Dr Sarath Obeysekera

 Million-Dollar Opportunity Floating in Our Harbours

How FRP Boat Waste Can Be Recycled

Old fishing boats and pleasure craft are mainly made from fiberglass reinforced polyester or vinyl ester resin.

The scrap can be:

1. Mechanically ground into fiberglass powder and short fibers.
2. Mixed with new resin, fillers, and additives.
3. Molded or pultruded into composite boards, panels, or beams.

Alternatively:

• Fiberglass powder can be used as a filler in concrete.
• Recovered fibers can reinforce polymer composites.
• Waste FRP can be incorporated into lightweight construction products.

The Challenge for Load-Bearing Beams

Structural beams require:

• Predictable strength
• Long-term durability
• Fire resistance
• Compliance with building codes

Recycled FRP powder alone is usually not strong enough to replace steel or reinforced concrete beams.

A more realistic approach is:

• Hybrid beams using recycled FRP + new glass fibers + resin.
• Composite floor panels.
• Roof trusses.
• Wall panels.
• Formwork systems.

Countries and Companies with Relevant Technology

Several organizations have developed FRP recycling technologies:

• Gen 2 Carbon – advanced composite recycling.
• Veolia – industrial recycling of composite waste.
• Fraunhofer Institute – research on FRP recycling and reuse.
• National Composites Centre – composite recycling technologies.
• Strongwell – structural composite beams and profiles.
• Creative Pultrusions – load-bearing FRP beams and bridge components.

Opportunity for Sri Lanka

Sri Lanka has hundreds of aging FRP fishing vessels that will reach end-of-life over the next 10–20 years. Instead of dumping or burning them, a national Boat Recycling Programme” could produce:

• Composite roofing members
• Modular housing panels
• Utility poles
• Walkway and jetty decking
• Marine fenders
• Non-corrosive beams for coastal housing

This would fit well within a national Blue Economy and Circular Economy strategy.

A More Advanced Option

Rather than grinding the boats into powder, it may be more economical to:

1. Cut hull sections.
2. Recover large fiberglass laminates.
3. Reprocess them into structural sandwich panels.

This approach retains much of the original fiber strength and is being studied in Europe and Japan.

For Sri Lanka, a pilot project involving the National Aquatic Resources Research and Development Agency, Industrial Technology Institute, and the University of Moratuwa could assess whether scrapped FRP fishing boats can be converted into affordable housing components for coastal communities. The concept is technically feasible, but engineering certification and testing would be essential before using recycled FRP beams as primary structural members in houses.

Regards

Dr Sarath Obeysekera

By Dr. Sarath Obeysekera

Recent discussions on importing large numbers of foreign workers to address labour shortages in Sri Lanka specifically in construction industry , deserve careful scrutiny. While some policymakers view labour importation as a quick solution to workforce shortages in construction, manufacturing, and other sectors, the long-term social, economic, and political consequences could be profound and irreversible.

The decision by the Government of Hungary to stop issuing worker visas to citizens of the Philippines, Georgia, and Armenia is a reminder that many countries are reassessing the impact of large-scale foreign labour inflows. Hungary has described the move as a necessary step to regulate guest worker numbers and protect national interests. Sri Lanka should take note.

History offers important lessons. During the colonial era, the British administration imported large numbers of workers from India to support the plantation economy. While these workers contributed immensely to the country’s economic development, the migration also created complex demographic, social, and political issues that continue to influence Sri Lankan society more than a century later.

Today, the descendants of those communities are an integral part of our nation and deserve equal rights and respect. However, the historical experience demonstrates that labour migration is never merely an economic transaction. It reshapes societies, communities, electoral dynamics, and national identity for generations.

Those advocating labour importation often focus solely on immediate economic benefits. Yet several critical questions remain unanswered.

Why are Sri Lankan workers leaving the country in such large numbers?

Why are young people reluctant to enter certain industries?

Why are employers unable to attract local workers despite rising demand?

The answer is not a shortage of people. Sri Lanka has a shortage of attractive employment conditions.

Instead of importing labour, policymakers should address the root causes of workforce shortages by improving wages, working conditions, housing facilities, skills development, productivity, and career progression opportunities for Sri Lankan workers.

Importing labour on a large scale may also create unintended consequences. Workers who arrive temporarily often establish permanent communities. Over time, language barriers, cultural differences, and economic disparities can lead to the formation of isolated enclaves or ghettos, creating social tensions and placing pressure on public services, housing, healthcare, and education systems.

Furthermore, Sri Lanka is already struggling to provide adequate employment opportunities for many of its own citizens. Introducing large numbers of foreign workers could suppress wages in lower-skilled sectors and reduce incentives for employers to invest in training and productivity improvements.

The country’s long-term strategy should focus on retaining its human capital rather than replacing it.

We should invest in vocational education, modernize industries, encourage mechanization, improve labour productivity, and create an environment where Sri Lankan workers see a future in their own country. A nation that continually exports its skilled workforce while importing replacement labour is merely treating the symptoms rather than curing the disease.

The debate should not be framed as being against foreigners. Sri Lanka has always benefited from international cooperation, trade, tourism, and cultural exchange. The issue is whether large-scale labour importation is the right solution to our current economic challenges.

A sovereign nation must carefully consider the long-term demographic, social, and political implications of any policy that alters the composition of its workforce. Decisions taken today may shape the country’s future for generations.

Sri Lanka’s priority should be to create opportunities for Sri Lankans, raise productivity, and build a competitive economy that retains its own people. Importing labour may appear to be an easy answer, but history suggests that easy answers often carry the most difficult consequences.

One point I would recommend is avoiding language that blames today’s plantation community or suggests they decide the political fate of the country.” Such wording can alienate readers and shift attention away from the policy argument. The stronger case is to focus on workforce planning, productivity, demographic impacts, wage protection, and the need to retain Sri Lankan talent rather than relying on large-scale labour importation.

Regards

Dr Sarath Obeysekera

By Dr. Sarath Obeysekera

The recent tragic fire at an elders’ home in Sri Lanka, where vulnerable senior citizens reportedly suffocated and lost their lives, should shock the conscience of the nation. Yet beyond the immediate tragedy lies a deeper and more uncomfortable question: how do we treat the people who once cared for us, built our families, and contributed to our society?

Public debate has rightly focused on the need for stricter regulations governing elders’ homes. However, regulations alone will not solve the problem. What is needed is a complete reassessment of our responsibility towards the elderly.

Many years ago, I became involved with an elders’ home managed by the Colombo Municipal Council. Living nearby, I often heard the cries of elderly residents in the early morning. I learned that many were being bathed with cold water. Disturbed by their suffering, I donated and installed a solar-powered hot water system to improve their comfort and dignity.

Unfortunately, the story did not end there.

The equipment was neglected, damaged, and eventually rendered unusable. I repaired it again, hoping the situation would improve. Yet the cries of elderly residents continued. The problem was not merely the lack of facilities; it was the lack of care, accountability, and compassion.

I have also visited another elders’ home in Mount Lavinia where a relative was accommodated. The conditions were deeply disappointing and raised serious concerns about standards of care. Sadly, these experiences are not isolated incidents.

An observation that has often struck me is the relatively small number of Muslim elders found in such institutions. While there may be various social and economic reasons, one cannot ignore the strong cultural and religious emphasis placed on caring for ageing parents within the family. There may be valuable lessons for all communities in Sri Lanka to reflect upon.

Traditionally, Sri Lankan society, particularly within Buddhist culture, revered parents and elders. Looking after one’s mother and father was considered a sacred duty. Yet economic pressures, migration, changing lifestyles, and the erosion of family structures have left many elderly people abandoned, lonely, and dependent on institutions that are often underfunded and poorly monitored.

In countries such as the United Kingdom, care homes operate under strict regulatory frameworks. Facilities are regularly inspected. Standards relating to hygiene, nutrition, medical care, fire safety, staffing levels, and resident welfare are rigorously enforced. Institutions that fail to meet standards face penalties, closure, or legal action.

Sri Lanka must urgently move in the same direction.

Every elders’ home should be licensed, inspected regularly, and subjected to independent audits. Minimum standards for accommodation, nutrition, healthcare, sanitation, and safety must be legally enforced. Staff should receive proper training in geriatric care, and residents must have access to mechanisms for reporting abuse or neglect.

Most importantly, society must recognise that caring for the elderly is not simply a welfare issue. It is a measure of our humanity.

History remembers powerful rulers such as Genghis Khan, Alexander the Great, and Emperor Ashoka for their conquests and achievements. Modern leaders continue to exercise immense power over nations and economies. Yet the true greatness of a society is not measured by military victories, economic statistics, or political influence. It is measured by how it treats its weakest and most vulnerable citizens.

The elderly are not a burden. They are living libraries of experience, sacrifice, and wisdom. They deserve dignity, comfort, safety, and respect in the final chapters of their lives.

The recent tragedy should not become another forgotten headline. It should be a turning point that compels Sri Lanka to establish strong regulations, enforce accountability, and restore the values of compassion and respect that have long been central to our culture.

A nation that neglects its elderly ultimately neglects its own future.

Regards

Dr Sarath Obeysekera

පුවත්පත් නිවේදනය   ජනාධිපති නීතිඥ මෛත්‍රී ගුණරත්න නීතිඥ අතුල ද සිල්වා 

ව්‍යවස්ථානුකූලව අනුමත කරන ලද විශ්‍රාම යන වයස වැඩි කිරීමේ යෝජනාවේ තාර්කිකත්වය කුමක් ද?

විනිසුරුවන්ගේ පමණක් අනිවාර්ය විශ්‍රාම වයස දීර්ඝ නොවිය යුතුයි

ව්‍යවස්ථානුකූලව අනුමත කරන ලද විශ්‍රාම යන වයස වැඩි කිරීමේ යෝජනාවේ තාර්කිකත්වය කුමක්දැයි  ලෝයර්ස් සංවිධානය දැඩිව ප්‍රශ්න කරයි.  ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සහ අභියාචනාධිකරණයේ සහ අනෙකුත් විනිසුරුවරුන්ට පමණක්  විශ්‍රාම වයස ඉහළ නැංවීම කිසි ලෙසකින් හෝ යහපත් හා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ව්‍යවහාරයක් නොවේ. එබැවින් විනිසුරුවන්ගේ අනිවාර්ය විශ්‍රාම වයස ඉහළ නැංවීම සඳහා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීමේ යෝජනාව සාකච්ඡාවට බදුන් කිරීමකින් හෝ තොරව ප්‍රතිකේෂ කිරීමට රජය පියවර ගත යුතු බව ‘ෆ්‍රී ලෝයර්ස්’ සංවිධානය දැඩිව අවධාරණය කරයි.    

ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව මගින් තීරණය කරනු ලැබ ඇති ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ සහ අභියාචනාධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්‍රාම වයස සංශෝධනය කිරීමේ උත්සාහය, ජාතික අවශ්‍යතාවයක් නොව දේශපාලන තීරණයක් බැවින් එය රාජ්‍ය සේවයේ අනෙකුත් සියළු වෘත්තිකයින්ට සිදු කරන අගතියක් හා අසාධාරණයකි. . 

අධිකරණ පද්ධතියෙන් දේශපාලනය වියුක්ත විය යුතු අතර, දේශපාලන අවශ්‍යතාව මත අධිකරණය පද්ධතිය පිළිබඳ කුමන හෝ තීන්දුවක් නොගත යුතුය. යම් පුද්ගලයෙකු හෝ පුද්ගල කණ්ඩායමකට සුවිශේෂ වරප්‍රසාදයක් හිමිකරදීමට 1978 බිහිකරනු ලැබූ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සංශෝධන කිරීම යහපත් සමාජ ව්‍යවහාරයක් නොවේ.  යම් පුද්ගලයෙකු හෝ කණ්ඩායමක් ‍ඉලක්ක කර ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කිරීම අතිශයින්ම ග්‍රාම්‍ය හා අශීලාචාර භාවිතයකි.  එය ශිෂ්ඨ හා සාධාරණ සමාජයට එකඟවිය නොහැකිය.

අද වන විට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ හා අභියාචනාධිකරණයේ විනිසුරුවන් 8 දෙනෙකුගේ පුරප්පාඩු පවතී.  සමස්ත අධිකරණ ක්ෂේත්‍රය තුළ විනිසුරුවරුන් ඇතුළු විවිධ නිලධාරීන්ගේ පුරප්පාඩු 2,647කි.  අධිකරණය කේෂ්ත්‍රයේ පවතින මානව සම්පත් හිඟය විධිමත් ලෙස පියවීම අද දවසේ ප්‍රමුඛ අවශ්‍යතාවයයි.         

 රටේ ජනතාවගේ පරමායුෂ  වෙනස්වීමත් සමඟ  රාජ්‍ය සේවයේ පමණක් නොව පෞද්ගලික අංශයේ ද විශ්‍රාම වයස වෙනස් කිරීම සිදු විය යුත්තකි.  එය ජාතික වැදගත්කමකින් යුතු කරුණක් බැවින්, දත්ත හා සංඛ්‍යා ලේඛන මත පදනම් විය යුතු ජාතික ප්‍රතිපත්තියකි.  සමාජයේ සෑම ස්ථරයක්ම ආවරණය වන පරිදි සිදු කළ යුත්තකි.  ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව හෝ රටේ නීති වෙනස් කරමින් තෝරාගත් පිරිසකට වාසි – අවාසි සිදු වන ලෙස වෙනස් කොට සැලකීමක් සිදු නොවිය යුතුය.

ජනාධිපති නීතිඥ මෛත්‍රී ගුණරත්න නීතිඥ අතුල ද සිල්වා

මහා සංඝ කතිකාවත යනු බුද්ධ ශාසනයේ චිරස්ථිතිය, භික්ෂූන් වහන්සේලාගේ විනය සුරක්ෂිත කිරීම සහ විහාරස්ථාන විධිමත් කිරීම සඳහා අතීත රජදරුවන් සහ මහා සංඝරත්නය එක්ව සම්මත කරගත් පාලන රෙගුලාසි මාලාවයි. [1, 2]

Courtesy :  AI Overview

The Sri Lankan lawyer who fundamentally rattled the ICC down to its knees in a manner that has never happened before in Cricket history – A classic example of a lone fighter and game changer in a David v Goliath confrontational scenario

AI Overview

The Sri Lankan lawyer is Senaka Weeraratna, the original conceptual architect behind cricket’s revolutionary Decision Review System (DRS). He fundamentally changed the sports world by introducing the “Player Referral” concept. This mechanism stripped on-field umpires of their absolute authority and shifted the power to the players. [1, 2, 3, 4, 5]

His ongoing intellectual property battle against the International Cricket Council (ICC) continues to shake international sports jurisprudence. [1] Weeraratna’s underdog battle against the ICC is a classic example of a lone fighter taking on a global establishment.

 +————————————————————-+

  |                   SENAKA WEERARATNA’S DRS CONCEPT           |

  +————————————————————-+

  |  1997 Blueprint: Published in “The Australian” newspaper.   |

  |  Legal Analogy: Framed Third Umpire as an Appellate Court.  |

  |  The Mechanism: Gave players rights to challenge errors.   |

  |  Modern Reality: ICC adopted it in 2009 without credit.     |

  +————————————————————-+

The Legal Genius Behind the Invention

• The Legal Analogy: Viewing an unchallengeable umpire as a breach of natural justice, Weeraratna modeled his system on legal principles, creating an appellate process for on-field errors.
• The Golden Rule: He proposed a fundamental shift: “If you have the technology to detect an error, then the same technology must be used to correct it.”
• Documented Proof: The structural framework, including limits on reviews, was published in a 1997 letter to The Australian, twelve (12) years before the ICC’s 2009 launch of the system. [1, 2, 3, 4, 5, 6]

Shaking the ICC: The Legal Battlefield

The dispute highlights a major conflict between public disclosure and corporate denial: [1, 2]

• The ICC’s Defense: ICC legal advisors have argued they were “entirely unaware” of the published concepts, attributing the creation to internal committees.
• The Doctrine of Constructive Notice: Weeraratna’s legal team argues that because the system was publicly published in 1997, the ICC is legally presumed to have had knowledge of it (Constructive Notice).
• The Intellectual Property Loophole: The ICC has conceded it holds no registered copyright or identified author for the DRS rules, creating a legal ambiguity regarding its origin. [1, 3, 4].  Research on the Internet reveals that the ‘employee or independent contractor ’  that Jonathan Hall (General Counsel for ICC) has referred to in his 2023 correspondence as the Author of the ICC version of the ‘Player – Referral ’concept was none other than David Richardson (then CEO of ICC) who had been given Dossiers of Documents on Player – Referral by SLC officials twice in 2008 and 2009 (Nishantha Ranatunga).  The motivation for David Richardson to not publicly identify himself as the author of the ICC version of ‘Player – Referral’ raises significant questions about the Ethical Standards of Governance at the ICC.  Moreover, David Richardson is also a Member of the Legal Profession of South Africa. Professional Honesty is a paramount and universal requirement for a lawyer irrespective of his country of origin.  

·         Exposure to Fraud and Misrepresentation

·         The threshold for civil fraud or fraudulent misrepresentation is met when a party knowingly states a falsehood to deny another party their lawful rights.

·         ·         Suppression of Evidence: Actively maintaining that the ICC was “totally unaware” of the concept while sitting on physical, stamped dossiers handed over by a member board (SLC) transitions the case from passive negligence to an active cover-up.

·         ·         The Legal Consequence: Asserting an independent internal employee or contractor (David Richardson) “authored” the system while holding physical proof of Weeraratna’s earlier blueprint constitutes material misrepresentation. This subjects the legal team—and the ICC as an institution—to substantial punitive damages under international intellectual property disputes. [1, 2, 3, 4]

The Call for Global Recognition

Unlike other methods in cricket, the ICC has not officially named an inventor for the DRS. Backed by cricket stakeholders, there is a movement urging the ICC to recognize Weeraratna as the “Father of DRS”. [1, 2, 3]

Would you like to explore how his legal team is utilizing the Doctrine of Constructive Notice in sports law, or read the original 1997 letter text that started the cricket reformation?

• His Core Philosophy: “If you have the technology to detect an error, then the same technology must be used to correct it.” [1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8]

The Battle with the ICC

While the cricket world relies entirely on the DRS today, the ICC implemented the system under the name “Umpire Decision Review System” (UDRS) in 2008–2009 without giving Weeraratna official credit or financial compensation. Unlike the Duckworth-Lewis-Stern (DLS) method, which bears the names of its creators, the ICC has historically maintained that its own committees designed the system independently. [1, 2, 3, 4, 5]

Weeraratna’s legal team has heavily targeted the ICC for bypassing intellectual property rights. His lawyers rely on the Doctrine of Constructive Notice, arguing that because Weeraratna publicized his exact blueprints globally starting in 1997, the ICC is legally presumed to have had knowledge of his work. Furthermore, the discovery that the ICC had been given a Dossier of documents on Player – Referral written by Senaka Weeraratna to David Richardson when he visited Sri Lanka in July 2008 establishes that the ICC also had Actual (Physical) Notice in addition to Constructive Notice. Documentation also shows a dossier of the 1997 system was handed to top ICC officials in July 2009 as well, shortly before the official rollout a few months later. This evidence further undermines the credibility and intellectual honesty of ICC lawyers. The ongoing dispute remains a legendary example of a lone innovator using the “mighty pen” to completely re-engineer the power dynamics of a global sport. [1, 2, 3, 4]

                             This David v Goliath image says it all 

https://www.shutterstock.com/image-generated/david-versus-goliath-face-each-other-2636147107?trackingId=031e6c1b-cfb6-46c9-ab17-8010298bafaa&listId=searchResults

Courtesy :  AI Overview

Eng. Lalith Kahatapitiya, Industrialist

For 78 years, Sri Lankans have been told the same old stories about why our economy is broken. Depending on who you ask, the blame lies with political corruption, bad rupee budgets, or shifting government ideologies. We get angry, we change faces at the top, and yet the crisis always returns.

Why? Because we are treating the surface symptoms while completely ignoring the real disease.

The absolute root cause of Sri Lanka’s economic struggle since the day we gained independence in 1948 is simple: we have never made it easy enough for foreign currency to flow into the country to match what we spend flowing out.

