වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග

තිරිඟු කුඹුරට ඉහලින් පියඹා ගිය කවුඩනි
නොදුටුවේද රන් පැහැති තිරිඟු
සුළඟට වැනෙනා අයුරු

තෙලි තුඩින් නිම වූ
ගෙඩි පිරුණු ප්ලම් ගස
දුඹුරු පැහැති අතු විහිදා
බලා සිටියි ඔබ එනතුරා

කහ පැහැයෙන් පිරිපුන්
සුරියකාන්ත මල් කිනිති
මවයි දසුනක්
සිත් වසඟකරවනා

රාත්‍රිය එළඹී ඇත
විහිදේ චන්ද්‍ර කාන්තිය
අහසේ දිලෙයි තරුකැට
මවමින් විසිතුරු රටා

මළානිකවූ ලන්තරුමේ පිහිටෙන්
රුදුරු කුසගිනි නිවාගන්නට
අර්තාපල් බුදින දුගී පැල්පතේ නිවැසියන්
දැන සිටියේද ඔහු ගැන යන්තමින්වත්

තම තෙලිතුඩින් නිමකළ
අසමසම චිත්‍රයනට
ඔහු කොතෙක් ඇලුම්කලද
එම මනස්කාන්ත චිත්‍රයන්
ඇළුම්කලේද ඔහු හට

සිත්තරෙකුගේ ඉරණම
මෙතරම් කටුක වුයේ මන්ද
අහෝ වැන්ගෝ මිතුර
ඇයි නුඹ අත් හැරියේ ජීවිතය
අවසන් නොකළ චිත්‍රයක් සේ

 

 

Pathfinder Economic Flash MEMO to HE and Prime Minister Pathfinder Economic Flash

To:    H.E. the President                            From: Pathfinder Foundation
Hon. Prime Minister

 The Pathfinder Foundation (PF) at the outset wishes to emphasise the need for the government (the President, the Prime Minister, his Cabinet as well as heads of institutions dealing with key economic sectors) to operate in a well-coordinated and consistent manner. The new government, which, has committed to operate in a consensual spirit (sammuthi vaadi), needs to speak with one voice on necessary and urgent economic reforms. There have been some discordant and inconsistent voices which are a cause for concern. From the beginning, the new leadership needs to send consistent messages to business, especially local and foreign investors.

The new government is expected to begin functioning with the swearing-in of the Cabinet on 4^th September. It will have to hit the ground running as there are a number of major issues which require urgent attention. These include important issues, such as responding to the UNHRC Report and Constitutional Reform. However, it is arguable that the most difficult and pressing challenges relate to the economy. These include containing short-term dangers and measures to promote long-term inclusive growth and development.

Short-term dangers

At present, the economy is confronted with the unusual combination of below potential growth and pressure on the external account (the current account of the balance of payments, the currency and reserves). The present strategy of borrowing (including the Indian swap arrangements) and defending the exchange rate by depleting resources is unsustainable.

Balance of Payments pressure is usually associated with an overheating economy (high and unsustainable growth) not one with an output gap. The muted inflationary pressure also reinforces the fact that the economy is growing below potential (though imported deflation is also an important explanatory factor).  The low growth may be attributed to a lack of structural reform after the stabilization package in 2012; an uncertain business environment with inconsistent and unpredictable policies; and the political uncertainty over the last 9 months.

The combination of low growth and external account pressure can occur when there is a major exogenous shock, such as a sharp rise in oil prices and /or a collapse of key export production/markets. While tea and rubber exports have been experiencing difficulties, this has been easily offset by the substantial foreign exchange savings generated by low oil prices. This means that the current combination of low growth and external account pressure cannot be attributed to an exogenous shock.

So, why is there pressure on the external account when growth is low? The answer lies in the massive boost to consumption given by the non-productivity linked giveaways in the Budget (Nov 2014) and the Interim Budget (Jan 2015). Consumers have used their higher disposable incomes to increase their purchases of imported items (particularly motor vehicles). At the same time, nothing has happened to earn or save more foreign exchange. In fact, exports have declined in 1H 2015. The result is inevitable pressure on the external account.

The policy challenge posed by this combination of low growth and pressure on the external account is being greatly compounded by elevated risks in global markets due to the anticipated US Federal Reserve interest rate increase and the economic slowdown and market uncertainty in China.

In the current context, fiscal austerity in the short-term will depress already low growth (though the structural budget deficit needs to be addressed in the medium-term). Tightening monetary policy and/or exchange rate depreciation is likely to accelerate the outflow of foreign funds from Rupee securities and the stock market. There is a global trend of money flowing out of emerging markets, especially Asia. Countries, like Sri Lanka, with fiscal and current account of the balance of payments deficits are particularly vulnerable. Consequently, aggressive monetary or exchange rate adjustment, at this point, can be counterproductive by triggering outflows thereby exerting even more pressure on the balance of payments, the currency and external reserves.

Measures for urgent attention

The macroeconomic policy-making landscape is complex and difficult. This may be attributed to adverse trends in global markets as well as electorally motivated and irrationally over-exuberant fiscal measures. In this context, the policy-makers may wish to consider, inter alia, the following measures.

• Demonstrate a firm commitment to tackling the structural fiscal deficit by announcing a credible back-loaded medium-term fiscal consolidation framework (back-loading the adjustment would avoid further dampening growth in the short-term while the investment climate is improved.)
• Some combination of monetary tightening and exchange rate depreciation. It would be a political call as to how the burden of adjustment is distributed between these two macroeconomic policy instruments. Greater reliance on the exchange rate is more growth – friendly (despite the J-curve effects). The current low-inflation environment and higher disposable incomes offer room to manoeuvre.
• The combination of a deteriorating balance of payments and defence of the Rupee with external borrowing, including swap arrangements, is unsustainable. This needs to be addressed with some stabilization measures, especially in the current uncertain global environment.
• An early IMF arrangement would provide financing to reduce the burden of short-term stabilization and also boost sentiment in global markets at a time when Sri Lanka is vulnerable. The IMF today is different. It is no longer overly preoccupied with austerity measures. It has a greater focus on growth and distributional issues.
• Boost growth through a laser-like focus on improving the investment climate. This is the low hanging fruit with little financial, legislative and political costs.
• Urgent action to take forward foreign and local investment projects which have been temporarily suspended or delayed due to reviews during the 100-day programme in order to transmit the right signals to domestic and foreign investors.

The medium-term challenges

Sri Lanka needs structural reforms to achieve sustained high and inclusive growth. The economy needs to be transformed from one which is characterised by low productivity agriculture/low-technology manufacturing and traditional services (retail/wholesale trade, transport and public administration) into a modern economy based on higher productivity agriculture/ higher technology manufacturing and modern services, (such as shipping, aviation, ICT/BPO/KPO, financial services and health and education).

The new political cycle, and the formation of a national government, presents an opportunity to forge consensus on the tough reforms necessary to transform the economy. It provides an opportunity to break out of the repeating cycle of stop-go policies which have characterised the last four decades. A key lesson to be learnt from the 2012-2014 period is that stabilization measures alone are not enough to achieve sustained growth that touches the lives of the people. Stabilization measures are a necessary but not sufficient condition to strengthen the growth framework in the medium and long – term. They need to be complemented by structural reforms which boost productivity/competitiveness. This is the recipe for achieving sustained increases in people’s incomes. Not hand-outs and subsidies, which are not linked to productivity, and are unsustainable.

The Prime Minister and his economic team have recognised the importance of a private sector – led export – driven growth model with a major role for FDI. They have also stressed the importance of linking with global and regional supply chains. The PM has also spoken of the need for a new generation of reforms, including the factor markets (land, labour and capital). The challenge is to transform these good intentions into action. In this connection, the PF suggests the following.

• Maintaining sound macroeconomic fundamentals. Especially fiscal consolidation. In this connection, boosting revenue should receive the highest priority.
• Improving the investment climate, including a concerted focus on improving performance on the World Bank’s Doing Business Index.
• Reforming factor markets. The state owns 80% of the land and current policies are a major obstacle to expanding commercial activities. The current labour laws do not serve the interests of workers or businesses. The capacity of financial and capital markets to serve a modernizing economy also needs to be strengthened.
• The lacklustre export and FDI performance needs to be addressed urgently. The decline in the openness of the economy should be reserved. (A recent World Bank study found that the Sri Lankan economy in 2014 was as closed as it was in 1970).
• Commercial advantage should be taken of the government’s 360 degree foreign policy.
• A coherent and well-coordinated SME development program is necessary to boost the growth framework of the economy and to achieve balanced development. High priority should be attached to create the enabling conditions for SMEs to be linked to domestic and/or external supply chains.
• Agricultural productivity should be increased through reform of policies which currently trap a large share of the population in low productivity/low income activities. This is a major causal factor explaining why 25% of the population lives below $2.50 (Rs. 338) per day. The new leases for the plantation companies, which are due to be renewed, should be more flexible in relation to issues like ownership, duration and land use.
• Empowering people to participate in the benefits of a modernizing economy by strengthening education, training and skills development. This is an important means of achieving inclusive growth.
• Reforming public enterprises (options include privatisation, strategic investment, listing of minority stakes on the stock market and privatising management). Singapore’s Temasek model has been mentioned. This requires highly professional management.
• Improving public service delivery is essential to meet the requirements of a modernizing and more complex economy and increase the rate of return on the financial and human resources deployed.
• Develop a well-designed and targeted social protection scheme based on income transfers rather than on distortionary and wasteful subsidies. Analysis has shown that a disproportionate share of subsidies benefit the better – off. Consideration should also be given to extending social protection to workers who are adversely affected by the structural changes associated with a modernizing economy.

Greater elaboration of these reforms can be seen in the Pathfinder Foundations Charting the Way Forward: Prosperity for All at www.pathfinderfoundation.org

Conclusion

The government would need to calibrate the speed and sequencing of the reforms. The overall thrust should be shift to from a culture of entitlements to one which unleashes the capabilities of Sri Lankan’s, especially the young, through their empowerment based on increased opportunities for human resource development on the one hand and productive employment on the other. Countries like Greece have faced crises as they were not able to transition from an entitlement culture to a greater focus on productivity/competitiveness.

Sri Lankans are now aspirational and impatient. Governments will be judged by their capacity to deliver improving living standards. The old stop-go policies of deceiving people with hand-outs and then imposing burdens on them are unlikely to be politically and socially tenable in the future. The country needs a new paradigm of economic policy-making which breaks away from the short-term political expedience of the past.

This is the sixty-eight Economic flash of Pathfinder Foundation.   Readers’ comments are welcome at www.pathfinderfoundation.org

By: Dr. Ajith C. S. Perera

It was most encouraging to read the message to the nation by the re-elected Prime Minister Wickremasinghe, after a lengthy dialogue with President Sirisena.

We commend your vision to build a new Sri Lanka in the coming sixty months, founded on the values of good governance and democracy, social justice, equality and accountability in what you hope would be a promise-keeping and NOT just promise-making era.

In writing this we represent the largest minority of citizens of Sri Lanka (the physical and sensory ability restricted persons) – nearly 20% of the population.

We appeal to you to help us help you build the ‘new’ Sri Lanka  –  A better Sri Lanka that will deliver on the promise of ‘Equality’ and ‘Social Justice’.

Towards an inclusive (equal) society

Irrespective of our positions and possessions, ABILITY is an asset available only temporarily to all of us. None can continue with same abilities at all times.

As such, world views and perceptions on what it means to be dis-Abled have changed rapidly to focus on enhancing equally the quality of life for all people.

Globally it is now recognized as a moral and economic duty to help make communities inclusive and liveable for everyone where everyday activities should NOT become a daunting task to accomplish.

The growing emphasis world over is that citizens should never be marginalised by attitudinal, physical or architectural barriers.

We also believe the time now is most appropriate to highlight some vital issues of national importance that we would like you to act on.  

The country’s biggest minority

Due to injuries after 30 years of armed conflict, accidents, ageing, numerous debilitating medical conditions or convalescing after surgery or illness, many people, for short periods or throughout their life, find their mobility, dexterity, sight, hearing or brain functioning restricted.

But, Sirs, it is NOT their impairments that find themselves fighting a silent uphill battle in daily life, but the social environment that renders people dis-Abled.

Hence, this trend is reversible in your able hands.

The benches of the Supreme Court, in 2009 and in 2011, have unanimously agreed that near 20% of our population in this plight form the country’s biggest minority.

Legal Provisions but Failed Promises

Laws and regulations made in 2006 October and the Supreme Court Orders in April 2011 enshrined the principle of ‘accessibility for all’.

Except for bits and pieces here and there, they are not implemented, promoting marginalisation.

The right to enjoy access is also the single right on which enjoying several other rights depend heavily on.

The dis-Ability Rights Bill (2010) that resolves key issues and the National policy of Sri Lanka on dis-Ability (2005) that affords equal opportunities within the socio-economic mainstream, have yet to be enacted.

152 countries, including Bangladesh, Mongolia and Vietnam have ratified the 2007 signed UN Convention to promote, defend and reinforce the basic rights of this minority; Sri Lanka has not.

We hoped that the elected politicians from several parties, with whom we have worked closely with, would make decisions for improving the quality of our lives.

Even after 20 years, progress has been negligible.

None of them has even spoken here in Parliament nor shown the desire to identify the root causes of our key issues.

We firmly believe that our former parliamentarians and leaders lack the empathy, experience or subject knowledge to act on what was truly needed.

After all there is an old saying: YOU CAN’T REALLY UNDERSTAND ANOTHER PERSON’S EXPERIENCE UNTIL YOU’VE WALKED A MILE IN THEIR SHOES.”

Negative Consequences to our Nation

(a)  In daily life, people with restricted ability are still marginalised and deprived of equal opportunities in gainful employment, education, health, recreation, shopping, travel, information and communication. 

Few examples are:

(b)  Children with limited mobility are often unable to access schools or universities or even ATM machines due to inaccessible and unsafe design facilities.

