උපුටා ගැන්ම ලංකාසීනිවුස්

එක්සත් ජාතික පක්ෂ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී රන්ජන් රාමනායක මහතාගේ තවත් හඬ පටයක් නිකුත් වී ඇත.

හිටපු ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාගේ පුත්‍රයා වන දහම් සිරිසේන මහතා විසින් ඔහුට හිතවත් පොලිසියේ නිලධාරීන් ඉහල තනතුරුවලට පත් කිරීම සඳහා බලපෑම් කල අයුරු රංජන් රාමනායක මහතා සමග රහස් පොලිසියේ හිටපු අධ්‍යක්ෂ ශානි අබේසේකර මහතා එම හඬ පටයේ සාකච්චා කරයි.

දහම් සිරිසේන මහතා තම පියා වූ හිටපු ජනාධිපති වරයාගේ බලතල ද ගෙන හිතවත් පොලිස් නිලධාරියෙකු ඉහළ තනතුරකට යොමුකර ඇති බව එම සාකච්චාවේදී ශානි අබේසේකර මහතා සදහන් කලේය.

Colombo Today

By: A.A.M.NIZAM – MATARA

The sovereignty of a country is defined as the supreme political power of a ruling government to regulate its affairs within its specified territory without outside interference. Policies are thus formulated by the people of a sovereign nation via the elected government to suit the needs of the nation. Our country, similar to many other countries in the world, was free of foreign interference in all its affairs till the introduction of a despicable Act titled ‘registration of non-government agencies Act in 1980 by the government of J.R.Jayawardene. This tyrant government allowed the capitalists in this country to import everything and completely destroy the nascent industries (textile, tyre, sugar, steel, cement, etc) and at the same time permit the foreign individuals and organizations to enter the country to exploit our natural resources and take charge of local policy formulations by themselves or in collaboration with anti-national westernophile elements in the country.

The above referenced Act facilitated foreign governments and vicious foreign organizations to conduct unrestricted interference in the country in all fields, economic, social, religious, educational, cinematic and ethnic activities in the country through the vicious outfits called NGOs (Nefarious Gruesome Outfits)which received millions of dollars for their shameless and reprehensive servile activities from the foreign governments and the organizations in a clear-cut interference in the sovereignty of the country.. Just think who will pump billions for nothing in return? These lobbyist NGOs fulfil the needs of their funding agencies whose ultimate aim was none other than creating a new form of colonization around the world.

These NGOs and their international outfits called INGOs (Intensively Nefarious Gruesome Outfits)  had been involved in change of governments in our country and in the developing countries recently.  For instance just before the 2015 elections they mushroomed like piglets and within two months there were more than 45 NGO outfits handling Sirisena’s misinformation, mud-slinging , and fake news campaign spreading unbelievable,  incomprehensible  and unimaginable news which were presented under Goebbel’s theory to subdue the Sri Lankan voters.  The same thing happened for the 2019 November 16 election as well but only the dogmatic Tamils and a fair percentage of Muslims swallowed the bait.  All their attempts to mislead the Sinhala Buddhists utterly failed. 

During the Mahinda Rajapaksa presidency NGOs were blatantly acting as a government of their own interfering in all activities of the country and hence there were growing opposition from the religious leaders and the patriotic organisations urging the government to take stern action to control these NGOs.  Accordingly, the Ministry of External Affairs, on 11^th July 2014, issued a notification which required al Non-Governmental Organizations (NGOs) in Sri Lanka to register with the National Secretariat and abide by the regulations specified in the relevant Acts.

The External Affairs Ministry statement said that all NGOs registered with the NGO Secretariat are liable to submit annual Action Plans containing details of the activities which would be undertaken in the forthcoming year for approval and explained that the work of Non-Governmental Organizations in Sri Lanka is based on the provisions of the legal framework provided by the relevant Acts and Regulations.

The statement stressed that some NGOs had exceeded their mandates and hencee the Director/Registrar of the NGO Secretariat was compelled to issue the said instructions, which was a mere reiteration of the existing provisions for their smooth and noted that although all Non-Governmental Organizations operating in Sri Lanka are required by law to be registered, to ensure transparency and accountability, it has also been found that this is practiced in the breach.

The Ministry highlighted that while 1421 NGOs have been registered with the NGO Secretariat and continue to carry out their activities legitimately in the country, only a very few are not abiding by the regulations.

The Ministry said it is universally accepted for a legal framework to be in place governing the conduct of NGOs and the action by the Government of Sri Lanka is in accordance with such practice.

A report published in the Daily News on 23rs September, 2014 said that Secretary to the Ministry of Defence Gotabhaya Rajapaksa urged the NGO community to discuss their issues rather than opting to internationalize them. He has made this statement at a meeting held with the representatives from 11 NGOs engaged with CHOGM 2013 and the associated Commonwealth People’s Forum, had been based on the issuance of the NGO Secretariat circular and the new issues that have emerged following the government highlighting on the need for NGOs to work within their mandate.

The discussion has covered into government surveillance of NGO activities, power devolution, issues on missing persons and the unwillingness of NGOs to dialogue with the government. The Defence Secretary had made several proposals in order to iron out differences that have arisen between the NGOs and the government.

Two decisions had been reached during the meeting which included regularizing meetings between the NGO Secretariat and the NGOs to collect relevant information and to solve issues and bringing the Defence Secretary into dialogue with those NGOs that are more strongly and openly critical of the government Among one such proposal had been for the NGOs to work closely with the NGO Secretariat liaison offices in district secretariats in order to resolve any problems that would be encountered in the field. He had also expressed his commitment to environmental protection and on the possible role that can be played by NGOs in working in the environmental sector.

A total of 11 NGOs had participated in the meeting with the Defence Secretary which included Colombo District Business Development Co-op Society, Maternity & Child Life Development Foundation, Eco friendly Volunteers (ECO-V),The Sarvodaya Movement, Seva Lanka Foundation, Vanni Cultural Fund, National Peace Council, Centre for Poverty Analysis, Oferr Ceylon, Manawa Shakthi Padanama and the Human Rights Organization of Sri Lanka.

These objectives must simultaneously co-exist within a vigorous debate on NGO activism that is founded on a shared appreciation of the roles that both NGOs and their detractors play in a democratic society. The argument here is not to suppress debate on NGOs, but to couch such commentary in a manner that helps those who locate themselves within NGOs to reform them from within. While it is a tragedy that maligning NGOs in Sri Lanka seems to be a pursuit in itself, it is possible that NGOs which creatively address such criticism can change the tenor of the present debate into one that is more conducive for the exchange of ideas that at the end of day would help all Sri Lankans to enjoy the benefits of a just, peaceful and democratic society.

This endeavour is critical because NGOs exist in a symbiotic relationship with their constituencies. NGOs cannot assume, even though it may be the ideal that they work towards, that social empowerment can be conflated with unqualified support for NGOs in the light of increasing attacks on their activities. NGOs must and should deal with criticism leveled against them. The essential fragility of NGO interventions in the light of growing extremism and intolerance is becoming far too evident. NGOs need to develop ways in which they engage with such criticism head-on. It is only in the continuous process of dialogue with its harshest critics that NGOs can hope to maintain a semblance of credibility in the eyes of these critics.

Issues of transparency and accountability are at the core of much criticism leveled against NGOs. Given the vast sums of money that are involved, it is not unfair to request ways in which NGOs open up, where they should subject their on-going interventions to public scrutiny. NGOs should not create dependencies.

Peace building is about a committed and sincere attempt to assist the motherland, which requires the transfer of knowledge to local actors in order to eschew the creation of new dependencies which may create new fault-lines between and within communities. There is also the need to build systems and social networks that function long after donor aid has dried up. Serious internal discussions need to take place on the foci, scope and strategic engagements that NGOs undertake in pursuit of their ideals. Internal debate on the propriety of handling finances and management needs to be exercised by the management levels of NGOs, but need to involve all levels in order for such debates to be sustainable.

The report said that a fundamental problem with NGOs is that across the spectrum, their impact in shaping the mindset of the masses is limited by their ineffective engagement with the mainstream media. This is primarily due to inadequate training on how best to use mainstream media for advocacy purposes and many Sri Lankan NGOs fail to publicize their activities and circulate their ideas in the media to incorporate the values they promote into the political arena. They are unable to inform and shape public opinion, clearly picture the situation of the on-going reconciliation process, and fully address the concerns of the public regarding the that process.

The report further stated that many NGOs, even those based in Colombo, don’t have the capacity to conduct such vigorous self-assessments without donor support – despite perceptions to the contrary and it is imperative that support mechanisms that proactively engage with key concerns raised on the role and nature of NGO activism are helped about by donor commitments to such processes. In order to counter allegations of partisan bias and the perceptions of duplicity.  It said that the danger of acquiescing to such Western agendas that are discordant with building local capacities is that it creates in the minds of those who most desperately need assistance the impression that one is only trying to help for parochial or mercenary gain, instead of a deep seated commitment to help the community stand on its own feet. Hence what is required are dialogues that support progressive reformist tendencies in NGOs, while at the same time exploring ways in which such reform can take place in the eyes of those who are outside of NGOs frameworks. To this end as the Defence Secretary has suggested that the NGOs ought to commence a dialogue with the NGO Secretariat liaison offices in district secretariats in order to resolve any problems that would be encountered in the field, while expressing his commitment to environmental protection and on the possible role that can be played by NGOs in working in the environmental sector.

In many countries establishment of NGOs or organising activities with foreign patronage is taboo and those indulging in such activities will face severe penalties and several years of jail terms.  An Amnesty International report published in February last year (2019) said that Governments across the world are increasingly attacking non-governmental organizations (NGOs) by creating laws that subject them and their staff to surveillance, nightmarish bureaucratic hurdles and the ever-present threat of imprisonment.  The report said that the startling number of countries that are using bullying techniques and repressive regulations to prevent NGOs from doing their work. The report lists 50 countries worldwide where anti-

NGO laws have been implemented.

The Secretary General of Amnesty International Kumi Naidoo said that in many countries, during the past two years alone, almost 40 pieces of legislation that hamper the work of civil society organizations have been put in place or are in the works around the world. These laws commonly include implementing registration processes for organizations, monitoring their work, restricting their sources of resources and, in many cases, shutting them down if they don’t adhere to the unreasonable requirements imposed on them. A report published in The Guardian” said that more than 60 countries have passed laws that curtail the activity of non-cto inhibit NGOs from operating at full capacity, under which international aid groups and their local partners are vilified, harassed, closed down and sometimes expelled.

In October 2018, Pakistan’s Ministry of the Interior rejected registration applications from 18 international NGOs, and dismissed their subsequent appeals.

NGOs in Belarus are subjected to strict state supervision. Working for those NGOs whose registration request is rejected is a criminal offence.

In Saudi Arabia, the government can deny licenses to new organizations and disband them if they are deemed to be harming national unity”. This has affected human rights groups, iwho have not been able to register and operate freely in the country.

In Egypt, organizations that receive funding from abroad need to comply with stringent and arbitrary regulations. This has led many human rights defenders being banned from travel, having their assets frozen and prosecuted. Some could face up to 25 years in prison if convicted of receiving foreign funding. Sweeping new legislation on terrorist entities” encompass human rights and civil society organisations. NGOs are already required to register with the government.

In China, new legislation tightly controls the work of NGOs from registration and reporting to banking, hiring requirements and fundraising. NGOs in that country are required to register with police and obtain approval to carry out activities, and submit annual activity plans and budgets to a supervisory unit.

In Russia, the government has labelled NGOs who receive foreign funding foreign agents” – a term synonymous with spy”, traitor” and enemy of the state”. The government applies this legislation so broadly and such organizations are heavily fined, and put on the foreign agents” register. In July, the Washington-based National Endowment for Democracy became the first organisation to be banned under the new law.

n Hungary, a number of NGOs are being forced to label themselves as foreign funded” to discredit their work and the general public desist them. Organizations failing to comply with these rules face high fines and ultimately the suspension of their activities.

In Indonesia’s disaster coordination agency has issued guidelines on the involvement of foreign aid workers, stating that they needed to conduct all activities through local partners, and be registered with government agencies.

In some countries, the attack on NGOs is particularly targeted against organizations that defend the rights of marginalized groups, promoting women’s rights, including sexual and reproductive health and rights, LGBTI rights etc..

In India, the government labelled the environmental NGO Greenpeace as anti-national”, blocking its bank accounts, deporting foreign workers and preventing local staff from travelling abroad. Licences for more than 13,000 organisations have been revoked for alleged violations of a law on foreign funding.

To be continued….

Stanley Gunaratne.

It is my hope that the new President will at least usher in good policies for the country. However, the people who surround him in the current Parliament and some of his ridiculous Indian pandering statements is a cause for concern. The upcoming General Election will be crucial in deciding who the next “policymakers” of the country will be. 
People need to understand the structural problems this country has and the useless politicians are the root cause of zero progress in this country and why we aren’t another Korea or Singapore. We need to get the BASICS right. 
I share my thoughts below. After 71 years of independence, our nation’s passport languishes amongst the world’s lowest. Our currency virtually worthless. Our country, once a green paradise of ancient times, a model economy under even the colonials and with great promise on the dawn of freedom in 1948, is left as a backward Indianised poor country. I hope our citizens ask themselves, what does this country need.
Will any single party/entity PROMISE to do the following 16 things?

1. Abolish 13th amendment (and Provincial Councils)

2. Abolish Indo Lanka Accord – no self respecting country would abide by this “Anschluss” forced upon us

3. Scrap any perks for elected servants of the people that people don’t have (pensions, permits etc)

4. Invest in Chinese, Japanese and European high speed ELECTRIC trains/buses and BAN Indian junk trains/buses.

5. Rename the country “Sinhale” or revert back to Ceylon and remove the artificial name “Sri Lanka”. Alternatively hold a national debate and referendum on this subject. Seriously consider removing the stripes from the national flag which were added by a committee headed by none other than SWRD Bandaranaike. 

6. Establish the rule of law in Sri Lanka/Ceylon with mandatory caning for serious capital offences

7. Abolish unjust practices preventing defeated candidates from being appointed to Parliament on the National List. If necessary, separate the Cabinet from Parliament to ensure total independence of the Presidency (and appointed Cabinet) and Parliament (whose members cannot be appointed to Cabinet).

8. Abolish the Central Bank to end money printing. Establish an independent Monetary Regulatory Authority (like we had pre 1951) to ensure no auction of non existent resources at elections (like the Hong Kong or Singapore Monetary Board)

9. Ban ethnic parties and throw them into prison (after a thorough caning)

10. Settle Sinhalese, Malays and Burghers in the North and balance the demographics islandwide like in Singapore. Make it illegal for any district to not have the national demographics housed in it after a period of 7 years. 

11. Establish links with the East (ASEAN, China, Japan) and West (Germany, US, UK, Italy, Australia) to counter India – the country which sponsored decades of terrorism in this country

12. Appoint only technocratic people based on suitability for a job, education, business experience
13. Limit cabinet members, irrespective of coalitions, to 15 people (including the President) – there is no need for “State Ministers” and all this type of nonsense.
14. Invest in renewable energy based on hydro power, solar power and offshore wind power and energy storage (e.g. the Tesla facility in Australia stores solar power and powers and entire city). BAN all fossil fuel power generation and CANE any bugger who tries to build coal plants in the 21st century. 
15. Establish One nation, One People, ONE LAW and zero ethnic laws, regional laws, or treating those who are politically connected above the law. 
16. RECTIFY the language laws. Frankly in 1948, the country should have adopted two official languages (Sinhala and English) with one national language (Sinhala). Given where we are, the best way out of this total mess (the 13th amendment literally labels the North and East as a made up homeland), is to adopt the Singaporean model which will quash any attempts by Indian bootlickers to propagate an Indian model here). Therefore, to replicate the Singaporean example, adopt the following posture: The National Language of Ceylon will be Sinhala. (In Singapore it is Malay)The National Anthem of the country will be sung in ONE language. In this case the anthem was written in Sinhala, so ALL will sing it in one voice. (In Singapore everyone sings it in Malay).The official languages of the country will be Sinhala, English and Tamil.The working language of the country will be English. All citizens have the right of translation into Sinhala, or Tamil.The medium of instruction at all public schools will be English, or Sinhala. All students will learn English, irrespective of affluence. No Sinhalese will be forced to learn Tamil, and instead will become at least BILINGUAL in Sinhala and first class English nationwide. Every student will have the right to learn one mother tongue so they are bilingual in their mother tongue AND English. There will be zero attempt to make people trilingual with two national languages or two mother tongues. Instead, as economics permits, students will be offered the chance to learn Mandarin, Spanish, French or Korean – the most widely spoken or business relevant languages today. 