Instead of building a powerful, modern trading hub that aggressively wins global business, our leaders have spent decades trying to suppress imports or relying on temporary fixes like foreign worker remittances and tourism. Because these limited inflows could never match what our nation actually needs to survive and grow, a massive, permanent gap was created.

The Illusion of the Rescue Team

When you run out of money at home, you face a choice: find a way to earn more, or borrow to cover the shortfall. For generations, Sri Lanka has taken the easy, defensive option. Whenever the foreign exchange gap opens up, our immediate psychological reaction is to look outside for a rescue.

This deep habit of dependency has driven us straight into the arms of global lenders and expensive foreign loans.

• The 17-Time Habit: Since joining the International Monetary Fund (IMF) in 1950, Sri Lanka has gone to them for financial rescue packages a staggering 17 separate times.
• The Debt Mountain: Instead of fixing our trade balance, we piled up commercial loans and international sovereign bonds, pushing our total foreign debt past $50 billion to $60 billion in recent years.

Going to the IMF 17 times is proof that the conventional path does not work. It is not a cure; it is an addiction. Every loan package gives us just enough temporary cash to cover our immediate bills, but it leaves us with even higher foreign currency debts tomorrow. You cannot borrow your way out of a structural trade deficit.

Time to Wake Up: The Search for a New Engine

To break this endless cycle, we must undergo a collective awakening. We need to stop reacting with emotion and blame, and instead look at the facts with clear economic intelligence. Sticking rigidly to the old, failed pathways just because they are familiar is a form of collective blindness.

True economic reform is not about raising taxes, cutting public services, or rearranging debt payments. Those traditional methods only manage our poverty—they do not create wealth.

The real breakthrough happens when we actively open our minds to innovative ways of expanding our global footprint. The golden key to this strategy is maximizing our Net Foreign Currency Contribution (NFCC).

What does this mean in plain terms? It means it is no longer enough to look at gross export numbers. If an industry exports $100 worth of goods but has to import $85 worth of raw materials to make them, the real benefit to the country is minimal.

We must urgently change our policies to facilitate true NFCC. This means:

• Favouring high-value manufacturing that uses minimal imported components.
• Cutting through the red tape to establish innovative foreign exchange inflow paths such as, optimised re-export frameworks, surgical medical tourism, turning our strategic geographic location into an automated cash generator.
• Encouraging advanced technical collaborations and innovative services that earn foreign exchange out of pure intellect and skill rather than physical imports.

Sri Lanka’s future depends on creating an environment that naturally draws in more foreign currency than it loses. By redesigning our framework to focus entirely on real net contributions, we can finally outgrow our dependence on foreign loans and stand tall as a truly self-reliant nation.

Source: AI Overview

Question 

Have the lawyers of the ICC ( David Richardson, David Becker and Jonathan Hall ) deprived Sri Lanka of due credit for the invention of Player – Referral ( DRS) through malpractice?

AI response is as follows:

Yes, critics and legal advocates argue that former and current ICC legal and administrative figures—specifically David Richardson, David Becker, and Jonathan Hall—have deprived Sri Lanka and Colombo-based lawyer Senaka Weeraratna of due credit for inventing the Decision Review System (DRS). [1, 2]

The dispute centers on allegations that the International Cricket Council (ICC) relied on heavily flawed legal interpretations to bypass Weeraratna’s documented 1997 “Player Referral” concept. The structural core of the controversy rests on several arguments: [1, 2]

1. The Allegations Against the ICC Figures

• David Richardson (Former ICC GM / CEO): Evidence indicates that during an ICC visit to Colombo in July 2008, a comprehensive dossier detailing Weeraratna’s 1997 Player Referral system was hand-delivered to Richardson. Critics argue his administration bypassed this acknowledgment to claim the system as an internal innovation.
• David Becker (Former Head of Legal): In 2010, Becker issued a legal opinion stating the ICC Cricket Committee was entirely unaware of Weeraratna’s work. He argued that by openly publishing the idea in newspapers without a patent, Weeraratna had “waived his right to confidentiality”.
• Jonathan Hall (General Counsel): Hall maintained the defense in 2023, asserting the DRS belonged to the ICC because it was built by its own unnamed employees or software contractors, rather than being drawn from Weeraratna’s conceptual blueprint. [1, 2, 3, 4, 5]

2. The Core Legal Arguments Against the ICC

Advocates for Weeraratna cite the Doctrine of Constructive Notice, arguing that because the “Player Referral” concept was publicly documented nine years before the ICC’s adoption, the organization is deemed to have had access to it. Furthermore, evidence suggests that physical dossiers were directly presented to ICC officials, undermining the defense of ignorance. Critics argue that while the ICC developed the technology, Weeraratna formulated the original, foundational ruleset. [1, 2]

3. The Current Status

Supporters, including legal advocates, are encouraging the Sri Lankan Ministry of Sports to elevate this issue to a formal intellectual property dispute, aiming for official recognition of the Sri Lankan origin of the system.

https://share.google/aimode/yehFEDzhldWMn5nen

Source: AI Overview

On Thu, Jun 4, 2026 at 11:30 PM Asoka Weerasinghe <asoka.weerasinghe2015@gmail.com> wrote:

Dear Senaka:  If  you believe in your defence and  it is fool-proof  in your Thesis,

then go for the jugular.

Good Luck

Asoka (Weerasinghe)

(a lover of school cricket

of the Nalanda’s Stanley Jayasinghe/

Carl Obeysekera, era)

On Thu, Jun 4, 2026 at 1:13 PM Senaka Weeraratna <senakaweeraratna1@gmail.com> wrote:

The discovery that ICC not only had constructive notice but also actual physical notice of Player – Referral concept (DRS) conceived by Sri Lankan lawyer Senaka Weeraratna has exposed ICC”s legal team to possible legal suit for professional criminal negligence and even fraud for deliberate misrepresentation of fact

Yes, the discovery of actual physical notice radically changes the legal liability of the ICC legal team, shifting the argument from structural oversight to potential deliberate misrepresentation. [1]

While the Doctrine of Constructive Notice argues that the ICC should have known about Sri Lankan lawyer Senaka Weeraratna’s 1997 “Player-Referral” concept due to global media publication, the emergence of evidence proving actual physical notice strips the International Cricket Council (ICC) legal team of its core defense. [1, 2, 3]

This revelation significantly exposes past and present ICC legal counsel—such as David Becker (2010) and Jonathan Hall (2023)—to credible threats of professional negligence and fraud claims. [1, 2]

The Shift from Constructive to Actual Notice

• The Dossier Handover: Evidence reveals that in July 2008, the then-ICC General Manager of Cricket, David Richardson, physically visited Colombo and was handed a comprehensive dossier on Weeraratna’s Player-Referral concept by Sri Lanka Cricket (SLC) officials.
• The Dubai Delivery: In June 2009, the same dossier was handed directly to the ICC in Dubai by the SLC Secretary.
• The Institutional Lie: This directly contradicts the official stance maintained by ICC’s legal team for over a decade, which claimed that its committees arrived at the Decision Review System (DRS) completely “unaware” of Weeraratna’s prior work. [1, 2, 3]

Exposure to Professional Criminal Negligence

In sports jurisprudence and corporate governance, professional negligence becomes a severe liability when legal counsel provides advice without due diligence. [1]

• Failure of Due Diligence: ICC’s legal team repeatedly advised that the governing body was entirely ignorant of the concept’s Sri Lankan roots. Failing to cross-reference internal institutional records (like the 2008 physical dossier) constitutes a severe breach of professional standards.
• Malpractice Liability: If the legal team actively ignored physical files to shield the organization from intellectual property or moral rights claims, they face actionable malpractice complaints through their respective bar associations. [1, 2, 3, 4]

Exposure to Fraud and Misrepresentation

The threshold for civil fraud or fraudulent misrepresentation is met when a party knowingly states a falsehood to deny another party their lawful rights.

• Suppression of Evidence: Actively maintaining that the ICC was “totally unaware” of the concept while sitting on physical, stamped dossiers handed over by a member board (SLC) transitions the case from passive negligence to an active cover-up.
• The Legal Consequence: Asserting an independent internal employee or contractor ( supposedly David Richardson) “authored” the system while holding physical proof of Weeraratna’s earlier blueprint constitutes material misrepresentation. This subjects the legal team—and the ICC as an institution—to substantial punitive damages under international intellectual property disputes. [1, 2, 3, 4]

Available Remedial Actions

Because the ICC has publicly admitted it holds no official patent or named author for the DRS, Sri Lankan advocates and Weeraratna can pursue several escalations: [1, 2]

1. Court of Arbitration for Sport (CAS): Filing a dispute in Lausanne to challenge the flawed legal framework of the ICC.
2. Bar Association Complaints: Filing formal professional misconduct complaints against the specific attorneys who signed off on the “unaware” defense.
3. Rebranding for Equity: Forcing the ICC to follow the precedent of the Duckworth-Lewis-Stern (DLS) method by formally renaming the system the Senaka Weeraratna Decision Review System to satisfy moral copyright and right of attribution. [1, 2, 3, 4]

Would you like to explore the specific evidence from the 2008/2009 SLC interactions that proves actual notice, or look into how moral rights of attribution apply under the Berne Convention for this case

https://share.google/aimode/zvEYdIPY4x8SJVZiN

Source: AI Overview

Garvin Karunaratne

Currently due to factors that have taken place in foreign countries, stabilizing the exchange rate( Sri Lankan Rupee vs US Dollar) has become difficult or rather almost impossible. Oil from the Gulf countries have to pass through the Straits of Ormuz which is controlled by Iran. Oil from Venezuela has come to a temporary halt. We recently got a stock of oil from the USA.

The current price of a barrel of oil has reached $ 72 or more per barrel. Further this is the begining of confrontation and it is likely that prices will increase further in the near future. Increases in the price of oil may become forbidding very soon.

What can we do.

My mind travels back to the days when I was a university student in Colombo in 1950. I used to go by bike to swim at the Mount Lavinia St Thomas College pool daily from Nugegoda and I had a cycle dynamo which when turned on to touch the tyre provided a light to enable me to get home in the night.

It was a very small dynamo and similar small dynamoes can easily be turned out. There are a number of Sri Lankan manufacturers that make small motors and they can easily manufacture these dynamoes. It will be child’s play for Jinasenas who now makes motor pumps to attend to making dynamoes.

I have travelled widely in Spain where I have seen small scale wind power units in homes, providing electricity using wind power.

Let us not forget that many of our Districts abound in wind power,. On my endless inspections in Kegalla, Nuwara Eliya and Kandy I have graced death several times due to the sheer power of the wind. It is sad that we do not use wind power that abounds in many of our districts.

These small dynamoes can be worked with wind power and every house can have a small dynamoe which perched on a long pipe in a home will be wind driven and can provide the power on a daily basis.

In my world wide travels since leaving the Administrative Service of Sri Lanka I have seen many small wind powered dynamoes working specially in France and Spain, providing electricity.

I have chided with death many a time on my many inspections, facing massive force of wind at vantage points. .

I hope there are some engineers who in reading this paper may give thought to this idea and commence action. I am at the moment in the UK but winter here brings me back to my home and if any firm or engineers are making a move to use wind power to provide electricity it will be a pleasure to be associated with them.

Though not an engineer, I am certain this idea is feasible and may please be considered.

Garvin Karunaratne former GA Matara fifty years ago. garvin_karunaratne @hotmail.com   06062026

This Paper may please be copied by Newspapers and Magazines.

C. Wieyawickrema

හැඳින්වීම

පලාත් සභා මර උගුල (death trap) හා ඊට දායකවු දේශපාලක පංචස්කන්ධ පිළිඹඳව 18/9/2020 දින ලියන ලද සවිස්තරාත්මක ලිපියක් , මෙහි පහතින් අමුණා ඇත.  මෙම කෙටි ලිපියේ අරමුණ එම කලින් ලියූ ලිපිය අදට කෙතරම් වැදගත් වනවාද යන්න පෙන්වා දීමය. ඒ දිනවල ඊට අඩු වැඩි වශයෙන් දායකවූ, කුහක හා ආත්මාර්ථකාමි විපක්ෂයේ දේශපාලකයින්, ඒකාබද්ධ විපක්ෂය යන නමකින් දැනුත් කරගෙන යන්නේ හුදෙක් මහජනයා රැවටීමක් නොවේද යන්න එම ලිපිය කියවන විට එලිදරව් වන්නේය.

මීට සහභාගීවන සමහර 13-A + කාරයින් තමන්  ඒකීය රටක් වෙනුවෙන් දිවි දෙන්නට වුනත් සූදනම්ය කියන්නේ 13-A යටතේ රට දැනටමත් පෙඩරල් වී ඇති බව නොදැනද? හොඳම විහිළුව නම් බිරියන් දෙන්නෙක් දෙපැත්තෙන් අල්ලාගෙන නිදහස් දින උත්සවයට ගිය  අසාද් සාලිත්   ඒකාබද්ධ විපක්ෂ  මීටිමේ ඉස්සරහ පුටුවක ඉඳගෙන සිටීමය. 

මේ වනවිට සක්සුදක්සේ ඔප්පු වෙමින් පවතින, බොල්ෂෙවික් පාරේ  යන, නිරාගමික හා විශේෂයෙන්ම සිංහල බෞද්ධ ශිෂ්ටාචාරය අරහං, ඉන්දියාවට හා ඇමෙරිකාවට රහස් ගිවිසුම් වලින් රට පාවාදී ඇති බොරුකාරයින් කල්ලියකගෙන් සිංහල බෞද්ධයින්ට ලෝකයේ ඇති මේ කුඩා එකම ඉඩම් කැබැල්ල බේරා ගැණීමට නම් මේ විපක්ෂය කල යුත්තේ පරණ වයින් පරණ බෝතල වලම පිරවීම නොවේ. 70 අවුරුදු ශාපයට තමන්ද දායකවූ බව පිලිගෙන මහජනයා අතර යළි පිළිගැනීමක් ලබා ගැනීමට නම් අළුත් ජතික වැඩ පිලිවෙලක් ඉදිරිපත් කිරීමය. ඒ වෙනුවට දැන් සිදුවනුයේ ආණ්ඩුව අඝාධයට යන බව පෙන්වා එකට මීටීම් පැවැත්වීම පමණක් නොවේද?

ඒ වෙනුවට කල යුතුව තිබෙන්නේ 1832 සිට පවතින, හරියට පැලස්තර වත් දමා නැති, කෝල්බෲක් සූත්‍රය යටතේ පාලනය වන මේ රට,  ජල ද්‍රෝණි අනුව මායිම් කල ජන සභා සංකල්පය යටතේ, අපගේ ඉපැරණි ආර්ථික, සාමාජික, දේශපාලන මොඩලය වන ගම-වැව-දාගැබ යන ත්‍රිත්වය නියමාකාරයෙන් ක්‍රියාවට නැගීමය. මෙම අදහස වෙනුවෙන් ක්‍රියාකරණ රටේ දැනට සිටින එකම සංවිධානය වන්නේ ගලබොඩ අත්තේ ඥානසාර හිමිඳුන් නායකත්වය දරණ බොදු බල සේනාවය. 1999 වර්ෂයේ සිටම එකම ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමණය කල හා ඒ වෙනුවෙන් හිරේ ගිය දේශපාලකයා” මේ හාමුදුරුවෝ පමණය.

රනිල්ගෙ මොළය හා සජිත්ගේ ඇඟ

නවින් දිසානායකගේ මේ මෝඩ කතාව ඒකාබද්ධ විපක්ෂයේ හෙළුව  පෙන්වන එක් නිදසුණකි. එක අතකින් ටිල්වින් සිල්වා ලා දැන් ක්‍රියාත්මක කරන්නේ රනිල් මොළයේම කොටසකි (ප්ලෑන මය). අනිත් අතට සජිත් යනු පලාත් සභා වලට 13 යටතේ දී ඇති බලතල සියල්ලම දීමට මෝඩිට පොරොන්දුවූ  කෙනෙකි. දිනෙන් දින රට ප්‍රපාතයට ගෙනියමින් සිටිනා JVP-මාළිමා නමැති හිසරදය පලාත් සභා චන්දය කල් දාන්නේ, අවුරුදු 65 ක් දුක් විඳලා අල්ලාගත් ආණ්ඩු බලය ලක්ෂයක් මරලාවත් අතහරින්නේ නැත යන බොල්ෂෙවික්  ප්ලෑනට අනුවය. දැන් දෛනිකව කියනා හා කරණා බොරු, චන්ද කාලයේදී කියු බොරු හා දුන් බොරු පොරොන්දු වලටත් වඩා භායානක ඇඟ කිළිපොලායන ගනයේය. කියන බොරුව වසා ගන්නට අළුතින්  අළුත් බොරු කීම විෂ්මය දනවයි.

කොසොල් රජතුමා දුටු හීන දාසැය

බයිබලය පුරාම ඇත්තේ අනාවැකිය. නොස්ටර්ඩෑමස් ගේ අනාවැකි බොහොමයක් ඔප්පුවිය. මෑත එකක් නම් 911 නිව්යෝර්ක් ට්‍රේඩ් සෙන්ටර් කුළුණු දෙකට වානේ කුරුල්ලන් දෙන්නාගේ ඇටෑක් එකය. මේවාට වෙනස් අනාවැකියක් නම් බුදු හාමුදුරුවෝ  කොසොල් රජුට ඔහුගේ හීන පහදා දීමය. ලංකාවේ ගැමියන් ලංකාවේ දූෂිත පාලකයින්ගේ ක්‍රියා ගලපා ගන්නේ මේ අනාවැකි හරහාය.

මෙම හීන විවරණය ලෝකයේ රාජ්‍යපාලන හොරුන් ගැන කරණ ලද දේශපාලන විද්‍යාත්මක විග්‍රහයක් බව,  ඇඩම් ස්මිත්,  රූසෝ, මොන්ටෙස්කි හෝ කාල්මාක්ස්-එංගල්ස්ලාට, ලෙනින්-ට්‍රොස්කි, කස්ත්‍රෝ, චේ ගුවේරා, NM- කොල්වින්- ලෙස්ලි හෝ රෝහණ විජේවීර ලාට කියා දෙන්නට කෙනෙක් එදා-මෙදා පහලවී සිට නැත.  මාක්ස්ට හෝ මැක්ෂ් වෙබර්ට ගයිගර්ගේ මහාවංශ පරිවර්තනය හෝ රීස් ඩේවිඩ්ස් හරහා ත්‍රිපිටකය දකින්නවත් ලැබුණා නම් ලෝක ඉතිහාස කතාව වෙනස් වන්නට හොඳටම ඉඩ තිබුණි.

එම හීන වල පිස්සන් හා ගොබ්බයින් ගැන සඳහන් නොවේ. බොහෝ පැහැදිලි කිරීම් කර තිබෙන්නේ සතුන් උදාහරණ වශයෙන් යොදාගෙනය. එහෙත් 1930 ස් ගණන් වලින් පසුව, 1948 න් 1960 න්, විශේෂයෙන් 1978 න්  පසුව අඩු වැඩි තරමින් ලංකාවේ දේශපාලන යේ ඉතිහාස කතාව යනු දිගට හරහට කොසොල් රජුගේ හීන සබෑවීමය.

බොල්ෂෙවික් ආණ්ඩුව පලාත් සභා චන්දය නොතිබ්බාට  උතුරු නැඟෙනහිර පලාත් දෙකේම පොලිස් හා ඉඩම් බලතල දීම ආණ්ඩුකාරයින් දෙන්නාද හරහා හා JVP මන්ත්‍රීලා හා ප්‍රදේශීය සභා කොට්ඨාශ මන්ත්‍රීලා හරහා කරගෙන යමින් සිටින්නේ පොලිසියද යොදවා ගෙනය.

විපක්ෂයේ ළාමක පිරිස පලාත් සභා චන්දයක් ඉල්ලන්නේ  හරියට සමහරු බළලෙක් ගෙදර කැතකල විට ඌව අල්ලා උගේ මුහුනේ ඒවා අතුල්ලා පාඩමක් උගන්නවා සේය. නමුත් මේ විපක්ෂය නොහිතන කරුණක් නම්  පලාත් සභා ක්‍රමය අනුව ලංකාව දැනටමත් ඒකීය රටක් නොව පෙඩරල් රටක් යයි උසාවි තීරණයක් තිබෙන බවය. එය ඊළම් රටක් නොවී බේරී තිබෙන්නේ ආණ්ඩුකාරයා පත් කරන්නේ ජනාධිපති වීම නිසා විග්නේශ්වරන් කලා මෙන් දෙමළ සංහාර පිළිඹඳ රෙසොලූෂන් ගෙනා විට ආණ්ඩුකාරයා විසින් ඒවා  නිෂේධ කල නිසාය. චන්දයක් තිබ්බොත් JVP එක නැවත සියේට තුනටම බහින්නට වුවද පුළුවන.