Even such Mahapola funded recipients are marginalised from benefiting.

(c)  The gainfully employed such, are often denied the opportunity to continue to work due to inaccessible work environments and prejudiced employers. They then become a burden on their families and the nation.

(d)  None of the reputed hospitals has an accessible toilet in any ward for wheelchair users.

(e)  In spite of the law, many government and private institutions, banks, hotels, restaurants, sports stadia, schools and places of recreation – toilets and washrooms in particular – remain inaccessible and / or a safety hazard often for the ambulant.

(f)  Sri Lanka remains an unfriendly destination to a growing tourist sector, the global senior population of about 15%. The ‘Accessible Tourism’ sector is an untapped lucrative market mainly because of our poor infrastructure.

(g)  ‘Sign’ language – the only mode of communication for our hearing impaired people – is not legally recognised nor promoted in Sri Lanka.

(h)  The hand-held devices freely available overseas that bring improvement to the Quality of Life of those whose ability to see is poor, are yet not available here. Certain laws due to the absence of any ‘exceptions’ clause – such as The Intellectual Property Law – further hinders their lives.

(i)  For many of our heroic soldiers on retirement and also other victims of the 30 year conflict, now faced with various stages of restricted ability, life in civil society brings new sets of problems. We need to recognise and resolve these issues.

2. Constitutional protection still evades this largest minority.

We proposed minor amendments to Article (12.3) of the Constitution, but found no politician to present this at the Parliament.

3. 3. The right to live as Equal Citizens with Dignity.

Two pre-requisites to achieve a sustainable national economy are: (a). Arresting the waste of human potential and instead mobilising this asset and (b). Minimising unwanted dependency through increased opportunities.

Political parties have belittle our cries for release of our innate potential.

Instead of promoting equal opportunities for employment and education, we are made unwanted dependants on charity and social welfare beyond minimum.

Although measures required to ‘Make Sri Lanka a truly dis-Abled friendly country’ – which will also boost our human rights image – are low cost and feasible, they yet to become a meaningful reality.

Seeking Representation in Parliament

With previous parliamentarians indifferent to rights for this largest minority in Sri Lanka, we realised the need to obtain a voice in parliament for the voiceless largest minority.

We made many efforts to be included in the nominations of the mainstream political parties for the recent parliamentary elections until 48 hours before nominations closed.

But….., none found any of us from this Largest Minority – several academically and professionally qualified intellectuals with vast experience – eligible to fill a place in their national lists.

We as a group of professionals then decided at very short notice to contest the August Parliamentary elections as independent candidates for the Colombo and Gampaha Districts.

Challenges faced as independent candidates

• None of us had previous experiences in contesting any elections.

• All of us have restricted ability in our mobility or sensory abilities.

• We just had only 30 days to attend to all matters.

• Almost all radio and television stations indicated that airtime to take out our messages could be afforded ONLY for those who had placed ‘paid advertisements with them’. Millions of Rupees thus needed was beyond our individual means.

We also were not able to get the justified intervention of the Election Commissioner to direct these stations.

Performance at August Elections

Despite these limitations, in the Colombo District we came second amongst 15 Independent Groups and were placed 14th from 36 contestants. In the Gampaha District we faired most encouragingly emerging as the 1st Independent Group and were placed 7th from 28 contestants.

This clearly demonstrated that emerging numbers of our citizens supported the rights of equality we are espousing.

Our Fervent Appeal to you

1. We offer you unreservedly our expertise backed by long years of wide experience to work with you in bringing about ‘Equality and Social Justice’ for the 4 Million Citizens with restricted ability.

Help us help you in the drive for equality.

2. Activate the dormant legislation and set up the framework to ensure it is effectively implemented and followed as promised by you to strengthen the rule of law.

Amongst the many other priorities the new government is having, we believe, in the larger interest of AN INCLUSIVE BETTER SRI LANKA, these are ‘practical and possible’.

As Dr. Lee Jonk-wook – the then Director General of W.H.O. said:

The way a country treats its ‘ability restricted’ population and the true extent to which they are respected as fully-fledged citizens is a realistic internationally recognized measure of a country’s good governance, reflects its Human Rights image and a far more telling indicator and a sure test of society’s development than GDP.”

With our new leaders emphasising ‘Yaha Paalanaya’ (Good Governance), a Just Society and a ‘Pivithuru Hetak’ we are confident in this ‘promise-keeping’ era, you will soon heed our call.

It is not an act of Charity but an Act of Justice and, Justice Enriches us All. 

Dr. Ajith C. S. Perera – a former senior manager in industry and a test-match-panel cricket umpire – this August with three others, became the first wheelchair user to contest a Parliamentary Election in Sri Lanka. He was left instantly a paraplegic for life by a fallen way side tree in 1992. By reason of this personal adversity, he has bounced back to serve humanity as ‘a crusader on wheels’ – most importantly as a reputed pioneer activist and a widely experienced accessibility advisor, recognised even by reputed bodies overseas. For further information please see http://goo.gl/3FWyW

By Shelton A. Gunaratne

(Week 1 of September 2015)

Professor of communication emeritus, MSUM, and lead author of Mindful Journalism and News Ethics in the Digital Era: A Buddhist Approach (New York: Routledge, 2015)

MOORHEAD, MN–As a mindful journalism practitioner and educator, I show my thumbs up” approval by awarding Prairie Roses and my thumbs down” disapproval by awarding the Leafy Spurge to people, events and institutions that make the news. I make my selections based on the three dimensions of the Buddhist middle path, the moral and ethical aspect of which is remarkably similar to the path of the Hindu dharma, Christian-Islamic Ten Commandments and the basic Confucian moral principles.

 LEAFY SPURGE: To Tamil National Alliance (TNA), as well as the Tamil political leadership in the North and the East, for pussyfooting the obligation they have to help the    formation of a unity government under Ranil Wickremasinghe to enable the implementation of a strong program with national reconciliation and reconstruction as its highest priority. To make that happen, the TNA must discard its Tamil exclusivity and transform itself to a national party and approach all roadblocks for social and economic problems in terms of how they might impinge on every Lankan irrespective of ethnicity, religion, class or caste. They must follow the advice that Lord Krishna, in the guise of a charioteer, gave warrior Arjuna as described in the Hindu sacred text Bhagavad Gita, which shows the path to liberation: freeing oneself from desires, from attachment, and from egoism.This is very similar to Buddha’s magga that requires one to control one’s craving and clinging–the root causes of suffering in the samsara (cyclic existence).

Krishna’s advice calls on the Hindu Tamils, who complain about discrimination by the Sinhalese, to discard their egoism and not put forth unrealistic demands based on their clinging on to past historical glory and rights. Nothing is static because of the law of karma, cardinal to both Buddhists and Hindus.  National reconciliation and integration is possible only by grasping the ground reality now–the present political, social, demographic and economic conditions.

Demanding the amalgamation of North and Eastern provinces (approximating one-third of theisland’s land mass, including most of its coastal belt) for the self-rule of the Sri Lanka Tamils (who constitute 12.3 percent of the island’s population), excluding the 850,000 Hill Country/Indian Tamils, will not bring about national integration, but rather provoke the Sinhalese, who understand federalism ascoterminous with separatism, to react negatively. Moreover, Tamil-speakers in Sri Lanka are themselves a hodgepodge of three distinct groups comprising the Northern, Eastern, and Negombo communities. Thus, the demand for an Eelam is a far-fetched ideal that the Tamils should not pursue at present.

The best course of action for the TNA is to get its principal constituent Illankai Tamil ArasuKachchi (Federal Party) to change its name to emphasize its commitment to national integration and create a consensus among the new coalition/national government about engendering unity in diversity.

The new government should educate all the ethnic groups in Sri Lanka on the positive aspects of diversity in unity. Thumbs down” for the TNA for not being prepared for implementing changes with the dawn of a propitious karmic cycle. It is not in the interest of the Tamil community at large to allow the Northern Provincial Council headed by a lackluster retired supreme court judge to pass resolutions inviting foreign powers to intervene in domestic matters by blatantly ignoring the country’s own democratically elected central government.

The current electoral system has already favored the TNA to become the largest minority party with 16 seats in the current parliament with the backing of a mere 514,963 voters in the North and the East whereas 543,944 voters outside this area enabled the Jatika Vimukthi Peramuna (JVP) to get only six seats.

LEAFY SPURGE: To United People’s Freedom Alliance (UPFA), and its titular leader Maithripala Sirisena who showed no moral compunction for violating the principle of Right Action by intentionally misusing the National List to appoint seven defeated political candidates to parliament thereby disregarding the will of the people.  Although this action was not unconstitutional, it dented a big hole in his pledge for yahapalanaya (good governance).  The defeated candidates should be ashamed for pressuring the UPFA to get them back to parliament through the National List for personal benefit of ministerial positions and perks. I think their verypresence in the parliament is detrimental to the pledge of good governance.  No one is indispensible.

I ask the UPFA to share this Leafy Spurge with the leadership of the Jatika Vimukthi Peramuna  (JVP), the TNA, and the United National Front for Good Governance (UNFGG) all of whom forgot the principal of Right Action in favor of political expedience and favoritism.

PRAIRIE ROSES: To Bernadine Rosy Senanayake, 58, the defeated UNP parliamentary candidate who refused to re-enter the House through the backdoor of the National List thereby sparing much flack on UNFGG’s yahapalanaya pledge. (Yet the UNFGG failed to come clean because it fell into the trap of making one exception in the National List to accommodate a defeated parliamentarian from the Muslim community.)

Rosy Senanayake also refused to be tempted by the perks of the position of Sri Lanka High Commissioner in the United Kingdom, the plum diplomatic post the country can offer to one who has ably served the nationwithout much fanfare. She preferred not to play the role of diplomatic dingbat” because she was committed to do her best to improve the lot of women and children and concentrate on resolving their concerns and the problems faced by them” within her native land.

Thumbs up” to Rosy Senanayake. She has taught the seven parliamentary dingbats” who misused the National List of the UPFA, in particular, an elementary lesson on how defeated parliamentarians could serve the country without the perks of parliamentary office.

PRARIE ROSES: To Kumar Sangakkara, 37, the renowned Matale-born Sri Lanka cricketer who has brought fame to his motherland during his 15-year test career scoring 12,440 runs with a batting average of 57. When President Sirisena publicly offered him the post of Sri Lanka High Commissioner in the UK, Sangakkara said, I do not know whether I have the necessary experience and the qualifications for the job.” People noticed his modesty and humility–attributes that Buddha, Krishna, Jesus and Confucius asked people to cultivate. Over to you, National List dingbats.”

By Rohana R. Wasala Courtesy The Island

Time will say nothing but I told you so

Time only knows the price we have to pay;

If I could tell you I would let you know.

• W.H. Auden If I could tell you”

At long last, Sri Lankans may be arriving at the moment of truth in the history of artificially imposed ethnic politics that has dominated the affairs of the nation state for well over one hundred years. The influence of deus ex machina manipulation of events from outside seems inescapable. Somehow the emerging trend makes it look as if the islanders will soon be able to say with a degree of resignation perhaps: All’s well that ends well”. It was today’s Island editorial (August 27, 2015) under the title Of that shotgun marriage” about the proposed  national government project” of the two major national parties, with its (i.e., the title’s) suggestive overtones, that stirred my ancient literary memory of more than forty-five years and called to my mind the name of the classic Shakespeare play. In Shakespeare’s tragi-comedy All’s well that ends well”, there are more old characters than young. Those moribund old characters including a king, a countess, and a clown populate the background to the dauntingly laborious struggle of the beautiful young commoner Helena to win over her caddish, hence unworthy, husband  Bertram of princely descent. She finally triumphs in her love’s labour only by dint of strategic contrivance. The play could be cited as a perfect metaphor for the developing scenario in the new Lankan political domain, which might prove initially controversial, but eventually constructive, though probably not in the manner envisaged by the major players.

From my layman’s point of view, it was the case that the election was simply a test of strength between the newly set up yahapalana camp – the UNP-led United Front for Good Governance (UNFGG) and the SLFP-led United People’s Freedom Alliance (UPFA) that was defeated in January this year. The inclusive national character that both the leading parties share ensures the containment of the few communalistic sections among the minorities. In this election, at another level, the contest was actually between those two parties (the UNP and the SLFP).  The contending forces were personified respectively by the Ranil Wickremasinghe-Maithripala Sirisena duo and by Mahinda Rajapaksa. On the part of the former, the whole campaign was geared to thwart the return of the latter to power in the form of prime minister, which post has now been invested with enhanced executive authority following the 19^th Amendment. Since his own position as president was not at stake, Mr Sirisena pledged to remain neutral during the run-up to the election. However, neutrality apart, had he been genuinely and seriously committed to the victory of the party (the SLFP) which he had left in high dudgeon to challenge his erstwhile chief as the common opposition candidate, but over which he demanded and got ex-officio control after he won the presidency, he would have been caught up in a Catch-22 situation, being drawn between two opposing loyalties. Yet, as the D-day approached, it emerged, as no surprise, that he was not wracked by such a torturous dilemma. His commitment to the yahapalanaya agenda revealed itself as uncompromising and his determination to frustrate a Mahinda come back as equally firm. In pursuance of his objectives, he seemed to be forced to resort to certain extreme measures in his capacity as leader of the SLFP and the UPFA (which are so well known as not to need reiteration here). As the Latin saying goes extremis malis extrema remedia” Desperate times call for desperate measures”. His efforts have been rewarded with success. Whether that personal achievement is really good for the country or not, only time will tell.