A FAILURE to promise these 16 things means that the contesting party at the General Election 2020 are inept traitors/Indian bootlickers pure and simple and no patriot, no matter what political colour flag they fly, or scarf they don, or what they claimed they have achieved in the past.

Ceylon/Sinhale/Sri Lanka and its people deserve better than these political selfish buffoons and constant tomfoolery. This nation has never been part of India, is not part of India and WILL NEVER be part of India. Instead of a first world bastion of economic excellence powered by the warmth, ingenuity and strength of our Lion people and utilising our strategic location coupled with the Rule of law and sound management and lean governance, we have become a hive of scum and villainy, with multiple layers of wasteful bureaucracy.

In short Sri Lanka is a Kakistocracy – a government of the worst kind and composed of the worst kinds of people. 

Ask not for who the bell tolls, it tolls for thee Sri Lankans. Wake up, and demand these 16 things and we will become the next Singapore of Asia (we could have been the first). Vote blindly without a single of these things promised and delivered, and we will be an Indianised backwater suffering endless mediocrity for at least another 5 years. Our politicians snatched defeat from the jaws of victory. No politician is owed a blank cheque or blind loyalty. The country comes first. Our Republic is not what is once was, it is full of bureaucrats, politicians who have no interest in the common good, except the common good of politicians. 

May the heavens protect this country. To quote Oliver Cromwell, I say to all our 225+1, “In the Name of God go!”
Regards,

Stanley Gunaratne.

Shenali D Waduge

Sri Lanka has weathered enough of internal conflicts. We do not need to be dragged into an international conflict but the possibilities of Sri Lanka becoming a sitting duck is looming dangerously. Agreements signed with US allows US military to use our onshore airports & airports to service their military planes, ships & submarines and even for logistics like water and food. What’s more US bomber planes can launch targets leaving Sri Lanka & target friendly nations like Iran, China, Pakistan, Russia…. Is this what we want? No.

Our relations with some nations are long & cherished and we cannot forget these ties for some military agreements.

The whole point of Sri Lanka committing its national policy to being a Non-Aligned Nation was to uphold 5 principles

1. Mutual respect for each other’s territorial integrity and sovereignty.

2. Mutual non-aggression.

3. Mutual non-interference in domestic affairs.

4. Equality and mutual benefit.

5. Peaceful co-existence

Sri Lanka remains a non-aligned nation. Our policy of non-alignment is now threatened. Sri Lanka has been turned into a base to allow a country to launch attacks at another country. The agreements we have signed compel us to commit to whatever this country demands as logistical & military requirements. In so doing, we are compromising our friendship with friendly nations who have never been hostile to Sri Lanka. This is a major faux pas that the legislature and the executive of the country must seriously relook at.

By taking side of one country and turning a blind eye to a historically friendly nation, Sri Lanka will lose a friend and is likely to become a future target for attack.

What have our so-called leaders done to turn Sri Lanka into a target nation for future missiles and bombs?

We should ideally be promoting Asia as a ZONE OF PEACE.

Shenali D Waduge

Stanley Perera Melbourne Australia.

Don’t be surprised if the writer tells you that a High Court Registrar wrote a judgement order without the knowledge of the High Court Judge taking a bribe from the State Timber Corporation.  Writer’s lawyer assisted the registrar also accepting a bribe from the State Timber Corporation. 

 court in Sri LankaThe litigation process of the above-mentioned case began in the arbitration Court of Sri Lanka before a panel of judges headed by a former Chief Justice late Sharvananda in the year 1994.  Fomer AG late Shibly Aziz appearing for Kristley Pty Ltd and Dy. Solicitor General Saleem Marsoof and Senior State Counsel Yuwanjan Wijeratne appearing for State Timber Corporation’ majority Arbitration award was delivered in favour of Kristley Pty Ltd Australia after an exhaustive marathon sessions.  High Court overturned the Arbitration order and the Supreme Court in its unanimous order re-instated the majority Arbitration Order with costs and compensation.  P.C. late H.L.De Sila appearing for Kristley and Dy.S.G.Saleem Marsoof appeared for State Timber Corporation.  Subsequently High Court Judge Sunil Rajapakse made an order interfereing the Supreme Court Order for the State Timber Corporation to gain undue advantages.  In that order an injustice to Kristley Pty Ltd occured.  Thereafter Kristley Pty Ltd appealed again to the High court for reliefs in the miscarriage of justice.  Former C.J. Sarath N de Silva being the ghost in these proceedings except in the Supreme Court and Arbitration proceedings,the writer felt that there was enormous pressure from powerful politicians and the C.J. against Kristley.  Appeal in the High Court resulting in unfavourable order that watered down the real strength of the Supreme Court order for which the High Court has no Jurisdiction on the Majority Arbitration Order re-instated by the Supreme Court.  It was highly irregular and illegal.  The C.J. and A.G’s department were fully involved in influencing the High Court.  State Timber Corporation paid a bribe to the Registrar of the High Court and the Lawyer appeared for Kristley Pty Ltd.  The Registrar of the High Court wrote a judgement order without the knowledge of the High Court Judge Sunil Rajapakse.  The chairman of the State Timber Corporation late Renuka Herath was fully responsible for bribing the registrar and the lawyer.  The writer thereafter appealed to the Supreme Court order to have the scullduggery by the Registrar of the High Cort.  After many exhaustive efforts it became humanly impossible for the petitioner to proceed with due to the enormous political influence from Hakeem, Wijedasa Rajapakse and whoever the justice minister at the time in that past 15 years.  Finally the Supreme Court after so much of harrassments dismissed the case without a hearing.  JUSTICE IS NOT ONLY BE DONE, IT MUST ALSO BE SEEN TO BE DONE.  But in this case it was not so.  If you bribe the registrar of court, you can get a favourable to you order written by the High Court Registrar.  The wrier complained to the Judiciary Services Commission and personally complaint was submitted to Solicitor General Suhada Gamlath and received no response to date.  This is the justice in my country.  I still call Sri  Lanka as my country although I am an expatriate Sri Lankan domiciled in Melbourne   

Courtesy  Ada Derana

State Minister Mahindananda Aluthgamage claims that the Commission to Investigate Allegations of Bribery or Corruption (CIABOC) has not investigated the complaints filed by them against the previous government for misappropriating State funds.

Aluthgamage says that they had lodged a complaint with the Bribery Commission back in 2016, against the previous government for allegedly misappropriating Rs. 1,500 billion.

He alleged that the Bribery Commission has not taken any measures to investigate for over three years.

The State Minister made these comments speaking to media at the Bribery Commission premises today (08).

Thirteen ministers and state ministers of the current government arrived at the Bribery Commission this morning to urge the expeditious probes on the complaints filed against the former administration.

Courtesy Ada Derana

An overseas travel ban has been imposed on former Director of the Criminal Investigation Department (CID) Shani Abeysekara.

The order was delivered by the Nugegoda Magistrate today (08) after taking into consideration a request made by the Colombo Crimes Division (CCD).

The National Police Commission yesterday (07) said that Shani Abeysekara was interdicted with immediate effect, pending an inquiry into the recordings of phone conversations between the police officer and former State Minister Ranjan Ramanayake.

The Police Media Unit, issuing a statement, cited the reason for the decision as SSP Abeysekara causing disrepute to the police service through his telephone conversations.

Recordings of telephonic conversations between MP Ramanayake, who was arrested at his residence on Jan. 4, and the former CID chief had been released to the media over the past two days. This conversation is transpired to be a conspiracy to remove the former Army Intelligence Chief Brigadier Suresh Salley, who is alleged to have been a hindrance to investigations.

Courtesy Ada Derana

The Attorney General has filed a revision application against the chief magistrate’s order granting bail to the Parliamentarian Rajitha Senaratne, says the Attorney General’s Coordinating Officer.

On December 19, Senaratne had filed an anticipatory bail application seeking the prevention of his arrest, which was rejected by the Colombo Chief Magistrate’s Court. The following day he lodge another anticipatory bail application, however, four days later Colombo Additional Magistrate issued a warrant to arrest Rajitha Senaratne.

The officers of the Criminal Investigation Department (CID) and the Police Special Task Force (STF) had searched two of Senaratne’s residences in Colombo and Beruwala, but failed to place him under custody.

On December 26, it was reported that Senaratne was admitted to the Cardiovascular Intensive Care Unit (CICU) Lanka Hospitals in Narahenpita. The next he was arrested and remanded over the white van” press conference he had called in November but he continued to receive treatment at Lanka Hospitals. The CID officers later came to take charge of the former Health Minister.

Senaratne, who was set to be transferred to the Prison Hospital on a recommendation by a prison medical officer, was then admitted to the Intensive Care Unit (ICU) of the Lanka Hospital in the afternoon of December 29.

On December 30, Colombo Magistrate’s Court ordered to release the former Health Minister on bail. He was granted bail a day before the second anticipatory bail application was scheduled to be taken up for consideration.

On the 1st of January, Senaratne, who was receiving treatment at the Intensive Care Unit of the Lanka Hospitals in Narahenpita, was transferred to a general medical unit. 

The parliamentarian continues to receive treatment at the Intensive Care Unit (ICU) of Lanka Hospitals to date.

උපුටා ගැන්ම හිරු නිව්ස්

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී රංජන් රාමනායකගේ නිවසින් හමුවූ හඬපට සම්බන්ධයෙන් විවිධ පාර්ශ්වයන් අදත් අදහස් පළ කළා.

උපුටා ගැන්ම හිරු නිව්ස්

රංජන් රාමනායක මන්ත්‍රීවරයාගේ දුරකතන සංවාද මඟින් අනාවරණ වන්නේ එවක විපක්ෂයේ මන්ත්‍රීවරුන් මර්ධනය කිරීමට හිටපු අග්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා ඇතුළු පිරිස් පසුගිය ආණ්ඩු සමයේ සිදුකළ කුමන්ත්‍රණ බව රාජ්‍ය අමාත්‍ය මහින්දානන්ද අලුත්ගමගේ මහතා පවසනවා.

ඔහු මේ බව සඳහන් කළේ කොළඹ අද පැවැති ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡාවකට එක්වෙමින්.

උපුටා ගැන්ම හිරු නිව්ස්

රන්ජන් රාමනායක මන්ත්‍රීවරයා සම්බන්ධයෙන් තම පක්ෂය අද හෝ හෙට තීරණයක් ගන්නා බව එක්සත් ජාතික පක්ෂ මහ ලේකම් පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී අකිල විරාජ් කාරියවසම් පවසනවා.

ඔහු මේ බව කියා සිටියේ සිරිකොත පක්ෂ මූලස්ථානයේ අද පැවති මාධ්‍ය හමුවකට එක්වෙමින්.

උපුටා ගැන්ම හිරු නිව්ස්

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී රන්ජන් රාමනායකගේ දුරකතන හඬපටවලට අදාළව හිටපු මහාධිකරණ විනිසුරු පද්මිණී එන්. රණවක සම්බන්ධයෙන්ලැබී ඇති පැමිණිලිවලට අදාළව අධිකරණ සේවා කොමිසම ද විමර්ශනයක් ආරම්භ කර ඇති බව වාර්තාවනවා.

මීට අදාළ හඬ පටය අධිකරණ සේවා කොමිසම වෙත ලැබී ඇති අතර, ඒ ඔස්සේ විමර්ශනයක් ආරම්භ කර ඇති බව සඳහන්.

ඊයේ දිනයේදී හිටපු මහාධිකරණ විනිසුරු පද්මිනී එන්. රණවක හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී දුමින්ද සිල්වාට ලබාදුන් නඩු තීන්දුව ඇතුළු අනෙකුත් තීන්දු ශූන්‍ය කළ යුතු බවට වන පැමිණිලිද අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභාව වෙත ඉදිරිපත් කෙරුණා.

ඒ, නව සිංහල රාවය සහ නව සිංහලේ ජාතික සංවිධානය විසින්.

මේ අතර මෙම සියලු හඬපට සම්බන්ධයෙන් විමර්ශනය කරන බවයි කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාශය සඳහන් කළේ.

වැඩබලන පොලිස්පති සී.ඩී. වික්‍රමරත්න විසින් බස්නාහිර පළාත භාර ජ්‍යෙෂ්ඨ නියෝජ්‍ය පොලිස්පති දේශබන්දු තෙන්නකෝන්ට ලබාදුන් උපදෙස් මත මෙම පරීක්ෂණ කොළඹ අපරාධ කොට්ඨාශයට භාරදී තිබෙනවා.

මේ අතර තම නිවසින් අත්අඩංගුවට ගත් සී.ඩී. තැටිවල තිබූ හඬ පට මාධ්‍ය මගින් ප්‍රචාරය වීමෙන් තමන් අගතියට පත්ව ඇති බව පවසමින් රන්ජන් රාමනායක මන්ත්‍රීවරයා අද නුගේගොඩ මහේස්ත්‍රාත් යූ.කේ. පැල්පොල ඉදිරියේ නීතීඥවරියක් මාර්ගයෙන් මෝසමක් ගොනු කළා.

උපුටා ගැන්ම හිරු නිව්ස්

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී රන්ජන් රාමනායකගේ අන්දෝලනාත්මක හඬපට සම්බන්ධයෙන් කඩිනමින් නීතිය ක්‍රියාත්මක කළ යුතු බව ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණ පවසනවා.

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රි ඩිලාන් පෙරේරා මේ බව කියා සිටියේ බත්තරමුල්ල නෙළුම් මාවතේ පිහිටි එම පක්ෂ මූලස්ථානයේ කැඳවා තිබූ මාධ්‍ය හමුවකට එක්වෙමින්.

උපුටා ගැන්ම හිරු නිව්ස්

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී රංජන් රාමනායක සහ තවත් විනිසුරුවරයෙකු අතර සිදු වූ දුරකථන සංවාදයක හඬ පටයක් සම්බන්ධයෙන් නව සිංහල රාවය සංවිධානය අද අනාවරණයක් කළා.

කළුතර දී අද මාධ්‍ය හමුවක් කැදවමින් එහි සභාපති පූජ්‍ය මාගල්කන්දේ සුදත්ත හිමියන් ඒ සම්බන්ධයෙන් පැහැදිලි කර සිටියේ මෙලෙසයි.

උපුටා ගැන්ම හිරු නිව්ස්

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී රන්ජන් රාමනායකගේ දුරකථන හඩපට මගින් මෙරට අධිකරණය සහ පොලීසිය පිළිබද ජනතා විශ්වාසය පළුදු වී ඇති බව ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය පවසනවා.

එහි මාධ්‍ය ප්‍රකාශක පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී වීරකුමාර දිසානායක නිදහස් පක්ෂ මූලස්ථානයේ අද කැදවා තිබූ මාධ්‍ය හමුවකට එක්වෙමින් මේ බව කියා සිටියා.

උපුටා ගැන්ම ලංකාසීනිවුස්

යහපාලනය යනුවෙන් අටමගලක් අටවා නීතිය කන්‍යාවියගේ සළු පට පමණක් නොව තණපටද ගලවා දැමූ බව ඇමැති විමල් වීරවංශ මහතා සඳහන් කරයි.

