

Researchers say they are seeing some waning of protection against Covid infections in double-jabbed people.

The real-world study includes data on positive Covid PCR test results between May and July 2021 among more than a million people who had received two doses of Pfizer or AstraZeneca vaccine.

Protection after two shots of Pfizer decreased from 88% at one month to 74% at five to six months.

For AstraZeneca, the fall was from 77% to 67% at four to five months.

Waning protection is to be expected, say experts.

Although some breakthrough infections may be happening, vaccines are still doing a very good job at protecting people against severe Covid illness and deaths.

Vaccines saving lives

Public Health England estimates that around 84,600 deaths and 23 million infections have been prevented as a result of the Covid-19 vaccination programme in England so far.

Prof Tim Spector, lead investigator on the Zoe Covid Study app behind the research, said the findings could explain recent breakthrough infections that some fully vaccinated people have been reporting.

Prof Spector said: “Waning protection is to be expected and is not a reason to not get vaccinated.

“Vaccines still provide high levels of protection for the majority of the population, especially against the Delta variant, so we still need as many people as possible to get fully vaccinated.”

He estimates that protection against infection could drop to 50% by the winter and boosters will be needed, but other experts urge caution about making predictions for the months ahead.

The UK is expected to begin offering some people a third Covid booster jab next month, but is waiting for recommendations from an independent advisory body called the JCVI which is looking at evidence to support a decision.

Prof Spector said: “Many people may not need them. Many people may have had a natural booster because they’ve already had a natural Covid infection, so will effectively have had three vaccines.

“So I think the whole thing needs to be much more carefully managed than just giving it to everybody which would be a huge waste and ethically dubious given the resources we have. I think we need a more targeted approach than last time.”

This study once again illustrates why we need to get used to Covid circulating – this is not a virus that’s going to go away.

The vaccines do not work like they do for measles which provide life-long immunity. Immunity against Covid was always expected to wane.

And another factor to consider is that repeated exposure to the virus is likely to increase the risk of a breakthrough infection – the increased likelihood over time of infection post-jabbing may not be all related to waning immunity.

Whatever the cause though, experts have been clear we should expect to be repeatedly infected over our lifetimes.

The important thing is that each re-infection should be milder as the vaccines remain highly effective at preventing serious illness.

What the vaccines have effectively done is taken the edge off the virus – given our immune system a head-start so those early infections are milder than they would have been for most.

What’s not clear yet is the merits of offering the most vulnerable a booster jab. It is likely to be a fine judgement call because there are so many unknowns – although the expectation is some will be offered it.

Dr Simon Clarke, an expert in cellular microbiology at the University of Reading, said infection levels in the community would alter a person’s chance of encountering and catching Covid at any given time, making it hard to draw firm conclusions about waning immunity.

Dr Alexander Edwards, also from the University of Reading, said it was important to understand when booster doses might be needed and for whom.

“Vaccination does not, unsurprisingly, make people invulnerable, and does not prevent all infections. Variants have real and significant impact on public health, and a lot of people are still tragically dying in the UK from this nasty virus.

“The vaccines we have are remarkably safe and effective, and still remain far better than other vaccines that give massive benefits.”

He added: “We must pro-actively plan our public health strategy to account for imperfect protection, and for the possibility of falling protection over time.”

‘Watch carefully’

A similar study was published by the Office for National Statistics and the Oxford Vaccine Group last week.

Based on PCR test results from nearly 400,000 people who had been infected with the Delta variant in the UK, it found two doses of the Pfizer vaccine was initially more than 90% effective against symptomatic Covid infection, compared with around 70% for the AstraZeneca vaccine.

But over the course of three months, the protection from Pfizer fell significantly whereas immunity with the AstraZeneca jab remained more stable.

Prof Adam Finn, a government vaccine adviser, said other studies had shown that the vaccines maintained good protection against serious illness and hospitalisation.

But he said: “We do need to watch out very carefully to see if this waning against milder disease begins to translate into occurrence of more severe cases because then boosters will be needed.”

Sarath Wijesinghe President’s Counsel, Former Ambassador to UAE and Israel, President Ambassador’s Forum.

Ambassadors’ Forum will be holding an international Webinar in London, on 5^th September 2021 based on two books published by them recently.  The two books are The Geneva Crisis: The Way Forward and the Port City Colombo and International Financial Centre.

Altogether, Ambassadors’ Forum has published five books on Foreign Policy Perspectives, with the participation of experts in the relevant field. 

The Geneva Crisis: The Way Forward deals with the implementation of the Geneva Resolution 30/1 and the roll over texts.  It is likely that the implementation of this Resolution will be taken up along with the Report of the UN High Commissioner for Human Rights. The book on Geneva Crisis makes an attempt to resolve this crisis in a manner acceptable to all Member States in the Human Rights Council. 

The book contains 28 chapters and each chapter deals with some aspect relating to the implementation process. These chapters are written by former ambassadors, politicians, professors, academics, civil servants, and professionals. They provide diverse viewpoints on the Geneva Resolution and the draft Report of the UN High Commissioner for Human Rights. They also provide solutions to dilemmas associated with the implementation process. It is a ‘’good read’’ for all those who are involved in the implementation process or interested in the ramifications of the Geneva Resolutions. 

In dealing with the Geneva Resolution 30/1, it is paramount importance to consider whether various provisions of the Resolutions violate article 2(7) of the UN Charter. It is also important to consider whether the Resolution is in line with article 46 of the Vienna Convention of the Law of Treatises or it offends internal rule of fundamental importance pertaining to the Sri Lankan Constitution. Several articles of this book provide a wealth of information and divergent viewpoints to assist those who are involved in the Geneva Process. 

Among the contributors are the former Foreign Minister who has written on The UN Resolution, the Foreign Secretary two articles on Politically Challenging Dilemmas, Ambassador Dayantha Laksiri Mendis on Implementation of the Geneva Resolution and the Application of International Humanitarian Law at National Level, Ambassador Sarath Wijesinghe on A Friendly Foreign Policy and Geneva Crisis, Ambassador Palitha Kohona on Selective Targeting and on Counter Resolution, Ambassador Tamara Kunanayakam on Independent Republic to a Vassal State, Prasanthalal de Alwis on humanitarian

2

Operation, Ambassador Professor Sudarshan Seneviratne on Prism of Fabricated Lies, and articles by Dr. Ivon Amarasinghe, Dr. Laksiri Fernando, Shenali D. Waduge, Dr. Michael Roberts, Dr. Jehan Perera, Prof. Prathiba Mahanamahewa, Dr. Sinharajah Tammita-Delgoda, Hon. Keheliya Rambukwella, Janath Wimala and Jayaraj Palihawadena, Dr Kalinga Senawirathne, Ms Fancis Bulathsinghala, Rajiv Gunawardena, and Shamindra Ferdinando, on varied topics relating to Geneva  Resolutions.

The book on Port City Colombo was published prior to the enactment of Colombo Port City Economic Commission Act, No. 11 of 2021.  Hence, it was not possible to analyse the provisions of the aforementioned Act.  Nonetheless, it provides a guideline in evaluating various institutions and structures under this Act in a competitive manner by reference to other Port Cities in the world.  

Port City is the biggest investment received by the Sri Lankan government. It coincides with the Economic Miracle achieved by the Asian countries. It takes into account the Belt and Road Initiative (BTI). It enhances the strategic position of Sri Lanka to the world and to the United States of America. It also provides an opportunity for all countries to compete and cooperate with each other in a friendly manner in neutral and nonaligned Sri Lanka.

Port City Act requires extensive Regulations.  Unless these Regulations are drafted and the game plan is made clear to prospective investors, it is not likely to take off in the near future.  Hence, it is necessary to make such Regulations and clarify the tax position of offshore companies and banks and to prevent money laundering and terrorist funds coming into the port city by adhering to FATF standards.

This book on the Port City contains articles from Ambassador Dayantha Laksiri Mendis on Colombo Financial Centre and the Need to establish an appropriate legal and policy environment, Ambassador Palitha Kohona on belt and road initiative, Professor Sirimal Abeyaratna on connecting the East and West, Deshsbandu Professor Jeeva Niriella on  Sustainable Development, General Daya Ratnayaka on  Reckoning the opportunities for the future Sri Lanka, Dr Harsha Cabrral PC and Ashara Senaviratne on  Future of Sri Lanka learning from past and present setbacks, Chandaka Jayasundara on Establishment of an International Commercial Court in the Port City, Admiral Professior Jayantha Colombage and Admiral Tissara Samarasinghe on The need to adopt a policy to build up trade logistics security and foreign relations, Jeff Goonawardena on New Marina,  Laxman Siriwardena on Impact on Sri Lanka Economy, Professor Samitha Hettige on Capital to New East Land, Kassapa Senarath on World class city, Yasuri Ranaraja and  Maya Majueran on Belt and Road Initiative and Port city Dr Dilini Pathirana on  Foreign and Sri Lankan investment Agreements Rusiripala Tennakoon on

3

History in the Making, Promod de Silva on  safe and secure environment, Thilak Silva on Engineer’s Perspective on Port City of Colombo, Navindu Kalansuriya on Effect on Port City of Sri Lanka, Ambassador Sarath Wijesinghe on  Securing Sri Lanka’s Interest First, Dinesh Weerakody on Opportunities for emerging markets, Shivanthi Ranasinghe on  International Relations for Development, Interview with H.E. Gopal Baglay High Commissioner for India by Kalum Bandara Deputy Editor Daily Mirror, Francis Bulathsinghala on  Foreign Policy -Sri Lanka First and  Chinese Debt Trap is a Myth by Deborah-Meg Rumair.

In conclusion, we wish to say that these two books are of immense value to Sri Lanka in relation to diplomacy and international relations and the way to entice FDI into the Port City to make it a Financial and Maritime Hub in the Asian region.

Sarath Wijesinghe President’s Counsel, Former Ambassador to UAE and Israel, President Ambassador’s Forum.

සුර්ය වංශ රත්න විභූෂණ පාලිත ආරියරත්න සෙන්කඩගල සිංහ ද්වාරයේ සිට

(වසර ගණනාවක් කිසිම බාධාවකින් තොරව ඇසුණු පිරිත ඔන්ලයින් මාරයා නවත්වන්න ඉල්ලයි !!!)

පුංචි පැනයක් ? : කෝකද කලින් අවේ ? මාර්ගගත අධ්‍යාපනය ඊයේ පෙරේද අපේ රට ආ දෙයකි පිරිත එදා සිට?

මිනිසා ලබාගත යුතු උත්තරිත ශකිතින් රාශියක් මේ විශ්වය තුල පවතී ඒ දේවත්වයේ සිට බුදු පදවියද අන්තිමට නිවනද යැයි ඕනෑම පුද්ගලයෙකුට සිතාගත හැකිය. දැනට පවත්නා කොරෝනා හමුවේ මිනිසුන් ලොමු ඩෑහැ ගැන්වෙන ප්‍රවෘත්ති අසමින් භියවී මිනිස්සු ගෙයි තුලම කල් ගෙවයි. ඔහුට අද මුඛවාඩමක් නැතුව එන්නතක් විද ගන්නේ නැතුව, කොත්තමල්ලි පොදක් බොන්නේ නැතුව තම නිවසින් එළි පතට බැහැ ගැනීමට නොහැකිව සිටියි. මේ සියල්ලම කරගත්තත් තම දු දරුවන්ගේ අනාගත අවිනිශ්චිත භාවය නිසා එදා පැ හිනාව සතුට නැති දෙමාපියන් දුකසේ සිටි.

ඉතින් මේ සියල්ලම අස්සේ පාසලට ගිය ළමයා, මිනිසා ලබාගත යුතු උත්තරිත ශකිතින් අතරෙන් ප්‍රධානම එකක් වන අධ්‍යාපනය ලබාගැනීමට තිරයක් ඉදිරියේ ‘ත්‍රිමාණ ගුරුවරයෙක්’ නොමැතිව දුවිමාන ලෝකයක දුක් විඳි. ඒ අතරම ”ඔන්ලයින්” ඉගෙනුම කලට වෙලාවට අකමැති ගුරවරු දහවලේ , මැදියමේ , හා වවුලන් තම ජිවිත ආරම්භ කරන යාමයේ , ළමයින්හට පන්ති පවත්වයි.  උදේට බුදුන් වැඳීම සවසට බුදුන් වැදීමට අවස්ථාවක් නොලද දරුවන්ගේ ‘මානව හිමිකම් ‘ සියල්ලම කඩා බිඳ දමා මේ ඔන්ලයින් මරුවා හිනිපෙත්ටම නැග ඇවිත් පාසල් ළමයින්ව ‘ගස් උඩ නංවා අසරණ කොට’ ඇසිල්ලකින් හෝ ක්ෂණයෙන් ගහෙන්ම බිම වැටි මරු වැළඳ ගැනීමට වැට කඩොළු ගොඩ නගා ඇත. මේවා කිසිවක් නොදන්නා අසරණ දෙමවුපියන් කාලය ධනය ශ්‍රමය කැප කරමින් ළමුන්ව උස්සහාගෙන ගොස් ගස් උඩ තබා හෝ විභාගය දිනවීමේ අරමුණින් කාලය ගත කරයි. ළමයාගේ ආරක්ෂාව, ඔහු හෝ ඇය විසින් ඉගෙනගත යුතු අනික් පාඩම්, එනම් ආගම් ,දහම් ,ශ්‍රී සත් ධර්මය අතහැර අධ්‍යාපනය මත්තෙම දරුවාව තබයි. ඒ අතර හිමින් උඩට මතුවූ මේ මාරයා මරාවේශයෙන් ගුරුවරුන් මුලා කොට ‘මාර්ගගත අධ්‍යාපනය’ සිදුකරන්නේ ඇති තරම් මුදල් දුන්නොත් පමණයි යන සටන් පාඨයක්  රැගෙන ගුරුවරු පාරට බස්වා මුදලට ගිජු කොට අහිංසක ළමයින්ගේ බලාපොරොත්තු සියල්ල සුනු විසුණු කළේය.

මෙම කටයුතු අතරේ මාරයා  සකස් කල තවත් වැඩ සටහනක් වුයේ. ‘ පන්සලේ ශබ්බ්දේ වැඩියි’ අපේ ළමයින්ට ඉගෙන ගන්න බැහැ යෑයි යටි කුට්ටු ව්‍යාපාරයක් පටන් ගැනීමය ” හවූ බවු දඩි බිඩිස් ” කියා ශබ්බ්ද නගා උදේට නැගිටනා හැටිද අප දැක ඇත්තෙමු  තවද රාත්‍රී කැරෝකේ සමාජ ශාලාවන්ට ගිය පිරිස්ද ශබ්බ්දේ ගැන හොඳින්දන්නා බව දනිමු සවසට ඇහෙන ”සුපර් ස්ටාර් තරු ” හඬද බාධාවක් නොවූ බොහෝ පිරිස්  ”පන්සලෙන් කලට වෙලාවට ඇසෙනා” පිරිත් සජ්ක්‍ධායනය කන්කෙරිච්ච්යක් ‘ යයි පතුරවමින් මතයක් ගොඩ නගමින් සිටි. ඒ මාරයා සකස් කල දෙවෙනි වැඩේය.

එක ගලින් කුරුල්ලෝ දෙන්නෙක් යන කියමන සිහි ගන්වමින්. ‘අපේ දරවන්ට ඉගෙන ගන්න බැහැ සද්දේ වැඩියි කියමින් ලියුම් ලියයි පන්සල් වලට තැපැල් කරයි. ඉතින් පිරිතේ අනුහස් නොදන්නා හා කලට වෙලාවට වැඩ නොකරන්නාවූ මාරයන් පාසලේ දින සටහන රැ මැදියම තෙක් පවත්වන්නේ ක්‍රමක් ක්‍රමයෙන් දවසට දෙවතාවක් බුදුන්,දහම්,සඟුන් වැඳීම අපේ ළමයින්ගෙන් තුරන් කිරීමටයි.

(මෙයට ඉඩ දිය නොහැකිය ඒ ඇයි කිවහොත් තව ටික දවසකින් ‘නැටුම් පන්ති ‘ ටික් ටෝක් ඔස්සේ පවත්වා ටික් ටෝක් ‘ඩාන්ස් ක්ලාස් ‘(ටි ක් ටොක් නැටුම් ) පන්තිවලට සති පිරිත් වරු පිරිත් වලින් බාධා එල්ලවන බව පවසා ‘ටික ටෝක් ගුරුවරු’ පාරේ පෙළගැස්වීමට ‘  මේ මාර වේශය නැවත සමත් විය හැක.)

බුදුන් වහන්සේ පන්සාලිස් වසක කාලයක් තිස්සේ දේශනා කල ධර්මය තුන්ලොකයේම සත්වයා කෙරෙහි පතල මහා කරුණාවෙන් දේශනා කරණ ලද්දකි . එයට ජාති,කුල,ආගම, වර්ණ භේද ,පන්ති අඩංගු නොවන්නේය. මේ පිරිත සියලුම ජාතින් හා ඇසට නොපෙනන විශ්වයේ අන්නන්ත වූ සියළු සත්වොයෝන්ට සුදුසු දෙයකි. සර්ව බලධාරීන්ට, දෙවියන්ට , ප්‍රේත , භූත හෝ ඕනෑම කුම්භාන්ඩයෙකුට පිසාචාදීන්ට ආරක්ෂාව සඳහා සසරින් ගොඩවිම සඳහා විසුද්ධි මාර්ගයකි. එවන් පිරිතක් ගැන භිය වෙන්නේ සදාකාලික අමුනුෂයින් බව මානාව වැටහේ. පිරිතක් කියනා, ඇසෙනා මානයේ මෙකි අමුනුෂයින්හට වාසය කල නොහැක එතරම් පිරිත බලවත්ය. පිරිතක් යනු නියම ශාන්ති කර්මයකි, එය දේවාල පස්සේ දිවීමට වඩා බලවත්ය. ඉතින් මේ කොරෝනා උවදුරෙන් මැරෙනා මිනිසුන් කොහේ කොයි අයුරින් ඉපදේදැයි අප නොදනිමු !ඒ බැවින් පිරිත සැමට ඇහෙන්න සැලැස්වීම වැඩියෙන් කළ යුතු කාලයකි.

මානවයාට සැබෑ ආරක්ෂාව ලබාදෙන පිරිත් සජ්ක්‍ධායනය සැම පන්සලකින්ම ඇහෙන්න සලස්වන මෙන් මේ ලක්දිව තුල තිබෙන සැම පන්සලකම වැඩ සිටිනා උතුම් වූ සංඝ රත්නයේ ඉල්ලමි. කලට වේලාවට වැඩ කටයුතු කොට එනම් ” උදයේ 7.30 සවස 2.30 වන තෙක් ”ඔන්ලයින්” මාර්ගගත අධ්‍යාපනය පැවැත්විය යුතය. මෙය රාජ්ජ්‍ය නායකයාගේ සිට ගමේ සිටිනා සියල්ලන්ම දැනගත යුතු කාරණයකි. තවද ලොව බෝහෝ ආගම් වල ආරක්ෂාව සඳහා යම් යම් යාතිකා තිබුනත් පිරිත් දේශනාව සමග එය සැසඳිය නොහැකිය බවද දැන ගත යුතය.

(පහතින් ඇති කවි සමුහය කියවන්න )

කවි පන්තිය ලිවීමට ආසන්නම හේතුව වුයේ පාන්දර හා සවස ඇසුණු පන්සලේ පිරිත ටික කාලයක් නොඇසුණු බැවිණි.) එය ගැන සමාජයෙන් විමසන විට අපහට මේ ආරංචි මාර්ග ආවේය. එය මාරයාගේ නැගිටීමක් යැයිද සඳහන් කරමි !!!

වටගොඩ වටකර සිල්   පැතිරෙන්නේ
බුදු සමිදුන්ගේ දම්        පැතිරෙන්නේ
කවියෙන් පිරිතෙන්    හිමිදිරියෙන්නේ
මේ පැතිරෙන  ධම් මෙත්  පතුරන්නේ

ගුණයෙන් සිසිලෙන්     හිමිදිරියෙන්නේ
මනු දම් මනු කැළ      මෙත් පතුරන්නේ
දිරියෙන් ගුණයෙන් මෙත්  සිසිලෙන්නේ  
වටගොඩ පන්සල මෙත්      පතුරන්නේ

හඬයෙන් අවදිව         මරු  නැගිටින්නේ
නිවනට බාදා                කිරීමට යන්නේ
කාල වෙලාවක් නැති          මරු එන්නේ
පංච මරුට පසු        මේ      මරු එන්නේ

අන්තරජාලයේ මේ   මරු ඉන්නේ
සියළු ළමයි හට දනුම  බෙදන්නේ
පාසැල් කාලය  මරු   පිළිකන්නේ
හිතු හිතු අවදියේ මේ මරු එන්නේ

බැලුවම කියුවම මොකද ළමයිනේ
හුරතල් කාලය මේ   මරු කන්නේ
ආච්චි සියා මේවා       නොදන්නේ
හවසට උදයට පහන     නිකන්නේ

බුදු හිමි කුටියේ අඳුරේ වෙසෙන්නේ
පිරිතක් කීමට       දැන් බැරිවන්නේ
ඔන්ලයින් මරුවා  වැඩ  කරමින්නේ
තුෂ්ණිම්භූත  වෙයවූ      කියපන්නේ

උදයත් සවසත් දම්           ඇසෙමින්නේ
යහපත් දරුවන් අපරට              හැදුනේ
නිසොල්මනෙන් මේ මරු නැග   එන්නේ
වටගොඩ පන්සල වෙත    මරු   යන්නේ

තැපැල් පතක් මේ මරු   ලියපන්නේ
හාමුදුරුවෝ වෙත  මරු පැනපන්නේ
තම පුතු ඉගෙනුම අද නැති වෙන්නේ
ඔන්ලියින් මරුවා මේ  ලෙස එන්නේ

මෙලොවත් දෙලොවත් යම්  සරණක්නේ
බුදුහිමිගේ බණ            මේ මරු දන්නේ
රන් රුවනක් හෝ රත්න         සියල්නේ
සමකල පැරදිය නොහැකිය        දන්නේ

වසර දෙදාහක් මේ…          මේමරු සටනේ
බුද්ධ චීවරය දැක                  වෙර ගන්නේ
මස් කඩයේ මැරෙනා               හරකුන්නේ
මාර ලතෝනිය මරු හට            නොපෙනේ

තම පුතු ඉදිරියේ                   බස් දොඩවන්නේ
බයනොවෙනු පුත අද මම            වැඩ දෙන්නේ
පිරිතේ අනුහස් මැඩ                      පව තන්නේ
පන්සල වෙත                         ලියුම් ලියන්නේ

ඔබලාගේ පිරිතේ   ශබ්බ්දය වැඩිනේ
කන්කෙරෙචියක්      මේ සිදුවන්නේ
හාමුදුරුවෝ මේ      ලියුම දකින්නේ
මදකට පිරිතත්        මග හිටුවන්නේ

මාරයා උඩ පැන…      දත් නියවන්නේ
ප්‍රේතයෝ භූතයෝ     ගම් වැදගන්නේ
මාර සෙනඟ දැන්   උඩ පනින්මින්නේ
නින්දේ බොදු ගම් මේ     ගිල ගන්නේ

ඔන්ලයින් මරුවනි මේ       අහපන්නේ
තොපිලගේ වැඩ කිඩ අපි නම්   දන්නේ
පාසැල් කාලය කාල             සටහනේ
නියෙමෙට තිබෙනා     බව අපි දන්නේ

හිමිදිරි කාලයේ             දම් අසපන්නේ
සැන්දෑ කාලය               බුදු වැදපන්නේ
තොපිලට අනගුණ වැඩ    නැතිවෙන්නේ
අපගේ අයිතිය තොපි       නොම දන්නේ

පංච මරුට පසු නුබ    මෙහේ එන්නේ
අලුත්ම මරුවෙක්     නුබ බව දන්නේ
වේසයක් ගෙන  පුතු  රැකුමට පන්නේ
ජය පිරිතෙන් අද      දහම් දෙසන්නේ

අද වෙනවිට ගුරු ඔන්ලයින්   නැත්තේ
ඔන්ලයින් මරු දැන් මුදල් හොයන්නේ
තොපිලගේ පුතු දැන් උඩුබල   ඉන්නේ
තොපි කල පාපය දැන්     සිහිවෙන්නේ

කලට යලට               වැඩ කරපන්නේ
මරු ගුරු හට           ඒ බව   පවසන්නේ
කුසීතකම දුරු කෙරුවොත්   මරු වන්නේ
නුබටත් පුතුටත්             වැඩ සිදුවන්නේ

මරු හට වඳිමින්         කාල නොයන්නේ
හදපන් නුඹේ පුතු දම්රද           වැන්නේ
බුදුන්ගේ ධර්මය ඇසුමට කල    පැන්නේ
කොරෝනා නුබේ ගෙයි මත පිළිකන්නේ

පාසැල් කාලය කාල           සටහනේ
නැතිබව ඒ මරු ඇයි     නොමදන්නේ
දීපය දේශය රැක්ක             දනන්නේ
නුවනින් දැනුමෙන් තතු    විමසන්නේ

නුබලට පෙර මේ දහම්        දෙසන්නේ
භාෂණ ලේඛණ            අපිම හදන්නේ
පන්සලේ පිංකම    නොම   වළකන්නේ
සතර අපායට ඇයි නුඹ            යන්නේ

නැගෙනහිරේ  පදුමුත්තර           බුදුනේ
මාර වසඟ පරදුනු                 බුදුහිමිනේ
සිල්වත් ගුණවත් පින්වත්     ජනයන්නේ
පිංකම ලොකු යැයි  නුඹ  නොම දන්නේ

ජය පිරිතෙන් නැගිටින       දරුවන්නේ
කියමුද ගුරු හට  මේ           අදමයිනේ  
උදයට හවසට              කාල සටහනේ    
බුදුන් වැන්ඳිමත්          මුසු කරපන්නේ

නමෝ බුද්ධාය !