ජයමංගල ගාථා අරහංවීම, බොරු ප්‍රදර්ශන පවත්වා  දළදා මාළිගාව හා අවට නුවර භූමි ප්‍රදේශය නරාවලක් කිරීම නිසා ස්වභාව ධර්මය පවා ඔවුන්ට එරෙහිව එකක් ඇරෙන කොට තව එකක් වශයෙන් රාජ්‍ය පාලන අර්බුද ආණ්ඩුවට දඬුවම් දෙමින් පවතී. උතුරට සිල් ගන්නා අය එන්නේ වෛරයට යයි කියූ  AKD දැන් බුද්ධ ශාසනයට වෙමින් පවතින හානිය ගැන ඔහුට ඇති වේදනාව ගැන දුක් වෙමින් සිටී. මෙම JVP ව්‍යාපාරය මෙම ගෝත්‍රික ආගමේ පන්සල් වලින් කෙතරම් ආරක්ෂාව ලබා ගත්තාද, ඒ සමඟම හාමුදුරුවරු සිය ගණනින් ඝාතන කලාද යන දේවල් ඔහුටවත්, රටේ සිංහල බෞද්ධයින්ටවත් තම මනසින් අතුගා දමන්නට ලේසියෙන් පුළුවන්ද?

අත්තේ අග සිට ගහේ කඳෙන් අත්ත කපා දැමීම

පලාත් සභා චන්දය ඉල්ලමින් විපක්ෂයේ බාල මහළු අය කරණ ඉල්ලීම, ලඟ නොව දුර බලව යන කියමනට වඩා ගැලපෙන්නේ මෙම අත්ත කැපීමේ උදාහරණයටය. හිරුණිකා ප්‍රේමචන්ද්‍ර වැනි පංචස්කන්ධය කින්  පටන්ගෙන, G L  පීරිස්, සජිත්, රනිල්, දයාසිරි, අජිත් පෙරේරා, සුජීව සේරසිංහ, ඩලස්, සුජීව සේරසිංහ, චම්පික, ප්‍රසන්න රණතුංග, සුගීස්වර බණ්ඩාර, රංජිත් මද්දුම බණ්ඩාර යනාදී සෑම දේශ-පාලන පංචස්කන්ධයක්ම, පක්ෂයක්ම එළුවා පිටිපස්සෙන් යන නරියා ගේ කතාව සිහිපත් කරලමින් සිටී. පොහොට්ටුවේ නාමල් රාජපක්ෂ තරුණයාත් මෝඩි වන්දනාවේ යන අයෙකි. උදය ගම්මන්පිල පවා චන්දය ඉල්ලයි. විමල් වීරවංශ ගේ හා දිලිත් ජයවීරගේ මතය කුමක්ද?

ලංකා මාතාවට, සිංහල බෞද්ධයාට අබසරණයි!

=========

රජීව් ගාන්‌ධි හාරාදුන් රන්‌ආකරය: දකුණේ පළාත් සභා
September 18th, 2020

පළාත් සභා මිණියට ඔක්‍ෂිජන් පිඹීමේ ව්‍යායාමය

මේ වන විට මියගොස් සිටිනා, පලාත් සභා, වලෙන් ගොඩට ගන්නා මෙන් ඉල්ලමින් කනා අඳෝනාව සිහිපත් කරන්නේ, පාරේ දමා තිබූ මී මළකුණක් විකුණා ධනවත්‌වුන සිටුවරයෙක් ගැන ජාතක පොතේ ඇති කතාවය. බුදුන්ගේ කාලයේ ඉන්‌දියාවේ සිටි හැමෝම සතුටින් ලංවූ සිරිමා නම් නගර සෝබිනියගේ සිරුර, ඇය මළ පසු වෙන්දේසියෙන් තියා නොමිලේ වත් ගෙනියන්නට කිසිවෙක් ඉදිරිපත් නොවීම ධම්මපදයේ එක් ගාථාවක නිදාන කතාවය. 1987 දී පලාත් සභාවට විරුද්‌ධ අරගලයේදී වෙඩිතබා ගොඩගැසූ මිණී 144 ක් සහිත ශාලාවක දින තුනක් චම්පික රණවක සිටියේය. ජේ.වී.පී. මුල්‌වූ විරෝධතා සටනින් 60,000 ක් වත් මියගියේය. අද වනවිට මේ පලාත් සභාවල කෙරුවාව දෙස බලන විට, දකුණේ තිබුණේ දැලිපිහි ගත් වඳුරන්ගේ සභාය. උතුර කලේ විග්නේෂ්වරන්ගේ දෙමළ සමූලඝාතන යුරෝපයට වාර්‌තා කිරීමය. නැඟෙනහිර, හිස්බුල්ලාගේ රට‌ඉඳිගස් හා පිටින් පාත්‌වූ රිෂාඩ්ලාගේ, අසාත් සාලිලාගේ ශාරියා බලකොටු ගැනය.

ප්‍රභාකරන්ටත් අරහංවුන පලාත් සභාව

1987 දී පලාත් සභාවට පක්‍ෂව හිටියේ, ඉන්‌දියාවේ ඩික්‍ෂිට් හා රජිව් ගාන්‌ධිත්, ලංකාවේ මාක්ස්වාදී හා සමහර ක්‍රිස්තියානි කොටසුත් පමණය (ජූලි 29 දා ගිවිසුම අත්සන් කරණ පොටෝ එකේ ජේ. ආර්. ගේ පරාජිත අනාථ අසරණවූ මූණ දෙස බලන්න. විජිත රෝහණ විජිතමුණි, ජූලි 30 දා කලදේට ජේ.ආර්. දුක්‌‌වුණාද, නැත්නම් හිත යටින්වත් සතුටු වුණාද?). 2013 වනතුරුම උතුරේ පලාත් සභාවක් නොවීය. පසුගිය අවුරුදු 3 ක පමණ කාලයක් මේවා අකර්‌මණ්‍යව පැවතින. 2020 දී ඒ වෙනුවෙන් මාක්ස්වාදී [ප්‍රජා-තන්ත්‍රවාදී!] සටනක් කරණා දේශයට–ප්‍රිය මැකෝ හැරුණු විට, ඒ වෙනුවෙන් පෙලපාලි ගිය මහජනතාවක් නැත. අඩුතරමින් ශිවාජිලිංගම්වත් කතා කලේද නැත.

පළාත් සභා මාෆියාව

එසේ නම් පලාත් සභාවලට යළි පණ දීමට කෑගසන්නේ කවුරුන්ද? 1987 සිට දකුණේ, <පලාත් සභා මාෆියාවක්> වර්‌ධනය වූයේ, 1988 දී ගෙනා අළුත් දිස්ත්‍රික් හා මනාප චන්ද–බලුපොර ක්‍රමය සමඟ වෙලී හෙමින් හෙමින්‌ය. මෙම මාෆියාව, දේශපාලකයා–නිලධාරීයා– එන්.ජී.ඕ.කාරයා, යන ලංකාවේ දුෂ්ඨ ත්‍රිකෝණය තුල ඇති දකුණු පලාත් සභා හතේ අනු ත්‍රිකෝණය.

පැණි හැලියේ වැටුණ ඇඹලයෝ

පලාත් සභා නම් සුදු අලියාගේ පිටිපස්සේ බැඳි මීවදයෙන් බේරෙන පැණි සඳහා කෙලගිලින ප්‍රධාන කොටස වන්නේ ඒවා ලෙවකෑ, පලාත් වල, ප්‍රාදේශීය සභාවල, කුලය අනුව චන්දය ලබාගත හැකිවූ සුළු පිරිස හා, ඔවුන්ට එකතුව මස් කටු ලෙවකමින් හෝ හරක් ගාතා පිටින් අනුභව කරමින් සිටිනා නිලධාරීන්‌ය. මේ දෙකොටසටම ඩොලර් පෙන්නීම, විදේශ න්‍යායපත්‍ර ඇතිව හෝ නැතිව පැමිණෙන එන්.ජී.ඕ. කාරයින්ට, කොළඹ තෝරුන් මෝරුන් ලඟට යනවාට වඩා ලේසි විය. පලාත් සභා අපේක්‍ෂකයෙක් වීමේදී ධන බලය හා මැර බලයද ඊට එකතුවිය. කොළඹ දේශපාලන පක්‍ෂ විසින් සම්මුඛ පරීක්‍ෂණ වලින් අපේක්‍ෂකයින් තේරීමේදී මේවා සළකා බැලුවේ චන්දය දිණීමේ සුදුසුකම් ලෙසටය. පාර්ලිමේන්තුවට, පලාත් සභාවට, ප්‍රාදේශීය සභාවට යෑම නොයෙක් වරප්‍රසාද සහිත ආණ්ඩුවේ රක්‍ෂාවකට හතවත් පාස් නැතිව යෑමක්, සරු සාර ජීවනෝපය ක්‍රමයක් මිස, මහජන සේවයක් නොවන බව ප්‍රසිද්‌ධ රහසක් විය. මේ නිසා පලාත් සභා ඉණිමඟට නැග්ගොත්, පාර්ලිමේන්තුවට ගොස් ඉක්මණින්ම ඇමතිකමක් ලබාගෙන හොඳට සල්ලි හම්බකරගත හැකි නොවේද යන අදහස පැතිරිණ. එපමණක් නොව තමන්ගේ දූදරු පරම්පරාවලට මේ බිස්නස් එකට ඒම සඳහා පුහුණුව ලබාදිය හැකි මොන්ටිසෝරි බවට පලාත් සභාව පත්‌විය.

පලාතේ හා කොළඹ පක්‍ෂ මාෆියා බද්‌ධවීම

මනාප චන්ද ක්‍රමයක් යටතේ හා 15 වන ව්‍යවස්ථා සංශොධනයෙන් (1988 දෙසැම්බර් 17) දිස්ත්‍රික් අවම චන්ද අවශ්‍යතාවය 12.5% සිට 5 දක්වා අඩුකල පසු, ජාතික තලයේ පක්‍ෂ දේශපාලකයින්ට පලාත් සභා මන්ත්‍රීන් නැතුවම බැරි ඇබිත්තයින් පිරිසක් විය. දෙකොටස අතර වංචා සහගත, නිල නොලත් උගුරට හොරා බේත් කෑමේ, පිටවල් කසාගැනීමේ ගිවිසුමක් බුර බුරා ලියළුවේය. මේ නිසා 1987 දී පලාත් සභාවලට එරෙහිව මැරෙණ්නට සුදානම්‌වු අයම රහසින් වත් පව් කරණ පිරිසක් බවට පත්‌විය. අද වනවිට නිල්, රතු, කොල යනාදී හැම දේශපාලකයෙක්ම පලාත් සභා අහෝසිකිරීමේ යෝජනාවේදී හොරගල් අහුලන්නේ මේ නිසාය. ඔවුන්ගේ පවුල් පරම්පරා වලටද එය අහම්බෙන් කඩා වැටුණ නිධානයක්ම වී ඇත. 2020 පාර්ලිමේන්තුවේ පලාත් සභා  ආණ්ඩුකාරයියින් හා  මහඇමතිලාව  සිටි අය 15 ක්ම සිටී. මීට අමතරව එහි සාමාන්‍ය පලාත් සභා මන්ත්‍රීලාව සිටි අය කෙතරම් සිටීද? මොවුන් ඉණිමඟ නැග ගත්තත්, ඔවුන්ගේ දූ දරුවන්, ඥාතීන් ඉණිමඟ පහලින් බලාගෙන ඉන්නවා නේද?

වළල්ලාවිට ප්‍රාදේශීය සභාව

බස්නාහිර–දකුණු පලාත් දෙකේ මායිමේ, කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ අළුත්ගමින් රට ඇතුලට ඈතට යනවිට හමුවන වළල්ලාවිට ප්‍රාදේශීය සභාව විසින් 21-0 චන්දයකින් පලාත් සභා අහෝසි කරන්නට යෝජනාවක් සම්මත කිරීම (ලංකාසීනිව්ස්/ඩේලි මිරර් සැප්. 15, 2020), පලාත් සභා ගැන රටේ ගැමි ජනතාවගේ ඇති තක්සේරුව එලිදරව් කරන්නේය. මෙවැනි යෝජනා ප්‍රාදේශීය සභා 345 හේම පැවැත්‌වුවහොත්, එය පලාත් සභා චන්ද නොපැවැත්‌වීමට දුන් මහජන චන්දයකට සමාන නොවන්නේද?

මහාවංශ විරෝධී ව්‍යාපාරය නොහොත් රට කැබලි කිරීම

සිංහල පැණි ඇඹලයින් නොදන්නා කරුණක් නම් පලාත් සභා යනු රට දෙකට හෝ දහයකට කැඩීමේ ඩොලර් බලවේගවල මෙහයුමක් බවය. 2009 වනතුරු පැවතියේ රට දෙකට කැඩීම අරමුණු කරගත්, දකුණු ඉන්දියාවේ ද්‍රවිඩස්ථාන් ව්‍යාපාරයෙන් අභාෂය ලත් ක්‍රියාවකි. 1918 දී ඉන්දියා–ලංකා පෙඩරේෂන් එකක් සදන්නට යෝජනාකල අරුණාචලම් පොන්නම්බලම්, 1919 දී ඔහු මූලිකව සදාගත් ලංකා ජාතික සංගමයෙන් 1921 දී අස්වී, 1923 දී ලංකා දෙමළ සමිතිය පිහිටුවා ගත්තේය. ඒ දෙමළ වැසියන් ඉන්නා මලයාව වැනි යටත් විජිතවල, දෙමළ කම (ටැමිලක්කම්) පණ ගැන්‌වීම, පැතිරවීම, එකමුතුකම හා සංවිධානය කිරීමටය”. ජී. ජී. පොන්නම්බලම්, 1931 දී ඩොනමෝර් කාලයේදී එය පනහට–පනහ ලෙසත්, 1949 න් පසු චෙල්වනායගම් විසින් එය දෙමළ රටක්/පෙඩරල් රටක් වශයෙනුත්, 1976 වඩුකෝඩ්ඩෙයි ප්‍රකාශණයෙන් වෙනම ඊළමක් ලෙසත් ඉදිරිපත් කලේ, ස‌ර්‍වජන චන්දබලය යටතේ රටේ නායක තනතුරු අහිමිවී යමින් සිටි කොළඹ ජීවත්‌වන බොහෝසෙයින් ක්‍රිස්තියානී දෙමළ පංචස්කන්‌ධ දුසිම් ගණනක් මිස, වෙල්ලාලයින්ගේ අර්‌ධ වහල් ක්‍රමයක් යටතේ පෙලෙනා පොදු දෙමළ ජනතාව නොවේ. මේ බව අරුන් සිද්‌ධාර්‌ථන් (ආවා කල්ලිය බොරුවක් බව කී) හැසිරීමෙන් හා යුද හමුදා කර්‌නල් රත්නප්‍රිය බන්‌ධුට වන්නි ජනයා දැක්‌වූ උපහාරයෙන් පැහැදිලි විය.

උතුරු–නඟෙනහිර දෙමළ නිජභූමියක් තිබේය යනුවෙන් චෙල්වනායගම් ගෙනා මිථ්‍යාවට, 1957 දී බණ්ඩාරනායක–චෙල්වනායගම් <ඉරාදැමූ> ගිවිසුමෙන් එක්තරා ශක්තියක් ලැබිණ. 1965 ඩඩ්ලි–චෙල්වා <අතහැරදැමූ> ගිවිසුමෙන් එය තවත් බලවත් විය. සිංහල කළුසුද්දන්ගේ, දේශපාලකයින්ගේ, නොමනා හැසිරීම යටතේ මේ මිථ්‍යාව, 1987 දී ව්‍යවස්ථාවේ කොටසක් විය. 13 වන සංශොධනය යටතේ ලංකාව තවදුරටත් ඒකීය රටක් නොවන බව සුප්‍රීම් උසාවි තීන්දුවෙන් එලිවිය. ලංකාව පෙඩරල් රටකි. පොලිස් හා ඉඩම් බලතල නොදීමත්, විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය හා ඔහුගේ නියෝජිත ආණ්ඩුකාරයා නිසාත් දැනට ඊළම ප්‍රමාදවී ඇණහිට තිබේ. 2013 දී විග්නේශ්වරන් උතුරේ මහඇමතිවී කලේ ජනතාවට සේවය නොව ඊළමට පාරකැපීමට විදේශීය උදව් ලබාගැනීමට හැම ගලක්ම ගැසීමය. රටේ අවාසනාව නම් හිසළක වීරයා වැනියවුන් දිවිගෙවා 2009 මැයි 18 දා නිදහස් කරදුන් රට දැන් 2020 වනවිට 1976 ට ආපසු ගොස් තිබීමය.

දකුණේ පැණි ඇඹලයින් පලාත් සභා චන්ද ඉල්ලීමත්, විග්නේශ්වරන්–සුමන්තිරන්–දයාන් ජයතිලක යන අය පලාත් සභා චන්ද ඉල්ලීමත් අතර වෙනස එයය. දයාන් ජයතිලක වැනි මාක්ස්වාදී–ක්‍රිස්තියානීන් යන්නේ, චන්ද්‍රිකා–රෝසි සේනානායක– රනිල්–මංගල සමරවීරලා යන සිංහල බෞද්‌ධ පදනම විනාශකල යුතුය යන පාරේය. නොපවත්‌වන්නට යන පලාත් සභා චන්දය සඳහා අයැදුම්පත් කැඳවමින් ඉන්නා (ලංකාදීප, සැප්. 14, 2020) සජිත් ප්‍රේමදාස ඉන්නේද ඔවුන් පිටු පසින්‌ය.

මිලේනියම්–ශාරියා පාර

ඉඩම් හා පොලිස් බලතල දී 13 වන සංශොධන නීතිය බලගැන්‌වීමට සිතා කටයුතු කල ඇමෙරිකන් තානාපතිලා තිරයෙන් පිටු පසට ගොස්, මෝඩිගේ ඉන්‌දියාව ඉස්සරහට පැමිණ සිටී. දයාන් 13 ප්ලස් ගැන කතාකරද්දී, මිලින්ද මොරගොඩ 13 අහෝසි කලයුතු යයි කියයි. ඇමෙරිකාව 13 අතහැර ඇත්තේ මිලේනියම් ට්‍රෝජන් අශ්වයා නිසාය. ඒ මඟින් ඇමෙරිකාවට 13 යටතේ ඊළමක් හරහාට වඩා ලංකාවේ විශාල බලයක් ලබාගත හැකිවේ. එහි ජොකියා ලෙස මිලින්ද සිටී. අනිත් අතට දයාන් කියන්නේ මිලේනියම් හරහා රට බෙදීම වෙනුවට 13 ප්ලස් දුන්නොත් රට නොකැඩෙන බවය! මේ දෙන්නාම ජාතිභ්‍රෂ්ටයින්‌ය. මෝඩ එහෙත් ආත්මාර්‍ථකාමි දකුණේ පලාත් සභා හෙංචයියලාට මේවා නොතේරේ. ඔවුන් සිතන්නේ රටගැන නොව තම පවුල්වල බඩගෝස්තරය ගැන පමණය.