ජනාධිපති ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ රාජාසන කතාව සම්බන්ධයෙන් වූ විවාදයට පාර්ලිමේන්තුවේදී එක්වෙමින් ඔහු මෙම අදහස් පළ කළේය.

රංජන් රාමනායක මහතාගේ හඬපට එළියට ඒමත් සමග එක්සත් ජාතික යහපාලන ආණ්ඩුවේ බොහෝ දෙනකුගේ සළු පට අහසට වීසි වෙමින් ඇතැයි ද ඔහු සඳහන් කළේය.

උපුටා ගැන්ම ලංකාසීනිවුස්

රන්ජන් රාමනායක මහතා විසින් දුරකථන ඇමතුම් හරි පටිගත කිරීම වැරදි වැඩක් බව එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රිනී හිරුණිකා ප්‍රේමචන්ද්‍ර මහත්මිය සඳහන් කරයි.

අවසානයේ සිදුවූයේ එම වරදම ඔහුට පාරාවළල්ලක් වී පැමිණීම බවද ඇය කියා සිටියාය.

දුරකථන සංවාද සීඩී තැටිවලට පිටපත් කර තමන් ළඟ ඔහු ළඟ තබාගෙන සිටිය බවද ඇය සඳහන් කරන්නීය.

රාමනායක මහතා ළඟ රාජකාරි කරමින් සිටි පුද්ගලයකු තරහ වී එතනින් ඉවත් වී යද්දී මෙම සංයුක්ත තැටි පිටපත් රැගෙන ගිය බවත් පසුව එම තොගය කිසියම් රූපවාහිනි නාලිකාවන්ට භාරදී ඇතැයිද තොරතුරු ඇති බව ඇය කියා සිටියාය.

ඉන්පසු පොලිසිය මන්ත්‍රීවරයාගේ නිවස සෝදිසි කිරීමේදී අදාළ පිටපත් වල මුල් සීඩී තැටි සොයා ඒවා රැගෙන ගොස් ඇතැයි ද ඇය සඳහන් කළාය.

කොළඹදී පැවැති මාධ්‍ය ඇය මෙම අදහස් පල කරන ලදී.

උපුටා ගැන්ම ලංකාසීනිවුස්

විපක්ෂ නායක සජිත් ප්‍රේමදාස මහතාට ලොකු කැපෑසිටි එකක් නැති බව එක්සත් ජාතික පක්ෂ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී රන්ජන් රාමනායක මහතා සඳහන් කරයි.

ඔහු මේ බව සඳහන් කරන්නේ මෙරට විදෙස් මාධ්‍යවේදියෙකු වන අමල් ජයසිංහ සමගින් කරන ලද දුරකතන සංවාදයක දී ය.

සජිත් ප්‍රේමදාස මහතාගේ ඔලුවේ කිසිත් නැති බවත් ඔහුව පාලනය කරන්නේ සිරස රූපවාහිනිය සහ මෛත්‍රී ගුණරත්න බවත් මන්ත‍්‍රීයරයා එහිදි පවසා ඇත.

සජිත් ප්‍රේමදාස මහතාට තනිව තීරණයක් ගත නොහැකි බවත් තමන් ඔහු ළඟින්ම වැඩ කර තිබෙන බවත් කිසිම කැපෑසිටියක් ඔහුට නැති බවත් සංවාදයේදී රාමනායක මහතා කියයි.

උපුටාගැන්ම ලංකාසීනිවුස්

එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී රන්ජන් රාමනායක මහතා තමනට විරුද්ධව අධිකරණයේ නඩුවක් සම්බන්ධයෙන් ගාල්ල ප්‍රදේශයේ විනිසුරකු සමග සිදුකරන සාකච්ඡාවක වීඩියෝවක් සමාජජාලාවල පැතිරී යමින් ඇත.

එම නඩු කටයුත්ත ගැන රාමනායක මන්ත්‍රීවරයා එහිදී විනිසුරුවරයාගේ උපදෙස් පතන අතර එහි තත්ත්වය ද විමසා බලයි.

By Garvin Karunaratne

Over twenty percent of young people in the World, have failed to find a due place in the economic ladder and have become drop offs of the education and development system. Definite action to equip them to become entrepreneurs has to get priority. .

Every country has a plethora of job skills training programmes, but the countries provide only skills training and expect the trained youth to either find suitable employment or to become entrepreneurs. Finding suitable employment to utilize their skills is a difficult task because the International Monetary Fund has already imposed its Structural Adjustment Programme on almost all Third World countries with the result that these countries have been directed to follow a set of policies – to allow unrestricted imports and are banned from implementing any government programmes that attend to create commercial undertakings. This means that though skills training can be provided the Governments cannot either restrict imports of items that can be made locally or set up programmes where the skills trained youth will be helped to establish manufacturing units that make items for local consumption or export. The IMF’s Structural Adjustment Programme also imposes a high interest rate policy, which means that any entrepreneur has to obtain funds at a for bidding high interest at over twenty percent to establish any industry.

The result is that the vast majority of the skills trained youth continue to be unemployed and become consumers, receivers of welfare grants rather than become contributors.

In this context, the achievement of the Youth Self Employment Programme of Bangladesh comes of great importance in that it is the only development programme that can claim success in guiding millions of youths to become self employed on a commercially viable basis. It is easily the only youth employment programme that has achieved world status within the short space of three decades. It is a programme that has left its imprint on the sands of time.

No feasibility reports were written to get this programme approved. The approval came in a flash.

In Bangladesh when the new Military Government of General Ershard took over the country in 1982, the Ministry of Youth Development was providing skills training to 40,000 youths annually but the vast majority of them failed to find employment and continued to be unemployed for life. I happened to be the Commonwealth Fund Advisor to the Ministry on Youth Development and the new Hon. Minister for Labour and Manpower, Air Vice Marshall Aminul Islam at a Conference held to evaluate youth development programmes, ordered me,:

 What can you contribute for Bangladesh”?

I would suggest that you approve a self employment programme to supplement the skills training programmes that are being implemented by the Ministry of Youth Development, where the lecturers who train the youths in skills will in addition, also guide the youths to establish enterprises to manufacture items for sale and become self employed entrepreneurs.”

The Secretary to the Treasury, the highest official in the country who was present replied:

Self-Employment is not a task that can be done. The International Labor Organization (ILO) with all their unlimited resources have just miserably failed to establish a self-employment programme at Tangail in Bangladesh. They laboured for three years and brought experts from all over and failed. It was a great loss – a massive expenditure and this Government is not going to waste any more funds again. Self-Employment is not a task that can be done. That was the conclusion of the ILO and they are the experts of international standing”

I replied:

Though the ILO failed, I can establish a Self Employment Programme. I hold the experience of establishing self-employment projects in Sri Lanka for eighteen years and also hold the Ph.D in Agricultural Economics and Non Formal Education from Michigan State University. I am confident of success.”

 The Secretary to the Treasury the highest official in Bangladesh laughed loud at my attempt to make entrepreneurs out of school drop outs- the category from which the Department of Youth Development found youths for skills training. Secretaries of a few other Ministries joined him.

 I argued that though the ILO failed I would succeed. The Secretary to the Treasury was adamant that such a programme would never succeed, but I quoted instances where I had established successful employment projects providing incomes to youths while simultaneously producing what the country imported. The battle went on for an easy two full hours The Hon. Minister was listening in silence till his patience was exhausted.  The Minister finally ordered us to shut up. He asked for any Government training programmes that guided youths to become entrepreneurs. The Secretary to the Treasury replied None”. Then the Minister asked for the number of youths that failed to get into higher education as well as finding a suitable job- the youths that will be scraping the barrel for life, unemployed. The Secretary answered that it was in the millions, every year The Hon Minister without any hesitation ordered that I should establish a self employment programme to create entrepreneurs.

The Secretary to the Treasury stumped, stating‚  that there will be no  funds to establish a self employment programme, to which I replied that we will find savings within the  approved budgets  for the skills training of the youths and re deploy staff as necessary. The  Hon Minister  approved my suggestion.. .

We started planning work that night itself. The next morning I was a addressing trainee at the training centers and also training our Lecturers and Youth Officers on how the programme should be done. The officers who had till then done traditional youth development work were trained in concepts of economics. All Training Institutes were immediately altered to Training Cum Extension Institutes where the youths in training were to be guided to become self-employed. Overnight we established a countrywide special extension service for the lecturers to go out on inspections and help the youths who faced problems.  The youths were guided to draft their own projects to become self employed, starting small farms even with a few cows or chicks. Dresses were sewn using the machines at the training centers that were kept open after work till ten at night.  The method was to intensively guide the trainees in the management of their enterprises. Every action from the planning of their projects, to the purchase of raw materials, the chicks, the feed, the process of manufacture, the process of the growth and sale of cattle, the making of garments and their sale was all monitored on a non formal education basis where the youths were trained to look at the advantages and disadvantages of each course of action and act on their own. They were monitored closely and helped when they failed. . The trainees were taught basic economics related to their ventures‚ The training included understanding the free market economy and the youths were guided to think, understand and increase their ability and capacity in the process. This was non-formal education in action. The achievement was within the village setting where the projects became family concerns with brothers and sisters becoming involved. On our Visits, Training sessions were provided impromptu where everyone could participate.

The effort was to make a youth movement to make youths establish ventures and guide them till they are income bearing equal to the earnings of a clerical officer in the Public Service.

This Programme began at the end of March 1982 with a few trainees and was expanded to 2000 by October 1983. By the time I left Bangladesh at the end of October 1983- in sixteen months my team was guiding 2000 youths.  The team comprised the Secretary, the Joint Secretary of the Ministry with a few hundred staff of Directors, Deputy Directors of Youth, Director for Livestock and Poultry, Directors of the 3 Residential Training Centers in Livestock & Poultry, Lecturers in Training Institutes- all of whom were taught the essentials of economics firstly to be able to analyse the economy of Bangladesh and to arrive at areas of economic activity where self employment production would be an asset to the country. They were also taught methods of imparting instructions in a manner that would evoke the active participation of the trainees and enable them to think and make their own decisions. This included national and regional planning culled down to the village level., where the self employment units were established.

We got down to work in earnest.. The officers were patriotic to the extreme. It was long hours every day for months Daily circuits in Toyota Hiace bone shakers- leaving early morning to return whenever. The officials responded ably.

 In an evaluation conducted in March 1983, eleven months from the commencement it was found that of the youths that commenced by May 1982, 283 youths had established  their own commercial ventures, with stocks of flocks and head of cattle  valued at Tk.911,630.00.  It was building up stocks, buying chicks and ducklings and seeing them grow. As much as 223 of them had reached a net income of TK 369.00 a month. Of them 83 earned over Tk. 500.00 a month. In the  Jamalpur District, in disciplines like dress making, fisheries, retail sales, electrical goods repairing workshops, welding, etc. 73 youths were involved, earning an average net income of Tk 445.00 a month with 20 of them earning net incomes of Tk. 500.00 or over:”

At that time Tk. 500.00 a month was the salary drawn by a Clerical Officer in the Government Service. Getting the youths to reach a net income of Tk. 500.00 was our aim.

In an Evaluation done in August 1983, 16 months from commencement  the Report documented:

A Programme of Excellence in every respect unfolds in the results documented. .Of  500 unemployed youths who joined the programme in the early months,   479 are earning  an average net income  of Tk 596.00 in August 1983, 8 to 12 months after they commenced their commercial ventures, 55 of them earn over Tk. 1000.00 a month and 253 earn  over Tk 500.00.”

In August 1983, barely 16 months from the commencement, the achievement was hailed by the two Secretaries of the Ministry of Labour and Manpower; In their words:

Dr. Karunaratne’s significant contribution has been in the field of self employment to the drop-out youths. This programme was not only designed but also guided by him. This activity, which was initially launched as a pilot experimental project, has been a great success and has now being adopted as a fill-fledged Programme. The Government of Bangladesh has been successful in providing meaningful employment to a large number of youths on this Programme” . (Asafuddowlah)

Dr. Karunaratne’s role as the formulator of the program has been particularly commendable. It was mainly through his dedication and hard work that the pilot project has now been formally accepted as one of the most important development projects.” (Ayubur Rahaman)

The YSEP has stood the test of time for over three decades (1982-2019) The Five Year Plan of 1997-2002 devotes 8 pages to this program. This is easily the premier employment creation program that one can find in the world today. All other programs involve training and apprenticeship only and never include the tasks of motivating youths, involving them in non-formal education endeavor to develop their abilities and capacities, through technical guidance and management advice provided as they work on their projects aimed at their becoming commercially viable, which are the cornerstones on which this programme  has been based.

Instead of traditional youth work, the aims of the Ministry of Youth had been altered to facilitate the unemployed youth for gainful employment/self employment, providing vocational/skills development training and micro credit support.

To involve the youth in the mainstream of national development processes” (www.dyd.gov.bd/nyp_activities.php)

The above achievement of the Youth Self Employment Programme stands great in comparison to what was achieved by the ILO Project in Tangail in the earlier three years, where the number of entrepreneurs was only 626, where Tk. 1.38 million was disbursed of which only Tk. .61 million was recovered. The best cases document people owning one milk cow or fattening one head of cattle for sale. Many of the 626 people had dropped off.

 By August 1983, 16 months after commencement The Department of Youth Development  were training  2000 youths. The Programme was expanded apace to involve 7000 youths by 1987, to 16,000 by 1992 and to 160,000 a year from 1997. In 1982 we had only 3 Residential Training Centers. This was increased to 64 by 1997.  In  2011 February The Government of Bangladesh reported to the 34 th Session of the Governing Council of IFAD(FAO)  that this programme had guided as much as two million youths to be self employed‚  on  a commercially viable basis.(Statement by Bangladesh to the 34 th Session of the Governing Council of IFAD(FAO), dated19/02/2011)

My task was also to train the officers to carry on the programme after my‚  two year period of service ended.‚  True to a man Bangladeshi officers carried on the ardous task and‚   today 160,000 youths are being guided annually.. A full Department of Youth Development now devotes 95% of their time to training and guiding youths to become self employed..

Every country boasts of skills training programmes where youths are trained in the thousands but none provide training to guide the trained to become entrepreneurs- the task that was successfully done in this Youth Self Employment Programme.

It would behove every Government to decide that all skills training programmes should include guidance to enable the youths in training to establish enterprises of their own and become entrepreneurs. This can be achieved with little extra cost as the staff that train youths in skills will also be guiding them to become self employed.

Another important fact is that for the first few years, no new funds were provided. Savings were found within the skills training programme budgets for holding training workshops to create self employment..

Having a live successful employment creation programme to follow and for guidance is a great asset to any country that wishes to commence activity.

The intrinsic success of the Youth Self Employment programme of Bangladesh offers hope for any country that hopes to convert their unemployed youth to become entrepreneurs.

The entire world yearns for that development today.

Garvin Karunaratne, Ph.D. Michigan State University‚ 

Commonwealth Fund Advisor to the Ministry of Labour and Manpower, the Government of Bangladesh(1981-1983) 

සේව් ද ස්පෝර්ස් සංවිධානය.

ශ්‍රී ලාංකේය ක්‍රීඩා සාහිත්‍යයේ ප්‍රගමනය උදෙසා සේව් ද ස්පෝර්ට්ස් සංවිධානය ඉදිරිපත් කරන ”සේව් ද ස්පෝර්ස්ට් ක්‍රීඩා සාහිත්‍ය සම්මාන උළෙල 2020” සඳහා ඉල්ලුම් පත් කැඳවීම ආරම්භ කෙරේ. ශ්‍රී ලංකාවේ ක්‍රීඩා සාහිත්‍යය අරමුණු කර ගනිමින් ඒසඳහාම පැවැත්වෙන පළමු සහ එකම සම්මාන උළෙල මෙයයි. ඒබව අවධාරණය කරමින් සේව් ද ස්පෝර්ස් සංවිධානයේ සභාපති ම. ප. තමීර මංජු මහතා පැවසුවේ ක්‍රීඩාවේ අනාගතය පැහැබරයි යන තේමාව යටතේ මෙම සාහිත්‍ය සම්මාන උළෙල සංවිධානය කර ඇති බවය.