ඔබ සැමට තෙරුවන් සරණයි !

බෞද්ධ කටයුතු පිලිබඳ විශ්ලේෂක දෙශාඅභිමානී සුර්ය වංශ රත්න විභූෂණ පාලිත ආරියරත්න සෙන්කඩගල සිංහ ද්වාරයේ සිට 2021-08-25

මාධ්‍ය අංශය, වෛද්‍ය තිලක පද්මා සුබසිංහ අනුස්මරණ නීති අධ්‍යයන වැඩසටහන

1) එන්නත ලබා ගන්නා අයගේ නම

2) එන්නත ලබා දුන් දිනය

3) එන්නත ලබා දුන් ස්ථානය

4) ලබා දුන් එන්නතේ නම

5) ලබා දුන් එන්නත් ප්‍රමාණය

6) ඉදිරි එන්නත් විදීමට නියමිත දිනය / දින

7) එන්නත මගින් ආරක්ෂාව සපයන කාල සීමාව

8 ) එන්නත මගින් විය හැකි අතුරු ආබාධ

9) ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානය සාමාන්‍ය භාවිතය සඳහා අනුමත කළ එන්නතක්ද? හදිසි භාවිතය සඳහා අනුමත කළ එන්නතක්ද?

10) එන්නත ලබා ගත් අය එන්නත විදීමට කැමැත්ත දුන්නේද? නැද්ද?

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි

ඔබවහන්සේට ගුරු ගැටලුව විසදීමට අරයුම්කලානම් ?

අපි මිනිසුන් නෙමෙයි.ඒ නිසා අපි හිතන විදිය වෙනස්. ඒ වගේම අපි ගැටළු විසදන විදියත් වෙනස්. දැන් ඔබ අපෙන් විමසන්නේ ඔබ රටේ මේ දිනවල කතා කරන ගුරු ගැටලුව විසදීම සම්බන්ධවයි. දැන් බලන්න! ආසන්න වශයෙන්, ගුරුවරු 2,50,000 ඉන්නවා. ඒ අය රටට ආදායමක් ගෙනදෙන අය නෙමෙයි. වියදමක් විතරයි. දැන් මේ අයගේ ඉල්ලීමට අනුව මේ අය වෙනුවෙන් රජය දරණ වියදම වැඩිකරන්න වෙනවා. මේ අමතර මුදල කොහෙන් හරි හොයන්න ඕනි. ඒ මුදල කොච්චරද? රුපියල් බිලියන 58ක් බව කියනවා. රුපියල් බිලියන 58ක් උපයන විදියක් නිර්මාණය නොකර, බිලියන 58ක් රජයකට ගෙවන්න බැහැ. සත්‍ය එයයි. එහෙම නම් අපි පළමුව බිලියන 58ක් සෑම වසරකදීම උපයන විදියක් පළමුව නිර්මාණය කල යුතුය. අපේ සංකල්පනාවට අනුව මේ සඳහා පළමුව සිදුකල යුතු සරල ක්‍රම දෙකක් තියෙනවා.

1 වෙනි ක්‍රමය.

හොඳ නාඹර කිරිවස්සියෝ  2,50,000ක් මිලදී ගැනීමයි.
ඒ සඳහා වැයවෙන මුදල  රුපියල් බිලියන් 50කි..
මේ තුලින් වසරකදී  පැටවුන් ගණන  පැටවුන් 2,50.000ක් මේ එලහරක් බිහි කරනවා..
මේ සතුන් වසරකදී කිරි ලීටර්  මිලියන 1825 ක් වාර්ෂිකව ලබාදෙනවා.

කිරි ලීටරයක වටිනාකම රුපියල් 150ක් ලෙස ගත්තත් වසරක රුපියල් බිලියන 273ක ආදායමක් ගලා එනවා.,

ඊට අමතර මේ ව්‍යාපෘතිය මිනිසුන් 25,000කට රැකියා සෘජු රැකියා අවස්ථා ලබාදෙනවා. ඒ අයගේ පඩිය රුපියල් 50,000 ලෙස ගෙව්වත් තවත් පවුල් 50,000කට රැකවරණය ලැබෙනවා.

ඊට අමතරව කාබනික පොහොර සම්බන්ධව කතිකාවතක් නිර්මාණය ව ඇති මේ අවස්ථාවේදී, මේ මගින් වාර්ෂිකව
ගොම කිලෝ 91250000ක් වසරකට ලැබෙනවා. මෙය මෙට්‍රික් ටොන් 91250කි  ටොන් එකක් රුපියල් 1000ක් සේ ගණනය කල විට එහි වටිනාකම වන්නේ රුපියල් බිලියන 91කි.

දැන් බලන්න මෙතන සිදුවෙන ක්‍රියාදාමය.දෙස, අපි ගැටලුවකට මුහුණ දෙනවා. එක විසදන්න ස්වභාවය හා බද්ධ වෙනවා. එවිට ඇතිවන පලය වන්නේ, විසදීමට ඇති ගැටලුවට අමතරව ගැටළු ගණනාවක් විසදීමට ධනය ගලා ඒමයි. නමුත් මේවා කිසිවෙකුට කීවාට වැඩක් නැහැ . ඒවා ක්‍රියාවට නංවන මිනිසුන් මෙහි නැහැ  ඔබ අහපු නිසයි මම මේ උත්තරය දුන්නේ

එතකොට ඔබවහන්සේ යෝජනාකරන දෙවැනි ක්‍රමය කුමක්ද?

අපි කාලය නාස්ති නොකර ඉමු..ඔබ පළමු ක්‍රමය ගැන පමණක් හිතන්න.

By A. Abdul Aziz.

(The Gist of the Address by the Worldwide Head of the Ahmadiyya Muslim Community the Fifth Khalifah (Caliph), His Holiness, Hazrat Mirza Masroor Ahmad delivered for the Ahmadi Ladies, on UK Convention 2019 – the gist of which as below)

In the beginning, Ahmadiyya Supreme Head recited the verse of the Holy Qur’an (Ch: 57 – Verse 21) followed by their translation and continued to presenting statistics that portray the religious condition of the world; people do not believe in religion and even those who do are of very low standards faith.

Ahmadiyya Khalifa said: Ahmadis should care about saving the world from falling into the pit of fire, however, first we should ask ourselves if our own condition is such that we give preference to the love of Allah before the world.

The purpose of this Convention is to develop our spiritual, moral and educational conditions. We must ask ourselves whether these are the purposes we have come for or whether we are here for socialising only?

Referring to the Quranic verses recited at the outset, His Holiness said that Allah tells us that the world is temporary and we should not think it is to last forever. Allah has declared that the world is a mere pastime and sport. Can an intelligent man spend his whole life in leisure and games? In worldly terms, this is not possible and if one does this, then their lives ultimately result in ruin.

Ahmadiyya Supreme Head said that some women write to him and inform him of their husbands who waste time watching television or in social gatherings and rely on social income for financial sport. His Holiness said that they have no real reason for this, and as a result, they cause restlessness and discord within their homes.

Allah says that if we do not fulfil the rights of Allah, His worship, serving faith and are totally engrossed in earning wealth, then this will be the sport and pastime of the world.

The female companions had such obedience for the Prophet of Islam Muhammad (PBUH) that once he sent a companion to see a wedding proposal. When this companion met with the girl’s father, he disapproved and did not allow the companion to look at her daughter. The daughter, who knew the Holy Prophet Muhammad (PBUH) had sent him, herself showed her face and immediately said that if the Holy Prophet Muhammad (PBUH) commanded this, then who was she to oppose. The companion instantly lowered his own gaze out of respect for the level of piety and obedience the female companion displayed.

Ahmadiyya Khalifa emphasised that the Holy Prophet (PBUH) taught to opt for righteous and pious spouses. If both boys and girls begin to prefer righteous spouses, then we will witness an atmosphere where they shall be striving to become the most righteous. Households shall compete with one another to become the most pious and righteous.

If parents bring up their children according to religious values, then those children will also want to choose religious partners.

Once, the Holy Prophet (PBUH) warned women, saying that the woman who has gold jewelry made and flaunts it with great pride and shows it to other women and men, then they shall receive a great torment. Wearing jewelry is not forbidden, but being boastful and acting in a proud manner is incorrect. Showing beauty and jewelry should be for mahram relations

[those relations with whom strict purdah has been excused by the Holy Quran]

.

Hazrat Mirza Masroor Ahmad said that this Jama’at (Community) has a responsibility to bridge the gap between the awwalin [pioneers] and akharin [those of the latter days].

It is our choice, Ahmadiyya Khalifa said – do we wish to acquire the pleasure of Allah by following these companions or do we wish to follow Satan? Every Ahmadi should introspect and ask themselves whether they are following the examples of the Companions of the Holy Prophet or not.

The second verse of the Holy Quran His Holiness was one that is recited in the Nikah ceremony (marriage registration). It highlights the need to be righteous and the importance of doing deeds that shall become useful in the Hereafter. It is righteousness and fulfilling the rights of Allah and his creation that shall be questioned. Fashion and worldly wealth shall not be examined.

If we leave pious children behind, then they will aid in our own spiritual development as well. If mothers bring children up in a proper manner, then the children will be pious and righteous.

Allah knows what is hidden and He cannot be fooled. He knows what we conceal and therefore knows exactly how well we follow the teachings of the Promised Messiah, peace be on him.

Today’s mothers and those girls who will Insha-Allah soon become mothers should plan to develop their spiritual conditions and increase their knowledge so that they are able to bring their children up in a proper manner. They should be able to teach their children that the world is not our aim, but rather it is following the commandments of Allah.

If our own spiritual conditions are not up to the mark, we cannot expect any change within our own children. If we want our children to become good spiritual servants of Allah, then proper planning and action is required.

Ahmadiyya Khalifa reminded the audience that Allah does not care how pious one’s parents were; it is only our own actions that will count – they will be responsible for their actions and we, our own. The Holy Prophet (PBUH) reminded his daughter, Hazrat Fatima, that she would not be forgiven merely because she was the daughter of the Prophet only her good actions would attract the forgiveness of Allah.

Ahmadiyya Khalifa said that when he questions some men about their engrossment in worldly pursuits, they answer by saying that their wives demand too much of them. For this reason, they must work more and therefore cannot spare time for worship. Ahmadiyya Khalifa emphasised that such an excuse is nonsense; in such an instance, they are putting their wives and Allah on the same pedestal. They should fear Allah as this is no less than committing Shirk.

Addressing the audience, His Holiness said that if women really do pose such demands, then they should remember that this is not how an Ahmadi woman should be. Ahmadi women should clearly say to their husbands, that leaving faith for the world is wrong and not something she wants. An Ahmadi woman should clearly state that they want to fulfil the rights of God rather than attaining worldly objects.

After we pass on to the next abode, Allah will not question us on how much wealth we left behind or the number of children we brought up. He will ask us about our good actions, whether we fulfilled His rights, whether we presented a good example before our children. He will ask us whether wives told their husbands to prefer Allah over the world. If a believer does not do so, then they will be like that hot gust of wind that razes crops to the ground.

His Holiness reiterated that these teachings are not just for women, but they are for all believers, including men.

During the time of the Holy Prophet, peace and blessings of Allah be upon him, the excuses of men about their wives were of such a nature that they would say, My wife spends her whole time in worship and overlooks my needs.” And if women ever complained, they would inform the Holy Prophet (PBUH) that they did not take care of their own beauty as their husbands spent their time in worship alone. The Holy Prophet (PBUH) would advise men and women to fulfil the rights of their spouses along with worship.

The female companions would beautify themselves not for fashion or to show the world, rather they did so to create a pure atmosphere within their household.

His Holiness said that women should not put on make-up and walk around in the streets without purdah (veil). His Holiness also highlighted that modesty is the true adornment of women and they should take pride in this. To say, We have familial ties or such and such families are family friends and for this reason we do not observe purdah” is entirely incorrect.

When the hijab is left, it is then that immodesty spreads.

Ahmadiyya Khalifa recognised that there would be some press members present during his speech who might remark, Look how these people draw rules for their women.” Ahmadiyya Head said that we should not care about what others think, but rather we should follow what Allah has taught us

Concluding his address, Ahmadiyya Khalifa prayed for Ahmadi parents to prefer Allah over the world and bring up such children who can set their eyes on faith rather than the world.

Source: www.alislam.org

Fibre2Fashion News Desk

Saudi Arabia is looking forward to more trading partners as it aims at increasing non-oil exports share in its gross domestic product (GDP). The kingdom is reportedly resuming free trade agreement (FTA) negotiations with 11 countries: India, Sri Lanka, Bangladesh, Pakistan, Australia, New Zealand, China, the United Kingdom, Indonesia, the Philippines and the United States.

Based on a direction of the General Authority for Foreign Trade (GAFT), the Federation of Saudi Chambers (FSC) issued a circular regarding this to all domestic chambers of commerce, media outlets in the Gulf reported.

The country wants to export services, including transport, distribution, professional and financial services, communication services, postal services as well as express mail, media, hotel, construction and contracting, education and training, travel and tourism, environmental and entertainment.

The country will identify over 120 international tendering opportunities in a number of target countries, the Saudi Exports Development Authority (SEDA) announced recently.

Courtesy Adaderana

Sri Lanka has registered 198 more COVID-19 related fatalities confirmed by the Director-General of Health Services on Tuesday (August 24).

This marks the tenth consecutive day that the daily count of COVID-19 deaths surpassed 100.

The new development has pushed the official death toll from the virus outbreak in Sri Lanka to 7,948.

According to the data released by the Department of Government Information, the latest victims include 119 males and 79 females.

One among the victims is aged below 30 years while 51 of them are aged between 30-59 years and 146 others are aged 60 and above.

Courtesy Adaderana

The Epidemiology Unit of the Health Ministry reports that another 1,093 persons have tested positive for COVID-19 in Sri Lanka, moving the daily total of new cases to 4,483.

This brings the total number of confirmed cases of coronavirus reported in the country to 407,768.

As many as 348,930 recoveries and 7,948 deaths have been confirmed in Sri Lanka since the outbreak of the pandemic.

The Epidemiology Unit’s data showed that 50,890 active cases are currently under medical care.

Courtesy Adaderana

The series of bomb attacks on Easter Sunday in 2019 was not an isolated criminal activity orchestrated by Zahran Hashim and his group within a short period of time, Inspector-General of Police C.D. Wickramaratne said today (August 25).

Delivering a special statement on the progress of the investigations into the incident, the IGP stated that several events that led up to the carnage – including the time bomb attack on a house in Kattankudy, murder of two constables on duty at Vavunativu roadblock, Buddhist status vandalism in Mawanella and recovery of explosives from Wanathawilluwa – indicate that it was pre-planned.

Previously, these incidents were probed as isolated incidents, the IGP pointed out, adding that the lack of coordination between the investigating units led to a missed opportunity to reveal the connection between the events. The investigating officers failed to realize that these were the doings of a terrorist organization that was a threat to the national security, he noted.

Speaking further, IGP Wickramaratne said, at the initial stage of the inspections, then-CID officers failed to conduct an in-depth investigation into the incident as they were aiming to identify the suspects soon to wrap it up within a short period of time.

They tried to conclude the probes assuming that most of the attackers are dead, all who had direct links to the incident were arrested and that all their assets were confiscated.”

According to the IGP, the previous investigating bodies had also assumed that a self-motivated pro-ISIS group in the country had acted independently, without foreign involvement.

Thereby, the investigating bodies of the Criminal Investigation Department, Terrorism Investigation Division, Sri Lanka Police and police intelligence units have been restructured, as new appointments came into effect.

IGP Wickramaratne stated that previous investigating officers had analysed only telephone conversations four months leading up the attacks while the new teams studied more than 100,000 telephone conversations since June 29, 2014.

In addition, the Attorney General, upon the request of the IGP, has appointed a team of several senior lawyers of his department to provide legal advices to the police teams probing the attacks, due to the complexity of these investigations.

Under the new investigating bodies, 723 suspects were arrested in connection with the bombings, however, 311 of them have been further detained or remanded for interrogations.

Meanwhile, indictments have been filed against 46 suspects, the IGP continued.

He added Rs. 365 million in cash and assets belonging to terrorists and aiders and abettors of the deadly attacks have been confiscated so far while cash and property worth Rs. 168 million were banned.

The so-called Islamic State may be on the retreat in Iraq and Syria but it would be premature to predict the demise of its ideology in India.

MD Pathik Hasan,

The government has taken initiative to export 21 products from Bangladesh to Sri Lanka with duty free facility. At the same time, Bangladesh-Sri Lanka has started work to expand bilateral trade, increase investment, and develop the shipping and tourism industries. Ready-made garments, medicines, jute and jute products, ceramics, juices, food products, vegetables, peppers, construction materials, melamine, paper and paper boards, flowers, plastic products, leather and leather products, shoes, soybean oil, potatoes, fertilizers and cosmetics. There is a huge demand in the Sri Lankan market.

This time the government is working to get duty free market facility for the export of these products. Sri Lanka is becoming increasingly important in increasing regional trade. As a result of various official initiatives, Bangladesh’s trade relations with that country will be further strengthened. The government is playing an important role in increasing trade and investment by maintaining friendly relations between Bangladesh and Sri Lanka.

Sri Lanka has already allowed Bangladesh to use the seaport of Hambantota. This proposal is a huge opportunity for Bangladesh. Bangladesh-Sri Lanka has a trade volume of US 61 million. The government is thinking of increasing it further. Apart from this, the government is also thinking of providing various facilities to bring investment to Sri Lanka. Chittagong port has historic connectivity with Colombo port. Now using Hambantota port, Bangladesh can reach Central Asia, West Asia, Eurasia, Russia, Chia through utilization of Pakistan’s Gwadar port, Iran’s Chabahar port, The International North South Economic Corridor.

Sri Lankan Prime Minister Rajapaksa visited Bangladesh to mark the birth centenary of Its Founder Father Bangabandhu Sheikh Mujibur Rahman and Golden Jubilee of Bangladesh’s Independence.  He met with Premier Sheikh Hasina.

The summit meeting between Prime Minister Sheikh Hasina and Sri Lankan Prime Minister Mahinda Rajapaksa agreed to take trade relations between the two countries to new heights. The meeting also signed six memoranda of understanding on bilateral cooperation.

various regional and international issues were discussed during the one-hour bilateral summit. In particular, the two countries have agreed to take trade relations to new heights. During the meeting, Prime Minister Sheikh Hasina stressed on the need for a free trade agreement between the two countries, saying the amount of trade between the two countries is less than expected. For this, both sides should quickly go for a free trade agreement.

According to the Bangladesh Bank, Bangladesh’s foreign trade with Sri Lanka is very low. In the 2019-20 financial year, only goods worth Tk 473 crore were imported from Sri Lanka to Bangladesh. In the same financial year, only Tk 325 crore worth of goods were exported from Bangladesh. Bangladesh has signed the trade agreement with Bhutan in this regard. Now the People of Bangladesh and Bhutan are getting mutual benefit. If a trade agreement is signed, then only sky would be limit regarding Bangladesh-Sri Lanka business relations

There have many bright potentials of many Bangladeshi products in the Sri Lankan market. On the contrary, there have huge possibilities of Lankan products in Bangladesh. Now it is high time to address the need to increase the participation of the private sector in the two countries. Sri Lankan entrepreneurs should invest in Bangladesh to serve their own business interest.

Sri Lanka has invested in Bangladesh’s power sector. Some opportunities are waiting for Sri Lankan investors to invest more in Bangladesh’s special economic zones, industrial parks and high-tech parks.

Exchange of experiences between the two countries in the field of agriculture including paddy cultivation and freshwater fish farming, tourism, cricket diplomacy, Covid-19 vaccine diplomacy are some potential sectors for both parties. Bangladesh has interest in acquiring technical knowledge from Sri Lanka on coastal, aquaculture, marine culture and deep-sea fishing. More institutional cooperation in the field of education for technical training and skill development can strengthen the ties.

The training of Bangladeshi nurses and other health workers in Sri Lanka, Sri Lanka could benefit by importing world class medicines from Bangladesh. Bangladesh has always taken its relations with Sri Lanka seriously. Bangladesh is producing capable electronics. Bangladesh electronics are available in Nepal now. Sri Lanka can import these to fulfill the demands of its people.

Even, Prime Minister of Sri Lanka Rajapaksa praised the digital transformation of Bangladesh under the leadership of Prime Minister Sheikh Hasina and emphasized on increasing trade and expanding the scope of business between the two countries. He lauded the leadership of Prime Minister Sheikh Hasina in tackling the Kavid-19 epidemic. He expressed interest in exchanging experiences on Blue-Economy and Disaster Management.

Colombo Security Conclave has brought opportunities for both Bangladesh and Sri Lanka for maritime security. Bangladesh has already proved itself that Bangladesh is a true friend and well-wisher of Sri Lanka. Maritime trade can boost up the ties.

Sri Lanka has been suffering from a foreign exchange reserve crisis in recent times. At present, they have only 500 million in foreign exchange reserves. With this reserve, it is not possible to meet their import expenses for 3 months. In order to keep the reserves risk-free, at least three months of import expenditure has to be kept equal.

Bangladesh has decided to lend 250 million to the Central Bank of Sri Lanka from its foreign exchange reserves. To this end, Bangladesh Bank is going to sign a memorandum of understanding with the Central Bank of Sri Lanka. According to Sri Lankan media outlets, Bangladesh has already disbursed 50 million US dollars to Sri Lankan authority. Bangladesh will pave the way to go ahead of new multi-dimensional economic relations.

The Prime Minister of Bangladesh, Sheikh Hasina is very keen to strengthen ties with all South Asian States. She is very interested in ‘Economy Diplomacy’ of Bangladesh. She ordered all government officials to ensure that. Maritime trade and blue economy are another point of her agenda. There are potentials in Bay of Bengal area in case of marine resources. Sri Lanka can assist Bangladesh in this sector.