The electoral race was very nearly a dead heat. The two alliances share 201 out of the 225 seats in the national parliament: UNFGG (elephant symbol) 106, and the UPFA (betel leaf) 95.  Neither side has got an absolute majority (a party/group must have more than 113 seats in our parliament to have an absolute majority), and therefore the opportunity to form a government is theoretically open to both. The indecisive verdict given by the voters is a warning to the incoming government that they cannot entertain nationally unacceptable policies in order to accommodate extremist ideologies inimical to the country’s interests. Legal experts say that a national government of the UNP and the SLFP together will be in contravention of the constitution, because they contested the election, each only as a partner of an alliance, but not registered for the election as independent single parties. Anyway, such a coalition might be deemed a national government in the existing ‘emergency’ circumstances; its backers may be expected to tacitly subsume it under the desperate measures” category that I arbitrarily postulated above. Considering the ideologically as well as ethnically mixed composition of the two parties and of the alliances of which they form the major constituents, there is no difficulty in a UNP-SLFP cohabitation arrangement being regarded as a national government. If the government thus formed chooses not to be dominated by the few habitually opportunistic SLFP turncoats whose only contribution to the alliance is the blue fringe that borders the green expanse of the UNP, and if it successfully negotiates and secures the cooperation of the opposition that is going to be controlled (if everything goes well) by the majority of the UPFA parliamentary group, such an arrangement will be in the interests of the country. The ideal situation would have been for the UNFGG to form the government and for the UPFA to go to the opposition.

It is an indisputable fact that all the 95 UPFA MPs owe their election, to a great degree, to the public’s tacit acknowledgement of Mr Mahinda Rajapaksa’s unofficial leadership of the party and the alliance it leads. Hardly any of the  non-Mahinda loyalists were returned. The rare survivors eked out thin majorities. If suitable individuals from among the eminent persons nominated in the original lists submitted to the elections commissioner by the respective political parties/groups before the election are appointed instead of the rejects to be in parliament, it will serve the interests of democracy. To ensure that this is done as early as possible is a duty that devolves on all responsible politicians. The blatant abuse of the UPFA national list has left out of parliament such honourable, incorruptible veteran leftist politicians as Mr Dew Gunasekera and Prof. Tissa Vitharana, while taking in certain obnoxious characters who have been kicked out by the voters; this does not augur well for the country.

I have a hunch that the future will depend very much on the interaction between the two statesmen who vied for the prime ministerial position.

Rajith Keerthi Tennakoon, Executive Director – CaFFE

Campaign for Free and fair Election (CaFFE) believes that Sri Lanka can’t become a nation with a rule of law until the Prevention of Terrorism Act (PTA) is abolished as it has the same suppressive powers of Emergency Laws which were lifted in 2011.

The PTA effectively makes all the provisions of the ICCPR invalid. What is more concerting is the fact that PTA has now become a part of Sri Lankan laws. While emergency laws had to be extended monthly, thus being easy to lift, abolishing the PTA needs more concerted efforts. In addition emergency laws can be convoked under the PTA, for example the PTA allows the ban of certain organizations and allows extended detention of persons.

CaFFE witnessed with dismay of the detention of Jeyakumari Balendran and Ruki Fernando last year, the extended detention of journalist J. S. Tissainayagam in 2008 and arrest of politician Azath Salley in 2013 under the PTA. It is because of the profound understanding of the fear and suppression it can unleash according to the whims of the government, that we have been consistent with our demands for abolishing the PTA. If it is not possible to repeal the PTA immediately, at least steps should be taken to remove the most harmful aspects of the PTA, including Part II, III and V.

After the January 8 Presidential election was over, a number of Civil Society Organizations (CSO) from the North, especially those who deal with missing persons, called for the repeal of PTA. However CSOs from the South stated that it will be harmful for the electoral prospects of the government if they repeal the PTA right before a General Election. Indeed, such a step would have been exploited by extremist elements in Parliament. However after a significant electoral victory the time has now come for the government to repeal the PTA and it is the responsibility of the CSOs to lobby the government.

When the former Deputy Mayor of CMC Azath Salley was arrested on May 2, 2013 by a team of officers from the Criminal Investigation Department (CID) and the Terrorism Investigation Department (TID), and placed under detention for further interrogation by the CID for 3 months under Section 2(1)(h) of the PTA, then Opposition Leader, Ranil Wickremesinghe accused the Government of using the Prevention of Terrorism Act (PTA) to suppress rival politicians and Opposition political parties. Section 2(1)(h) states that a person who has committed an offence under the PTA ….by words either spoken or intended to be read or by signs or by visible representations or otherwise causes or intends to cause commission of acts of violence or religious, racial or communal disharmony or feelings of ill-will or hostility between different communities or racial or religious groups…”

Speaking in parliament, Wickremesinghe demanded to know the name of the terrorist organisation or the movement Azath Salley held membership or got involved to get arrested under PTA. Why was action taken on Azath Salley under the Prevention of Terrorism Act rather than under average law? Will this Act be used further for suppressing politicians of the Opposition and public forces? Since terrorism has been terminated by now, will the Prevention of Terrorism Act be abrogated?  If not why?”

In response former Prime Minister D.M. Jayaratne stated that the PTA was helpful in defeating the LTTE and the Government was not using it for political purposes.

Ironically, when CaFFE raised the issue of repealing the PTA a few weeks ago, the Minister of Justice, Wijedasa Rajapakshe gave a similar retort stating that repealing the PTA is not a priority for the government. CaFFE would like to know if Wickremesinghe too has changed his opinion of the PTA, as he has not commented on the issue.

The PTA was first enacted in 1979 as a temporary provision and it was amended by acts no 10 of 1982 and act no 22 of 1988. However this act was not able to prevent the July riots, put a quick end to the LTTE or prevent the JVP from taking up arms in 1987. Indeed it is not the PTA which led to the end of the LTTE but was a systematic political and military strategy, thus CaFFE calls for an immediate repeal of the PTA or at least amend the most harmful aspects of the PTA.

Yestaday, (1st September) the 8^th Parliament sits for the first time and the UNFGG expects the support of the Tamil and Muslim parties, thus they have a lot of incentives to a repeal of the PTA. In addition the UNFGG comprises of a number of parties that were the victims, either party leaders or members, of the PTA, for example members of the Up Country Peoples Front, Mano Ganesan, northern and eastern Muslim parties. Moreover those who accept good governance as a principal must agree to a repeal of the PTA. 16 MPs of the TNA will vote against the PTA and JVP will also assist a move to repeal the act. So given such favourable circumstances, CaFFE believes that removal of the PTA should be in the agenda of the Parliament in the coming two months.

One of the key elements of transitional justice, in the Geneva response, is an investigation of alleged incidents of rights violations carried by those using PTA. In addition a considerable space of a Truth Commission must be given to the use of PTA for torture, illegal detention, disappearances/missing persons. Meanwhile without the removal of the PTA we can’t prevent a repeat of the tragedy because PTA leads to attacks on personal freedoms, including freedom of expression and association, which in turn leads to rebellion.

What is transpiring now is an attempt to ignore PTA while talking of establishing a domestic mechanism. In addition some so called human rights champions are planning to drop the abolition of PTA from the agenda. As a human rights defender which has not shifted its agenda on personal freedoms, we believe that those who strive for human rights in Sri Lanka should not drop the repeal of PTA from their agendas. In addition we believe they should unite against the government if it intends to continue the PTA.

Rajith Keerthi Tennakoon,

Executive Director – CaFFE,

September 2nd, 2015

රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන් විධායක අධ්‍යක්ෂ – කැෆේ

ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අහෝසි කරනතුරු ශ්‍රී ලංකාව පුද්ගල නිදහසට ගරු කරන ශිෂ්ඨ රාජ්‍යයක් බවට පත් නොවන බව නිදහස් හා සාධාරණ මැතිවරණයක් සඳහා වු ජනතා ව්‍යාපාරය හෙවත් කැෆේ සංවිධානයේ විධායක අධ්‍යක්ෂ කීර්ති තෙන්නකෝන් මහතා පවසයි.

සිවිල් හා දේශපාලන අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ අන්තර් ජාතික සම්මුතිය මගින් තහවුරු කොට ඇති මූලික අයිතිවාසිකම් පිළිබද ප්‍ර‍තිපාදනයන් ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත මඟින් බලවත් ආකාරයෙන් උල්ලංඝණය වෙයි.  තාවකාලික පනතක් ලෙස මුලින්ම ක්‍රියාත්මක වූ ත්‍ර‍ස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත මේ වන විට මෙරට නීති පද්ධතියේම කොටසක් බවට පත්වී තිබේ.  හදිසි නීතිය වරින් වර දීර්ඝ කරමින් කාලයක් තිස්සේ පවත්වාගෙන විත් මේ වනවිට අහෝසිකර දමා තිබේ. නමුත් ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත තුළ  හදිසි නීති ප්‍රතිපාදන එලෙසම හෝ එයටත් වඩා බලවත් ලෙස ක්‍රියාත්මක  කිරීමේ හැකියාව පවතියි. උදාහරණ ලෙස ත්‍රස්වාදය වැළැක්වීමේ පනත යටතේ මෙරට සිවිල් පුරවැසි සංවිධාන සහ සිවිල් ක්‍රියාකාරීත්වයට බලපෑම් කිරීමේ හැකියාව පවතියි.

විවිධ චෝදනා මත පදනම්ව දින 180 ක් හෝ එයටත් වැඩි කාලයක් පුද්ගලයින් රඳවා ගැනීමට එමගින් හැකියාව ලැබේ.  ලංකාවෙන් කෘර වද හිංසා අහෝසි කර දැමීමට නම්, නීති විරෝධී අත්අඩංගුවට ගැනීම්, හොර රහසේ රදවා ගැනීම් හා අතුරුදන් කිරීම් මුළුමනින්ම වැලැක්වීමට නම්  ත්‍ර‍ස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත මුලුමනින්ම අහෝසි කළ යුතුය.

ත්‍ර‍ස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත උපයෝගී කර ගනිමින් 2014 වසරේ දී ප්‍ර‍කට මානව හිමිකම් ක්‍රියාකාරී රැකී ප්‍රනාන්දු සහ ජෙයකුමාරි බාලේන්ද්‍රන් රදවා ප්‍ර‍ශ්න කරනු ලැබීය. 2008 දී ජනමාධ්‍යවේදී  ජේ.එස්.තිස්සනායගම් පමණක් නොව දේශපාලනඥයෙකු වන අසාත් සාලි  2013 දී අත්අඩංගුවට ගෙන රදවා තබා ගනු ලැබූවේ ද ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත යටතේ ය.

2015 ජනවාරි 8 දිනෙන් පවා පුද්ගලයින් 18 ක් පමණ ත්‍රස්ත විමර්ශන ඒකකය විසින් ත්‍ර‍ස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත යටතේ අත්අඩංගුවට ගෙන රදවා ඇති බව කැෆේ සංවිධානයේ සහ මානව හිමිකම් කේන්ද්‍රයේ නිරීක්ෂණය යි.

පුද්ගල නිදහස යටපත් කිරීම සහ මර්ධනය කිරීම සඳහා ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත නැවත වරක් යොදා ගැනීම වැලැක්වීමට කටයුතු කළ යුතු කළ යුතුව තිබේ.  ඒ සදහා පනත අහෝසි කිරීම, බල රහිත කිරීම හෝ අකර්මන්‍ය කිරීම යන තෝරා ගැනීම් සදහා අපට අවස්ථාව පවතී.  එසේ නොමැති නම් පනතේ වඩාත් බලපෑම්කාරී කොටස් වන 2, 3 සහ 4 සම්බන්ධයෙන් එකගත්වයක් ඇති කර ගැනීම පාර්ලිමේන්තුවේ වගකීමකි.

පසුගිය ජනවාරි 8 වනදා පැවැත්වූ ජනාධිපතිවරණයෙන් පසුව උතුරේ අතුරුදන්වුවන් සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කරමින් සිටින සිවිල් සංවිධාන දැඩිව ඉල්ලා සිටියේ පනත අහෝසි කරන ලෙසයි. කෙසේ වෙතත් මෙම පනත මහ මැතිවරණයට පෙර අවලංගු කිරීම අන්තවාදී දේශපාලන කණ්ඩායම් විසින් තම මැතිවරණ වාසිය සදහා යොදා ගත හැකි බව දකුණේ දේශපාලනඥයින්ගේ සහ  යම්  සිවිල් සංවිධාන වලද අදහස විය.

මේ වනවිට නව රජයක් බලයට පත් වී තිබේ.  ත්‍ර‍ස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනතේ ගොදුරු බවට පත් වූ සහ පීඩනයට පත් වූ පිරිස් පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර බලය පමණක් නොව තුනෙන් දෙකකකට ආසන්න බලයක් ද ලබා තිබේ.

හිටපු නියෝජ්‍ය නගරාධිපතිවරයෙක් වන අසාත් සාලි මහතා  2013 මැයි මස 2 වන දින අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවේ සහ ත්‍රස්ත විමර්ශන ඒකකයේ නිලධාරීන් විසින් අත් අඩංගුවට ගැණින.  ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනතෙහි  2 (I) වගන්තියට අනුව ඔහුව රඳවාගෙන ප්‍රශ්න කරනු ලැබීය.  එදා විපක්ෂ නායකවරයා වු රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා  මේ සම්බන්ධයෙන්  පැවති රජයට චෝදනා කරමින් කියා සිටියේ ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනතට මුවාවී ආණ්ඩුව සිය විරුද්ධවාදීන් මර්ධනය කරමින් සිටින බවයි.

අසාද් සාලි මහතා ත්‍රස්තවාදී සංවිධානයකට සම්බන්ධව සිටියේ නම් එම සංවිධානය කුමක්දැයි නම් කරන ලෙසත්, එසේ කළ නොහැකි නම් ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත යටතේ ඔහු අත් අඩංගුවට ගත්තේ මන්දැයි වික්‍රමසිංහ ප්‍ර‍ශ්න කළේය.

ත්‍රස්තවාදය අහෝසි වූ රටක ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අහෝසි කළ යුතුය.  මන්ද, ත්‍ර‍ස්තවාදය ඇතිවීම වැලැක්වීමට හැකියාවක් ‘ත්‍රස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත‘ ට නොමැති බැවිනි.  මේ පනත ක්‍රියාත්මක වන අතර එල්ටීටීඊ සහ ජවිපෙ කැරළි දෙකක් ලංකාව තුල ඇතිවූ බව අප අමතක නොකළ යුතුය.