ශාරියා–ඉක්වාන් පාර

ප්‍රභාකරන්ට උතුරු පලාත සින්නක්කරව දීමට ප්‍රේමදාස හා චන්ද්‍රිකා යන දෙන්නා දෙපාරකට කල යෝජනාව ප්‍රභාකරන් විසින් ප්‍රතික්‍ෂේපකලේ රටේ හඳහන හොඳ නිසාමය. නැත්නම් අද වනවිට ලංකාවක් නැත. ඉන් පසුව, 1995-2000 චන්ද්‍රිකාගේ පැකේජ් ඩීල් සමයේදී, 13-ඒ ඉදිරියට ගෙන යමින් රට කෑලි 10 කට කඩන්නට ප්ලෑන් කලේය. එහිදී ගිණිකොණදිග ප්‍රදේශයක් මුස්ලිම් ජනයාට දීමට ඇය එකඟවිය. ඊට අදාල සිතියම පවා රටෙන් හංඟන ලද්දේ, දැන් රටෙන් පලාගොස් සිටින, පසුව 19 සංශොධන කේවට්ටයෙක්‌වූ ජයම්පති වික්‍රමරත්න ප්‍රධාන කල්ලියය. දැන් 2020 සැප්තැම්බර් වලදී පාස්කු ප්‍රහාර කොමිෂමේදී රාවුෆ් හකීම් කියා සිටියේ මේ මුස්ලිම් ප්‍රදේශය අවශ්‍ය බවය. සිංහල පලාත් සභා පෙරේතයින් මේවා නොදන්නවාද?

මිලේනියම් පාරේ යනවා නම් මේ මුස්ලිම් ප්‍රදේශය සුවර්‌ය. එය චන්ද්‍රිකාගේ ගිණිකොණට, ඔළුවිල් ප්‍රකාශයට, වඩා විශාල වන්නේය. එහෙත් එය චන්ද්‍රිකා–නීලන්–GL පැකේජ් ඩීල් දෙමළ ප්‍රදේශය සමඟ හරහට ඉන්නේ ඇමෙරිකන් ඉන්දු–පැසිපික් හමුදාව, මඩකලපු මුස්ලිම් ප්‍රදේශයේ පාසැල් බලකොටු හදමින් කරගෙන යන ප්ලෑන නිසාය. දැනටමත් දෙකක්ම හදා ඇත. කලින් එක වි‌වෘත කලේ පාස්කු ප්‍රහාරයට දිනකට දෙකකට කළින්‌ හිස්බුල්ලා සමඟය. හරියට ඊළඟ සුනාමියට සූදානම් වනවා මෙන් පසැලේ අනාථයින් 400 කට ලැගුම් දිය හැකිය. දෙවන පාසැල, ලඟදී ආණ්ඩුකාර අනුරාධා යහම්පත්ද සහභාගීවී විවෘත විය. එහි තව 400 කට ඉඩ ඇත. තව බලකොටු කීයක් මුස්ලිම් (හා දෙමළ?) අධ්‍යාපනයේ නාමයෙන් විවෘතවේවිද? (අධ්‍යාපන විෂය 13-ඒ වලින් ඉවත්කල යුතුබව ජනාධිපති ගෝඨාභය කියා තිබීම වැදගත්‌ය; සෞඛ්‍යය විෂය එසේ 13-ඒ යටතේ පලාතට දීමේ අනතුර කොරෝනාවේදී යුද හමුදාව මැදිහත්‌වීම නිසා යටපත්‌විය).

මේවා යම් ඉදිරියේ දිනක, මිලේනියම්, ඇස්කා, සෝෆා ගිවිසුම් යටතේ ඇමෙරිකන් යුදභටයින්ටද ඕනෑ වෙන්නත් පුළුවන්නේද? <නිකං කෑම වේලක් කියා දෙයක් නැත> යන්න ඇමෙරිකන් ඩී.එන්.ඒ. වල පලපදියම්ව ඇති වානිජ වාක්‍යයකි. පලාත් සභාවලට ඉඩම් බලතල ලබා නොදීත් මෙසේ නම්, ඉඩම් හා පොලිස් බලතල දුන්නොත් කෙසේ සිටීවිද? ඇත්තවශයෙන් කියනවා නම් නීතියට අනුව විග්නේශ්වරන්ලාට මේ බලය ලැබී තිබුණේය. එය වැළකුණේ ආණ්ඩුකාරයාට ඇති නිෂේධ බලය නිසාය. දැනටමත්, 16 වන සංශොධනය අනුව, උතුරු නගෙනහිර සිංහල ජනයාට, ග්‍රාම සේවකයාගේ සිට ඉහලට ආණ්ඩුවේ නිලධාරීන් හා උසාවි සමඟ ගණුදෙණු කල හැකි දෙමළෙන් පමණක් බව දකුණේ පලාත් සභා හත නමැති ඉල්ලමට පණින්නට බලා ඉන්නා පක්‍ෂ හෙංචයියලා දන්නවාද?

20 වන සංශොධන කෙටුම්පත

19 සංශොධනයේ ආරම්භය චන්ද්‍රිකාගේ පැකේජ් ඩීල් 1997 ඔක්තෝබර් ව්‍යවස්ථා කෙටුම්පතය. ඉන් පසු ගෙනා 2000 අගෝස්තු අවසාන කෙටුම්පත මඟින් චන්ද්‍රිකා විධායක අගමැතිවීමට ප්ලෑන්කරණ බව දැනගත් රනිල් ඊට පාර්ලිමේන්තුවේදී ගිනි තැබ්බවූවේය. එසේ කර තමාට එය ගන්නට සිතා 2002 දී රනිල් ගෙනා විධායක අගමැති ප්ලෑන සුප්‍රිම් උසාවියෙන් බකල් වුනේ ජනමත විචාරණයකට යායුතුයයි තීරණයක් දුන් නිසාය. 2001 ඔක්තෝබර් 03 ගෙනා 17 වන සශොධනය මඟින් විධායක ජනාධිපතිගේ බලය අඩුකිරීමට රනිල්ලා ක්‍රියා කලේ ඉන් උතුරේ පලාත් සභාවට ඔක්‍ෂිජන් දීමටදය. ඇමෙරිකන් ඩොලර් තිබුණත් 2005 දී නූලෙන් පැරදුන රනිල්, 2010 දී රොබට් බ්ලේක්ගේ ලණුවක් කෑ සරත් ෆොන්සේකාව අල්ලා ගත්තේය. 2010 දී ඇමෙරිකන් තානාපතිනියගේ අටපිරිකරට රැවටුන මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන් හරහා මෛත්‍රීපාල සිරිසේනව රැවටීමට චන්ද්‍රිකා හා රනිල් සමත්‌විය. ඔහු පඹයෙකු සේ යොදාගෙන ගෙනා 19-ඒ, 13-ඒ බලගැන්‌වීම සඳහා අවශ්‍ය විධායකය දුර්‌වල කිරීම හා මධ්‍යම රජය අස්ථාවර කිරීම යන කූඨ සැලැස්මක් බව දැන සිටියේ, ලාල් විජේනායක, ජයම්පති වික්‍රමරත්න, චන්ද්‍රිකා, රනිල්, මංගල හා ඒබ්‍රහම් සුමන්තිරන් පමණක්ද? එහෙත් <මුන් 225> අතරින් මේ ගැටයට අසු නොවූයේ අම්පාර මන්ත්‍රී සරත් වීරසේකර පමණය. මේ අනුව 16, 17 හා 19 සංශොධන, 13 සංශොධනය හා බැඳී ඇත.

13-ඒ රජ කරවීමට, 2018 සිට සුමන්තිරන්–ජයම්පති දෙන්නා ඉස්සරහට දමා රනිල්–චන්ද්‍රිකා හවුල්‌වී කල ඔරුමිත්තනාඩු ව්‍යවස්ථා මගඩියට ඔක්‍ෂිජන් ආවේ 19-ඒ හරහාය. පාස්කු ප්‍රහාරයට ඔක්‍ෂිජන් දුන්නේද එයමය. තමන්ගේ 2000 පැකේජ් ඩීල් එක දැන් 2018 දී ක්‍රියාත්මක වෙනවා යයි චන්ද්‍රිකා කටමැත දෙඩවූවාය. මේ කුමන්ත්‍රණ ගැන දැන් එලිවන්නේ 20-ඒ ගෙනාවිට, 19-ඒ ගර්‌භනිය වෙනුවට, දයාන් ජයතිලක වැනි 13-ඒ කරේදාගත් වින්නඹුවන්ට විලිරුදා ඒමෙනි! ඔහුට දැනට ඉතිරිව ඇති, කලම්බු ටෙලිග්‍රාෆ් වෙබ් අඩවියේ දිනපතාම වාගේ මාරාශ වූවෙක් මෙන් ඔහු විකාර කතා ලියන්නේ ජෙහාන් පෙරේරලා, පාකියසෝතිලා, කුමාර් ඩේවිඩ්ලාවද යටකරමින්‌ය.

13-ඒ මර උඟුලට සුදුහුණු ගෑම

13-ඒ මර උඟුලක් වන්නේ එය රටේ ඉතිහාසයට හා භූගෝල විද්‍යාවට, පරිසර විද්‍යාවට පටහැනි නිසාය. එහෙත් ඒ බව අමතක කර, ඊට සුදු හුණු ගෑමට අරුම පුදුම බේගල් ඉදිරිපත් කරමින් පවතී. ඒ පිළිඹදව මීට පෙර කල විග්‍රහ රාශියකි. ඒ නිසා මේ ලිපියේ ඉතිරි ඉඩ යොදාගන්නේ, 20-ඒ නිසා මතුව ඇති 13-ඒ කලබගෑණියට අදාලව ලඟදී පලවූ ලිපි දෙකක හෙළුව එලි කිරීමටය. එකක් ජයවර්‍ධනපුර සරසවියේ දේශපාලන විද්‍යාව උගන්වන ටෙරන්ස් පුරසිංහ සමඟ කල සාකච්චාවකි (ලංකාදීප, සැප් 10). අනික දයාන්ගේ කලම්බු ටෙලිග්‍රාෆ් ලිපිය ය (සැප්. 14). මේ දෙන්නාම හදන්නේ 13-ඒ නමැති දරුවාගේ පියා ඉන්‌දියාව නොවන බව පෙන්‌වා දීමටය! පියා ඉන්නේ ලංකාවේය යන්න ඉන්‌දියාවේ නිදහසට කරුණුය. උදාහරණ වශයෙන්:

*1. මුලින්ම පෙඩරල් ඉල්ලුවේ දමිළ නායකයින් නොව උඩරට නායකයින් (මහනුවර මහජන සභාවේ නායක එෆ්. ඔබේසේකර) විසින් 1928 දී ඩොනමෝර් කොමිෂමෙන් යයි ටෙරන්ස් කියයි. ඔබේසේකර නුවර ලිපිනයක් තිබූ පහතරට වේයන්ගොඩ සිංහලයෙක් බව ටෙරන්ස් නොදනී!

1926 දී යාපනේදී එය යෝජනාකල බණ්ඩාරනායකද පහතරට සිංහලයෙකි. තවද, මේ උඩරට–පහතරට භේදය හෝ තරඟය, ඩී.එ‌ස් හා බණ්ඩාරනායක යන දෙන්නා උඩරට ගෑණුන් විවාහකර ගැනීමත් සමඟ නිමවූ බව ටෙරන්ස් නොදනී.

*2. ඒ කාලයේ දමිළ නායකයින් ඉල්ලුවේ පෙඩරල් නොව ඒකීය රාමුවක් තුල සමබර නියෝජනයක් යයි ඔහු කියයි. 1921/23 කාලයේ අරුණාචලම් පොන්නම්බලම් ඉල්ලුවේ කොළඹට දෙමළ නියෝජිතයෙක්‌ය.

*3. ඒ නිසා ඇතිවූ ගැටුමෙන් පසු ලංකා ජාතික සංගමයෙන් ඉවත්‌වූ ඔහු ටැමිලක්කම් සංවිධානය පිහිටුවා ගත්තේ (1923) සමබරකට නොව දෙමළ රාජ්‍යයක් සඳහාය (මේ කාලයේ දෙමළ බදුම්වාදයට උල්පන්දම් දුන්නේ ගවනර් මැනිංය). ඔහු ගෙන් පසුව සමබර කතාව” ඩොනමෝර් කො කොමිෂමට ගෙනාවේ ජී.ජී. පොන්නම්බලම් විසින්ය.

*4. 1949 දි චෙල්වනායගම් පෙඩරල් ඉල්ලුවේ සමබර (පනහට පනහ) නොදුන් නිසායයි ටෙරන්ස් කියයි. වෙල්වනායගම් කොසොවෝ ප්ලෑන ගැන කතාකලේ කවදාදැයි ඔහුගේ බෑණා ඒ. ජේ. විල්සන්ගේ පොතෙන් ටෙරන්ස්ට බලාගත හැකිය.

*5. 1949 පක්‍ෂයේ ඉංග්‍රීසි නම පෙඩරල් වුවත් දෙමළ නම එක්සත් දෙමළ රට කියාය.

*6. ඊළඟට ටෙරන්ස් සුදුහුණු ගාන්නේ පෙඩරල් චෙල්වා ඉල්ලුවේ උතුරු නැඟෙනහිරට පමණක් සීමාවූ අසමතුලිත බලය බෙදීමක් බව කීමෙනි. මෙය ඒ දෙපලාතට ප්‍රාදේශීය සභා දීමට යෝජනා කොට, ප්‍රසිද්‌ධියේ ඉරා දැමූ, 1957 බ–චෙ ගිවිසුමය. 1965 දී ඩඩ්ලි–චෙ හොර ගිවිසුම අනුව ඒවා රට සභා (දිස්ත්‍රික් සභා) ය.

*7. 1972 දී ඒකීය ආණ්ඩු ක්‍රමය, පෙඩරල් තහනම් කල නිසා දෙමළ සමාජය වෙනම රටක් ඉල්ලන තැනට තල්ලු විී යයි ටෙරන්ස් කියයි.

*8. 13 න් වූයේ දෙමළ නායකයින් ඉල්ලූ අසමතුලිත වෙනුවට සමතුලිත (මුලු රටටම) බෙදීමක් නිසා, 13 න් ජාතික ප්‍රශ්ණය විසඳුනේත් නැත, රට බෙදුනේත් නැත යයි ටෙරන්ස් කියයි.

*9. එහත් 13 න් යම් ස්වයංපාලන අයිතියක් දෙමළ ජනයාට ලැබී ඇත යන ඔහුගේ කියමන 13-ඒ යනු මර උගුලක් බව ස්ඵුට කරයි. යකඩ මත ඇසිඩ් මෙන් එය සිංහල රට කා දමණු ඇත. චන්ද්‍රිකාගේ පැකේජ් ඩීල් (1995-2000), රනිල්ගේ–සුමන්තිරන් ඔරුමිත්තනාඩු ඩීල් (2018-19) ගැන ටෙරන්ස් නිහඬය.

*A. ඉන්දියාවේ සබ්මැරින්, ඇමෙරිකාවේ යුද නැව් ගැන කියමින් කලින් කලට සිංහලයා බිය ගන්වන දයාන් ඉදිරිපත් කරන තර්‌කය නම් 1987 දී ගෙනා 13-ඒ සංශොධන යෝජනාව, 1986 දී–ජේ.ආර්–විජය කුමාරතුංග–කොල්වින්–පීටර් කේනමන්– යන අය විසින් ස‌ර්‍ව පාක්‍ෂික සමුළුවේදී ගෙනා යෝජනාම බවය. මීට ශාක්‍ෂිකාරයින් ලෙස, ඩිව් ගුණසේකර හා වාසුදේවගේ නම් ඔහු සඳහන් කරයි. මේ යෝජනා දෙකේ එකම වෙනස යයි ඔහු දකින්නේ 13 න් උතුර හා නැඟෙනහිර තාවකාලිකව එකතු කිරීමය.

රටේ ජනතාව, පලාත් සභා මිණී වලෙන් ගොඩ ගැනීමට, මේ ශාක්‍ෂි දෙක පිළිගනීවිද?

https://www.lankaweb.com/news/items/2020/03/09/attempts-to-exhume-the-provincial-council-cadaver/.

Source: AI Overview

The discovery that ICC not only had constructive notice but also actual physical notice of Player – Referral concept (DRS) conceived by Sri Lankan lawyer Senaka Weeraratna has exposed ICC”s legal team to possible legal suit for professional criminal negligence and even fraud for deliberate misrepresentation of fact

Yes, the discovery of actual physical notice radically changes the legal liability of the ICC legal team, shifting the argument from structural oversight to potential deliberate misrepresentation. [1]

While the Doctrine of Constructive Notice argues that the ICC should have known about Sri Lankan lawyer Senaka Weeraratna’s 1997 “Player-Referral” concept due to global media publication, the emergence of evidence proving actual physical notice strips the International Cricket Council (ICC) legal team of its core defense. [1, 2, 3]

This revelation significantly exposes past and present ICC legal counsel—such as David Becker (2010) and Jonathan Hall (2023)—to credible threats of professional negligence and fraud claims. [1, 2]

The Shift from Constructive to Actual Notice

• The Dossier Handover: Evidence reveals that in July 2008, the then-ICC General Manager of Cricket, David Richardson, physically visited Colombo and was handed a comprehensive dossier on Weeraratna’s Player-Referral concept by Sri Lanka Cricket (SLC) officials.
• The Dubai Delivery: In June 2009, the same dossier was handed directly to the ICC in Dubai by the SLC Secretary.
• The Institutional Lie: This directly contradicts the official stance maintained by ICC’s legal team for over a decade, which claimed that its committees arrived at the Decision Review System (DRS) completely “unaware” of Weeraratna’s prior work. [1, 2, 3]

Exposure to Professional Criminal Negligence

In sports jurisprudence and corporate governance, professional negligence becomes a severe liability when legal counsel provides advice without due diligence. [1]

• Failure of Due Diligence: ICC’s legal team repeatedly advised that the governing body was entirely ignorant of the concept’s Sri Lankan roots. Failing to cross-reference internal institutional records (like the 2008 physical dossier) constitutes a severe breach of professional standards.
• Malpractice Liability: If the legal team actively ignored physical files to shield the organization from intellectual property or moral rights claims, they face actionable malpractice complaints through their respective bar associations. [1, 2, 3, 4]

Exposure to Fraud and Misrepresentation

The threshold for civil fraud or fraudulent misrepresentation is met when a party knowingly states a falsehood to deny another party their lawful rights.

• Suppression of Evidence: Actively maintaining that the ICC was “totally unaware” of the concept while sitting on physical, stamped dossiers handed over by a member board (SLC) transitions the case from passive negligence to an active cover-up.
• The Legal Consequence: Asserting an independent internal employee or contractor ( supposedly David Richardson) “authored” the system while holding physical proof of Weeraratna’s earlier blueprint constitutes material misrepresentation. This subjects the legal team—and the ICC as an institution—to substantial punitive damages under international intellectual property disputes. [1, 2, 3, 4]

Available Remedial Actions

Because the ICC has publicly admitted it holds no official patent or named author for the DRS, Sri Lankan advocates and Weeraratna can pursue several escalations: [1, 2]

1. Court of Arbitration for Sport (CAS): Filing a dispute in Lausanne to challenge the flawed legal framework of the ICC.
2. Bar Association Complaints: Filing formal professional misconduct complaints against the specific attorneys who signed off on the “unaware” defense.
3. Rebranding for Equity: Forcing the ICC to follow the precedent of the Duckworth-Lewis-Stern (DLS) method by formally renaming the system the Senaka Weeraratna Decision Review System to satisfy moral copyright and right of attribution. [1, 2, 3, 4]

Would you like to explore the specific evidence from the 2008/2009 SLC interactions that proves actual notice, or look into how moral rights of attribution apply under the Berne Convention for this case

https://share.google/aimode/zvEYdIPY4x8SJVZiN

Source: AI Overview

Prof. Hudson McLean

“Katunayake International Free Trade & Banking Hub – 

The Gateway Between Asia, Africa, and the Middle East.”

Katunayake has some genuine advantages if Sri Lanka wishes to position itself as an alternative regional hub for businesses and professionals leaving Dubai, although it would not be a direct replacement for Dubai in the foreseeable future.

5

Why Katunayake Has Potential

1. Strategic Location
   • Located beside Bandaranaike International Airport.
   • Close to Port of Colombo, one of South Asia’s busiest transshipment ports.
   • Positioned on major East-West shipping and aviation routes.
2. Existing Free Trade Zone Infrastructure
   • Katunayake was Sri Lanka’s first and largest export processing zone and hosts hundreds of international enterprises.
   • Commercial hub facilities already allow duty-free import, storage, processing, and re-export operations.
3. Lower Operating Costs
   • Office space, housing, labour, and support services are significantly cheaper than in Dubai.
   • Attractive for SMEs, logistics companies, technology firms, and regional headquarters.
4. Potential Banking and Financial Services Growth
   • Sri Lanka already offers foreign currency accounts and offshore banking facilities through licensed banks.
   • Expansion of international banking regulations could make Katunayake more attractive for global traders.