This is a little initiative taken by Bangladesh. But its significance is huge. This little cooperation would boost the ties between Bangladesh and Sri Lanka. However, Bangladesh is going to be an Asian Miracle. Sri Lanka and Bangladesh are both South Asian countries. Both states should strengthen their business interest for serving the mutual benefit. 

MD Pathik Hasan, Dhaka based NGO activist and Writer on contemporary international issues. He can be reached at pathikhasan1141@gmail.com

විමල් පටබැඳිගේ (ශාස්ත‍්‍රවේදී, නීතිඥ, විශ‍්‍රාමික සොලිසිටර්

අප කුඩා කල සිට දහම් පාසලේ දී පවා උගත් ධම්මපදය මෙයට ඉතා සුදුසු සේ සලකමි. අප උගත් ධම්මපදයේ පාලි ගාථා 423 කි. බුදුන්වහන්සේ එක් සූත‍්‍රයක් ලෙස දේශනා කොට නැත. අවස්ථා තුන්සියයකදී පමණ දේශනා කරන ලද, පැවිදි ගිහි දෙපිරිසට ම අදාල මේ ගාථා පළමු සංගායනාවේ දී ‘ධම්මපද’ නමින් කාණ්ඩයක් ලෙස ගොනුකොට ඇත.

ඛෝටාන් ධම්මපදය
දැනට වසර එකසිය විස්සකට පෙර ධම්මපදයේ පුරාණ පිටපතක් කාශ්මීරයේ උතුරු දේශ සිමාවට යාබද ඛෝටාන් ප‍්‍රදේශයේ ගොසර්න්ග කන්දේ පැවති පුරාණ විහාරයක නටබුන් අතරෙන් සොයාගෙන ඇත. බ(ර්*ච් ගස් පොතුවල ලියා ඇති එහි සමහර කොටස් විනාශ වී හෝ විනාශ කොට ඇත. එය ‘ඛෝටාන් ධම්මපදය’ යනුවෙන් නම් කොට ඇත. ඛෝටාන් ජනපදය පුරාණ ගන්ධාර මහා ජනපදයේ ප‍්‍රදේශයක් වූ ලෙස සලකයි. එසේම එය ‘ගාන්ධාරී ධම්මපදය’ යනුවෙන් ද හඳුන්වා ඇත. ලියා ඇත්තේ ‘ඛරෝස්ති’ අක්‍ෂරවලිනි. ව්‍ය.ව.පූ. 4 වෙනි සහ ව්‍ය.ව. 3 වෙනි සියවස් අතර කාලයට අයත් ලෙස සැලකෙයි. ව්‍ය.ව. තෙවෙනි සියවස වෙනවිට ඛරෝස්ති අක්‍ෂර භාවිතය අහෝසි වී ඇත.
ප‍්‍රාකෘත භාෂාවෙන් ලිඛිත ඛෝටාන් ධම්මපදයේ/ගාන්ධාරී ධම්මපදයේ යමකවග්ගයේ පළමු ගාථාව පමණක් ආදර්ශයක් ලෙස උපුටා දැක්වීම මෙහිලා ප‍්‍රමාණවත් වෙනු ඇත.

”මනොපුවගම ධමා
මනොසෙඨ මනොජව
මනසා හි ප‍්‍රදුඨෙන භාසදි ව කරොදි ව
තදො න දුහු අමෙදි
චකො ව වහනෙ පදි”
ථෙරවාදී ති‍්‍රපිටකයේ ඇති පාලි ධර්මය බුදුන්වහන්සේ දේශනා කරන ලද ධර්මය නොවේය යන අදහසක් කෙනෙකු ප‍්‍රකාශ කොට ඇති බැවින් පාලි ධම්මපදයේ යමකවග්ගයේ පළමු ගාථාව උපුටා දැක්වීම සුදුසු ය.

”මනොපුබ්බංගමා ධම්මා
මනොසෙට්ටා මනෝමයා
මනසා චෙ පදුට්ඨෙන භාසති වා කරොති වා
තතො නං දුක්ඛමන්වෙති
චක්කං ව වහතො පදං”
වසර දෙදහසකට වැඩි කාලයකට පෙර ලියන ලද ඛෝටාන්/ගාන්ධාරී ධම්මපදයේ ඉහත දැක්වෙන ගාථාවේ සඳහන් බුද්ධභාෂිතය සහ පාලි ධම්මපදයේ යමකවග්ගයේ පළමු ගාථාවේ ප‍්‍රකාශිත බුද්ධභාෂිතය එකක් ම බව පැහැදිලි කිරීමට අමුතුවෙන් විවරණ අවශ්‍ය නැත. එමෙන් ම වසර දෙදහසකට පෙර පැවති ප‍්‍රාකෘත භාෂාව සහ පාලි භාෂාව අතර පවතින සම්බන්ධය ද පැහැදිලි කළ යුතු නැත. ඉහත ප‍්‍රකාශය කරන ලද අධිමානසිකත්වයක් ලබා ඇතැ’යි කියන අයගේ දැක්ම සහ දැනුම තෙමලයෙන් බැඳුනු අන්ධකාරයෙන් වැසී ඇති සේය.

ති‍්‍රපිටකය සිංහලෙන් නොවීම හානියක් ද?
මිහිඳු මාහිමියන්ට පසුව වෙනත් අයෙකු විසින් හෝ ති‍්‍රපිටකය සිංහල භාෂාවට පෙරළන ලද බවට කිසිදු සාධකයක් නැත. වලගම්බාහු රජුගේ කාලයේ හෝ ති‍්‍රපිටකය සිංහල භාෂාවට නැඟූවේ නැත. සිදු කළේ ති‍්‍රපිටකය සහ අටුවා ලේඛනගත කොට සංරක්‍ෂණය කිරීම ය.
ගතවූ ඉතිහාසය තුළ කිසිවෙකු ථෙරවාදී ති‍්‍රපිටකය සිංහලෙන් නැතැ’යි තැවුලට පත්වූයේ නැත. ති‍්‍රපිටක දහම් දැනුම ලබාගැනීමට එය බාධාවක් නොවීය. ධම්මචක්ක සූත‍්‍රය, මංගල සූත‍්‍රය, රතන සූත‍්‍රය, සිඟාලොවාද සූත‍්‍රය, ධම්මපද, අභිධර්මය ආදී ති‍්‍රපිටක ධර්මය පාසලේ, දහම් පාසලේ, පන්සලේ උගත් දරුදැරියන්ට, වයසක උපාසක උපාසිකාවන්ට පවා කටපාඩමින් කීමට සහ අරුත් දැක්වීමට ති‍්‍රපිටකය සිංහලෙන් නොවීම හරස් වී නැත.
බෞද්ධ අප සියලූ දෙනාට ම බුදුන් දහම් දෙසූ, වසර දෙදහස් හයසියයකට වැඩි අතීතයේ සිට පැවත එන පාලි භාෂාව නිරායාශයෙන් නොදැනුවත්වම යම් ප‍්‍රමාණයකට ඉගෙනීමට පාලි ථෙරවාදී ති‍්‍රපිටකය මගින් ඉඩ සැලසී ඇත. පාසලේ දෙක, තුන වසරේ කුඩා ළමයෙකුට පවා පාලි ති‍්‍රපිටකයේ ගැඹුරු ධර්ම පාඨ හැර බුදුන් දේශනා කළ ධර්මය කටපාඩමින් කීමට සහ භාෂාව තේරුම් ගැනීමට සහ තේරුම් කිරීමට හැකියාව ලැබී ඇති බව සහ පාලි ති‍්‍රපිටකය සිංහලෙන් විකෘති කළ යුතු නැති බව

”අසෙවනාච බාලානං – පණ්ඩිතානං ච සෙවනා
පූජාච පූජනීයානං – එතං මංගල මුත්තමං”
සූත‍්‍ර පාඨය කියවන ඔබට ම පසක් වෙනු ඇත.

ති‍්‍රපිටකය සිංහලට පෙරළීම
වසර දෙදහස් දෙසිය පනහකට පමණ පසුව මෑතක සිට එක්තරා අසපුවක ‘මහාස්වාමී’ ති‍්‍රපිටක පෙළ සිංහල භාෂාවට පරිවර්තනය කරමින් (සිංහලෙන් අර්ථ දැක්වීම නොවේ., බුද්ධ දේශනාවල ‘ප‍්‍රකාශන අයිතිය’ තබාගෙන පළ කරමින් ඇත. ථෙරවාදී ති‍්‍රපිටක සූත‍්‍ර තමන්ට සිතෙන සේ කපා කොටා සිංහලට පෙරළා ‘රැුප්’ ගායනයට මග සලසා ඇත. (වසර තුනකට පමණ පෙර බෞද්ධ ගාථා ‘රැුප්’ කළ අඳබාල ගායකයන් ගැන ද අසන්නට ලැබුණි. පාලි ති‍්‍රපිටකයේ ජීවගුණය නසා දමා ඇතිි ‘අසපු සිංහල ති‍්‍රපිටකය’, ඒ ‘මහාසාමී’ රතන සූත‍්‍රය ”මැණික් ගැන කළ දෙසුම” බවට පත් කිරීම වැනි විකාරරූපී එකකි.
සමහර විට වසර දෙදහස් පන්සියයකට වැඩි කාලයක් ගත වුව ද තවමත් බුද්ධ දේශනා පාලියෙන් මිස සිංහල භාෂාවෙන් නැතැ’යි කතෝලික පූජකයෙකු සිංහල බෞද්ධයන් කෙරෙහි පළ කළ ‘සංවේගය’ සමනය කිරීමට අසපු ‘මහාසාමී’ ඉදිරිපත් වීමට ‘උරුම නෑකම’ හේතු වූයේ ද? නොඑසේ නම් අබෞද්ධ ‘ඇමකට’ (උගුලකට* අසුවී ද? දන්නේ ‘මහාසාමී’ම පමණකි. (ඔක්ස්ෆඞ් මහාචාර්ය ජෝන් වයික්ලිෆ් මියගොස් වසර දසක කීපයකට පසු, බයිබලය ඉංගිරිසියට පෙරළීමේ ‘මහා පාපය’ කරන ලදැ’යි චෝදනා කොට 5 වෙනි මාටින් පාප් නියෝගයෙන් මළ සිරුර ගොඩ ගෙන නඩු අසා දිරාපත් ඇටසැකිල්ල කුඩු කොට ගඟට දැමීමේ ජුගුප්සා ජනක සිද්ධිය පූජකතුමාට අමතක වෙන්නට ඇත.*

පරිවර්තනයෙන් විකෘතිය
ව්‍ය.ව. පළමු දහස්වස තුළ බිහි වූ කි‍්‍රස්තු දේශනා මුල් භාෂාවෙන් නැත. යේසු තුමාගේ මවුබස වූ ඇරමයික් භාෂාව නාමමාති‍්‍රක වී ඇත. පරිවර්තන තුළින් ‘යේසු’ නම ‘ජේසු’ යනුවෙන් වෙනස් වී ඇත. බයිබලය කොප්ටික්, ගී‍්‍රක, රෝම, ඉතාලි, ස්පාඤ්ඥ, ඉංගිරිසි, කොරියන්, හින්දි, සිංහල, දෙමළ ආදී භාෂා රාශියකට පෙරළා ඇත.
සිව්වෙනි සියවසේ අවසාන කාලයේ සංග‍්‍රහ කරන ලද ලෙස සැලකෙන ව්‍ය.ව. 1859 දී ඊජිප්තුවේ සිනායි කන්දේ කණ්‍යාරාමයක ගිනිතැපීමට ගිනිඋදුනට දැමීමට තබා තිබිය දී සොයාගත් බයිබල් පිටපත ‘සිනායි බයිබලය’ (සිනයිටිකුස්* නමින් හැඳින්වෙයි. පැරණිම බයිබල් පිටපත ලෙස පිළිගෙන ඇති ගී‍්‍රක භාෂාවෙන් ලිඛිත ඒ පිටපත සහ භාවිත බයිබලය අතර ඇති වෙනස්කම් 14,800 ක් හඳුනාගෙන ඇත. වරින්වර කරන ලද නූතන සංස්කරණ හා පරිවර්තනවල පුරාණ වචන 5,000කට වැඩි ගණනක අර්ථ වල ඇති වෙනස්කම් ගැන කි‍්‍රස්තු ධර්මාචාර්යවරුන් අතර පවතින අරගලය නිමක් නැත. 16 වෙනි සියවසේ අවසාන දසකය ආසන්නයේ 5 වෙනි සික්‍ෂ්ටස් පාප්තුමා මාස 18ක් පුරා අළුතෙන් ලියූ බයිබලය පවා වෙනස් වී ඇත. මුල් බයිබලය සහ සිංහල පරිවර්තනය අතර වෙනස්කම් තිබේ ද? කොපමණ ද? ඒ මොනවා දැ’යි විමසා බැලීම දේව නියමයට පටහැනි සේ සිතනවා විය හැකිය. (තිස්ස බාලසූරිය පියතුමාගේ සිද්ධිය සිහියට නැගේ.*

මානව ශිෂ්ටාචාරය වනසයි
මානව ශිෂ්ටාචාරය තුළ හැම ආගමක ම මුල් භාෂාවට අද්විතීය වටිනාකමක් ඇත. එය වෙනත් භාෂාවකට පෙරළීම මානව ශිෂ්ටාචාරයට නිගරු කිරීමකි. නොකළ යුතු දෙයකි. ව්‍ය.ව.පූ. පළමු දහස්වස තුළ පැවති යුදෙව් ආගමේ භාෂාව වූ හීබ‍්‍රරූ භාෂාව අදත් පවතී. යුදෙව් ආගමිකයෝ එය තමන්ගේ අනන්‍යතාවයේ ඉහළ ම සංඛේතය ලෙස රැුකගනිමින් අනාගත පරපුරට පවරා දෙති. මානව ශිෂ්ටාචාරය තුළ මෙන්ම සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය තුළ ද පාලි ති‍්‍රපිටකයට හිමි වටිනාකම අපමණ ය. රැුකගැනීම පැවිදි ගිහි සියලූ බෞද්ධයන්ගේ පමණක් නොව මානව වර්ගයාගේ වගකීමකි.
විකෘති අර්ථ දෙන වචන යොදමින් සිංහල කවි කිරීම මගින් සිදු කරන්නේ ථෙරවාදි පාලි ති‍්‍රපිටකය, බුද්ධ දේශනා විකෘති කිරීමකි. ¥ෂ්‍ය කිරීමකි. මානව ශිෂ්ටාචාරය තුළ ථෙරවාදී පාලි ති‍්‍රපිටකයට හිමි අද්විතීය සංස්කෘතික අගය විනාශ කිරීමකි. එමෙන්ම විශේෂයෙන් ම සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියේ මුදුන්මුල සිඳීමකි. වර්තමාන සහ අනාගත සිංහල බෞද්ධ පරම්පරාවට බුදුන් දහම් දෙසූ භාෂාව නිරායාශයෙන් ඉගෙනීමට ඇති හිමිකම අහෝසි කිරීමකි. බුදුන්වහන්සේ දහම් දෙසූ භාෂාව සිංහල බෞද්ධ සමාජය තුළින් තුරන් කිරීමකි. ථෙරවාදි ති‍්‍රපිටකය සිංහල භාෂාවට පෙරළමින් ‘මහාසාමි’ යොදා ඇති වචන දැනටමත් අන්තවාදී ආගමික දේශකයන් බුද්ධ දේශනා හෙළාදැකීම සඳහා විවෘතව ම යොදාගෙන ඇත. නුදුරු අනාගතයේ සිදුවිය හැකි වියසනය තක්සේරු කිරීම දුෂ්කර ය.
‘ගෞතම බුදු සසුන තුළදී ම නිවන් දැකීමේ’ අගය වදාරන අසපු ‘මහාසාමී’ විසින් ම බෙදාහැරීම සහ නැවත මුද්‍රණය කිරීම නතර කොට, තමන්ගේ සිංහල ති‍්‍රපිටකය, සිංහල මහා පිරුවානා පොත් වහන්සේ ආදී බුද්ධ දේශනා සම්බන්ධ පෙලදහම් පොත් භාවිත නොකරන ලෙස මහජනයාගෙන් ඉල්ලා සිටීම ස්වෙච්ඡුාවෙන් කරන්නේ නම් එය සංරක්‍ෂණය කොට ඇති ති‍්‍රපිටකය රැුකගැනීම සඳහා බෞද්ධයන් වෙනුවෙන් කරන, එසේම තමන්ට ම කරගන්නා උතුම් පින්කමකි. තමන්ගේ අවංක අරමුණ බුදුන් දෙසූ ධර්මය රැුකගැනීම සහ මතු පැවත්ම තහවුරු කිරීම නම් එය මගහැරිය නොහැකි වගකීමකි.

‘බාබා’ ව්‍යාපාර
ගිහියන්ගෙන් පමණක් සංයුක්ත වූ විනයවර්ධන ව්‍යාපාරය සහ වසර 70කට පෙර දුඹුරු රෙදි ඇඳ භික්‍ෂු වේශය ගත් ‘තාපස නිකාය’ අමතක කළ යුතු නැත. පිටතින් තැළිය නොහැකි නිසා දැන් අරටුවට කෙටීම ඇතුළතින් සිදුවෙයි. බණමඩුවක් තනා ගැනීමට නොහැකි දහස් ගණනක් පන්සල් තිබෙන රටේ, බොහෝවිට පෞද්ගලික දේපල තුළ ‘ස්වර්ණ මාළිගා’ ගොඩනගා කෝටි ගණන් වැය කොට සායිබාබාගේ ‘අසපුව’ (ආශ‍්‍රමය* වැනි, ‘මහමෙව්නා’, ‘සිරිසදහම්’ (සිරිධම්ම* ආදි නම් යොදා අසපු තනමින් ‘අසපු සංඝ සමාජ’ සහ ‘අසපු බෞද්ධයන්’ බිහිකරමින් ඇත. අනුගාමිකයන් විය හැකිි අය රටේ විවිධ පළාත්වල තවත් අසපු රැුසක් බිහි කොට ඇත. ඔද්දල් වී ඇති, ආතතියට පත් ව ඇති සමාජයට විවේක සුව විඳින ‘නිවාඩු නිකේතන’ වී ඇත. දැන් ආරණ්‍යසේනාසන ගැන අසන්නට ලැබෙන්නේ නැති තරම් ය.
ථෙරවාදී ති‍්‍රපිටක ධර්මය, බුද්ධභාෂිතය විකෘති කොට විනාශ කිරීමේ තමන්ගේ ගූඪ ¥ත ගමනේ ස්වරූපය නවීකරණය කොට, තම අප‍්‍රකාශිත අරමුණට පැවිදි සහ බෞද්ධ ගිහි සමාජයෙන් පැනනගින බාධක, විරෝධතා සමනය කරගැනීමට සමාජ සංවාද සහ සුබසාධක ව්‍යාපෘති අරඹමින්, පෙර ගමන් මග වසාගෙන අළුතින් ‘බැටළු හමක්’ පොරවාගෙන සිටියි. බරපැන කොපමණ වුවත් ඔවුන්ට බරක් නොවේ. මාගධී සහ පාලි භාෂා අවුලක් නිර්මාණය කොට සිංහල බෞද්ධ සමාජය අන්දමන්ද කිරීම ද එවැනි ‘බාබා’ කෙනෙකුගේ අමන වැඩකි. ලිච්චවී රාජ්‍යය විනාශ කළේ ඒ තුළ රෝපනය කළ මිනිස් ‘පිළිල’ මගිනි.
නව බොදු ගී ගායනා තුළින් කි‍්‍රස්තු දේශනා කරන කි‍්‍රස්තු දේවගැතියන් (පාස්ටර්ස්, බෞද්ධ වේශයෙන් මාධ්‍ය තුළින් බොදු වැඩ සටහන් මෙහෙයවන, පන්සල්වල දායක සභාවල ප‍්‍රධාන තනතුරු දරන, බෞද්ධ නාමයෙන් සංගම් අටවාගත් අබෞද්ධයන් පමණක් නොව පැවිදි ගිහි වෙනසක් නැතිව රහත් වූවන්, සෝවාන් වූවන්, මාර්ගඵල ලැබූවන්, බුදුන් සහ මෛතී‍්‍ර බුදු වූවන්, ‘සෝවාන් සහතික’ නිකුත් කරන්නන්, තුන්කල් දකින අධිමනස් ඇත්තන් වසර පහළොහක පමණ සිට ති‍්‍රපිටක ධර්මය සහ සසුන විකෘති කරමින්, ¥ෂ්‍ය කරමින් සිටින බව නොරහසකි. අබෞද්ධයන් මෙහෙයවන ‘සර්වාගමික’ ව්‍යාපාරය (ඉන්ටර්ෆේත් මුව්මන්ට් සහ නෝර්වේ ව්‍යාපෘතිය සීරුවෙන් ගමනේ යයි.
පාස්කු දින ප‍්‍රහාරයෙන් පසු කාත්තන්කුඩි ආගමික අන්තවාදී බලකොටුවෙන් සිවුරු සහ බෞද්ධ උවැසියන් අඳින ඇඳුම් රාශියක් සොයාගත් බව අමතක කළ යුතු නැත. අනාගතයේ ප‍්‍රධාන බෞද්ධ සිද්ධස්ථානවලට සහ පූජක ලෝගුව ඇඳගෙන කතෝලික, කි‍්‍රස්තියානි දේවස්ථානවලට, ආගමික ‘ප‍්‍රතිරූපකයන්’ නොඑති’යි සිතිය හැකි ද?
ථෙරවාදී ති‍්‍රපිටකය සිංහල භාෂාවට පෙරළමින් සහ බුද්ධභාෂිතය විකෘති කොට ඇති සැටි සහ කිරිබත්ගොඩ පාර, පිටි¥ව පාර, මීවනපලාන පාර, තිරිකුණාමල පාර, මහනුවර පාර, වලස්මුල්ල පාර, තිත්තගල්ල පාර, වහරක පාර ආදී පාරවල්, අතු පාරවල් බුද්ධභාෂිතයට සහ සසුනට සිදු කොට ඇති සහ සිදු කරන විනාශය විමසා නිසි පියවර ගැනීම ති‍්‍රපිටකධාරී පැවිදි ගිහි වියතුන්ට පැවරී ඇති අත්හැරිය නොහැකි වගකීමකි. දහම් පිපාසය නිසා මංමුලා වී මේ පාරවල යන බෞද්ධයන් සිහි එළවා ගැනීම සහ පැවිදි ගිහි ති‍්‍රපිටකධාරී විද්වතුන් ඔවුන්ට ඒ සඳහා මග පෙන්වා දීම අවශ්‍ය ය.

