Dr Sarath Obeysekera

A news item today shows the extent of disrespect to law and order my the citizens in the country

This is the best time to suppress such upper hand manipulations which may be done political backing 

Three-wheelers who have been a menace to the public and motorists should be deprived of their license if they violate rules

With the deployment of  many other transport services such as Uber, pick me, Yugo, etc, the cost of transport has gone down substantially 

Let people select such transport mode and stop using three-wheelers 

Presidential candidates may invite the Union of Three-wheelers mainly consisting from Colombo voters may be coerced to continue the strike so that they can invite the union to sumptuous dinner in either Temple trees or any other Temple patronized by the candidates and promise them that they will

Allow them to drive without meters 

The union may resort to drastic action such as blocking roads and inconvenience people like the way doctors do by going on strikes

I sometimes wonder whether the mentality of doctors and three-wheeler drivers are the same

Dr. Sarath Obeysekera 

Don de Silva 

The Editor 
Adaderana Sri Lanka

Dear Editor, 

Thank you very much for your daily TV news bulletin, through your Youtube Channel. 

They are useful in obtaining news and information about Sri Lanka. 

However, I was very concerned with your  English News Bulletin on 16.08. 2019.

The news clip, which begins from 2.30, refers to the Amarapura and Ramanna Nikayas as sects”. 

Please see the attached picture of the clip, which also uses the term sect” in its caption. 

The use of the term sect” is extremely unfortunate. 

The term sect” is often used as a group of people with somewhat different religious beliefs — typically regarded as heretical —  from those of a larger group to which they belong. The term is often synonymous with cult” and used to describe a philosophical or political group, especially one regarded as extreme or dangerous. 

The Amarapura and Ramanna communities are distinguished Buddhist traditions”, established by Venerable Sri Lankan monks, who spent considerable time in Burma. 

The reference in the Adaderana news clip to the Amarapura and Ramanna Buddhist traditions as sects” is derogatory. 

Another way of referring to different Buddhist traditions is to describe them as schools” of Buddhism. Please see the way the Victoria and Albert Museum in London refers to different Buddhist traditions: http://www.vam.ac.uk/content/articles/b/buddhist-schools/

In your website, in the About Us” section, you describe your news channel as probably the most unbiased and comprehensive news property on offer”. I would be very grateful if you could review your news clip, against this ethos. 

I look forward to your early response. 

With best regards

Don de Silva 

H. L. D. Mahindapala

Anbarasan Ethirajan is a seasoned Correspondent of the BBC who covers Sri Lankan politics from time to time. His latest report is titled Sri Lanka’s Muslim demonised” after Easter bombings. (August 13, 2019 – BBC News). The overall thrust of his latest report is to present the Muslims as victims of the Sinhala-Buddhists. He weaves his story to cast the Sinhala-Buddhists as the majority persecuting the minority Muslims. This theme of majority persecuting the minority is the usual excuse that hits the headlines, each time inter-religious, inter-ethnic, inter-cultural violence breaks out in any corner of the globe. It opens up space for criminals in minority communities to pose as victims of the majority. Intellectuals and academics use it to white wash minority crimes against the majority.

Blaming the majority helps the minority to get away with their crimes against the majority. In some instances, it helps criminals from minority communities to pose as heroes (Example: Prabhakaran). The need to combat the majority at any cost even enables criminal leaders of minority communities to justify their crimes to liquidate their dissidents refusing to toe the official line. The minority passing the buck to the majority also breeds a plethora of human rights activists and globe-trotting UN rapporteurs who, after a hurried visit of few days, write their reports on the stereotyped format of blaming the majority to justify their stipend.

Above all, it is easy to spin a sob story of victimisation even when the minority had been beneficiaries of the highest privileges. Sri Lanka is one of the unique nations which produced billionaires who carried backpacks loaded with explosives to target Christians at prayer in suicidal terror attacks. Even Osama bin Laden, the other billionaire, did not carry out suicidal attacks. He got others to do it. Only Zahran Hasheem led the suicidal attack on foot.  It is also a nation where minority violence originated from the most privileged segments of society.

Ethirajan spins his story around this hacked theme of victimised minorities.. In a country of 70 % Sinhalese, he focuses on the plight of a Muslim (10%) trader facing virtual boycotts from the Sinhalese customers who were reacting to the Easter Sunday bombing that killed hundreds of mainly Tamil Christian worshippers. He interviews Mohammed Iliyas, a hardware shop owner, serving mainly Sinhala customers. Quoting Iliyas he says: “Since the Easter Sunday bombings, almost 90% of my Sinhalese customers have stopped buying from my shop. My business has gone down significantly and I have lost hundreds of thousands of rupees.”

He adds: Minority Muslims live among the majority Sinhalese community in this area (Kottaramulla). For decades, Mr. Iliyas, who is a Muslim, spent his days serving people from all religious communities.

But that has changed since Sri Lanka’s Easter Sunday bombings in April,” says Ethirajan.

It is at this point that he spins his story to project Muslims as victims of the majority Sinhalese. In doing so he narrated the usual sob story of the majority reacting negatively against the Muslim minority. This is typical of Western reporters projecting the majority Sinhalese as persecutors of the minorities. The story of Iliyas is incontrovertible. But that is not news. It happens in any global community where the majority reacts against the violence of the minority, or vice versa.

The newsworthiness is in the story he skipped. That story is elsewhere. It is in two places mainly. It is first in the big picture where the majority is confronted by the aggressive minorities pursing identity politics to violent extremes – a common feature in global politics today. Second, it is in the third wave of Sri Lankan youth exploding violently to pursue futile political goals.

Of the three, the two initial waves came from the Sinhala youth who flocked to the JVP in the early seventies in search of a socialist paradise. The second was the Tamil youth who took up arms in search of an elusive Eelam in the late seventies and eighties – violence that lasted for 33 years (from the official declaration of war in the Vadukoddai Resolution in May 1976 to May 2009 in Nandikadal). And the third was the rise of Muslim youth from the most affluent layers of the Muslim society. All three movements were aimed at attacking, and if possible dismantling, the democratic mainstream to impose the will ideologically obsessed youth from all three communities.

Iliyas’s story, as narrated by Ethirajan, is a local manifestation of the global phenomenon of the minority moving aggressively to impose their will on a majority culture. It also raises the question as to whether Iliyas is a victim of the Sinhala-Buddhist majority or the politically engineered internal politics of Muslims who have been driving their former sedate culture with the calculated intention of radicalising the Muslim community to achieve pie-in-the-sky caliphates in Sri Lanka.

One of the political strategies has been to Arabify the community with Wahabist extremism with a nudge and a wink from the Muslim leaders.  With funding from Wahabist Muslim sources from the Middle East, they have been deviating deliberately from the traditional Muslim culture to radicalise a community that co-existed peacefully with the other communities for centuries. Prior to the radicalising and Arabification of Muslims in Sri Lanka, mosques survived and thrived with the Churches and Buddhist and Hindu temples with the least amount of tensions.

But the new politicised culture aimed at the Arabification of the East in particular, with madrassas sprouting like mushrooms in other parts for the radicalising of the Muslim youth. This Wahabification (a local version of Talibanisation) produced a new breed of foot soldiers for politicised Islam. Brain-washed Muslim youth were trained in bomb-making and other terror tactics. The militarisation of the domesticated neighbourhood consisting of traders, butchers, wayside buriyani-makers, tailors, etc., posed a new threat for peaceful co-existence with other communities. The traditional saree draped casually over the head was replaced by niqabs and burkas signaling the rise of an aggressive assertiveness within the Muslim community. That is the feminine manifestation of Muslim radicalism. The masculine version reached new heights, creeping up as far as the affluent middle-class youth. They emerged from behind the shadows of imported Imams to assert emphatically their radical Islamic identity. Instead of covering their faces with the black cloth they substituted a thick and lengthy growth of defiant Blue Beards. They declared their commitment to Islam through the fierceness of their beards. The public manifestation of a hirsute Islamic identity hit the tonsorial trade very hard. They also wore the thwab / thobe, the ankle-length, long-sleeved robe.

The Arabification of Islam was demonstrated publicly in the sartorial idiosyncrasies. It was visible for those with eyes to see. Practically everyone in the Muslim community was aware of the rise of this new force. Nevertheless, it took everyone by surprise on Easter Sunday when the leading militant Muslim youth walked coolly into Churches for a cause which had not been articulated clearly by their Muslim leaders, or even by the Muslim terrorists in a coherent or cogent ideology. Various theories have been bruited as the cause, some of which lead to even foreign sources. But what emerges as a certainty from the fog of theories, speculation, conflicting evidence, and the mystifying paralysis and inaction of the state is that the Muslim leaders were aware of the power and the aggressive nature of the Muslim youth and, of course, their external political and financial sources.

Billionaire Zahran Hasheem became the leading model of the affluent terrorists, debunking the pop theories of oppression and poverty as the root causes of political violence. He was, in a sense, the carbon copy of billionaire Osama bin Laden.  In Sri Lanka, the Muslims were producing a new breed of terrorists riding in Pajeros with money to burn. They wielded sufficient power to summon Muslim leaders and make them obey their commands. They even dared to challenge the state forces by staging a violent political protest with impunity. They were in a commanding position to get away as a law unto themselves with the critical segments of the state turning a blind eye.

The politicising of Islam into an Arabic cult (albeit with Sri Lankan characteristics) was the critical turning point that propelled the Muslim youth into violence. Rightly or wrongly, it also turned the image of the Muslims as a new kind of violent separatists seeking to establish a caliphate on Sri Lankan soil. The reaction of the non-Muslim majority was not too traditional Islam (which among other things produced flavoursome buriyani and  wattalappam) but to politicised Islam that turned violent.

The rise of aggressive Islam threatening to challenge and confront the other settled cultures inevitably produced a predictable reaction. It is unrealistic for an aggressive minority attempting to have their way through violence to expect the sympathy of the other peace-loving communities. So the story of Iliyas facing boycotts and distancing by the Sinhalese is predictable. It is not a peculiarity of the Sinhalese only. It is a universal story common to all societies in conflict with each other. The Irish Catholics bombing the hell out of the British Protestants, or the Muslims in the post 9-11 period faced the identical reaction from the communities their leaders targeted. The BBC has streamed overwhelming evidence of this instinctive human trait. Clearly, the BBC narrative to make Iliyas look like a victim of the Sinhalese is to distort the realities of a global phenomenon. I won’t be surprised if the next BBC bulletin reports that the sardines packed in Canada were killed by the Sinhala-Buddhist migrants!

H. L. D. Mahindapala

Though not all the Muslims are perpetrators of violence it is the violence of the few that stain the image of the many. Besides, the experience of Iliyas is only a temporary phase. It takes time to heal. The Sinhalese and the Muslims have come a long way from the riots of 1915 which was an early attempt by the Muslims to impose their will on the majority. When the Muslims tried to deny the Sinhala-Buddhists their historic right to sound their traditional drums as they passed a latter-day mosque the reaction was instantaneous. It was a case of the newcomers, fostered and protected by the Sinhala majority, trying to rewrite history according to their aggressive and arrogant political agenda. The Sinhalese who saved the Muslims from the persecution of the Portuguese and the Dutch were now faced with the Muslims denying the very rights and freedoms given to them by the Sinhalese.

The 1915 riots were the first inter-ethnic violence that provided ample lessons for the preservation of peaceful co-existence among inter-religious communities. It proved that minorities attempting to rewrite history with the sole intention of imposing their will like the new political order of the day is fraught with inevitable conflicts.

Empirical evidence point clearly to the disastrous consequences of militant minorities rushing to change through violence the established norms necessary for peaceful co-existence. Armed with their latest political agendas minorities rush to confront the majorities with guns. They fancy that they can unleash the necessary power from their light-weight Kalashnikovs to impose their will on the majority. But modern Sri Lankan history has debunked this Maosian dictum. The available evidence reveals that minorities had miscalculated and overrated their power to impose their will over the majority.

The minorities who resort to violence do so at their own risk. The instinctive reaction of all majority communities will be to make the minorities pay the price for resorting to violence and threaten their way of life. The main ideological defence of minorities is based on their claim that they have been victims of the majority. Assuming that this is valid, does this give them the right to produce victims far greater than the violence of the majority? Do victims in minority communities have special rights to outdo the victims of the majority? Victimology has its limits. It is not the exclusive privilege of the minority. Besides, minorities lose their validity of being victims when they begin to victimise others on a scale greater than that of the majority.. For instance, the violence of the Tamil and Muslim terrorists has been quite to the wall? In the classic moral tale dramatised in the Baghavad Gita the answer to deal with evil facing mankind is to DO YOUR DUTY”. Can retreating from the battlefield on moral grounds put an end to evil? Was the moral answer to Hitler to let him win?

Besides, in a democratic society that is amenable to change, however tardy it may be, there is no legitimacy for any group to take up arms. Violence for change has a degree of legitimacy in a dictatorship that is not open to change. But not in a democracy that has a credible record of flexibility. Above all, the increasing power of weapons of mass destruction and the possibility of those weapons falling into the hands of maniacs make political violence absolutely prohibitive.

The Muslim leadership, very much like the Tamil leadership, was hoping to ride on the backs of their violent youth to consolidate their political base and dictate terms to the majority. This was clearly demonstrated by Asath Sally, the former governor of the Western Province. He came on TV and quite arrogantly, threatened the majority with the 30% electoral power of the minorities. In other words, the Muslim leadership is openly threatening the majority with consequences if the latter does not give in to the minority demands. He is expressing his threat on a psephological plane. It doesn’t take long for the youth to translate it into brutal violence. Both are two sides of the same coin.

The Tamil leadership, for instance, argued that parliamentary politics failed to grant them their right to self-determination which meant many things to many Tamils, including separatism, So they urged the Tamil youth to take up arms in the Vadukoddai Resolution of 1976. Ideologies that threaten peace co-existence provide the necessary oxygen to activate impatient and militant youth. Minority leaders in the mainstream cannot claim to be moderated when their ideologies drive their followers to extremes. Their roles of playing Dr. Jekyll overtly in the mainstream and simultaneously the role of provocateurs of violence (the Hydes) to promote their political agendas boomeranged on the Tamil leadership. The consequences were two-fold: 1. In the first place, this covertly turned them into hypocritical fathers digging in advance the graves of their sons and daughters. 2. The youth who were asked to take up arms did not hesitate to turn the guns first on the fathers who launched Vadukoddai violence. Besides, the provocative agendas of minority leaders, moving aggressively to break through established boundaries into the territory of the majority, cannot expect their counterparts to sit back and lay down welcome carpets. Aggressive agendas of minority leaders have invariably become invitations for the majority leaders to respond with the similar agendas of extremism.

A common tactic of minority leaders to beef up their identity politics is to manufacture new histories to justify their antiquity and, therefore, legitimacy to territories that belonged to the pioneering settlers who made this island a land fit for all dwellers. The extremism of the majority has been a reaction to the extremism of the minority.

It is the provocative minoritarianism targeting the majority aggressively that produces Bodu Bala Senas to rise and react with equal vehemence. Prabhakaran came out of the political satyagraha launched by Gandhians” like S. J. V. Chelvanayakam. If the NGOs and other rights activists think that the majority must lie low and cow down to the arrogance of aggressive minorities then they must think again. It is against human nature and the ground realities of any established polity. In other words, they are doctoring their theses to legitimise minority extremism while denying the same right to the majority. The acceptable norm is to give equal rights for tribalism on both sides or deny tribalism to both sides.

The assumptions of the Muslim leaders of their power to dictate terms and conditions to the nation as a whole confirm that the Muslims have not yet learned the lessons of the recent events. A good example is the story of Iliyas. While the Muslim leaders are boasting about their power the Iliyas’s in the Muslim community have to face the consequences of their aggressive politics. The consensual opinion agrees that the need of the hour is reconciliation. How far can Asath Sally’s arrogance and threats go to reconcile the divided communities? How far can it go to ease the confrontational tensions facing the Muslim community? Isn’t he fuelling the fires of communal bigotry? Isn’t he putting the lives of Ilyas’s at risk?

To dismiss the Sinhala reaction to this Muslim arrogance as some sort of evil majoritarianism is to bury the heads in the sand. The minority cannot hold a gun to the head of the majority and expect them to surrender. The minorities that take up the gun must be prepared to accept the consequences of the other side taking up their guns. They must play by the rules and cannot hide behind human rights as if they were established for their protection.

Majoritarianism and minoritarianism both have limits. The Tamil minority fought a 33-year-old war (from the declaration of war in the Vadukoddai Resolution May 1976 to May 2009 in Nandikadal) on a hastily manufactured and distorted narrative of their own. When things went wrong they took refuge under human rights as if those rules were made only for them. They refused to take responsibility for the violence launched officially by the Tamil leadership which declared war in the Vadukoddai Resolution. They threw all their best resources – both international and national – into their wars and, in the end, they sank in the waters of Nandikadal. Not all the rights in the UN charter could save them.

This questions the validity of Muslim arrogance challenging the majority. What chances have the Muslims to go from Kathankuddy to their elusive Islamic caliphate in Sri Lanka? This also leads to another serious issue: If they follow the line of Vadukoddai violence what kind of human rights can justify their Jihadist massacres?

The Arabification of the East may give rise to some vague hopes of an Islamic caliphate. But the stories of Ilyas and Sally point directly to the inevitable consequences of misled minorities rising up against the majority. It is the Iliyases on the ground who will have to face reactions to the follies of their leaders. Iliyas had done nothing to deserve the reaction of the Sinhala-Buddhists. The leaders who misled their people into futile violence should take full responsibility. They offer false hopes to their people which end in disastrous consequences to their own people surrounded by the Sinhala majority.