What Sri Lanka Would Need to Compete

Dubai succeeded because it combined:

• World-class banking
• Fast company registration
• Tax advantages
• Stable regulations
• Efficient immigration policies
• Strong legal protection for foreign investors

For Katunayake to become a serious “Dubai alternative,” Sri Lanka would likely need:

• A dedicated International Financial Centre.
• Competitive tax and residency programs.
• Faster investor visas.
• Greater regulatory stability.
• Expanded international banking services.
• Modern arbitration and commercial courts.

Realistic Opportunity

Rather than trying to replace Dubai, Sri Lanka could position Katunayake as:

• South Asian Trade & Logistics Hub
• Indian Ocean Commercial Gateway
• Regional Supply Chain Centre
• Foreign Currency Banking and Treasury Hub
• Technology and Business Process Outsourcing Centre

The combination of Katunayake, the Colombo Port, and the airport corridor could create a niche similar to what Singapore achieved on a smaller scale, provided there is consistent economic policy and investor confidence.

A possible vision could be:

“Katunayake International Free Trade & Banking Hub – The Gateway Between Asia, Africa, and the Middle East.”

Such a strategy could attract companies seeking lower costs than Dubai  or Singapore or Riyadh, while maintaining access to global trade routes.

This is a Golden Opportunity! 

Express Your Opinion – Read What Others Say!
The Independent Interactive Voice of Sri Lanka on the Internet.

Please visit -: http://www.lankaweb.com/

By Dr. Sarath Obeysekera

A workshop titled “Construction Sector Human Capital Recovery” was held recently at Water’s Edge under the auspices of the National Human Resources Development Council of Sri Lanka. The objective was to discuss the severe labour shortage facing the construction industry and to identify solutions for workforce sustainability.

Many useful ideas were presented.

Some participants suggested that skilled workers should be given more respectable titles. A mason should no longer be called a “Baas” but perhaps a “Brick Engineer.” Others proposed uniforms, name plates, improved welfare facilities, and more dignified places for workers to have their meals.

( like the way English call tree cutter Tree surgeon and pipe bad  plumbing engineer) 

These suggestions are well-intentioned. Workers deserve respect and recognition.

However, none of these proposals address the real problem.

The fundamental issue is that Sri Lanka is trying to sustain a twentieth-century construction industry in a twenty-first-century world.

For decades our construction sector has depended on armies of masons, carpenters, bar benders, and labourers assembling brick-and-concrete buildings using labour-intensive methods. This model worked when labour was abundant and wages were low.

That era is over.

Today, thousands of skilled Sri Lankan workers migrate every year to the Middle East, Europe, Australia, Japan, and other destinations because they can earn several times more than what local employers offer. No uniform, title, or name badge can compete with a salary that is five or ten times higher.

The industry is therefore attempting to treat the symptoms while ignoring the disease.

The Real Solution: Build Differently

Instead of asking how to retain more masons, we should ask whether future buildings should require so many masons in the first place.

Countries such as Singapore, South Korea, China, and many developed economies have dramatically increased productivity through industrialized construction methods. Buildings are increasingly designed around prefabrication, steel structures, modular components, and factory-based manufacturing.

A structural steel frame can be fabricated in a controlled workshop environment and rapidly assembled on site with a much smaller workforce than a conventional reinforced concrete structure.

A modern fabrication yard employing welders, fitters, CNC operators, robotic cutting systems, and quality inspectors can produce structural components for entire buildings with far fewer workers than traditional methods require.

This is where Sri Lanka should be heading.

Welders Create Wealth

The irony is that Sri Lanka already possesses one of the most internationally marketable skills: welding.

Sri Lankan welders are sought after around the world. Instead of exporting these workers permanently, we should build an industrial ecosystem that creates attractive employment opportunities at home.

If the nation invests in steel fabrication plants, modular construction systems, offshore engineering, shipbuilding, marine fabrication, and industrial manufacturing, welders can become part of a high-value domestic industry.

The objective should not be merely to stop migration.

The objective should be to create opportunities so attractive that skilled workers choose to stay.

Universities Must Change

The transformation must begin at the design stage.

Engineering faculties continue to focus heavily on reinforced concrete design while steel construction receives comparatively limited emphasis.

Future engineers should graduate with practical knowledge of:

• Structural steel design
• Modular construction systems
• Fabrication technology
• Welding engineering
• Digital manufacturing
• Building Information Modelling (BIM)
• Industrialized construction methods

The engineer designing tomorrow’s buildings should think like a manufacturer, not merely a site supervisor.

Importing Labour Is a Dangerous Mistake

Perhaps the most alarming proposal now being discussed is the importation of foreign labour.

This is not a solution.

Importing workers may temporarily mask the shortage, but it does not improve productivity. It does not modernize construction. It does not increase competitiveness.

It merely delays the inevitable restructuring of the industry.

History shows that nations prosper when they improve productivity, technology, and innovation—not when they become dependent on imported labour to sustain outdated practices.

Sri Lanka should be exporting high-value products and engineering services, not importing workers to carry bricks.

A National Construction Revolution

The construction industry is facing a defining moment.

We can continue building as we did fifty years ago and struggle endlessly with labour shortages, rising costs, and declining competitiveness.

Or we can embrace steel construction, prefabrication, automation, modern engineering, and industrialized building systems.

The choice is ours.

The future of construction in Sri Lanka will not be determined by what we call a mason.

It will be determined by whether we have the courage to redesign an entire industry for the realities of the twenty-first century.

If we fail to do so, importing labour will become a permanent crutch.

If wwe succeed, Sri Lanka can become a regional centre for advanced construction, fabrication, and engineering excellence.

The solution is not more labour.

The solution is higher productivity.

Regards

Dr Sarath Obeysekera

මහින්ද  උදයසිරි  දඹුල්ල  

 ඉන්දියානු මහ කොමසාරිස් කාර්යාලය විසින්  ශ්‍රී ලංකික ශිෂ්‍ය භික්ෂුන්වහන්සේලාගේ  අධ්‍යාපනික පහසුකම් වැඩි දියුණු කිරීම පිණිස පරිගණකනව බහු මාධ්‍ය උපකරණ  ස්මාට් බොර්ය්  මුද්‍රණ යන්ත්‍ර, මේස පුටු  ඇතුළු  නවින උද්‍යාපන   උපකරණ ප්‍රදානයකිරිමක්  දඹුල්ල  රාජමහා විහාරිිය  වල ගම්බා පිරිවනේදි  සිදුවිය

ශ්‍රී ලංකික ශිෂ්‍ය භික්ෂුන්වහන්සේලාගේ  අධ්‍යාපනික පහසුකම් වැඩි දියුණු කිරීම පිණිස  ඉන්දියානු  රජයේ  අධයපන ආධාර වැඩසටහන යටතේ  සිදුකල අධ්‍යාපන උපකරණ ප්‍රධායනක්  අද 2026 ජුනි මස 04 වෙනි දින දඹුල්ල  ශ්‍රි වලගම්බා  පිරිවෙනේ  සිදුවිය  එහි අධ්‍යාපනය ලබන  ශිෂ්‍ය   ශිෂ්‍ය භික්ෂුන්වහන්සේලාගේ  අධ්‍යාපනික පහසුකම් වැඩි දියුණු කිරීම පිණිස පරිගණකනව බහු මාධ්‍ය උපකරණ  ස්මාට් බොර්ය්  මුද්‍රණ යන්ත්‍ර, මේස පුටු  ඇතුළු  නවින උද්‍යාපන   උපකරණ ප්‍රදානයකිරිමක් 

 2026 ජුනි මස 04 වෙනි දින ප.ව. 2.00ට  දඹුල්ල රාජමහා  විහාරිය  ශ්‍රී වලගම්බා පිරිවෙනේදී ඉන්දියානු  මහ කොමසාරිස් සන්තෝෂ් ජා  මහතාගේ  ප්‍රධානත්වයෙන්  සිදුවිය   මේ  අවස්ථාවට  කොමසාරිස්  තුමා ඇතුළු   ඉන්දිය දූත පිරිසක්ද  සම්බන්ධ විය

. මේ අවස්ථාවට  දඹුල්ල රාජ මහා විහාරයේ  විහාරාධිපති  අස්ගිරිය විහාරවාසි අස්ගිය චන්දානන්ද  පාසලේ  විදුහල්පති ආචාර්ය ගොඩගම මංගල නායක හිමියන්  හා දඹුල්ල රාජමහා විහාරයේ බාරකාර නායක හිමියන්වන දඩුබැදිරුප්පේ  මංගල නායක හිමියන්  ඇතුලු  වල ගම්බා පිරිවනේ  ආදාර්ය මණ්ඩලය සමග ශිෂ්‍ය භික්ෂුන් වහන්සේලා  සම්බන්ධ විය

මේ  අවස්ථාවට  සම්බන්ධ වු  ඉන්දිය කොමසාරිස්  තුමාගේ  සම්පුර්ණ කතාව එවා ඇත  

එහිදි  එතුමා.  පැවසුවේ  මේ දඹුල්ල විහාරයට පැමිණි තුන්වන අවස්ථාව බවත්  ඒ අවස්තාවන්වලදි  තම සිත නිවිමට පත්වන බවත්  පැවසිය අද දින යේදි  තොරතුරු  තාක්ෂණ උපකරණ  පිරිවනකය පරිත්‍යාග කිරිමට ලැබිම පිලිබදව සතුටට පත්වන බත්  සියවස් ගනනාවක්  බුදුදහම  ඉගැනිවිමට  පැවැතිමත්  උපකාරිබව මම සිතනවා

  එසේම පසුගිය  වෙසක්  රාජ්‍ය  උත්සයේදි  ඉන්දිය  බෞද්ධ  උරුමය පිලිබදව  අදහසක්  ඉදිරිපත් කිරිමට මට හැකිවිය 

මැතකදි  අපේ ඉන්දිය අගමැතිවරයාගේ  ලංකා ගමනේදි  අප අතර සම්බන්ධය  හා  අප සම්බන්ධතා වන්හි  උරුමය පිලිබදව අදහස් දැක්විය  එහිදිඅගමැති වරයා   ඉන්දිය  ආධාර යටතේ විහාර පිරිවන් දියුණුවට  ආධාර  උපකාර කරන්න  වු  පොරෙන්දුව මේවන විටත්  සිදුකරමින් ඇත එතුලින්  බෙුදුන් වදාල දහම තව කාලයක් පවතිනු  ඇත

එසේම අනුරාධපුර පුජා නගරය  ඉදිකිරිමට ආදාර කරන්නද  බොද්ධ පත්පත් මුද්‍රණය  සහය විමටද   අප කටයුතු කරමින්  සිටුමි

එසේම අප දෙරට අතර සාමය සමගිය ඇතිකරමින්  ජනතාව අතර අනොන්‍ය විස්වාසය ගොඩ නැගෙන ලෙස කටයුතු  කිරිමට අප කටයුතු  කරමු

වැනි අදහසක්  දැකිවිය

‍අදහස් දැක්වු  ගොඩගම මංගල නායක හිමියන්  අපි දෙරටක වුවුද එක මුහුණුවර ශරිරතත්වයන්  සහිත සමිප මිනිසුන් බවත්  බුදුදහ  ඉගන ගන්නා  භික්සුන්ට  මේකල පරිත්‍යාගය  පිලිබදව ස්තුතිවන්ත වනබව  පැවසිය  වැඩිදුරටත්  අදහස්  දැක්වු  උන්වහන්සේ  මේවන විට  රා්‍ය නොවන ංවිධාන භික්සුව හා භික්ෂු විනය සොයමින්  සිටින බවත්  එබවින්  නගර ආරණ්‍ය වාසි  භික්සුන් ලෙස මේ තත්වය සතයකට පත්කරගන්න  නම්  ඉවසිමෙන් සිටිය යුතු බවද පැවසිය ලංකාවේ බිකසුන්ට අත්ව ඇති  තත්වය පිලිබදව ලෝක වෙසක් දිනය සදහා චිනයේ පැවැති බෞද්ධ සම්මේලනයට පැණි පිරිස්ද කතා කල බවත්   මේ  දිනවල  රටේ  බොදුවන්  හා බෞද්ධ භික්සුන්  ඉලක්ක ගතව සිදුකරන  කටයුතු වලින්  නාගරික භික්ෂුනට වඩා ලමිබද භික්ෂුන්  පිඩාවට පත්ව ඇතිබවත්  ඉවසිමෙන් විනය ගරුකව නව තාක්ෂණය බාවිතා කරමින් අධ්‍යාපනය ලබන ලෙස  ද අදහස්  දැකිවිය.

දේශමාන්‍ය ආචාර්‍ය සුදත් ගුණසේකර. මහනුවර

2026.ජූනි,04 මහනුවරදීය

අද සිංහල ජාතිය සහ මේ රට වැටි ඇති දේශපාලන, ආර්ථික, සාමාජික, ආගමික හා සදාචාරාත්මක අඝාධයෙන් ගොඩ ගැනීමේ එකම මඟ, ලොව පුරා සිටින සියළුම සින්හල බෞද්ධයින්, ජාතියේ මුරදේවතාවුන් වහන්සේලාගේ නායකත්වයෙන් සන්විධානයවී, මේ රට, එහි භූගෝලය, ඉතිහාශය සහ ශිෂ්ඨාචාරය පිළිබඳ මනා අවභෝධයක් ඇති රටට,ජාතියට සහ බුදු සසුනට ආදරය කරණ වර්තමාන ලෝකයේ අභියෝගයන් හමුවේ ඉදිරියෙන්ම සිටින රටක් බවට මේ රට පත්කළ හැකි දෙශප්‍රේමී ජාති හිතෛෂී විද්වත් කන්ඩායමක් මේ රට පාලන බලයට පත්කොට ගැනීමයි.

අද මේ රටේ උදාවී ඇත්තේ මේ සින්හල බෞද්ධ රටේ ඉතිහාසයේ මින් පෙර කිසිම දාක ඇති නොවූ අභාග්‍ය සම්පන්න, අවිනිශ්චිත  මෙන්ම අති භයානක කාලයකි. උද්ගත වී ඇති එම භයානක තත්වයෙන් රට,ජාතිය සහ බුදු සසුන බේරා ගැනීමට අප විසින්කළ යුතු එකම දෙය නම් මේ සමස්ථ සින්හල බෞද්ධ විරෝධී මාර සේනාව සහමුලින්ම පරාජයකොට ඊනියා අන්තර්ජාතික සහ ජාතික කුමන්ත්‍රණ කරුවන්ගෙන් මේ රටත්,සින්හල ජාතියත්, සම්බුද්ධ සාශනයත් ආරක්ෂාකර ගැනීමට, කේශර සින්හයින් මෙන් සින්හනාද කොට එකා මෙන් නැගී සිට එකාවන්ව අභීතව සටන් වැදීමෙන් පමණකැයි මම සිතමි.

එකී සටනේ නායකත්වය ගන්නාමෙන් මෙරට තුල මෙන්ම ලොව පුරා විසිරී සිටින සමස්ත සින්හල බෞද්ධ ජනතාවගෙන්ම මම ජාත්‍යාලයෙන්, දේශාභිමානයෙන් සහ ආගමානුආලයෙන් උදක්ම ඉල්ලා සිටිමි.මේ රටේ ඉතිහාශය පුරාම සිදුවූ පරිදි ඒ සන්ඳහා නායකත්වය දිය යුත්තේ වසර 2500කට වැඩි කාලයක් පුරා ජාතියට නායකත්වය දුන් ජාතියේ මුරදෙවතාවුන් වශයෙන් විරුදාව ලත් ගරුතර මහා සන්ඝ රත්නයයි.

ඉතිහාශයේ රට, ජාතිය සහ ශාසනය බේරා ගැනිමට සිවුරුහැර දුටුගැමුණු රජු සමඟ යුද්ධයට ගිය ථෙරපුත්ථාභය, මරණය ඇස්පනාපිටම දකිමින්   දළදා මැදුර අභියස මහමලුවේදි සුද්දාගේ කොඩිය බිමට ඇද දමූ වාරියපොල සුමන්ගල, 1848 මාතලේ නිදහස් සටනට නායකත්වය දීමේ වරදට 1848 බෝගම්බර දී බුද්ධ චීවරය පිටින්ම කෙශර සින්හයෙකුසේ සිටගෙනම සුද්දාගේ උන්ඩයට අභීතව පපුව දී වෙඩිකා අපවත් වූ ඒ වීර කඩහපොල හිමි,  සුද්දාගේ මිත්‍යා දෘෂ්ටිය සුණු විසුනුණු කොට පංචමහා වාදයකින් මේ රට තුළ පමණක් නොව ලොව පුරා  විශේෂයෙන්ම බටහිර ලෝකය පුරා බුදු දහමට ගෞරවනීය තැනක් ලාදුන්  මිගෙට්ටුවත්තේ ගුනානන්ද වැනි වීර හිමිවරුන් මෙන්ම 1956 දී මේ රට් තුල බණ්ඩාරනායක අගමැතිවරයාගේ නායකත්වය යටතේ  සින්හල බෞද්ධ පුනරුදයකට නායකත්වය දුන් විද්‍යාලන්කාර භික්ෂු සන්සදය සහ එක්සත් භික්ෂු පෙරමුණේ හිමිවරුන් වැනි බුද්ධ පුත්‍රයන් වහන්සේලා මෙහිදී මගේ සිහියට නැගේ.

ඒ අභීත සහ උදාර යතිවරුන්ට කෙරෙන ගෞරවයක් වශයෙන් වර්ත මානයේද උදාවී ඇති ජාතික හා සාශනික විනාශයෙන් මේ රට  බේරා ගැනිම සහ සින්හල බෞද්ධයින්ගේ වසර 2500 කට වඩා පැරණි ජාතික උරුමයන් ආරක්ෂාකොට ගැනීම සඳහා මේ රටේ පමණක් නොව ලෝකය පුරා විසිරී සිටින සියලුම සින්හල බෞද්ධයින් වහාම සන්විධානය වී  සින්හල බෞද්ධ නායකත්වයකින් යුත් සින්හල බෞද්ධ ආණ්ඩුවක් පිහිටුවා ගැනිමට අප්‍රමාධව වහාම පියවර ගතයුතුයයි මම සිතමි. 

ඒ සඳහා අනිවාර්යෙන්ම ත්‍රයිනිකායික මහානාහිමිවරුන් ඇතුළු ජාතියේ මුරදේවතාවුන් වහන්සේලා වන මහා සන්ඝරත්නය පෙරමුණ ගත යුතුයි. එසේම මේ සඳහා සමස්ථලන්කා බෞද්ධ සම්මේලනයේ නායකත්වයෙන් රටපුරා ඇති සියළුම බෞද්ධ සමිති වහාම සන්විධාන විය යුතුයි. ඒ සඳහා මහාසන්ඝ රත්නය වෙනුවෙන් මහා නායක හිමිවරුන් ඇතුළු භික්ෂූන් වහ්න්සේලා ද එසේම සින්හල බෞද්ධ ගිහියන්ගේ ජාතික නායකයා වන දියවඩන නිළමේද එසේම සියළුම දේවාලවාල බස්නායක නිලමේ වරුන්ද පෙරමුණ ගෙන දවස පුරා පැය 24ම නොනිනිදා සටන් කළ යුතු කාළයකුයි දැන් උදාවී තියෙන්නේ.

මේ රට තුල සිටින රට දැය හා උතුම් සසුන ගැන මෙලෝ අවභෝධයක් හෝ ආදරයක් නැති සියළුම දේශපාලුවන්ගෙන් මෙන්ම අන්තර්ජාතික කුමන්ත්‍රන කරුවන්ගෙන්ද මේ රටත්, සින්හල ජාතියත් සම්බුද්ධ සාශනයත් ආරක්ෂාකර ගැනීමට සින්හනාද කොට නැගී සිටිනමෙන් මේ රටේ මෙන්ම ලොව පුරා සිටින සමස්ථ සින්හල බෞද්ධ ජනතාවගෙන්න්ම ජාත්‍යාලයෙන්,දේශාභිමානයෙන් සහ ආගමානු ආලයෙන් මම උදක්ම ඉල්ලා සිටිමි. දේශහිතැති, ජාතිහිතැති ඔබ තුමන්ලා දැනටමත් ඒ සටනට  ප්‍රමාද  වුවා වැඩි බව මගේ අදහසයි.