එදා වික්‍ර‍මසිංහ මහතාට පිළිතුරු දුන් හිටපු අග්‍රාමාත්‍ය දි.මු.ජයරත්න මහතා සඳහන් කළේ ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත එල්ටීටීඊය පරාජය කිරීමට අත්‍යවශ්‍ය වූ නමුත් එම පනත දේශපාලන උවමනාවන් සඳහා රජය විසින්  යොදා නොගන්නා බව යි.

පසුගිය සතියේ කැෆේ සංවිධානය විසින් මෙම ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අක්‍රිය කිරීම සම්බන්ධයෙන් අදහස් දැක්වූ විට ඊට පිළිතුරු දෙමින් අධිකරණ අමාත්‍ය විජේදාස රාජපක්ෂ මහතා සඳහන් කර තිබුනේ ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අහෝසි කිරීම රජයේ ප්‍රමුඛ කාර්යය නොවන බවයි.  එය අධිකරණ අමාත්‍යවරයාගේ මිස යහපාලන රජයේ අදහස විය නොහැකිය.  ජනාධිපතිතුමන් ප්‍ර‍මුඛ කැබිනට් මණ්ඩලයේ අදහස ද විය නොහැකිය.

ත්‍රස්තවාදය වැළැක්විමේ පනත 1979 දී තාවකාලික විධිවිධානයක් ලෙස පැනවු අතර,පසුව 1982 අංක 10 යටතේ සහ 1988 අංක 22 යටතේ ස්ථිර පනතක්  බවට පත් විය. මෙම පනත 1983 කළු ජූලි ය මර්ධනය සදහා යොදා ගනු නොලැබීය.  නමුත් එල්ටීටීඊ සහ ජවිපෙ කැරැල්ල මර්ධනය සදහා යොදා ගැණුනි.

සැප්තැම්බර්  1 (ඊයේ) අටවන පාර්ලිමේන්තුව ප්‍රථම වරට රැස්විය.  මේ වනවිට ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීමට එකඟතාවයෙන් සිටින  එජාප හා ශ්‍රිලංනිප, දෙමළ හා මුස්ලිම් පක්ෂ වල සහයෝගය අපේක්ෂා කරයි. ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අහෝසි කිරීම   දමිළ සහ මුස්ලිම් පක්ෂවල ප්‍රධානතම ඉල්ලීමකි. මෙම පක්ෂවල පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් පවා ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ  පනත හේතුවෙන් පීඩාවට පත්වුවෝ වෙති. පනත අහෝසි කරන්නට රජය ඉදිරිපත් වන්නේ නම් එයට පැහැදිලි ලෙසම ජවිපෙ හා උතුරේ ද්‍ර‍විඩ පක්ෂ සහාය ලබා දෙනු ඇත.  රජයට සැබෑ දේශපාලනික අවශ්‍යතාවක් ඇති නම් ත්‍ර‍ස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත අහෝසි කිරීමට ඔවුන්ට කටයුතු කළ හැකිය.

මෙරට මර්ධන නීති ඉවත් කිරීම පමණක් නොව මානව හිමිකම් ස්ථාපනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් ජීනීවා සමුළුවේ දී ලබා දිය හැකි වඩා ධනාත්මක පිළිතුරක් වන්නේ ද මෙවැනි මර්ධනකාරී පනත් ඉවත් කිරීමයි.

අනෙක් අතට කෘර වද හිංසා පැමිණවීම, නීති විරෝධී රඳවා තබා ගැනීම්, අතුරුදන් කිරීම් නැව ඇති නොවීම සදහා ලබා දිය හැකි විශ්වසනීය සහතිකයක් ත්‍ර‍ස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත අහෝසි කිරීම තුලින් මතු කර ගත හැකිය.

වගවීම පිළිබද  දේශීය යාන්ත්‍රණයක් පිළිබඳ  සාකච්ඡා වෙමින් පවතින අවස්ථාවක හෝ ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අහෝසි කිරීම සිදු කළ නොහැකි නම් එය රජයේ අවංක භාවය නිර්ධය ලෙස ප්‍ර‍ශ්ණ කිරීමක් වනු ඇත්තේය.  ඇතැම්, මානව හිමිකම් විශාරදයින් තම න්‍යාය පත්‍ර වලින් මෙම ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අක්‍රිය කිරීම අමතක කොට දැමීමට උත්සහ දැරීම අවසනාවන්ත තත්වයකි.

මෙරට මානව හිමිකම් ක්‍රියාකාරිකයින් ‘ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත‘ ට එරෙහිව දිගු කළක් සිය ශක්තිය, සම්පත්, බුද්ධිය මෙහෙයවා ඇත.  විවිධ මාධ්‍ය ඔස්සේ ජනතාව දැනුවත් කොට ඇත.  සියලු දෙනා එක්ව ත්‍ර‍ස්තවාදය වැලැක්වීමේ පනත අහෝසි කිරීම ජයග්‍ර‍ණය දක්වා රැගෙන යාම අද දවසේ අපගේ කාර්ය භාරය වී ඇත්තේය.

රජිත් කීර්ති තෙන්නකෝන්

විධායක අධ්‍යක්ෂ – කැෆේ

Shenali D Waduge

Garth Pritchard, a Canadian filmmaker who accompanied the forensic team to Kosovo said this was a massacre that never happened….I was standing there when the forensic teams were telling Louise Arbor there were no 200,000 bodies and she didn’t want to know”. Louis Arbor was the UN High Commissioner for Human Rights, she was part of the ‘mass grave’ lie. Her successor is Navi Pillay and she is happy to continue the mass lies. Sri Lanka is the target and every effort is being taken to co-link rapes with the Sri Lankan military presence in the North but we are ready to take on the lies.

To Western Governments and the UN and a handful of selected heads working in cohorts with the West’s imperial agenda, Sri Lanka’s problems revolve around ONLY Tamils or Muslims. Not a single issue suffered by the Sinhalese have ever gained any international attention. Presently, these heads are going to great lengths to showcase a link with rapes to the presence of the Sri Lankan military in order to use that as an example to push for an international demand to remove Sri Lankan troops from the North.

If we are to address the question of rape directly, let us first look at some numbers and then draw conclusions based on these numbers.

Between January 2007 to November 2013, 8528 rapes have taken place throughout Sri Lanka

During war = January 2007 to May 2009

Post-war = May 2009 to November 2013

Breaking this further into during war and post war the statistics reveal:

Rape during war = 2816 (4055 accused)

Rape post war = 5712 (8174 accused)

The immediate response would be to conclude that all these rapes refer to the North.

However, in North Sri Lanka rape during and after war = 127 (during war) and 377 (post war) (total cases of 504). Other sexual offences = 6 (during war) / 84 (post war)

In East Sri Lanka rape during and after war = 124 (during war) and 418 (post war) (total cases 542)

The Western Province with a population of 5.8million, rape figures are 510 (during war) & 988 (post war) (total case of 1498)

Yet, why is the emphasis always only on North Sri Lanka? The cases of rape are highest in the Western province with 18% while North Sri Lanka it is just 6%.

Be that as it may given that the entire rape scenario is being used to discredit and prove links to rape in the North with military presence so as to generate enough international condemnation, we think that it is time to expose the lies before Sri Lanka ends up victims of West/UN mass lies.

The North cases of 504 rapes and 90 sexual offences totals 594

Of these 594 cases 18 have been attributed to the Sri Lanka Armed Forces.

The 18 accused from the Armed Forces have names/ their ages are known and full details of them are available with the Armed Forces. What needs to be said is the 18 cases of rape within a span of 7 years CANNOT constitute mass rape or showcase orders of rape by the military upon Tamil civilians as attempts are being made to prove.

What about the 576 rapes (excluding the 18)? Were these not committed by Tamils upon Tamils?

This next brings us to the subject of the Indian Peace Keeping Force arriving in Sri Lanka in July 1987 and greeted with garlands by the Tamil people. That honeymoon did not last for long as a series of incidents record the horrific 3 ½ year Indian barbarism in Sri Lanka upon the Tamil people whom Indian Prime Minister claims India wishes to treat with dignity and respect.

Over 4000 cases of rape are recorded by none other than the LTTE themselves and with the recent appointment of the Presidential Commission on the missing there are Tamils now coming forward to lodge their complaints and Indian war crimes in Sri Lanka are also getting lodged.

For Navi Pillay and the rest of the coterie of humanitarian organizations and their paid workers their statements and workshop propaganda are selective to say the least. Is there some silent understanding that Indian War crimes in particular to the period of Indian troops in Sri Lanka would be kept under the carpet?

Why have none of these entities including the Human Rights head brought up the need to investigate Indian war crimes in Sri Lanka? The Jaffna hospital massacre of even Tamil doctors, unarmed too, the Velvetiturai massacre of unarmed civilians and 4000 rapes that even Human Rights Watch recorded at the time cannot have been isolated cases in just 3 ½ years.

Will these ever be on the agenda of the UN head or its human rights head – we think not, like Louise Arbor insisted on mass graves in Yugoslavia, Navi Pillay insists of rape by Sri Lankan military and mass graves too… so these are now best practice tactics being recycled upon countries that are being targeted and the UN has a super blueprint to showcase the lies as truth.

Nevertheless, we are not prepared to continue with the lies that have led to whole countries being devastated and ruined because officials of the UN were complicit in the crimes of the big power nations out to loot and plunder Third World again or take over nations in a bid to circle the emerging super powers who are a threat to their dominance.

All that Sri Lanka needs to say is that we defeated terrorists, their cruelty and evil are known only by those who lived and suffered throughout Sri Lanka. LTTE prevailed throughout the island not just in the North. The people who suffered are not only Tamils, why is this continued insistence to portray Tamils as the only victims. In terms of reciprocity, the Sinhalese have extended enough olive branches bringing many legislative changes that no other nation with just 10% of a minority population would be given. How many of the Tamils have openly thanked and wished to start life afresh, how many Arun Thambimuttu’s are there amongst the Tamils who openly canvasses for a country that needs to move on and allow time to heal without wishing to go behind bogus Truth Commissions that are really out to take over the domestic mechanisms under the UN so that the powerful nations can through the UN puppets run the world.

Why would the UN conveniently omit any references to India’s crimes in Sri Lanka. 18 cases of rape against 4000 (which the LTTE has documented) are proof that a systematic crime was committed in Sri Lanka. Why is the Chief Minister of the North and the TNA not bringing up the need to investigate these if as they say they are so concerned about the Tamils?

Shenali D Waduge

– Kumar Moses

South Asia’s strategic security situation is changing very fast. It is driven by Indian hegemonic interests. Since its creation in 1947, India has always been an invasive force. The long list of Indian invasions and grabbing others’ territory proves this point beyond all doubt. However, things have taken a turn for the worse when USA and Japan outsourced part of their China containment and Asia destabilization strategy to India. The arms race started by India is now spreading to other countries as well. In response to India’s hegemonic expansion, Pakistan is alleged to produce 14 to 27 nuclear warheads a year. If this trend continues, Pakistan will be the world’s third largest nuclear superpower in six years after only USA and Russia.

http://thediplomat.com/2015/08/will-pakistan-soon-have-the-worlds-third-largest-nuclear-arsenal/

Fearing this, India plans to expand its nuclear arsenal to neighbouring Sri Lanka. This destructive move must be defeated early.

India the invader

Since officially gaining independence from Britain, India has made 16 actual and attempted invasions of sovereign nations. Most of these invasions succeeded in expanding the Indian Territory.

1. The 1947 Annexation of Kashmir was the first to display Indian expansionism.

http://www.counterpunch.org/2015/02/06/indias-shame/

2. 1949 Annexation of Manipur extended India far towards the east.

http://www.tehelka.com/manipurs-merger-with-india-was-a-forced-annexation/

3. 1949 Annexation of Tripura

http://www.crescent-online.net/2009/09/the-myths-of-one-nation-and-one-hinduism-in-india-zawahir-siddique-2316-articles.html

4. 1951 Annexation of South Tibet and changing its name to expand Indian military reach northwards.

http://kanglaonline.com/2011/06/khathing-the-taking-of-tawang/

5. 1961 Annexation of Goa which was an independent territory until then.

http://goa-invasion-1961.blogspot.in/2013/09/india-pirated-goa-china-is-regaining_16.html

6. 1962 Annexation of Kalapani, Nepal

http://www.eurasiareview.com/07032012-indian-hegemony-in-nepal-oped/

7. 1962 Aggression against China. However, unlike India’s smaller neighbours that surrendered their territory to hegemonic India, China fought back and inflicted a well deserved heavy defeat on India.

http://gregoryclark.net/redif.html

8. 1971 Annexation of Turtuk, Pakistan over the war against Pakistan.

http://www.openthemagazine.com/article/nation/suddenly-indian

9. 1972 Annexation of Tin Bigha, Bangladesh after helping Bengalis gain separation from Pakistan.

http://www.dhakatribune.com/op-ed/2014/feb/20/killing-fields

10. 1975 Annexation of Sikkim nation after ground work was done in 1951.

http://nepalitimes.com/issue/35/Nation/9621#.UohjPHQo6LA

http://www.amazon.com/Smash-Grab-Annexation-Sunanda-Datta-Ray/dp/9383260386

http://indiatoday.intoday.in/story/annexation-of-sikkim-by-india-was-not-legal-wangchuk-namgyal/1/391498.html

11. 1981 Attempted invasion of Pakistan to destroy Pakistan’s peaceful nuclear program.

http://indianexpress.com/article/india/india-others/indira-gandhi-considered-military-strike-on-pakistans-nuke-sites-cia/

12. 1983 (Aborted) Attempted invasion of Mauritius. This attempt was foiled only because of domestic disturbances in India and subsequent killing of Gandhi by her own body guards to avenge horrendous crimes committed by Indian troops in Punjab.

http://thediplomat.com/2013/03/when-india-almost-invaded-mauritius/

13. 1983 Attempted invasion of Sri Lanka

India backed down fearing a heavier backlash against one of its southern communities in Sri Lanka. 1987 – 1990 Invasion of Sri Lanka

14. Fearing the annihilation of Indian funded and trained Liberation Tigers of Tamil Elam (a US designated terrorist group) in the Jaffna peninsular, India airdropped food and weapons to them. When all these failed to stop advancing Sri Lankan troops, India invaded Sri Lanka in the guise of a ‘peace keeping’ mission. However, peace was not achieved. The war worsened and after horrendous abuse of Tamil women in Jaffna peninsular, India left the island nation, with wounded and defeated Indian pride.