Hisbullah is another example. He boasted that in the event of a threat to the Muslims the Arab nations will rush to their aid. The record, however, tells a different story. The Palestinians have been waiting for a saviour from the Arab world ever since Israel became a state in 1948. In Kashmir, even the constitutional safeguards granted to the Muslims have been removed and Kashmir is now a part of India. In Myanmar and Thailand Muslims are running for cover. How many Arab nations would come to save Hisbullah and his political mates like Zaharans?

He has also forgotten that the Tamils had the Western world behind them. In fact, David Milliband, the British Foreign Minister, and his French counterpart, Bernard Kouchner, rushed in to save Prabhakaran. The Tamils had the Western media, the NGOs and the bulk of the Tamil diaspora were behind them. But Tamil violence failed. The over-determining forces of the state prevailed. Besides, in the current political climate Muslim violence has the least chance of gaining international acceptance. It is clear that Tamil and Muslim political violence has not brought them their desired goals. It has only brought misery to their people and the rest of the nation.

The story of Iliyas and Asath Sally is a global phenomenon. Their stories go to the heart of the global crisis caused by majority-minority conflicts. Right across the globe the majority is reacting at various levels to the minorities aggressively attempting to redefine the new parameters of traditional borders and established ways of life. Militant minorities rushing with guns and bombs into places where angels fear to tread devalue their right to claim the protection of human rights when they decide to push the majority to bow down to their will through violence.

Besides, the minorities are now banking on external forces to train, arm and finance their terror. At the drop of a fez, they rush to foreign embassies to mobilise international pressure against the majority. The Sri Lankan experience confirms that the international community is complicit in the violence unleashed by the minorities. Nevertheless, the international moralists invariably rush to justify the violence of the minorities knowing that their guns do not throw roses at the feet of the majority. International forces are behind them providing the necessary wherewithal to kill the majority. This makes them complicit partners in the war crimes committed by the minorities. They have no moral right to go to Geneva and pass resolutions against the majority when their policies and programmes had trained, financed, directed and encouraged violence against the majority.

Current thinking is focused seriously on seeking solutions to prevent violent explosions that come out of the majority-minority tensions. The Right-Left ideological battles of the Cold War have been replaced by the dominant issue of majority-minority conflicts.  From Donald Trump to Narendra Modi, from Norwegian or Australian White supremacists to  Prabhakaran and Zahran the critical issue comes down to the peaceful coexistence of minorities within a majority community.

There is an urgent need for human rights activists to redefine and restructure majority-minority relations to stabilize future peaceful co-existence on national, regional and global scales. The mass populist movement sweeping the landscape from east to west is a natural response to aggressive minorities threatening the majorities. Ven. Athureliya Rathana Thero and  Bodu Bala Sena are the local manifestations of this global phenomenon. Blaming the Sinhala Buddhists is not going to solve the problem. Ethirajan and the hired moralists have taken the easy way out by regurgitating the usual stereotypes. The international moralists must stop pinching the minority babies and rocking the cradle of human rights. The new morality must restrain minority violence aiming to impose their will at any cost. Justifying violence of a minority in a democracy, whatever the cause, loses its moral power to condemn the violence of the other side.

By M D P DISSANAYAKE

Revenue collected from fines imposed on drink drivers in Sri Lanka in the most recent 50 days amounts to staggering Rs 250 m from mere 10,000 offending drivers.  There is no doubt the vast majority of these offenders are Sinhala Theravada Buddhists who commit in the 5th Precept to abstain from intoxicants as tending to cloud the mind” to Lord Buddha each morning. But doing also, they also directly break the 4th Precept to abstain from the false speech”.    Naturally, under the influence of liquor, they are likely to break the 3^rd Precept to abstain from sensuous misconduct .  

When one is out of mind and out of control,  we need not go on a voyage of discovery to determine as to what happens to the remaining two Precepts of   to abstain from taking life and to abstain from taking what is not given”.

Buddhist philosophy teaches the simple basic ways of living that perhaps no other religion or philosophy had provided as a guide to a good life.

As a consequence of these instances, committing murder intentional or otherwise becoming common. Robberies by ordinary citizens as well as incidents of rape and rape-murder are also quite common in my Buddhist Sri Lanka.

When in Sri Lanka, you are unsure of whom to deal with. 

Where are those Sri Lankans whom we had with”SARA GUNA DARMA”?

——————————————————-

DHAMMA PADA PANCHA UPASAKA VATTU:

Dhammapada Verses 246, 247 and 248

Yo panamatipateti
musavadanca bhasati
loke adinnamadiyati
paradaranca gacchati.

Suramerayapananca
yo naro anuyunjati
idheva meso lokasmim
mulam khanati attano.

Evam bho purisa janahi
papadhamma asannata
ma tam lobho adhammo ca
ciram dukkhaya randhayum.

Verses 246 & 247: He who destroys life, tells lies, takes what is not given him, commits adultery and takes intoxicating drinks, digs up his own roots even in this very life.

Verse 248: Know this, O man! Not restraining oneself is evil; do not let greed and ill will subject you to prolonged misery.”

Acknowledgment:  Tripitaka.net

මතුගම සෙනෙවිරුවන්

     වත්මන් ව්‍යවස්ථාවේ හැටියට මන්ත්‍රීධූරයක් දරන තැනැත්තෙකු තමන්ගේ රටේ පමණක් පුරවැසියෙකු විය යුතුය.ගීතා කුමාරසිංහ මහත්මියට සිය ධූරය අහිමි වූයේ මේ ව්‍යවස්ථාපිත තත්ත්වය නිසාවෙනි.දැන් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා ගේ ඇමරිකන් පුරවැසි භාවය ගැන බොහෝ දෙන ප්‍රශ්ණ කරමින් සිටී.ඔහු එය ඉවත් කරගත් බව දන්වා සිටියද සමාජ මාධ්‍ය ජාලා තුළ සාකච්ඡා වන්නේ වෙනත් කරුණකි.

        පුරවැසියා (Citizen) යන්න කතාබහ වන්නේ පුරාණ ග්‍රීක පෞර රාජ්‍යය තුළයි. ඔවුන්ගේ දේශපාලන මණ්ඩලය තුළ සිටින්නන් ග්‍රීක පුරවැසියන් ලෙසට හැඳින්වූහ.එය දේශපාලන පීළිබඳ බෞතීස්ම නැන්වීමක් බඳු විය. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලන ක්‍රමයන් සංවර්ධනය වීමේ දී මෙම පුරවැසි අයිතිය පිළීබඳ සකච්ඡෘ වෙමින් තහවුරු වූ ආකාරය අපට ඉතිහාසයෙන් උගත හැකිය.ලංකාවේ දී පුරවැසි භාවය පීළිබඳ පළමුවරට නීතිමය ලෙසට කතා බහ වන්නේ 1948 වර්ෂයේ දීය. 1815 වසරේ  බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජයාට ලංකාව ගිවිසුමකින් භාරදුන් පසුව එංගලන්ත කීරීටයට යටත් පාලනයක් මෙහි විය. ඒ නිසා ලංකාව තුළ වාසය කරන සියලු දෙන එංගලන්ත කොළණීයකට අයත් පුරවැසියන් බවට පත් විය. නමුත් 1948 දී අපට  දේශපාලන නිදහස ප්‍රදානය කරන කල්හි මෙරට වාසය කරන සියලුම ජන කොටස් වල අයිතිය සුරැකීමට යම් නීතිමය ලියවිල්ලක් අවශ්‍ය විය. එම නිසා 1948 අංක 18 දරන පුරවැසි පනතකින් එය නීතිගත කරන ලදී. මෙම පනතේ පැහැදිලිව සඳහන් කරන කල එක කාරණයක් වෙයි.පියා සීයා හෝ මුත්තා පරම්පරාගතව ලංකාවේ ජීවත්ව සිටීයේ නම් ඔහුට පාරම්පරික පුරවැසි බව හිමිවන බවයි. යම් අයෙකු ගේ පියා හෝ සීයා පමණක් මේ රට පදිංචි කරුවන් ලෙසට සිටි අවස්ථාවකදී ඔහුට ලියාපදිංචි පුරවැසි භාවය හිමිකර දීමටද මෙම පනතින් විධි විධාන සැලැස්වීය. මේ අනුව මෙතනදී සිදු වූයේ 1815 න් පසු ලංකාවේ පදිංචි කරන ලද දෙමළ සහ මුස්ලිම් ජන කොටස් වලටද ලංකාවේ නව රජයේ පුරවැසි කම ලියාපදිංචියෙන් හිමි වීමයි.ඒ  අනුව ඉන්දියාවේ සිට පැමිණී අරුණාචලම් පවුල විග්නේශ්වරන් පවුල පසුව ගල් ඔය සංවර්ධන මණ්ඩලයේ ගබඩා පාලක වශයෙන් පැමිණී රාජවරෝදියන්ට ඔහු ගේ පුතණුවන් වන ආර්.සම්බන්ධන්ට මෙන්ම සුමන්තිරන් ගේ පරම්පරාවටත් ලියාපදිංචි පුරවැසි කම හිමි වීමයි. තොන්ඩමාන් මහතාට පුරවැසි කම් ලබා දුන්නේ සිරිමා රජයයි.මෙම පනතේ  ලංකාවේ පාරම්පරිකව ජීවත්ව සිටි ජනතාව ගැන සඳහනක් තිබුණද එම පුරවැසි පනතේ කිසිම තැනක ඔවුන්ගේ අයිතීන් උරුමයන් ගැන සාකච්ඡා කර නැත. එම පනත ගෙන ආයේ බ්‍රිතාන්‍යයන් නොවේ. නිදහස ලබාගෙන ආණ්ඩු බලය හිමිකරගත් මෙරට පාලකයන්ය.

             1950 1955 වර්ෂ වලදී මෙම පනත නැවත සංශෝධනයට බඳුන් විය.ඉන්දු පකිස්ථාන් පුරවැසියන් පිළීබඳ නීති රීති එහි අඩංගු වී තිබුණි. ලංකාවට ගෙන ආ ඉන්දියානු වතු කම්කරුවන් පුරවැසි බව ගැන යලිත් 1962 වර්ෂයේ දී සාකච්චා වූ අතර 1978 දී ඇති කළ ව්‍යවස්ථාවේ  පස්වන පරිඡේදය තුළ පුරවැසි භාවය පිළිබඳ වැදගත් කරුණු රැසක් අඩංගු කිරීමට කටයුතු කර ඇත. ඒ ව්‍යවස්ථාව අනුව 1948 අංක 18 ප්‍රතිපාදනය වෙනස් කර එහි 26(2) වගන්තිය යටතේ සියලුම පුරවැසියන් මෙසේ එක සමාන කර ඇත.එනම් පුරවැසි තත්ත්වය අත්පත් කරගනු ලැබූ ආකාරය එනම් පරම්පරාවෙන්ද නැතහොත් ලියාපදිංචියෙන්ද යනු සලකා කවර වූ හෝ කාර්යයක් සඳහා ශ්‍රි ලංකාවේ පුරවැසියන් වෙසෙසා නොදැක්විය යුතුය යන්න සඳහන් කර තිබේ..ඉන් පසු උඩරට වතු වල පදිංචි දහස් ගණනක දෙමළ කම්කරුවන්ට  දිවුරුම් පෙත්සමක් මගින් ලියාපදිංචිය මගින් පුරවැසි බව හිමි කර ගැනීමේ අවස්ථාව හිමි විය.1978 ව්‍යවස්ථාවේ කළ අනෙක් ප්‍රතිපාදනය නම් එහි 91 වගන්තිය තුළ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ධූරය දැරීමට සුදුසුකම් දැරීම සඳහා වන නියමයට ලංකාවේ පුරවැසි කම් අනිවාර්යය කිරීමයි.

      මේ අනුව 1948 සිට වසර හතළික් දක්වා කාලය තුළ ලංකාවේ ජීවත්වන ඓතිහාසික පුද්ගලයන් වන සිංහලයන් ගේ භූමිපුත්‍රය අයිතිය පුරවැසි කමෙන් වසා දැමීමේ ඛේදවාචකය පීළිබඳ යම් චිත්‍රයක් මවා ගත හැකි වෙයි.දෙමළ සහ මුස්ලිම් ජනතාවගේ චන්ද කුට්ටියට ඇතැම් විට කප්පමට වහල් වී සිංහල දේශපාලඥයන් කළ කුපාඩිකම් මෙලෙස හෙළිදරව් කළ හැකිය. අද වන විට ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා ගේ දිවිත්ව පුරවැසිභාවය ගැන බොහෝ දෙනෙකු කතා කරති. එය මහා වැරැද්දක් ලෙසට ඉස්මතු කොට ඔහුට කිසිසේත්ම ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් විය නොහැකි බවට තර්ක ඉදිරිපත් කරති.නමුත් 1948 අංක 18 දරන පනතේ පැහැදිලිව යම් කිසිවෙකු ගේ පුරවැසි කම අහෝසි වන ආකාරය දක්වා තිබේ. එනම් රාජ්‍යයට ද්‍රෝහී වීම රජයට එරෙහිව කුමන්ත්‍රණය කිරීම ආදී කරුණු ප්‍රමුඛ වෙයි. නමුත් ස්ව කැමැත්තෙන් පුද්ගලයෙකුට තමන්ගේ පුරවැසි කම අහක් කොට ගෙන යෑමටද එහි ඉඩ ප්‍රස්ථා ලබා දී තිබේ.. මෙම ප්‍රතිපාදන දෙක ඇරුණු කොට දිවිත්ව පුරවැසි බව ලබන තැනැත්තෙකුට මේ රටේ අයිතිවාසිකම් අහුරන වගන්තියක් එහි නොවේ.මෙය වූයේ කෙලෙසකද

       2015 වසරේ යහපාලන ආණ්ඩුව පත් වීමෙන් පසු දිග හැරෙන විදේශ න්‍යාය පත්‍රය යටතේ බලය බෙදීම ස්වයං පාලනය ලබා දීම මිය ගිය කොටිවන්ට වන්දි ගෙවීම ලංකාවේ ඉඩම් විදේශිකයන්ට පැවරීම වැනි බරපතල කාරණා රැසක් අන්තර්ගතව තිපබුණි. ඒවා සුමට ලෙසට ක්‍රියාත්මක කරලීමට නම් විරුද්ධ පකෂය අකර්මණ්‍ය කළ යුතුය. යහපාලන ආණ්ඩුව සිය ධූර කාලය සම්පූර්ණයෙන් ගත කළ යුතුය.  ඒ නිසාම රනිල් වික්‍රමසිංහ ප්‍රමුඛ ආණ්ඩුව දහනව වන සංශෝධනය හොර පාරෙන්ම ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධීව පාර්ලිමේන්තුව තුළ සම්මත කර ගැනීමට කටයුතු කළහ. මෙම සංශෝධනය කරලීමේ දී ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා විරෝධීව බරපතල ලෙස වැරදි කීපයක් සිදු කර තිබේ. ජනමත විචාරණයකට යා යුතු ඇතැම්  වගන්ති අමු අමුවේ වෙනස් කර හිතූ මනාපයේ තමන්ට අවශ්‍ය න්‍යයා පත්‍රයට සරිලන වගන්ති ඇතුලත් කර තිබේ. එයින් එක් වගන්තියක් වන්නේ මන්ත්‍රීවරයෙකු හෝ ජනාධිපතිවරයෙකුට අපේක්ෂකත්වය ලබා ගැනීමට නොහැකි වන කොන්දේසියයි. එනම් 91 වගන්තියේ සඳහන් ලංකාවේ පුරවැසි භාවය නොමැති කෙනෙකු යන වචනය වෙනස් කොට වෙනත් රටක පුරවැසියෙක් වන  ශ්‍රී ලංකා පුරවැසියෙක් යන්න ආදේශ කිරීමයි.

    සැබවින්ම මෙය මගින් 1948 අංක 18 දරණ මූලික පනත උල්ලංඝණය කර ඇති අතර මානව හිමිකම් සම්බන්ධ ඡෙදයේ ඇතැම් වගන්තිද උල්ලංඝණය කර තිබේ. උපතින් පරම්පරාවෙන් ඉතිහාසයක් හිමි  ගීතා කුමාරසිංහට සහ ගෝඨාභාය රාජපක්ෂ මහතාට අපේක්ෂක සුදුසුකම් අහිමි වන්නේ ඒ නිසාය.කණගාටුව වන්නේ සිංහලයන් වශයෙන් තමන්ගේ අයිතිය අහිමි කර ඇති බව ඔවුන් දෙදෙනාද නොදැනීමයි.නමුත් ලියාපදිංචි කිරීමෙන් පුරවැසි බව හිමි වූ රටට එරෙහි යුධ වැදුණු කුමන්ත්‍රණය කළ ආර්.සම්බන්ධන් සුමන්තිරන් විග්නේශවරන් විජයකලා වැන පුද්ලයන්ද රිෂාඩ් බද්යුදීන් හිස් බුල්ලා වැනි ත්‍රස්තවාදයට අනුබල දෙන පුද්ගලයන්ගේද පුරවැසි කම් හොඳින්ම ආරකෂා වේ. දහනව වන සංශෝධනය සම්මත කර ගැනීමට මහින්ද රාජපක්ෂ ප්‍රමුඛ ඒකාබද්ධ විපක්ෂය සහාය පළ කළ බව කවුරුත් දනිති.  බරක් පතලක් නොමැතිව කළ මේ ගොන්කම් නිසා අද ඔවුන්ද අමාරුවේ වැටී සිටිති.අමාරුවේ වැටී සිටිතත් තමන් ඇතුලු සිංහල ජනතාව වැටී සිටින අගාධාය ගැන ඔවුහු නොදනිති. සමස්ත සිංහලජාතියටම මේ පුරවැසි පනත් වලින් සහ ව්‍යවසථා සංශෝධන වලින් බලවත් අසාධාරණයක් වී තිබෙන බව කියන්නට  ඔවුන්ටද හයියක් නැත.එසේ කියන්නට ශක්තියක් ලැබේ නම් රටට ද්‍රෝහී වන සම්බන්ධන් සුමන් තිරන් මෙන්ම රිෂාඩ් බද්යුදීන්  ලාගේ පුරවැසි කම අහෝසි කිරීම එතරම් ප්‍රශ්ණයක් නොවේ.