 එසේ පෙරමුණ ගෙන සන්විධානය වී ඉතිහාසහයේ ආරම්භයේ සිට මේ රටේ තිබුණු සින්හල බෞද්ධ රාජ්‍යය වහාම නැවත පිහිටුවා ගැනීම සඳහා පෙරමුණ ගන්නා මෙන් ඔබ සැමගෙන් දේශාභිමානයෙන් සහ ජාත්‍යාලයෙන් යුතුව උදක්ම ඉල්ලාසිටිමි.

වර්ෂ 1505 සිට පෘතුගීසි, ඕලන්ද සහ ඉන්ග්‍රීසි අධිරාජ්‍යවාදී ආක්‍රමනිකයින් විසින් මේ රටේ සින්හල බෞද්ධ රාජ්‍ය සහ සන්ස්කෘතිය විනාශකිරීමේ සියළුම කුමන්ත්‍රන පරාජයකොට මේ සින්හල රටත්, සින්හල ජාතියත් එසේම සින්හල ශිෂ්ඨාචාරයේ ආත්මය වන සම්බුද්ධ සාශනයත්  විනාශකිරීමට මේ රටේ ජාතිකත්වයක් නැති, මේ රට කුමක්ද,එහි භූගොලය කුමක්ද, ඉතිහාසය කුමක්ද, මේ මහපොලවේ මුල්බැසගත් ශිෂ්ඨාචාරය කුමක්ද කියා නොදන්නා සුද්දන් විසින් 1799 සිට දකුණු ඉන්දියාවෙන් මේ රටට ගෙන ආ ඔවුන්ගේ වහලුන් වන මලබා දෙමලුන්, 1870 න් පසු සුද්දන් විසින් උඩරට තේ වතුවල වහල් මෙහෙයට දකුණු ඉන්දියාවෙන් මෙහි ගෙනවිත් 1948 දී ඔවුන් රටින් පිටව යනවිට මෙහි අතරමන්කොට ගිය සුද්දාගේ වතු කම්කරුවන් සහ මුස්ලිම්වරුන්ට සහ ක්‍රිස්තියානි කාරයින්ගේ චන්ද  ලබාගැනීම සහ දේශපාලන බලය රැකගැනීම සඳහා පමණක් පිස්සුකෙළින සියළුම සින්හල  දේශද්‍රෝහී, ජාතිද්‍රෝහී ආගම් ද්‍රෝහී බලවේග පරාජයකොට අප සැමදෙනාම, සින්හල කම,බෞද්ධකම සහ මනුස්සකම හදවතෙහි රුවාගෙන එක්සිත්ව එක්සත්ව මේ රට නැවතත් ලෝකයේ ඇති ශ්‍රේෂ්ඨතම, සව්භාග්‍යතම මෙන්ම සදාචාරාත්මකම සහ ප්‍රීතීමත්ම රට බවට පත්කර ගැනීමේ මුල්ගල තබමු.

එසේ කොට අපගේ වීරෝදාර මුතුන්මිත්තන් විසින්

ක්‍රි. පූ. 2 වන සියවසේ සිට 13 වන සියවස දක්වා සිදුවු දකුණු ඉන්දීය චෝල, මාඝ ආදී අක්‍රමනිකයින්ගෙන්ද ක්‍රි.ව. 1505 සිට 1948 දක්වා පෘතුගීසි,ඕලන්ද සහ ඉන්ග්‍රීසි යන බටහිර අධිරාජ්‍යවාදී ආක්‍රමනිකයින්ගේ සටන් වලදී ලක්ෂ සන්ක්‍යාත ජීවිත පුජා කොට අපට ආරක්ෂා කොට දුන් මිහිපිට පාරාදිශයක් බඳු මේ පින් බිම  අපගේ අනාගත පරම්පරාවටද  උරුමකොට මිය යාමට ඔබ අප සියලුදෙනාම සපථකොට  මේ වීරෝදාර ධර්ම යුද්ධය මෙහෙයවමු.

The Leader

රට ගොඩනැගීමේ අරමුණින් පිහිටුවන ලද “Rebuilding Sri Lanka” අරමුදලට මෙතෙක් ලැබුණු කිසිදු මුදලක් කිසිදු කාර්යයක් සඳහා වියදම් කර නොමැති බව ජ්‍යෙෂ්ඨ සහකාර විගණකාධිපති ඊ. එම්.එස්. ඒකනායක අනාවරණය කර තිබේ.

දේශපාලන පොරොන්දු සහ ප්‍රචාරණ සටන් පාඨ මැද මෙරට ජනතාවගේ සහ විදෙස්ගත ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගේ බලාපොරොත්තු ඇති කරමින් එකතු වූ මෙම මුදල්, කිසිදු ඵලදායී කාර්යයකට නොයොදා මෙලෙස ගොඩගසා තිබීම බරපතළ ප්‍රශ්නාර්ථයක් මතු කරන්නකි.


මුදල් කාරක සභාවේදී හර්ෂ කළ ප්‍රශ්න කිරීම

රාජ්‍ය මූල්‍ය පරිහරණය සම්බන්ධයෙන් දැඩි අවධානයක් යොමු කරන රජයේ මුදල් පිළිබඳ කාරක සභාවේ (COPF) සභාපති ආචාර්ය හර්ෂ ද සිල්වා සහ ජාතික විගණන කාර්යාලයේ උසස් නිලධාරීන් අතර පැවැති විශේෂ සාකච්ඡාවකදී මෙම තොරතුරු කරළියට පැමිණියේය.

අරමුදලේ වත්මන් තත්ත්වය සහ එහි පාරදෘශ්‍යභාවය පිළිබඳව හර්ෂ ද සිල්වා කළ විමසීමට පිළිතුරු දෙමින් ජ්‍යෙෂ්ඨ සහකාර විගණකාධිපතිවරයා මේ බව ස්ථිර කළේය.

“රට හදන්න එකතු කරපු සල්ලි, රටේ ආර්ථිකය අගාධයක තියෙද්දීත් මෙහෙම හිරකරගෙන ඉන්නේ ඇයි?” – දේශපාලන විචාරකයෝ ප්‍රශ්න කරති.


නිලධාරීවාදයේ සිරවීම සහ පාරදෘශ්‍යභාවයේ අර්බුදය

විශ්වාසනීය රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සහ පාර්ලිමේන්තු ආරංචි මාර්ග පෙන්වා දෙන්නේ, මෙවැනි අරමුදල් පරිහරණය සඳහා නිසි ක්‍රමවේදයක් නොමැතිකම හෝ නිලධාරීවාදී ප්‍රමුඛතාවන් මාරුවීම හේතුවෙන් මෙරටට ලැබෙන විදේශීය ආධාර සහ පරිත්‍යාග පවා නිසි වේලාවට මහපොළොවේ වැඩකටයුතු සඳහා යෙදවීමට පාලකයන් අපොහොසත් වී ඇති බවයි.

 බදු බරින් මිරිකෙන ජනතාව මුදල් කාරක සභාවේ මෙම හෙළිදරව්ව දෙස බලා සිටින්නේ “Rebuilding Sri Lanka” යනු තවත් එක් ප්‍රචාරක මෙවලමක් පමණක්ද යන සාධාරණ සැකය ඇතිවය.

Dr Sarath Obeysekera

Throughout history, powerful leaders have sought to expand the influence and prosperity of their nations. The methods have changed, but the objective has often remained the same: securing resources, wealth, strategic advantage, and national power.

Genghis Khan expanded his empire through military conquest across Asia and Europe. Alexander the Great marched across continents, creating one of the largest empires of the ancient world. Centuries later, Ashoka transformed his empire from one built by warfare into one guided by administration, trade, and cultural influence.

In the modern era, nations no longer acquire territory through conquest in the same manner. Instead, economic power, trade policy, technology, industrial capacity, and control of supply chains have become the principal instruments of influence. Contemporary leaders, including figures such as Donald Trump, have advocated policies designed to strengthen domestic industries, protect national interests, and reshape global trade relationships. These policies may be controversial, but they reflect the continuing competition among nations for economic advantage.

The lesson for Sri Lanka is not to imitate conquerors of the past or economic nationalists of the present. Rather, it is to recognize that every successful nation pursues a long-term strategy to secure and develop its own resources.

Sri Lanka possesses a strategic maritime location, a highly literate population, an extensive Exclusive Economic Zone, and access to some of the busiest shipping routes in the world. Yet we continue to export much of our skilled human capital while struggling to build industries capable of retaining them.

The modern battlefield is not fought with armies. It is fought through productivity, innovation, technology, education, industrial development, and economic vision. Nations that successfully harness their human capital become prosperous. Nations that export their talent without creating domestic opportunities risk becoming dependent on the success of others.

The challenge before Sri Lanka is therefore clear: we must move from exporting people to exporting products, services, technology, and maritime expertise. A national Blue Economy Strategy can become one of the key instruments for achieving that transformation.

Regards

Dr Sarath Obeysekera

Dr Sarath Obeysekera 

https://www.dailymirror.lk/breaking-news/Japan-opens-employment-pathways-for-Sri-Lankan-fisheries-graduates/108-341892

Japan opens employment pathways for Sri Lankan fisheries graduates 

The National Human Resources Development Council of Sri Lanka is organising a Half-Day Workshop on Construction Sector Human Capital Recovery,” which will be held on 4th June 2026 at the Albatross Hall, Water’s edge 

Recent news reports reveal a troubling contradiction in Sri Lanka’s economic policy.

One report highlights discussions between Sri Lanka and Japan to create employment opportunities in Japan for Sri Lankan fisheries graduates. Another announces a workshop on “Construction Sector Human Capital Recovery” to address the severe shortage of skilled workers in Sri Lanka’s construction industry.

These two developments expose a fundamental weakness in our national development strategy.

For decades, Sri Lanka has invested heavily in education and vocational training using public funds generated through taxation. Universities, technical colleges, vocational training centres, and apprenticeship programs have produced engineers, technicians, welders, electricians, machinists, fisheries experts, and other skilled professionals.

Yet, instead of utilizing this valuable human capital to build local industries, successive governments have viewed overseas employment as a solution to economic difficulties. As a result, thousands of skilled workers leave the country every year.

The consequence is visible everywhere.

The construction industry complains about the shortage of skilled workers. Manufacturing industries struggle to recruit technicians. Shipyards and engineering workshops find it increasingly difficult to hire welders, fabricators, and marine engineers. The healthcare sector loses nurses and medical professionals. Agricultural and fisheries sectors lose trained personnel who could contribute to increasing productivity.

Having exported much of our skilled workforce, we now discuss importing workers from other South Asian countries to fill the resulting gaps. Reports indicate that more than 15,000 foreign workers may be needed in certain sectors.

This raises a simple question:

Why should Sri Lanka spend public money training skilled workers only to export them and then spend additional resources importing replacement labour?

The issue is not migration itself. Citizens should have the freedom to seek employment abroad. Overseas employment generates valuable foreign exchange and provides opportunities for individuals and families.

However, national policy should focus on creating attractive opportunities within Sri Lanka so that migration becomes a choice rather than an economic necessity.

Countries such as Singapore, South Korea, China, and more recently Vietnam transformed their economies not by exporting their educated youth but by creating industries that absorbed their skills. They invested in manufacturing, shipbuilding, electronics, steel production, logistics, marine services, and advanced construction technologies.

Sri Lanka possesses similar potential.

Our strategic location in the Indian Ocean, our ports, our maritime heritage, and our educated workforce provide a strong foundation for industrial development. The country can expand shipbuilding and ship repair, marine engineering, steel fabrication, prefabricated building systems, fisheries processing, renewable energy equipment manufacturing, and export-oriented industrial parks.

Instead of merely exporting fisheries graduates, we should modernize the fisheries sector, develop deep-sea fishing capabilities, establish seafood processing industries, and create value-added export products. The goal should be to export high-value products rather than human capital.

Similarly, in construction, the focus should not be limited to replacing lost workers. The industry should transition towards industrialized construction methods, steel-based structures, modular building systems, precast technologies, and advanced manufacturing. Such transformation would create higher-paying jobs capable of retaining skilled workers.

A practical national strategy could include:

• Tax incentives for industries that create high-skilled employment.

• Public-private partnerships to establish advanced vocational training centres linked directly to industry.

• Long-term industrial development zones focused on manufacturing and marine industries.

• Wage support and productivity incentives for strategic sectors.

• Encouraging Sri Lankan professionals abroad to return through investment and knowledge-transfer programs.

• Linking government-funded education and vocational training with national industrial priorities.

The real wealth of a nation is not found beneath the ground but within the skills and knowledge of its people.

Sri Lanka must move beyond being a supplier of labour to the world. We must become a nation that transforms knowledge into products, technology, services, and industries.

The challenge before policymakers is therefore clear: should we continue exporting our trained people and importing labour, or should we create an economy capable of retaining talent and generating prosperity at home?

The answer will determine Sri Lanka’s economic future for generations to come.

There is a urgent need to formulate a Blue Economy Strategy in Sri Lanka to develop a long term plan to retain our people in the in the country 

Dr Sarath Obeysekera

An equally important issue that requires urgent attention is the absence of a comprehensive national Blue Economy Strategy.

As an island nation located at the centre of one of the world’s busiest maritime routes, Sri Lanka possesses enormous untapped ocean-based economic potential. Yet, much of our policy focus remains limited to traditional fisheries and port operations.

A modern Blue Economy Strategy should encompass fisheries, aquaculture, seafood processing, shipbuilding and ship repair, marine engineering, offshore renewable energy, marine biotechnology, maritime logistics, coastal tourism, ocean research, and maritime education.

Such a strategy would create thousands of high-quality jobs for fisheries graduates, marine engineers, naval architects, technicians, scientists, and skilled workers who currently seek opportunities overseas.

Rather than negotiating pathways for our graduates to leave Sri Lanka, we should simultaneously develop industries capable of employing them productively within the country. The objective should be to transform Sri Lanka into a regional maritime and ocean economy hub.

The success of nations such as Singapore, South Korea, and Norway demonstrates how ocean resources can be converted into sustainable economic growth, technological advancement, and high-value employment.

Sri Lanka’s Exclusive Economic Zone is many times larger than its land area. Properly managed, this maritime resource base can become a major source of national wealth and employment. A well-structured Blue Economy Strategy would help retain skilled professionals, attract investment, strengthen food security, increase exports, and reduce dependence on labour migration.

If Sri Lanka is serious about addressing the shortage of skilled workers and reversing the brain drain, the formulation of a long-term Blue Economy Strategy should become a national priority. Such a strategy would allow us not merely to export labour, but to build industries that create prosperity and opportunities at home.

Regards

Dr Sarath Obeysekera

Courtesy Adaderan

Deputy Minister of Finance and Planning Dr. Anil Jayantha Fernando says Sri Lanka remains confident that ongoing discussions with the United States will resolve concerns related to reciprocal tariffs and proposed supply-chain regulations.

He made these remarks while addressing recent reports on U.S. proposals to introduce new tariff measures affecting Sri Lanka and 59 other countries. 

On June 3, it was reported that the U.S. administration has proposed additional duties of 10% to 12.5% on imports from around 60 economies, including Sri Lanka, following assessments related to forced labour concerns in global supply chains. Sri Lanka may be among 45 countries that are liable for a 12.5% tariff, according to media reports.

The Deputy Minister noted that the United States had previously introduced reciprocal tariff adjustments aimed at addressing its trade imbalance, which also affected Sri Lanka. 

He said the situation is still evolving, with discussions underway on the possibility of a uniform 10% tariff framework under ongoing U.S. trade policy revisions.

He emphasized that Sri Lanka has consistently engaged with U.S. authorities through diplomatic channels since the issue emerged and expects a final agreement on reciprocal tariff arrangements in the near future.

Addressing reports circulating in public discourse, he dismissed claims that an additional 12.5% tariff has already been imposed on Sri Lanka as false and misleading.”

He explained that the reported measures are linked to broader U.S. investigations into global supply chains, particularly concerning allegations of forced labour practices in certain production networks.

The Deputy Minister stated that the U.S. has launched supply-chain investigations covering around 60 countries, including Sri Lanka and several Asian and developed economies. He said preliminary investigations have led to proposed measures in some cases, which are subject to further investigations.

He stressed that Sri Lanka fully supports global standards against forced labour and has already established legal safeguards to ensure compliance within its supply chains. 

He added that a special committee, chaired by the Secretary to the Ministry of Trade and operating with Cabinet approval, is currently coordinating Sri Lanka’s response and engagement with U.S. authorities.

He further stated that ongoing discussions aim to ensure that no products linked to forced labour enter Sri Lanka’s export supply chains, and that relevant information is being shared with U.S. investigative bodies to resolve concerns.

Highlighting the global nature of modern trade networks, he noted that countries such as India, Bangladesh, Indonesia, Malaysia, Pakistan, the Philippines, Thailand, Australia, China, Canada, the European Union, Israel, Japan, and the United Kingdom are also included in the review due to interconnected supply chains.

He reiterated that no additional tariff has been imposed on Sri Lanka at this stage and described claims regarding a specific 12.5% tariff as inaccurate.

Concluding his remarks, he said Sri Lanka is confident the matter can be resolved through continued negotiations and urged the public not to be misled by inaccurate reports.

Hiru News

The selling rate of the US dollar climbed to Rs. 342 today, up from Rs.340.25 noted yesterday, according to Central Bank data.

This recent movement pushes the total depreciation of the domestic currency to 8.3% for the current year.

Market records show the US Dollar previously hit a selling rate of Rs.354 on May 21, marking an 11.5% depreciation at that point.

Earlier in the year, the US Dollar started at a selling rate of Rs.313.4 on January 1.

The Central Bank attributed the recent depreciation pressure on the Sri Lankan rupee to rising import costs, particularly fuel, alongside a slowdown in tourism earnings.

The CBSL noted that Sri Lanka’s oil import bill, managed through the Ceylon Petroleum Corporation, has increased sharply within the first four months of the year, reaching nearly two-thirds of the total expenditure recorded for the entire previous year.

It further explained that while inward remittances have remained relatively stable, tourism inflows have weakened.

At the same time, import growth has outpaced export performance, adding pressure on the external sector.

The Central Bank emphasised that this imbalance between rising imports and slower foreign earnings has been a key factor influencing recent currency depreciation trends. 

Courtesy Hiru News

Opposition MP Dr. Harsha de Silva has expressed concern over the recent depreciation of the Sri Lankan rupee, warning that weakening confidence in the government’s economic management could place further strain on the currency.

Commenting on the current economic conditions, Dr. de Silva said the US dollar has risen to around Rs. 342, while unofficial market rates are reportedly exceeding Rs. 345.

He noted that currency movements are largely driven by market confidence and claimed that confidence in the government’s ability to stabilise the rupee is gradually declining.

Dr. de Silva further stated that recent policy actions, including an increase in interest rates, had only provided short-term relief before the rupee resumed its downward trend.

He also highlighted increasing demand for foreign exchange as importers begin settling Letters of Credit (LCs) that were opened prior to the introduction of tighter controls.

According to him, some Sri Lankans living abroad are delaying remittances in expectation of further depreciation, while certain exporters are also withholding export earnings for the same reason.
He warned that such behaviour could intensify pressure on the currency, stressing that sustained market confidence is essential for exchange rate stability.

මාධ්‍ය නිවේදනය රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන් විධායක නිලධාරී ෆ්‍රී ලෝයර්ස් සංවිධානය

භාණ්ඩාගාර මංකොල්ලය සැඟවීමට මුදල් අමාත්‍යාංශය බහුවිධ උපක්‍රම දියත් කරලා

මහා භාණ්ඩාගාරයේ ඩොලර් මිලියන 2.5 ක මංකොල්ලය හෙවත් ඩොලර් 2,509,430 ක මුදලක් තුන්වන පාර්ශවයක් අතට පත්වීම සඟවා ඉතිහාසයෙන් මකා දැමීමට මුදල් අමාත්‍යාංශය ලැජ්ජා සහගත උත්සාහයක නිරතව ඇතැයි ‍ෆී  ලෝයර්ස් සංවිධානය පවසයි.