රජයේ වගකීම
ධර්මය විකෘති කරන, ධර්ම විනයෙන් බැහැර වූ විෂමාචාර සහිත පැවිද්දන් චීවර ගලවා භික්‍ෂුත්වයෙන් ඉවත් කිරීමට සංඝයාට ති‍්‍රපිටක ධර්මයෙන් බලය පැවරී ඇත. අති පුරාණයේ සිට එය බලාත්මකව පැවති බව අසෝක සෙල්ලිපි සහ පැරණි අධිකරණ තීන්දු සනාථ කරයි. එහෙත් උපැවිදි කොට සඟ සසුනෙන් නෙරපනු ලැබූ අයෙකු තමාම චීවරයක් දරා සිටී නම් ඔහු ‘චීවර චෞරයෙකි’. චීවරධාරී ප‍්‍රථිරූපකයෙකි. සඟ සසුනට අයිති නැත. ඔහු දරන සිවුර ගැලවීමට සංඝයාට නොහැකිය. කුමන ස්වරූපයෙන් හෝ පෙනීසිටින ‘ප‍්‍රතිරූපක චෞරයන්’ සම්බන්ධව පවතින රටේ පොදු නීතිය යටතේ ‘චීවර චෞරයන්’ සම්බන්ධව නිසි කටයුතු කිරීම රජයට භාර වගකීමකි. චීවර චෞරයාගේ පෞද්ගලික දේපල පවා සාංඝික දේපල බවට පත්වෙයි.
ථෙරවාදී පාලි ති‍්‍රපිටකය තවමත් සංරක්‍ෂණය වී ඇත. අජාතසත්තු, කාලාශෝක, ධර්මාශෝක, වළගම්බාහු රජුන් කල මෙන් ධර්ම සංගායනාවක් කිරීමේ අවශ්‍යතාවයක් නැත. එහෙත් වසර දහයක, පහළොහක පමණ කාලයක සිට සමහර දේශකයන් සහ ලේඛකයන් විසින් කරනු ලබන විකෘති අර්ථ දැක්වීම් මගින් ති‍්‍රපිටකය විකෘති කිරීම, ¥ෂ්‍ය කිරීම සිදු කරමින් ඇත. කණීරජානු තිස්ස, ගෝඨාභය, පරාක‍්‍රමබාහු රජුන් දවස මෙන් රාජ්‍ය මැදිහත්වීමක අවශ්‍යතාව දැඩි වී ඇත. එබැවින් පැවිදි ගිහි වෙනසකින් තොරව සියලූ ති‍්‍රපිටක දේශකයන් සහ ලේඛකයන් බලාත්මකව බැඳීසිටින කතිකාවතක් සම්මත කිරීම බුද්ධ ධර්මය ආරක්‍ෂා කිරීමට සහ ප‍්‍රවර්ධනය කිරීමට ව්‍යවස්ථාවෙන් බැඳී සිටින රජයේ අනුල්ලංගණීය ප‍්‍රමුඛ වගකීමකි.

සංඝ සංස්ථාවේ වගකීම
එසේම භික්‍ෂු නායකත්වයේ සිටින සහ උගත් ති‍්‍රපිටකධාරී භික්‍ෂූන්ට පැවරී තිබෙන වගකීම රජයේ වගකීමට දෙවෙනි නොවේ. රජය මැදිහත් වී ‘කතිකාවතක්’ (පනතක්* සම්මත කරගැනීමේ දී එහි විධිවිධාන අකුරක්, වචනයක්, වාක්‍ය ඛණ්ඩයක් පාසා එළඹගත් සිහි නුවණින් විමසුම් සහිත වීම ප‍්‍රධාන වගකීමකි. (විහාර දේවාලගම් පනත අහෝසි කළ යුතු ‘පුද්ගල’ නීතියක් ලෙස ප‍්‍රකාශ කරන අබෞද්ධ නීතිඥයෙකු අධිකරණ ඇමති බව අමතක කළ යුතු නැත.* එමෙන් ම හරසුන් නිකාය භේදයෙන්, ස්තී‍්‍ර, පුරුෂ භේදයෙන් තොරව සියලූම භික්‍ෂූ, භික්‍ෂූණීන් (දසසිල් මාතාව සාමණේර භික්‍ෂුණී අවස්ථාව ය.* එකම සංඝ සංස්ථාවක් තුළ විනය පිටකය අනුව සංගත වීම අවශ්‍ය ය. අතීතයේ මහා ථෙරවරුන් මැදිහත්ව රජුන්ගේ සහාය ඇතිව සම්මත කරගත් ඓතිහාසික කතිකාවත් ද ආදර්ශයට ගැනීම වැඩදායකවෙනු ඇත.
මේ වගකීම් අවශ්‍යයෙන්ම ඉටුකළ යුතු කාලීන අවශ්‍යතාවයකි. රජයේ වගකීම සහ සංඝ සංස්ථාවේ වගකීම එකක් නොවේ. දෙකකි. මේ දෙක පටලවා එකක් ලෙස ගෙන සමහර පැවිදි සහ ගිහි (ගිහි සියල්ලන් බෞද්ධ දැ’යි නොදනිමි.* දේශකයන් සහ ලේඛකයන් ලොකු ආන්දෝලනයක යෙදී ඇත. ව්‍යවස්ථාවේ 9 වෙනි ව්‍යවස්ථාව රටේ ලක්‍ෂ දෙසියයකට ආසන්න වූ බෞද්ධ මහජනතාවගේ ප‍්‍රධාන ම මූලික අයිතිවාසිකම ප‍්‍රකාශිතව ම සහ ඍජුව ම ආරක්‍ෂා කිරීම සඳහා බව රජය සහ රටේ සියලූ ජනකොටස් අමතක කළ යුතු නැත. වසර දෙදහස් දෙසිය හැත්තෑවකට වැඩි කාලයක් පුරා මෙරට බෞද්ධ ජනතාවගේ උරුම හිමිකම වෙන ප‍්‍රධාන ම මූලික අයිතිය සහ 9 වෙනි ව්‍යවස්ථාව ආරක්‍ෂා කිරීමට විධායකය, ව්‍යවස්ථාදායකය පමණක් නොව අධිකරණය ද රටේ සියලූ පුරවැසියන් ද බැඳී ඇත. මෑතක කාදිනල්තුමා ද විවෘතව ම එය පැහැදිලි කළේ ඒ අවබෝධය ඇතිව බව නිසැක ය. (එයට ව්‍යවස්ථාවේ සඳහන් සෙසු අයිති වාසිකම් හරස් වේ නම් එය ව්‍යවස්ථාවේ ඇති අවුලකි.*
අන්‍යාගමිකයන් නසමින් දසදහස් ගණනින්් ජන සංහාර කළ, 1815 ගිවිසුම මගින් දිවයිනේ පාලන වගකීම භාරගත්, අබෞද්ධ මහා බි‍්‍රතාන්‍යයේ මහරජු ද බෞද්ධයන්ගේ ප‍්‍රධාන ම මූලික අයිතිවාසිකම වෙන බුද්ධ ධර්මය ආරක්‍ෂා කිරීමට සහ ප‍්‍රවර්ධනයට බැඳීසිටි බව අමතක කළ යුතු නැත.

විමල් පටබැඳිගේ (ශාස්ත‍්‍රවේදී, නීතිඥ, විශ‍්‍රාමික සොලිසිටර්

සිහල අටුවා මාගධී භාෂාවට පෙරළයි
දඹදිව ගයාවේ දී රේවත මහ ථෙරුන්ගෙන් ති‍්‍රපිටකය හදාරා දැනුම සම්පූර්ණ කරගැනීම සඳහා ලංකාවේ පමණක් තිබූ මිහිඳු මාහිමියන් විසින් සිංහල භාෂාවෙන් කරන ලද සිහල අටුවා හදාරා ලෝවැඩ පිණිස මාගධී භාෂාවට පෙරළීම සඳහා බුද්ධඝෝෂ හිමියන් පැමිණි බව සහ යෝග්‍යතා පරීක්‍ෂණයෙන් සමත් වූ පසුව ‘සියලූ සිංහල අටුවා කථා සියල්ලන්ගේ මූල භාෂාව වූ මාගධී භාෂාවට පෙරළන ලද බව මහාවංසය සඳහන් කරයි. ථෙරවාදී ති‍්‍රපිටකය මාගධී භාෂාවෙන් පැවති නිසා එය මාගධී භාෂාවට පෙරළීමට අවශ්‍ය නොවීය.
වාර්තාවල සඳහන්වෙන පරිදි දීපවංශය සහ මහාවංසය රචනා කළේ මාගධී භාෂාවෙනි. බුද්ධඝෝෂ හිමියන් විමුක්තිමග්ග රචනා කළේ මාගධී භාෂාවෙනි. සිහල අටුවා පරිවර්තනය කළේ මාගධී භාෂාවට ය. භාරතයේ සහ ලංකාවේ පමණක් නොව බෞද්ධ රටවල පුරාණ ථෙරවරුන් සහ පඬිවරුන් ථෙරවාදි ධර්මය සහ බෞද්ධ සාහිත්‍යයට අදාලව අටුවා, ටීකා, විවරණ, ප‍්‍රකරණ ආදිය කළේ මාගධී භාෂාවෙනි. ලංකාවේ පමණක් නොව පෙරදිග බෞද්ධ රටවල මාගධී භාෂාවෙන් ලියන ලද ධර්ම දේශනා, ඉතිහාස කථා, ගද්‍ය පද්‍ය සාහිත්‍ය කථා රාශියක් ඇත. එහෙත් මේ සියල්ලේ ම භාෂාව පාලි භාෂාව ය.

මාගධී භාෂා ව්‍යවහාරයේ ඉරණම
මෞර්ය යුගයෙන් පසු මගධයේ වෛදික/බ‍්‍රාහ්මණ ආගමිකයන් මගධයේ බලවතුන් බවට පත් වීම සමග සංස්කෘත භාෂාව මගධයේ භාෂාව බවට පත් වීම සහ බොහෝවිට ගුප්ත රාජ යුගයේ සිට මගධය මුල් කරගෙන සංස්කෘත සංවර්ධනය වෙමින් භාරතයේ සෑම ප‍්‍රදේශයක ම සංස්කෘත මුල්තැනට පත්වීම නිසා මාගධී භාෂා ව්‍යවහාරයට සහ පැවැත්මට බාධාවක් වූ බව නිසැක ය. (ද්‍රවිඩ භාෂා දැඩි ලෙස සංස්කෘතකරණය වීම සිදු විය.* පෙර මගධයේ ‘මාගධී’ යනුවෙන් වර්ධනය වෙමින් පැවති ප‍්‍රාකෘත භාෂාවට පෙර තිබූ රාජ්‍ය අනුග‍්‍රහය නොලැබුණි. එමෙන් ම ප‍්‍රාකෘත බ‍්‍රාහ්මී අක්‍ෂර මාලාවේ ක‍්‍රමික වර්ධනය අඩාල විය. මගධ දේශයේ භාවිත කරන ලද ප‍්‍රාකෘත බ‍්‍රාහ්මී අක්‍ෂර ගුප්ත යුගය තුළ අභාවයට පත් විය. මෞර්ය යුගයෙන් පසු මාගධී භාෂා ව්‍යවහාරය වියැකී ගියත් මගධ වැසියන් භාවිත කරන ලද ප‍්‍රාකෘත භාෂාව මියගියේ නැත.
මෞර්ය යුගයෙන් පසු මගධ රාජ්‍යයේ වැසියන් මාගධී නමින් ව්‍යවහාරයට පත් භාෂාව අත්හලේ ය’යි සිතීමට නොහැකි ය. (ඉංගිරිසීන් යටතේ සිංහල අත්හැර ඉංගිරිසිය තමන්ගේ මවුබස කරගත් සමහර සිංහලයන් වැනි ගැත්තන් එකල මගධයේ සිටියේ දැ’යි නොදනිමි.* සාමාන්‍ය ජනයාගේ සන්නිවේදන මාධ්‍යය සහ බෞද්ධ සහ ජෛන ආගමික මාධ්‍යය වශයෙන් පැවති මගධයන්ගේ භාෂාව, මාගධී ව්‍ය.ව. පස්වෙනි සියවස වෙනවිට බුද්ධඝෝෂ හිමියන්ට මගධ භූමියේ දී ඤාණෝදය ප‍්‍රකරණය සහ අත්ථශාලිනී අටුවාව කිරීමට සහ ලංකාවේ දී විමුක්තිමග්ග ලිවීමට සහ සිහල අටුවා පාළි භාෂාවට පෙරළීමට පොහොසත් තරමට දියුණුව පැවති බව පැහැදිලි වෙයි. එසේ වුව ද මගධයේ රාජ්‍ය සහ ශාස්තී‍්‍රය භාෂාව (වර්නක්‍යුලර්ස්* ලෙස සංස්කෘත ව්‍යාප්තවීම නිසා ඔවුන්ට තම භාෂාව ‘මාගධී’ ලෙස ව්‍යවහාර කිරීමට නොහැකි විය.

බුද්ධභාෂිතය ‘පාලිධර්ම’ වෙයි
බුදුන්වහන්සේ පමණක් නොව මහාවීර වැනි එකල මගධ රාජ්‍යයේ සිටි අනෙක් ආගමික ශාස්තෲන් ද මගධ දේශයේ භාෂාව (මාගධී* භාවිත කොට ඇත. මගධ රාජ්‍යයේ සහ විශේෂයෙන් ම මහායාන බෞද්ධ ආගමිකයන්ගේ මාධ්‍යය බවට සංස්කෘත භාෂාව පත්වීම ථෙරවාදී බෞද්ධයන්ට භාෂාව ‘මාගධී’ ලෙස තවදුරටත් ව්‍යවහාර කිරීමට බාධාවක් විය.
සසර ගමනට තිත තබා නිවනට පත්වීමේ පරම අරමුණ ඉටු කරගැනීම පිණිස පිළිපැදිය යුතු ධර්ම මාර්ගය දේශනා කරන ලද එකිනෙකට සම්බන්ධ බුද්ධ දේශනා ‘පාලි ධර්මය’, ‘පෙළ දහම’ නමින් හඳුන්වනු ලැබ ඇත. සෙල්ලිපිවල සහ පුරාණ ධර්ම ග‍්‍රන්ථවල සඳහන් පෙල්, පෙළ්, පෙළ, පාළිය, පෙළදම්, පෙළදහම්, පෙළධම් ආදි පාඨ, අටුවා විවරණ කළ පුරාණ ආචාර්යවරුන් විසින් ති‍්‍රපිටක ධර්මය, ත‍්‍රිපිටක පාලිය, ති‍්‍රපිටකය යනුවෙන් පැහැදිලි කොට ඇත. එසේම ‘පාලි’ යනු ධර්මමාර්ගය බව සහ ‘පාලිධර්ම’ යනු බුද්ධභාෂිතය බව පැහැදිලි කොට ඇත. ති‍්‍රපිටක ධර්මය උගත් ගුරු හිමිවරුන් ‘පෙළ්හදාළ වත් හිමියන්’යනුවෙන් දක්වා ඇත.
වෛදික ඇදහීම් ප‍්‍රමුඛ වීම සහ සංස්කෘත භාෂාව රාජ්‍ය, ආගමික සහ අධ්‍යාපන මාධ්‍යය බවට මුල් තැනට පත්වෙන විට දේශපාලන අධිකාරී සහාය නොලැබී මාගධී භාෂා නම් වූ ව්‍යවහාරය පසුබැසීමට ලක්වෙයි. මාගධී ‘බ‍්‍රාහ්මී’ අක්‍ෂරමාලාවේ සංවර්ධනය සහ භාවිතය අභාවයට ගියේය. ව්‍ය.ව. දෙවෙනි සියවස පමණ දක්වා සංවර්ධනය වෙමින් පැවතෙමින් තිබූ ‘මාගධී’ සාමාන්‍ය භාරත ජනයාගේ භාෂාව ලෙස සහ ජෛන සහ ථෙරවාදි බෞද්ධ ආගමික මාධ්‍යය ලෙස සීමාවෙයි.
එය එසේ වුව ද, සිංහල ප‍්‍රාකෘත භාෂාව සහ අක්‍ෂර මාලාව ආරම්භයේ සිට අඛණ්ඩ භාවිතය මගින් පරිණාමීයව සංවර්ධනය වෙමින් භාෂාශාස්තී‍්‍රය ලක්‍ෂණවලින් පෝෂිත, ලෝකයේ ඉතාමත් ලස්සන අකුරු සහිත, විද්‍යාත්මක ස්වරශාස්තී‍්‍රය හෝඩියකින් යුත් (සයන්ටිෆික් ෆොනෙටික් ඇල්ෆබට්* එකම භාෂාව බවට පත් ව ඇත. (සිංහල අපට අගයක් නැත. විධායකය, ව්‍යවස්ථාදායකය, අධිකරණය සහ ඇතැම් පුරවැසියන් පර බසකින් ඔටුණු පැළඳ, මානව ශිෂ්ටාචාරය තුළ අද්විතීය වටිනාකමක් ඇති සිංහල භාෂාව සහ සිංහලයා සොහොන්බිමට ගෙනයන මග සකසමින්් ඇත.*

පාලි භාෂාව නිර්මාණයක් ද?
වෛදික සමාජයේ බමුණු කුලය අනන්‍ය වීමට ප‍්‍රාකෘත සංස්කරණය කොට ‘සංස්කෘත’ නිර්මාණය කරගත් ලෙසින් ඉතිහාසයේ කුමන හෝ කාලයක කිසිවෙකු විසින් ‘පාලි’ නමින් භාෂාවක් නිර්මාණය කරන ලද බවට කිසිදු තොරතුරක්, සඳහනක් නැත. එහෙත් පාලි ප‍්‍රාකෘත, පාලි ව්‍යාකරණ පමණක් නොව ගද්‍ය, පද්‍ය දෙකින් ලියන ලද ථෙර ගාථා, ථෙරි ගාථා, සහස්සවත්ථු, විමානවත්ථු, ධම්මපදට්ඨකථා, ධම්මසංගණී, අත්ථශාලිනී, දාඨාවංස, ථූපවංස, ජිනකාලමාලී, සමන්තකූඨවණ්ණනා, බොධිවංස, සිහිංගනිධාන, වංසත්ථප්පකාශනී, රසවාහිනී, වන්දනා ගථා ආදී අති විශාල පාලි ධර්ම සාහිත්‍යයක් බිහි කොට ඇත.
(පසුගිය වසර පන්සියය තුළ රහසින් සහ විවෘතව පැහැරගත් දහස් ගණනක් සිංහල, පාලි පුස්කොළ පොත් පොදු ජනතාවට කිසිදු ප‍්‍රයෝජනයක් නැතිව කෞතුකාගාර ගබඩා තුළ ගොඩගසා ඇත. බොහෝ පොත්වල නම් පවා කිසිවෙක් නොදනී. පොත් ටිකක් බටහිර කෞතුකාගාර සහ පුස්තකාලවල ප‍්‍රදර්ශන භාණ්ඩ බවට පත්ව ඇත. ඉංගිරිසි පාලන කාලයේ ප‍්‍රංශ තානාපති එම්. ගි‍්‍රම්බ්ලොට් ගාල්ලේ සිටි කාලය තුළ එකතු කරගත් පුස්කොළ පත් 14,000 ක් ප‍්‍රංශයට ගෙනගිය බවට වාර්තා ඇත. ඉන්දියාවට කොපමණ පොත් ගෙනගියේ දැ’යි ඉන්දීය ආණ්ඩුවේ ඉන්දියා සහ ලංකා අත් පිටපත් (පුස්කොළ පොත්* එකතු කිරීමේ ව්‍යාපෘතියේ ලේඛන ගත වී තිබිය යුතු ය. සොයා බලා ලබාගැනීම රජයේ වගකීම වෙන අතර ඒවා ආපසු භාරදීම ඒ ඒ රාජ්‍ය මානව සංස්කෘතියෙන් බැඳී ඇති වගකීමකි. යුනෙස්කෝවේ මැදිහත් වීම අවශ්‍ය ය.*

පාලි මාගධී භාෂාවේ පරිවර්තනයක් ද?
පාලි ථෙරවාදී ති‍්‍රපිටකය මාගධී භාෂාවෙන් කරන ලද පරිවර්තනයක් ද? නැත. ඉතිහාසයේ කිසිදු අවස්ථාවක ති‍්‍රපිටකය, අටුවා, ටීකා, බෞද්ධ ධර්ම සාහිත්‍යය මාගධී භාෂාවෙන් ‘පාලි’ භාෂාවට පරිවර්තනය කරන ලද බවට තොරතුරක් නැත. සාධක නැත. ‘මාගධී ති‍්‍රපිටකය’, ‘මාගධී අටුවා’, ‘මාගධී සාහිත්‍යය’ යනුවෙන් ව්‍යවහාරයක්, භාවිතයක් නැත. ලංකාවේ පමණක් නොව භාරතයේ සහ ලෝකයේ බෞද්ධ රටවල ද සෙසු රටවල ද ථෙරවාදී ති‍්‍රපිටකය, දහම අදාල පුරාණ කෘති සියල්ල ම හඳුන්වනු ලබන්නේ ‘පාලි ති‍්‍රපිටකය’, ‘පාලි අටුවා’, ‘පාලි සාහිත්‍යය’ ආදි වශයෙනි.
සිහල අටුවා පාලි භාෂාවට පෙරළීම ‘සියලූ භාෂාවල මූල භාෂාවට’ පෙරළීම ලෙස (රූට් ඔෆ් ඕල් ලැංග්වේජස්* සඳහන් වෙයි. මේ පිළිබඳව විමසුමෙහි නිරත වූ ප‍්‍රාචීන භාෂා ශාස්ත‍්‍ර විශාරදයන් ඒ මූල භාෂාව පාලි ලෙස සලකා ඇත. ඉන්දු-යුරෝපීය සහ ඉන්දු-ආර්ය භාෂාවල මුල් ස්වරූපය ‘ප‍්‍රාකෘත’ වීය. ක‍්‍රමිකව සංවර්ධනය වෙමින් පැවති සියලූ භාෂාවල මූල භාෂාව වූ, මගධ රාජ්‍ය තුළ භාවිත වූ ප‍්‍රාකෘත බුද්ධ දේශනා, පෙළදහම අනුව පාලි යනුවෙන් හැඳින්වීම් ලබා ඇත.
’පාලි’ කිසිවෙකු විසින් අළුතෙන් නිර්මාණය කරන ලද භාෂාවක් නොවේ. ‘මාගධී’ යනුවෙන් ව්‍යවහාර කරනු ලැබූ මගධ දේශයේ භාවිත කරන ලද ප‍්‍රාකෘත භාෂාව ථෙරවාදී ති‍්‍රපිටක ධර්මය මගින් සංවර්ධනය වූවකි. සිංහල, සංස්කෘත සහ මාගධී භාෂා තුනේ ම මූලය ප‍්‍රාකෘත වීම සහ අන්‍යොන්‍ය සම්බන්ධය නිසා භාෂා ලක්‍ෂණවල සහ ශබ්දමාලාවල යම් යම් සමානතා ඇත. එය එසේ වුව ද, සිංහල සහ මාගධී/පාලි අන්‍යොන්‍ය පෝෂණය විශාල ය. ගුප්ත යුගයේ දී මාගධී ප‍්‍රාකෘත බ‍්‍රාහ්මී අක්‍ෂර මාලාව අභාවයට පත් වුව ද බෞද්ධ, සිංහල සහ පාලි සම්බන්ධය හේතුවෙන් ප‍්‍රාකෘත බ‍්‍රාහ්මී අක්‍ෂර සිංහල භාවිතයෙන් ලැබූ ක‍්‍රමිකව සංවර්ධනය වූ සිංහල අක්‍ෂර රූපමාලාව ථෙරවාදී ති‍්‍රපිටක ධර්මයේ, පෙළදහමේ ද අක්‍ෂරමාලාව විය. නිවැරදි සිංහල භාෂා උච්ඡුාරණය නුපුරුදු අන් භාෂාවක් භාවිත කරන කිසිවෙකුගෙන් පාලි ති‍්‍රපිටක ධර්ම උච්ඡුාරණය නිසි ලෙස සිදු නොවේ. පුරාණයේ සියම් (තායිලන්ත, බුරුම (මියන්මා හිමිවරුන් ලංකාවට පැමිණ ති‍්‍රපිටක උච්ඡුාරණය පුරුදු වූ බවට ඇති සඳහන් අමතක කළ යුතු නැත.
ජන වර්ගයක නමකින් හෝ ප‍්‍රදේශයක නමකින් භාෂාවක් හැඳින්වීම හෝ නිර්මාණයවීම භාවිත කරන ලද මානව සන්නිවේදන ක‍්‍රමයේ සංවර්ධනය සහ සංස්කරණය තුළින් සිදු වෙයි. ‘පාලි’ නිර්මාණය කරන ලද භාෂාවක් නොවේ. ජනවර්ගයක හෝ ප‍්‍රාදේශීය නමක් ද නොවේ. පාලි භාෂාව ගැඹුරින් හදාරන විට ‘පාලි ප‍්‍රාකෘත’ ද හැදෑරීම අවශ්‍ය වෙයි. ඉන් අපට උගන්වන කරුණක් නම් බමුණු කුලය ප‍්‍රාකෘතයෙන් ‘සංස්කෘත’ නිර්මාණය කරගෙන වෙන් කරගත් නමුත් පොදු ජන භාවිතය තුළින් සංවර්ධනය වෙමින් පැවති ප‍්‍රාකෘත භාෂාව බුද්ධභාෂිතය නිසා ‘පාලි’ නාමය ලබා ඇති බව ය. එසේම මගධ වාසීන්ගේ භාෂාවෙන් මහාවීර තුමා දෙශනා කළ ජෛන ආගමික භාෂාව ‘අර්ධ මාගධී’ නමින් හැඳින්වීම් ලබා ඇත.