15. 1990 (Failed) Attempted annexation of Bhutan

http://www.nytimes.com/1990/10/07/world/india-based-groups-seek-to-disrupt-bhutan.html

16. 2013 Annexation of Moreh, Myanmar. Even in June 2015 Indian army invaded Myanmar to prevent the Burmese from reclaiming their rightful land. This is India’s first invasion after the Cold War ended.

http://www.huffingtonpost.com/nehginpao-kipgen/easing-indiamyanmar-borde_b_4633040.html

Only USA can rival India’s invasion history. Unfortunately, the US has outsourced some of its anti-China operations to India starting in 2005. Since then, India has been expanding its military assets at an astronomical rate. For the fourth year running, India is world’s largest weapons importer. Not just it imports from more countries than any other does it also manufactures its weapons in large numbers.

Pakistan’s response to Indian threats

India carried out its first nuclear explosion test in 1974 codenamed ‘Smiling Buddha’. Over 40 years have passed since but India still hasn’t ratified the Nuclear Non Proliferation Treaty (NPT). It continues its clandestine nuclear weapons program. In response to India’s nuclear weapons program, Pakistan tested its first nuclear weapon in 1998. Fearing a nuclear response, Indian threats substantially reduced after that. As of 2014, Pakistan edges out India in nuclear warheads by approximately 10 in number.

These events and India’s growing conventional weapons have turned Pakistan to enrich weapons grade nuclear material. According to a US report, Pakistan manufactures 14 to 27 nuclear warheads a year which will take it over China by six years’ time. Alarmed by this development, USA has already cut its grants to Pakistan. However, USA is not in a position to stop Pakistan. USA’s biggest fear is India’s inability to deploy nuclear weapons thanks to very high population density and ethnic enclaves (states) refusing to put their people at risk to save India. Even sea-based weapons have to be repaired in a port. This is why India lags behind in nuclear weapons. However, driven by hegemony India once again considers avenues for deployment.

Indian nuclear weapons in Sri Lanka’s North-West and North-East

India expanded its nuclear weapons deployment recently. Until 2009, land based nuclear weapons were based on three Indian states around the Bay of Bengal, Gujarat, Punjab and Himachal Pradesh. After 2009, Indian nuclear weapons are now deployed in Andra Pradesh too. Attempts to deploy them in Tamil Nadu resulted in disapproval and the plan was withdrawn.

A nuclear weapons holding site faces multiple risks. Accidental damage or leakage can cause tremendous harm to the population, an explosion (not nuclear), fire or flooding can also harm the population with leaked radiation. Terror attacks or enemy attacks can spread radioactive waste in a large area threatening the population. These are very high risks and as a result, UK and France have no land based nuclear weapons. Even sea-based weapons are brought to land every few months for repair and maintenance. Densely populated Indian coastal states refuse to have them. Interestingly all economic powerhouses of India are coastal states with Maharashtra and Tamil Nadu leading the way.

As a result, India has turned to Sri Lanka to deploy its nuclear weapons. Accidental damage or attacks cannot harm Indian population and will have no political impact on India. Absolutely no risk to India but massive increase in reach against Chinese and Pakistani sea and land assets make it an attractive option.

In order to make it happen, India pushes a devolution mechanism in Sri Lanka whereby the north and the east will have a pro-Indian regional government. Deployment of Indian weapons will be easy under such a pro-Indian state government.

Immediate steps to defeat Indian demographic invasion

The gravest threat from India is its demographic invasion of the island nation. It must be ended immediately by removing the Tamil language from the official languages list. Tamil was made an official language in 1987 under the 13 amendment to facilitate Indianization of Sri Lanka. It was the unique Sinhala language that unified Sri Lanka and prevented large scale Indian demographic invasion in the past. Once there is language congruence between India and Sri Lanka, it acts like a cultural bridge to bring south Indians.

Secondly, district demarcations must be changed. Trincomalee harbour and surrounding Sinhala majority areas including Seruwila and Gal Oya must be added to the Polonnaruwa District. In ancient times, Trincomalee was the main harbour of the nation when the capital city was in Anuradhapura and Polonnaruwa. This will dissuade Tamil Elam and Indian elements from seeing division of Sri Lanka as a geopolitical means to achieve their hegemonic interests.

Constitutional provisions must be made to illegalize deployment of nuclear weapons in the island or its exclusive economic zone.

Sudath Gunasekara

My Dear Mr Lalith Weeratunga,

Having failed to contact you or to get your private TP No or E-mail ever since I wrote you this note, I am copying you here with the note I sent to you by E-mail on 1^st Dec, 2014 as a prior warning about the last Presidential election.

I am seeking the assistance of Lankaweb to trace you as I have failed all other. I hope this will reach you via Lankaweb. I am sending this to Lankaweb for two reasons,

1 to reach you at least via Lankaweb

2 For the general public to know how much we have been trying to avoid the current situation in the country, which we expect to get worse in few more days.

I hope you will have few minutes to go through it at least now, as you had no time to do so then and I would like to hear from you in retrospect.

Yours Sincerely,

Sudath

**********

Strictly confidential and personal

To Lalith from Sudath   1.Dec.2014.

My Dear Lalith,

A note from an old friend of yours,

 I am greatly disturbed by the latest, political developments taking place in the country. The Government is heading for serious trouble unless you take immediate corrective measures to arrest this situation.

In the first place I do not think it advisable at all to go for a Presidential election now.

You have two more years to go. Therefore my advice is to wait these two years, as the bird in hand is worth more than ten in the bush. Meanwhile why don’t you advice the President to reduce the mega Cabinet, bring in few new and quality men in to it, listen to good counseling, at least  distance bad eggs both in politics and administration and take corrective measures to build up a new image before you go for the next election.

As for me I am particularly disturbed of any change in Government as that would definitely take us back to pre 2005 situation or even something much worse.   

I am also enclosing herewith a copy of the Siya Panatha” (100) prepared by me on behalf of our organization that will be sent to all political parties and few selected opinion leaders for them to reorient their future political strategies in the light of simmering aspirations of the Sinhala Buddhist majority in this country. You may use this as a broad guideline to put the Government on the correct track.

This report is based on a survey by our members, over the past few months that covered a wide cross section of the society (mostly Kandy district but covering other Districts as well). As such we believe it reflects the current political palpitation of a sizable section of people in this country. People to whom we spoke range from University dons, prominent Buddhist monks, public servants, teachers, students and businessmen to many others like chauffeurs, farmers and ordinary people. This document embodies in summary form the views of these people. You may go through this, and advice HE accordingly, to take necessary action you deem fit to avoid a possible catastrophe the country might have to face in the forthcoming Presidential Election, in case the old saying Achintitampi Bhawati Chintitampi vinassati” gets activated.

Most people to whom we spoke seem to have no issue with MR as a leader. But they are highly critical of most politicians like the, PM (who got only 10,000 votes from Gampola at the last election and who was widely criticized for breakfasting with a Muslim Kudu King by the people), Chief Minister CP (who is all the time seen hanging around and posting with the President where ever the latter goes or show off at film festivals like a film star in Colombo and does everything but his job in the CP as the CM for which he is paid by the people. People in and around Kandy wonder whether he is a Chief Minister for the whole country) and Hakeem; none of these men have popular support in the Kandy District. They are also critical of people like Mervin, Duminda, Sajin. Mutuhettigama, Vass and Sarana Gunawardhana whom they opine should be distanced immediately from the HE if he wants to avoid a major crisis.

Almost all to whom we spoke, think these are the men who will bring about the downfall of the government. Every vote the President gets, at least in the Kandy district is a personal vote to him and not votes collected by local politicians. These politicians are just like cunning foxes in the jungle that subsist on carcasses left over by a lion until they find a new lion to kill for them. As such it is very dangerous to depend on these unscrupulous sycophants and their reports and numbers. The votes are definitely not with them; votes are with the people. When we talk to people we see how much they hate these local politicians. They are corrupt and arrogant and distanced from the people. They don’t care and listen to anybody in their districts; they only care their self interest.

Most people to whom we spoke are also critical of Sarath Fonseka case.  Though they don’t approve his contesting 2005 elections they see him as the war hero and as such they feel that he should not have been treated so shabbily like that.

Even though the President has not taken any action regarding my only request to him dated 10^th June 2011 sent to you regarding my Village Meemure (in spite of the consistent support I have extended for him at the Presidential election 2005 and thereafter, as you would have already seen in the article enclosed, which I sent to you in mid 2006), I still admire him for the following things he has done.

1 Defeating the LTTE

2 Restoring political stability in the country by keeping this political animal zoo together

3 The new wave of infra structure development, especially the roads (excepting Meemure road)

4 The bold stand taken against the imperial West and Indian expansionism

5 Improved relationships with China and Russia

6 Construction of Sanda Hiru Seya

That is why I am sending this note to you, hoping that some of the ideas therein could be effectively used to counter opposition campaigns. I strongly believe this Siya Panatha will definitely help any politician to enhance his/her chances of getting more votes in this country, particularly the Sinhala Buddhist votes. If at least the key proposals of this programme are implemented the country will emerge once again to the pristine status of what it had been before the 13^th century. This is what the Sinhala Buddhists of this country had been dreaming for a long time.

I expect this document to activate the second take off from where the Dasa Panatha of Bauddha Sasana Com Report of 1953 stopped after 1956. Whatever the critics may say, in my opinion, the incumbent President is the best person to whom the country could look up for implementing these proposals as already he has the power as the Executive President on the one hand and the 2/3 majority in Parliament on the other.  We also hope that as a son of Ruhuna he possess the courage and guts to take such bold decisions as already proved by the way he handled the LTTE. What you need in this country just now in our opinion is a benevolent Sinhala Buddhist dictator.

 

Your Special Attention is drawn to the following items in the 100 Panatha.

Desapalana the foll sections

        1 Ek Ratak

2 Ek Jatiyak

3 Ek nitiyak

5 A National Advisory Council above politics

6 Abolition of the 13^th A and the Provincial Council system and Establishment of Tunsinhale and  Three Ratasabha

12 A National Planning Council

13  Senate

16 Need for permanent residence within the electorate for candidates etc

18 Ban on all ethnic & religious political parties

19 Ban on religious dignitaries entering politics

24 Removal of Pensions for politicians and enormous privileges given to them.

38 Remove Proportional representation and district MPP System and return to former electoral system so that every electorate will have a MP to whom the people could take their grievances. (Unlike the present District MP system where most don’t have a rep. Ex; In Kandy 11 out of 14 electorates don’t have MPP from 2004 up to date) Only Nawalapitiya, Gampola and Harisattuwa have elected MPP. So where is representative democracy? The same procedure to be adopted in the present Pradeshiya Sabha system as well by reverting to one member per VC ward.

48, 49, 50 New Constitution

Rajya Paripalana

5, 7, 9, 20 and24 Installing an independent, efficient Public Service freed from politics

23 Updating pension of public servants. One who does this will get at least 1 million votes more as there are over 540 000 pensioners. He will also go down in history as the person who revolutionized the rights of the pensioners of the country.

 

Podu Karunu

8 Implement the Recommendations of the Kandyan Peasantry Commission of 1951 by setting up the Special Development Authority recommended therein to ameliorate the problems of Kandyan Peasants. No one should forget that Kandyan areas have 1/3 the total voter strength of the country

In addition to what has been suggested in this 100 Panatha, I would also like you to advise the HE to take the following steps as well

1. Implement as many proposals as possible put forward by the JHU (Most of them are also included in 100 Panatha)
2. Reduce the Cabinet to max 25 and man it with people of quality, people like late Atulathmudali and Kadiragama
3. Set up the national advisory Council stated under Desapalana No 5
4. Start a country wide Small Tanks Programme (this will enhance the Farmer vote)
5. Review Fonseka and Shirani issues. This will bring the votes of all their sympathizers to his bag
6. Stand firm on Western bullying, Indian expansionism and Tamil and Muslim racial politics, for no one else will and can do it
7. Put an end to never ending political maneuvering by opportunists Tamil and Muslim political parties by banning all such parties so that they will be compelled to join national parties. Tell them to integrate with the majority and behave like Sri Lankans or get back to South India or Arabia

 

Dear Lalith,

1 President Premadasa as you would recall listened to my objections as the President of SASA at the BMIC meeting on the amalgamation of the Pradesiya Sabha and Divisional Sec Offices and the appointment of non-SLAS officers as Divisional GAA in 1992 and thereby I was able to save the demise of the SLAS and the total destabilization of provincial Administration in this country

2 In 1992 Lalith Atulathmudali listened to my advice and joined hand with Gamini to form DUNF. Lalith in fact thanked me for what I did and told me that they had decided to appoint me as the chief organizer of DUNF for the entire Central Province

3 Mrs B on 25^th Dec 1993 accepted my strategy to get Chandrika back to the Party and was able to bring back SLFP to power in 1994 and again having listened to my advice she got Chandrika trapped to appoint her as the PM on Sept 10th.

All that I did in good faith for the good of the country without expecting anything in return.

Even today I am sending this document to you with the same spirit to be conveyed to HE, although he does not care for what is said by people like us.