”සේව් ද ස්පෝට්ස් සංවිධානය අපේ රටේ ක්‍රීඩාවේ උන්නතිය උදෙසා පෙනී සිටින ස්වේච්ඡා සංවිධානයක්. දැනටමත් අපි වාර්ෂිකව ක්‍රීඩාවේ දියුණුව ඉලක්ක කර වැඩසටහන් රැසක් දියත් කරනවා. ඒ අතරට එක්වන අලුත්ම වැඩසටහන වන්නේ සේව් ද ස්පෝර්ස් ක්‍රීඩා සම්මාන උළෙල. ලෝකයේම ක්‍රීඩා සාහිත්‍යය කියන්නේ වෙනමම ක්ෂේත්‍රයක්. අපේ රටේ දක්නට නොලැබුණාට ලෝකයේ සෙසු රටවල ක්‍රීඩා සාහිත්‍යය ඉහළම මට්ටමක තියෙනවා. අපේ අරමුණ වන්නෙත් අපේ රටේ ක්‍රීඩා සාහිත්‍ය එවැනි උසස් තලයකට ගෙන එන්නට. අද අපේ රටේ ක්‍රීඩා කෘති වාර්ෂිකව ප්‍රකාශයට පත් වෙන්නේ කීයද ? ක්‍රීඩා සඟරා තියෙන්නේ කීයද ? ක්‍රීඩා සිනමාව කොතැනටද දිවෙන්නේ ? මේ වගේ ප්‍රශ්න රාශියක් අපට තියෙනවා. ඒ ප්‍රශ්නවලට නියමාකාර විසදුම සේව් ද ස්පෝර්ට්ස් ක්‍රීඩා
සම්මාන උළෙල නොවෙන්න පුළුවන්. නමුත් යම් උත්තරයක් එහි තිබෙනු ඇතැයි අපි විශ්වාස කරනවා…”යිද ම. ප. තමීර මංජු මහතා පැවසීය.

සේව් ද ස‍්පෝර්ට්ස් ක්‍රීඩා සම්මාන උළෙලේදී කාණ්ඩ හයක් යටතේ පිරිනැමෙන සම්මාන ගණන 20කි. එහිදී පළමු කාණ්ඩය යටතේ පිරිනැමෙන්නේ ශ‍්‍රී ලාංකේය ක‍්‍රීඩා සාහිත්‍යයේ උන්නතිය උදෙසා ඉහළ දායකත්වයක් දැක්වූ වසරේ ජාතික ක‍්‍රීඩා සංගමය, වසරේ වෙළඳ සමාගම,  වසරේ ක්‍රීඩා දේශක සහ වසරේ ආයතන හෝ සංවිධාන වෙනුවෙන් පිදෙන බුද්ධි මණ්ඩලයේ විශේෂ ඇගයීම් සම්මාන වේ. දෙවැනි කාණ්ඩයේදී වසරේ විශිෂ්ටතම ක‍්‍රීඩා විචාර ලිපිය, ක‍්‍රීඩා පුවත් පිටුව, ක‍්‍රීඩා සඟරාව, ක‍්‍රීඩා ප‍්‍රකාශන ආයතනය සහ වසරේ ක‍්‍රීඩා වෙබ් අඩවිය සඳහා සම්මාන පිරිනමයි. තුන්වැනි කාණ්ඩයෙන් වසරේ විශිෂ්ටතම සමාජ ජාලා, රූපවාහිනී  වාර්තා,
ගුවන්විදුලි වාර්තා, සිනමා ක්‍රීඩා සාහිත්‍ය නිර්මාණ සඳහාත් සිව්වැනි කාණ්ඩයෙන් වසරේ විශිෂ්ටතම ඉංග‍්‍රීසි භාෂා, දෙමළ භාෂා සිංහල භාෂා ක‍්‍රීඩා සාහිත්‍යවේදියාටත් සම්මාන පිරි නැමේ.  වසරේ විශිෂ්ටතම විවිධ විෂයික ක‍්‍රීඩා කෘතියට සහ  වසරේ විශිෂ්ටතම ශාස්ත‍්‍රීය ක‍්‍රීඩා කෘතියට සම්මාන පිරිනැමෙන්නේ පස්වැනි කාණ්ඩයෙනි. සය වැනි කාණ්ඩයෙන් පිරිනැමෙන සේව්ද ස්පෝර්ට්ස් ක‍්‍රීඩා සාහිත්‍ය රන් සම්මානය ක්‍රීඩා සාහිත්‍යය උදෙසා අපමණ මෙහයක් කළ සාහිත්‍යධුරයකු වෙනුවෙන් පිරිනැමේ.

ක්‍රීඩා සාහිත්‍ය සම්මාන උළෙලේ සියලු ඇගයීම් සිදු කරන්නේ බුද්ධි මණ්ඩලයක් විසිනි. එහි සභාපතිත්ත්වය දරන්නේ ජාතික ක්‍රීඩා සංවර්ධන පදනමේ සභාපති, බාහිර කථිකාචාර්ය, ශාස්ත්‍රපති ( පංචවිධ) හර්ෂ බී. අබේකෝන් මහතායි. ඔහු පැවසුවේ ”ක්‍රීඩා සංස්කෘතියක් බිහිකිරීම උදෙසා ක්‍රීඩා සාහිත්‍යය ප්‍රවර්ධනය කිරීම ක්‍රීඩාවේ අත්‍යවශ්‍ය අංගයක්. එබැවින් ලාංකීය ක්‍රීඩාවේ සංවර්ධන උදෙසා පාසල් ක්‍රීඩාවේ සිට ජාතික සහ ජාත්‍යන්තර මට්ටම දක්වා ක්‍රීඩකයින් ගෙන යාම සඳහා රට තුළ ක්‍රීඩා සාහිත්‍යයද පෝෂණය කළ යුතුයි. සේව් ද ස්පෝර්ට්ස් ක්‍රීඩා සංවිධානය එම ජාතික වගකීම ඉටු කිරීමට පුරෝගාමී වී තිබෙනවා. ඊට මෙරටේ සමස්ත ක්‍රීඩකයින් ක්‍රීඩා පුහුණුකරුවන් ක්‍රීඩා උපදේශකවරුන් ක්‍රීඩා කළමනාකරුවන් ක්‍රීඩා පරිපාලකයින් ඇතුළුව සමස්ත ක්‍රීඩා ව්‍යුහයේම දායකත්වය ලබා දිය යුතු වනවා…” යනුවෙනි. බුද්ධි මණ්ඩලයේ පළමුවැනි රැස්වීම ජනවාරි 15 වැනිදා පැවැත්වෙන බවද ඔහු පැවසිය.

සේව් ද ස්පෝර්ස් ක්‍රීඩා සම්මාන උළෙළට ඉල්ලුම්පත් භාර ගැනීම 2020 පෙබරවාරි 15 වැනිදායින් අවසන් වෙයි. සියලුම ඉල්ලුම් පත් කඩවත නුවර පාර අංක – 451 /4Cහි පිහිටි කඩුල් ප්‍රකාශන ආයතනයට භාර දිය යුතුය. (කඩවත නිකාඩෝ සිනමා ශාලාව ඉදිරිපිට ගොඩනැගිල්ලේ දෙවැනි මහළෙහි කඩුල්ල ප්‍රකාශන ආයතනය පිහිටා ඇත. විමසීම් 0113 64 24 28 ) සම්මාන උළෙලේ ඇගයීම් පිළිබඳ යම් තොරතුරක් විමසීට අවශ්‍ය නම් එය බුද්ධි මණ්ඩලයේ ප්‍රධානි ශාස්ත්‍රපති හර්ෂ බී. අබේකෝන් මහතා 0766390897 යන දුරකථන අංකයෙන්ද සංවිධාන කටයුතු පිළිබඳ තොරතුරු දැන ගැනීමට 0773557667 දුරකථන අංකයෙන් සේව් ද ස්පෝර්ට්ස් සංවිධානයේ සභාපති ම. ප. තමීර මංජු මහතාද අමතන ලෙසට සංවිධායක මණ්ඩලය ඉල්ලා සිටි. සම්මාන උළෙලේ අවසාන තීරණය බුද්ධිය මණ්ඩලය සතු වෙයි. වැඩිවිස්තර සඳහා සම්මාන උළෙලේ නිල සමාජ ජාල මාධ්‍ය අනුග්‍රහය ලබා දෙන www.sabuddhi.lk වෙබ් අඩවියට පිවිසෙන්න. මෙම පුවත සඳහා පුළුල් ප්‍රචාරයක් ලබා දෙන ලෙසද කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිමි.

ම. ප. තමීර මංජු,

සභාපති,

සේව් ද ස්පෝර්ස් සංවිධානය.

0773557667 – thameeramanju@gmail.com

Media Unit State Ministry of  Technology and Innovation.

Thilanga Sumathipala, State Minister of Technology and Innovation said that SLIATE will be converted to a degree awarding institution. He made these remarks at a special discussion held with the representatives of the association of academic staff of SLIATE, focusing on the measures to be taken towards the development of the institutions.

 Further expressing his views, the Minister said,

SLIATE can be compared to a flower which has bloomed in the jungle. It is my view that despite having the capacity to add more value to the economy, proper usage is not being derived from SLIATE. Therefore, I hope to take action to develop this institution converting it to a degree awarding institution. Our children hold different insights and outlooks. Therefore, it is necessary to increase the number of subjects being taught in the 19 institutions established islandwide, from 60 to 80, to suit their needs. We are committed to provide all physical resources needed to acquire this status.

This institution could be upgraded through closer links established with University Grants Commission, State Universities and Non-government Universities which are authorized to award degrees. We will take maximum efforts to initiate this task starting with several subjects which could easily lead up to degree status.

The scope of subjects being taught at this institution should be updated leaning more towards the technological sector. For this, the research institutions functioning under our ministry could collaborate in providing opportunities for the students to engage in new research. This makes it easy to add more value to the institution.

As an initial step towards fulfilling this task, a strategic plan will be devised focusing on policy concerns, convening all stakeholders, within the next two weeks’ time. In line with this strategic plan, the enrollment of students to the institutions will be carried out according to a new methodology. This is the long-awaited chance to upgrade SLIATE. Under the presidency of His Excellency Gotabaya Rajapaksa, who is concerned with and focused  on the need to empower the future generation with technology for economic development, this task has become easily attainable.

Upgrading SLIATE to the level of a degree awarding institution would reduce our country’s money flowing into foreign lands.”

He further emphasized that it would be converted to a higher technological education institution awarding degrees to future intakes of students similar to University of Technology ensuring no disruption being caused to those who pursue studies in the institution. At this discussion the representatives of the association of the Academic Staff presented the issues and inconveniences that they encounter on a professional basis, and the Minister pledged  his support to resolve the issues along with the development of this institution.

Mr. Chinthka Lokuhetti, Secretary to the Ministry, Prof. Janitha Liyanage, Dr. Arosha Fernando and a group of officials of SLIATE joined in the discussion.

Media Unit
State Ministry of  Technology and Innovation.

චන්දන සූරියආරච්චි සංවර්ධන නිලධාරී සේවා සංගමය

ප‍්‍රවෘත්ති කර්තෘ/ ප‍්‍රවෘත්ති අධ්‍යක්‍ෂක
රූපවාහිනිය/ගුවන් විදුලිය/පුවත්තපත
ලේකම්,
එස්. හෙට්ටිආරච්චි මහතා,
රාජ්‍ය පරිපාලන හා ස්වදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශය
නිදහස් චතුරශ‍්‍රය
කොළඹ 07.

ලේකම්තුමනි,

සංවර්ධන නිලධාරි අංශය ඉබි ගමනේ.

ප‍්‍රතිසංවිධානයක් සිදුකර සංවර්ධන නිලධාරීන්ගේ ස්ථිර කිරීම්, අන්තර්ග‍්‍රහණය කිරීම්, බඳවාගැනීම් වේගවත් කිරීමට මැදිහත්වන ලෙස ඉල්ලා සිටිමු.

2012 වර්ෂයේ ස්ථාපිත කරනු ලැබූ රාජ්‍ය පරිපාලන අමාත්‍යංශයට අයත් ඒකාබද්ධ සේවාවක් වන සංවර්ධන නිලධාරී සේවයට අදාල අංශයේ කටයුතු වේගවත් නොවීම හා අඛණ්ඩ පරිපාලන මෙහෙයවීමක් නොමැතිකමෙන් 75000 කට ආසන්න සංවර්ධන නිලධාරීන් දැඩි අපහසුතාවයකට ලක්ව ඇති බව පළමුව සිහිපත් කරන්නෙමු.

සංවර්ධන නිලධාරී අංශය නවීකරණය කර අවශ්‍ය නිලධාරී ප‍්‍රමාණය වැඩිකර කාර්යක්ෂමතාවක් සහිත සේවාවක් කිරීමට කඩිනමින් මැදිහත් වන මෙන් ඉල්ලා සිටිමු.

02. 2012 වර්ෂයේදී සංවර්ධන නිලධාරී සේවා ව්‍යවස්ථාවට අන්තර්ග‍්‍රහණය වීමට මනාපය පළ කර ඇති 1999, 2005, 2008 වර්ෂවලට අයත් නිලධාරීන් වසර 08 ක් ගෙවී ගොස් ඇතත් අන්තර්ග‍්‍රහණය කිරීම මෙතෙක් අවසන් නොකිරීම.

03. 2012 වර්ෂයේ බඳවාගත් කාර්යක්ෂමතා කඩඉම් විභාගය, දෙවන භාෂා ප‍්‍රවීනතාවය සම්පූර්ණ කර ඇති සංවර්ධන නිලධාරී මේ දක්වා ස්ථිර නොකිරීම.

04. 1999, 2005, 2008 වර්ෂවල බඳවා ගත් නිලධාරීන් නියමිත ශ්‍රේණිගත කිරීම් අවසන් කර  නොතිබීම.
 

05. 2018. 08. 20 දින සංවර්ධන නිලධාරී සේවා ව්‍යවස්ථාව යටතේ අභ්‍යාසලාභී පුහුණුවට ඇතුලත් කරගත් අභ්‍යාසලාභීන් මේ දක්වා තනතුරේ ස්ථිර නොකිරීම.

06. 2016 වර්ෂයේ බඳවාගත් 2600 ක පමණ සංවර්ධනය නිලධාරීන් ස්ථිර කිරීම සඳහා අවශ්‍ය ලිපිගොනු සකස් කිරීමේ ප‍්‍රමාදය.

ඇතුළු ප‍්‍රශ්න රාශියක් වසර ගණනාවක් තිස්සේ සංවර්ධන නිලධාරී අංශය තුළ සැ`ගව ඇත. එම කටයුතු අඛණ්ඩව වේගවත්ව සිදු නොවීම හේතුවෙන් සංවර්ධන නිලධාරී සේවයේ නිලධාරීන් දැඩි වෘත්තීයමය අසාධාරණයකට මෙන්ම කප්පාදුවට ලක් ව ඇත.

* 2012 වර්ෂයේ සංවර්ධනය නිලධාරී අංශය ස්ථාපිත කළ දින සිට මේ දක්වා අංශභාර ප‍්‍රධානින්ගේ අඛණ්ඩ මෙහෙයවීමක් දක්නට නොතිබීම. ඒකාබද්ධ සේවා අධ්‍යක්ෂ ධුරය ඇතුළු තනතුරු වැඩි කාලසීමාවක් පුරප්පාඩුව පැවතීම.

* 2012 වර්ෂයේ සිට 2019 දක්වා කාලසීමාව තුළ රාජ්‍ය පරිපාලන අමාත්‍යාංශයේ අඩුම පහසුකම් හා සැලකිල්ලට ලක් නොවූ අංශයක් ලෙස ඉතාම අඩු පහසුකම් හා ඉඩ පමණක් සහිතව පවත්වාගෙන ගිය අංශයක් වීම.