මතුගම සෙනෙවිරුවන්

Written by Rahila Gupta Courtesy sabrangindia.in

My daughter and I appeared before the Sharia court at Regent’s Park mosque in London. They were not interested in anything we had to say, the whole process was shocking.”

Protest in London against the Law Society’s guidance on Sharia Wills April 2014. Photo: Wikimedia Commons/See Li

The UK government is conducting an inquiry into the operation of Sharia courts which is being boycotted by a number of women’s organisations because its remit is too narrow, and the panel of judges is not seen as ‘independent’ enough.

Parallel to this, the Home Affairs Committee has also launched an inquiry into whether the principles of Sharia are compatible with British law.

On 7 November, there will be a public seminar on “Sharia Law, Legal Pluralism and Access to Justice” 7-9pm at the Committee Room 12 at the Houses of Parliament. Below, we publish the story of a woman Shagufta (not her real name) who spoke to the campaign group, One Law for All, and described how a brush with the Sharia courts ruined her life forever.

I am a practising Muslim. My faith is central to who I am. I was born in 1947 in Pakistan and joined my husband in the UK in 1965.

I am a practicing Muslim. My faith is central to who I am. I was born in 1947 in Pakistan and joined my husband in the UK in 1965. I am from a middle-class Pakistani family and found life in England hard. It was a huge culture shock. We settled in the north of England. I supported my husband with his business interests and eventually had my own business running a cookery school and a halal food company. I had six daughters and a son.

After my husband died in 1987 I moved to London with my children.  My older daughter, Lubna (not her real name) moved to London in 1994 after the breakdown in her marriage. After the British courts granted her a civil divorce, I hoped that would be the end of our involvement with my ex-son-in-law. Sadly this was not to be the case. He visited our local mosque and denounced me to the gathering, saying that I was ‘a loose woman’ who was pimping her daughters. He asked the mosque elders to help him get his children and his wife back to save their morals. A delegation from the mosque visited my home to convince me that the best thing would be to make my daughter return to her husband. I told them she was divorced but they said the English divorce meant nothing and was not valid in Islam. I was so angry at the vile allegations of these men.

Another Imam, a close family friend of ours, told us that Lubna would have to seek a khula (divorce) from a Sharia court. I vehemently disagreed and cited the cases of several Muslim women I had known who had been divorced in the English courts without any need for a religious divorce. These women had since remarried too. The imam said the mosques had failed in their duty and that these women would go to hell as they were committing zina (adultery) and producing haram children. I reluctantly agreed to speak to Lubna.

We appeared before the Sharia court. The whole process in the Sharia court at Regents Park mosque was shocking. Lubna was dismissed every time she spoke; I was treated very disrespectfully every time I tried to intervene. They were not interested in anything we had to say, not even the real risks that my ex-son-in-law posed to his children let alone to my daughter. He had beaten my grandson a few years earlier and split his head open. He still has scars on his face.

Very late one night my ex-husband broke in and violently raped me. I did not report this to the police as I was too scared. After the rape he wrote to my mother and the Imam and told them I had slept with him and that we were now together again.

None of the information from the civil proceedings (affidavit, non-molestation orders etc) was admissible in the Sharia Court. When Lubna’s ex-husband stated that he did not want to grant khula but wanted a reconciliation ‘for the sake of the children’, the Judges agreed. I was horrified. As my daughter and I were protesting so much, a further hearing date was set.  At the next hearing, Lubna was told to reconcile and that a khula would not be granted. We were also told that my ex-son-in-law had custodial rights over my grandchildren and that they would remain with Lubna as long as my ex-son-in-law agreed. I do not have words to convey my anger at what was being done in this supposed court. I left the Sharia Court determined to find a way to protect my daughter and her children.

After the hearing, Lubna lived with a sustained campaign of harassment and abuse from my ex-son-in-law.  During this time he kidnapped my grandchildren and threatened to keep them if Lubna did not allow him to come and live with her. He threatened to kill me and my other children if she involved the police. It was only with the help of her father-in-law that the children were returned to her.

What happened next, I cannot even bring myself to say the words so I will quote from Lubna’s statement, ‘Several weeks after the children were returned to me, my ex-husband began calling at all hours of the day and night (he had my address and contact details from the Sharia Court papers). I refused to let him in. I contacted the police and applied for a new non-molestation order. However, the harassment did not stop. Very late one night my ex-husband broke in and violently raped me. I did not report this to the police as I was too scared. After the rape he wrote to my mother and the Imam and told them I had slept with him and that we were now together again. My mother came to my house as soon as she received the letter and was shocked to see the injuries resulting from the violence I suffered that night.’

It breaks my heart – all that she had to go through.

My family in Pakistan were horrified to hear that there were Sharia courts in England. My family sent written advice from several scholars in Pakistan and India which confirmed that there was absolutely no need for a khula as the civil divorce was recognised as a formal termination of the marriage.

My family in Pakistan were horrified to hear that there were Sharia courts in England. My family sent written advice from several scholars in Pakistan and India which confirmed that there was absolutely no need for a khula as the civil divorce was recognised as a formal termination of the marriage; if Lubna were to remarry in Pakistan then a copy of the divorce from the English courts would be sufficient.

However, with regard to my grandchildren, the letters did confirm that Lubna only had guardianship of the children under Sharia principles but as she had custody of the children under English civil law, they advised that the ruling of the English courts should be accepted as they had based their decision on the best interests of the children.

I sent copies of the letters to my ex-son-in-law and his father. His father gave his word that this would be an end to the matter. He had never thought a Sharia divorce certificate was necessary.  I do not understand where these Sharia courts have come from. I come from the generation of immigrants to this country that was able to be part of British society and to be Muslim without the need for separate legal systems. After the Sharia court proceedings ended I supposed that my life would continue as it had done before. Nothing could have prepared me for what lay ahead.

The ostracism began with people who had once been friends starting to avoid me. I asked my friend Guljabeen if she knew what was going on. Guljabeen told me that the incident at the mosque (where I was accused of pimping my daughters) had become common knowledge in the area where we lived. My children were no longer welcome in the homes of their Muslim friends. I used to sing the naats and nasheeds at prayer gatherings and was well known for doing this. All invitations to do this ceased.

Three of my other daughters have married non-Muslims and left Islam. I have suffered almost total ostracism for supporting them in their choices.

Three of my other daughters have married non-Muslims and left Islam. I have suffered almost total ostracism for supporting them in their choices. My closest friend from childhood, who lives in the area, has stopped visiting me. My only wish has been for my daughters to be safe and happy. I taught them about their faith – how to pray, fast, be good and decent human beings – I did my duty as a mother. As for their choices in regard to their own religious practice – they are adults and must make their own choices about what is right and wrong. Only Allah can judge us in the end.

In the end, I decided not to leave the area where we live and start all over again. Why should I? I am old now and tired of all of this. I wanted to share these experiences with you so that you can begin to understand how the community judges control women like me. I knew as a widow without a male to protect me I was an easy target. Even in London a big city with millions of people it is very hard to move away from this control.

My time is coming to an end, but I am so sad for the generations to come if we continue on the path of this new Islam.

Rahila Gupta is a freelance journalist and writer. Her work has appeared in The Guardian and New Humanist among other papers and magazines. Her books include Enslaved: The New British Slavery; From Homebreakers to Jailbreakers: Southall Black Sisters; Provoked;  and ‘Don’t Wake Me: The Ballad of Nihal Armstrong (Playdead Press, 2013).

(This article was first published on openDemocracy).

නීතිඥ අරුණ ලක්සිරි උණවටුන BSc(Col), PGDC(Col) සමායෝජක)

ශ්‍රී ලංකාවේ නීතිය සොයාගත හැකි ප්‍රධාන නීති මූලාශ්‍ර 2කි.

1. පාර්ලිමේන්තුව සම්මත කරන පනත්
2. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ සහ අභියාචනාධිකරණ නඩු තීන්දු

නීතිය නොදැනීම සමාවට කාරණයක් නොවන හෙයින්” ස්වාධීන රටක නීති පැනවීම ස්වදේශීය ජනතාවට කියවිය හැකි භාෂාවෙන් ලබා දීම ශිෂ්ට ලෝකයේ පිළිගැනීමයි.

පාර්ලිමේන්තුව නීති පැනවීම

ශ්‍රී ලංකාවේ පවතින ප්‍රධාන නීති මූලාශ්‍ර 2ක අතරින් එකක්වන්නේ පාර්ලිමේන්තුව සම්මත කරන පනත්ය. පාර්ලිමේන්තුව රටේ බහුතර ජනතාවගෙන් සගවා නීති පැනවීම සිදු නොකරන අතර පාර්ලිමේන්තුව පනවන නීති එනම් පනත් සිංහල භාෂාවෙන් පනවා එයට ප්‍රමුඛස්ථානයද ලබා දී ඇත. ශ්‍රී ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුව සම්මත කරන පනත් සිංහල සහ දෙමළ භාෂාවෙන් සහ ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනයක් සමග පනවනු ලැබේ. එමෙන්ම සිංහල සහ දෙමළ භාෂා පනත් අතර අනනුකූලතාවයක් ඇති වුවහොත් සිංහල පනත ප්‍රමුඛස්ථානයේ පවතී. ඒ අනුව පාර්ලිමේන්තුව ප්‍රජාතාන්ත්‍රික මූලධර්ම අනුගමනය කරමින් නීතියේ පාලනය ස්ථාපිත කිරීම සදහා නීති පනවනු ලබන්නේය යන්න කිව හැකිය.

පාර්ලිමේන්තුව පනවන ඉංග්‍රීසි භාෂා පනත පරිවර්තනයක් හෙයින් නීතිය හොදින් දන්නා අය පරිවර්තන දෙස බලාගෙන යුක්තිය පසිදලන්නේ නැත. යම් අධිකරණයක නඩු විභාග කරන විට ඉංග්‍රීසි භාෂා පනතේ අනනුකූලතාවයක් ඇති වුවහොත් කවර භාෂා පාඨය බලපවත්වන්නේද? යන පැනය නීතියේ පාලනය ඇති සමාජයක මතු නොවන්නේ පාර්ලිමේන්තුව සම්මත කරන පනතේ පරිවර්තනයක් ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ඇති බව නීති විශාරදයින් මැනවින් දන්නා හෙයින් පරිවර්තනයක් දෙස බලාගෙන යුක්තිය පසිදලීම නොකරන හෙයිනි. ඒ අනුව නීතියේ පාලනය පවතින ලාංකීය සමාජයේ නඩු විභාග කිරීමේදී පාර්ලිමේන්තුව පනවන ලද මුල් පනත එනම් ප්‍රමුඛස්ථානයේ ඇති සිංහල පනත අනුව යුක්තිය පසිදලනවා මිස ඉංග්‍රීසි භාෂා‍වෙන් ඇති මුල් පනතේ පරිවර්තනය අනුව යුක්තිය පසිදලීම සිදු නොවිය යුතුය.

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය සහ අභියාචනාධිකරණය නීති පැනවීම

ශ්‍රී ලංකාවේ පවතින ප්‍රධාන නීති මූලාශ්‍ර 2ක අතරින් අනෙක වන්නේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ සහ අභියාචනාධිකරණ නඩු තීන්දුය. පාර්ලිමේන්තුව සම්මත කරන නීති මෙන්ම ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ සහ අභියාචනාධිකරණ නඩු තීන්දු නීති වර්ගයකි.  

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ සහ අභියාචනාධිකරණ නඩු තීන්දු අනෙක් අධිකරණවන මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණ, දිසා අධිකරණ, මහාධිකරණ, වාණිජ මහාධිකරණ සහ සිවිල් අභියාචන මහාධිකරණවල නඩු තීන්දු මෙන් නඩුවේ පාර්ශවයන්ට පමණක් බලපාන ලෙස තීන්දු ලබා නොදේ. ඒ අනුව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ සහ අභියාචනාධිකරණ නඩු තීන්දු විශේෂ බලධාරීත්වයක් උසුලයි. එනම් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ සහ අභියාචනාධිකරණ නඩු තීන්දු රටේ සියලුම පුරවැසියන්ට අදාල වන අතර ඒවා පාර්ලිමේන්තුව පනවන නීති මෙන් බලධාරී වේ. එනම් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ සහ අභියාචනාධිකරණ නඩු තීන්දු රටේ සියලු ජනතාවට සහ පහළ අධිකරණ අනුගමනය කළ යුතු නීති ලෙස බැදීමක් ඇති කරයි.

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය සහ අභියාචනාධිකරණය නීති පැනවීම ශ්‍රී ලංකාවේ බහුතර ජනතාවගේ භාෂාවෙන් සිදු කරන්නේද?

පාර්ලිමේන්තුව සම්මත කරන නීති මෙන්ම ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ සහ අභියාචනාධිකරණ නඩු තීන්දු නීති වර්ගයක් වන හෙයින් නීතිය නොදැනීම සමාවට කාරණයක් නොවන හෙයින්” පාර්ලිමේන්තුව පනවන පනතට මෙන්ම ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය සහ අභියාචනාධිකරණය ලබා දෙන නඩු තීන්දුවටත් අදාලය. මන්ද යත් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය සහ අභියාචනාධිකරණය ලබා දෙන නඩු තීන්දුව හෙට දවසේ රටේ නීතිය බවට නිරායාසයෙන් පත්වන නිසා ශ්‍රී ලංකාවේ සෑම පුරවැසියෙකුම එකී  ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය සහ අභියාචනාධිකරණය ලබා දෙන නඩු තීන්දුව කියවා වටහා ගැනීමේ යුතුකම පවති.

පාර්ලිමේන්තුව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මූලධර්ම අනුගමනය කරමින්  පුරවැසියන්ට කියවා වටහා ගැනීමට හැකි පරිදි සිංහල භාෂා පනත ප්‍රමුඛස්ථානයේ තබා නීති පනවයි. එසේ වුවත් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය සහ අභියාචනාධිකරණය නඩු තීන්දු මගින් නීති පැනවීම මේ අකාරයට සිදු නොකරන අතර රටේ බහුතර ජනතාව භාවිතා කරන සිංහල භාෂාවෙන් නොව සුලුතර ජනතාවට හැකියාව ඇති ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් ලබා දේ.

ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය සහ අභියාචනාධිකරණය නීති පැනවීම රටේ බහුතර ජනතාවගේ භාෂාවෙන් වීමේ අවශ්‍යතාවය

රටේ බහුතරයක්වන ඉංග්‍රීසි නොදන්නා ජනතාව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය සහ අභියාචනාධිකරණය පනවන නීතිය පිළිබද අවබෝධය ලැබීමට නොහැකිව සිටී.

මෙහි අහිතකර ප්‍රතිඵල රාශියක් සමාජයක් ලෙස ලාංකීය ජනතාවට විදින්නට සිදුවී ඇති අතර ප්‍රංශය, ජර්මනිය, ජපානය, චීනය, ඉතාලිය සහ බ්‍රිතාන්‍යය වැනි රටවල ජනතාව මෙහිදී පුළුල් නීතියේ නිදහසක් භුක්ති විදිති.

ශ්‍රී ලංකාවේ ජනතාවගේ විනය පිරිහී ඇති බවත්, අල්ලස දූෂණය සහ නාස්තිය සමාජයේ පැතීරී ඇති බවත්, දිනෙන් දින අපරාධ වැඩිවන බවත් දිනපතා මාධ්‍ය ඔස්සේ අසන්නට ලැබේ. අධිකරණවල නඩු තදබදයද, නඩු විසදීම ප්‍රමාද වීමද ලංකාවේ සමාජ ප්‍රශ්නයකි.

නඩු කියන සේවාදායකයා පැත්තක තබා නීතිඥවරයා සහ විනිසුරුවරයා පමණක් නඩු විභාගයට සම්බන්ධවන යුක්තිය පසිඳලන ක්‍රමයක් ලංකාවේ පැවතීම 1815 ඉංග්‍රීසි යටත් විජිතකරණය නිසා සිදුවූවා විය හැකිය.

පාර්ලිමේන්තුව වේවා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය සහ අභියාචනාධිකරණය වේවා නීති පනවන්නේ නම් ඒ නීති කියවා වටහා ගැනීමට අවස්ථාව සළසා දීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී, විනයවත් සහ සංවර්ධිත සමාජයක් වෙනුවෙන් බව විධායක ජනාධිපතිවරයා වටහා ගත යුතුය.

මෙම තත්ත්වය ජනාධිපතිවරයාගේ අවධානය යොමු කිරීම සදහා ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ සහ අභියාචනාධිකරණ නඩු තීන්දු රටේ බහුතර ජනතාවට කියවිය හැකි පරිදි සිංහල භාෂාවෙන් ලබා ගැනීම වෙනුවෙන් වන වැඩසටහන” මගින් මුලු රට පුරා ජනතාව දැනුවත් කරන වැඩපිළිවලක් දියත් කර ඇත.

එමගින් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ සහ අභියාචනාධිකරණ නඩු තීන්දු ලබා දිය යුතු භාෂාව සිංහල භාෂාව විය යුතුද? යන කාරණය ජනමතවිචාරණයක් මගින් ජනතාව වෙත යොමු කරන ලෙස ඉල්ලමින් පුරවැසියන් ලක්ෂයක් විසින් කැමැත්ත ලබා දී අත්සන් කරන ඉල්ලීමක් ජනාධිපතිවරයා වෙත යොමු කිරීමට කටයුතු කර ඇත.