In the event this Programme helps him, even in a small way, in the forthcoming election to retain his position which will definitely save the Country, the Nation and the Religion, I can be happy thinking that I too had the fortune of becoming a party to that patriotic mission.

In case these proposals help him to retain power I expect only one thing from you and the HE, and nothing else, in return,

That is implementing the Development Programme on My Village which I sent to you on 10^th. JUNE 2012.

Sudath Gunasekara

1.Dec.2014.

PS: If you are scared or find it difficult to tell these things to the President Pl get me an early appointment and let me know. I will do that job in the name of my country.

චන්ද්‍රසිරි විජයවික්‍රම

සිංහල බෞද්ධ නායකයින් හා හාමුදුරුවරුන්ගේ එකමුතුවක් නැතිකම නිසා ඉන් ප්‍රයෝජන ගන්නා හබන් කුකුළන් අතර කලාකාරයින් සෙට් එකක් දැන් ලංකාවේ බිහිවී සිටී. මීට මාස ගණනකට පෙර “බෞද්ධයින් ඇයි මෙතරම්  ප්‍රචණ්ඩත්වයට ලොල්” යනුවෙන් ධර්‍මසිරි බණ්ඩාරනායක නම් චිත්‍රපටිකාරයෙක් කල ප්‍රකාශය “ලංකාවේ සිංහල බෞද්ධ පදනම විනාශ කලයුතුය” යන රට බෙදීමටද රුකුල් දෙන ඇන්ටි මහාවංශ ව්‍යාපාරයේම වලිග කොටසකි. බෞද්ධ සොල්දාදුවන් සිටිය හැකිද යන මාතෘකාව යටතේ පවා බටහිර සුදු ප්‍රොපෙසර්ලා ලිපි ලියති. මියගිය ස්ටැන්ලි තම්බයියාට ප්‍රශ්නයක් වූයේ බෞද්ධයින් මිනී මරන්නේ කොහොමද යන්නය (හව් කැන් බුඩිස්ට්ස් කිල්). යාපනයේ කුල භේදය වෙනුවට තායිලන්තයේ ථේරවාද බුද්ධාගම හැදෑරීමට ඔහු මුලින්ම පිටරට ගියේය. මේ ගැන මා කලකට පෙර ඉංගිරිසියෙන් ලියූ ලිපියක් තම්බයියාට යැව්වත් ඔහු පිළිතුරක් එව්වේ නැත. ඒ ලිපිය සිංහලට පෙරලා මෙම බ්ලොග් (හරිමග.බ්ලොග්ස්පොට්.කොම්) එකේ දමන්නට සිතා සිටිමි.

දැන් අළුතින්ම මා දැක්කේ බයිලා ගායක සුනිල් පෙරේරා විසින් අමරදේවගේ “පින් කෙත මේ ලක් දෙරණේ යළි උපදින්නට හේතු වාසනා වේවා” යන ගීතය හාස්‍යයට ලක්කිරීමේ සිද්ධියයි.  සුනිල් පෙරේරා ඒ ගැන හිරු ටී වී එකට කල මිනිත්තු 20 පැහැඳිළි කිරීම තමන් නොදැනම ඔහු විසින් කරන ලද ඇන්ටි මහාවංශ ව්‍යාපාරයට කඩේ යාමක් බව මගේ අදහසය. අවංක මෝඩයින්, වංක මෝඩයින්ට වඩා නාස්තිකාරීය. ධර්‍මසිරි වංක මෝඩයෙක් නම් සුනිල් අවංක මෝඩයෙකි.

සුනිල්ගේ කතෝලික පවුලේ දහ දෙනෙක් විය. ඒ අතරින් බෞද්ධ කෙනෙක් කසාද බැඳගත්තේ
සුනිල් පමණය. සුනිල්ගේ කාතාව අනුව සුනිල්ගේ නෝනා ඇගේ දුවට පල්ලියට යන කෙනෙක් සොයන සේය. සුනිල්ගේ ගෙදර ජේසු රූපය ලඟින් බුදු පිළිමයක් තබා ඇත. සුනිල්ගේ නෝනා ගෙනා අඟල් දෙකේ බුදු පිළිමය වෙනුවට සුනිල් ලොකු බුදු පිළිමයක් ගෙනාවේය. එය දුටු සුනිල්ගේ අම්මා “හ්ම්” කියා ගියේය. ඉස්ලාම් ආගමේ මෙන් රූප/පිළිම වන්දනාව ක්‍රිස්තියානි ආගමේදී අයිඩොල් වර්ෂිප් කියා මුලදී හැඳින්වුනත්, දැන් කාරණා වෙනස් වී ඇත.

සුනිල් අසන ප්‍රශ්නය නම් ලංකාව පින් කෙතක් නම් හැමෝම ලංකාව අතහැර පව්කාර රටවලට යන්නේ ඇයි කියාය. ඒ රටවල සුද්දන් ලංකාවට එන්න පොර කන්නේ නැත්තේ ඇයි? ලංකාව ටොප් නම් ලංකාවේ ඉස්පිරිතාල වෙනුවට අගමැතිලා ජනාධිපතිලා පිටරට ඉස්පිරිතාලවලට යන්නේ ඇයි? පිටරට ලමයි ලංකාවේ ඉස්කෝළවලට එන්නට පොර නොකන්නේ ඇයි? ලංකාවේ ලමයි පිටරට ඉස්කෝලවලට යවන්නේ ඇයි? මේ ප්‍රශ්න වලට බයිලා උත්තර නොසෑහේ.

සංගක්කාරට සිංදු කියන්නට හෝ තමන්ට ක්‍රිකට් ගහන්නට දීම සුනිල් සළකන්නේ නූගත් අය පාර්ලිමේන්තුවට යාම වගේය. ඔහුගේ ඕ ලෙවල් සාමාර්‍ථය ඒ සඳහා නොසෑහෙනවායයි සුනිල් පවසයි. සුනිල්ගේ පවුලට, පුතාගේ ඇමෙරිකා අධ්‍යාපනයට ප්‍රශ්න නැති රටේ ප්‍රශ්න ගැන නිහඬව ඉන්නැයි සුනිල්ගේ නෝනා කරන ඉල්ලීම සුනිල් තරයේම ප්‍රතික්‍ෂේප කරයි. සමාජයේ විෂමතාවන්ට බයිලා මගින් නිර්දය ලෙස පහරදීමේ සුනිල්ගේ මේ ප්‍රතිපත්තිය නිසා වරක් එක් තරුණ දේශපාලකයෙක් සුනිල්ට හිරිහැර කලේය. එහෙත් ඔහු හදිසියේ මිය ගියේය.

සුනිල් කියන්නේ දේශපාලකයින් මන්ත්‍රීකම් සඳහා යන්නේ ඔවුන් තමන් නොදන්නා බව නොදන්නා නිසාය කියාය. සුනිල්ගේ මේ කියමනෙන් පේන්නේ සුනිල්ට ඔහුම කියන යථාවාදී ලෙස සිතීම මඟහැරී ඇති බවය. දේශපාලකයින් මන්ත්‍රීකම් සඳහා දුවන්නේ ඒ මඟින් ලබාගත හැකි ධනය හා බලය නිසා මිස නොදන්නා බව නොදන්නා නිසා නොවේ. සුනිල් විසින් බයිලා හරහා රටේ ප්‍රශ්න ගැන කරන උපහාසාත්මක විවේචනය අපක්‍ෂපාති නොවේ කියා මම සිතමි. මහින්ද රාජපක්‍ෂ රෙජීමයට පමණක් නොව දේශපාලක කළු සුද්දන් 1948 ටේ සිටම ලංකාවට කල විනාශය සුනිල්ගේ තේමාව වියයුතුය. ඒ වෙනුවට පින් කෙත කතාවක් ඉදිරියට ගැනීමෙන් සුනිල් පෙන්වන්නේ ඔහුද ලංකාවේ ඉතිහාසය පටන් ගන්නේ 1505 න් පසුව කියා සලකන කෙනෙකු බවය. මඩු පල්ලිය දුටුවිට මෙන් නොව තිසා වැව හෝ රුවන් වැලි මහසෑය දකිනවිට මගේ ඇඟ කිලිපොළා යයි. සුනිල්ට වෙන්නේ මෙති අනිත් පැත්ත විය යුතුය.

ක්‍රිස්තියානි පසුබිමකින් හැදුන වැඩුන සුනිල්, ඔහු මියගියාට පසුව ඔහු බෞද්ධයෙක් ය කියා රට දැනගත් ගාමිනී පොන්සේකා මෙන් නොව, කැළනියේ ආර් එස් පෙරේරා (කතානායකව සිටි) පවුල් පවා බෞද්ධ ක්‍රමයට හැරවූ ඉන්දියානු ගායිකා  ජී එස් බී රානි (පෙරේරා පවුලට කසාදයෙන් එක්‌වූ) මෙන් වියයුතුය කියා මම නොකියමි (රේඩියෝ සිලෝන් එකේ බණ කීම ආරම්භකරවූයේ ඇයය). නමුත් සුනිල් තමන්ගේ සාමාජ සේවය සඳහා සිංහල බෞද්ධ පදනම හාස්‍යයට ලක් නොකල යුතුය. ඊට හේතුව සුනිල් නොදන්නා බොහෝ දේ ඇති නිසාය.

උදාහරණයක් වශයෙන් “දන්නෝ බුදුන්ගේ ශ්‍රී ධර්‍මස්කන්දා” යන උපත අනුව ක්‍රිස්තියානිවූ ජෝන් ද සිල්වා ලියූ ගීතය 1948 ට පෙර හා පසුව ලංකාවේ ගම්වල ජාතික ගීය විය. ඒ අනුව අනුරාධ නගරය මිහිබට සුරපුරකි. සුනිල් මේ ගීතය දැන සිටියා නම් කොහොමට සිටීද?

සුනිල් පෙරේරලා විසින් දැනගතයුතු කරුණු:

1. ලංකාව ලෝකයේ බොහෝ රටවල් හා සසඳන විට පින් කෙතකි. ලංකාව විනාශ මුඛයට වැටුනේ යුරෝපීය ක්‍රිස්තියානි බලවේග නිසාය. අද වනවිට ලංකාව අධ්‍යාත්මක හා සදාචාරත්මක අතින් පිරිහී තිබෙන්නේ රටේ හෝ රටේ සිංහල බෞද්ධ ශිෂ්ටාචාරයේ වරදක් නිසා නොව 1832 න් පසුව සිට ක්‍රිස්තියානී සුද්දන් හා කළු සුද්දන් විසින් කල විනාශය නිසාය.
2. ලංකාව දකුණු ඉන්දියාවෙන් බේරී සිටියේ මුහුද නිසාය. ලංකාවේ සිට ඉන්දියාවට හා ඉන් ඔබ්බට භාෂාව පවා පැතිරී ගියා යයි සිතීමට ශාක්‍ෂි ඇත. උදාහරණයක් වශයෙන් වතුර යන වචනය සිංහල හා යුරෝපයේ ජර්‍මන් භාෂාවේ ඇත. මෙය සිදුවූයේ කෙසේද?
3. පෘථුවියේ කාන්දම් බලය දක්වන සිතියමක් ගත් විට ලංකාව එහි සුවිශේෂ ස්ථානයක් ගනී
භූමි කම්පා, සුලි සුලං, සාගත, වසංගත, ගංවතුර, නායයාම් ආදියෙන් ලංකාව ආරක්‍ෂාවී තිබුණේය. අද මෙම විනාශ ලංකාවට එන්නේ අධර්මිෂ්ට දේශපාලක ක්‍රියා නිසාය.
4. මිනිසුන් රට අතහැර යන්නේ රටේ වරදක් නිසා නොව රටේ පාලන ක්‍රමයේ වරද නිසාය. අමරදේව කිව්වේ රට ගැන මිස රටේ පාලක හොරුන් ගැන නොවේ.
5. මෙසේ රටහැර යන අය බොහෝ දෙනා සුද්දන්ගේ රටවල, සුද්දන් කරන්නට අකමැති පහල කම්කරු රක්‍ෂාවල් කරන්නේය. මෙය විශේෂයෙන් ශීතල යුරෝපයට හා කැනඩාවට යන දෙමළ ජනයාගේ ඉරණමය.
6. ඩුබායි හෝ කොරියාවට හෝ යන මිනිසුන් විඳින දුක දන්නේ ඔවුන් පමණය. තුවාලය කසන්නා වාගේ රටින් පිටට යාමට වලිකන මොවුන් වලේ වැටී සල්ලි ටිකක් හොයාගෙන ආපසු ලංකාවට ඒමට සිටින අයය.
7. ඇමෙරිකාවේ හෝ යුරෝපයේ හෝ මිනිසුන් මානසික වශයෙන් හෝ සෞඛ්‍ය අතින් හෝ ලංකාවේ මිනිසුන්ට වඩා දියුණුද? සල්ලි නැත්නම්, වයසට ගියවිට හෝ ලෙඩවූවිට ඇමෙරිකාවේ බොහෝ දෙනා දුක්බර ජීවිතයක් ගතකරයි.
8. සුනිල් නොදන්නා දෙයක් නම් සුදු රටවල් වල බුද්ධාගම පැතිරෙමින් පවත්නා වේගයය. පල්ලි වලට සෙනඟ නොපැමිණීම ලොකු ප්‍රශ්නයක් ව ඇත.
9. මේ රටවල මිනිසුන්ගේ ප්‍රශ්නවල තරම මේ දිනවල ඇමෙරිකාවේ ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් ලබා ඇති ජනප්‍රිය බවෙන් එලි දරව්වේ. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට මුවාවී ඇමෙරිකාවේ සුළු පිරිසක් සෙසු ජනයා සූරාකන ආකාරය සුනිල්ට ඔහුගේ පුතාගෙන් විමසා දැනගතහැකිය.
10. ලෝකයේ මිනිසුන්ගේ අධ්‍යාත්මක පිරිහීමට විසඳුම් බුද්ධාගමේ චතුරාර්ය සත්‍යය අනුව ලබාගත හැකි බව දැන් ඉතාමත් පැහැදිලිය.  ඩොලර් බිලියන් ගණන් ක්‍රිස්තියානිකරණය සඳහා යොදවන ලෝක ක්‍රිස්තියාන් සංවිධානත්, ඉස්ලාම් තෙල් සල්ලිත් ඉදිරියේ බුද්ධාගම පැතිරී යන්නේ ලංකාව නමැති පින් කෙත ථේරවාදී බුද්ධාගම ලෝකයට රැක දුන් නිසා බව සුනිල්ට වැටහෙනවා නම් ඔහු මෙවැනි උපහාසාත්මක අපහාස නොකරන බව නිසැකය. ඉන්දියාව, පකිස්ථානය, බංගල දේශ්, කොරියාව, ඇෆ්ඝනිස්ථානය, ඉන්දුනීසියාව, පිලිපීනය යන මේ රටවල් කලින් බෞද්ධ රටවල් වුනත් අද සිැුවී ඇත්තේ කුමක්ද?