* 75000 ට ආසන්න සංවර්ධන නිලධාරීන්ගේ ලිපිගොනු ඇතුලූ පරිපාලන කටයුතු වෙනුවෙන් සංවර්ධන අංශයේ රාජකාරි කරනුයේ 30 කට ආසන්න කාර්යාල ගත නිලධාරීන් ප‍්‍රමාණයකි.

* එක් නිලධාරියෙකුට පුද්ගලික ලිපිගොනු 2500 කට ආසන්න ප‍්‍රමාණයකට වගකීමට සිදුව ඇති බැවින් එම ප‍්‍රමාණය මෙහෙයවීම ප‍්‍රායෝගිකව දුෂ්කර වීම හා කිසිදු රාජ්‍ය ආයතනයක එක් නිලධාරියෙකුට  නොපැවරෙන තරමේ ලිපිගොනු ප‍්‍රමාණයක් එම අංශයේ නිලධාරීන්ට පවරා තිබීම.

* රජයේ වෙනත් ආයතනවල ලිපි ගොනු කිරීම සඳහා යම් දිරි දීමනාවක් ලබා දුන්නද, සංවර්ධනය නිලධාරී අංශයේ නිලධාරියකු ලිපිගොනු දෙදහස් පන්සියකට වගකීම් දැරුවද මේ දක්වා කිසිදු දීමනාවක් හෝ වෙනත් දිරිගැන්වීමක් ක‍්‍රියාත්මක වී නොතිබීම.

ඒකාබද්ධ සේවාවකට අයත් රට පුරා වැඩිම සේවක සංඛ්‍යාවක් සිටින අංශයක් සඳහා 2012 සිට මේ දක්වා රජයන් වල හා බලධාරීන්ගේ ප‍්‍රමාණවත් අවධානයක් යොමු නොවීම කණගාටුදායක තත්වයකි.

මෙම තත්ත්වය නිසා සංවර්ධනය නිලධාරින්ගේ අන්තර්ග‍්‍රහණය කිරීම, ස්ථිර කිරීම්, ශ්‍රේණිගත කිරීම් නියමිත කලට නොවීම හේතුවෙන් ඔවුන්ගේ මුලික වැටුප් හා වැටුප් වර්ධක නියමිත කාලයට පරිවර්තනය නොවිම වැනි ගැටලූ නිර්මාණය වී ඇත. රාජ්‍ය සේවක දේපළ ණය ඇතුළු රාජ්‍ය සේවක හිමිකම් හා වරප‍්‍රසාද මෙන්ම අයිතීන් භුක්ති විඳීමට නොහැකි බරපතල තත්වයක් එමගින් නිර්මාණය වී ඇත.

දිස්ත‍්‍රික් මට්ටමින් ජංගම සේවාවක් හරහා අන්තර්ග‍්‍රහණය, ස්ථිර කිරීම්, ශ්‍රේණිගත කිරීම් සඳහා තීරණය වුවද එම තීරණයද මෙතෙක් ක‍්‍රියාත්මක නොවුනි.
 
ලේකම්තුමනි,

ඉතිහාසයේ සිට මේ දක්වා අපේ රටේ ප‍්‍රධානතම මාතෘකාව සංවර්ධනය බව අපි දනිමු. එම සංවර්ධන අරමුණු ජාතික වශයෙන් සාර්ථක කරගැනීම සඳහා අද බිම් මට්ටම දක්වා ක‍්‍රියාත්මක වන ඒ වෙනුවෙන් තනතුරක් සහිත සේවාවක් රාජ්‍ය හා පළාත් රාජ්‍ය සේවාව තුල දක්නට ඇත. රටේ සංවර්ධනය ඇතුළු ජාතික අභිලාෂයන් වෙනුවෙන් සංවර්ධන නිලධාරීන් රාජ්‍ය සේවයේ රාමුව තුල මෙහෙයවීමට අපොහොසත් වී ඇත. ඊට හේතුව වසර ගණනාවක් තිස්සේ අදාළ අංශ මගින් කඩිනම් විය යුතු වැඩ කොටස් නිම නොකිරීම එක් හේතුවක් බව දන්වා සිටිමු.

එමනිසා සංවර්ධන නිලධාරී අංශය ආකර්ෂණීය, කාර්යක්ෂම හා ඵලදායී අංශයක් බවට නිර්මාණය කිරීම සඳහා අවශ්‍ය ප‍්‍රමාණවත් නිලධාරීන් ඒ් සඳහා යෙදවීම හා එම අංශයේ සේවයේ නියුතු සංවර්ධන නිලධාරින් ඇතුළු කාර්ය මණ්ඩලවල ගැටලූ හා දුෂ්කරතා අවම කිරීම සඳහා කඩිනමින් මැදිහත් වන මෙන් කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිමු. මෙම තත්වය මග හරවා ගැනීම සඳහා අපගේ අදහස් යෝජනා තවදුරටත් අමාත්‍යාංශය වෙත ලබාදීමට අපි අපේක්‍ෂා කරන අතර ඉහත දක්වා ඇති කරුණු පිළිබඳව සාකච්ඡුා කිරීමට අවස්ථාවක් ලබාදෙන මෙන් මෙයින් ඉල්ලා සිටිමු.

ස්තූතියි, මෙයට
චන්දන සූරියආරච්චි

සම්බන්ධීකරණය – 0718 178268
Coordinating – +94718 178268

පිටපත්–
1. ඒකාබද්ධ සේවා අධ්‍යක්‍ෂ ජනරාල්
2. ආයතන අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්

මාධ්‍ය ඒකකය තාක්ෂණ හා නවෝත්පාදන රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශය.

ශ්‍රී ලංකා උසස් තාක්ෂණ අධ්‍යාපන ආයතනය (SLIATE) උපාධි පිරිනමන ආයතනයක් බවට පත් කරන බව තාක්ෂණ හා නවෝත්පාදන රාජ්‍ය අමාත්‍ය තිලංග සුමතිපාල මහතා පැවසීය. අමාත්‍යවරයා මේ බව ප්‍රකාශ කළේ ඊයේ දින SLIATE ආචාර්යවරුන්ගේ සංගමයේ නියෝජිතයන් සමග එම ආයතනය වැඩිදියුණු කිරීම පිළිබඳව විශේෂ සාකච්ඡාවක නිරත වෙමිනි. එහිදී වැඩිදුරටත් අදහස් දැක්වූ අමාත්‍යතුමා මෙසේද පැවසීය.

SLIATE හරියට කැලේ පිපුණු මලක් වගේ. වැඩි අගයක් ජාතියට ලබාදීමේ හැකියාව තිබියදී ඉන්  නිසි ප්‍රයෝජන ලබා නොගන්නා බවයි මගේ හැඟීම. ඒ නිසා ඉක්මනින්ම මෙම ආයතනය උපාධි ලබා දෙන ආයතනයක් බවට පත්කරමින් වැඩිදියුණු කිරීමට කටයුතු කරනවා.  අපේ දරුවන්ගේ දර්ශනය එකිනෙකට වෙනස්. ඒ නිසා ඒ පිළිබඳ අවධානය යොමු කරමින් රට පුරා ක්‍රියාත්මක වන ආයතන 19 තුළ ඉගැන්වෙන විෂයයන් සංඛ්‍යාව 60 –  80 ක්  වැනි මට්ටමකට වැඩි කළ යුතුයි. ඒ සඳහා අවශ්‍ය වන භෞතික සම්පත් සියල්ල ලබා දීමටත් අපි කැප වෙනවා.

විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව, රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාල  හා උපාධි ලබා දීමට බලය දී තිබෙන රාජ්‍ය නොවන විශ්වවිද්‍යාල සමග සමීප සම්බන්ධතා ගොඩනගා ගනිමින් අප ආයතනය වැඩිදියුණු කිරීමට හැකියාව තිබෙනවා. ඒ සඳහා අපි කැපවීමෙන් කටයුතු කරනවා. උපාධි මට්ටමට පහසුවෙන් ගෙනයාහැකි සුදුසුම විෂය කිහිපයකින් මෙම කාර්යය අපි ආරම්භ කරනවා. මෙම ආයතනය තුළ අධ්‍යාපනය ලබාදෙන විෂයපථයන් තාක්ෂණික අංශයට වැඩි නැඹුරුවක් සහිතව යාවත්කාලීන කළ යුතුයි. එහිදී අප අමාත්‍යාංශය යටතේ පවතින නවීන පර්යේෂණ ආයතන සමඟ සම්බන්ධවී අපේ දරුවන්ට නව පර්යේෂණවලට යොමු වීමේ අවස්ථාවත් උදා කරනවා. ඒ හරහා ආයතනයට වැඩි අගයක් ලබා දීම පහසු වෙනවා. 

මෙම කාර්යයේ  මුල් පියවර ලෙස ඉදිරි සති දෙකක පමණ කාලය තුළ මේ සඳහා අවශ්‍ය  සියලු පාර්ශව එක් කරමින් ප්‍රතිපත්තිමය කරුණු පිළිබඳව අවධානය යොමුකර එකඟතාවන් සහිතව උපාය මාර්ගික සැලැස්මක් සකසනවා. එයට අනුගතව මෙම ආයතනයේ මීළඟ බඳවා ගැනීමත් නව ක්‍රමවේදයකට අනුව ක්‍රියාත්මක කරනවා. SLIATE ආයතනය වැඩිදියුණු කිරීමට හොඳම අවස්ථාව මෙයයි. රටේ ආර්ථික සංවර්ධනය සඳහා අනාගත පරපුර තාක්ෂණික අංශයෙන් සන්නද්ධ කළ යුතුය යන කරුණ පිළිබඳව විශේෂ උනන්දුවක් දක්වන ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ නායකත්වය යටතේ මේ කාර්යය ඉටු කර ගැනීමට පහසුවෙනවා.

SLIATE උපාධි ලබා දෙන ආයතනයක් බවට වැඩි දියුණු කිරීම,  උසස් අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් අපේ රටේ මුදල් පිටරටට යාම වළක්වා ගැනීමටත් පිළියමක් වෙනවා. වර්තමානයේ මේ ආයතනය තුළ ඉගෙනුම ලබන දරුවන්ගේ කටයුතුවලට බාධා නොවන පරිදි,  ඉදිරියේ දී බඳවාගන්නා සිසුන්ට තාක්ෂණික විශ්ව විද්‍යාලයක ස්වරූපය සහිතව උපාධි ලබාදෙන උසස් තාක්ෂණ අධ්‍යාපන ආයතන පද්ධතියක් නිර්මාණය කරන බව පවත්වා වැඩිදුරටත් වධාරණය කළේය.

 මෙම සාකච්ඡාවේදී ආචාර්යවරුන්ගේ සංගමයේ නියෝජිතයන් දැනට මුහුණ දෙන වෘත්තිමය ගැටලු හා අසීරුතා පිළිබඳවත් කරුණු දැක්වූ අතර, මෙම ආයතනය වැඩිදියුණු කිරීමත් සමගම එම ගැටළු සඳහා පිළියම් යෙදීමටත් අවධානය යොමු කරන බවට ද  අමාත්‍යවරයා මෙහිදී පොරොන්දු විය.

මෙම සාකච්ඡාවට අමාත්‍යාංශ ලේකම් චින්තක ලොකුහෙට්ටි,  මහාචාර්ය ජනිතා ලියනගේ, ආචාර්ය අරෝෂ ප්‍රනාන්දු යන මහත්ම මහත්මින් සහ SLIATE ආයතනයේ නිලධාරීන් පිරිසක් එක්ව සිටියහ.

මාධ්‍ය ඒකකය
තාක්ෂණ හා නවෝත්පාදන රාජ්‍ය අමාත්‍යාංශය.

Dilrook Kannangara

Sri Lanka’s Constitution is far outdated. It still allows tribal personal laws of the 7^th century and 18^th century to discriminate against its citizens. They include Thesawalamei, Sharia, Mukkuwa and Kandyan laws. All these must be removed for the progress of the nation. All individuals must have equal individual rights. There is no legal concept called equal community rights”.

13A also introduces ethnic segregation as the Act to enact the 13A talks of areas of traditional Tamil habitation. These references must be removed.

Constitutional amendments are also required to make hate speech illegal. Certain political parties demonize fellow citizens based on ethnicity and religion. They must be severely punished following a Constitutional ban on hate speech.

These basic constitutional amendments are essential to bring Sri Lanka into the 21^st century and put it on path to achieve great things. Outdated, regressive and tribal matters must be put behind at least now. It will be a boost to Sri Lanka’s civil liberties and personal freedoms and a key component in human development index. As these improve, Sri Lanka will be able to attract more investments for higher value added expert jobs.

චන්ද්‍රසිරි විජයවික්‍රම,

රට බෙදන ලෙස දෙමළ [නායකයින්] කරණ නහයෙන් ඇඬීම අත්‌හරින්නේ නම්, සිංහල-දෙමළ ජන කොටස් දෙකට තමන්ගේ ප්‍රශ්ණ විසඳා ගැනීමටත්, සහයෝගයෙන් හා ගෞරවාන්‌විතව තවදුරටත් ජීවත්‌වීමටත් හැකිවන්නේය.
අගවිනිසුරු සී ජේ සන්සෝනි, ලංකාණ්ඩුවේ සැසි වාර්‌තා අංක 7, 1980

1848 උඩරට දෙවන මිනිස් සංහාරයට පසුව, මතුපිටින් නිසල වුණු ලංකා යටත් විජිතයේ ජීවත්‌වන සිංහල බෞද්‌ධයින්ට මුහුණ දීමට සිදුවූ ප්‍රධාන අභියෝගයක් වූයේ බුද්‌ධාගම කියන්නේ බොරුවක් යනුවෙන් ප්‍රචාරය කරමින් ක්‍රිස්තියානී පූජකවරුන් විසින් ගෙන ගිය මතවාදය ය. 1815 දී බුද්‌ධාගම රැකීමට සුද්දා දුන් පොරොන්‌දු කඩකර, අමතක කර, බොහෝ කල්‌ය. අසරණවූ ගැමියන් ඔවුන් ගලවා ගැනීමට දියසේන කුමාරයෙක් නොබෝ දිනකදීම පහල වෙනු නියතැයි සිතමින් සුසුම් හෙළුවේය. මෙවන් පසුබිමක, 1842 දී පානදුරේ සිට රත්මලානට වැඩමකල වලානේ ශ්‍රී සිද්‌ධාර්‌ථ හිමිඳුන් විසින් පරම ධම්මචේතිය පිරිවෙන ආරම්භකලේ ධ‌ර්‌මධර, විනයධර සඟපරපුරක් බිහි කර බුද්‌ධ ශාසනය රැකගැනීමේ අභිලාශයෙනි. ප්‍රසිද්‌ධ වාද හතරකින් පසුව 1873 දී පැවැති පානදුරා මහාවාදයෙන් මෙම මිථ්‍යාදෘෂ්ටිකයින් පරාජය කිරීමට පහතරට හාමුදුරුවරුන්ට හැකිවිය. තව දශකයකින් දෙකකින් ලංකාවෙන් බුද්‌ධාගම අතුරු දහන් වෙනවා යයි, පසු කලෙක සිංහල භාෂා පඬිවරයෙකුවූ, බණ්ඩාරනායක-ඔබේසේකර පවුල් වලට අයත්‌වූ ජේම්ස් ද අල්විස් විසින් 1840 ස් ගණන්වල අනාවැකියක්ද පලකර තිබුණේය!