මාගධී සහ පාලි භාෂා දෙකක් ද?
‘මගධ’, ‘මාගධ’ යනුවෙන් හඳුන්වනු ලැබුවේ මගධ රාජ්‍යය තුළ භාවිත කරන ලද ‘ප‍්‍රාකෘත’ භාෂාව ය. ප‍්‍රාකෘත භාවිත කළ මගධ සමාජයේ ප‍්‍රධාන ආගමික ජන කොටස් දෙක කි. ජෛනයෝ සහ බෞද්ධයෝය. මගධයේ භාවිතයේ පැවති ප‍්‍රාකෘත ශාස්තී‍්‍රය භාෂාවක් (ලිටරරි ලැංග්වේජ්* ලෙස ක‍්‍රමයෙන් වර්ධනය වීම ‘මගධ’ බස ‘මාගධී’ ලෙස සකස් වීමෙන් පෙන්වයි. මගධ වැසියන්ගේ භාෂාව වූ ප‍්‍රාකෘත භාෂාවේ පරිණාමීය සංවර්ධනය නොසලකා පාලි භාෂාව මාගධී භාෂාවට වඩා වෙනස් භාෂාවකි’යි නුවණැත්තන් ප‍්‍රකාශ කරන්නේ නැත.
පුරාණයේ ලිවීම සඳහා භාවිත කළ සතුන්ගේ හම්, ගස් පොතු සහ කොළ දිගුකල් පවතින ද්‍රව්‍ය නොවෙන නිසා අශෝකට පෙර මගධ ජනයාගේ භාෂාවේ ස්වරූපය දැනගැනීම අපහසු ය. එසේ වුව ද විනාශ නොවී තිබෙන අශෝකගේ සෙල්ලිපි මගධ වැසියන් භාවිත කළ භාෂාව (මාගධී* ව්‍ය.ව.පූ. තෙවෙනි සියවස වෙනවිට සංවර්ධන වෙමින් පැවති ස්වරූපය දැනගැනීමට උපකාරී වෙයි. බ‍්‍රාහ්මී අක්‍ෂරවලින් ලියා ඇති ඒ ලිපි මාගධී භාෂාව කෙබඳු දැ’යි පෙන්වයි.
සිය ගණනක් වූ අශෝක ලිපි අතරෙන් එක් කෙටි සෙල්ලිපියක් පමණක් දැක්වීම මෙහිලා ප‍්‍රමාණවත් වෙනු ඇත. වර්තමාන රුම්මින්දෙයි නමින් හඳුන්වනු ලබන පුරාණ ‘ලූංමිනිගාම’ නම් ස්ථානයෙන් සොයාගනු ලැබූ ලිපිය දුම්බිණී ටැම් ලිපිය නමින් හඳුන්වනු ලබයි. ඉන්දියාවේ පළමු පුරාවිද්‍යා අධ්‍යක්‍ෂ ජනරාල් ශ‍්‍රීමත් ඇලෙක්සැන්ඩර් කනිංහැම් විසින් ඒ ලිපිය පිටපත් කොට අර්ථ දක්වා ප‍්‍රකාශයට පත් කොට ඇත.

ලූම්බිණී ටැම් ලිපිය
බ‍්‍රාහ්මී අක්‍ෂරවලින් ලියා ඇති මේ ලිපියේ පෙළ වියතුන් විසින් සිංහල අකුරුවලින් ලියා දක්වා පළ කොට ඇත.
”දෙවනපියෙන පියදසින ලාජින වීසතිවසාභිසිතෙන අතන ආගාච මහියිතෙ හිද බුධෙ ජාතෙ සක්‍යමුනි ති සිලාවිගඩභි චා කාලාපිත සිලාථභෙ ච උසපාපිතෙ හිද භගවං ජාතෙ ති ලූංමිනිගාමෙ උබලිකෙකටෙ අඨභාගියෙ ච.”
ප‍්‍රාකෘත, සිංහල, පාලි, සංස්කෘත භාෂා පිළිබඳ පළමුපෙළ විද්වතෙකු වූ පණ්ඩිත, ශාස්ත‍්‍රපති බෙල්ලන ඤාණවිමල නාහිමියන් විසින් සපයන ලද ලූම්බිණී ටැම් ලිපියේ පාලි අනුවාදය මේ සඳහා උපුටා දැක්වීම සුදුසු වෙනු ඇත.
”දෙවානම්පියෙන පියදස්සිනා රාජෙන වීසති වස්සාභිසිත්තෙන අත්තනා ආගඤ්ජිය මහිතං ඉධ බුද්ධො ජාතො සක්‍යමුනිති. සිලාවිකත භිත්ති ච කරාපිතා සිලාථම්භො ච උස්සාපිතො ඉධ භගවා ජාතොති. ලූම්බිණිගාමො උබ්බලි කො කතො. අට්ඨභාගියො ච.”
ප‍්‍රාකෘත භාවිත කරන ලද පුරාණ මගධ දේශවාසීන්ගේ ස්වභාෂාව ලෙස ව්‍යවහාරයට පත් වූ ‘මාගධී’ භාෂාව බෞද්ධයන් විසින් බුද්ධභාෂිතය, පාලි ථෙරවාදී ති‍්‍රපිටකය, පරිශීලනය කිරීම සඳහා අඛණ්ඩව භාවිත කරනු ලැබීමෙන් ව්‍ය.ව.පූ. තෙවෙනි සියවස වෙනවිට ශාස්තී‍්‍රය භාෂාවක් (ලිටරරි ලැංග්වේජ්* ලෙස ක‍්‍රමයෙන් වර්ධනය වී ඇති සැටි සෙල්ලිපි පාඨය සහ එහි පාලි අනුවාදය තුළින් පැහැදිලි වෙයි.

අශෝකගේ ප‍්‍රකාශයේ සිංහල අනුවාදය
”අභිෂෙක කළ විසිවස් ඇත්තාවූ දෙවියන්ට පි‍්‍රයවූ පි‍්‍රයදර්ශී රජු විසින්, මෙහි ශාක්‍යමුනිවූ බුදුන්වහන්සේ උපන් සේකැයි තමාම අවුත් පූජා කරන ලදී. මෙහි භාග්‍යවතුන්වහන්සේ උපන්සේකැයි ගලින් කළ බිත්තියක් කරවන ලදී. ගල් කුලූණක් ද සිටුවන ලදී. ලූම්බිණී ග‍්‍රාමය අයබද්දෙන් නිදහස් කරන ලදී. රජුට හිමි අටෙන් කොටස භුක්ති විඳින්නක් ද කරන ලදී.” (‘සලකා’, ‘සිතා’, ’අදහස් කොට’ ආදි අදහසක් දෙන වචනයක් ප‍්‍රාකෘත සෙල්ලිපි පාඨයේ කිසි තැනෙක නැත. එය බටහිර උගතුන් ඉංගිරිසියෙන් අර්ථ දැක්වීමේ දී වරහන් තුළ යෙ¥ එකකි. සමහර සිංහල උගතුන් සහ ලේඛකයන් ද ඒ ඉංගිරිසි ක‍්‍රමය ම අනුකරණය කරමින් අර්ථ දක්වා ඇත.*
අශෝක ලිපියෙන් මාගධී සහ පාලි අතර ඇති සම්බන්ධය පැහැදිලි වුව ද එපමණකින් බුදුන් දහම් දෙසූ භාෂාව සහ පාලි ති‍්‍රපිටක දහම ගැන හෙළි නොවේය’යි කෙනෙකුට කුකුසක් ඇති කිරීමට ද හැකි නිසා සොයා බැලිය යුතු වෙයි.
අප කුඩා කල සිට දහම් පාසලේ දී පවා උගත් ධම්මපදය මෙයට ඉතා සුදුසු සේ සලකමි. අප උගත් ධම්මපදයේ පාලි ගාථා 423 කි. බුදුන්වහන්සේ එක් සූත‍්‍රයක් ලෙස දේශනා කොට නැත. අවස්ථා තුන්සියයකදී පමණ දේශනා කරන ලද, පැවිදි ගිහි දෙපිරිසට ම අදාල මේ ගාථා පළමු සංගායනාවේ දී ‘ධම්මපද’ නමින් කාණ්ඩයක් ලෙස ගොනුකොට ඇත.

ඛෝටාන් ධම්මපදය

රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්

‘පූජනීය දළදා සංස්කෘතිය‘ අලි කුලප්පුවීමේ දේශපාලනය

දළදා පෙරහැර හා ලංකා දේශපාලන අතර දැවැන්ත සම්බන්ධයක් තිබේ. ‘පූජනීය දළදා සංස්කෘතිය‘ දාහතරවන කලාපයට පෙරවදනක් ලියන්නට මම දළදා සංස්කෘතියේ දේශපාලනය අධ්‍යයනය කළෙමි.

දළදා සංස්කෘතියේ දේශපාලන කතාව කියන්නට දළදා හාමුරුවන්ගෙන් අවසරයි!  

ඇත්තු කුලප්පු හා මැතිවරණ දේශපාලනය  

මහ­නු­වර දළදා පෙර­හැරේ අලි කුලප්පුවීමකින් 1959 අගෝස්තු 19 දින පුද්ගලයින් 15 ක් මිය ගියේය. පොලිස් නිලධාරීන් දෙදෙනෙකු වෙඩි තබා ඇතා ඝාතනය කළේය. මේ අලි කුලප්පුව ගැන දීර්ඝ ලිඛිත සාහිත්‍යයක් ‘අලි කොමිසම‘, පාර්ලිමේන්තුව, පත්තර, මහෙස්ත්‍රාත් විභාගය හරහා නිර්මාණය විය. 

පසුව එය රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවෙන් එපිට මැතිවරණ වේදිකාවට ද ගියේය. දේශ­පා­ලන කුල­ප්පු­ව­ලින් අලින් කුලප්පු වෙලා” එදා මුදල් ඇමති ස්ටැන්ලි ද සොයිසා කීවේය. ටී.බී.ඉලංගරත්න ඇමතිගේ මැදිහත්වීමෙන් පරීක්ෂණයක් පටන්ගත්තේය. 

එදා පටන් අලි කුලප්පුව දේශපාලනය හා බැඳී ඇත.  

1959 සැප්තෑම්බර් 25 බණ්ඩාරනායක ඝාතනය සිදු විය.  ලංකා දේශපාලනය උඩු යටි කුරු කළ 56 විප්ලවයෙන්‘  1956 අප්‍රේල් බිහි වූ ආණ්ඩුව සිය කාලය සම්පූර්ණ කිරීමටත් පෙර, 1959 දෙසැම්බර් 4 බිඳවැටුණි. 1960 මාර්තු මැතිවරණයෙන් එජාපයේ ඩඩ්ලි සේනානායක ආණ්ඩු පිහිටවූවේය. 

1976 අගෝස්තු ඇසළ පෙරහැරේ පත්තිනි දේවාල රන්දෝලියේ ඇතා කුලප්පුවිය.  පොලිස් වෙඩි පහරින් පත්තිනි දේවාලයේ වතුර මල අසල දි ඇතා මැරී වැටුනේය.  1977 ජූලි 22 එජාපය 5/6 ක බලයක් සහිතව ආණ්ඩු බලය ලබාගත්තේය.  

1992 අගෝස්තු නෙරංජන් විජේරත්න දියවඩන නිලමේ සමයේ දී, පෙරහර කරඩුව රැගත් මංගල හස්තිරාජයා කලබලයට පත් වූවේ විදුලි කාන්දුවක් හේතුවෙන් රන්සිවිගේ ගිණිගැනීමෙනි. 1992 කරඬුුව වඩම්වන්නට සිටි රත්නපුර සමන් දේවාලයේ ඇතා ඇත් ගොව්වාට පහර දී කලබැගෑනියක් ඇති වූවේ කරඬුව බඳින්නට සුළු වේළාවකට පෙරය. ඇතා නිර්වින්දනය කළ අතර, පෙරහැර කරඬුව වැඩම කරනු ලැබූවේ ජයරාජා නම් ඇතා පිට ය.   1993 මැයි 1 දින ජනාධිපති ආර්.ප්‍රේමදාස ඝාතනය විය. 1993 මැයි 17 පලාත් සභා ඡන්ද විමසීමේ දී බස්නාහිර, වයඹ සහ දකුණු පළාත් සභා බලය විපක්ෂයට ගියේය.

1993 අගෝස්තු ජනපති ඩී.බී.විජේතුංග සමයේ දෙවැනි කුඹල් පෙරහැරේ දී කරඩුව මඩම්මවන මගුල් ඇතු කුලප්පුවූවා පමණක් නොව ඇඳ වැටුණි.  1994 අගෝස්තු 16 දින එජාපයේ 17 වසරක පාලනය අවසන් වී චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක අගමැතිවරයා ලෙස පත් විය.  

2012 හෝ 2013 පළමු කුඹල් පෙරහැර අතර, මහ වැසි වැටී මහමළුවේ තිබූ දැවැන්ත අට්ටාලයක් කඩා වැටුණි.  එහි ශබ්දයට අලි කලබල වූ අතර, අලි රංචුවට බිය වී වැටී එක් (ගැබිණි කාන්තාවක්) මියගියේය.  මහ වැස්ස නිසා එදා පෙරහැරේ බෙර වාදනය කළේ සුදු ඉටිරෙදිවලින් වසා (මළ ගෙදරක) වාගේ ය.

2014 මහ පෙරහැරේ දී කරඬුව මඩම්මවමින් සිටි ඉන්දි රාජා ට කොටුගොඩැල්ල වීදියේ දී දෑලේ සිටි බූරුම රාජා දළ පහරක් එල්ල කළේය.  එදා පෙරහැර ගෙවැදුනේ දෑලේ ඇතුන් රහිතව ය.

2014 පෙරහැර අවසන් වී දින කිහිපයකින් ලංකාවේ දේශපාලනය වෙනස් වන්නට පටන් ගෙන,  2015 ජනවාරි 8 යහපාලන ආණ්ඩුව බිහිවිය.

2019 අගොස්තු මාලිගාවේ ඇතෙකුට පහරදීමට නාථ දේවාලයේ පෙරහැරට ගෙන ආ අලියෙක් උත්සහ කළේය. 2019 නොවැම්බර් මැතිවරණයෙන් යහපාලන ආණ්ඩුව බිඳවැටුණේය.  

අටුවා කථාව

දළදා සංස්කෘතියේ අලි ඇත්තු කලබලවීම ගැන 1959 කතාවේ දී නුගවෙල නිළමේ කරඬුව වැඩම කළ ඇතා ගේ දළයෙන් අල්ලා ගෙන කලබලය සමනය කර ගත් අයුරු ගැන දීර්ඝ ලිඛිත සාක්ෂි ඇත.

1976 පත්තිනි දේවාලයේ ඇතා නවරත්න නිළමේ (අමාත්‍යවරයෙකි) ඉදිරිපිට වෙඩි වැදී මියයාම ගැන පොලිස් වාර්තා පවසන්නේ ‘අත්වැරැද්දකින් වෙඩි වැදීමක්‘ ලෙස ය.

1992 සිද්ධිය ජනමාධ්‍ය එදා වාර්තා කළේ නැත.  සිද්ධිය ඇසින් දුටුවන්, අවසන් මොහොතේ පෙරහැර කරඬුව බැදීමේ කාර්යය ඉටු කළ ජයතිස්ස බණ්ඩාර ඇහැලමල්පේ ඇතුළු කිහිප දෙනෙකු හැර සිද්ධියට ලිඛිත සාක්ෂි නැති තරම් ය. 

1993 අවසනාවන්ත සිදුවීමට මුහුණ දුන්නේ කරඬුව වඩම්මවමින් සිටි ඇතා ය.  කරඬුවට හානියක් නොවු නමුත් ඇතා ඇඳ වැටුණු බව ඇසින් දුටුවන්ගෙන් මම අසා ඇත්තෙමි.

2019 අගොස්තු මාසයේ නාථ දේවාලය අසල බැඳ සිටි (පෙරහැරේ නොගිය) සතෙකු මාලිගාවේ පෙරහැරේ ගිය සතෙකුට පහරදීම/පහරදීමට උත්සහ දැරීම නිසා පෙරහැර ගෙවදීමට ආසන්නයේ කලබලය සිදුවිය. ‍එවකට මම මධ්‍යම පළාතේ ආණ්ඩුකායා වූ බැවින් සිද්ධිය මා දැනගත් නමුත්, ඉතිහාසය පුරාම සිදුවී ඇති අයුරින්ම එය සිරස්තලයක් වූවේ නැත.  

2021 අගෝස්තු 22 අවසන් රන්දෝළි පෙරහැරේ දී කතරගම දේවාලයේ අලි තිදෙනෙකු හෝ සිව් දෙනෙකු කුලප්පු විය. කුලප්පු වූ එක් සතෙකු දළදා කරඬුව වැඩමවූ අලි පන්තිය අසලට පැමිණි නමුත්, නැදුන්ගමුවේ ඇතා ද, දෑලේ ඇත්තු ද නොසෙල්වී කිසිදු කලබලයකින් තොරව සිටියේය.

රූපවාහිනියෙන් ද, අන්තර් ජාලයෙන් ද සජීවී යැයි කියා පෙර දින පෙරහැර පෙන්වනු ලැබීය.

ටීකා ව

පෙරහැර සංස්කෘතියකි!  දේශපාලනය ද සංස්කෘතියකි!!

පසු සටහන – මෑත කාලයේ රටේම අලි ඇතුන් පෙරහැරට එක් කර ගන්නට දරණ උත්සාහය නිසා පෙරහැර දිගු වී ඇත. අලි කුලප්පුවීම් වැඩිවීමට එය ප්‍රධාන හේතුවකි.

රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්  

KAMALIKA PIERIS

Sri Lankans have been given the impression that Sri Lanka is under the HRC. That is incorrect. Sri Lanka‘s connection to the UNHRC comes through Sri Lanka‘s membership of the UN. Sri Lanka became a member state of the UN in 1955 and since then is entitled to participate in all General Assembly deliberations and exercise a vote. Sri Lanka is also supported by the UN Charter, a much forgotten document, which when invoked, ranks above all other UN utterances.

The UN Human Rights Council was created by the UN General Assembly on 15 March 2006 to address human rights violations and make recommendations.  It is therefore a subordinate body of the UN. It is not even one of the principal UN organizations. The principal organizations of the UN are General Assembly, Security Council, ECOSOC, Trusteeship, and International Court of Justice. UNHRC is not one of the UN specialized agencies either, like WHO and ILO.

When the UNHRC was created, the UN General Assembly decided that the work and functioning of the new HRC should be reviewed five years after it had come into existence, and the review should take place at the level of the General Assembly. At this review, the status of the Council would also be considered.” This shows that the UN General Assembly   has had its doubts about this new Council.

The first review of the UHRC accordingly took place in 2011. The decision is listed as Resolution 65/281 of 17.6.2011. The General Assembly decided to maintain the status of the Human Rights Council as  a subsidiary body of the General Assembly and to consider again the question of whether to maintain this status, at a time  no sooner than ten years and no later than fifteen years. Therefore the HRC itself is up for periodic review! Sri Lanka   indirectly participated in the review as a member of the General Assembly.

The government of Sri Lanka under Mahinda Rajapaksa behaved as though it was scared of UNHRC. Sri Lanka has been taking a defensive strategy from the first UNHRC resolution on accountability in 2012, always explaining its actions during and after the conflict. This is a flawed strategy, observed analysts.

Instead, Sri Lanka should consider reporting the UNHCR and its Office of the Commissioner for Human Rights to the General Assembly for  exceeding its mandate.  Sri Lanka should call for a review of HRC in 2021 when the  next ten year period ends.

Sri Lanka must begin by reporting UNHCR to UNGA for interference in Sri Lanka’s internal matters. UNGA Resolution A/RES/36/103 of 9 December 1981 says No State or group of States has the right to intervene or interfere in any form or for any reason whatsoever in the internal and external affairs of other States.” The   Eelam war was a secessionist civil war, which stayed within the island. It did not spill out to other countries. It was an internal matter.

Further, the responsibility of protecting Human rights and enforcing international human rights law lies with the state, not the HRC. There is currently no international court   for judging   international human rights law. Many human rights are problematical. There is no agreement on what they mean.

 The UN General Assembly must be told of the dishonest methods used by the HRC, under the guise of Human Rights, to push the Eelam agenda.  HRC has used for this purpose, contrived, biased reports (Darusman and OISL) crackpot documentaries, (Channel Four)    extreme observations (UNHRC   Special Rapporteurs) and evaluations by the OHCHR itself. The faulty Darusman report was used as a primary source by the OCHRC. The OISL Report is ‘rather unique’ and was the first of its kind by his Office in respect of any country said the  High Commissioner.  It was a new exercise, done for the first time.

Sri Lanka will have support for this in the UN. When the 2014 resolution on Sri Lanka came up for discussion, the representative for Pakistan had said that that no self respecting country would agree to the intrusive measures advocated in this resolution. He wanted to know how this resolution was to be funded and whether the funders were the same as those who had sponsored the resolution.  If so the whole process will be tainted. He got no   answer to his inquiry.  India had also warned that an intrusive approach would undermine national sovereignty.

Russian Ambassador to Sri Lanka    said in 2018, ” We are strongly condemning the use of human rights issues as an excuse for interfering in domestic affairs of countries as well as undermining the basic principles of International Law. We oppose the adoption of the politicized country-specific resolutions, especially taking into account the successful functioning of the Universal Periodic Review mechanisms in the Human Rights Council. The adoption of country-specific resolutions has only one goal to punish unfavorable governments. This is utterly counterproductive because the patronizing tone has never contributed to improvements in the human rights situation and labeling countries on the basis of political motives discredit the United Nations agencies” ( Daily Mirror, April 2, 2018 quoted by Ladduwahetty).

I recall seeing a newspaper headline many years ago, which said ‘Sri Lanka to be roasted at HRC”. That was intended to frighten the public.  However UN HRC lacks the power to act against countries. No resolution of the UNHCR can have direct legal consequence except for the Office of the High Commissioner itself. It can only make recommendations, observed Palitha Kohona. 

This ‘roasting’ talk would have been with reference to Sri Lanka’s appearance at the Universal Periodic Review .The UNHRC is empowered, through its Universal Periodic Review (UPR) to examine the HR status of all 193 UN Member States. I looked at some of these UPR reports some time back and my recall is that not one member state ever admitted guilt. They had explanations, excuses, and where necessary, there was outright rejection of the charges.

Subhas Gujadhur and Toby Lamarque were asked to make an assessment of the numerous HRC Resolutions issued over the years. Their report was published as The evolution and future direction of the UN Human Rights Council’s resolution system’ (2015). They found that most of the Resolutions were on   themes, not countries.  Resolutions relating to specific countries, were a mere 7% of its total output, and confined to 12 situations, including Sri Lanka.  They were mostly about Israel. The 10 highest ranked countries for HR violations were not in this list.

When one considers the scale of human rights violations that have taken place (and continue to take place) around the world since 2007, it is clear that, by only addressing fourteen situations, the Council is guilty of  neglecting its responsibilities, said the authors. 

Most of the resolutions have been brought by two actors, the USA and the European Union, said Gujadhur and Lamarque. Only these two actors   have shown the political will and the necessary political power to do so. 56% of the resolutions looked at were by the EU or leading member states of the EU and 20% by USA. The Council’s willingness to address country-specific human rights violations is therefore heavily dependent on just two Western powers, the EU and the US.