පෝප් ෆ්‌රැසිස් විසින් බුද්ධාගම ගැන කියන කතාව ඊට කලින් සිටි පෝප්ලාගේ කතාවට වඩා වෙනස් ය. බුද්ධාගමට ගරු කරන බව එය අධ්‍යාත්මික වශයෙන් ශ්‍රේෂ්ඨ බව ඔහු කියයි සුනිල් තම සමාජ සේවයට තම අධ්‍යාත්මික ගුණවගාවද ඇතුලත් කරගත යුතුය.

චන්ද්‍රසිරි විජයවික්‍රම

By A. Abdul Aziz. Press Secretary, Ahmadiyya Muslim Jama’at – Sri Lanka.

 According to media reports, Prime Minister Stephen Harper was in Mississauga Friday afternoon (28 August) to address tens of thousands in attendance at Canada’s largest annual Islamic convention.

Speaking during the opening day of Ahmadiyya Muslim Jama’at (Community) Canada’s Jalsa Salana (annual convention), the Conservative party leader emphasized the government’s ongoing support of religious rights and freedoms.

“In Canada, we know that religious tolerance is an indispensable building block in a free and democratic society,” Harper said.

“That’s why as Canadians, we value religious freedom so strongly at home and why we work to advance it without fear or favour around the world, but today, almost three quarters of humanity live in countries where religious freedom is only just a dream, where the right for minorities to worship as they please is violated with increasing frequency.”

The Prime Minister was introduced as a “Global champion of religious freedom” by Julian Fantino, Associate Minister of National Defence and MP for Vaughan, home of the Office of Religious Freedom that the government established two years ago.

Harper took the opportunity to remind those in attendance of the Conservatives pledge to invest in a new three-year program under the office of religious freedom to support persecuted religious minorities in the middle east if re-elected on Oct. 19.

The office will also work with organizations operating in areas under threat of terrorist group ISIS to protect places of worship and religious artifacts.

This weekend’s convention comes days after ISIS destroyed an ancient temple in Palmyra, Syria.

“We know this because ISIS brags about it,” Harper said.

“They videotape these deeds and then share them with the world through the internet. These terrorists are trying to revert Islam for their own purposes. They’re trying to deceive the world and to destroy the world and they must be stopped.”

This three day Convention (Jalsa Salana) features several sessions of speeches, presentations and discussion groups aimed towards offering practical solutions to combat various forms of religious extremism.

Last October, Saint-Jean-sur-Richelieu, Quebec was the victim of an ISIS-inspired attack when Martin Couture-Rouleau ran over two RCMP officers. The infamous attack on Parliament Hill occurred two days later.

Harper credited Ahmadiyya Muslim Jama’at Canada for promptly speaking out against the attackers.

“As we all know, these shocking acts were perpetrated by killers claiming to act in the name of Islam,” Harper said.

“How important it was that the Ahmadiyya Muslim Jama’at Canada quickly, categorically and unequivocally condemned the attacks and the terrorists who committed it … By your words and by your actions, Canada’s Aamadiyya community has earned the respect and admiration of all Canadians.” Harper added..

Prof Siri Hettige Courtesy The Daily Mirror

– See more at: http://www.dailymirror.lk/85437/reason-and-unreason-in-sri-lankan-politics#sthash.LawAM6HW.dpuf

Dr Sudath Gunasekara, MAHANUWARA, the last capitol of the Sinhale Kingdom

31/8/2015.

Everything on the political stage appears to be rosy. At least that is how it is displayed by the media for the consumption of the general public. Nisa Bisval the Asst Sec Sate USA comes. No International investigation she says. Tony Blair ex PM Briton follows. He too says he is also with Sri Lanka and spells out seven principles for reconciliation. All this is very fine. Bu I wonder whether  this is part of the back ground music played by politicians to keep the public distracted from the uncertainties and confusions in political issues at Home.  Let us hope it is not so and let us be optimistic as the future is yet to come.

Two weeks have now gone after General Elections without a legitimate Government in this country. All political parties fighting tooth and nail to consolidate their power bases are conspiring day and night against each other squabbling over portfolios and power sharing. None appears to even have a glance at much spoken Yahapalanaya or what happen to the country, the economy and people, if political instability drags on like this, though politicians elected and even defeated have no problem. Leaders of the major parties are trying to push down their own agendas down the throats of others at all cost and get their positions established caring a damn to the Yahapalanaya they spoke of in the past. The Government has almost come to a standstill. Thanks to everybody in the much criticized but well established machinery of public service in this country, up to now, the day to day affairs are moving with no major breakdown.

President Sirisena has so far been successful to cleverly hamstrung Mahinda Rajapaksa, at least temporarily, with the help of Chandrika and Rannil by skillfully taking over everything that is SLFP to his hands, including the Chairmanship of both UPFA and SLFP. Whether they are going to be stronger or   face imminent disintegration and demise under his leadership in the near future is another matter. The present political situation in this country reminds me of the story of the famous Baludane organized by Welivita Saranankara Thera  where most dogs ‘invited’ for the meal were found dead after attacking each other immediately after they were untied to partake the dane.’ Of course it had very little effect on Ven Saranankara though it could be much different in this game.

Sarcasm apart I am seriously perturbed on the current political uncertainties hovering over the Sri Lankan skies as the International Wolves are closely watching the situation impatiently to get at the prey as early as possible. Had you read what Asoka Metha had revealed recently about the joint USA, UK and India and Ranil-Chandrika coup regarding the two year long conspiracy to oust Mahinda Rajapasa and how they have achieved its first stage on Jan 8^th 2015, you want be surprised about what is going on behind doors and under the carpet at the moment. We don’t expect them to leave at what they did on Jan 8^th.  This is a continuous process of geopolitical manipulation lead by America to gain and built up military control over the Indian Ocean, the future hub of world politics as many political analysts have said. See how they have changed their earlier stance on Sri Lanka overnight after the régime change. Nisa Biswal USA Asst Secretary on south Asian Affairs was here last week as a special envoy of the USA President to congratulate the new regime. She has informed the Government about their decision to drop the earlier resolution and submit another, calling for an internal investigation to UNHRC on alleged human right violation and also gifted US$1 m. assistance to Sampur resettlement programme. Though this new gesture is welcome, I suspect the American intention behind these moves. Isn’t this a part of their long term plan to consolidate their position in the Indian Ocean with a permanent naval base in Trincommallee (the SLFP must not forget it was SWRD who got this place liberated from the British).  She also had discussions with the TNA. But only god knows what she discussed with them.  I am quite positive she must have told them that she will do all what she could both as an agent of America and the West and also as an avowed Indian what the western imperialists could not do for 500 years in a couple of months from now. Also she must have told them that together (US, UK and India) they will stand with them on reconciliation, resettlement of displaced people (of course leaving out Sinhalese) power sharing and self determination leading to complete disintegration of the Sinhala Buddhist State of Sri Lanka.

That is permanent disintegration of this much envied Land of the Sinhalese in to a number of Sinhala,Tamil and Muslim ethnic States eternally fighting among them on boundaries and survival thereafter. This in short is the bottom line of their involvement in Sri Lankan domestic politics. USA will preside over the disintegrated and disunited, multi lingual, multi religious and multiethnic Island of curse created by her thereafter. The fact that Nisa Biswal is both Indian and US makes it even more dangerous.

Meanwhile our erstwhile friend Tony Blair also has visited to convey his love to the President and the Prime Minister for the excellent jobs they have done. No one has any doubt that Blair must have been more than happy to see that the present regime has done all the spade work to complete the conspiracy hatched by his ancestors in Briton and neighbors in Holland and Portugal for 500 years to destroy the Sinhala Buddhist civilization in this country.

Although it is too premature to pass judgments everybody knows that the present My3 plan of UNPGG and SLFP marriage want work for long.  At first they will quarrel over portfolios and other positions and later on power sharing. At the next stage this so-called international community will set Ranil and MS against each other and create a bigger confusion within the country. At the same time they will get Tamils and Muslims also to agitate for self rule and separation. Simultaneously through the US Embassy in Colombo they will get the US $ hunting NGOO, Sival gangs of the Civil Society Organizations and the anti-Sinhala and anti-Buddhist sections of the Colombo based so called Colombian intellectuals and the frustrated JVP, Colombo based trade unions and the Indian labour force on the plantations organized, and create civil commotion, tension and confusion in the country. The Government will break down and the masses will get on to the streets. Once that is complete they will move a resolution in the UN calling for international Intervention to restore ‘Democracy” declaring Sri Lanka a Failed State.

So finally Sri Lanka will end up as another San Diago Gatia or Okinava Island in the Indian Ocean in world politics. That will make the curtain fall on the 2500 year saga of the Sinhala Buddhist Nation in the world.

Once that operation is complete it will be too late even for India to find out as to what the hell RAW had been doing all the time. Thereafter it will be her security as there want be a Sri Lanka at its southern tip to support her or ask for help.

Then all our so-called Sinhala Buddhist leaders inclusive of the Mahanayaka Theras and Buddhist Associations the Island over who never listened to our warnings or could never understand what patriotic men and women from the days of that great Seer Anagarika Dharmapala were trying to say about this imminent disaster, can wail and repent forever cursing themselves for not protecting their country, nation, and religion, together with all other traitors responsible for this calamity.

In this backdrop I urge all our politicians to give up narrow politics and personal prejudices and put the country before self and everything else on earth and stand together as one force to save the motherland and our heritage.

Will the Four Guardian Gods send someone to save our country in time?

Shenali D Waduge

Let’s start from the beginning by answering some direct questions. No investigation can omit to investigate how armed militancy started in Sri Lanka. It was not home grown. The Vaddukoddai Resolution may have called for youth to take up arms, but arms and arms training were not provided in Sri Lanka. Unemployed Tamil youth from Sri Lanka were taken to India and clandestinely trained under the auspices of the Indian Government. All those chirping ‘reconciliation’ ‘accountability’ and ranting on about root causes need to bring out how terrorism began in Sri Lanka and India’s role cannot be omitted from investigation. If India had not secretly trained Sri Lankan Tamils in India, armed, financed and guided them there would have been no militancy and the type of terror that Sri Lanka had to face throughout 3 decades including over 100,000 lives. If this is no investigated first there is really no point investigating the middle or end.

How did terrorism begin in Sri Lanka?

• India trained unemployed Tamil youth in India clandestinely in the 1970s
• Where is the evidence for this? Jain Commission report following assassination of Rajiv Gandhi names the camps that these trainings took place, the number of batches as well
• Council of Foreign Relations RAW helped to train and arm the LTTE in the 1970s”
• Dixit, in his memoirs, had said that arming Sri Lankan Tamil youths was one of the two major policy blunders of Prime Minister Indira Gandhi. Intelligence agencies (RAW) said….these are boys who were trained by us from 1977” (Dixit, Assignment Colombo)
• Intelligence agencies (RAW) said….these are boys who were trained by us from 1977” (Dixit, Assignment Colombo)
• Paying LTTE Rs.50 lakhs per month (Apri 5, 1988 Wikileaks cable quoting Dixit)
• April 5, 1988 Wikileaks cable quotes J N Dixit that India had agreed to pay LTTE Rs.50lakhs per month which was paid in July 1987. This was to make up for the tax loss for the LTTE upon IPKF arrival. It was also a payment that sealed Prabakaran’s agreement to the Indo-Lanka Accord.

Affidavits in the Jain Commission report

• Nedumaran : Para-6 :- It was at that juncture, the Late Prime Minister Mrs. Indira Gandhi entrusted the full responsibility of Military training of the Tamil Militant youths, to the Research and Analysis wing (popularly known as RAW).
• Karunanidhi – It is a well known fact that the LTTE and other Sri Lankan Militants camps were established in India ever since 1982 in tune with the policy of the Central Government at that time. The Tamil militants were given military training and allowed to have their own training camps in India.”
• Shri K. Mohandas Dir Gen. Police Para 13 :- ….The issue had become very sensitive, and meanwhile, the Prime Minister’s advisors were working overtime, giving facilities to the militants, particularly the TELO (Tamil Ealam Liberation Organisation) to be trained in the use of modern arms in the camps organised in Tamil Nadu, Karnataka, Uttar Pradesh, New Delhi and elsewhere. The idea was that after the training, they would be supplied with arms and sent to Northern Sri Lanka to engage the Sri Lankan troops in guerrilla action. It was supposed to be a top secret operation without even the knowledge of the State Government and its Intelligence agency. (at least as far as Tamil Nadu was concerned.”

LTTE:- 6 camps were reported being conducted by the LTTE in the districts of Anna (1 camp), Thanjavur West (1 camp), Thanjavur East (1 camp), Salem (1 camp, Madurai (1 camp) and Ramnad ( 1 camp) of Tamil Nadu. The total strength of trainees in these camps was reported to be 495 cadres including 90 female Tigers. The camp at Sirumalai (Anna district) was the only camp were all the 90 female Tigers were getting training along with 40 male Tigers. The largest LTTE camp was located at Kumbarapatti in Salem district. The training comprised Arms Training, swimming, boat driving and physical training. The camps were equipped with transport facilities such as Jeeps, Vans, motor cycles etc.