සිංහල බෞද්‌ධයින්ට මුහුණ දීමට සිදුවූ තවත් බලවත් අභියෝගයක්‌වූයේ දෙමළ බෙදුම්වාදයය. සිය යටත් විජිත බෙදා පාලනය කිරීමේ ප්‍රතිපත්තියට අනුව යමින් සුද්දන් විසින් 1832 සිට ව්‍යවස්ථාදායක සභාවට ජාතීන් අනුව නියෝජිතයින් නම් කිරීමේ උපක්‍රමයේ පරිණාමය වීමක් වශයෙන්, 1921/24 වනවිට, දකුණු ඉන්‌දියාවේ මැඩ්‍රාස් ප්‍රාන්තයේ ඒ කාලයේ සිදුවූවා මෙන්, දෙමළකම (ටැමිලක්කම්) රැකදෙන ජාත්‍යන්තර සංවිධානයක් සැදිය යුතුය යන මතය කොළඹ වසන පොන්නම්බලම් අරුණාචලම් මහතාටද වැළදීම පුදුමයට කරුණක් නොවේ. ඉංග්‍රීසි ආණඩුකාර මැනිංගේ ශූක්‍ෂම සහයෝගයද ඊට නොමදව ලැබුණේය. මෙම මතවාදය, විද්‍යාවෙන්, භූගෝල විද්‍යාවෙන් හා ධ‌ර්‌මයෙන් (බෞද්‌ධ රාජ්‍ය පාලන ප්‍රතිපත්ති) විසඳිය යුත්තක් බව ඒ කාලයේ රටේ දේශපාලනය කළ ක්‍රිස්තියානී පසුබිමක් තිබූ සිංහල කළු සුද්දන්නට, නොපෙනීම, නොදැනීම, නොවැටහීම හෝ ඒ සඳහා ඕනෑකමක් නොතිබීමද විමතියට කරුණක් නොවේ. අවාසනාවන්ත කාරණය නම් 1956 න් පසුව අගමැති, ජනාධිපතිධූර දැරූ පංචස්කන්‌ධද මේ සම්බන්‌ධයෙන් ක්‍රියාකල ආකාරය ය. පක්‍ෂ දේශපාලකයින් මෙම අභියෝගය අන්තෝ ජටා බහි ජටා අවුලක් කරද්දී රටේ මුරදේවතාවුන් වන හාමුදුරුවරු පක්‍ෂ දේශපාලනය අනුව බෙදී ගොස් සිටීමය.

දෙමළ බෙදුම්වාදය හා 13 වන සංශොධන මර උගුල සම්බන්‌ධයෙන් ඇති ලිපි ලේඛණ සංඛ්‍යාව අතිවිශාලය. ඕස්ට්‍රේලියාවේ ස්පර් සංවිධානය මේ සඳහා වෙනම වෙබ් අඩවියක් 2009 මැයි 18 ප්‍රභාකරන්ගේ පරාජය තෙක්ම පවත්‌වා ගෙන ගියේය. මෙම මර උගුලෙන් ගැලවීම සම්බන්‌ධයෙන් පසුගිය අවුරුදු 15 ක පමණ කාලයක් තුල මා විසින් ලියන ලද රචනා වලින් සමහරක් පොතක් වශයෙන් එකතු කිරීමට මේ අවස්ථාවේදී තීරණය කලේ, මෑත ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වරට, මේ දෙමළ බෙදුම්වාදය, මතවාදයෙන්ම පරාජය කළයුතුය යන අදහස දැඩිලෙස විශ්වාස කරණ පුද්ගලයෙක් වන ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතාව රටේ ජනාධිපති වශයෙන් පත්කර ගැනීමට රට වැසියා, විශේෂයෙන් සිංහල බෞද්‌ධ ජනයා, විසින් 2019 නොවැම්බර් 16 දා ගත් තීන්‌දුව නිසාය. මේ යුද්‌ධය නම් කවදාවත් දිණන්න බෑ යන මතවාදය ප්‍රතික්‍ෂේප කල එකම බලයේ සිටි රාජ්‍ය නිලධාරියා ගෝඨාභය යයි ඊළමට පක්‍ෂව ක්‍රියාකල නෝර්වේ නියෝජිත එරික් සොල්හයිම් විසින් ඒ කාලයේදී ප්‍රකාශයක්ද කර තිබුණේය.

1921/24 කාලයේ ආරම්භවුණ බෙදුම්වාදි කැසිල්ල, 1987 දී බලහත්කාරයෙන් ඇටවූ 13 වන සංශොධන පෙඩරල් පාලම හා ඉන් පසු වංක ලෙස ගෙනා 2018/19 යහපාලන ව්‍යවස්ථා මගඩිය මඟින් කූට ලෙස මස්තක ප්‍රාප්ත වීමට නියමිතව තිබුණි. නොවැම්බර් චන්දයේදී සජිත් ප්‍රේමදාස මහතා විසින් එම යහපාලන ව්‍යවස්ථාවත්, දෙමළ බෙදුම්වාදීන් විසින් නැණ විකලව ගෙනා ඉල්ලිම් 13 ත්, සිංහල ජනයා නොමඟ යන ආකාරයට හැසිරෙමින් අනුමත කලේය. මේ දෙකම ගෝඨාභය විසින් කෙළින්ම ප්‍රතික්‍ෂේප කරණ ලදී. එසේ වුවත් චන්ද කොට්‌ඨාශ මට්ටමින් උතුරු-නැඟෙනහිර දෙමළ ජනයා සෑහෙන ප්‍රමාණයක් ගෝඨාභයට චන්දය දුන්නේය. එම දෙපලාතේ දෙමළ ජනයා සජිත්ට චන්දය දුන්නේ, 2010 ජනාධිපතිවරණයේදී සරත් ෆොන්සේකාට චන්දය දුන් ආකාරයේම අන්දමන්දවූ මනසකින් යයි දෙමළ බෙදුම්වාදීන්වන සුමන්තිරන්ලා නොපෙනේ. ශිවාජිලිංගම්ට හා හිස්බුල්ලාට අත්‌වූ අන්ත පරාදයත්, පොදුවේ යුද හමුදා නිලධාරීන්ට දෙමළ ජනයා දක්‌වන කෘතවේදී බවත් බිම් මට්ටමින් ඊළම් මතවාදය කොට උඩ යමින් පවතින බවට සංඥාය. මැතිවරණයේදී කාටවත් චන්දය නොදුන් හා චන්දය අපතේ ගිය දෙමළ ජනයා විශාල ප්‍රමාණයක් මේ පලාත් දෙකේ සිටී.

ජනාධිපති වශයෙන් ගෝඨාභය කියා සිටියේ සිංහල බෞද්‌ධයෙකු වශයෙන් තමන් රටේ සියළුම ජනව‌ර්‌ගවල ආරක්‍ෂකයා බවත්, තමන්ව බලයට පත් කීරීමට රටේ සංඝයා වහන්සේලා බලවත් කැපකිරීමක් කල බවත් ය. රුවන්වැලි මහාසෑය ඉදිරිපිට මෙසේ කෙළින් කතා කිරීමට ඔහුට ශක්තිය තිබුණේ ඔහු පක්‍ෂ දෙශපාලනය තම වෘත්තිය කරගත් අයෙක් නොවීමය. රටේ එතෙක් මෙතෙක් සිටි අගමැති හා ජනාධිපතිධූර දැරූ පංචස්කන්‌ධ (සමහරවිට ඩී බී විජේතුංග හැර) බෙදුම්වාදයට විරුද්‌ධව දැරුවේ දෙබිඩි ආකල්පයකි. බෙදුම්වාදයට විසඳුම බලය බෙදීම යන්න මිථ්‍යාවක් බවත්, දෙමළ, සිංහල හා මුස්ලිම් ජනයාට ලබා දී නැත්තේ ඔවුන්ගේ ජීවන තත්‌වය නඟා සිටුවන ආර්ථික සංවර්‌ධනය බවත් නව ජනාධිපතිවරයා කියා සිටී. මින් පැහැදිලි වන්නේ, සුමන්තිරන් කියන ආකාරයේ, යළි ආපසු ගන්නට බැරි බලය බෙදීමක්, හෝ සම්බන්‌ධන් කියන ආකාරයේ, ඔක්කොටම එකඟ වන්නට පුළුවන් හොඳම තීන්‌දුවක්, යනාදී වශයෙන් දෙමළ බෙදුම්වාදය නමැති ගහ වටේ කොටි වලිගයක් අල්ලාගෙන සිංහල පක්‍ෂ දේශපාලකයා රවුම් ගැසූ යුගය අවසානවී ඇති බවත්, කුළු හරකා අංදෙකෙන්ම අල්ලා බිම අනින්නට කාලය උදාවී ඇති බව‌ත්‌ය. සිංහල පක්‍ෂ දේශපාලක කළු සුද්දන් විසින්ම වංක ලෙස ඇතිකල සුළු ජාතිකයින්ගේ චන්ද නැතිව නිල් හා කොල පක්‍ෂ දෙකට තනිව ආණ්ඩු පිහිටුවීමට තවදුරටත් නොහැකිය යන මතයද රටේ හාමුදුරුවරුන්ගේ මැදිහත්‌වීමෙන් පවතින රාමුව යටතේම පරාජය කරන ලදී.

හිරු නොබසින අධිරාජ්‍යයට දෙයාකාරයකින් හිසරඳවූ හිට්ලර්‌ට හා ගාන්‌ධිට (හා සුබාෂ් චන්ද්‍රබෝෂ්ට) පින් සිදුවන්නට, සුද්දන්ට පෙත්සම් ගසා නිදහස ලබාගත් කොළඹ කළු සුද්දෝ ඉංග්‍රීසි කතාකරණ කොළඹ, හා සිංහල හා දෙමළ කතාකරණ ගම, යන රටවල් දෙකේ විෂමතාවය නැතිකර ගැනීමට අවංකභාවයෙන් ක්‍රියාකළේ නැත. මේ හේතුවෙන් අද වන විට ශීඝ්‍රයෙන් පරිහාණිය කරා ඇදෙමින් සිටිනා රටක් ලෙස සැළකෙන ලංකාවේ ඇත්තේ භූමි ප්‍රදේශ වශයෙන් පවතින අසමානාත්‌වයක් (ස්පේෂියල් ඉනික්වලිටි) හා හැමටම සමාන ලෙස අවස්ථා නොලැබීම (ඇක්සස් ටු ඊක්වල් ඔපර්චුනිටි) යන යථා‌ර්‌‌ථය ය. (මෙය ආගම් හෝ භාෂා ප්‍රශ්ණයක් හෝ නොවේ. කොළඹ සිටි විග්නේශ්වරන්ට හෝ ගාල්ලේ සිටි මයිකල් රොබට්ස්ට ලැබුණ දේ වව්නියාවේ වසන දෙමළ/මුස්ලිම් හෝ අඟුණකොළපැලැස්සේ සිංහල ළමයෙකුට නොලැබේ). ජීවිතයේ එදිනෙදා මුහුණ දෙන මෙම භාධක හා අත්දැකීම් බැඳී ඇත්තේ යෙමෙකුගේ පුද්ගලික අවශ්‍යතා (නීඩ්ස්) හා උවමනාවන් (වෝන්ට්ස්) සමඟය. යම් ජන කොට්‌ඨාශයකට තිබිය හැකි පොදු අභිලාශ (ඇස්පිරේෂන්ස්) මීට අදාල නොවන්නේ එකම ස්ථානයක, භූමි ප්‍රදේශයක, වාසය කරණ ජන කොටස් දෙකකගේ, එකිනෙක හා ගැටිය හැකි ස්වරූපයේ වන පොදු අභිලාශ, ද්‍රව්‍යමය භූමියට (පොලෝ තලයට) බාහිරව, දේශපාලකයින්ගේ මනසේ ක්‍රියාත්‌මක වන සාධාරණවන (රීසනබල්) හෝ නොවන චිත්ත ආවේග වීම නිසාය. කුලහීනයෙක් යැයි යමෙකුට තම ළිදෙන් වතුර බොන්නට නොදෙනා දේශපාලකයාට ඊළමක් සඳහා යයි ඒ කුලහීනයාගේ පවුලේ චන්දය අයැද සිටිය හැක්කේ මේ හේතුවෙනි. ඇමෙරිකාවේ වහල් හිමියන්, දකුණේ වහල් ක්‍රමය රැක ගන්නට උතුරේ ජනාධිපති ඒබ්‍රහම් ලින්කන්ට විරුද්‌ධව යුද්‌ධ කරන්නට එකතු වන ලෙස තම වහළුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියා වැනිය!

සුද්දන් මොනවා කිව්වත්, කලත්, ලංකාවේ ඉතිහාසය දැන නොසිටියත්, ලංකාවේ භෞතික භූගෝල විද්‍යාව -කඳු, තැනිතලා, ගංඟා; දේශගුණ කලාප, වර්‌ෂාපතන කලාප හා කාල; පස් හා වනාන්තර කලාප- කළු සුද්දන් විසින් දැනගත යුතුම වන්නේ, හරියට නීතිය නොදැන සිටීම සමාවට කරුණක් නොවන පරිදිමය. ලංකාවේ හඳුනාගත් කෘෂි-පරිසර කලාප 24 ක් ඇති බව නොදැන සිටියත්, ලංකාවේ පලාත් නමය ස්වාභාවික නොවන කෘතිම බෙදීමක් බව අවභොධ විය යුතුමය. ඊළම් සිතියමේ මායිම් රේඛාව සිංහලයාගේ දිවි නසා ගැනීමක් වන්නේ මධ්‍යම කඳුකරයේ සිට වටේට ගලනා ලොකු කුඩා ගංඟා 103 ගැන සිතන විටය. සෑම කැපෙන ගංඟාවක්ම අනාගත වතුර යුද්‌ධ බිමක් වන්නේය. 1905 දී පිළියෙල කරන ලද ලංකාවේ වාරි මාර්‌ග සිතියම මෙම භෞතික භූගෝල විද්‍යාව මතට ආදී සිංහලයින් එකතුකල මානව භූගෝල විද්‍යාව පිළිඹිඹු කරලන නිදසුණකි. ජන සංඛ්‍යා භූගෝල විද්‍යාව අනුව සළකන විට උතුරේ දෙමළ ජනයා නොගැඹුරු මුහුදු පාලමකින් ටැමිල්නාඩ් හා බැඳී ඇත. රට මැද කඳු කපා වැවූ තේවතු වල දැන් ඉන්දියන් දෙමළ මලයනාඩුවක් ඇත. සෙසු රට පුරාම ඇත්තේ හරියට බිත්තරයක් කළවම් කළා සේ වන සිංහල-දෙමළ-මුස්ලිම් ජන මිශ්‍රණයක්‌ය. වඩ්ඩුකෝඩ්ඩෙයි හා ඔළුවිල් ප්‍රකාශණ අනුව දෙමළ හා මුස්ලිම් කියා රට කැඩුවොත් මිශ්‍ර ජනයා ඉන්නා රටට වන්නේ කුමක්ද? සිංහලයාගේ රට කොහේද? දෙමළ නිජබිම ටැමිල්නාඩ්‌ය. මුස්ලිම් ජනයාට මක්කම හා අරාබියාව ඇත. උතුරු නැඟෙනහිර සිංහල බෞද්‌ධ නටබුන් වලට වෙන්නේ කුමක්ද? දැනටමත් 13 වන සංශොධනය යටතේ මඩකලපුවේ සිංහල ජනයාට, රාජ්‍ය භාෂාව යයි කියන සිංහල භාෂාවෙන් එම පලාතේ රජයේ සේවයක් නැත. සිංහල කළු සුද්දන් විසින් උතුර නැඟෙනහිරට 13 ප්ලස් දුන්නොත් කොහොම වේවිද?