 UN Watch” has commented angrily on the resolutions agaist Israel. UN Watch”  is an NGOs affiliated to American Jewish Committee.   UN Watch” complained in 2010 that   about 27  one-sided resolutions against Israel   have been adopted by the UN Human Rights Council.’ They were one sided    and      indicated support for   Hamas and Hezbollah, said UN Watch”. HRC only examines the actions of one side and presumes those actions to be violations, ‘UN Watch’ complained.

‘UN Watch’   further observed that before the USA took over,   HRC had convened no less than six special sessions on Israel. Since the United States joined the body, however, only two such sessions were called and there was a clear decrease in the number of country resolutions devoted to Israel.         ( continued)

  KAMALIKA PIERIS

The Human Rights Council of the UN is, as its name indicates, the UN body which deals with human rights. However, HRC has no power over UN member countries.  It cannot impose sanctions, but it can pass resolutions on a country, on majority vote, whether that country likes it or not. The human rights position of all UN member countries come up before the HRC on periodic review, every four years.

HRC has three regular sessions per year, in March, June and September. HRC can also   hold a special session at any time, to address human rights violations, if one third of the HRC panel requests it. That was how the 11th Special Session of the HRC was convened in 2009 to consider the situation in Sri Lanka, just one week after the conflict came to an end.

The  Office of the High Commissioner for Human Rights (OHCHR) is a separate body. Its remit is to promote and protect the human rights that are guaranteed under international law and stipulated in the Universal Declaration of Human Rights of 1948. The Office is headed by the High Commissioner for Human Rights, who co-ordinates human rights activities throughout the UN System and supervises the Human Rights Council in Geneva.

OHCHR    has a list of ‘experts’ given ‘mandates’ to report and advice on human rights of specific countries. There are also the HRC ‘Special Rapporteurs’, about 25 of them, one  for each Human Right. These experts serve in their personal capacity, and do not receive pay for their work, which hopefully, ensures their independence and impartiality. OHCHR provides staffing and logistical support  for these experts.

Over the years,  instead of keeping the UN as a  skeleton organization servicing the needs of member states and acting as a meeting place for them, the western powers have piled more and more tasks on the UN system and then funded these activities. This has created a great dependency on  voluntary contribution to keep the system going.  The UN  now depends on ten to 15 western countries, and these countries have used the UN to further their foreign policies. In order to retain their jobs the UN officials, starting from the UN Secretary General , have to please these donors.

The  situation is the same in the HRC. Western countries have a hold on the HRC because  they provide most of the funds. HRC is not fully funded by the UN.  Other UN agencies have budgets of over billion dollars, HCR had only 97 million per year in 2013. HRC  web page even   calls for donations. HRC depends on voluntary contributions from member states to  carry out its functions. Two thirds of the budget comes from western countries, such as USA, Canada, Norway, EU  and their transnational corporations.

Since it provides most of the funds, the western countries have much power in the HRC. They control appointments to the HRC and OCHRC. There are unusually high numbers from US, UK, France, Germany, even Italy in the HRC  said Pathfinder Foundation. Some junior staff are paid directly by member countries.

 OCHRC is also largely financed from voluntary funds and staffed overwhelmingly by the donors. All the important staff positions in OCHRC are held by persons from western countries.  They make up half the cadre in the OHCHR.  The west influences the Office through them. USA, particularly,  has invested heavily in the OCHRC and the Office has become a ‘weapon’  of the US, observed Tamara Kunanayagam.

Countries have objected to the imbalanced representation in the HRC and OHCHR. Sri Lanka ‘s Ambassador in Geneva, Tamara Kunanayakam had in 2012 pointed out that 80% of the UNHRC’s funding requirements are supplied by powerful nations such as the United States and its allies. Also, key positions in the UNHCR are mostly held by those who have served in the foreign services of such countries.

Sri Lanka’s position is that this fact is significantly detrimental to the impartiality of the UNHRC activities, especially when dealing with the developing world. As a result, Sri Lanka, along with Cuba and Pakistan, successfully sponsored a resolution seeking transparency in funding and staffing the UNHRC, during its 2012 session.

HRC is no longer an exercise in human rights, it is an exercise in geopolitics and superpower politics, said Rohan Gunaratne. Human rights are used by politically and economically powerful countries to target selected countries, said Pathfinder Foundation. The HRC has always directed its spotlight on countries based on its politics, observed Palitha Kohona. The west is using a phony Human Rights campaign over Sri Lanka, said Kamal Wickremasinghe.

Sri Lanka’s Pathfinder Foundation observed that the developed countries in the west and the oil rich Gulf countries are rarely, if ever, summoned before HRC. The sole exception to this is Israel. HRC has passed many resolutions against Israel, to the fury of Israel. In 2017, HRC adopted 5 such resolution in one session despite opposition from US and UK.

The resolutions brought by the west mainly target developing countries, particularly those in Asia and Africa. The west   decides which country should be hauled before it and who should undertake the task, said Pathfinder. Sri Lanka was handled by Canada in the 1980s and by USA and UK today. Certain third world countries have grouped together to counter this. It was this group that supported Sri Lanka during the special session in May 2009, said Pathfinder.

There is horse trading of votes at the UN, observed Guardian. One country will pledge to vote for a motion here in exchange for a vote to be on a committee there. There is arm twisting too. The weaker nations are made to vote against their conscience. In the case of Sri Lanka, US got reluctant countries to at least abstain. The countries that refrained from voting made speeches in Sri Lanka’s favor and then refrained from voting, which was their way of indicating that they were refraining from voting only under duress, reported the media.

There is a clear polarization of countries in the HRC.  In 2016, some member countries of the HRC objected to China, Russia, Cuba and Saudi Arabia holding seats in the HRC. ‘Too many repressive regimes have found a place on the United Nations Human Rights Council, We must vote in countries  that they have good human rights records’, said UK sanctimoniously.

At the plenary session of the HRC in 2016, an NGO called UN Watch protested about the inclusion of China, Russia and Cuba in the Council.  Cuba promptly brought in a point of order. An NGO has no right to adversely comment on the composition of the HRC, said Cuba.  Cuba will obstruct if the NGO tries to do so again. China, Russia, Pakistan, Venezuela, agreed with Cuba that they had every right to sit on the HRC. USA, UK, Netherlands and Canada disagreed. (https://www.youtube.com/watch?v=nAOAEsI8HdA)

 Unlike Sri Lanka, Cuba fearlessly opposes USA at the HRC. Here is Cuba at the HRC session of 2012. ‘Nothing could better expose the utter hypocrisy of Washington’s “human rights policy” than the anti-Cuba vote at the UNHRC,’ said Cub in 2012. ‘This year, Washington pressured Honduras to “sponsor” the US-authored resolution against Cuba, Honduras had death squads. Even the most vitriolic critics cannot claim a shred of evidence that any death squads exist in Cuba. 

‘US arm-twisted dependent countries in Latin America to support the anti-Cuba vote. Among those voting for the resolution were the governments of countries with some of the most atrocious records of military and death-squad repression.  Cuba, with a very low infant mortality rate of six per 1,000 live births, universal and free health care, no homelessness, is condemned.  But no resolution is passed against the United States for killing thousands of Iraqi people and illegally occupying the country, concluded Cuba.

On Cuban soil, there are over 600 prisoners who are denied any semblance of human rights by their captors. They have been subjected to unlimited physical and psychological abuse and denied the right to see a lawyer, family member or anyone else for years on end. They are imprisoned not by Cuba, but by the United States, at the Guantánamo naval base.

After the 2001 US invasion of Afghanistan, hundreds of men and boys as young as 12 were rounded up and shipped, blindfolded and bound, halfway around the world to Guantánamo. There they are warehoused in open-air cages, exposed to mosquitoes and the scorching sun, and denied all due process and protection under the Geneva Convention regarding prisoners of war.

Cuba has intervened on the prisoners’ behalf to demand justice. In mid-April Cuba introduced a resolution to the United Nations Human Rights Commission, calling for an investigation of conditions in the US military prison and an end to the violation of the prisoners’ rights. Cuba’s resolution on the Guantánamo prison was announced minutes after a US-sponsored anti-Cuba resolution passed the UNHRC by the narrowest of margins.  (year not available, possibly 2013)

Cuba took a firm anti US stand where ever possible, and extended this to Israel as well. At the UNESCO World Heritage Committee 41st Session Krakow, Poland July 4, 2017, Israel called for a moment of silence for the Jews killed in World War II. The members took their time in standing up for this. Cuba then took the floor. Cuba pointed out that only the Chair can ask people to stand and then requested the assembly to stand for the Palestinians killed by Israel. Members stood up very quickly and also applauded.  https://www.youtube.com/watch?v=VO1GqRLWv0Q)

The Office of High Commissioner for Human Rights (OHCHR) has the power to intervene in human rights issues of countries. However,  OHCHR is not considered impartial in carrying out its role. The role played by the OHCHR, in manipulating human rights has been a subject of discussion for some time, said Pathfinder Foundation. The credibility, independence and impartiality of the HRC have come into question wherever they are or have been, including in our own region,    observed Tamara Kunanayagam. Nepal asked OHCHR to leave Nepal in 2012.

In 2009,Algeria criticized   the Commissioner’s   report on civilians and armed conflict. Navaneethan Pillay had lumped together various conflicts around the world where circumstances differed and used a one size fits all approach.  Algeria said it was time to work out the exact relationship between the HRC and the UN Human rights Commissioner. The Commissioner said at the opening of the 32nd session of HRC in 2013 that a growing number of countries are refusing to cooperate with them, but that this will not deter the UNHRC.

Sri Lanka found, first of all, that the UN, of which it is  a member , was supporting Tamil separatism. In 2005,   Kofi Annan, as UN Secretary General had sent a condolence message on the death LTTE eastern province political wing leader Kaushalyan. National Bhikkku Front took to the streets in protest in Colombo and marched to UN head office saying this gesture  had given diplomatic status to a terrorist outfit.  Diplomatic circles had commented on the clandestine links top UN envoys maintained with the LTTE . For instance, V. Nambiar, Under-Secretary-General had phoned KP” in Malaysia. He had been in touch with the LTTE for some time, said the media in 2009.

Resolutions against Sri Lanka are not a new phenomenon at the HRC said Pathfinder. Way back in 1987, while the armed conflict against the LTTE was at its infancy, Sri Lanka had to face a hostile resolution in the Commission on Human Rights (CHR), the forerunner to HRC. On that occasion, the initiative to take Sri Lanka before the CHR was made by Argentina at the bidding of India. Sri Lanka  had voted in favor of the UK in the United Nations General Assembly on the Falklands issue and Argentina was angry. Sri Lankan delegation spearheaded by late H.W. Jayewardene and Ambassador Jayantha Dhanapala succeeded in amending the resolution and allowed it to be adopted.

Sri Lanka found that  that the Commissioner herself, was against Sri Lanka . Naveneethan Pillay, a South African of Indian Tamil origin  and UN Commissioner for Human Rights  2008-2014, has spoken against Sri Lanka on many occasions. She said that the government of Sri Lanka had  perpetrated  atrocities in the Eelam war  ‘under the guise of fighting terrorism’.

In 2009 after the   anti Sri Lanka  Resolution  has been rejected, she had  called for an independent inquiry into Sri Lanka.  The Algerian envoy reminded her that the Council had already overwhelmingly rejected the  call for such an inquiry and nobody had the right to challenge the Council on this score. Navaneethan Pillay had ignored the 700 mosque attacks in Britain but emphasized the 22 mosque attacks  in three years in Sri Lanka, said Shenali Waduge.. Wikipedia entry on HRC makes special mention of Sri Lanka as a problem human rights case.

Starting with 2006, UN dispatched several high ranking officers on fact finding missions. P. Alston, UN Special Rapporteur on extrajudicial executions and Alan Rock ,special representative of the UN for children in armed conflict  came in  2006. John Holmes, UN under secretary  for humanitarian affairs, Louse Arbour UN High Commissioner for Human Rights and Manfred Nowak, the U.N. Special Rapporteur against torture and other cruel and inhuman treatment came in 2007. Rita Izsak-Ndiaye, Special Rapporteur on Minority Issues  came in 2016. Pablo de Greiff, Special Rapporteur on the promotion of truth, justice, reparation and guarantees of non-recurrence, and Ben Emmerson, Special Rapporteur on the promotion and protection of human rights and fundamental freedoms while countering terrorism,  visited in 2017.

Sri Lanka has been highly critical of these HRC  experts. These experts arrive with fixed ideas  on  Tamil Separatism and they produce  biased report based on limited surveys of doubtful validity, observed G.H.Peiris. They  had contact with the LTTE.  Rock had participated in LTTE festivities in Canada.  Louise Arbour met the Bishop of Jaffna and members of civil society in Jaffna. At her request, several such meetings in Colombo as well as Jaffna were without the presence of Government or security officials, enabling her to interact freely.

Whenever HRC experts are sent in to review Sri Lanka, the Sri Lanka media and analysts demolish their statements while the Tamil Separatist Movement   praises them. Here is   recent example.

 Ben Emmerson, UN Special Rapporteur on the promotion and protection of human rights and fundamental freedoms while countering terrorism”  visited Sri Lanka  in July 2017. He  was  openly critical and also threatening.  He said that work on the 2015 Resolution  seems to ground to a halt. That there was little evidence that perpetrators of war crimes were being brought to justice.

If Sri Lanka  failed to meet HRC commitments, the international community could use a range of measures increasing in severity,  against Sri Lanka .”There comes a point where patience runs out, he said. The media criticized Emmerson heavily, giving much publicity to his statements . Wijedasa Rajapaksa, then a Cabinet Minister  had  openly disagreed with Emmerson.

The United Nations Special Rapporteur on Minority Issues, Rita Izsak-Ndiaye  visited in 2016. She said ‘Sinhala-Buddhist majoritarian leadership’ as the main reason behind minority grievances and Sri Lanka’s ‘long civil war’. She also thought that keeping Article 9 of the Sri Lankan Constitution which refers to the primacy of Buddhism, ‘could lead to further suppression of and discrimination against minority religions and communities’.

She brought strong charges against the Buddhist majority for construction of Buddhist places of worship ‘in areas that were traditionally non-Buddhist’. It blames ‘Buddhist extremists’ for inciting ‘violence and hatred against religious and other minorities while proclaiming the racial superiority of Sinhala Buddhists’. The widespread destruction of Buddhist places of worship in the island’s north and the east and incidences of aggression, extremism and violence by members of other religious groups towards the Buddhists, however, are not mentioned in the Rapporteur’s Statement, observed Asoka Bandarage.

The OCHRC  has not finished with Sri Lanka, yet.  Louise Arbour, in  2007, wanted to establish  a UN mission to monitor human rights in Sri Lanka.  This was criticized as a ‘diabolical plan’. The government refused to consider it. It emphatically ruled out the possibility of establishing a UN country office and setting up a field mission in Sri Lanka. The idea of an office in Sri Lanka  is back again, though. It is  included in the 2015 HRC Resolution on Sri Lanka .

The 2015  resolution also allows for the establishment of a permanent Western presence in the form of an OHCHR field office in Sri Lanka, which will have the combined function of investigation, monitoring, and governance, warned  Kunanayagam. The field Office will not only assist in obtaining the required material, financial and technical support for implementation of the numerous recommendations, but will also monitor, assess and verify the implementation of the 2015 Resolution, going beyond its General Assembly mandate.

OHCHR field offices are fully funded by the rich Western countries, and that most of the staff are directly or indirectly linked to the donors, continued Kunanayagam. The offices are frequently utilized for destabilization purposes and to gain a foothold in countries where a direct Western presence proves politically difficult. There is no doubt that, through the OHCHR field office, Washington and London will take over the entire process in Sri Lanka and, for all practical purposes, the office will become the Trojan Horse that will permit direct US intervention in Sri Lanka, concluded Kunanayagam.

The HRC does not hide its bias towards  the Tamil Seperatist Movement.  UN Working Group on Arbitrary Detention which arrived in December 2017   had inspected 30 detention centers and interviews with more than 100 imprisoned persons.  They travelled to Colombo, Negombo, Anuradhapura, Vavuniya, Trincomalee and Polonnaruwa.   But they were not prepared to visit Commodore D.K.P Dassanayake, held in remand at Welikada, without bail, for six months. ‘He is also an arbitrary detainee, said Dassanayake’s daughter Manjari.  This group came to Sri Lanka to investigate arbitrary detainees. They interviewed LTTE people, but not war heroes.

TV news showed one of the Group refusing to accept Manjari’s petition. The others had said they would not come out of the Conference Room till Manjari left. Commodore Dassanayake’s wife said she had to hand over her letter to UN Resident Representative as UN staff refused  to  let her hand it over directly to leader of the Working Group.’ The UN staff had wanted to know, first of all,   whether I represented a missing LTTE cadre.’

However, Chandraprema observed that when   Commissioner Zeid Al Hussein presented his report to UNHCR in September 2015, in Geneva, he was aggressive, judgmental and arrogant but   when he visited Sri Lanka in Feb 2016 he took ‘a humble and flexible position.’  He made a ‘tail between the legs speech’ and left. Probably because he saw that public opinion was against Yahapalana government.

ADDITIONS TO ESSAY

• The OHCHR that has come in for heavy criticism by the UN Human Rights Council itself. The UNHRC passes every year (with more than a two thirds majority) a resolution calling upon the OHCHR to end the domination of that office by Westerners and to reduce its dependency on Western funds.
• It is public knowledge that OHCHR field offices are fully funded by the rich Western countries, and that most of the staff are directly or indirectly linked to the donors. It is also public knowledge that the offices are frequently utilized for destabilization purposes and to gain a foothold in countries where a direct Western presence proves politically difficult. Their credibility, independence and impartiality have come into question wherever they are or have been, including in our own region, until recently the Government of Nepal asked OHCHR to leave the country.
• Western governments provide funding to UN bodies, the funding is tied to particular projects.
• The heads of several UN agencies are controlled by the US. They include UNICEF, the UN Children’s Fund, and UNDP, the UN Development Programme. The US government threatened many times to withhold funding if its candidate was not selected. The top three funders  for UNICEF in 2020  were United States of America (US$801 million), Germany (US$744 million) and the European Union (US$514 million).As UNICEF’s largest donor, the US was considered an indispensable partner”.  Post  of UNICEF Executive Director, has been held– uninterruptedly — by US nationals for almost 74 years, an unprecedented all-time record for a high-ranking job in the UN system. When the US kept pressing for the appointment of their candidates in 2018. many countries on the UNICEF Board were angry and (told) me to tell the United States to go to hell, said UN Secretary General Boutros-Ghali
• MM Zuhair, said that when he was Sri Lanka ambassador to Iran, he saw that the UN from its Secretary General downwards is strongly influenced or controlled by the funding states   led by  USA. .

• Zeid Ra’ad Al Hussein, the UN High Commissioner for Human Rights, had rejected the idea of “wheeling and dealing” with political players , meaning USA, to secure a second four-year term in Geneva . Al Hussein, a sharp critic of US President Donald Trump, declared that he will not tone down his message to seek re-election in his post. Zeid served only one term, 2014-2018. He was not reappointed. ( continued)

විමල් පටබැඳිගේ (ශාස්ත‍්‍රවේදී, නීතිඥ, විශ‍්‍රාමික සොලිසිටර්

මෑත කාලයක සිට සිංහල බෞද්ධ ජනයා අතර මාගධී භාෂාව සහ පාලි භාෂාව ගැන අපූරු අදහසක් මතු කොට ඇත. ඒ අදහස නම්, බුදුන්වහන්සේ ධර්ම දේශනා කළේ මාගධී භාෂාවෙන් මිස පාලි භාෂාවෙන් නොවේ. මෙයින් මාගධී සහ පාලි භාෂා වෙන් වෙන් වූ භාෂා දෙකක් බව ප‍්‍රකාශිතව හඟවයි. මේ භාෂා එකක් ද? නැත්නම් දෙකක් ද? සාකච්ඡුා කිරීම කාලීන වශයෙන් ඉතා අගනා එකකි. කරුණු කීපයකින් වැදගත් ය.

1.         පාසල් අධ්‍යාපනයේ අ.පො.ස. සාමාන්‍ය පෙළ සිට සරසවි උපාධි සහ පශ්චාත් උපාධි සඳහා ඇති පාඨමාලාවල පාලි භාෂාව අධ්‍යාපන විෂයයක් වෙයි.

2.         සමහර බටහිර උගතුන් වසර දෙදහසක කාලයක් පුරා ‘මල භාෂාවක්’ ලෙස පැවති බවට කළ ප‍්‍රකාශය සමහර සිංහල උගතුන් විසින් ද පිළිගන්නා ලද, එහෙත් වසර දෙදහස් හයසියයකට වැඩි කාලයක් පුරා අද දක්වාත් පරිපාලන භාෂා ලෙස නැතත් ‘පාලි’ ලෝක ජනතා ව්‍යවහාරයේ පවතියි.

3.         වර්තමාන ඉන්දියාවේ හින්දි භාවිත කරන එහෙත් මාගධී පළමු බස (මවුබස* ලෙස සලකන ලක්‍ෂ පනහක පමණ ජනතාවක් වාසය කරයි.

4.         ලෝකයේ හැම රටකම වාගේ ජීවත්වෙන කෝටි හැටක (ලක්‍ෂ 6,000* පමණ බෞද්ධ ජනයා (සිංහල, තායි/සියම්, බුරුම/මියන්මා, චීන, වියට්නාම්, කාම්බෝජ, නේපාල, හින්දි, බෙංගාලි ආදී* තමතමන්ගේ මවුභාෂා අක්‍ෂරමාලාවලින් පිටපත් කරන ලද ලිඛිත ති‍්‍රපිටකය ‘පාලි ති‍්‍රපිටකය’ නමින් හඳුන්වති.

5.         ථෙරවාදීන් සංගායනා මගින් බුද්ධ ධර්මය ති‍්‍රපිටකය තුළ සංග‍්‍රහ කරන ලද බැවින් ‘ථෙරවාද ති‍්‍රපිටකය’ නමින් හඳුන්වනු ලබන ති‍්‍රපිටකය ‘පාලි’ භාෂාවෙන් පවතියි.

6.         මේ අදහස ප‍්‍රකාශ කොට ඇත්තේ පාලි ති‍්‍රපිටකය සම්බන්ධයෙනි.

7.         පාලි ති‍්‍රපිටකය බුදුන්වහන්සේ දේශනා කළ දහම නොවෙන බවට අදහසක් ඒ ප‍්‍රකාශයෙන් හඟවයි. ඉහත කරුණු සියල්ලට වඩා මෙය වැදගත් ම කරුණ වෙයි.

                මේ අදහස සම්බන්ධයෙන්, පළමුව බුදුන්වහන්සේගේ කාලයේ දඹදිව (ජම්බුදීපේ* (පසුව භාරතය ලෙස හැඳින් වූ, 1947 දී ඉන්දියාව යනුවෙන් අළුතින් නම් කරන ලද* සහ ලංකාවේ පැවති භාෂාවල ස්වභාවය කෙබඳු දැ’යි සලකා බැලීම අවශ්‍ය ය.