මේ වන විට මෙම ඉල්ලීමට භික්ෂූන් වහන්සේලා, පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් ජනාධිපති නීතිඥවරුන්, නීතිඥවරුන්, වෛද්‍යවරුන්, මාධ්‍යවේදීන්, සිවිල් සමාජ ක්‍රියාකාරීන්, රජයේ හා පෞද්ගලික අංශයේ විධායක නිලධාරීන් ඇතුළු සේවය කරන අය, විශ්ව විද්‍යාල කතිකාචාර්යවරු සිසුන් ඇතුළු දිවයිනේ විවිධ නගරවල සහ ගම්වල පොදු ජනතාව අති විශාල ප්‍රමාණයක් අත්සන් ලබා දී සහාය පළකර ඇත.

ජනාධිපතිවරයා වෙත යොමු කරන අත්සන් ලක්ෂය සදහා අත්සන් කර සහාය දැක්වීමට අදහස් කරන්නේ නම් ඒ සදහා කටයුතු කළ හැකිය. එමෙන්ම අත්සන් එකතු කිරීමට දායක විය හැකි නම් ඒ සදහාද අවස්ථාව ඇත.

නීතිඥ අරුණ ලක්සිරි උණවටුන
BSc(Col), PGDC(Col)
(සමායෝජක) – 2019.08.23
ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ සහ අභියාචනාධිකරණ නඩු තීන්දු රටේ බහුතර ජනතාවට කියවිය හැකි පරිදි සිංහල භාෂාවෙන් ලබා ගැනීම වෙනුවෙන් වන වැඩසටහන.

අංක 09, කොළඹ පාර, හදපාන්ගොඩ. (10524)
දුරකථන 0342256066, 0342256067, 0712063394

Dr Sarath Obeysekera 

That day I had the privilege of attending the ceremony of launching the very first passenger boat in Beira Lake. Sri Lanka Land Development Corporation Act does not encompass carrying out such activity. Nevertheless, the Cooperation with the blessing from the minister had taken a very bold step in spearheading the commencement of much-needed service for the people.

Minister of transport was not to be seen in the ceremony, neither the mayor of Colombo who should have taken some initiative to support was not at the ceremony.

Despite the fact that port minister had nothing to do with transport was gracing the occasion 

We should hail the professionals in the corporation. Who has tirelessly worked with Sri Lanka Navy  to make this a success

Other than the National Housing development Authority, SLLDC  Maybe the only other state institution trying to to do some useful service to the people when the whole country is standing still

මාධ්‍ය නිවේදනය දුම්රිය වෘත්තීය සමිති සන්ධානය

කොළඹ සහ තදාසන්න දුම්රිය සේවාව නංවාලීමේ අරමුණින් සකස්කර ඇති සැලසුම් අහසේ පාවෙන සැලසුම් බවත්, එම සැලසුම් පෙන්නා පිටරටවලින් ණය ගෙන ආරම්භ කිරීමට නියමිත ව්‍යාපෘති දේශපාලන ප්‍රෝඩාවක් බවත්, දේශීය සම්පත් සහ ශ‍්‍රමය යොදා ගනිමින් දුම්රිය සේවය ප‍්‍රවර්ධනය කිරීමේ කිසිදු අවශ්‍යතාවක් මේ ආණ්ඩුවට නැති බවත් වගකීමෙන් යුතුව පෙන්වා දෙමු. ඉරිකෝන් සමාගම ඉන්දියානු ණය ක‍්‍රමය යටතේ මුහුදු බඩ දුම්රිය මාර්ගය සෑදීමේදී එක් කිලෝ මීටරයකට රුපියල් කෝටි 19 ක් සහ උතුරු දුම්රිය මාර්ගය සෑදීමේදී එක් කිලෝමීටරයකට රුපියල් කෝටි 34 ක් වැය කළද, අපේක්‍ෂිත අරමුණු ඉටුකර ගැනීමට නොහැකි වී ඇත. එමෙන්ම එම ණය යෝජනා ක‍්‍රමය යටතේම ඉන්දියාවෙන් ගෙන්වා ඇති දුම්රිය එන්ජින් සහ බලවේග කට්ටල ඉතාමත් දුර්වල තත්වයේ පවතී. චීන ජාතික සමාගමක් විසින් ඉදිකරන ලද මාතරxබෙලිඅත්ත දුම්රිය මාර්ගය වසර තුනකින් අවසන් කරන බව කීවද, ඒ සඳහා වසර 07 කට ආසන්න කාලයක් ගත කර ඇත. ඒ සඳහා දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවේ යන්ත්‍රෝපකරණ ද යෙදවීමට සිදුවිය. මිලියන 200 ක් වැය කර එම මාර්ගයේ සංඥා පද්ධතිය සවිකිරීමට හැකියාව තිබුණද ඒ සඳහා රුපියල් මිලියන 2000 ක් වැය කර ඇත. මේ වන විට මහව සිට  ඕමන්ත දක්වා දුම්රිය මාර්ගය ඉදිකිරීමේ කටයුතු ද ලබාදී ඇත්තේ ඉරිකෝන් සමාගමටය. ඒ සඳහා දේශීය සම්පත් හෝ ශ‍්‍රමය කිසිවක් යොදා ගන්නේ නැත.

කොළඹ මගී තදබදය අඩු කිරීම සඳහා ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ දුම්රිය ව්‍යාපෘතියක් ආරම්භ කරන බව මේ දින වල කථා බහට ලක්වී තිබෙනවා. මෙම ව්‍යාපෘතිය සඳහා ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව මගින් ඇ. ඩො. මිලියන 160 ක (රු. මිලියන 28640* ණය මුදලක් අනුමත වී තිබෙන බව මධ්‍යවල වාර්තා කර තිබෙනවා.

මීට අමතරව ඉන්දියාවෙන් ලොකොමෝටිව් එන්ජින් 03 ක් බලවේග කට්ටල 06 ක් හා මැදිරි 160 ක් ද චීනයෙන් බලවේග කට්ටල 09 ක් හා යුරෝපයෙන් තවත් එන්ජින් ප‍්‍රමාණයක් ණය පදනම යටතේ ගෙන්වීමට ආණ්ඩුව කටයුතු කරමින් සිටිනවා. තනි මාර්ග ද්විත්ව මාර්ග කිරීම, ද්විත්ව මාර්ග ත‍්‍රිත්ව මාර්ග කිරීම හා  කොළඹxරාගම 4 වන දුම්රිය මාර්ගයක් ඉදිකිරීම ගැන සාකච්ඡුා බොහොමයක් තිබෙනවා. මීට අමතරව විදුලි දුම්රිය ධාවනය, සැහැල්ලූ දුම්රිය ධාවනය ආදිී ව්‍යාපෘති ගණනාවක් ද ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට නියමිතව තියෙනවා. රටේ ජනතාව ණය කාරයින් කර ආණ්ඩුව මහා සංවර්ධන ව්‍යාපෘති සකස් කළද, එම ණය මුදල් වැය කර, සියයට දශම ගණනක හෝ ජනතාවට ප‍්‍රතිලාභ ගෙනදෙන සංවර්ධනයක් කිරීමට අපේ රටේ පැවති ආණ්ඩු වලට නොහැකිවී තිබෙනවා. මහා දැවැන්ත ව්‍යාපෘති පිළිබඳව සුරංගනා කථා කියමින් අහස් මාලිගා තැනීමට ආණ්ඩු සමත් වුවද දැනට ඇති දුම්රිය සේවය නිසි පරිදි විධිමත් ලෙස පවත්වාගෙන යාමට ආණ්ඩුවටවත් දුම්රිය බලධාරීන්ටවත් නොහැකි වී තිබෙනවා. දුම්රිය ප‍්‍රමාදය හැමදාමත් එසේමයි. දුම්රිය අවලංගු වීම් හැමදාමත් එසේමයි. තිබෙන දුම්රිය සේවය වඩා යහපත් නොකර අහසේ පාවෙන කෝටි ගණන් වටිනා ව්‍යාපෘති සෑදීම හා ජනතාව ණය කාරයින් කිරීමට ආණ්ඩුවේ දේශපාලන ප්‍රෝඩාවක් බවද ඉතා පැහැදිලිය.

අප දුම්රිය එන්ජින්, බලවේග කට්ටල, දුම්රිය මැදිරි, තාක්‍ෂණ උපදේශන, දුම්රිය මාර්ග මේ සියල්ල අප ගන්නේ ණයට. අපට ඒවා ලබා දෙන රටවල් සියල්ල අප රටේ දුම්රිය ආරම්භ කරන කාල වකවානුවේම දුම්රිය සේවාව ආරම්භ කරපු රටවල්. එහෙත් දුම්රිය මාර්ගයක් හදාගන්න, මැදිරියක් හදාගන්න අපට නොහැකි වී තිබෙනවා. බි‍්‍රතාන්‍ය ජාතිකයින් අපට ලබා දී ඇති සම්පත් ටිකද අප විනාශයට පත්කර තිබෙනවා. දුම්රිය පරිපාලනය, දුම්රිය ධාවනය, දුම්රිය මූල්‍ය කළමනාකරණය මේ සියළු දේ අතින් අප පරිහානියට ගොස් තිබෙනවා. ඒවා නැවත විධිමත් කිරීමකින් තොරව, ණයට කොපමණ දුම්රිය ගෙන ආවත්, ඒවා සියල්ලමත් කෙටිකාලයකින් විනාශ වෙනවා. ආණ්ඩු ණය ගත්තත් ඒවා ගෙවන්න වෙන්නේ මේ රටේ ජනයාටය. කෝච්චියක් දැක නැති, කෝචිචියක ගිහින් නැති ජනතාවත් මේ ණය ගෙවනවා.

දුම්රිය සේවය සංවර්ධනය කිරීම සඳහා අනුගමනය කරන සෑම ක‍්‍රියාමාර්ගයක්ම අප ඉතාමත් අගේ කොට සළකන බව පෙන්වා දෙන අතර, එහෙත් සංවර්ධනයේ මුවාවෙන් සිදුකරන මහා දැවැන්ත විනාශය අප දැඩි ලෙස හෙලා දකිමු. ජනතාවට ප‍්‍රතිලාභ නොලැබෙන සංවර්ධනයක් තුලින් කිසි විටෙකවත් ජාතික දියුණුවක් අපේක්‍ෂා කළ නොහැකි බව පෙන්වා දෙන අතර, දුම්රිය සේවයේ කඩා වැටීමට මෙතෙක් පැවති ආණ්ඩු හා පවතින ආණ්ඩුවද එක ඒලලේම වගකිව යුතු බවද පෙන්වා දෙමු.

ස්තූතියි.

මෙයට,

එස්.පී.විතානගේ
ප‍්‍රධාන ලේකම්

lanka C news

‘යන්න එන්න තැනක් නැති වෙන විදිහට අපි පරාජයට පත්වෙනවා’ යැයි මුදල් ඇමති මංගල සමරවීර මහතා පැවැසීය.

‘සජිත් එනවා’ දෙවන රැළිය මාතර සනත් ජයසූරිය ක්‍රීඩාංගනයේ දී අමතමින් ඔහු මේ බව කියා සිටියේය.

‘මිත්‍රවරුනි බයවෙන්න එපා.. අපේ සජිත් ප්‍රේමදාස මැතිතුමා එතුමා රාජපක්ෂලාට යන්න එන්න තැනක් නැති විදිහට අපි පරාජයට පත්වෙනවා’ යැයි ඇමැතිවරයා පැවසීය.

එසේ පවසද්දී එහි සිටි ජනතාව අත්පොලසන් දුන් අතර වේදිකාවේද සිටි එජාප මැති ඇමතිවරුන් අත්පොලසන් දුන්හ.

රැලිය සමග සංගීත සංදර්ශණයක්ද සූදානම් කර තිබින.

Courtesy Adaderana

Attorney General Dappula de Livera has informed the Acting IGP to refrain from submitting inconclusive reports in respects to the high-profile cases including the murders of Wazim Thajudeen and Lasantha Wickramatunga.

He stated this in a letter to Acting IGP C. Wickramaratne in connection to the reports submitted by Sri Lanka Police to the AG’s Department on several high-profile cases currently being investigated. 

The letter states that the reports submitted by the Criminal Investigations Department (CID) to the Acting IGP appear to be inconclusive and emphasizes that this has resulted in an unsatisfactory situation.

Therefore the Attorney General instructs the Acting IGP to refrain from submitting inconclusive reports, to appoint senior officers to oversee the respective investigations expeditiously and efficiently while directing him to only submit completed investigative reports hereafter. 

On August 16, the Attorney General instructed the Acting IGP to expedite the conclusion of police investigations into six high profile cases including the assassination of journalist Lasantha Wickrematunge, the killing of 17 aid workers in 2006, the murder of Sri Lankan rugby player Wasim Thajudeen, the abduction of journalist Keith Noyahr, the abduction and disappearance of 11 Tamil youths.

The Attorney General had instructed the Acting IGP to conclude investigations into the cases without delay and to submit the completed files to the AG’s Department for the filing of charges.

The reports were handed over to the Attorney General by the Acting Inspector General of Police yesterday.

Lahiru Pothmulla Courtesy The Daily Mirror

The visiting UN Special Rapporteur on Freedom of Religion or Belief, Ahmed Shaheed, when he called on Opposition Leader Mahinda Rajapaksa at the latter’s Chamber at the Parliamentary Complex in Battaramulla, has said that all ethnic groups in Sri Lanka enjoyed the freedom of religion in comparison to some other countries in Asia.

According to a statement issued by the Opposition Leader’s Office, the UN Expert had also said the reconciliation among the different ethnicities and religious groups in the country was commendable.

The UN Expert, who undertook a visit to the North and East, also mentioned that the residents have said Mr. Rajapaksa’s Government had contributed immensely to develop the infrastructure of the region.

During the meeting, Mr.Rajapaksa said the country cannot forge ahead if there was no faith among different communities.

Mr. Shaheed, who arrived in Sri Lanka on August 15, will end his visit on 26th.  

Courtesy  france24.com

Sri Lanka has ended a four-month state of emergency declared after Easter suicide bombings by Islamist extremists that killed 258 people, officials said Friday.

President Maithripala Sirisena has been extending the emergency on the 22nd of each month since the April 21 attacks on three hotels and three churches.

However, his office confirmed that Sirisena had not extended it for another term and thereby allowed the emergency to end on Thursday.

“The president did not issue a fresh proclamation extending the emergency by a further period,” an official source said.

The official government printer also confirmed that there was no notification reimposing the state of emergency, which gives sweeping powers to police and security forces to arrest and detain suspects for long periods.

The government used the emergency as it tightened security across the country and hunted members of a local jihadist group which was held responsible for the attacks and which claimed allegiance to the Islamic State group.

Police have said that all those directly responsible for the suicide bombings have either been killed or arrested.

This week Tourism Minister John Amaratunga said he had asked the president to relax the draconian law to signal to foreign holidaymakers that the situation in the country was back to normal.

Sri Lanka’s parliament is currently investigating security lapses that led to the Easter attacks despite intelligence warnings.

Sirisena himself has been accused of failing to act on precise Indian intelligence that jihadists were about to hit Christian churches and other targets in Sri Lanka.

A parliamentary public inquiry has been told Sirisena — who is also the minister of defence and law and order — failed to follow proper national security protocols.

The mainly Buddhist nation of 21 million people was about to mark a decade since ending a 37-year-long Tamil separatist war when the Islamist extremists struck.

Courtesy Adaderana

Army Intelligence Sergeant Chamika Sumith Kumara has been arrested over the abduction of journalist Keith Noyahr.

He was arrested by the Criminal Investigation Division (CID) on the directions of the Attorney General, says the Attorney General’s Coordinating Officer State Counsel Nishara Jayaratne.

Police Media Spokesperson SP Ruwan Gunasekara said the arrest was made yesterday (22) after summoning him to the CID for investigations on the case.

He is to be produced before the Mount Lavinia Magistrate’s Court today (23), SP Gunasekara said.

The total number of suspects arrested over the abduction of journalist Keith Noyahr now amounts to nine, he said further.

An alert has been issued in Coimbatore, Tamil Nadu after a group of six Lashkar-e-Taiba (LeT) terrorists have entered Tamil Nadu through Sri Lanka, according to an intel report.

The alert, which has been issued in the city, says that the group consists of one Pakistan national and five Sri Lankan Tamils, multiple Indian media reports said on Friday.

Based on this alert, Chennai has also increased it patrolling forces.

The Coimbatore city police have released photographs of two possible suspects who have intruded Tamil Nadu, the India Today website reports.

The Chennai Commissioner of Police has said that based on this alert, patrolling forces have been increased and necessary precautions have been put in place.

The DGP has instructed that in the entire state, storming operations should be conducted which include lodge checks, vehicle check for explosives and arms, intensification of patrols and checking.

Earlier, intelligence reports had suggested that Pakistan was planning to deploy Afghan terrorists in Kashmir.

After the abrogation of Article 370 in Jammu and Kashmir, intelligence reports suggested that these terrorists are ready to infiltrate Kashmir from terror launchpads in Pakistan occupied Kashmir (PoK), the report added.

According to The Hindu, Indian police circulated among the force a photo of a potential suspect in connection with intelligence inputs from a Central agency and that he has been identified as a native of Thrissur district in Kerala who was reportedly employed in Bahrain and later remained elusive.

Sources claimed that the suspect is believed to be a carrier for the six LeT men about whom the alert was issued, the report said.

-Agencies

Courtesy Adaderana

The Supreme Court has concluded its hearing on the reference application by the President, seeking the opinion of the court on holding the Provincial Council election without the Report on Delimitation of Electorates.

The Supreme Court will officially inform its decision to President Maithripala Sirisena in due time, Ada Derana reporter said.

The reference application was taken up before a five-judge bench of the Supreme Court consisting of Chief Justice Jayantha Jayasuriya and Justices Buwaneka Aluwihare, Sisira de Abrew, Prasanna Jayewardene and Vijith Malalgoda this morning (23).