රටක භූගෝල විද්‍යාවට පටහැනිවන නීති පැනවිය නොහැකිය යන කියමන (කැනඩා පාර්ලිමේන්තු විවාද, විල්ෆ්රිඩ් ලෝරියර්, 1887), මහා පරිමාණ ව්‍යපෘති ආරම්භකර කරණ ඉල්ලාගෙන කෑම් වලින්ද තහවුරුවේ. මඩවඟුරක පාර්ලිමේන්තුවක් සදාගෙන මුළු කොළඹ ප්‍රදේශයම වැහිවතුරෙන් යටවේ. අධිවේගී මාර්‌ග නිසා ගම්බද ප්‍රදේශවල ජලවහන රටාව අවුල්කර දමා ඇත. වික්ටෝරියා, මොරගහකන්ද යෝධ ජලාශ ඇත්තේ හුණුගල් තට්ටු උඩය. මෙය අතිභයානක තත්‌වයකි. ගල්‌ඔය වැනි යෝධ ජනපද ව්‍යාපාර වෙනුවට කුඩා ජලාශ රැසක් සැදීම, ගල්‌ඔය ව්‍යාපාරය සඳහා කොපිකල ඇමෙරිකාවේ ටෙනසිවැලි ව්‍යාපාරය අනුගමනය කල ප්‍රතිපත්තියයි. මොරගහකන්දේ සිට උතුරට ජලය ගෙනයාමට සදන නෝත්සෙන්ට්‍රල් ඇල මඟින් උතුරට ජලය ගෙනයාම ගැන දැනටමත් විග්නේශ්වරන් ඉල්ලිම් ඉදිරිපත් කර ඇත. මේවා ඉදිරියේදී ජිනීවා මානව හිමිකම් ප්‍රශ්ණවනු නිසැකය.

හව් කැන් යූ යුනයිට් බයි ඩිවඩින් (බෙදා වෙන් කලාම එකතු වෙන්නේ කෙසේද?) යන ප්‍රශ්ණය විශේෂයෙන්ම මතුවන්නේ රටේ දෙමළ බෙදුම්වාදීන් පිටරටවල අධාරයෙන් එය ලබාගන්නට ක්‍රියාකිරීම මේ වනවිට ත්‍රීව්‍රවී තිබීම නිසාය. පිටරට දෙමළ ජනතාවගේ ඊළම් කතාව ඔවුන්ගේ ඊළඟ පරම්පරාව වනවිට දියවී යනු නිසැකය. එහෙත් ඉන් පෙර පිටරට දේශපාලකයින් හරහා ගෙනයන ව්‍යාපාරයට මුහුණ දියයුතුව ඇත. උදාහරණයක් වශයෙන් 2019 දෙසැම්බර් මැතිවරණයේදී බ්‍රිතාන්‍යයේ ප්‍රධාන පක්‍ෂ දෙකම ලංකාවට රටවල් දෙකක් යන මතය එලිකලේ එරට ඉන්නා දෙමළ චන්ද වලට ඇති පෙරේත කමට මිස මානව දයාවක් නිසා නොවේ. නොෙසේ නම් දෙමළ ජනයාට ලංකාවේදී ඇති නිදහස්, ඒ රටේදීද දීමට මේ දේශපාලකයින් සුදානම් විය යුතුය. මේ පෙරේතකම ගෝඨාභය දිණන තුරුම සිංහල පක්‍ෂ දේශපාලකයින්වද අතරමං කලේය.

භාෂාව හෝ ආගම අනුව ප්‍රදේශ කඩා ජාතිවාදී දේශපාලකයින් අතලොස්සකට බලය ලබාදීම වෙනුවට, ඒ කාලයේ රොබට් බ්ලේක්, හිලරි ක්ලින්ටන්, බැන්කි මූන්, සෝනියා ගාන්‌ධි, මන්මෝහන් සිං, කැනඩාව, ජපානය, යුරෝපා සංගමය වැන්නන් යෝජනාකල යථාකාරී නියම බලය බෙදීමක් (මීනින්ෆුල්) වන්නේ, 2011 දී උගත් පාඩම් හා සංහිඳියා කොමිෂම විසින්ද යෝජනා කල අයුරු බිම් මට්ටමින් ජනයා බලවත් කිරීමය. පක්‍ෂ දේශපාලනයෙන් වියුක්තවූ ජන සභා වලට ගම් මට්ටමින් බලය ලබා දීමය. 1973 දී ස්මෝල් ඊස් බියුටිෆුල් යනුවෙන් ෂූමෑකර් විසින් ප්‍රචලිත කල මෙම සංකල්පය මේ වනවිට කර්ක්පැට්‍රික් සේල්ගේ, හියුමන් ස්කේල් නම් පොතෙන් (1980) විමධ්‍යගත අනාගතය යනුවෙන් ව්‍යාප්තවී ඇත. ගෝලීය ලෙස හිතන්න, ගමක් ලෙස හැසිරෙන්න යන මෙම අදහස අමතක කරමින්, යුරෝපීය ආර්-ටූ-පී මානව අයිතිවාසිකම් මුරකාරයින් හා යම් රටක මහජාතියෙන් සුළුජාතීන්ට වන වෙනස්කම් නැතිකිරීම සඳහා නන්-මැජොරිටේරියන් ආණ්ඩුක්‍රම විධි යෝජනාකරණ යුරෝපීය මහාචාර්යවරුන්, ලංකාවේ ගම් සභාව හෝ ඉන්දියාවේ පංචයාත් සංකල්පය ගැන අවධානය යොමුකරන්නේ නැත. ඩොනල්ඩ් හොරෝවිට්ස්ගේ ලියවිලි (එත්නික් ග්‍ර‌ෑප්ස් ඉන් කන්ෆ්ලික්ට්, 1985) මීට කදිම නිදසුණකි. මොවුන්ගේ යෝජනා ක්‍රියාත්මක කර නොකැඩී බේරුණු එක රටක්වත් ලෝකයේ නැත (සුඩානය, ටයිමෝර්, කොසොවෝ, ස්කොට්ලන්තය?). සුද්දා විසින් අවුල්කර ගිය රටවල් තවත් අවුල් කර දැමීම අවසාන ප්‍රතිඵලයය. ලංකාවේ 13 හා 19 සංශොධන, යහපාලන 2018 ව්‍යවස්ථා මරාලය උදාහරණය.

පාසැල්වල සිංහල හා දෙමළ භාෂා ඉගැන්‌වීම, ලංකා ඉතිහාසය හා භූගෝල විද්‍යව යලි අනිවාර්ය විෂය කිරීම, මුළු රට පුරාම එක සිවිල් නීති ක්‍රමයක් ක්‍රියාවට නැංවීම මෙන්ම ලංකාවේ තිරසර සංවර්‌ධන ත්‍රිත්වයවූ (මොඩලය) වූ ගම-වැව-දාගැබ සංකල්පය යළි, දේශපාලන පක්‍ෂ න්‍යායපත්‍ර වලින් තොරව ක්‍රියාවට නැඟීම, බෙදුම්වාදය දමණය කිරීමේත්, රටේ බොහෝ පරිසර-ආර්ථික-සමාජීය ප්‍රශ්ණ සමනය කිරීමේත් සරල මාවතය. 1930 දශකයේදී කළුකොඳයාවේ ප්‍රඥාශෙඛර හිමියන් විසින් ක්‍රියාවට නැංවූ දීප ව්‍යාප්ත, ග්‍රාම සංවර්‌ධන හා අපරාධ මර්‌දන ව්‍යාපාරය කළු සුද්දන් විසින් අඩපණ කල බව දන්නා අය අද රටේ සිටිනවාද? උන්වහන්සේ ලියූ කාරණා 101 කේ බොහෝදේ අදටද වලංගුය.

ලංකාවේ දැනට ඇති ග්‍රාම සේවා නිලධාරී වසම් 14,021 (ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිට කලින් තිබුණේ මේවා 4,000 ක් පමණය!), කුඩා රටක් වන නිව්සීලන්තයේදී මෙන් ස්‌වාභාවික, භූගෝලීය මායිම් සහිතවන ආකාරයට නැවත බෙදීමෙන්, 13 වන සංශොධනයෙන් දැනට ලබා නොදෙන, මීනින්ෆුල් ඩෙවුලූෂන් හෙවත් බෙදුම්වාදී දේශපාලකයින් අතලොස්සක් නොව, නියත වශයෙන් බිම්මට්ටමින් ජනතාව බලවත් කිරීමට අවශ්‍යවන, සිවිල් භූමි ඒකකය ලබා ගත හැකිය. මේවා කීපයක් එකතු කිරීමෙන් බිහිවන ජන සභා ඒකක, 13 සංශොධනය අහෝසිකිරීමෙන් ඇතිවන හිඩැස පුරවන්නේය. මෙහිදී පැහැදිලි නිර්‌ණායකය වන්නේ මතුපිට ජලවහනය හා භූගත ජල ද්‍රෝණිය. උදාහරණයක් වශයෙන්, ඇමෙරිකාවේ සෑම ගංඟා ද්‍රෝණියක් හා සෑම භූගත ජල ද්‍රෝණියක්ම මායිම් කර ආරක්‍ෂා කර ඇත. ගිනිගත්‌හේනේ පොලිසියේ වහලේ එක පැත්තකට වැටෙන වැහිවතුර කැළණි ගඟටත්, අනිත් පැත්තේ වතුර මහවැලි ගඟටත් යනවා යන්නේ අර්‌ථය නම් මුළු රටේම මෙවැනි ලොකු කුඩා දියබෙත්ම තිබෙන බවය. මේ අනුව ග්‍රාම සේවා වසම් මායිම් කිරීමෙන් දැන් ඇති 14,021 ට වඩා බෙහෙවින් අඩු ඒකක සංඛ්‍යාවක් හඳුනාගත හැකිවන්නේය. මෙසේ මායිම් කිරීමෙන් ලැබෙන ප්‍රයෝජනය නම්, ඒවා එකතු කිරීමෙන්, චන්ද කොට්‌ඨාශ, ප්‍රාදේශීය ලේකම් හා දිස්ත්‍රික් ලේකම් කාර්ර්‍ය්‍යාල ප්‍රදේශ, ප්‍රාදේශිය සභා ප්‍රදේශ වලටද ස්‌වාභාවික මායිම් ලබා ගත හැකි වීමය. ග්ලෝබල් වෝමින් ලෝකයක හා ගංවතුර-නායයාම් සුලභ ලංකාවක පරිසරය (ඉකොලොජි/හයිඩ්‍රොලොජි) පදනම් කරගත් මූලික සිවිල් පාලන ඒකක පිහිටුවා ගැනීමට වඩා සුදුසු වෙනත් සංවර්‌ධන මාවතක් තිබේද?

මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන් විසින් කුමාර් පොන්නම්බලම් සමඟ කල සංවාදයකදී, රටේ සෙසු ජන කොටස් වලට නැති, දෙමළ ජනයාට පමණක් ඇති ප්‍රශ්ණ මොනවාදැයි ප්‍රශ්ණ කළ විට, මඳක් තත්පරවූ කුමාර් කියා සිටියේ, අප දෙමළ ජනයාට අපේම ඇස්පිරේෂන්ස් (අභිලාෂ) තිබෙනවා යනුය. දැන් කාලයේ විග්නේෂ්වරන්, සුමන්තිරන් මෙන්, කොළඹ හැදීවැඩී සිංහලයින්ටත් වඩා සියළුම වරප්‍රසාද භුක්තිවිඳින මෙවැන්නන්, වවුනියාවේ, යාපනේ, මන්නාරමේ, මඩකලපුවේ දෙමළ ජනයාගේ අභිලාශ මොනවාදැයි දන්නවාද, සිතනවාද යන්න අප විසින් බ්‍රිතාන්‍යයේ හා ඇමෙරිකාවේ පක්‍ෂ දෙකේ හා කැනඩාවේ ආණ්ඩුවේ අවධානයට යොමු කලයුතුය. වෙනත් වචනවලින් කියතොත්, කුඹුරේ කුරුළු පංගුවක් පවා වෙන්කල සිංහල බෞද්‌ධයින්ට යුරෝපීය මානව හිමිකම් වැදිබණ අනවශ්‍ය බව මූණටම කිවහැකි සිංහල බෞද්‌ධ නායකයෙක් සිටිය යුතුය. 2009 අප්‍රියෙල් මස ප්‍රභාකරන්ව මුහුදේ ඇති ඇමරිකන් නැවකට ගෙනයාමේ කුමන්ත්‍රණයක් සඳහා, ප්‍රාණ ඇපයට සිටි ලක්‍ෂ තුනකට ආසන්න දෙමළ ජනයා මුදාගන්නට යයි කියමින් වන්නියට යෑමට බ්‍රිතාන්‍ය හා ප්‍රංශ විදේශ ඇමතිලා දැරූ කූඨ ප්‍රයත්නය ප්‍රතික්‍ෂේප කරමින් ගෝඨාභය විසින් ඔවුන්ට ඇතිකල හීනමානය කෙතරම්ද යත්, ඒ දෙන්නා කෙළින්ම ගොස් නතරවූයේ නිව්‍යෝර්ක් නගරයේ යූ,එන්.ඕ. බිල්ඩිම ඉදිරිපිට හිලරි ක්ලින්ටන් ඉදිරියේය!

දෙමළ බෙදුම්වාදය අනුව රට කැබලි කිරීමට 1995-2000 කාලයේ චන්ද්‍රිකා විසින් ගෙනා රහස් ප්ලෑන නමැති මළමිනිය, 2018 දී නැවතත් චන්ද්‍රිකා-රනිල්-මංගල-සුමන්තිරන් හා ජයම්පති වික්‍රමරත්න හා ලාල් විජේනායක යන මාක්ස්වාදීන් විසින් එම්බාම් කර පියර දවටා ගොඩට ගත්තේය. එහෙත් 2020 ජනවාරි 3 දින රංජන් රාමනායකගේ නිවසින් අසුවූ දුරකතන හඬපටි, තැටි මඟින් යහපාලන මරාල මිනී පෙට්ටියට අන්තිම ඇණය ඔවුන් විසින්ම ගසාගෙන ඇත්තාක් මෙන්, ව්‍යවස්ථා මගඩිය 2019 ජනාධිපතිවරණයෙන් අවසාන විය. එහත් ඒ වෙනුවට දැන් ඇත්තේ 2009 දෙසැම්බර් 7 දා (පර්ල් හාබර් ජපන් බෝම්බ ප්‍රහාරය වූ දා) නිකුත් කල ශ්‍රී ලංකා: රිචාටින් යූ‌ එස්‌ ස්ට්‍රැටජි (ශ්‍රී ලංකාව පිළිඹඳ ඇමෙරිකානු මූලෝපාය ප්‍රතිව්‍යුහගත කරණය කිරීම) යටතේ පන පෙවෙන එක්ටා, සෝෆා හා බැඳෙන එම්‌සී‌සී (මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන්) ගිවිසුමය. මේ මඟින් සුඩානය හෝ සයිප්‍රසය හෝ මෙන් ත්‍රිකුණාමළයේ සිට කොළඹ දක්‌වා වන ඇමෙරිකන් කොරිඩෝවකින් උතුරු ලංකාවක් හා දකුණු ලංකාවක් බිහිවීමට මඟ පෑදී ඇත. අනුරාධපුරය වැටෙන්නේ උතුරටය. විදුලි දුම්‍රිය පාරෙන් අලියෙකුට තබා බල්ලෙකුටවත් අවසර නැතිව උතුරට යා නොහැකිය!