ඉන්දු-ආර්යයන්ගේ භාෂාව

                ජම්බුදීපෙට (දඹදිවට* ව්‍යවහාර වර්ෂ පූර්ව (ව්‍ය.ව.පූ.* දෙවෙනි දහස්වස තුළ මධ්‍ය ආසියාව ඔස්සේ පැමිණ ඉහළ සින්දු ගංගා භූමිය සහ ගංගා නදී නිම්නය ආශී‍්‍රත භූමියේ ජනපද පිහිටුවා ගත්  සිය ගණනක් ආර්ය ජනවර්ග භාවිත කළ භාෂාව ‘ප‍්‍රාකෘත’ නමින් හඳුන්වනු ලබයි. එමෙන් ම ආර්ය ජන වර්ග කීපයක් සින්දු ගංගා නිම්නය ඔස්සේ පහළට ගමන් කොට ලංකාවට පැමිණ ඇත. සිංහල පමණක් නොව කබොජ, බරත, යවන, දමෙඩ, මුරුඩි සහ මිලක ආර්ය ජන වර්ග පැමිණි බවට සාධක ඇත. ඔවුන් භාවිත කළ භාෂාව ද ‘ප‍්‍රාකෘත’ නමින් හැඳින් වෙයි. විජයාගමනයට පෙර හෝ සමගාමීව හෝ අනුගාමී ව සංක‍්‍රමණය සිදු වෙන්නට ඇත. (ලංකාවට සිදු වූ පළමු ආර්ය සංක‍්‍රමණය විජයාගමනය නොවේ. විජයට පෙර ආර්ය සම්බන්ධතා පැවති බවට සාධක ඇත.*

                සිංහල ජන වර්ගය දේශපාලන බලවතුන් වීමෙන් දිවයින් වැසියන්ගේ භාෂාව (ස්වභාෂාව* ‘සිංහල ප‍්‍රාකෘත’ විය. ව්‍ය.ව.පූ. කාලයේ සිට දිවයිනේ සෑම දෙසකින් ම ලැබී ඇති පුරාණ බ‍්‍රාහ්මී සෙල් ලිපි දහස් ගණනක් සහ පළමු දහස්වසේ මුල් භාගයේ සිට ලියා ඇති සෙල්ලිපි සිංහල ප‍්‍රාකෘත සහ සිංහල හැර වෙනත් දේශීය භාෂාවක් නොවූ බව සනාථ කරයි.

                ඓතිහාසික සාධක අනුව ලංකාවේ සහ භාරතයේ ආර්ය ජනපද රාජ්‍ය භාවිත කළ භාෂාව ‘ප‍්‍රාකෘත’ ලෙස සැලකෙයි. සිංහල, සංස්කෘත, පාලි, සෞරාෂ්ටී‍්‍ර, ගුජරාටි, පංජාබි, කාශ්මීරි, බෙංගාලි, මරාටි, ඔරියා ආදි භාෂා සියල්ලේ ම මූලය ප‍්‍රාකෘත භාෂාව ය. පුරාණ ඉන්දු-ආර්ය භාෂාවල ( ඕල්ඞ් ඉන්ඩු-ආර්යන් වර්නක්‍යුලර්ස්* පමණක් නොව මුල්-ඉන්දු-යුරෝපීය භාෂාවල ද (ප්‍රෝටො-ඉන්ඩු-යුරෝපිඅන්* මූලික ස්වරූපය ප‍්‍රාකෘත ලෙස සැලකෙයි.

                අදාල කරුණ සම්බන්ධයෙන් සිංහල, පාලි සහ සංස්කෘත භාෂා ගැන පමණක් අවධානය යොමු කිරීම ප‍්‍රමාණවත් ය. මේ භාෂා තුන ම එකම මූලයකින් ආරම්භ වී අන්‍යොන්‍යව පෝෂණය වෙමින් සංවර්ධනය වී ඇත. වර්තමාන ලෝකයේ සංස්කෘත සහ පාලි භාෂා ආගමික කටයුතු සහ ශාස්තී‍්‍රය අධ්‍යයන සඳහා භාවිත කෙරෙයි. එහෙත් සිංහල භාෂාව ප‍්‍රාකෘත පදනම මත ක‍්‍රමානුකූලව සංවර්ධනය වෙමින්, ව්‍යවහාර වර්ෂ පූර්ව (කි‍්‍ර.පූ.* පළමුවෙනි දහස්වසේ සිට අද දක්වාම ශ‍්‍රී ලංකාවේ 95%ක් පමණ ජනයා විසින් එදිනෙදා භාවිත කරනු ලබයි.

සංස්කෘත සහ පොදු ජන භාෂාව

                භාරතයේ ආර්යයන් මුල් කල භාවිත කළ ‘ප‍්‍රාකෘත’ ලෙස හඳුන්වනු ලබන භාෂාව කාලීනව සිදු වූ සංවර්ධනය තුළින් නිර්මාණය වූ ‘සංස්කෘත’ (සංස්කරණය කරන ලද* භාෂාව පාණිනී විසින් විධිමත් කිරීම සිදු විය. එය ආර්ය සමාජයේ ඉහළ ස්ථරවල සහ වෛදික ආගමික භාෂාව විය. විශේෂයෙන් ම එය භාවිත කිරීමේ, ඉගෙනීමේ සහ ඉගැන්වීමේ අධිකාරී බලය බමුණු පැළැන්තිය සතු විය. (සංස්කෘත භාෂාව නිර්මාණය කොට සීමා පැනවීම වේදයේ ‘සියලූ හිමිකම්’ රැුකගැනීමට කළ දෙයක් වැනි ය.* සංස්කෘත භාෂාවේ මූලය වූ ප‍්‍රාකෘත පිළිබඳ දැනුමෙන් තොරව ඍග්වේද ආදි වෛදික කෘතීන් කියවා නිසි ලෙස තේරුම් ගැනීම දුෂ්කර ය.

                බමුණු ආධිපත්‍යයෙන් සාමාන්‍ය ජනයා පීඩනයට පත්ව සිටියහ. වේදය කියන විට අසා සිටීම පවා මහා අපරාධ වරදකි. සංස්කෘත හැදෑරීමට අවසර නොවීය. සාමාන්‍ය ජනයාගේ මවුබස වූ සහ ඔවුන් අදහන ලද වෛදික නොවෙන ආගමික භාෂාව වූ ‘ප‍්‍රාකෘත’ භාවිතය තුළින් ස්වාභාවික ව වැඩෙමින් පැවතුණි. ඉන් වසර දහසක පමණ කාලයකට පසුව වුව ද සමාජ ස්ථර අතර මේ භාෂා ව්‍යවහාරය එලෙස පැවති බව සංස්කෘත සාහිත්‍යයෙන් හෙළි වෙයි. (බි‍්‍රතාන්‍යයේ පාලක සහ ඉහළ පැළැන්තිය රෝම පාලනය යටතේ ලතින් භාෂාව සහ දේශීය භාෂාව ද, නෝමන්ගේ ප‍්‍රංශ පාලනය යටතේ ප‍්‍රංශ භාෂාව සහ ඉංගිරිසි භාෂාව ද භාවිත කිරීම සහ විසිවෙනි සියවසේ ආරම්භයේ පවා රුසියාවේ ප‍්‍රංශ සහ රුසියානු භාෂා ව්‍යවහාර කිරීම වැනි ය.*

                භාෂා තුනේ ම මූලික ස්වරූප සිංහල ප‍්‍රාකෘත, පාලි ප‍්‍රාකෘත සහ සංස්කෘත ප‍්‍රාකෘත යනුවෙන් හැඳින්වෙයි. එමෙන් ම යම් යම් සමාන අසමානතා සහිතව ව්‍යාකරණ විධි සහ ලිවීමට අක්‍ෂර මාලා ද වීය. සංස්කෘත ලිවීමට ‘දේවනාගරී’ නමින් නම් කරන ලද අක්‍ෂර මාලාවක් සකස් කරගත් අතර පාලි ප‍්‍රාකෘත අක්‍ෂර මාලාවක් සහ සිංහල ප‍්‍රාකෘත අක්‍ෂර මාලාවක් විය. ඒ අක්‍ෂර ‘බ‍්‍රාහ්මී අක්‍ෂර’ නමින් හඳුන්වනු ලබයි. (මේ භාෂා පිළිබඳ පූර්ණ උසස් දැනීමක් අවබෝධයක් ලබාගැනීමේ නිරත අය ‘ප‍්‍රාකෘත’ ද හැදෑරීම අවශයෙන් ම කළ යුතු වෙයි.*

‘මාගධී’ උපත

                ජනපද නායකයන් වූ ග‍්‍රාමිණීන් අතුරෙන් රජුන්, මහ රජුන්, අදිරජ රජවරුන් බිහිවීම සිදු වෙයි. භාරතයේ උත්තරාපථයේ පැවති සිය ගණනක් වූ ආර්ය ජනපද අතර දේශපාලන ආධිපත්‍යය සඳහා වූ අරගල තුළින් බිහි වූ මහා ජනපද රාජ්‍ය දහසයෙන් මගධ ජනපද රාජ්‍යය ව්‍ය.ව. පූර්ව (කි‍්‍ර.පූ.* 6 වෙනි සියවස වෙනවිට එනම් බුදුන්වහන්සේගේ කාලය වෙනවිට බලගතු ම රාජ්‍යය බවට පත්වෙමින් තිබුණි.

                සියවස් ගණනාවක් සින්දු, ගංගා නිම්න සහ නර්මදා, තප්තී, මහානදී ගංගා නිම්න ඇතළත වූ ආර්ය භූමිය මහා මගධ රාජ්‍යයේ අණසක යටතේ වීය. ධර්මාශෝක රජුගේ කාලයේ දකුණු භාරතයේ (ඉන්දියාවේ* කාවේරී නදී නිම්න භූමිය දක්වා මගධයේ ඍජු පාලනය යටතේ වීය. ව්‍ය.ව. පූර්ව 7 වෙනි සියවස් සිට ව්‍ය.ව. 8 වෙනි සියවස දක්වා ඉතා දිගු කලක් හර්යංක, නන්ද, මෞර්ය සහ ගුප්ත බලගතු රාජ්‍ය මගධ දේශය මුල්කරගෙන පැවතුණි.

                මගධ රාජ්‍යයේ සහ පුරවැසියන්ගේ භාවිත භාෂාව (ස්වභාෂාව* වූ ප‍්‍රාකෘත, හර්යංක රාජ්‍ය පාලන කාලය පමණ වෙනවිට මගධ වැසියන්ගේ භාෂාව, ‘මගධ භාෂාව’ යනුවෙන් ව්‍යවහාරයට පත්වී ඇත. කාලිංගයේ (ඔඩිස්සා* භාවිත වූ ප‍්‍රාකෘත (මගධයේ භාවිත වූ ප‍්‍රාකෘත සහ බ‍්‍රාහ්මී අක්‍ෂර* වර්ධනය වී එහි බහුතර ජනතාවගේ භාවිතයෙන් ‘ඔරියා’ භාෂාව ලෙස හඳුන්වනු ලැබීය. මගධ වැසියන් භාවිත කළ ප‍්‍රාකෘත භාෂාව මගධ වී ඇත. සිංහලයන් නිසා ලංකාවේ ආර්යයන් භාවිත කළ ප‍්‍රාකෘත සිංහල භාෂාව විය.

                ‘මගධ වැසියන්ගේ භාෂාව’ පුරාණ ලේඛනවල ‘මගධ’, ‘මගධ භාෂා’, ‘මාගධී’, ‘මාගධ ව්‍යාකරණ’, ‘මාගධික’, ‘මාගධික භාෂා’ යනුවෙන් දක්වා ඇති බව වියතුන් පෙන්වා දී ඇත. මගධ රාජ්‍යයේ බලපෑම සමස්ථ භාරතය පුරා පැවති බව අසෝක සෙල්ලිපි හෙළි කරයි. සියලූ ලිපි පාලි ප‍්‍රාකෘත භාෂාවෙන් බ‍්‍රාහ්මී අක්‍ෂරයෙන් ලියා ඇත. (වයඹදිග සීමා ආශි‍්‍රත භූමියේ පිහිටු වූ ලිපි ගී‍්‍රක, ඇරමයික්, ඛරෝස්ති අක්‍ෂරවලින් ලියා ඇත.* මගධ ප‍්‍රදේශයේ වැසියන්ට පමණක් සීමා වී පැවති භාෂාවක් නොව එය පංචාල, කාශ්මීර, සෞරාෂ්ට‍්‍ර, කාලිංග, බෙංගාල, ආන්ද්‍ර සහ තාම්රපර්ණි නදී නිම්ය දක්වා වූ චොඩා, පාඩා, කෙලලපුතෝ, සතියපුතෝ ආදී සමස්ථ භාරත වැසියන්ට ම වැටහෙන භාෂාවක් වූ ප‍්‍රාකෘත භාෂාව බව පැහැදිලි වෙයි.

බුදුන් දහම් දෙසූ බස

                බුදුන්වහන්සේ දහම් දෙසුවේ පොදු ජනයා භාවිත කළ ‘මගධ’, ‘මාගධී’ භාෂාවෙනි. ඒ වෙන විට පොදු ජනයා භාවිත කළ ‘ප‍්‍රාකෘත’ ගැඹුරු දහම් කරුණු පිළිබඳ අවබෝධය පහසුවෙන් ලබා ගැනීමට හැකි දියුණු භාෂාවක් බවට වර්ධනය වී තිබුණි.

                මහාකස්සප මහරහත් හිමියන්ගේ මූලිකත්වයෙන් පන්සියයක් රහතුන් එක් වී, බුදුන්වහන්සේ හතලිස් පස් වසරක් පුරා කරන ලද අසූහාරදහසක් වූ ධර්ම විනය දේශනා සංරක්‍ෂණය කිරීම පළමු වරට බුදුන් පිරිනිවී තුන් මසක් ඇතුළත අරඹා සත් මසකින් සම්පූර්ණ කරන ලදී. එයින් සියවසකින් පසු දෙවෙනි ධර්ම සංගායනාව ද ඉන් වසර දෙසියයකින් පමණ දහසක් රහතුන් සහභාගී වී තෙවෙනි ධර්ම සංගායනාව ද සිදු කරනු ලැබීය. මේ සංගායනාවලින් බුදුන් දෙසූ දහම සංරක්‍ෂණය කිරීම සිදු විය. තුන්වෙනි සංගායනාවේ දී සිදු කරන ලද විශේෂය නම් ධර්මයේ ඉතාමත් ගැඹුරු කොටස් මාතෘකා හතක් යටතේ ගොණු කොට ‘අභිධම්ම’ නමින් නම් කොට වෙනම කාණ්ඩයක් ලෙස සකස් කිරීම ය. එය ධර්මයට අළුතින් එකතු කිරීමක් නොවේ. (බුදුන් දෙසූ දහමක් නොවේය’යි ප‍්‍රකාශ කරන, ඇතැම් ‘ජනපි‍්‍රය’ භික්‍ෂූන් ද ඇතුළු පණ්ඩිතමාණී කණ්ඩායමක් ද ඇත. බුදුන්වහන්සේ අවස්ථා තුන්සියයක දී පමණ වදාළ ගාථා පළමු ධර්ම සංගායනාවේ දී ’ධම්මපද’ නමින් එක කාණ්ඩයක් ලෙස ගොණු කරන ලද බව මොවුන් නොදන්නේ දැ’යි නොදනිමි.*

මගධ බසින් දහම පැමිණීම

                බුදුන්වහන්සේ ලංකාවට වැඩම කළේ සම්බුදු බව ලැබීමෙන් පළමු වසර අට තුළ ය. භික්‍ෂූන් සමග වැඩියේ අටවෙනි වසරේ පමණකි. බුදුන් යක් ජනයාට, සුමන සමන්, මණිඅක්ඛික, චූලෝදර, මහෝදර ආදීන් ප‍්‍රමුඛ ජනයාට දෙසූ දහම් ඒ කාලයට අයත් ය. ඒ වෙනවිට විනය දේශනා කිසිවක් නැත. හතලිස් පස් වසරක් පුරා දේශනා කළ ධර්මය ඇතුළත් ති‍්‍රපිටකය පළමු වරට ලංකාවට ගෙනෙනු ලැබුවේ ව්‍ය.ව. පූර්ව 247 දී මිහිඳු මාහිමියන් විසිනි.

                මිහිඳු හිමියන් දෙවෙනි දින රජවාසල් භූමියට රැුස් වූ පිරිසට පේතවත්ථු, විමානවත්ථු සහ රාජකීය ඇත්හලට රැුස් වූ අනුරාධපුර නුවර වැසියන්ට දෙව¥ත සූත‍්‍රය දෙශනා කළ ”මේ ස්ථාන දෙකේ දී දීප භාෂාවෙන්” දහම් දෙසූ බව විශේෂ කොට දැක්වීමෙන් මිහිඳු හිමියන් පළමු දවසේ මිස්සකපව්ව අසල දී රජු ප‍්‍රධාන පිරිසට චූලහත්ථිපදොපම සූත‍්‍රය මගධයේ භාෂාවෙන් ම දේශනා කළ බවට අදහසක් ඇති වෙයි.

                මාගධී භාෂාව ලංකාවට හඳුන්වාදීම සිදු වූයේ ධර්මාශෝක රජු සමයේ මිහිඳු මහරහත් හිමියන් මගිනි. මිහිඳු හිමියන් ති‍්‍රපිටක බුදු දහම සිංහල භාෂාවෙන් ලිව්වේ නැත. උන්වහන්සේ මගධ භාෂාවෙන් වූ ති‍්‍රපිටකයේ ගැඹුරු ධර්ම පාඨ සිංහලයන්ට වටහාගැනීම පහසු කිරීම සඳහා සිංහල භාෂාවෙන් අටුවා ලිවීය. ”සිහල අටුවා” නමින් හඳුන්වනු ලබන්නේ එහෙයිනි. පසු කලෙක සිහල අටුවා මාගධී භාෂාවට පෙරලීමට සිදු වූයේ සිංහල නොවෙන බෞද්ධයන්ට බුදු දහම නිසි ලෙස වටහා ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය වූ නිසා ය. ලංකාවට පැමිණීමට පෙර බුද්ධඝෝෂ හිමියන් ගයාවේ දී ථෙරවාදී ති‍්‍රපිටකය හදාරා මාගධී/පාලි භාෂාවෙන් අත්ථශාලිනි අටුවාව ලියා ඇත.

සිහල අටුවා මාගධී භාෂාවට පෙරළයි

by Rathindra Kuruvita Courtesy The Island

The fact that those aged over 60 had not been fully vaccinated by now reflected a flaw in the inoculation programme, Government Medical Officers Association (GMOA) Secretary, Dr. Senal Fernando said.

The GMOA Secretary said that the Epidemiology Unit should present statistics on senior citizens who had been vaccinated. Dr. Fernando said that failure to follow a proper vaccination process was the main reason why the country had to go into a lockdown.

We have to reduce the number of deaths because this is the most sensitive aspect of the pandemic. When the discussion on vaccination commenced, the GMOA and other experts said that those over 60 must be vaccinated first because it would prevent 90% of deaths,” he said.

The GMOA Secretary said that some officers of the Epidemiology Unit had decided that those between 30 and 60 too should be vaccinated. The GMOA informed the President that the government policy was flawed.

Because we are focusing on two groups, we have not been able to prioritise the elderly. As everyone who understood the pandemic predicted that most of Sri Lankan COVID-19 deaths are among those over 60. Statistics show that 88% of senior citizens who died had not been fully vaccinated,” he said.

Dr. Fernando claimed that most vaccines had been released to the army vaccination centres and the Health Ministry-run vaccination centres had been neglected, he alleged.

This eroded the public faith in the Health Ministry-run vaccination programme. The government must at least now focus on vaccinating everyone over 60,” he added.

A spokesman for the army said that their involvement dramatically expanded the rate of vaccination. The army had no intention of undermining the health sector and they only stepped in because President Gotabaya Rajapaksa asked them to, he said.

There is no need to debate this. The people of the country know how efficiently we ran the vaccination process. This is despite many efforts to undermine us,” he said.

Courtesy The Daily Mirror

• At the onset of the pandemic everybody focused on the vaccine to avoid being infected. But recently the President himself said arrangements should be made to deliver indigenous medicine to the doorstep
• Medication differs from patient to patient as we focus on the patient and not necessarily the disease
• We are also educating the public on precautions they should take when treating a COVID patient at home

Sri Lanka boasts of a rich cultural heritage that includes indigenous medicine (Hela Wedakama) as one of its important elements. The centuries-old wisdom on healthcare and healing practices were documented on various texts including Ola leaf manuscripts and have been passed down generations. It was very much later that Ayurveda Medicine of Indian origin was introduced to Sri Lanka. Today, four systems of traditional medicine including Ayurveda, Siddha, Unani and Deshiya Chikitsa have been adopted in Sri Lanka. In the wake of the COVID-19 pandemic many people resorted to everyday remedies they used to keep viral infections, such as the seasonal flu, at bay. At present the Department of Ayurveda is spearheading a mission to strengthen people’s immunity as a preventive measure 

against the pandemic. In a candid interview with the Daily Mirror, Department of Ayurveda Commissioner Dr. Dhammika Abeygunawardena spoke in detail about managing COVID patients at Ayurveda hospitals and certain practices people need to follow to keep the virus at bay. Excerpts: 

Q  How many COVID positive patients have been admitted to Ayurveda hospitals ?

We admit patients with mild symptoms and our hospitals operate as Intermediate Care Centers. If they have complications such as shortness of breath and are in need of oxygen we refer them to ICU care. As of August 20 we have discharged 3935 patients out of 4969 who were admitted with COVID symptoms. Out of them 230 have been transferred to hospitals with more facilities as they developed severe symptoms. So far two deaths have been reported, but these patients were diagnosed with non-communicable diseases. 

Q   How are patients being managed and how can the rest of the public prevent themselves from being infected?

At the onset of the pandemic everybody focused on the vaccine to avoid being infected. But recently the President himself said arrangements should be made to deliver indigenous medicine to the doorstep. What we have are preventive drugs. A person is more vulnerable to a bacterial or viral infection if his/her immune system is weak. In order to have a strong immune system people need to do two things ; have a balanced diet and follow healthy living patterns. If both these options fail then they have to opt for drugs. So we have introduced a hotline and a Facebook page to keep people informed about healthy living patterns and what they need to do in order to keep fit during the pandemic. 

Behavioral changes too are important. This is what was highlighted in COVID protocols such as wearing masks, social distancing etc. We educate the public on maintaining proper sleeping patterns, intake of fluids such as Koththamalli to keep their immunities stronger. We give preventive drugs to our patients and these drugs are prepared by a consultative group of doctors. Medication differs from patient to patient as we focus on the patient and not necessarily the disease. Our objective is to reduce complications as much as possible and limit the number of patients being referred to ICU care while minimising the number of deaths. We are also educating the public on precautions they should take when treating a COVID patient at home. 

Q  Are there approved medication to be used against COVID?

There are 14 different immunoboosters made by the Department of Ayurveda as well as by private entities which have been approved for use. None of these are available free-of-charge and they could be purchased at local medicine shops and leading supermarkets. The Ayurveda system treats the patient. Therefore some of these concoctions, powders and medicinal formulae are inspired by age-old recipes. Some are over 200 years old. So we do not have to re-register a formula that was introduced 200 years ago. But for example if a powder is made into a syrup then we need to re-register the drug since the presentation is different. If the formula has been changed, we need to refer these drugs for research. More details about these drugs are available on www.ayurveda.gov.lk 

Q  Even though traditional and Western medicine have been used to treat COVID in countries such as China, there seems to be a disconnect between the two systems in Sri Lanka. Your comments.

This is about people’s attitudes. Sometimes they try to claim ownership of the system. But we need to look at it with an open mind. Having said that I also need to mention the support extended by Western medicine practitioners especially with regards to referring patients with severe symptoms to ICU care. Most admissions are patients who have non-communicable diseases such as chronic diabetes, hypertension, lung diseases and so on. They have a tendency to develop severe symptoms. On the other hand most people are asymptomatic. One of the reasons to develop NCDs is due to unhealthy lifestyles and unhealthy food. If we developed a healthy food pattern from our childhood we could have avoided NCDs. Today it is a fashion to carry at least a paracetamol tablet with us. But back in the day our ancestors chewed beetle and depended on local herbs and derivatives. 

Q  Some people are reluctant to get vaccinated. Can they opt for indigenous medicine instead?