At the commencement of the hearing, the Chief Justice told the court that 13 written submissions have been handed over by various parties with regard to the President’s reference application on the Provincial Council elections.

President’s Counsel Sanjeewa Jayewardene, speaking on behalf of one of the parties, said the report on the delimitation of the boundaries of provincial councils was defeated in the Parliament by 139 votes.

Hence, the Speaker of Parliament Karu Jayasuriya has appointed a five-member committee chaired by the Prime Minister to revise the report on the delimitation of electorates, Jayewardene told the court.

He pointed out that the President, disregarding the parliamentary procedure and the law, has sought the opinion of the Supreme Court on holding the PC elections in the absence of the delimitation report.

By Rifat Halim

Three Idiots is a classic Hindi movie that features a group of morons. Sri Lanka has gone one step further by producing three modayas and a blind woman in real life.

Future historians would be hard-pressed to explain Sri Lanka’s civil conflict (1983 – 2009). How could a small section of a microscopic minority terrorise the country for so long? In 1983, Sri Lankan Tamils were barely 10% of the populations and the LTTE (also known as the Tamil Tigers) was a minuscule group

The answer lies in the stupid rivalry of the politicians. Every time the Tigers committed an atrocity, the politicians blamed someone else. They were so transfixed by their petty quarrels that they were blind to the big beast.

Ranasinghe Premadasa

Premadasa’s name will ring long in the country’s memory. He was the only non-Govigama President or Prime Minister. His energy and determination were legendary. He wiped out the JVP, a feat that eluded JR Jayewardene.

However, his legacy is forever tainted by his Hilton Honeymoon with the Hitler of Asia – Velupillai Prabhakaran. He not only gave the Tigers the lease of life in 1989, but he armed them against the IPKF.

Former Defence Secretary-General Cyril Ranatunga has written on page 103 of From Peace to War, Insurgency to Terrorism that President Premadasa had decided to give arms to the LTTE”.

When the TULF leader Appapillai Amirthalingam was killed by the LTTE on 13th July 1989, President Premadasa defended the LTTE. He refused to blame his negotiating partner, who was then enjoying his hospitality in Colombo’s Galadari hotel.

On May 1st, 1993, a Tamil Tiger suicide bomber killed Premadasa. He could only be identified by his watch, which was fitting for such a punctual man.

Ranjan Wijeratne

The white-haired Minister of State for Defence Ranjan Wijeratne was a planter who had immense administrative skills. His crowning achievement was the elimination of the JVP leadership in November 1983.

Unfortunately, his record with the Tamil Tigers was a collaborationist. Like Premadasa, Wijeratne absolved the Tigers of any responsibility in killing Amirthalingam and Yogeswaran. In fact, he knew that the three assassins had visited the Tamil Tiger delegation in the Galadari Hotel shortly before the killing.

When the LTTE Mahathaya admitted that the LTTE killed Amirthalingam and Yogeswaran in October 1989, Ranjan Wijeratne still refused to blame the LTTE.

In March 1991, karma (and the LTTE) caught up with Wijeratne. He became the first politician in the subcontinent to be killed by a car bomb. The white-haired Wijeratne charred body was unrecognizable in his white Mercedez Benz. Several others perished with him. The assassination was blamed on the LTTE, whom he had once defended.

Gamini Dissanayake

Dissanayake was a politician of exceptional charm and charisma. He will be remembered like the ancient Sinhalese Kings for taming the mighty Mahaweli River. He brought Test status to Sri Lanka in 1981.

His revulsion towards Premadasa was even stronger than the gushes of the Mahaweli river. After Premadasa sacked him from the Cabinet in March 1991, Dissanayake was intent on discrediting his rival.

When the LTTE killed Major-General Denzil Kobbekaduwe and Major-General Wijaya Wimalaratne in a landmine blast in August 1992, Dissanayake tried to implicate Premadasa. His private secretary Palitha Pelpola engaged a British military consultant to issue a report that the bomb was placed inside the vehicle. The implication was that foul play was at hand.

Dissanayake and Lalith Athulathmudali rebelled against Premadasa’s UNP and formed a breakaway party called the DUNF.

In April 1993, Lalith Athulathmudali was shot dead by the LTTE in an election rally. Dissanayake refused to blame the LTTE and pointed the finger at Premadasa’s government. 

A week after Athulathmudali’s death, Premadasa himself perished in a suicide bomb. Dissanayake still refused to blame the LTTE. He said, Premadasa has fallen victim to the same violence that he brought upon the country.” He did not have one word of sympathy for a man with whom he sat in the same Cabinet.

Eventually, Dissanayake has suffered the same fate. In October 1994, Dissanayake (who had rejoined the UNP) and over 50 others were killed by a suicide bomb in an election rally.

Chandrika Kumaratunga

Kumaratunga is the scion of one of Asia’s political dynasties. She endured the assassination of her father in 1959 and her husband in 1988. 

Wisdom deserted her despite these tragedies. When Gamini Dissanayake was killed in October 1994, Chandrika Kumaratunga was negotiating with the LTTE. Dissanayake’s killing was on the eve of the second round of talks. 

Kumaratunga promptly blamed the blast on the internal politics of the UNP. She was refused to blame her negotiating partner. No action was taken against the perpetrators.

In December 1999, karma visited Kumaratunga. She was grievously injured in an LTTE suicide blast at the Town Hall. The President lost her sight in one eye.

Not only was she blinded in one eye, but she was blind to reason.  In 2005, she signed the P-TOMs with the LTTE. Luckily, the Supreme Court prevent Kumaratunga and her collaborationist ally Ranil Wickremesinghe from the evil designs of the P-TOMs. If it was enacted, it would have funded the LTTE for many years. The long night of suffering of the Tamils would have never ended.

Only one man in the Cabinet opposed the P-TOMs – the then Prime Minister Mahinda Rajapaksa. He recognized that only the physical elimination of the LTTE would bring peace.  In May 2009, President Rajapaksa’s forces put a bullet into the head of the LTTE leader Velupillai Prabhakaran. Peace has since reigned on the island. 

වාගිස ප්‍රනාන්දු විසිනි.

පසුගියදා ජනාධිපතිවරයා විසින් මේවනවිටත් ඒජාපය ප්‍රමුඛ සංධානයෙන් මීළග ජනාධිපතිවරනය සදහා අපේක්ෂකත්වය බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින සජිත් ප්‍රේමදාසට පොළොන්නරුවේදී චරිත සහතියක් ප්‍රසිද්ධියේ නිකුත් කෙරිනි. සජිත් ප්‍රේමදාස අවංක, දූෂණයෙන් තොර කාර්යශූර ඇමතිවරයෙක් ලෙස සහතික කරමින් නිකුත් කල ඒ චරිත සහතිකය සමගම, සජිත් ප්‍රේමදාස ලංකාවේ මීළග ජනාධිපතිවුවහොත් වත්මන් ජනාධිපති සිරිසේනට මීළග රජයේ අගමැතිධුරය හිමිවේද යන්න සම්බන්ධයෙන් දේශපාලන කතා බහක් රට පුරා පැතිරයන්නට විය.

ඊයේ විපක්ෂයේ එක්සත් ජනතා සංධානයේ පාර්ලිමෙන්තු මංත්‍රීවරයෙකුවන ලක්ෂ්මන් යාපා අබේවර්ධන පැවසූයේ ඒජාපය ප්‍රමුඛ සංධානයේ මීළග ජනාධිපති අපේක්ෂකයා ලෙස ඉදිරිපත්වන්නේ කතානායක කරූ ජයසූරිය බවයි. එයට සූදානම්වීම සදහා කරූ ජයසූරිය ඒජාපයේ ප්‍රමුඛත්වයෙන් බිහිවීමට නියමිත සංධානයේ මූළික කටයුතු අවසන්වීමත් සමගම කතානායකධූරයෙන් ඉල්ලා අස්වීමට සූදානම්වන බවත් අබේවර්ධන මංත්‍රීවරයා පැවසීය.

මේ අතර, මීට දින කීපයකට පෙර කරූ ජයසූරියගේ බෑනාවන ඒජාපයේ ඇමතිවරයෙකුවන නවීන් දිසානායක විසින් පළාත් සභාවලට ඉඩම් හා පොළිස් බලතලද ලබා දිය යුතු බවට ආන්දෝලනාත්මක ප්‍රකාශයක් කලේත් තම මාමන්ඩිය කෙරෙහි උතුරු නැගෙනහිර ද්‍රවිඩ සහ මුස්ලිම් ජනතාවගේ වැඩි අවධානය ලබා ගැනීමටද විය හැක.

කෙසේවුවත් ඒජාපය ප්‍රමුඛ සංධානයෙන් තම ජනාධිපති අපේක්ෂකයා නම් කිරීම දිනෙන් දින කල් යන බව පෙනෙන්නට ඇත. එම නිසාම රට පුරා විශාල වශයෙන් එක් එක් පුද්ගලයින්ගේ නම් ජනාධ්පතිවරණ අපේක්ෂකයා ලෙස සම්බන්ධකරමින් කටකතාද පැතිර යමින් පවතී. තවද, සජිත් ප්‍රේමදාසට පක්ෂ පිළ මෙන්ම සජිත් ප්‍රේමදාසට එරෙහි පිළද වෙන වෙනම සාකච්චා පවත්වමින් සිටී. දෙපිලේ ඇතැම් අය එකට එක්ව කෙරුනු සාකච්චා මේ දක්වා අවසන්වූයේ කිසිදු එකගතාවයකින් තොරව වීමද විශේෂයකි. මීට අමතරව, රටපුරා සජිත් ප්‍රේමදාසව ඉල්ලමින් උද්ඝෝෂණ ව්‍යාපාරද සංවිධාන වෙමින් පවතී.

ජනාධිපතිවරණය සදහා ඉදිරිපත්වීම සදහා තමන්ට පක්ෂයේ නායකත්වයද ලැබිය යුතු බවට සජිත් ප්‍රේමදාස විසින් ඉල්ලිමක් කර ඇති බවද ස්ථිර නොකළ ආරංචි මාර්ගවලින් දැනගන්නට ඇත. මේ දක්වා අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහට හිතවත් පිළේ සිටි මළික් සමරවික්‍රම සහ මංගල සමරවීරද දැන් සජිත් ප්‍රේමදාස වෙනුවෙන් පෙනීසිටීමද පුදුමය දනවන සුළුය. එමනිසා ඒජාප කෘත්‍යාධිකාරී මංඩලය තුල කෙසේවෙතත් ඒජාප පාර්ලිමෙන්තු මංත්‍රී කංඩායම තුල සජිත් පිළ බලවත්ව ඇත.මේ සියල්ල මෙසේ සිදුවෙද්දී  පක්ෂයේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයා කව්රුන්වුවත් පක්ෂයේ නායකත්වය තමන්වෙත තවදුරටත් තබා ගැනීම සදහා අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ දැඩි උත්සාහයක නිරතවන බවද පෙනෙන්නට ඇත. අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහගේ ඒකායන අරමුණ කව්රු මීලග ජනාධිපතිවුවත්, ඉන් අනතුරුව බිහිවන නව රජයේත් අගමැතිධුරය සහ ඒජාපයේ පක්ෂනායකත්වය දිගින් දිගටම තමන්වෙත තබා ගැනීමය. ඒවෙනුවෙන් තමන් වෙත ඇති සියළුම තුරුම්පු ඉදිරියේදී අගමැතිවරයා විසින් එකිනෙක පාවිච්චි කරනු ඇත.

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයා ලෙස එහි නායකයාවන අනුර කුමාර දිසානායකම ඉදිරිපත්වීම නිසා එම පක්ෂයේ ඡංද පදනම මෙවර තම පක්ෂයේ අපේක්ෂකයාගෙන් පිට යනු ඇතැයි සිතිය නොහැක. මන්ද? එසේවුවහොත් එය පක්ෂ නායකයාගේ  සහ පක්ෂයේ ප්‍රතිරූපයට බොහෝ සෙයින් ඍණාත්මකව බලපාන බැවිනි.

මෙවන් දේශපාලන වටපිටාවක, ජනාධිපතිවරයා විසින් සජිත් ප්‍රේමදාසට චරිත සහතික නිකුත් කිරීමද ඒජාපයේ ඇවිළෙන ගින්නට පිදුරු දෑමීමක් සේය. එසේ කිරීමට හේතුව සජිත් ප්‍රේමදාසට එවන් දේශපාලන තල්ලුවක් ලබාදී ඉන් අනතුරුව ඔහු හරහා තමන්ගේ දේශපාලන පැවැත්ම තහවුරු කරගැනීමටද නොඑසේනම් සජිත්ව පිම්බීම මගින් ඒජාපය දෙකඩ කර එහි වාසිය මීළග ජනාධිපතිවරණයේදී රාජපක්ෂලා වෙත ලබා දීමටද යන්න ගැන දැන්ම අනාවැකි පළ කල නොහැක.

මේ අතර ඒජාපයේ පාර්ලිමෙන්තු මංත්‍රී කංඩායම සහ කෘත්‍යාධිකාරී මංඩලය එකම අවස්ථාවක රැස්කර තම ජනාධිපති අපේක්ෂකයා තෝරාගැනීම කලයුතු බව පක්ෂයේ මංත්‍රීවරුන්ගේ වැඩි දෙනාගේ අදහසබව පක්ෂනායක රනිල් වික්‍රමසිංහට ලිඛිතවම දැනුම්දී ඇතත් පක්ෂ නායකත්වය තවමත් ඒ සම්බන්ධයෙන් අනුගමනය කරන්නේ දැඩි නිහඩ පිළිවෙතකි. සුලි කුණාටුවකට පෙරද මෙවැනි නිහඩතාවයක් ඇතිවන බව අපි දනිමු.

මේ අතර, ඒජාපය ප්‍රමුඛ සංධානයට එක්වීමට සිටින අනෙකුත් පක්ෂ පවසන්නේ ඒජාපය තුල තිබෙන අර්බුදය මුලින්ම විසදාගතයුතු බවකි. මුස්ලිම් කොන්ග්‍රසය පවසන්නේ මීළග ජනාධිපතිවරණය සදහා සියළු අපේක්ෂකයින් නම් කල පසුව තමන්ගේ සහයෝගය හිමිවන්නේ කාටද යන්න තීරණය කරන බවකි.

කොටින්ම කියනවානම් ඒජාපයේ රැවුළට ගිණි ඇවිළී ඇත. ජනාධිපතිවරයා සහ එක්සත් ජනතා නිදහස් සංධානය මේ උත්සාහ කරන්නේ එම ගින්නෙන් සුරුට්ටු පත්තු කරන්නද?

ALI SUKHANVER

I really feel that India should come to the table. The US could play a big part; President Trump certainly can play a big part,” said the Prime Minister of Pakistan Imran Khan talking to a news-channel during his recent visit to the US. Later, responding to Imran Khan’s comments, President Trump said he had a similar request from India. It is impossible to believe that two incredible countries which are very, very smart with very smart leadership can’t solve a problem like that.  If you would want me to mediate or arbitrate, I would be willing to do it,” said the President. Unexpectedly, instead of saying welcome to the role offered by President Trump in resolving the Kashmir conflict, the Modi government started behaving in a very immature way. It apprehended that after the encouraging statement of President Trump, the situation in Indian Held Kashmir may go upside down; the freedom fighters may get stronger and things could possibly get out of control.

So to counter the situation, the Central government of India ordered rushing of about 10,000 central forces personnel to the Kashmir valley in order to put a more strict check on the activities of the freedom-fighters. According to media reports, the Union home ministry has ordered the deployment of 100 companies of the Central Armed Police Forces in Indian Held Kashmir whereas 100 more companies are expected to be sent to the valley.  Reports say that the new units will reinforce the strength of the security forces already present in the valley. Another side of the picture is that sending more troops to the already troubled valley of Kashmir means more incidents of human rights violations including unlawful-detainments, killings, and sexual harassment rather than sexual violence against the people of Kashmir. In short, things are expected to be worst in the coming days.

The situation in the Indian Held Kashmir is getting worse and worse day by day particularly after depriving Kashmir of its special status through the scrapping of Article 370 and 35A. The Indian military troops have deprived the people of Kashmir of all their basic human rights; they are not allowed to move freely in their own territory; their properties, their businesses, their homes, and even their children are continuously at risk. The most horrible fact is that rape is being used as a tool in the wretched valley of Kashmir. The Indian government is in no-way ready to give any importance to the resolutions of UNO or other international organizations working for human rights and world peace.

A report on the use of rape as a war-tool says, rape is being used as a weapon of war by Indian security forces since the very beginning. Indian troops comprising of the Indian Army, Central Reserve Police Force and Border Security personnel take it as their official duty to rape the helpless Kashmiri women. Generally, numerous rape cases of Kashmiri Muslim women by Indian state forces are not allowed to be reported to the police stations. Most of the rape cases occur during cordon-and-search operations and the pattern is always the same. The soldiers enter civilian residences under the pretext of search and kill or throw out the male members of the families; this gives them a free hand to rape the women inside. In words of a well-known scholar Shubh Mathur, ‘Rape is an essential element of the Indian military strategy in Kashmir.’