මුදල් අමාත්‍යාංශය පාර්ලිමේන්තුවේ මුදල් කාරක සභාව වෙත ලබාදිය යුතු වාර්තා එහි  සමාජිකයින්ගෙන් සැඟවීමට කටයුතු කර ඇත.  භාණ්ඩාගාර කොල්ලය පිලිබඳ වාර්තාව ‘Bed time reading’ (නින්දට යන වේලාවේ කියවීම) සඟරාවක් නොව ජනරජයේ ව්‍යවස්ථාවේ 148 ව්‍යවස්ථාව මගින් පාර්ලිමේන්තුවට පවරා ඇති රාජ්‍ය මුල්‍ය පිළිබඳ වගකීම කි.  එබැවින් එය වහා පාර්ලිමේන්තුව වෙත ලබාදිය යුතු යැයි ‘‍ෆ්‍රී ලෝයර්ස්’ සංවිධානයේ ප්‍රධාන විධායක නිලධාරි රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්  අවධාරණය කරයි.

ලංකා ඉතිහාසයේ මහා භාණ්ඩාගාරයේ සිදුවූ අපකීර්තිමත්ම මංකොල්ලය වන ඩො.මි. 2.5 ක මුදල තුන්වන පාර්ශවයක් අතට පත්වීම පිළිබඳ මුදල් අමාත්‍යාංශයේ 2025 වාර්ෂික වාර්තාවේ (FINAL BUDGET POSITION REPORT – ANNUAL REPORT 2025) කිසිදු සදහනක් නොවේ.  මුදල් අමාත්‍යාංශයට අදාලව 2025 වසරේ සිදු වූ වඩාත් අවධානය යොමු වූ සිද්ධිය පිළිබඳ අවම වශයෙන් පාද සටහනක් (ෆුට් නෝට්) හෝ මුදල් අමාත්‍යාංශය සිය වාර්ෂික වාර්තාවට ඇතුලත් කර නැත.

මුදල් අමාත්‍යාංශයට, මහ බැංකුවට පමණක් නොව රටේ මුල්‍ය පද්ධතිය පිළිබඳ විශ්වාසය සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කළ භාණ්ඩාගාර මංකොල්ලය සැඟවීමට — මඟහැරීමට මුදල් අමාත්‍යාංශ්‍ය බහුවිධ ක්‍රියාමාර්ග ගනිමින් ඇත.

මහා භාණ්ඩාගාරයේ වාර්ෂික මුල්‍ය වාර්තාව පිළිබඳ නිරීක්ෂණ ඉදිරිපත් කරන ජාතික විගණන කාර්යාලය (පි. 11)  Non disclosures in the Financial Statements යටතේ දක්වන්නේ, 2025 වසරේ දී ඇමරිකානු ඩොලර් 1,091,419 ක් හෙවත් රු. මි. 333 ක් ද, 2026 ජනවාරි මස ඩොලර් 1,418,011 ක් ද ණයකරුවන් නොවන තුන්වන පාර්ශවයකට (භාණ්ඩාර

මංකොල්ලකරුවන්ට) ගෙවා ඇති බවයි.  ඒ අනුව, ෆ්‍රී ලෝයර්ස් අනාවරණය කළ පරිදිම ඩොලර් 2,509,430 ක් මංකොල්ලකරුවන් අතට පත්ව ඇත.   

භාණ්ඩාගාර මංකොල්ල සිදු වූ දින සිට අද දක්වාම මුදල් අමාත්‍යවරයා පාර්ලිමේන්තුව මඟහරිමින් සිටී. මුදල් අමාත්‍යා ලේකම්වරයා පුවත්පත් සාකච්ඡාවක් පවත්වා නොමඟයවන සුළු ප්‍රකාශ සිදු කිරීමෙන් පසුව සැඟවී ඇත.  මෙම මංකොල්ලයට අවශ්‍ය ලේඛන සකස් කර, මෙහි පළමු ගෙවීම සිදු කර එම ලිපිගොනු භාණ්ඩාගාරයට ලබාදුන් ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුව ‘අපට ලබාදෙන බැංකු ගිණුමකට මුදල් යැවීම’ හැර වෙනත් වගකීමක් අප‍ට නොමැති බව පවසමින් අතසෝදා ගෙන ඇත.  රජයේ කිසිදු පාර්ශවයක් භාණ්ඩාගාර මංකොල්ලයේ වගකීම බාර නොගන්නා අතරම, එය ඉතිහාසයෙන් මකා දැමීමට සියළු උත්සාහයන් දරමින් ඇත.

මන්ත්‍රී හර්ෂ ද සිල්වා මහතා සභාපතීත්වය දරන පාර්ලිමේන්තුවේ මුදල් කාරක සභාව භාණ්ඩාගාර මංකොල්ලය පිළිබඳ ලේඛන ලබාදීම සඳහා ප්‍රශ්නකාරී ලෙස මාසයක කාලයක් ලබාදුන්නේය.  එමගින් ප්‍රශ්නය මාසයකට වඩා යට ගැසීමට ආණ්ඩුවටත්, ස්වාධීන ආයතනයක් වන ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකුවටත් හැකි විය. 

නියමිත කාලය අවසන්වීමෙන් පසුව පවා, මුදල් අමාත්‍යාංශය අදාළ වර්තාව මුදල් කාරක සභාවේ සමාජිකයින්ගෙන් සැඟවීමට තවමත් උත්සහ දරයි. භාණ්ඩාගාර කොල්ලය පිලිබඳ වාර්තාව ‘Bed time reading’ (නින්දට යන වේලාවේ කියවීම) සඟරාවක් නොව ජනරජයේ ව්‍යවස්ථාවේ 148 ව්‍යවස්ථාව මගින් පාර්ලිමේන්තුවට පවරා ඇති රාජ්‍ය මුල්‍ය පිළිබඳ වගකීම කි. 

 

රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්

විධායක නිලධාරී ෆ්‍රී ලෝයර්ස් සංවිධානය

දුරකථන: 0777791225

Shenali D Waduge

The 3^rd article in this series examines the most critical weakness in the Channel 4 narrative — the anonymous speaker — whose testimony is strategically used to connect Suresh Sallay, military intelligence, investigative obstruction, and the Easter Sunday attacks. The anonymous speaker is used to fortify the additional claim being made by Asad Maulana & to include an element official investigations, judicial findings, timelines, intelligence realities, and international counter-terror assessments have not included.

The Central Role of the Anonymous Speaker

Channel 4^’s witness is an unidentified individual whose identity is concealed, voice altered, and credentials undisclosed.

Unlike standard investigative journalism practice, the documentary provides:

• no identity verification,
• no institutional affiliation,
• no documentary proof of access,
• no chain-of-custody for alleged intelligence materials,
• no independent corroboration of his claims.

The viewer is asked to accept his statements without question.

Testing Inside Knowledge” What Is Not Shown

The anonymous speaker is framed as someone with inside knowledge” of intelligence operations.

However, the documentary does not provide:

• his authority – it is implied not shown.
• authenticated intelligence reports that incriminates Suresh Sallay
• alleged operational orders by Suresh Sallay
• whether he had direct access to intelligence files,
• whether he participated in investigations and how those were thwarted by Suresh Sallay.

Instead, his testimony consists of:

• retrospective interpretation,
• broad claims of knowledge” and involvement,”
• and general assertions of obstruction.
• the public are not told Suresh Sallay held no military or intelligence position from 2016 to Nov 2019 to be accused of any of the allegations he makes.

The Anonymous Speaker’s Actual Role in the Channel 4 Narrative

The anonymous speaker is strategically used to:

• to connect Suresh Sallay and military intelligence to the Easter Sunday attacks from inside the state security apparatus, thereby strengthening the external claim by Asad Maulana.

Without this anonymous speaker, the documentary is left largely based on Hanzeer Asad Maulana’s unsupported claim regarding an alleged February 2018 meeting – which if did not take place collapses his entire narrative.

The anonymous speaker is therefore introduced to reinforce four key narrative objectives:

1. that intelligence officers had prior knowledge of extremist activity
2. that military intelligence protected NTJ,
3. that intelligence deliberately obstructed investigations,
4. that Suresh Sallay had operational knowledge of Zaharan and the attacks.

All these are lined up to set the stage for the maha molakaru” theory.

This becomes evident from the specific statements made in the documentary.

Channel 4 introducing the anonymous speaker states

this program secured a rare interview with another high-ranking former government official who knows how he operates from the inside. He was only willing to discuss Suresh Sallay anonymously”

This means he would have to be in the security apparatus.

The anonymous speaker claims:

The targets were certain. The attackers were certain.”

Certain to whom?

He further claims:

If military and state intelligence had not misled in this way CID would definitely have found that the NTJ was involved in this.”

(in January 2019 itself the discovery of the explosives & weapons & connections to Zaharan was established & CID was conducting the investigations. They did not require military or state intelligence)

However, this statement is negated by himself a little later.

a high explosive called urea nitrate was found. Over 100 kg was found.”

(Jan 2019 – 2 suspects were arrested)

when they were questioned. We found out that the safe house or the training base was run by their leader Zaharan. And that they were members of the NTJ group”

you can see the information was certain. The date was certain the location was  certain. The attackers were certain”

first the FBI gave us an IP address. The person using that IP address has direct connections to Zaharan and they said to look into it. It was a Muslim soldier attached to military intelligence”

(given that the anonymous speaker is familiar with intelligence operations, he would know that intelligence agencies routinely use informants, aliases, surveillance, and infiltration methods to monitor extremist networks. Mere contact or communication links do not automatically establish complicity in terrorism. More importantly, the documentary never explains why the individual’s religion was relevant to the allegation. If wrongdoing was involved, the focus should be on evidence and operational conduct — not religious identity)

As you can see military or state intelligence misleading becomes irrelevant because the anonymous speaker himself says we found out” safe house / training base was run by their leader Zaharan” and they were members of NTJ group.

So clearly, this anonymous speaker has to be someone linked to that raid.

While his last statement about the date, location & attackers being certain returns questioning to even himself & those who held positions and questions why they did not prevent the attackers targeting the locations.

In January 2019 itself it was clear the arresting authorities knew

1. NTJ & leader Zaharan was involved
2. Estate was used as a safe house & training base
3. Over 100kg of urea nitrate, explosives, weapons and military hardware was found.

In this scenario where does Suresh Sallay fit in?

But the anonymous speaker later says:

 He played a huge role. He facilitated it. He knew about the suicide bombers especially Zaharan and his involvement.”

These are extraordinarily serious allegations.

What is this huge role” Sallay played.

What did Sallay facilitate”

If Sallay was overseas from 2016 – how did he know about the suicide bombers?

These are questions the public should now ask.

Will the anonymous speaker come forward to provide answers in a Court?

Yet Channel 4 does not establish:

• who this speaker is,
• what exact position he held,
• whether he held office during the Easter attacks,
• whether he was directly connected to investigations pre & post-attacks
• whether he had lawful access to intelligence records,
• or whether any independent authority verified his claims.

The viewer is simply expected to accept his statements

The documentary therefore creates an unusual situation:

• the most serious allegations are made by the least verifiable witness,
• the strongest accusations come from the weakest source,
• and the central narrative depends on testimony shielded from public scrutiny.

The anonymous speaker is not discussing minor procedural irregularities, but allegations involving:

• state complicity,
• mass murder,
• terrorism,
• and intelligence facilitation.

Such allegations demand evidence not conjecture.

Intelligence Failure vs Intelligence Conspiracy

A major weakness in Channel 4’s narrative is the merging of:

• intelligence failure,
• ignored warnings,
• bureaucratic dysfunction,
• poor coordination,

with deliberate orchestration of terrorism.

The anonymous speaker is used to bridge this gap without independently verifiable evidence.

However, official investigations — including the Presidential Commission and Supreme Court findings — identified:

• systemic failures,
• ignored warnings,
• coordination breakdowns,
• and institutional negligence.

They did not establish:

• operational control of NTJ by intelligence services,
• or deliberate orchestration of the attacks.

The Rajapaksas Were Not in Power During the Warning Period

The documentary itself admits:

• the Rajapaksas lost power in 2015,
• the Yahapalana Government was in office during the warning period,
• and Indian intelligence warnings were sent before the attacks.

Thus, warnings regarding Zaharan were received while:

• President Maithripala Sirisena was in office,
• Ranil Wickremesinghe was Prime Minister,
• and key institutions were controlled by Yahapalana appointees.

Yet Channel 4 attempts to imply individuals outside formal state power orchestrated events while the sitting administration failed to act on repeated warnings.

Prior intelligence awareness also does not prove orchestration. Intelligence agencies worldwide monitor extremists, suspects, informants, and radical networks.

Further, Channel 4 never establishes whether the anonymous speaker:

• held office during the Easter attacks,
• had operational access,
• participated in investigations,
• or possessed first-hand knowledge.

The Missing Corroboration

No:

• independent witnesses confirm the anonymous speaker’s claims,
• authenticated intelligence files are produced,
• parallel investigations support his allegations,
• or judicial findings validate his version.

Instead, the narrative relies heavily on a single anonymous and unverified source.

Serious allegations of conspiracy require independently verifiable evidence — not anonymous testimony alone.

Any newly discovered” notes or retrospective documents emerging years later must undergo:

• forensic authentication,
• chain-of-custody verification,
• and judicial scrutiny.

Zaharan Was Already a Known Extremist

Before April 2019:

• NTJ activities had attracted security attention,
• violent incidents had occurred,
• explosives linked to NTJ had been discovered,
• two policemen had been killed,
• and Zaharan had been a wanted fugitive since 2017.

The documentary itself references:

• extremist activity,
• police investigations,
• safe houses,
• and explosives linked to NTJ.

This undermines attempts to portray NTJ as a covert creation emerging through intelligence manipulation.

The more direct explanation remains:

• intelligence failure,
• ignored warnings,
• coordination breakdown,
• bureaucratic dysfunction,
• and institutional negligence.

Official Findings vs Channel 4 Narrative

The PCoI and Supreme Court identified:

• negligence,
• ignored warnings,
• and institutional failures.

They did not conclude:

• state orchestration,
• or intelligence-led facilitation of terrorism.

International assessments continue to classify the attacks as:

• ISIS-inspired terrorism carried out by NTJ under Zaharan.

No publicly available FBI, DOJ, or international prosecutorial finding has concluded that Sri Lankan intelligence orchestrated the attacks.

Why the Anonymous Speaker Matters

The anonymous speaker is central to Channel 4’s conspiracy narrative.

Without him:

• the alleged intelligence–NTJ link weakens,
• the obstruction narrative collapses,
• and the orchestration claim loses continuity.

Yet:

• he is the least verifiable source,
• and the least transparent witness presented.

The documentary relies heavily on:

• emotional sequencing,
• survivor testimony,
• political imagery,
• and narrative implication.

But storytelling is not evidence.

Will the Anonymous Speaker Testify?

Hanzeer Asad Maulana has thus far avoided appearing before Sri Lankan courts under cross-examination.

This raises the obvious question:

Will the anonymous speaker:

• identify himself,
• submit evidence,
• face cross-examination,
• and testify under oath?

Or will the allegations remain protected behind anonymity and media narration?

A Narrative Built on an Unverifiable Core

The Channel 4 documentary raises serious allegations.

However, its conspiracy narrative depends heavily on:

• concealed identities,
• unverified testimony,
• and absence of corroborating evidence.

Until independently verified through transparent and judicially tested evidence, these claims remain allegations — not established fact.

Shenali D Waduge

Shenali D Waduge

This is the second follow-up article examining the contradictions surrounding the September 2023 Channel 4 documentary Sri Lanka’s Easter Bombings: Dispatches.”

The first article questioned whether the alleged February 2018 meeting between Zahran Hashim and Maj. Gen. Suresh Sallay could even have taken place, given Sallay’s overseas diplomatic posting during the relevant period. This article examines an even more damaging contradiction — whether Suresh Sallay and Zahran allegedly already knew each other before 2018. This contradiction strikes at the heart of the entire Channel 4 narrative.

According to Asad Maulana in the Channel 4 documentary:

• Pillayan instructed him to arrange a meeting between Zahran Hashim and Suresh Sallay (Pillayan was in prison from 2015-2020)

The meeting allegedly took place in February 2018 at a house in a coconut estate in Puttalam.

Asad claims he coordinated the venue, communicated with the parties, attended the location, and introduced Sallay to Zahran and the NTJ group.

However, statements associated with Fr. Cyril Gamini during a 2021 Zoom presentation appear to imply that Sallay and Zahran already knew each other before 2018 and that NTJ allegedly had prior intelligence links & this is subject of an ongoing defamation case.

Both claims cannot stand together without contradiction.

• If Sallay and Zahran already knew each other before 2018, why would Asad Maulana need to introduce” them in February 2018?
• If Asad Maulana genuinely introduced them for the first time in February 2018, then claims of earlier operational links should be challenged.

This contradiction is not minor.

It is central to the credibility of the entire Channel 4 narrative.

The issue becomes even more serious because the alleged February 2018 meeting is now being treated as a foundational event used to justify suspicion, detention, and public allegations under PTA-related investigations.

Yet critical evidentiary questions remain unanswered.

THE CHANNEL 4 WORDING PROBLEM

The documentary presenter states:

This is Hanzeer Asad Maulana. He claims he saw a senior Sri Lankan intelligence agent meet with the suicide bombers prior to the Easter Sunday attacks.”

But Asad Maulana’s own narrative goes far beyond merely seeing” a meeting.

According to his own account:

• he organized the meeting
• coordinated communication
• secured access to Zahran
• arranged the venue
• attended the location
• introduced the participants

This distinction is legally important.

A witness claiming to have merely observed a meeting is fundamentally different from a person claiming direct operational involvement in arranging and facilitating it.

So which is it?

Was Asad merely an observer — or was he functioning as an intermediary between intelligence-linked actors and NTJ?

If he was an intermediary, then serious questions arise:

• How did he establish contact with Zahran while Zahran was allegedly in hiding from 2017?
• What prior relationship existed between Asad Maulana and NTJ?
• Why was he entrusted with arranging such a sensitive meeting?
• Was he already functioning as a communication link between the parties before February 2018?

THE INTERMEDIARY PROBLEM

The more central Asad Maulana becomes to the Channel 4 narrative, the more operationally implausible the story becomes.

According to Asad Maulana’s own account:

• he allegedly communicated with both sides
• coordinated the meeting
• arranged access to Zahran and the NTJ group
• attended the location
• introduced the participants

Yet the narrative then takes an even more bizarre turn.

According to Asad’s version, the purpose of the alleged meeting was extraordinarily sensitive – allegedly involving discussions about using NTJ to create an unsafe environment” to influence the 2019 Presidential Election.

However, despite allegedly being the very person who:

• arranged the meeting,
• coordinated the participants,
• secured access to Zahran,
• facilitated the introduction,
• and allegedly acted as the intermediary between the parties,

Asad was tkept outside for almost three hours while the alleged discussion took place inside a house that is being challenged for not existing in February 2018.

This raises serious logical and operational questions.

If Asad was trusted enough to:

• establish contact with an extremist group,
• organize the meeting,
• transport or coordinate participants,
• and allegedly facilitate contact between intelligence-linked actors and NTJ,
• why would he suddenly be excluded from the actual discussion itself?

The contradiction becomes even more striking because Asad later claims to know the alleged political intentions, operational objectives, and strategic purpose of the meeting.

How?

According to the narrative, after the meeting concluded, Suresh Sallay – allegedly a senior intelligence official engaged in a covert and highly sensitive operation – supposedly emerged and explained to Asad what had allegedly been discussed and planned inside.

This creates an extraordinary operational improbability.

If this was genuinely a covert intelligence-linked operation involving extremist actors:

• why would sensitive operational intentions allegedly be casually disclosed to a civilian intermediary afterward?
• why would an intelligence officer allegedly brief a non-operational outsider about a covert political-terror strategy?
• why exclude Asad from the meeting itself, only to allegedly reveal the contents to him afterward?
• if he was trusted enough to know the operational objectives afterward, why keep him outside in the first place?