Policy makers and world bodies such as the World Health Organisation have promoted the vaccine as a preventive measure against COVID. Some people are willing to get vaccinated and some are not. But what I can say is that while getting vaccinated one should also adhere to COVID protocols such as washing hands, maintaining social distancing, wearing masks and so on while taking indigenous medicine that have been also approved as preventive drugs. In the end what we are trying to do is minimizing the risk of infection. One must also keep in mind that in the event of a death, the dead body will be cremated then and there and immediate family members will not be able to perform final rites. Therefore the best approach is to have a sense of responsibility. Governments and administrations alone can’t curb spread of the virus. If you need to purchase goods the entire family doesn’t have to go to the supermarket. Sadly despite so many deaths some people still don’t understand the gravity of the situation. 

Q  There are various types of local herbs and medicinal plants that are promoted on social media. Certain messages that are being received on platforms such as WhatsApp endorse these items as recommended treatments against COVID. Are these messages from credible sources?

No. I advise the public to not be misled by such messages. If a message doesn’t have the Department of Ayurveda or Provincial Ayurveda Department logos, do not follow those instructions. If at all you have any doubts you need to seek advice from a qualified doctor. We have also deployed over 1000 community medicine officers covering all Pradeshiya Sabha divisions who will respond to calls they receive via the hotline. They provide medical advice from person-to-person, but I must say that sometimes they maybe busy and the public should have some patience till their queries are answered. 

Recommended home herbal remedies

The Department of Ayurveda has developed several types of immunity boosters that could be prepared at home in order to strengthen your immune system. 

These include : 

Kola kanda (herbal porridge) – Recommended greens include Maduruthala (Holy Basil), Pol Pala, Yakinarang, Karapincha (curry leaves), Ela Batu and Heen Bovitiya

Thambun hodi (Sri Lankan Rasam) –  A curry made of spices including coriander, cumin seeds, garlic, tamarind, Goraka, pepper, curry leaves, ginger, shredded pieces of Moringa bark, cinnamon and dil seeds. Thambun hodi is known to treat indigestion, a recommended dish for people with diabetes and cholesterol and helps to boost immunity.

Diyabatha (a cold soup consumed as a breakfast item) – Soak some cooked rice overnight in water and add chopped pieces of red onions, garlic, ginger, green chilies, coconut milk, lime and salt in recommended proportions. Diyabath is known to be a coolant and is a recommended dish to treat gastritis. 

Other recommended practices to keep viral infections at bay include : 

Herbal steaming – Steaming has been recommended as one of the remedies for respiratory illnesses such as COVID. For this purpose, several herbs could be added to improve the effectiveness of treatment. These include lime, Yakinarang, Maduruthala, Clove, Nika, Pawatta, Ginger, Venivel Geta, Cardamom, Sandalwood,Jatamansha, Jata makuta and Suwanda kottam leaves.

Herbal concoction – In the event of a sore throat you are advised to make a simple mixture of sour orange (Ambul dodam), Ginger juice and one teaspoon of bee honey. Apply on your tongue at regular intervals and swallow. 
Drink lukewarm water, but do not mix cold water with hot water.

Light a lamp with neem oil which will act as a natural disinfectant 

Courtesy Adaderana

The Asian Development Bank (ADB) has agreed to release an additional financing of USD 125 million to Sri Lanka under ‘Health System Enhancing Project’ to facilitate the management of soaring positive cases due to COVID-19 circumstances.

The Government Information Department stated that the Cabinet of Ministers granted the approval for the proposal furnished by the Minister of Health to conduct discussions with the ADB to obtain the said grant.

Previously, Sri Lanka has been supplied with USD 50 million, which comprised a loan of USD 37.5 million and a grant of USD 12.5 million by the ADB with a view to implement the ‘Health System Enhancing Project’ aiming to secure a healthy population with access to a widened primary health services system.

Taking into account the exacerbating situation in the country, USD 15 million out of this amount has already been allocated for COVID-19 pandemic-related activities, the Government Information Department said further.

Courtesy Adaderana

Sri Lanka’s coronavirus fatality count shot past the 7,500th mark as the Director-General of Health Services confirmed another 190 deaths reported yesterday (August 23).

The new development has pushed the official death toll from the virus outbreak in Sri Lanka to 7,750.

According to the data released by the Department of Government Information, the latest victims confirmed today include 113 males and 77 females.

Two of the victims are aged below 30 years, while 38 victims are aged between 30-59 years, and 150 are aged 60 and above.

Courtesy Adaderana

Daily COVID-19 cases confirmed in Sri Lanka exceeded 4,000 for the third consecutive day today (August 24) as 1,131 more people were tested positive for the virus.

According to official data, 4,446 novel coronavirus infections in total were detected within the day.

The Government Information Department stated that 4,427 of the latest cases were associated with the New Year Cluster and the remaining 19 have been identified as arrivals from foreign countries.

The new development brought Sri Lanka’s confirmed COVID-19 cases tally to 398,801.

At present, 44,474 active cases are receiving medical care at hospitals, treatment centres and their respective homes.

Meanwhile, the number of total recoveries has reached 346,767 and the death toll now stands at 7,750.

By Rohana R. Wasala

Definitions

I would be the last to use the words ‘nation’ and ‘race’ interchangeably in the modern Sri Lankan context as some appear to do nowadays. There was a time in the past when in most countries, the two words could be used as synonyms. Each state was formed by a particular race, on territory fully or preponderantly inhabited by that race speaking the same language and following the same religious tradition. The modern idea of nation state is the culmination of centuries of evolution, particularly in Europe, that resulted in defining a distinction between race and nation, as nation came to mean a unification of a population belonging to diverse races, religions, and political ideologies, inhabiting the same geographical territory. The word racism means unfair treatment of people of a particular race in a society especially to the benefit of people of another race,… the belief that certain races of people are superior to others…” according to the online Merriam-Webster Dictionary. The same source gives a similarly negative, but curiously contradictory, definition of the word ‘nationalism’: loyalty and devotion to a nation especially : a sense of national consciousness …… exalting one nation above all others and placing primary emphasis on promotion of its culture and interests as opposed to those of other nations or supranational groups”. Unfortunately, this is the entirely negative supremacist and aggressive nationalism that certain big powers of the world pursue, while persecuting smaller nations for their belief in a non-aggressive nationalism based only on the ideal of loyalty and devotion to their nation/people, especially,on their sense of national consciousness or national identity (e.g., the innocuous independent nationalism that the nationalists of Sri Lanka are pursuing at present; it is inclusive, multiracial, non-aggressive and non-discriminatory towards minorities. But this form of praiseworthy nationalism  is given a negative definition by the American Merriam-Webster Dictionary, because that is what Americans say it is: radical nationalism”, i.e., ’independent nationalism not under U.S. control’ (as Noam Chomsky cynically points out in his Who Rules the World?, p.151).  

By the way, the primary definition of the word supranationalism given in the Merriam-Webster online dictionary is  the state or condition of transcending national boundaries, authority, or interests” (which needs to be related to different contexts as appropriate, I think, such as global economics, politics, etc). Isn’t this similar to or identical with a newer version of globalization such as neoliberalism, that is overtaking the world, and that is spelling disaster to the political and economic survival of the Sri Lankan state, among others caught up in the same predicament. I’d like to leave it to specialists to decide if my man-in-the-street conjectures are valid.

Importance of a sense of national consciousness

Back to the point. Can any people develop or modernize, or at least physically survive on the face of the earth without a proper sense of national consciousness, that is, a sense of national identity? The nationalism that accommodates this is a positive thing in my opinion. No one criticises America for having left the replica of the American flag on the moon after its moon landing in 1969; neither does anyone blame China for claiming national honour for successfully trying to pioneer the exploration of the far side of the moon that humans normally never get to see from the earth. Who will find fault with Israel for celebrating, if they choose to do so, their own unique genius as a nation, for having invented the Iron Dome air defence system that so successfully intercepted and destroyed hundreds of rocket strikes from Gaza recently, thereby saving the lives of innocent Israeli citizens? 

History of the national identity of the Sinhalese

A racial group’s ancestral language is the most basic distinguishing feature of their identity. The Sinhalese are separated from other races on the basis of their language, Sinhala, which is confined to Sri Lanka, where it originated. It is not found as a native language in any other country. The phonology of Sinhala (its vocal sound system – vowels, consonants, etc) is not like that of any other language. Its morphology (how its words are formed), and its syntax (rules that govern the arrangement of words in forming meaningful phrases and sentences) are unique to it.  The Sinhala vocabulary (the total range of words the language possesses, and enters in its dictionaries), like the vocabulary of other languages, comprises both its own original words, new coinages, and borrowings and adaptations from other languages that its speakers have come into contact with. Sinhala came to enrich its vocabulary with borrowings from Sanskrit in ancient times. 

The ‘nelum’ part of botanical name of what is called the Indian lotus Nelumbium speciosum or Nelumbo nucifera comes from Sinhala. ‘Nelum’ is the Sinhala word for the lotus even today; it is also a name for a girl. Although Sinhala has such a long history, and is still a living language spoken and used by nearly 17 million Sinhalese, it is a minority language on a global scale. 

Because of its specific individuality, the linguists’ classification of Sinhala as an Indo-Aryan or an Indo-European tongue, is problematic, but not difficult to understand. One reason for it may be the preponderance of Sanskrit-derived words in the Sinhala vocabulary. That categorization might support the myth given in The Mahavansa or the Great Chronicle (composed in the 5th century CE) that the ancestors of the Sinhalese came from the Vanga Desha in northern India in the 6th century BCE.  Prince Vijaya is said to have landed at a region then called Thambapanni (place of copper coloured sand; ‘thamba’ in Sinhala means copper) from which the Greek name for the whole island Taprobane came. The Vijayan legend has been subjected to questioning by the recent discoveries of local and foreign historians and archaeologists. But the place known in ancient times by that name in the north-west of Sri Lanka still has coppery sands. Evidence of a pre-Vijayan civilization found during excavations carried out in the inner city of Anuradhapura in 2009 suggests that the race of people known as Yakkhas, the original dark skinned inhabitants of the island, were the real ancestors of the Sinhalese. The ‘Yakkhini’ (feminine form of ‘Yakkha’) that features in the Vijaya legend, Kuveni, was no doubt a mythical reincarnation of some powerful matriarch from the local ruling family of the time.  Some sort of an invasion by a lighter skinned tribe from north India probably took place and created trouble for the indigenous Yakkha community. Thus, the Yakkhas and Yakkhinis that the Mahavansa author fictionalized as fearsome supernatural beings or demons were the true ancestors of the Sinhalese. Archaeological finds currently being studied in the hilly interior parts of the country (like those dug out by Professor Raj Somadeva of the University of Kelaniya) support this hypothesis.

The Mahavansa

The Mahavansa itself as a valuable source book for the study of the island’s history is not invalidated by its fictitious delineation of the origin of the Sinhalese. Modern concepts of historiography or archaeology, or the advanced scientific modes of analysis of available historical and archaeological data emerged only very recently. Given the antiquity of the Mahavansa, the intellectual sophistication that its author has evinced in its compilation, and the care he has taken to record the stories as he had heard them are truly astonishing. We have to read the details carefully, and read between the lines, as it were, to determine what approximates the truth.  The Mahavansa is a refined Buddhist literary masterpiece, a poem in the Pali language, which works at three levels: a history, a homily, and a heuristic lesson for the contemplation on the dhamma. As a history, it records the services the Buddhist kings  rendered for the advancement and assured survival of the Buddha Sasana; it hardly focuses on the economic and political struggles that occupied the monarchs, amidst internal and external challenges to their rule. The stories are told in a spirit of illustrating Buddhist moral truths concerning the unsatisfactoriness of human existence, the necessity of compassion towards all beings, the brevity of life, and fickleness of royal fortunes, etc. The Mahavansa was written for the ‘serene joy and emotion of the pious’ (as a phrase that recurs at the end of each chapter of the book declares).  

Emperor Asoka versus King Devanampiya Tissa 

In Chapter 11 of the Mahavansa, we have details of how Devanampiya Tissa, the grandson of Pandukabhaya the first indigeous king of the country after the alleged coming of Vijaya, sends an embassy to king Dharmasoka, following his installation as king. King Dharmasoka answers with his own embassy to Lanka with instructions and the wherewithal to anoint Devanampiya Tissa a second time as king of Lanka, which suggests an empire versus vassal relationship between the two countries. 

Be that as it may, although he depicts the meeting of the monk and the monarch at Ambatthala (Chapter 14) while the latter was engaged in the royal sport of a hunt, as an unannounced initial step towards the introduction of Buddhism to the people of the island, details given in Chapters 12 and 13 of the monk’s preparations prior to his departure from Videha in Jambudvipa (India) to the island, and his arrival there, suggest that the Lankan king had already received the gift of ‘the three treasures’ (Buddha, Dhamma, and Sangha) from the mighty king Dharmasoka, who ordered the mission to the island under his own son Mahinda Thera. So, the Mahinda mission was probably a more wide-ranging follow-up. It is possible that through strengthening the Buddhist cultural ties between the island and India, emperor Dharmasoka was affirming his imperial authority over the island state. Before he came to Lanka, Mahinda Thera groomed himself in the language of the islanders.

According to Chapter 14 of the Mahavansa, Mahinda Thera preached to the people ‘in the language of the land’ (Hela basa/Elu/Sinhala). This means that even by the time Mahinda Thera arrived in the island in 236 BCE, the Sinhala language had reached an advanced state of development that was adequate for it to function as a medium for the communication of the profound philosophical doctrine of Theravada Buddhism to ordinary people. It was in the first century CE that the Pali language Three Pitaka (The Three Baskets/the tripartite scriptures of Buddhism, Sutta, Vinaya and Abhidhamma) which, until then, had been transmitted down the previous four or five centuries since the Paribbana (demise) of the Buddha, through oral tradition, was committed to writing at a Buddhist shrine in central Lanka during the reign of king Valagamba in the first century CE, as shown later in this essay. And the writing was done in the Sinhala script. (Incidentally, according to matadornet.com, the Sinhala characters form the second most aesthetically pleasing script  in the world, the place going to the Burmese script 

 Of Myanmar). 

Kingdom of Sinhale of antiquity

In ancient history of the world, the kingdom of Sinhale, Lanka, or Taprobane occupied a  conspicuous place. One reason for this was because of the island’s location. It was an important port adjacent to the ancient trade routes joining the east and the west. The island population then consisted of four tribes called Yaksha, Raksha, Naga and Deva. The Yakkhas were probably the majority ruling tribe and they spoke an ancient form of what we know as Sinhala today. Their language must have been adopted by the other tribes as well. The four tribes had a common identity as dipe danan” (people of the land).

A nation is a large body of people united by common descent, history, culture, or language, inhabiting a particular country or territory” (google.com). The people of Sinhale had achieved that status by the time of the arrival of Buddhism in 236 BCE  during the time of emperor Asoka of Bharata (268-232 BCE). Incidentally, the Mahavamsa provided some information required as data for dating emperor Asoka’s reign in the subcontinent. Mahinda Thera addressed the people of the island in their own language, which was an early form of Sinhala. The Pali Tripitaka was committed to writing at Matale Alu Vihare in central Sri Lanka during the reign of Valagamba of Anuradhapura (89-77 BCE) using Sinhala characters (which implies that Sinhala already had a developed orthography by then). Archaeological evidence was unearthed in 2009 of a pre-Vijayan civilization in Anuradhapura during excavations carried out with the assistance of the University of Berlin under the supervision of distinguished archaeologist Dr Shiran Deraniyagala (who was then Advisor to the Department of Archaeology). The traditional story of Vijaya as the progenitor of the Sinhala race contained in The Mahavamsa cannot be true. The Sinhalese were not migrants from another country, although they were probably temporarily subjugated by an invading force from a territory (fabled to be called ‘Vanga’) in northern India in the 6th century BCE. The local princess that features in the story, Kuveni, was probably a fictitious invention of a story teller, modelled on a real princess who had belonged to the ruling Yakkha (Hela or Sinhela) people of the country then. They were the native Hela people who spoke the Hela language (the prototype of Sinhala). The ancestors of the Veddas and the Sinhalese were contemporaries and were even genetically identical relatives, who probably had escaped to the jungle after fleeing foreign invasions. European scholars  identified the Veddas as aborigines, because they wrongly assumed that the Veddas were a distinct race that had lived in the island before the alleged arrival of the Sinhalese from somewhere else. No, the Sinhalese are as indegenous to the island as the Veddas. The history of Sinhalese and Vedda relations remains to be studied by a self-respecting new generation of independent native historians, archaeologists and anthropologists, who are not content with parroting their predecessors, the deracinated colonial clones of the mid-20th century.

Curse of colonial clones and the duty of the educated youth

The last mentioned were culturally estranged from their own people through their Western education; their minds had been colonised. They were trained to look at the latter as the ignorant ungrateful beneficiaries of the goodies of colonization, while, at the same time, belittling the efforts of patriots like Anagarika Dharmapala as those of native troublemakers who obstructed the alleged English-initiated modernization that they themselves believed in. Some Sri Lankans of my generation who, as adolescents in the 1960s, had developed a certain iconoclastic attitude towards traditional heroes and the beliefs and values that they represented and championed, were temporarily enamoured of those West-oriented false prophets. It is a pity to note that a significant proportion of today’s educated youth are still stagnating at that immature stage of  a broader political awareness and engagement that is expected of them by a resurgent nation.  This is particularly regrettable at a time when a handful of decrepit old racists among minority politicians are holding the majority Sinhalese community to ransom by aligning themselves with global superpowers who are bent on destabilizing  the Sri Lankan state in relentless pursuit of their geostrategic goals in the region. Politicians representing these powers follow a supranationalist agenda while being narrowly focused on purely nationalist interests within their own countries, which they can’t ignore, lest they be rejected at the polls. It is the national duty of our educated young people, especially the English educated, to stand by the silently suffering majority of Sri Lankans comprising all communities, who are at the receiving end of persecution by both local and foreign politicians, at the current critical juncture instead of hurrahing their oppressors. 

So-called Tamil nationalism in Sri Lanka   

Tamil Nadu, located in the southernmost part of subcontinental India, is the historical homeland of Tamils. According to the Unique Identification Aadhar India (updated December 31, 2020), the T.N. population is currently estimated to be 78.8 million individuals, inhabiting an area of over 130,000 km². Sri Lanka that lies to the south of India separated from it by the sea (the Palk Strait) is equal to half of Tamil Nadu in area (i.e.,65, 610 km²) with a population that is significantly less than one third of T.N.’s (i.e., almost 22 million by now as could be projected based on the general census of 2012). Sri Lanka’s current Tamil minority which accounts for 15% of Sri Lanka’s population consists of two groups of Tamils who came to the island in different periods in the country’s history: Ceylon (Sihela) Tamils in the northern parts, whose ancestors settled there permanently just over 800 years ago (from the middle of 13th century CE/Ref. A History of Sri Lanka by K.M. de Silva in repeated editions from 1985 to 2005)  after having arrived as traders, adventurers, invaders, mercenaries, and visiting scholars, etc., are 11% of the island population, while the rest 4% consists of estate or Indian Tamils, subjects of the British empire, who were brought to the southern interior parts as indentured workers to toil on the rubber, coffee, and tea plantations owned by Europeans from the mid-19th to early 20th centuries. Over four million Tamils live outside Tamil Nadu scattered in other countries across the world including Sri Lanka. The Sri Lankan Tamil community, who share Sri Lanka with the Sinhalese (75%) and Muslims (9%) as their common homeland, formed 15% (about 3 million) of the island’s total population in 2012 (as already stated). 

(My claims about the history of Tamils in Sri Lanka are based on extant authentic historical, literary, epigraphical and archaeological evidence found across the length and breadth of the island; but these are sure to be disputed by those who rely on the false assertions of certain biased historians and academics who have been deliberately distorting history in the service of the Tamil separatist cause. A glance at the Wikipedia will show anyone interested the plethora of distortions of Sri Lanka’s history concocted by hired fake academics in support of the separatist project.)

A circumstantial discrepancy 

There is a seeming contradiction between Sri Lanka the inalienable only homeland of the Sinhalese and Tamil Nadu the undisputed homeland of the Tamils in terms of their relative current status: while the small island of (Ceylon) Sri Lanka is an independent sovereign state, enjoying membership of the United Nations as such, Tamil Nadu is only one of the 29 states that constitute the single sovereign state of the (federal) Republic of India, whose constitution does not allow separation. The Republic of India occupies a seat in the United Nations. The disgruntled Tamil nationalists (who can’t open their mouths to talk about Tamil nationalism in their own Tamil Nadu homeland, the Indian constitution obliges them to accept Indian nationality, and embrace Indian nationalism) appear to be taking their frustration out on the hapless Sinhalese, who are actually a global minority, over this perceived injustice. Paradoxically, the Sinhala speaking Sri Lanka president Mahinda Rajapaksa was probably the first head of state to address the UN General assembly in Tamil in its history. This was in September 2008. He urged the global Tamils to trust him to deliver justice to Sri Lanka’s Tamil minority in the context of overcoming the armed separatist terrorism that was plaguing his country then. Even the imperial British had ruled the vast landmass that they called India including what we know today as the independent sovereign states of Pakistan (created in 1947) and Bangladesh (created in 1972), as a single entity. The British ruled Ceylon and India as separate countries.

Unrealisable Tamil aspirations and India’s duplicity

Tamils might naturally aspire to have their own sovereign state, and since Tamil Nadu has been their historical homeland for countless millennia, that is where they ought to have it. It is inconceivable that they will be allowed to have that separate state elsewhere, where they are domiciled after having migrated from Tamil Nadu or from any other country they have long been resident in as an immigrant minority. The home of Tamil nationalism must be Tamil Nadu, not Sri Lanka, contrary to what the handful of racists among ordinary Sri Lankan Tamil politicians claim on behalf of the barely 4% of the global Tamil population that live in little Sri Lanka. 

But Indians do not want to have a Tamil separatist problem within their own country. Indian politicians and diplomats are intelligent enough to understand that an independent sovereign state in the north and east of Sri Lanka will be a convenient stepping stone to eventual secession of Tamil Nadu from federal India. That will definitely be a thorn in the flesh for that country. So, what they have effectively done over the past few decades is to export the separatist problem to hapless Sri Lanka, while hypocritically demanding for the Tamil minority in the island what they will not allow Tamil Nadu Tamils themselves within the Republic of India! For example, Tamils in Tamil Nadu are required to sing Jana Mana Gana the Indian  national anthem which happens to be in the Bengali language. According to the Wikipedia, the people of Tamil Nadu also have a state song in Tamil in the form of an Invocation to Mother Tamil” in addition to the Indian national anthem Jana Mana Gana. But this could only be cold comfort for the Tamil nationalists. In Sri Lanka, under the previous yahapalanaya, the Tamil version of the constitutionally appointed Sinhala language national anthem was sung at national events in the name of fake ‘reconciliation’. Though India would not tolerate Tamil nationalism with separate sovereign identity being accommodated within its territory, it seems ever ready to use it in Sri Lanka in order to promote its own expansionist goals. India apparently wants to control, among Sri Lanka’s other resources, its seaports and airports. 

In 1987 India had friendly relations with Russia. So, to spite the then president UNP’s JR Jayawardane who followed West-leaning foreign policies, India surreptitiously groomed Prabhakaran and trained his rebel followers in military facilities on Indian soil to mount terrorist attacks in Sri Lanka against the state.  When the government troops were on the point of capturing Prabhakaran, and thus putting an end to his terrorism, India interfered in a highhanded manner (a la the infamous parippu-drop operation) to rescue him. This condemned innocent Sri Lankans of all communities to nearly three decades of fratricidal civil war, that they finally brought to an end at great cost, not only in terms of lives lost whose value is beyond count, and much material damage, but in terms of prolonged economic stagnation. Now India is with the Americans as demanded by its own national interest, and it wants Sri Lanka to be its ally against China, which is also a world power. How can Sri Lanka abandon the friendship of China that has been supporting it through thick and thin at all times, without at all interfering in Sri Lanka’s internal politics unlike the West and India? 

(To be concluded)