The government of India must try to realize the fact that there would be no place of use of force, war and weapons in tomorrow’s world. The only solution to all issues including that of Kashmir and that of Afghanistan would be possible only through table-talks and negotiations. The modern world is in no case willing to accept any strategy based on violence or war. The recent example of this unacceptability is the international reaction on Mr. Trump’s recent statement in which he said, If we wanted to fight a war in Afghanistan and win it, I could win that war in a week. I just don’t want to kill 10 million people. I have plans on Afghanistan that, if I wanted to win that war, Afghanistan would be wiped off the face of the Earth. It would be gone. It would be over in — literally, in 10 days. And I don’t want to do — I don’t want to go that route.” This statement simply stirred a storm in the teacup and enraged so many in the world, particularly in Afghanistan. Though Mr. Trump is emerging like a personality doing all possible for making this world violence and terrorism free but world’s reaction on his statement proved one thing very strongly that guns and bombs are not a welcomed solution to every issue. The Indian government must come out of its misguided notion that it could deprive people of their basic human rights by using force. Be it Kashmir, Nepal, Bhutan, Myanmar or Sri Lanka, Indian hegemonic desires would nowhere be accepted. The brightest example in this regard is that of the Kashmir valley where thousands of Indian military soldiers have been doing all their best for the last many decades to extinguish the flame of independence and liberty burning in the hearts of Kashmiri people but these soldiers have yet not succeeded in completion of the brutal target assigned to them.

ශ්‍යාම් නුවන් ගනේවත්ත  උපුටා ගැන්ම දිවයින

මහ බැංකුව වූ කලී රටේ මුල්‍ය ප‍්‍රතිපත්තිය ක‍්‍රියාත්මක කරන මුළු මහත් ආර්ථිකයටම දැවැන්ත බලපෑමක් කළ හැකි ආයතනයකි. එය ශ‍්‍රී ලංකාවේ මූල්‍ය පද්ධතියේ කේන්ද්‍රීය ස්ථානය උසුලනු ලබන ආයතනයයි. 1950 වර්ෂයේ දී 1949 අංක 58 දරන මුදල් නීති පනත මගින් අර්ධ ස්වාධීන ආයතනයක් ලෙස මහ බැංකුව පිහිටුවා ඇති අතර සාමාජිකයන් පස් දෙනෙක්ගෙන් යුත් මුදල් මණ්ඩලයක් මගින් මහ බැංකුව පාලනය කරනු ලබයි. හිතකර හා ස්ථාවර ආර්ථික සහ මූල්‍ය පද්ධතියක් අත්පත් කරගැනීමටත්, පවත්වාගැනීමටත් ඒ සඳහා කාර්යක්ෂම ලෙස සම්පත් යොදවා ගැනීමටත් ශ‍්‍රී ලංකා මහ බැංකුව ආර්ථික හා මිල ස්ථායීතාව පවත්වා ගෙන යෑම සහ මුල්‍ය පද්ධති ස්ථායීතාව පවත්වා ගෙන යෑම යන ප‍්‍රධාන අරමුණු දෙක පෙරදැරිව කටයුතු කරයි. එසේම මුදල් නීති පනතේ බලතලවලට අනුව, කාසි හා නෝට්ටු මහජනයා වෙත නිකුත් කිරීමේ අධිකාරීමය බලය හිමිවන්නේ ද මහ බැංකුවටයි. මේ අනුව ශ‍්‍රී ලංකා මහ බැංකුව විසින් ව්‍යවහාර මුදල් නිකුත් කිරීමේ හා කළමනාකරණය කිරීමේ වගකීම ද දරනු ලබයි. එසේම රජයේ ආර්ථික කටයුතු උපදේශක මෙන්ම රජයේ බැංකුකරු ලෙස කටයුතු කරන්නේ ද මහ බැංකුවයි. රජය වෙනුවෙන් තවත් නියෝජිත සේවා කිහිපයක්ද මහ බැංකුව විසින් ඉටු කරනු ලබයි. එනම් ශ‍්‍රී ලංකා රජය වෙනුවෙන් සේවක අර්ථසාධක අරමුදල කළමනාකරණය කිරීම, විනිමය පාලන පනතට අනුව විනිමය කටයුතු කළමනාකරණය කිරීම, ශ‍්‍රී ලංකාවේ රාජ්‍ය ණය කළමනාකරණය කිරීම සහ ප‍්‍රාදේශීය සංවර්ධනය උදෙසා මූල්‍ය ප‍්‍රවේශය වර්ධනය තුළින් විදේශාධාර හා රජයේ අරමුදල් මගින් කෙරෙන ණය යෝජනා ක‍්‍රම පරිපාලනය කිරීම යන නියෝජිත කාර්යයන්ය. මෙලෙස රටේ ප‍්‍රධානතම මූල්‍ය ආයතනය වන මහ බැංකුවේ ප‍්‍රධාන විධායක නිලධාරියා වශයෙන් කටයුතු කරන්නේ මහ බැංකු අධිපතිවරයායි. වර්තමානයේ මහ බැංකු අධිපති ලෙස කටයුතු කරන්නේ ආචාර්ය ඉන්ද්‍රජිත් කුමාරසිංහ මහතායි. ඊට පෙර අර්ජුන මහේන්ද්‍රන් මහතා මහ බැංකු අධිපතිවරයා ලෙස කටයුතු කළ අතර ඔහු ජනාධිපති මෛත‍්‍රීපාල මහතා විසින් පත් කළේ ඊට පෙර මහ බැංකු අධිපති ලෙස කටයුතු කළ අජිත් නිවාඞ් කබ්රාල් මහතා 2015 ජනාධිපතිවරණයෙන් පසු ඉල්ලා අස්වීම නිසා ඔහුගේ ධුර කාලයේ ඉතිරි කාලය සම්පූර්ණ කිරීමටය. අජිත් නිවාඞ් කබ්රාල් මහතා ශ‍්‍රී ලංකා මහ බැංකුවේ 12 වන අධිපතිවරයාය. ඔහු අධිපතිවරයා ලෙස කටයුතු කළ වර්ෂ 2006 සිට 2015 දක්වා කාලය මේ රටේ සුවිශේෂී කාලපරිච්ජේදයකි. එම කාලයේදී කබ්රාල් මහතා ශ‍්‍රී ලංකා ආර්ථිකය සහ රට දැය සමය වෙනුවෙන් කළ මෙහෙවර අගයමින් හෙට (23) දින ශ‍්‍රී ලංකා රාමාඤ්ඤ මහා නිකාය විසින් අනුරාධපුර ඓතිහාසික රුවන්වැලි සෑරදුන් අභියසදී ”දේශ කීර්ති ලංකා පුත‍්‍ර” ගෞරව සම්මානය ප‍්‍රදානය කිරීමට නියමිතය. මේ අනුව මෙවර ‘ආර්ථික ඇසින්’ තීරුව වෙන් වන්නේ ඒ නිමිත්තෙන් මහ බැංකුවේ කබ්රාල් යුගය (2006-2015) ගැන විමසීමක් කිරීමටය.

 අජිත් නිවාඞ් කබ්රාල් මහතා ශ‍්‍රී ලංකා මහ බැංකුවේ දොළොස්වන අධිපතිවරයා වූ අතර ඔහු විසින් 2006 ජුලි මස සිට 2015 ජනවාරි මස දක්වා එම තනතුර හොබවන ලදී. ශ‍්‍රී ලංකා මහ බැංකු අධිපතිවරයා ලෙස පත්වීමට පෙර, කබ්රාල් මහතා ආර්ථික කටයුතු පිළිබඳ ජනාධිපති උපදේශකවරයෙකු ලෙස කටයුතු කළ අතර සැලසුම් ක‍්‍රියාත්මක කිරීමේ අමාත්‍යාංශයේ ලේකම් ලෙස ද කටයුතු කළේ ය. රජයේ ප‍්‍රතිපත්ති රාමුව හා සංවර්ධන සැලැස්ම සැකසීම සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කළ පුද්ගලයින් අතරින් කෙනෙකු වූ ඔහු උපායමාර්ගික ව්‍යවසායක කළමනාකරණ ආයතනයේ අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයේ සාමාජිකයකු ලෙස ද කටයුතු කළේ ය. රජයට සම්බන්ධ වීමට පෙර කළමනාකරණ උපදේශකයකු ලෙස ව්‍යාපාර පුනර්ජීවනය හා නැවත සැකසීම, සැලසුම් කිරීම හා ආයතනික පාලනයට අදාළ ව කටයුතු කළ අතර එම අවධියේ ලැයිස්තුගත හා ලැයිස්තුගත නො කළ සමාගම් ගණනාවක සහාපතිත්වය සහ/හෝ අධ්‍යක්ෂ තනතුරු ඔහු විසින් හොබවන ලදී. තව ද ඔහු සුරැුකුම්පත් හා විනිමය කොමිසම, ව්‍යාපාර කළමනාකරණය පිළිබඳ ජාතික ආයතනය, පශ්චාත් උපාධි කළමනාකරණ ආයතනය හා මොරටුව විශ්වවිද්‍යාලය යන ආයතනවල අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයේ කටයුතු කළේ ය. කබ්රාල් මහතා ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ අයිසන්හවර් පදනමේ ”2000 වසරේ – බහු ජාතීන්ගේ වැඩසටහනෙහි අධි ශිෂ්‍යත්වලාභියෙකි. බම්බලපිටිය ශාන්ත පීතර විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ලැබූ කබ්රාල් මහතා වෘත්තියෙන් වරලත් ගණකාධිකාරිවරයකු වන අතර ශ‍්‍රී ලංකා වරලත් ගණකාධිකාරී ආයතනයේ හා දකුණු ආසියානු ගණකාධිවරුන්ගේ සම්මේලනයේ හිටපු සභාපතිවරයකු ද වෙයි. ආයතනික පාලනය පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර වශයෙන් පිළිගත් උපදේශකවරයකු ද වන ඒ මහතා ශ‍්‍රී ලංකාවේ ඒකාබද්ධ පාලනයේ යහපුරුදු පිළිබඳ ව්‍යවස්ථා මාලාව වැඩිදියුණු කළ ඒකාබද්ධ පාලන කමිටුවේ හිටපු සභාපතිවරයා ද විය. 

 තිස් වසරක කොටි ත‍්‍රස්තවාදයෙන් අප ජයග‍්‍රහණය ලැබුවේ ද කබ්රාල් මහතා මහ බැංකු අධිපතිවරයා ලෙස සිටි මේ කාලයේදීය. යුද්ධය සඳහා රජයට අති විශාල මුදල් සම්භාරයක් ද වැය කිරීමට සිදු වූ බව රහසක් නොවේ. එසේම මේ කාලය ලෝක ආර්ථික අර්බුදවලට ද මුහුණ දෙමින් රටේ අවශ්‍යතා සඳහා අවම පිරිවැයට අරමුදල් සම්පාදනය කර ගනිමින් කටයුතු කිරීමට සිදු වූ ඉතා අභියෝගාත්මක කාලපරිච්ජේදයකි. මේ සියල්ලෙහිදී අජිත් නිවාඞ් කබ්රාල් මහතා මහ බැංකු අධිපතිවරයා ලෙස ඉතා කැපවීමෙන් මහ බැංකුවෙන් දිය හැකි දායකත්වය උපරිම අයුරින් ලබාදෙමින් කටයුතු කළ බව අපගේ නිරීක්ෂණයයි. මේ ලියුම්කරු ඒ.එස්. ජයවර්ධන මහතාගේ සිට වර්තමාන මහ බැංකු අධිපති ආචාර්ය ඉන්ද්‍රජිත් කුමාරසිංහ මහතා දක්වා වූ සෑම මහ බැංකු අධිපතිවරයකු සමගම කටයුතු කර ඇති අතර මේ අතරින් කබ්රාල් මහතා වෙනස්ම මහ බැංකු අධිපතිවරයෙක් විය. ඔහු මහ බැංකු අධිපති නිල කාමරයට වී සුවපහසුව ඉන්නවාට වඩා හැම විටම සමාජයට ගියේය. මහජනයා අතරට ද ගියේය. මේ නිසා මීට පෙර සිටි මහ බැංකු අධිපතිවරුන් මෙන් නොව ඔහු සාමාන්‍ය ජනයාට ද සමීප පුද්ගලයකු විය. ලොකු පොඩි කා සමගත් ඉතා සුහදව සහ මිත‍්‍රශීලීව කටයුතු කළේය. එසේම ඔහු අන් අයගේ මතවලට ද නිතරම සවන් දුන්නේය. හොඳ අදහසක් නම් එය පිළිගෙන ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට පවා පියවර ගත්තේය. ඔහු මාධ්‍යවේදීන් සමගද ඉතා සුහදව සහ මිත‍්‍රශීලීව කටයුතු කළේය. ඔහු මාධ්‍යවේදීන් රටේ ආර්ථිකය සම්බන්ධයෙන් අසන සෑම ප‍්‍රශ්නයකටම පිළිතුරු ලබා දුන්නේය. හදිසි යමක් දැන ගැනීමට අවශ්‍ය වූ විට දුරකතනයෙන් ඔහු සමග කතා කිරීම ද අපහසුවක් වූයේ නැත. ඕනෑම ප‍්‍රශ්නයකට ඔහු ඉතා සුහදව පිළිතුරු දුන්නේය. තරමක් විවේචනාත්මක ප‍්‍රශ්නයක් ඇසුවත් කේන්ති නොගෙන ඊට සරිලන හොඳ පිළිතුරක් ලබා දීමට ඔහු සමත් විය. මේ නිසා ආර්ථිකය සම්බන්ධ බොහෝ කරුණු මහජනයාට ඉතා ඉක්මනින් සන්නිවේදනය කිරීමට එය මාධ්‍යවේදීන් ලෙස අපට ද ඉතා පහසුවක් විය. එය හැම විටම ආර්ථිකය පිළිබඳ මහජන විශ්වාසය ඉහළින් රඳවා ගැනීමට ඉවහල් විය. ආර්ථික කරුණු කාරණා තේරුම් ගැනීමේදී මහජනයාගේ මූල්‍ය සාක්ෂරතාව ඉතා වැදගත් කරුණකි. මේ මූල්‍ය සාක්ෂරතාව වර්ධනය කිරීමට මූල්‍ය සහ ආර්ථික කටයුතු වාර්තා කරන මාධ්‍යවේදීන්ට සුවිශේෂී මෙහෙයක් කළ හැකිය. එහෙත් ඒ සඳහා ඔවුන්ට ද හොඳ දැනුමක් තිබීම ඉතා වැදගත්ය. මේ නිසා මාධ්‍යවේදීන්ගේ මූල්‍ය සාක්ෂරතාව වර්ධනය කිරීමට කටයුතු කිරීම ඉතා වැදගත්ය. මේ නිසා වරක් මේ ලියුම්කරු මහ බැංකු අධිපතිවරයා වශයෙන් කබ්රාල් මහතාට කළ යෝජනාවක් වූයේ මූල්‍ය සහ ආර්ථික කටයුතු වාර්තා කරන මාධ්‍යවේදීන්ට මහ බැංකුවෙන් නොමිලේ පාඨමාලාවක් පවත්වන ලෙසයි. එය රටේ මූල්‍ය සාක්ෂරතාව වර්ධනය කිරීම වෙනුවෙන් මහ බැංකුවට කළ හැකි ඉතා හොඳ ආයෝජනයක් බව මේ ලියුම්කරු පෙන්වා දුන් විට එය නිහතමානීව පිළිගෙන ඒ ගැන අනෙකුත් මහ බැංකු උසස් නිලධාරීන්ට උපදෙස් දී මහ බැංකුවේ රාජගිරියේ පිහිටි එවකට බැංකු කටයුතු අධ්‍යයන කේන්ද්‍රය (වර්තමානයේ බැංකු විදු පියස) මගින් සහතිකපත‍්‍ර සහ ඩිප්ලෝමා පාඨමාලා පැවැත්වීමට කබ්රාල් මහතා පියවර ගත් අතර එයට ලංකාවේ බොහෝ මුද්‍රිත සහ විද්‍යුත් මාධ්‍ය ආයතනවල මාධ්‍යවේදීන් විශාල පිරිසක් සහභාගි වී දැනුම ලබා ගත්හ.

 වඩාත්ම වැදගත් වන්නේ මහ බැංකු අධිපතිවරයා ලෙස ඔහු කටයුතු කළ කාලයයි. ලංකාව නිදහස ලැබීමෙන් පසු එනම් වර්ෂ 1948 සිට 2005 දක්වා වසර 57 ක කාලයේදී රටේ සියලූ නායකයින් සහ ආර්ථික විශේෂඥයින් යටතේ ශ‍්‍රී ලංකාවේ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය වර්ධනය වී තිබුණේ ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 24 ක් දක්වා පමණි. කබ්රාල් මහතා අධිපති ලෙස කටයුතු කළ වර්ෂ 2006 සිට 2014 දක්වා වසර 9 ක කෙටි කාලය තුළ ශ‍්‍රී ලංකාවේ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 24 සිට ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 79 දක්වා වර්ධනය විය. තවද එම කාලය තුළදී රටේ ආර්ථිකමය වශයෙන් තවත් සිදු වූ යහපත් වෙනස්කම් කිහිපයක් කබ්රාල් මහතා මෙසේ සඳහන් කරයි. 

 * රටේ විදේශ සංචිත ඇමෙරිකානු ඩොලර් බිලියන 2.4 සිට ඇ.ඩො බිලියන 8.2 දක්වා වර්ධනය විය.

 * ලංකා ඉතිහාසයේ වැඩිම කලක් තිස්සේ දිගින් දිගටම උද්ධමනය මැදි-තනි ඉලක්කම් ප‍්‍රතිශතයක පවත්වා ගත හැකි විය.

 * දැවැන්තම ලෝක ආර්ථික අර්බුදයද දැවැන්තම ලෝක බැංකු අර්බුදයද දැවැන්තම ලෝක ඛනිජ තෙල් අර්බුදය ද විශාල ලෝක ආහාර අර්බුදයක්ද ඒ වකවානුව තුළ උද්ගත වුවද, ජනජීවිතයට එමගින් බලපෑමක් නොවන ආකාරයට ආර්ථිකය හැසිරවීමට සමත් විය. 