බෙදුම්වාදය, විද්‍යාවෙන්, භූගෝල විද්‍යාවෙන් හා ධ‌ර්‌මයෙන් (බෞද්‌ධ රාජ්‍ය පාලන ප්‍රතිපත්ති) විසඳිය යුත්තක් බව මෙම රචනාවේ ආරම්භයේදී සඳහන් කරන ලදී. ඒ සඳහා වාහනය වන්නේ රටේ මූලික පරිසර ඒකක වශයෙන් ජන සභා භූමි තලය. මේ දෙස බැලිය හැකි තවත් ආකාරයක් නම් ජන සභා ඒකකයේදී නීතිය, භූගෝල විද්‍යාව හා බුදුදහම යන මිනිස් චිත්ත ධාරා තුන එකිනෙකට බද්‌ධ වන අන්දමය. නීති විද්‍යාවේ (ජුරිස්ප්‍ර‌ැඩන්ස්) රීසනබල්නස් (සාධාරණ‌ත්‌වය) කියන්නේ බුද්‌ධාගමේ මධ්‍යම ප්‍රතිපදාවය. යම් රටක, ප්‍රදේශයක, ගමක, ස්ථානයකදී යම් දෙයක්, ක්‍රියාවක්, රීසනබල්ද යන්න තීරණය වන්නේ ඒ ස්ථානයේ භූගෝල විද්‍යාවට අනුවය. අරාබි රටවල ඌරු මස් නොකන්නේත්, හින්‌දූන් හරක් මස් නොකන්නේත් ඒ නිසාය. බංගලාදේශයේ මරිජුවානා තහනම් නොවුනත්, මත්පැන් තහනම් වන්නේත්, ඇමෙරිකාවේ එහි අනිත් පැත්ත වන්නේත් භෞතික හා මානව භූගෝල විද්‍යාවේ වෙනස්කම් හෙවත් පොලෝ තලය මත ඇති විවිධත්‌වය නිසාය. මේ විවිධත්‌වය පිළිඹිඹු වන කැටපත ගමය. ගමට ඉංග්‍රීසි, ගමට පරිගණකය, වාරි ශිෂ්ටාචාරය ඩිජිටල් කිරීම යනාදිය මිස ඇමෙරිකන් මිලේනියම් ලණුකා රට අමාරුවේ නොදැමීමට උදය ගම්මන්පිල වැනි තරුණ දේශපාලකයින් දුර දිග බැලිය යුතුවෙන්නේ මේ නිසාය.

BODHI DHANAPALA

Dr. Usvatte-Aratchi is very upset by an alleged reference to a throne speech, or ‘Raajaasana kathaava’ by a senior Buddhist monk, referring to the presidential address. He also states, “In the same newscast, there was a former Governor of the Central Bank saying that the Central Bank lost money in a bond scandal.” The ex-editor of the ‘Samskruthi’ labels such usage as ‘gobbledygook’ that ordinary people do not understand.

I think the ordinary people completely understand what is being said because both English and Sinhala are living languages where, as the famous grammarians and English scholar I. A. Richards has pointed out, the meaning in a message is understood from usage and not what a purist thinks is “appropriate” or according to assumed conventions. Similarly, when the brain recognizes an image, only 12% of it is made up of the information coming from the outside – the rest of it is MADE UP from material provided by the brain itself. The TV is full of dots and pixels – but we choose not to see them.

Although ordinary people understand what is being said, Dr. Usvatte-Aratchi belongs to that class of very learned people, some of whom are so clear minded on even the most unclear question, and ready to dispense advice.

Take the word ‘Raajaasana Kathaava’, where the word ‘Raajjya’ comes from the Sanskrit ‘Raashta’, referring to a kingdom. The same word occurs in the name ‘Aratchi’, where the letter A has been added to “Raashta”, as was common in many ancient Indic languages where the letter “R” is softened by the addition of a vowel (so we have “rahath” — “Arhath”, or “Lanka” becoming “Ilankai” in Dravidian languages). So Dr. Usvatte-Aratchi’s very name indicates how antiquated structures meaningfully remain in usage, even if explicitly speaking, the person so named is neither an Aratchi nor controlling a land area named “Usvatte” But no one is confused.

In Sinhala, the word ‘throne’ is translated as ‘Sinhaasanaya’, and NEVER ‘Rajaasanaya’. Perhaps, the ex-editor of Samskruthi can give us an instance of the word ‘rajaasanaya’ used for the throne in any classical Sinhala text.

So, there is no explicit etymological reason to translate ‘Raajasana kathaava’ to “throne speech’, except that before Sri Lanka became a republic, the ‘Raajaasana Kathava’, delivered by the Governor General was correctly designated as a ‘throne speech’. But today ‘Raajaasana Kathaava’ does not imply a king or a throne, anymore than the name “Aratchi” implies that we have a king and everyone referred to as “Aratchi” is a king’s appointee; nor does the usage become mere “gobbledygook” because we don’t have a king.

Today, ‘Raajaasana kathaava’, can be translated into English as “address from the seat of the Raajjya”, or address from the “chair representing the state”. It is because Dr. Usvatte-Aratchi, educated during a time when English was the language of instruction, thinks in English and finds the most natural English translation of ‘Raajaasana Kathaava’ that is consistent with his mental conditioning.

But, most of us, educated in the Sinhala medium, with a smattering of Pali and Sanskrit acquired from our having been educated via village Pirivena Sunday School classes, find no difficulty in understanding the word ‘Raajaasana’ without having to think of a king. I daresay that the Macaulayan attitude of the Friday Forum members would be to feel that the present head of the ‘Raajjya’is not quite the Caesar that THEY WANTED. So, there is perhaps an implicit discomfort in ‘putting this man up on the throne’, even semantically?

I remember that Dr. Usvatte-Aratchi objected to the commonly accepted usages like ‘Bond scam’, ‘Maha banku mankollaya’, etc., in a previous article. He would ask where the “highway” on which the robbery occurred was. Surely, the ‘highway’ was the intricate path of raising money by selling bonds, via selected investment houses. Other writers have weighed in to explain what the author of ‘Sidath Sangara’ said many centuries ago – that one should follow common usage. Knowing and understanding common usage is a part of one’s education

BODHI DHANAPALA

Dr. Daya Hewapathirane

Wholesome Buddhist norms and values form the basis of Sri Lanka’s uniquely indigenous Sinhala Buddhist culture. They were reinforced during a historic period that exceeds 2200 years, from the 3^rd century BCE. The strength of this cultural foundation was tested several times in the past, especially during periods of South Indian invasions and associated devastation and exploitation. There were 17 ruthless South-Indian Dravidian invasions in the past. European colonial powers used violent means to subjugate and exploit Sri Lanka during the 16^th to mid-20^th century period. In more recent years, Tamil terrorism resulted in widespread devastation and misery in the country for about three decades. These periods of conflict and turmoil, caused untold misery to Sri Lankans, especially to her mainstream Sinhala community who account for 75% of the total population of the island. In spite these violent confrontations, the nation stayed intact, withstanding threats, perils and calamities, largely owing to the power and potency of the nation’s Buddhist cultural foundation. 

In the past, the nature of development of the country’s natural, human and cultural resources is reflective of long-held traditional Buddhist principles of peaceful coexistence. It is reflective of the integrity on the part of those who assumed leadership roles in the country. Promotion of virtuous and spiritual lifestyles among people has been a fundamental goal of the nation. Buddhist leaders of the past, both lay and ordained, were in the forefront in furthering this goal. The nation’s irrigation system developed in the past, with its extensive network of reservoirs and canals are considered, in modern times, as marvels in irrigation technology. In addition, the nation’s astonishing ancient architecture, sculpture, art, literature and other forms of visual culture including the Sinhala language and literature are living evidence of this nation’s exceptional cultural heritage. They are reflective of the outstanding imaginative and creative powers of the people including their talents, skills, and foresight. The world recognition of the greatness of this unique Buddhist culture is reflected by the UNESCO designating our ancient royal sites as World Heritage Sites – Anuradhapura, Polonnaruwa, Mahanuwara (Kandy), Sigiriya and Dambulla, all built upon and strongly reflecting inspiration drawn from Buddhism.

Buddhism upholds everything worthy and meaningful. It promotes peace, peaceful coexistence, and democratic principles in governance. It promotes human rights, development of individual and community virtues and discipline in accordance with the pancha seela”. Respect for the natural environment and sustainable and participatory development of resources and upheld in Buddhism. In addition, Buddhism strongly promotes tolerance of other faiths, religious and social harmony, and cordial relations with other nations. Buddhist culture led to the evolution of a peaceful community structure. This provided order and stability to the respective communities in the country. Lifestyle of people in a Buddhist society has been simple and uncomplicated.  It was a quality of life that moved at a gentle pace where people enjoyed a high degree of leisure and freedom. As part of a close-knit community, people felt secure enough to be themselves. In this sense, they enjoyed a remarkably high quality of life.

Tolerance and the enormous adaptability in Buddhism are qualities that have remained unchanged throughout Sri Lanka’s remarkable history. With a down-to-earth philosophy of man in harmonious and cordial relationship to man, at a very visible and conceivable level, Buddhists have never stood up against any single man or groups of men in the name of Buddhism, either to defend or propagate the religion. That is quite a record for a faith with a history of more than two and a half millennia. That was very much before the time of the appearance of most of today’s great world religions.

Minority Settler Communities

Prior to the arrival of European colonialists, the Sinhala Buddhist majority and the minority settler communities – Tamils and Muslims in particular, who made the country their home, lived together for centuries without conflict. The divide and rule policy of the British with preferential treatment accorded to the minority Tamil community and Christians, led to divisive feelings and polarization of the Sinhala-Tamil and the Buddhist-Christian peoples. With independence, the well-established, Western educated and economically well-off Tamil and Christian elite began to feel the erosion of their power, influence and identity. They felt threatened in the absence of the preferential treatment that they enjoyed under the British. This was the beginning of ethnic conflicts in Sri Lanka.

It is a fact that, since the country gaining political independence in 1948, for 72 years, ethnicity, separatism and divisiveness have dominated the thoughts of leaders of the Tamil community. This attitude not only hampers the cultivation of cordial relationship with the mainstream Sinhala community, but also inhibits the development of a sense of belonging to the nation. Such a parochial attitude prevents the Tamils from assimilating   with the mainstream Sinhala community and becoming an integral part of the Sinhala Buddhist nation.

The Real Problems of the Tamil Community

Tamils of Sri Lanka form a highly divided community. Assimilation is highly lacking within this small ethnic community. Although forming a mere 15% of the total population of Sri Lanka, Tamils are a highly fragmented community. Historically they are divided on the basis of caste. They are divided regionally, as Jaffna Tamils, Estate Tamils and Tamils of the East and Jaffna Tamils considering themselves as superior to the others. Although during times of elections, it is common practice for Tamils to form an exclusively Tamil ethnic voting block, making unjustified demands and always  professing separatism, they are divided politically into several political parties – Tamil National Alliance (TNA), People’s Liberation Organization of Tamil Eelam (PLOTE), Eelam’s People’s Revolutionary Liberation Front (EPRLF), Tamil Makkal Kootani (TMK) and Tamil Eelam Liberation Organisation (TELO). These parties are founded on ethnic lines and consist exclusively of Tamils. Tamils therefore do not form an assimilated community in Sri Lanka and are not conversant with the benefits of assimilation. Assimilation with the Sri Lankan nation is the only lasting solution to the Tamil problem, but that is difficult for Tamils who are not conversant with the benefits of assimilation because they themselves are not assimilated as community. It is difficult to expect Tamils to assimilate with others, when they find it difficult to assimilate among themselves. 

Caste consciousness and ethnically founded separatist standpoint prevent Tamil extremists from assimilating with the mainstream of the Sri Lankan nation. These attitudes are clearly unacceptable and unfeasible in Sri Lanka. They are incompatible with the Buddhist norms and principles upon which the Sri Lankan Nation is founded. It is time that, extremist Tamils and other minority ethnic and religious settler communities of the island realize that Sri Lanka is the historic nation of the Sinhala people, and it is founded on Buddhist principles where non-violence and peaceful co-existence have been the hallmarks from ancient times. Rather than resorting to self-serving extremism and violence, the more realistic option for Tamils and other minority settler communities living in Sri Lanka, is to assimilate and unite as a single nation of peace-loving and dignified people.

Sovereignty and Territorial Integrity of the Nation

Sinhala nationals will not and should not tolerate any individual or community who, whilst living in the Sinhala Nation and considering it their home, deliberately misusing such a privilege by scheming and adopting extreme means or contributing to such actions, in violation of the sovereignty and territorial integrity of this only nation of the Sinhala community. This includes both direct and indirect efforts on the part of these extremist elements to carve out ethnic and religious enclaves within our country, merely because some of them had lived in specific places for extended periods of time. These extremist elements with self-serving attitudes and objectives should be considered as traitors or enemies of the nation and should be dealt with accordingly.

For the patriotic and caring nationals of this island, especially those of the Sinhala community, irrespective of their religious affiliations, there is one moral law that stands above everything else, and that is to do everything possible to strengthen their Sinhala Nation and to curb the efforts of anti-national elements both local and foreign, engaged in violating and undermining Sinhala Buddhist national interests. It was with such an attitude and approach that enabled the nation’s valiant Sinhala soldiers to wipe out anti-national, separatist Tamil terrorists who were hell-bent on destroying the integrity of this nation.  

Concerned Sinhala nationals will under no circumstances allow the sovereignty, the distinct territorial integrity and the all-pervasive Sinhala Buddhist cultural character of the island be subject to any form of disarray or disintegration. They will not permit any force, internal or external, ethnic, or religious, to subjugate or undermine the integrity of the Sinhala Buddhist culture of this island nation. The present generation of Sinhala nationals has a moral obligation to protect, preserve and promote the greatest of their inheritance, their unique nation, for the survival of their Buddhist cultural heritage and for the benefit of future generations.

Sinhala history is replete with valor and courage in battles against overly superior forces. The struggle against extremism and the looming division of this Sinhala island nation of ours demands our full national strength. Let all Sinhala nationalists rise to the occasion, forgetting for a moment their ‘other’ differences, and swear allegiance to the unity of this country by giving unswerving support to the popularly elected Sinhala Buddhist President Gotabaya Rajapaksa. His development initiatives since his ascendancy to power, and his policy statement recently highlighted in the parliament, have brought about a renewed sense of loyalty and patriotism among concerned Sri Lankan nationals, particularly among the contemporary youth. This is a most encouraging trend in the country.

A Nation that shuns Extremism and Terrorism

The average Sinhala person has nothing against anyone who wishes to shed extremist feelings and joining them to build a nation that is peaceful and prosperous, a nation which shuns extremism and terrorism. It is high time the Tamil politicians realize the futility of promoting the losing battle of separation on the basis of their ethnicity and other unfounded grounds. In all countries in the world, minority settler communities are expected to integrate and assimilate with the mainstream community. This is well evident in countries such as Canada, Australia, USA, UK where Tamil immigrants form an important component. Tamils should realize the benefits of shedding separatist and extremist views by being a part of the Sinhala Buddhist nation. Forgiving and forgetting” has been the attitude of its people, even to those who have harmed them repeatedly from historic times, because its people are aware of the fact that eventually justice and truth will prevail.   

Sinhala people want others who live among them and help build the country as one nation, a nation founded on noble principles of non-violence, tolerance,  compassion, where peaceful co-habitation has been the cornerstone from historic times. Recent events in Sri Lanka clearly reveal the fact that the nation’s patriotic people will never tolerate and will necessarily take legitimate action against those bent on undermining national interests, and the nation’s founding Buddhist principles. The Sinhala Buddhists have nothing against anyone willing to shed extremist and separatist feelings and joining them to build a strong, peaceful and prosperous nation which shuns extremism and terrorism. Today the nation is fortunate to have the opportunity to be led by a popularly elected, bold, patriotic and compassionate President, who will under no circumstances permit racism and terrorism to ever raise their heads again in this land.

Buddhist Culture:  Basis of the Nation’s Development Path  

The development path of our country needs to be built from the grassroots, based on its Buddhist cultural foundation. It should involve the development of strong local economies in which producer-consumer links are shortened and cultural values are respected and peaceful coexistence in harmony with the environment and all diverse people are assured. Moving in this direction appears to be the appropriate way to solve the whole range of serious social, economic and environmental problems faced by the country today. Ultimately, we are talking about a spiritual awakening that comes from making a connection to others and to nature. This requires us to see the world within us, to experience more consciously the great interdependent web of life, of which we ourselves are among the strands. In Sri Lanka, economic development must be placed against the wider background of the need to develop a well-rounded personality, and a happy human being. In the “Mangala Sutta” and the “Sigalovada Sutta”, the Buddha has said that the happiness of the average person depends on their economic security, the enjoyment of wealth, freedom from debt, and a blameless moral and spiritual life. In a number on contexts, the economic factor is linked to a wider relationship to the dhamma”.

Dr. Daya Hewapathirane

Email: Daya.hewapathirane@gmail.com