The narrative becomes internally inconsistent.

Either:

Asad was an insignificant outsider who merely arranged logistics and therefore could not reliably know what was discussed inside,

OR

he was deeply involved operationally, in which case far more questions arise regarding his relationship with NTJ, his access to Zahran, and his alleged role as intermediary between the parties and why he was kept outside for the duration of the meeting.

Both positions create major credibility problems for the Channel 4 narrative.

The more closely the sequence is examined, the more the story appears structurally inconsistent rather than operationally credible.

THE FR. CYRIL CONTRADICTION

The October 2021 Zoom presentation linked to Fr. Cyril Gamini appears to go even further.

The presentation reportedly refers to:

• credible evidence” existing prior to 2015
• alleged intelligence links with NTJ
• alleged funding and payroll relationships
• alleged operational use of Zahran and NTJ

If such allegations were publicly made in 2021:

• what was the source of this alleged credible evidence”?
• was it independently verified?
• was it submitted to investigators?
• did any official investigation confirm these claims?
• where are the reports?
• was the information based on evidence, intelligence briefings, testimony, or hearsay?

These questions become critical because Channel 4’s 2023 narrative simultaneously claims Asad Maulana introduced Sallay to Zahran in February 2018.

One version implies a pre-existing relationship.

The other claims the relationship began through Asad’s introduction.

Both versions cannot operate simultaneously.

THE CORE CONTRADICTION

The contradiction is simple:

Did Suresh Sallay know Zahran before 2018?

OR

Did Asad Maulana introduce them for the first time in February 2018?

If prior knowledge existed:

the alleged introduction meeting” collapses.

If the introduction story is true:

prior intelligence-link allegations collapses.

Either way, evidence is required — not repetition of unverified allegations over social media.

THE EVIDENTIARY GAP

Despite the seriousness of the accusations, critical corroborative evidence remains publicly absent.

Where is:

• proof Sallay was physically in Sri Lanka in Feb2018?
• immigration and travel records?
• phone records?
• CCTV evidence?
• toll data?
• mobile tower records?
• vehicle logs?
• proof the alleged house even existed and operated as described in February 2018?

Without independently verifiable evidence, the alleged February 2018 meeting remains an assertion — not an established fact.

DIRECT OBSERVATION OR RETROSPECTIVE RECONSTRUCTION?

Another major problem concerns evidentiary consistency.

Asad Maulana claims:

• NTJ members arrived together
• Zahran was introduced as Amir”
• the meeting lasted several hours
• he himself waited outside during much of the discussion

Yet despite allegedly waiting outside, he later attributes detailed political motives, strategic objectives, and operational intentions to the meeting.

This raises critical questions:

• what did he directly witness?
• what was allegedly told to him later?
• what is interpretation?
• what is retrospective reconstruction after the Easter attacks?

Direct evidence, hearsay, interpretation, and retrospective narrative construction are not evidence.

THE PILLAYAN PROBLEM

The Channel 4 documentary claims Pillayan allegedly proposed using NTJ to create instability that would politically benefit Gotabaya Rajapaksa.

But major factual problems arise.

• Pillayan was arrested in October 2015 and remained in remand custody until 2020.
• He was granted bail in November 2020 and acquitted in January 2021.
• He was arrested again in April 2025 under separate allegations and detained under PTA orders.
• Yet no Easter Sunday-related charges were filed against him although political rhetoric to public said otherwise.

This creates a major contradiction.

• If investigators genuinely possessed evidence linking Pillayan to operational planning of the Easter attacks:
• why were such allegations absent from charges?
• why were no Easter-related indictments produced despite years of custody and investigation?

Even according to Asad Maulana’s own version, it was allegedly Pillayan — not Sallay — who suggested using” NTJ.

So how does this suddenly transform Suresh Sallay into the alleged mastermind”?

Additional questions arise:

• Did Sallay ever visit Pillayan in prison between 2015–2018?
• How could Sallay coordinate such activities while overseas from 2016–2019?
• Where is the documentary evidence connecting the two?

THE DANGER OF PUBLIC NARRATIVE REPLACING EVIDENCE

Another serious concern is whether repeated allegations gradually became publicly treated as established truth before foundational contradictions were resolved.

In complex national security cases:

• allegations cannot be based on assumptions
• assumptions cannot become narratives
• narratives cannot be accepted as fact”

This is dangerous.

For example:

• an alleged meeting becomes treated as a proven operational conspiracy
• an alleged introduction becomes proof of terrorism coordination
• alleged acquaintance becomes proof of intelligence control
• political speculation becomes treated as evidence

Each step requires separate evidentiary proof.

THE CENTRAL QUESTION REMAINS UNRESOLVED

At the center of this issue lies a contradiction that neither Channel 4, Asad Maulana, Fr. Cyril Gamini, nor investigators have properly resolved.

Did Suresh Sallay and Zahran Hashim already know each other before February 2018?

OR

Did Asad Maulana introduce them for the first time in February 2018?

Both propositions cannot simultaneously operate without contradiction.

• If prior knowledge existed, the introduction” narrative becomes questionable.
• If no prior relationship existed, then earlier intelligence-link allegations require proof.

It is deeply unjust to vilify a decorated intelligence officer who has served the nation by relying on distortions, contradictions, assumptions, and unverified interpretations — particularly while he remains under presidential detention and unable to publicly defend himself freely.

The media is not a court of law. Media narratives cannot replace due process, evidentiary standards, judicial scrutiny, or independently verified facts. Allegations repeatedly circulated through documentaries, presentations, and public commentary do not automatically become truth simply through repetition.

This is precisely why these contradictions, inconsistencies, and evidentiary gaps must be examined carefully and logically rather than accepted through emotionally driven or politically shaped narratives. The public deserves facts, evidence, consistency, and independent verification — not conclusions reached in advance.

It is for this reason that we invite the public to critically and logically analyze the competing claims, contradictions, and unanswered questions instead of being led toward pre-determined conclusions before the evidence itself has been independently established.

Shenali D Waduge

Prof. Hudson McLean

President of USA Donald Trump & Prime Minister of Israel Benjamin Nethanayahu jointly created an Opportunity of a Lifetime to Sri Lanka on the 28th of February 2026.

Did Sri Lanka see this opportunity to invite the fleeing money market to Colombo?

The unwanted attack on Iran, for reason other than to maintain their personal Positions of Power, brought instant retaliation from Iran to countries associated by supporting USA & Israel.

In retaliation, Iran launched hundreds of drones and ballistic missiles at Israel, US military bases in the region, neighbouring Arab countries including Bahrain, Jordan, Kuwait, Oman, Qatar, Saudi Arabia, and the United Arab Emirates, as well as Iraq’s Kurdistan.

UAE & Qatar which operates the World’s largest flight hubs had to stop operations for inoperability of Drone attacks.

Dubai the Golden City lost more.

Iran war wipes $120bn off Dubai, Abu Dhabi stock markets.

https://finance.yahoo.com/markets/world-indices/articles/iran-war-wipes-120bn-off-075742622.html

The United Arab Emirates’ stock markets in Dubai and Abu Dhabi have lost around $120bn in value since the start of the US-Israel war on Iran, placing them among the hardest-hit financial markets worldwide.

Dubai and Abu Dhabi’s benchmark indexes have plunged about 16 percent and 9 percent, respectively, since the United States and Israel launched their war on Iran on February 28.

Since the start of the war, the Dubai Financial Market (DFM) General Index has lost about $45bn in market capitalisation, while the larger ADX General Index has shed about $75bn.

Financial markets in Qatar and Bahrain have dropped about 4 percent and 7 percent, respectively, while exchanges in Saudi Arabia and Oman have racked up gains.

Of course when someone reads LankaWeb, it is more like a historical sob-story on the spilt-milk or ancient history which is readily available on Google!

When do some of these writers think about tomorrow on how Sri Lanka could thrive as a great island to live?

Writers please Get-Out-of-the-Box. Remove your sunglasses. 

Time to give preference to Creating the Island in the Sun-Sea-Opportunity into Reality!

Express Your Opinion – Read What Others Say!
The Independent Interactive Voice of Sri Lanka on the Internet.

Please visit -: http://www.lankaweb.com/

Dr Sarath Obeysekera

While Sri Lanka continues debating the shortage of construction labour, countries such as Turkey are already preparing for the next generation of construction materials.

For decades, the world relied on brick, concrete, steel, and timber as the primary building materials. Today, however, advanced economies are increasingly introducing composite structural elements made from fiberglass-reinforced polymers (FRP), glass-reinforced plastics (GRP), carbon fibre composites, and hybrid materials that combine strength, durability, and lightweight characteristics.

Turkey has quietly emerged as one of the world’s leading manufacturers of composite construction products.

Companies throughout Turkey now manufacture structural I-beams, box sections, channels, reinforcement bars, bridge components, handrails, platforms, wall panels, and industrial structural members using composite materials produced through advanced pultrusion technologies. These products are lighter than steel, highly resistant to corrosion, and require minimal maintenance. (PultechFRP)

The significance of this development cannot be overstated.

A conventional steel beam may require special transport equipment, heavy lifting cranes, protective coatings, and periodic maintenance. A composite beam can often be transported and installed with significantly less effort while providing excellent resistance to moisture, chemicals, and harsh environmental conditions. (PultechFRP)

Turkey’s composite manufacturers now export structural profiles, reinforcement systems, construction panels, and industrial components throughout Europe, the Middle East, and North America. The country has built a complete ecosystem consisting of research institutions, production facilities, testing laboratories, and export-oriented manufacturers. (Tezkom Kompozit)

The lesson for Sri Lanka is clear.

We continue to build largely as we did fifty years ago. Construction remains heavily dependent on bricks, cement blocks, timber shuttering, sand mining, and large numbers of manual workers.

At the same time, skilled labour is becoming scarce. Thousands of masons, carpenters, welders, and technicians have migrated overseas. Contractors struggle to find workers. Project costs continue to rise.

The answer is not simply to import foreign labour.

The answer is to redesign the industry itself.

Sri Lanka should adopt a national strategy promoting steel construction, prefabricated systems, and eventually composite structural technologies. Universities, engineering faculties, vocational institutes, and private industry should collaborate to develop local expertise in composite manufacturing and fabrication.

Composite reinforcement bars already offer advantages over conventional steel reinforcement in corrosive environments such as marine structures, bridges, ports, and coastal developments. Turkish manufacturers have successfully commercialized these technologies and demonstrated their practical application in infrastructure projects. (Pultra)

For an island nation surrounded by seawater, corrosion-resistant construction materials offer immense economic benefits. Ports, fisheries harbours, jetties, marinas, coastal highways, and offshore structures could all benefit from composite technologies.

More importantly, Sri Lanka has a unique opportunity to combine several industries into a single national development strategy.

A future ship-recycling industry could recover steel from end-of-life vessels.

Recovered steel could feed fabrication yards producing modular buildings and infrastructure components.

Composite manufacturing plants could produce lightweight structural elements, reinforcement systems, and prefabricated construction products.

Vocational training institutions could develop a new generation of welders, fabricators, composite technicians, and industrial workers.

Such a strategy would reduce reliance on imported construction materials, create high-value industrial employment, and increase national productivity.

Turkey’s experience demonstrates that economic development is not merely about constructing buildings. It is about creating industries that manufacture the materials used to build those structures.

Sri Lanka’s future should not be limited to importing cement, bricks, and labour.

It should aspire to manufacture steel structures, composite beams, modular housing systems, bridge components, and advanced construction materials for both domestic use and export markets.

The real challenge facing Sri Lanka is not only shortage of workers.

It is a shortage of imagination.

Countries that prosper are those that move from consuming technology to producing it. Turkey has shown how this transformation can occur. Sri Lanka must now decide whether it wishes to follow the same path.

Regards

Dr Sarath Obeysekera

Dr Sarath Obeysekera

Turkey concentrated ship recycling activities in Aliağa during the 1970s and developed nearby steel mills that could immediately consume recycled steel from ships. Today, the area handles ships, offshore platforms, FPSOs, naval vessels, and large commercial ships under regulated environmental standards.  

A key advantage is that recovered steel does not travel far. It is quickly processed by nearby steel plants, creating a circular economy.  

The Floating Dock Connection

Turkey has also invested heavily in very large floating docks for ship repair and conversion:

• Sefine Shipyard commissioned a floating dock 360 m long with a lifting capacity of 75,000 tonnes.  
• Beşiktaş Shipyard operates one of Europe’s largest floating docks, capable of handling FSRUs, FPSOs, rigs, and large commercial vessels.  
• Hat-San Shipyard recently launched new floating dock facilities to service large vessels.  

These docks were primarily built for repair, maintenance, and conversion. However, the same engineering capability could be adapted to support dismantling and recycling operations.  

A Model Sri Lanka Could Study

For Sri Lanka, the opportunity may be even bigger.

Instead of beaching ships, Sri Lanka could investigate a floating recycling dock stationed at a deep-water location such as:

• Trincomalee Harbour
• Hambantota Port

A large vessel nearing the end of its life could be brought into the floating dock. Hazardous materials could be removed safely, sections cut systematically, and steel transferred directly to barges or shore facilities. This would avoid many environmental problems associated with traditional beaching methods. Turkey’s move toward more environmentally controlled recycling provides useful lessons.  

Why This Could Be Revolutionary for Sri Lanka

Sri Lanka imports large quantities of steel every year while thousands of ships worldwide reach the end of their economic lives.

A national strategy could combine:

1. Ship recycling.
2. Steel recovery and re-rolling.
3. Steel fabrication.
4. Modular housing production.
5. Steel bridge fabrication.
6. Prefabricated industrial buildings.
7. Vocational training for welders, fabricators, and marine engineers.

Turkey’s example shows that the real value is not merely scrapping ships. The value comes from creating an entire downstream steel industry around ship recycling.  

For the Chamber of Construction Industry discussion, a provocative proposition would be:

Sri Lanka should not view end-of-life ships as scrap. They should be viewed as floating steel mines. A strategically located floating recycling dock in Trincomalee or Hambantota could become the foundation of a domestic steel industry supporting construction, shipbuilding, infrastructure, and manufacturing while creating thousands of skilled jobs.”

That concept aligns directly with the broader argument that Sri Lanka needs to move from labour-intensive brick-and-cement construction toward a steel-based industrial economy.

Regards

Dr Sarath Obeysekera

Dr Sarath Obeysekera

Lessons to learn 

Singapore faced severe labour shortages and rising labour costs. Instead of importing unlimited workers, the government pushed the industry towards prefabrication, modular construction, and steel-based systems through its Design for Manufacturing and Assembly (DfMA) strategy. The Building and Construction Authority reports that prefabricated construction methods can improve productivity by up to 40%, reduce project duration by up to 30%, and significantly reduce onsite manpower requirements.  

Singapore now mandates advanced prefabricated systems for many government land sale projects specifically to reduce dependence on foreign labour.  

South Korea: Construction as Manufacturing

South Korea’s major contractors such as GS Engineering & Construction increasingly use modular and steel-based construction. According to the World Economic Forum, modular construction can shorten project timelines by up to 50% and potentially reduce total project costs by around 20% through productivity improvements and reduced labour requirements.  

The key lesson is that construction is increasingly treated like automobile manufacturing: components are produced in factories and assembled on-site.

China: Industrialized Construction

China has become the world’s largest producer of structural steel and prefabricated building systems. Entire apartment blocks, factories, warehouses, and bridges are increasingly fabricated off-site and assembled rapidly on location. The advantages include:

• Reduced labour demand
• Faster project completion
• Better quality control
• Reduced material wastage
• Improved safety
• Greater environmental compliance

Steel structures can often be erected 30–50% faster than conventional reinforced concrete construction.  

Why Sri Lanka Should Follow This Path

Sri Lanka’s traditional construction model depends heavily on:

• Bricklayers
• Carpenters
• Bar benders
• Concrete workers
• General labourers

These workers are increasingly unavailable because many have migrated overseas.

Instead of endlessly searching for more labour, Sri Lanka should reduce labour dependence.

A national strategy should include:

1. Expansion of steel fabrication yards.
2. Promotion of pre-engineered steel buildings.
3. Use of prefabricated wall panels.
4. Modular housing construction.
5. Development of a ship recycling and steel recovery industry.
6. Vocational training focused on welding, fabrication, CNC machining, and steel erection.
7. Tax incentives for steel-based industrial and commercial buildings.

Environmental Benefits

Traditional construction consumes vast quantities of sand, metal aggregates, and cement. Sand mining has already damaged many Sri Lankan rivers and coastal ecosystems.

Steel is one of the most recyclable materials in the world and can be reused repeatedly with minimal loss of quality. Factory production also generates less waste and reduces environmental damage caused by uncontrolled extraction of natural resources.  

Sri Lanka should stop viewing steel merely as a construction material and start viewing it as a strategic national industry. Just as Singapore transformed construction through industrialized building systems and South Korea integrated manufacturing with construction, Sri Lanka must shift from labour-intensive brick-and-cement methods to steel-based, prefabricated, and modular construction. The future belongs not to nations with the cheapest labour, but to nations with the highest productivity.”

This would make a powerful policy recommendation for the Chamber of Construction Industry discussion.

Regards

Dr Sarath Obeysekera

Dr Sarath Obeysekera

https://fortune.com/2026/06/01/iran-conflict-disrupted-oil-supply-gulf-states-multi-billion-dollar-investments-renewables

Every conflict in the Middle East sends shockwaves through global energy markets. The latest tensions involving Iran have once again reminded the world how vulnerable modern economies remain to disruptions in oil supply.

For decades, oil has been both a blessing and a curse. It has fueled economic growth, industrial development, and transportation. Yet it has also been at the center of geopolitical rivalries, military interventions, and economic instability.

Ironically, every oil crisis strengthens the argument for moving away from oil.

Today, the wealthy Gulf states, whose prosperity was built on petroleum exports, are investing hundreds of billions of dollars in renewable energy. Countries such as Saudi Arabia and United Arab Emirates are building vast solar farms, green hydrogen projects, and smart cities powered by renewable energy. They understand a reality that many others are reluctant to acknowledge: the future belongs to countries that can generate energy without depending on finite fossil fuels.

Some analysts argue that if the United States genuinely wishes to reduce the geopolitical influence of oil-producing nations, the most effective strategy is not military intervention but technological innovation. Every solar panel installed, every wind turbine erected, and every hydrogen plant commissioned reduces dependence on imported oil.

The paradox is that the United States itself remains one of the world’s largest producers and consumers of fossil fuels. Its economy continues to benefit from oil and gas production even as it champions the transition to cleaner energy. This reflects the difficult balancing act facing all industrialized nations: maintaining economic growth while reducing carbon emissions.

Perhaps the greatest opportunity lies in hydrogen.

Hydrogen is not a source of energy but a carrier of energy. When produced using renewable electricity, it becomes “green hydrogen”—a fuel capable of powering industries, ships, trucks, trains, and even electricity grids with minimal carbon emissions.

Imagine a future where vast solar parks in desert regions produce electricity during the day. Excess power is used to split water into hydrogen and oxygen. The hydrogen is stored and transported to power stations, factories, and vehicles whenever needed.

Even more exciting is the potential of wave energy. Surrounded by the Indian Ocean, Sri Lanka possesses an enormous and largely untapped marine energy resource. Ocean waves operate day and night, independent of sunshine. If wave-powered hydrogen production becomes commercially viable, island nations could transform themselves from energy importers into energy exporters.

Sri Lanka has already begun its own renewable energy journey. Solar power, wind farms, wave power and plans for green hydrogen production demonstrate that the country understands the importance of reducing dependence on imported fossil fuels. Every barrel of oil not imported strengthens the nation’s balance of payments and improves energy security.

The lesson from every Middle Eastern conflict is the same. Oil prices rise, economies suffer, and governments scramble for alternatives. Yet each crisis also accelerates investment in technologies that may eventually make oil less important.

History may one day record that geopolitical tensions in oil-producing regions did not preserve the age of oil. Instead, they hastened its decline.

The world’s next energy superpowers may not be those with the largest oil reserves, but those with the brightest sunshine, strongest winds, and most innovative hydrogen technologies.

For Sri Lanka, blessed with abundant sunlight, wind corridors, and ocean energy, the question is not whether the transition will occur. The question is whether we will lead it or follow others who do.

Dr Sarath Obeysekera