 *ශ‍්‍රී ලංකාවේ පැවති එල්. ටී. ටී. ඊ. එරෙහි යුද්ධය සාර්ථකව මෙහෙයවීම සඳහා දැවැන්ත මුදලක් අවශ්‍ය වූ අතර එම සියලූම සම්පත් ඒකරාශී කර ගනිමින් එම කටයුත්ත සාර්ථකව නිම කිරීමට අවශ්‍ය සියලූම සම්පත් වෙන් කර දෙමින් ආර්ථිකය හැසිරවීම. 

 * ශ‍්‍රී ලංකා ඉතිහාසයේ දැවැන්තම යටිතල පහසුකම් සංවර්ධනය කිරීම සිදු වුවද රටේ ණයබරතාවය 2006 දී දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයේ ප‍්‍රතිශතයක් වශයෙන් සියයට 91 ප‍්‍රතිශතයක පිහිටි සමස්ත ණය තොගය සියයට 71 දක්වා අඩු කර ගන්නා ලදී.

 * මුළු ලෝකයේම බැංකු සහ මූල්‍ය ආයතන කඩා වැටෙද්දී ශ‍්‍රී ලංකාවේ කිසිදු බැංකුවක් හෝ ලියාපදිංචි මූල්‍ය ආයතනයක් කඩා නොවැටී රැුක ගැනීමට හැකි විය.

 * වසරකට සියයට 10 ක පමණ ඉතා ශීඝ‍්‍ර සාමාන්‍ය අවප‍්‍රමාණයකට ගොදුරු වී තිබූ ශ‍්‍රී ලංකා රුපියල කළමනාකරණය කරමින් වර්ෂ 2006 සිට 2014 දක්වා වසරකට රුපියලේ සාමාන්‍ය අවප‍්‍රමාණය සියයට 2.8 ක පමණ ඉතා අඩු අගයකට සීමා කරගත හැකි විය. 

 * 2006 දී ඉතා ඉහළ මට්ටමක පැවති පොලී අනුපාත සියල්ලම මනා පාලනයක් තුළින් තනි ඉලක්කමක පවතින පොලී අනුපාත බවට පරිවර්තනය කරගත හැකි විය.

 * විදේශ සංචිත ආයෝජන කටයුතු හරහා ඉතිහාසයේ වැඩිම ලාභයක් සහ ලාභ ප‍්‍රතිශතයක්ද වාර්තා කරන ලදී. එමගින් රටේ විදේශ සංචිත තුන් ගුණයකින් වැඩිකර ගැනීමට හැකිවිණි.

 * ශ‍්‍රී ලංකා මහ බැංකුවෙන් රජයට ලබා දෙන ලාභාංශ මගින් රජයට මූල්‍ය ශක්තියක් ලබා දෙමින් රජයේ අය-වැය පරතරය අඩු කර ගැනීමට දායකත්වයක් ලබා දෙනු ලැබිණි. 

 * ශ‍්‍රී ලංකා මහ බැංකුවේ පාලනය යටතේ පැවැති සේවක අර්ථ සාධක අරමුදල ඉතා කාර්යක්ෂමව සහ දක්ෂ ලෙස පාලනය කරමින් උද්ධමනයට සාපේක්ෂව ඉතිහාසයේ වැඩිම ලාභාංශ ප‍්‍රතිශත අගයන් සාමාජිකයන්ට ලබාදීමට කටයුතු කරන ලදී. 

 * ඉතා අභියෝගාත්මක වකවානුවක ශ‍්‍රී ලංකාවේ සංවර්ධනය සහ ආර්ථිකයේ පැවැත්මට අවශ්‍ය මුල්‍ය සම්පත් කලට වේලාවට සහ අවම පිරිවැයකට ලබා ගැනීම පිණිස ලොවපුරා ඉහළම පෙළේ ආයෝජකයන් අමතමින්, ශ‍්‍රී ලංකාවට විරුද්ධව ද්‍රවිඩ ඩයස්පෝරාව සහ විපක්ෂය විසින් දියත් කොට තිබූ ප‍්‍රචාරක වැඩපිළිවෙළ හමුවේ රටේ ආර්ථික වර්ධනයට අවශ්‍ය වන මූල්‍ය සම්පත් කලට වෙලාවට අඩු පිරිවැයකට, තම ජාත්‍යන්තර දේශන සහ ඉදිරිපත් කිරීම් මගින් ඒකරාශී කරගත හැකි විය. 

 කබ්රාල් මහතා වසර නමයක් පමණ ශ‍්‍රී ලංකා මහ බැංකුවේ අධිපති ධුරය දැරුව ද ඔහුට විරුද්ධව විවිධ අය නොයෙකුත් ප‍්‍රචාරයන් ගෙන ගියද ඒ කිසිදු චෝදනාවක් ගොනු කර ගැනීමට ඔවුන් මේ දක්වා සමත් වී නැත. ශ‍්‍රී ලංකා මහ බැංකුව ශ‍්‍රී ලංකාවේ මුළු ආර්ථිකයටම විශාලතම බලපෑමක් කළ හැකි ආයතනයකි. අභ්‍යන්තර දෙපාර්තමේන්තු රැුසක් ඇති එම ආයතනයේ අධිපතිවරයා ලෙස වර්ෂ 2006 සිට 2014 දක්වා කාලයේදී කටයුතු කළත් එම කාලයේදී කබ්රාල්ට මහතාට එරෙහිව පෞද්ගලිකව කිසිදු විගණන වාර්තාවක් හෝ කෝප් කමිටු නිරීක්ෂණයක් හෝ මහ බැංකුවේ අභ්‍යන්තර විගණන වාර්තාවක් හෝ මුල්‍ය අපරාධ විමර්ෂණ කොට්ඨාසයේ චෝදනාවක් හෝ අල්ලස් හෝ ¥ෂණ කොමිසමේ චෝදනාවක් හෝ ගොනු කිරීමට එම චෝදනා කළ අයට හැකියාවක් ලැබී නැතැයි ඔහු මේ ලියුම්කරුට කියා සිටි කරුණකි. ඔහුගේ වරදක්, අතපසු වීමක් හෝ අඩුපාඩුවක් හෝ අක‍්‍රමිකතාවයක් මතුකර ගැනීමට මේ අය බොහෝ උත්සාහ ගන්නට ඇත. එහෙත් ඒ කිසිවක් සාර්ථක වී නැති අතර මේ නිසා ඔහුට එරෙහිව කිසිම නඩුවක් ගොනු කර ගැනීමට ද හැකිව නැත. එහෙත් කබ්රාල් මහතාට සාපේක්ෂව බලන විට ඔහුගෙන් පසු ඔහුගේ අධිපති ධුර කාලයේ ඉතිරි කාලය සඳහා පත් වූ මහ බැංකු අධිපති වූ අර්ජුන මහේන්ද්‍රන්ගේ කාලයේ සිදු වූ බැඳුම්කර මගඩිය ඇතුළු සියලූ දේ රටම දනී. මහ බැංකු බැඳුම්කර වංචා නඩුවේ පළමු විත්තිකරුය. එහෙත් ඔහු නීතියට ඉදිරිපත් නොවී විදේශගතව සිටියි. එහෙත් කබ්රාල් මහතාට යහපාලන රජයෙන් කොපමණ චෝදනා එල්ල කළත් ඇතැම් විට විමර්ෂණ කටයුතු සඳහා ප‍්‍රකාශ සටහන් කර ගැනීමට කැඳවනු ලැබුවත් ඔහු කිසි විටෙකත් රටින් පැන ගියේ නැත. අජිත් නිවාඞ් කබ්රාල් මහතා දැන් මහ බැංකු අධිපති නොවුණත් ඔහු තවමත් ඉතාම කාර්යබහුලය. දෙස් විදෙස් දෙසුම් සඳහා ඔහුට තවමත් ඇරයුම් ලැබෙයි. ඔහු උදේ සිට රාත‍්‍රිය දක්වාම සෑම දිනකම පාහේ බොහෝ වැඩ කටයුතුවල නිරත වී සිටියි. ශ‍්‍රී ලංකා ආර්ථිකයේ අනාගතය සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කිරීමේදී පහත සඳහන් ඔහුගේ අදහසකින්ම මේ ලිපිය නිමා කිරීම වඩාත් මැනවයි සිතමි. 

 ‘සාගර ආර්ථිකය කියල නිකම් කියල වැඩක් නැහැ. අපේ ගොඩබිමේ භුමි ප‍්‍රමාණයට වඩා හත් ගුණයක සාගර කලාපයක් අපට හිමියි. ඉන් අපි නිසි ප‍්‍රයෝජනය තාම අරන් නැහැ. මම එය දකින්නේ ගෙයයි වත්තයි හැටියටයි. වත්ත තමයි අපේ සාගරය. අපේ භුමිය අපේ ගේ වගේ. ඒ නිසා අපි ඒ වගේ මනසකින් හිතන්න ඕන කොහොමද මේ වත්තෙන් ප‍්‍රයෝජනයක් ගන්නේ කියලා. ඒකට විශේෂයෙන්ම අපි යොමු වෙන්න ඕන. 

 ඒ වගේ සාගර සම්පත් ගැන හිතලා සාගර ආර්ථිකයට අපි විශේෂ සැලකිල්ලක් යොමු කරලා එය වර්ධනය කරන්න කටයුතු කරන්න ඕන.,

 එසේම ගෝලීයව ශ‍්‍රී ලංකාව ඉහළ පිළිගැනීමක් ඇති තත්ත්වයට පත් කරන්න ඕන. දැන් අපේ රට බ‍්‍රෑන්ඞ් වෙලා තියෙන්නේ යුද්ධයක් තිබිල ඒකෙන් අමාරුවෙන් ගොඩ ඇවිත් ඒ වුණාට තාමත් ගෘහ සේවිකාවන් යවන රටක් හැටියටයි. එසේම තාමත් අපිව බ‍්‍රෑන්ඞ් වෙලා තියෙන්නේ අමාරු තත්ත්වයකින් පෙළෙන ආධාර හිඟා කන්න යන රටක් විදිහටයි. ඒකනේ දැන් ඔය එක එක්කෙනා ඇවිත් කියන්නේ අපි අරක දෙන්නම් මේක දෙන්නම් උඹල මෙහෙම කරපන් කියල. ඒ මානසිකත්වය හරි යන්නේ නැහැ දැන්. අපි ප්‍රෞඪ ජාතියක්, මේ අපි ඉන්නේ 21 වන ශත වර්ෂයේ, අපිට පුළුවන් වෙන්න ඕන අපේ ශක්තියෙන් අපේ සම්පත් භාවිතා කරලා රට ඉදිරියට ගෙනියන්න. ඒ සඳහා විශ්වාසය ගොඩනගල ශ‍්‍රී ලංකාව අපි නැවත වරක් බ‍්‍රෑන්ඞ් කරන්න ඕන. එනම් රුඉර්බා කරන්න ඕන. ශ‍්‍රී ලංකාව නැවත වරක් ඉදිරියට එන රටක් හැටියට නම් වෙන විදිහට අපි කටයුතු කරන්න ඕන. අපි මේවා ගැන කතා කරන්න ඕන. ශ‍්‍රී ලංකාවට පුළුවන් වෙන්න ඕන ලෝකයත් එක්ක තරග කරන්න, අපි එක දිනයකවත් යම් කිසි දෙයක් ඉල්ලන්න නරකයි. අපිත් එක්ක වෙළෙඳාම් කරන්න අපිත් එක්ක ගනුදෙනු කරන්න අපේ රටේ ඇවිත් ආයෝජනය කරන්න කියන එක තමයි අපේ පණිවිඩය විය යුත්තේ. අපි එහෙම කළොත් අනිත් රටවල් අපට ගරු කරන්න පටන් ගන්නවා. අපිට යම් කිසි ගෞරවයක් ඇති වෙනවා. ඒ තත්ත්වය අපිම ඇති කර ගන්න ඕන. ඒක කව්රුත් අපට නිකන් දෙන්නේ නැහැ. අපේ රටේ ගෞරවනීය තත්ත්වය නැවත වරක් ස්ථාපනය කර ගන්න නම් හොඳ තත්වයකින් ලෝකයත් සමග ගනුදෙනු කරන්න අපට පුළුවන් වෙන්න ඕන.’

 ශ්‍යාම් නුවන් ගනේවත්ත

By Saman Indrajith Courtesy The Island

Ranil

Prime Minister Ranil Wickremesinghe, yesterday, urged the leaders of the UNF constituents to finalise the draft of the constitution of the proposed Democratic National Front (DNF).

The Prime Minister told the party leaders that before the signing of the agreements between allied parties and nominating its candidate for the presidential polls, he should at least receive the draft constitution.

In his response to reports that certain amendments would be introduced to the proposed draft proposal of the DNF, Wickremesinghe pointed out that before talking of amendments there should be a draft proposal to which the amendments should be introduced.

At a recent meeting held at Health Minister Dr. Rajitha Senaratne’s residence it was agreed that the responsibility of compiling the constitution for the DNF should be vested with Ministers Senaratne and Kabir Hashim.

Prime Minister Wickremesinghe said that the decision had been taken a week back but there was no draft constitution yet while there were reports of inserting amendments to a DNF constitution.

He informed the party leaders that once the draft proposal for a constitution was available the follow-up action as regards the agreements to be signed and nominating of the DNF’s presidential candidate could be taken.

By Shamindra Ferdinando Courtesy The Island

A civil society grouping that backed common candidate, Maithripala Sirisena, at the last presidential election, in January 2015 will unveil today (23) what a senior spokesman called a ‘citizens’ agenda––future path of yahapalanaya’.

SLFP leader President Sirisena is not seeking a second term against the backdrop of powerful breakaway faction styled itself as the SLPP (Sri Lanka Podujana Peramuna) fielding wartime Defence Secretary Gotabaya Rajapaksa as its candidate.

The National Movement for Social Justice (NMSJ), Purawesi Balaya, Left Center and several other organizations will present their agenda at a conference at the Orchid room, BMICH from 3 pm today.

They were among nearly 50 civil society organizations which campaigned for Maithripala Sirisena at the last presidential election. The civil society threw its weight behind the UNP-TNA-JVP-SLMC coalition formed in support of Maithripala Sirisena.

Subsequently, the grouping backed an alliance comprising the UNP, SLMC, ACMC and groups led by Mano Ganesan and Palani Digambaram at the parliamentary election in 2015 August.

NMSJ Secretary Palitha Lihiniyakumara yesterday told The Island that they reached an agreement with the common candidate on Dec 01, 2014 in the run-up to the January 2015 presidential poll. Responding to another query, Lihiniyakumara said that they hadn’t been active at the 2010 January presidential election. “We started in a small way in 2011 and gradually stepped up our activities leading to 2014 agreement with the common candidate.”

Among those invited for the event were senior members of the government, political party leaders, civil society activists, artistes, trade union activists and professionals.

Asked whether the organizers invited political parties represented in parliament and out, including the Sri Lanka Podujana Peramuna (SLPP), Lihiniyakumara said that all were invited. Among the key proposals was the call to abolish the executive presidency to ensure the supremacy of parliament, Lihiniyakumara said, adding that the enactment of the 19thAmendment to the Constitution resulted in the creation in equally powerful power centres.

Lihiniyakumara said that the civil society took into consideration the failures and shortcomings of the current dispensation in preparing the future plans.

Meanwhile, Finance Minister Mangala Samaraweera yesterday (22) announced plans for a meeting at Sanath Jayasuriya grounds, Matara today (23) at 3 pm to pressure the leadership to declare UNP Deputy Leader Sajith Premadasa as its presidential candidate.

Pro-Premadasa campaign got underway on August 12 at Badulla where an influential section of the UNP parliamentary group vowed to ensure the candidature of the UNP Deputy Leader.

A spokesman for Minister Samaraweera said that the Matara meeting was meant to show the path the country should take at the present crucial juncture.

Political sources told The Island that the civil society coalition was basically supportive of the current UNP leadership though party Chairman Minister Kabir Hashim threw his weight behind Minister Premadasa.

Sources said that the UNP factions were still divided over Minister Premadasa’s group demand that there should be consensus on their candidate before the formation of the coalition New Democratic Front. Sources revealed that the top UNP leadership was engaged in talks with the four-party Tamil National Alliance (TNA) to secure its support against the backdrop of the JVP fielding a candidate of its own. The TNA and JVP backed the candidates fielded by UNP-led coalitions at the 2010 and 2015 presidential polls.

Sources said that presidential aspirant UNP leader Ranil Wickremesinghe accompanied by senior TNA lawmakers toured the Northern Province where he inaugurated several projects. Responding to another query, sources said that in spite of some internal issues, the majority of the 16-member?????????? parliamentary group solidly stood by UNP leader Wickremesinghe.

by Melani Manel Perera  Courtesy  AsiaNews.it

According to advocacy groups, Muslim women are treated as second-class citizens. The existing law dates back to 1951. For the past 30 years, attempts have been made to change the law to include a minimum age. Child brides are commonplace. Rape against married teens is not punished.

Colombo (AsiaNews) – Hundreds of activists and civil society groups are calling for changes to Sri Lanka’s law on Islamic marriage and divorce, which discriminates against women and treats them as second-class citizens.

A total of 197 activists and artists, as well as 30 associations, signed a joint declaration asking the government to overhaul, after 30 years of waiting, the law governing Islamic marriage.

In Sri Lanka, marriage and divorce for Muslims are regulated by separate legislation, namely the 1951 Muslim Marriage and Divorce Act (MMDA), which set up Quazi courts to settle marriage disputes.

Ever since its adoption, women have complained that the law discriminates against them. For activists, failure to address the problem places women in a vulnerable position and undercuts their right to equality under the country’s constitution.

Specifically, adult women resent being treated as minors. In the case of marriage, they object to the need of getting the permission of a “guardian”.

What is more, unlike non-Muslim Sri Lankan women whose age of marriage is 18, the MMDA allows child marriages by not specifying a minimum age.

Penalties for raping girls aged 12 to 16 are not applicable in the case of married Muslim girls. Other forms of discrimination concern divorce, polygamy, and spousal support.

Activists and associations have been trying for years to get comprehensive reform, notes Lawyer Ermiza Tegal. One of the most disputed points is the lack of women judges ruling on issues concerning women, and women lawyers representing women.

The law makes in effect Muslim women second-class citizens”. And the lack of a minimum age has led to hundreds of cases of girls married off before they reach 18. Between 2011 and 2016, 870 girls aged 13 to 18 were married in the Ampara District alone.

In the declaration, advocacy groups urgently call on the Sri Lanka Government to take action to address the repeated its failure to protect Muslim women and children.

Whilst acknowledging differing views within the Muslim community, including among Islamic clerics and scholars, the various groups remind the authorities that they have the responsibility of protecting all citizens equally.

GLOBE NEWSWIRE

VANCOUVER, British Columbia, Aug. 22, 2019 (GLOBE NEWSWIRE) — Ceylon Graphite Corp. (Ceylon Graphite”) (TSX-V: CYL) (OTC: CYLYF) (FSE: CCY) is pleased to announce that it has received assay results of laboratory testing of graphite samples taken downhole in the shaft at its M1 site in the Malsiripura area in Sri Lanka.

This new test result indicates a naturally occurring carbon content (Cg) of 99.2% which is vastly superior to most other natural graphite sources globally. The laboratory testing was done by the Sri Lanka Government’s Geological Survey and Mines Bureau’s laboratory. Tests were conducted from the 1^st to the 15^th of August 2019.

We are delighted with this result which confirms that Ceylon Graphite has some of the world’s purest graphite available in its grids,” said Bharat Parashar, Chief Executive Officer. Our work on the shaft at M1 continues and we expect to start the process to seek an IMLA license soon.”

These tests were conducted in the normal course of exploration work with samples taken from downhole in the shaft – i.e. subsurface materials. Ceylon Graphite is looking forward to additional testing from its excavation efforts, as bedrock extracted Graphite at lower depths from this site is expected to produce even higher purity than the Cg of 99.2%.

Qualified Person 
Robert Marvin, P. Geo (ONT) is a Qualified Person under National Instrument 43-101 and has reviewed and approved the geological information provided in this news release.

About Ceylon Graphite Corp.

Ceylon Graphite Corp, is a public company listed on the TSX Venture Exchange (CYL:TSX-V), that is in the business of exploration and development of graphite mines in Sri Lanka. The Government of Sri Lanka has granted the company exploration rights in a land package of over 120km². These exploration grids (each one square kilometer in area) cover areas of historic graphite production from the early twentieth century and represent a majority of the known graphite occurrences in Sri Lanka. Graphite mined in Sri Lanka is known to be some of the purest in the world, and currently accounts for less than 1% of the world graphite production.

FORWARD LOOKING STATEMENTS: This news release contains forward-looking information as such term is defined in applicable securities laws, which relate to future events or future performance and reflect management’s current expectations and assumptions. The forward-looking information includes statements about Ceylon Graphite’s grids, Ceylon Graphite’s plans to undertake additional drilling and to develop a mine plan, Ceylon Graphite’s Mining License application and to commence establishing mining operations. Such forward-looking statements reflect management’s current beliefs and are based on assumptions made by and information currently available to Ceylon Graphite, including the assumption that, the drilling exercises will confirm the presence of high quality graphite, sufficient financial resources will be available, the records from the drilling exercises prove to be accurate, there will be no unanticipated delays or costs materially affecting Ceylon Graphite’s exploration, development and production, there will be no material adverse change in metal prices, all necessary consents, licenses, permits and approvals will be obtained, including various Local Government Licenses and the market. Investors are cautioned that these forward-looking statements are neither promises nor guarantees and are subject to risks and uncertainties that may cause future results to differ materially from those expected. Risk factors that could cause actual results to differ materially from the results expressed or implied by the forward-looking information include, among other things, an inability to reach a final acquisition agreement, inaccurate results from the drilling exercises, a failure to obtain or delays in obtaining the required regulatory licenses, permits, approvals and consents, an inability to access financing as needed, a general economic downturn, a volatile stock price, labour strikes, political unrest, changes in the mining regulatory regime governing Ceylon Graphite, a failure to comply with environmental regulations and a weakening of market and industry reliance on high quality graphite. Ceylon Graphite cautions the reader that the above list of risk factors is not exhaustive.

These forward-looking statements are made as of the date hereof and, except as required under applicable securities legislation, Ceylon Graphite does not assume any obligation to update or revise them to reflect new events or circumstances. All of the forward-looking statements made in this press release are qualified by these cautionary statements and by those made in our filings with SEDAR in Canada (available at www.sedar.com)

Further information regarding the Company is available at www.ceylongraphite.com

Bharat Parashar, Chairman and & Chief Executive Officer
Chairman & Chief Executive Officer
info@ceylongraphite.comCorporate Communications
(202)352-6022

Courtesy The Daily Mirror

While registering the protest over the statement on the appointment of the new Army Commander of Sri Lanka posted on the Twitter account of the US Embassy, Rear Admiral (Retd.) Dr. Sarath Weerasekera appealed to US Ambassador to Sri Lanka Alaina Teplitz, in a letter to ensure that the US Embassy should refrain from making statements prejudicial to the members of the armed forces of Sri Lanka and by extension to the country.

Since 2017, I have filed a series of documents at the United Nations Human Rights Council (UNHRC) to show that the allegations of war crimes and other crimes levelled against Sri Lanka by the Report of the Office of the UN High Commissioner for Human Rights Investigation on Sri Lanka” or OISL Report (September 2015) are baseless,” Dr Weerasekera said.

He said the findings of the OISL Report were the sole basis for UNHRC resolution 30/1 of October 2015, which was sponsored by the United States and co-sponsored by Sri Lanka

The OISL Report was never subjected to an independent assessment either by the Government or the Council prior to the adoption of Resolution 30/1 to see whether its conclusions followed from the evidence,” Dr Weerasekera said.

Furthermore, since Resolution 30/1 was adopted a mere two weeks after the OISL Report was released to the public on September 16, 2015, many citizens in Sri Lanka did not have time to either study the report properly or raise objections to it with the Government.

I would like to summarise my rebuttal to the various charges leveled by the OISL Report which I trust would assist you in deciding whether any further criticism or condemnation of the members of Sri Lanka’s armed forces by the United States or any other country, is justified at this moment,” he added.

He emphasised the fact that the US as a member of the community of nations could not act in the manner of a private individual or an NGO when accusing another country of various abuses, but must base those accusations as much as possible on reports accepted and approved by the international community.

I have endeavoured to show that the OISL report, the only relevant international report in regard to allegations of humanitarian law and human rights law violations by the Government of Sri Lanka, has failed to establish the charges to any reasonable degree,” he said.

Therefore, it is unfair to condemn the new Army Commander based on such unsubstantiated allegations,” he added.

Courtesy The Daily Mirror

The Sri Lanka Army acted in keeping with international humanitarian laws and rights during past humanitarian operations, Army Commander Shavendra Silva recalled yesterday.   

Any army in the world is committed to protect the inalienable rights of the country’s citizens and create a conducive atmosphere for a democratic way of life while being alert to adopt any measures against internal or external threats with determination. During past humanitarian operations, we adhered to those guidelines, acceptable to any State and acted in keeping with international humanitarian laws and rights, I must recall at this juncture,” Lt. General Silva said after assuming duties.

Commenting on the military intelligence, the new commander said: I intend to reorganise military intelligence units and raise them to an elevated level in keeping with strategies of international armies while simultaneously sharing their experience and practices.”

The message;

It is my prioritised and prime duty to give leadership to the Army as the Commander of the Army to defend our motherland’s sovereignty, territorial integrity and the unitary status. Secondly, it is my duty to ensure security to all the people in the country with all necessary security measures intact, and thirdly I wish to state here at this moment with the responsibility that I intend to improve your welfare and family members of all war heroes.

Any army in the world is committed to protect the inalienable rights of the country’s citizens and create a conducive atmosphere for a democratic way of life while being alert to adopt any measures against internal or external threats with determination. During past humanitarian operations, we adhered to those guidelines, acceptable to any State and acted in keeping with international humanitarian laws and rights, I must recall at this juncture.

During the wartime, all of us after rescuing the general public from the clutches of terrorism who had been taken on hostage proved to the whole world, by example how humanitarian we were, and it is this practise that should be sustained among Sinhala, Tamil, Muslim, Burgher and Malay brethren as members of one family, strengthening bonds of co-existence, reconciliation and brotherhood while ensuring their right to life.

In future, I wish to groom a matured and efficient army through constant training, enabling them to face any challenge. Similarly, it is our responsibility to protect the reputation and confidence of the Sri Lanka Army which is not at all second to any of the armies in the world. My special attention would focus on grooming army personnel to be equipped with the technical know-how that matches with modern and global standards.

Likewise, I intend to reorganise military intelligence units and raise them to an elevated level in keeping with strategies of international armies while simultaneously sharing their experience and practices,” he noted.

In his message, the Commander further assured that he would enhance the capacity of all army personnel while giving them necessary military and administrative knowledge in future to be in line with international armies.

He also paid a glowing tribute to President Maithripala Sirisena, Commander-in-Chief of the Armed Forces for vesting responsibility in him to lead the army. He also gratefully acknowledged the support of his Gajaba Regiment mentors including General Wijaya Wimalaratne, founding father of the GR and all the successive commanders of the Army up until today.

By Sugeeswara Senadhira/Daily News

Sushma Swaraj, former Minister of External Affairs of Indian passed away earlier this week and Prime Minister Narendra Modi said, A glorious chapter in Indian politics comes to an end. India grieves the demise of a remarkable leader who devoted her life to public service and bettering lives of the poor. Sushma Swaraj Ji was one of her kind, who was a source of inspiration.”

Sushma Swaraj being greeted by the Lankan President Maithripala Sirisena

Sri Lanka shares the sentiments expressed by the Indian Prime Minister as Sushma Swaraj was a dear friend of this country. She had a special connection with Sri Lanka because she represented the Vidisha constituency in Madhya Pradesh, the birth place of Emperor Ashoka’s consort Vidisha Devi, mother of Arahath Mahinda and Princess Sanghamitta.

Sushma Swaraj, as MP for Vidisha as well as later as a senior minister visited Sanchi, which is 8 kilometres away from Vidisha on many occasions and she closely associated with late Ven. Hadigalle Pannatissa Nayake Thera and later Ven. Banagala Upatissa Nayake Thera. In fact Ms. Swaraj made it a point to pay homage at the Mahabodhi Temple in Maradana on every visit to Sri Lanka.

She was a popular minister in Narendra Modi’s first term as Prime Minister, but did not contest parliamentary elections earlier this year due to ill health. She was cremated with full state honours in the capital Delhi. Senior leaders across political parties and BJP lawmakers, including Prime Minster Narendra Modi, attended the funeral. The news of her death prompted an outpouring of grief and condolences both from fellow politicians and from Indians across the globe.

A strong woman

As External Affairs Minister she was always willing to help Indians facing difficulties in foreign countries. Her image for Indians abroad was ‘a person with quick wit and forever a helping hand.’ Her unique identity was ‘a strong woman with an assuring smile on her face, the red bindi, the low bun and the long trail of sindoor, along with her saree and jacket’. As an Indian writer described, she was ‘the figure of a woman who did not hesitate to wear her culture on herself.’

When Sushma Swaraj visited Sri Lanka as Minister of External Affairs, she clearly showed her sensitivity towards Sri Lanka and her perfect understanding about the internal and external issues of this country. At one discussion, she cut short her own official delegation’s persuasive attempts to push Sri Lanka to immediately decide about a certain infrastructure development. When a very senior officer said that they wanted an early decision as India cannot wait, Minister Sushma Swaraj silenced him with the words, No. If His Excellency Maithripala Sirisena thinks this is not the best time for that project, let us wait. We have to understand his sensitivities”.

Sushma Swaraj’s association with Sri Lanka was not limited to the tenure as External Affairs Minister. In September 2012, as Leader of Opposition in the Lok Sabha and Member of Parliament from Vidisha where Sanchi is situated, she unveiled a painting at the Sri Lanka High Commission in New Delhi, in commemoration of the 2600th year of the Sambuddhatva Jayanti.

The painting depicts Emperor Asoka requesting his son Arhat Mahinda to set off to Sri Lanka from Sanchi in Vidisha with the message of Buddhism and Theri Sanghamitta and the sapling of the sacred Bodhi tree being received in Anuradhapura in Sri Lanka in the 3rd Century BC. It was not merely an unveiling of an artist’s impression but much more than that as it was a celebration of the historic civilizational ties between India and Sri Lanka. It is the celebration of the life of Emperor Asoka who forged India into a single nation-State. Whose distinctive voice of peace, non-violence and conquest by moral force and good governance echo over time. In fact several Asokan ideals and symbols continue to resonate in post-colonial resurgent India.It is the celebration of the strong relations between two neighbours that flourished 2300 years ago during the time of Emperor Asoka and King Devanampiyatissa of Sri Lanka – an Emperor of a strong India and the King of a much smaller country. This relationship, in its content, holds lessons that we could draw from even today, for fashioning partnerships of trust, friendship and cooperation not only between neighbours, but between all nation-States of the modern world.

India and Sri Lanka

It was also a celebration of the Enlightenment of Prince Siddhartha as Gautama Buddha 2600 years ago, that Great Teacher of peace and non-violence of India, who’s Message has traversed far beyond and brought solace to thousands in all corners of the world. Furthermore, it was a celebration of the vibrant and friendly relations which continue to exist between India and Sri Lanka. In fact, it is in this context that, in recognition of the shared cultural and civilisational links that provide the bedrock to bilateral relations between India and Sri Lanka.

In her remarks following the ceremonial unveiling of the painting, Leader of Opposition Sushma Swaraj stated that she is honoured to participate in this event as the Member of Parliament from Vidisha where Sanchi is situated. She recalled the important cultural and Buddhist links between India and Sri Lanka and reiterated India’s commitment to the unity, sovereignty and territorial integrity of Sri Lanka.

Referring to her visit to Sri Lanka earlier this year, leading a multi-party Parliamentary delegation, the Leader of Opposition stated that she was impressed by the resettlement, rehabilitation and reconstruction efforts of the Government of Sri Lanka, as well as the approaches made by all parties towards reconciliation. She expressed the hope that the reconciliation process would move swiftly ensuring peace, prosperity and a bright future for Sri Lanka.

The High Commissioner, welcoming Minister Sushma Swaraj said, For us in Sri Lanka, you are a very special lady. Your Parliamentary constituency, Vidisha, where Sanchi is located, was home to Emperor Asoka’s children Arhat Mahinda and Theri Sanghamitta, thousands of years ago. The Buddha’s teaching, as we know, was based on equality among humans and was open to men and women equally. In Asokan India, it was a woman, Theri Sanghamitta, who was chosen to carry the sapling of the ‘tree of wisdom’ to Sri Lanka. We consider her as the first lady Ambassador to our country on an important Mission, and she is revered continuously through history even to this day, in my country.

It was another Lady, Princess Hemamala from ancient Kalinga who bequeathed the sacred Tooth-Relic of the Buddha to Sri Lanka in the year 371 AC. We in Sri Lanka see you in similar light, as a modern-day leader and an envoy of India promoting regional cooperation and peace. You toil with wisdom, to forge closer relations between the people of our two countries, following a long list of distinguished and inspirational ladies from our past. It is therefore an honour for us to have you unveil this painting which holds a deep, significant meaning for us, and in our view, for our two countries. It is an honour for us to have your name placed in this Mission in a lasting form as the Member of Parliament from Vidisha, a region with which we have a celebrated historical bond.”

Sushma Swaraj became the youngest BJP Cabinet minister in Haryana at the age of 25. She was also the first woman Chief Minister of Delhi and was a seven-time, very loved Member of Parliament.

Sushma Swaraj held the post of the Foreign Minister in the first Narendra Modi Cabinet, from 2014 to 2019, and her job took her all around the world. But not once did she leave her Indian identity behind. She stood tall and proud, well dressed in a minimally decorative saree showcasing to the world the Indian culture.

Hiru News

Opposition Leader Mahinda Rajapaksa says that nobody can stop the separation of the UNP whoever it will field for the forthcoming presidential election.

He was speaking at a meeting with local government institution representatives held at the SLPP headquarters in Battaramulla today.

Addressing the gathering, the Presidential candidate of the Joint Opposition led by the SLPP, Gotabhaya Rajapaksa says that the process of renunciation of his US citizenship has been completed.

In addition, all MPs of the Joint Opposition have been called for an emergency meeting to be held at the SLPP headquarters in Battaramulla this evening.

The Gotabhaya Rajapaksa policy statement is scheduled to be discussed during this meeting.

Meanwhile, a group of SLFP MPs participated in a dinner hosted by Gotabhaya Rajapaksa last night.

උපුටා ගැන්ම  හිරු පුවත්

මෙරටට ආනයනය කරන ලද සහල් තොගයක් වසරක පමණ කාලයක් තිස්සේ රේගුව තුළ ගබඩා කර තැබීම තුළින් සතොස ආයතනය රුපියල් බිලියන 15 ක පමණ අලාභයක් ලබා ඇති බව අනාවරණ වුණා.

ඒ, සතොස ආයතනයේ ඉහළ පෙලේ නිලධාරීන් කෝප් කමිටුව හමුවට ඊයේ කැඳවූ අවස්ථාවේදීයි.

කෝප් කමිටුවට කැදවා තිබූ සතොස ආයතනයේ ඉහළ පෙලේ නිලධාරීන් කිහිපදෙනෙකුගේ නොපැමිණීම සම්බන්ධයෙන් ප්‍රථමයෙන් ප්‍රශ්න කෙරුණා.