 TELO:- Five camps organised by Tamil Eelam Liberation Organisation (TELO) were reported to be running in the districts of Ramnad ( 3 camps) and Salem ( 2 camps). There were totally 233 male cadres undergoing this training which comprised Physical Training, Arms training, swimming and boat driving.

EROS:- Eelam Revolutionary Organisers (EROS) were reported to be conducting two camps in the districts of Ramnad and Pasumpon Muthuramalingam districts. There were 8 male trainees in these camps which were imparting Physical Training and Arms Training.

 EPRLF: The Eelam Peoples Revolutionary Liberation Front (EPRLF) was reported to be conducting 7 training camps in the districts of Thanjavur West (3 camps), South Arcot (2 camps), Trichy ( 1 camp) and Ramnad (1 camp) with a total strength of 73 male trainees who were being trained in Guerilla warfare, Physical Training and Arms training. These camps reportedly possessed sophisticated weapons such as Light Machine -guns as well as transport vehicles.

PLOT:– The Peoples Liberation Organisation for Tamil Eelam (PLOT) was conducting training in 18 camps located in the districts of Thanjavur West (11 camps), Pudukottai ( 4 camps), Tirunelvei East (2 camps) and Thanjavur East (1 camp). Totally 2236 cadres in addition to 94 female cadres were getting trained in these camps. The camps possessed transport facilities, boats and some weapons. Predominantly, the training comprised guerrilla warfare and also Physical Training, Swimming and Boat Driving.

Other assorted organisations were also conducting their camps in Tamil Nadu such as Tamil Eelam Army (TEA) – 2 camps, 31 trainees; TELA -Kanthan group ( 3 camps, 117 trainees); TELA-Rajan group (1 camp, 10 trainees); TENA (1 camp, 25 trainees); RELO ( 1 camp, 13 trainees; NLFT (1 camp, 2 trainees); ECRP (1 camp, 4 trainees) and TMPP ( 1 camp, 6 trainees).

As per the enclosure, the total number of trainees of various Sri Lankan Tamil militant organisations in their training camps being conducted in Tamil Nadu was 3179 males and 184 females, totally 3363 cadres.

Training by India and existence of armed militancy nullifies

• Claims that LTTE emerged following 1983 riots
• Raises eyebrows as to whether the 1983 riots were created to bring into the open LTTE & other armed groups who had thus far being in hiding
• If LTTE were initially trained, funded, armed by India it means that the killing of the 13 soldiers that is said to have resulted in the riots may have been under orders of the Indian intelligence – this needs to be investigated and confirmed.

Sri Lanka’s terrorism would not have lasted 3 decades

• If India had not stopped Sri Lanka’s armed forces from capturing Prabakaran when cornered at Vadamarachchi in 1987 and evacuating Prabakaran in a helicopter to India
• If India had not allowed LTTE to use Tamil Nadu as a logistics hub
• If India had stopped LTTE opening offices in Tamil Nadu – LTTE was bold enough to shoot & kill other Tamil militant group leaders/member in Tamil Nadu (13 EPRLF leaders including Padmanaba)!
• If India had not allowed Tamil Nadu fishermen to smuggle arms, medicines, food etc for the LTTE along with narcotics, humans etc. (Tamilselvan said that 35% of LTTE cadres were from Tamil Nadu)
• If India had not funded LTTE – MGR Ramachandran Chief Minister of Tamil Nadu even donated money to LTTE

India’s violations against Sri Lanka

• Sending a flotilla by sea on 2 June 1987
• Evacuating a rebel leader
• Threatening Sri Lanka if the forces captured the rebel leader
• Violating Sri Lanka’s air space, giving Sri Lanka’s Ambasador in Delhi 30minutes notice before dropping 25 tons of food in Jaffna on 4 June 1987 at 4p.m. It was the first case of violating airspace after the 1971 Pak war. The flight was escorted by 5 Mirage 2000s armed 2ith 2 matra magic AAMs and 3 drop tanks. 35 national/international journalists were on these 5 planes. The Sri Lankan Ambassador was told that any opposition by Sri Lanka ‘would be met with force’ (this constitutes a Crime of Aggression on a sovereign country)
• Forcing Sri Lanka to sign the Indo-Lanka Accord on 29 July 1987 drafted by India to suit India’s interests (not Tamil Nadu’s or Tamils)
• What type of international accord is signed with Indian jets hovering Sri Lanka’s air space, parippu dropped, where Sri Lanka’s cabinet has had to give undated resignation letters and are kept in a hotel and frisked to the venue of signature under armed escort and with state of emergency declared and even media are debarred from being presentWhat type of international accord is signed with Indian jets hovering Sri Lanka’s air space, parippu dropped, where Sri Lanka’s cabinet has had to give undated resignation letters and are kept in a hotel and frisked to the venue of signature under armed escort and with state of emergency declared and even media are debarred from being present
• What type of international accord is signed with Indian jets hovering Sri Lanka’s air space, parippu dropped, where Sri Lanka’s cabinet has had to give undated resignation letters and are kept in a hotel and frisked to the venue of signature under armed escort and with state of emergency declared and even media are debarred from being presentRaping 3000 Tamil women,
• Attacking and chasing out Sinhalese from North and parts of East.
• Creating an exodus of Tamils fleeing to Tamil Nadu enabling India to use this to exert  diplomatic pressure with India demanding right to play a role in settling issues because India is ‘concerned’ about Tamils in Sri Lanka. The concern part is relevant only for India’s own interest.
• India violated the Accord by creating Tamil National Army recruiting local Tamils who were armed by the IPKF and tasked to support the Chief Minister Varatharaja Perumal who became the merged N&E Province’s 1st Chief Minister
• The Accord ended up with Sri Lanka having no choice but to amend the country’s constitution and introduce the 13^th amendment, introduce a provincial council system, merging two provinces

India’s broken promises

• Claiming to get Prabakaran in 72hours but had to be asked to leave Sri Lanka after 3 years of failure to capture LTTE

• India DID NOT disarm ALL terrorists within 120hours

• Sri Lanka’s obligation to the Accord was conditional to India following through on 5 steps if the armed militants refused to surrender their weapons. India did not follow through on its initial 5 steps.

1. India assured that Indian Territory was not used for activities prejudicial to the unity and security of Sri Lanka (this end of the bargain continues to be violated even to this day as Tamil Nadu politicians openly support the LTTE)

2. India assured Indian Navy would cooperate with Sri Lanka’s Navy to prevent Tamil militant activities (India did not uphold this assurance given that the LTTE freely travelled to and from Sri Lanka to India, transported weapons and other supplies, obtained medical assistance and even had offices in Tamil Nadu)

3. India assured to provide military assistance to implement Accord on the request of Sri Lanka but the IPKF operations took place without involvement of Sri Lanka which resulted in President Premadasa requesting IPKF to withdraw from Sri Lanka but the IPKF did not honor the deadline compelling President Premadasa to demand IPKF withdrawal.

4. India assured to expedite repatriation of Indian citizens residing in Sri Lanka to India. This obligation is long overdue and it is a good time to conduct a thorough DNA of all Tamils to ascertain whether they are Sri Lankan or Indian given that through 30 years many Indians would have come to settle in Sri Lanka.

5. India assured the physical security and safety of all communities in the Northern and Eastern provinces however the records of IPKF rape of Tamil women, the indiscriminate shooting on Tamil civilians, Sinhalese civilians in Trincomalee, Kantale and Habarana showed clearly that IPKF were ordered to either kill or chase out Sinhalese from these 2 provinces.

Since India has failed to fulfil its end of the obligations an Accord cannot function with only one party following on commitments. Unless both parties perform their obligations the Accord can be nullified using the Pacta Sund Servanda (pacts are meant to be honoured for agreements to be valid)

India is responsible for

• Over 100,000 deaths of both civilians, politicians, military personnel including militants India helped train
• 3 decades of war that stalled development in areas that LTTE ran defacto rule
• 3 decades of war wherein the low caste/class Tamils were guinea pigs of the LTTE, the Tamil politicians, the UN/NGOs and international community who kept them as buffer to advance their own agendas
• False chivalry behind the façade planning to destablize Sri Lanka (the plan still continues and is part of the Arthashastra foreign policy)

Powerful countries should not be allowed to bully smaller nations by creating problems and then appearing as conflict resolutionists with the intention to either create more problems or delay the problem further in order to ensure that they have sufficient time to create what they intended which was the reason for starting the trouble in the first place.

Shenali D Waduge

– by Shenali D Waduge

With just days for the UNHRC Panel to conclude accepting submissions it has emerged that the UNHRC has been cheating the system by providing UNHRC war crimes forms to only one party and that too clandestinely with links to LTTE-TNA. The shocking discovery immediately takes us back to sample formats appearing on internet to help Tamils compile cases against Sri Lanka during the Panel of Expert investigation. We now question how many of the ‘witnesses’ that the Panel of Experts claimed to quote from were bogus people. We question how many witness accounts were lies. The discovery of signatures being collected on blank forms to write lies to establish a case for the UNHRC panel against Sri Lanka should make the UNHRC ashamed. The Government of Sri Lanka must not waste any more time but to publicly and internationally make its case and immediately demand an investigation into the investigation that started out with lies, is continuing with lies and is likely to end in lies to create a precedent and establish an agenda that will be detrimental for the sovereignty of Sri Lanka and the region as well. The officials of the Government must immediately get into action and prepare their case that Sri Lanka is not going to accept any more allegations until an investigation is launched and concrete evidence is given for the allegations that have been made against Sri Lanka since 2009. Sri Lanka must also demand that an investigation be launched into all parties that have been carrying out an anti-Sri Lanka campaign and reveal who funds them and why.

UN Must Investigate	Why UN must investigate
Ban Ki Moon, the UN Secretary General initiated a 3 member advisory panel to advise him on ‘alleged violations of international human rights and humanitarian law during the final stages of the conflict in Sri Lanka’   http://www.un.org/sg/statements/? nid=4627	This was NOT a UN General Assembly or UN Security Council appointed Panel. It was a panel appointed to advise the UN Secretary General. The panel was to advise him on the final stages of the conflict – the Resolutions have gone beyond the final stages of the conflict and involve post-conflict scenarios where only the GOSL is targeted since there is no LTTE ground force following its defeat in May 2009. How did an advisory panel, appointed to advise the UNSG on a private capacity end up becoming the basis on which Resolutions and UNHRC reports have been based? There is an illegal dimension to what has transpired. If so who will investigate? Why have successive Resolutions gone beyond the final stages of the conflict wherein the post-2009 allegations are meant to solely target the GoSL?
The Ban Ki Moon appointed panel was to advise him on ‘the implementation of the commitment on human rights accountability made in the Joint Statement issued by President Rajapaksa of Sri Lanka and the Secretary-General’ when he visited Sri Lanka on 22 May 2009	That joint statement being referred says thus The Secretary General underlined the importance of an accountability process for addressing violations of international humanitarian and human rights law. The Government will take measures to address those grievances” (Nowhere does the Sri Lankan Government commit to undertaking an investigation nor does the GOSL agree to an international investigation) Why did the UNSG appoint a panel when there was no such undertaking by Sri Lanka to conduct an investigation in the joint statement that is being referred to? How did a Panel appointed for personal advisory opinion end up as source for successive UNHRC Resolutions and the basis on which UNHRC head based her reports?
The appointment of a Panel inspite of the GoSL appointing its own panel	The LLRC was appointed in March 2010 Why did the UNSG not give Sri Lanka any time to carry out its own investigation? The PoE was appointed in June 2010 hardly a month after the Sri Lankan Government appointed the LLRC – this is unfair and does not indicate any respect or regard for domestic mechanisms.
Questioning the modalities of the Panel	The Panel says ‘it is not a fact finding or investigative body’ if so on what basis of evidence did the Panel conclude that Violations of humanitarian law occurred and classified sources as ‘confidential’ denying cross-examination by Sri Lanka for 20 years On what grounds did the Panel characterize LTTE as ‘the most disciplined and most nationalist of the Tamil militant groups’. Why did the Panel state that the conflict ended ‘tragically’ when the entire country was relieved that they could walk out of their homes without fear. Only LTTE supporters would have felt a tragic end to the conflict! Why does the Panel refer to and make comments on the family of HE the President when their mandate was only the last stages of the conflict – another instance of bias of the Panel?
Questioning the appointment of Maruzuki Darusman as Chairman of the PoE	The panel appointed to offer advice must be minus prejudices. Ban Ki Moon chose Darusman inspite of his criticism of the GOSL while he served as a member of the International Independent Group of Eminent Persons appointed in 2007. The IIGEP including Darusman refused to participate in the sessions of the Commission of Inquiry into Human Rights violations. Ban Ki Moon was wrong to appoint a biased Darusman while Darusman himself should have declined to accept given his bias.
Appointment of Yasmin Sooka to the PoE. She has been since associated with pro-LTTE groups and is now serving in the Advisory Council of an anti-SL campaign   The conflict of interest are highlighted: http://www.onlanka.com/news/ is-yasmin-sooka-biased-and-   prejudiced-against-sri-lanka.html	She was employed and funded by a EU established entity serving as Executive Director for the Foundation of Human Rights. As EU were en bloc pushing for charges against Sri Lanka the biased nature of her selection to the Panel needs to be investigated.
The PoE in its report of March 2011 declared that it found ‘credible allegations’ of crime	Organizations and Media have substituted ‘allegations’ with ‘evidence’. The guilty are Amnesty International, International Crisis Group, Australian Red Cross, Human Rights Law Centre, ABC Four Corners, ABC Radio Australia, AFP, BBC, Channel 4, Groundviews, Reuters, Sydney Morning Herald, the Australian, Voice of America, Gordon Weiss
The Poe in its report of March 2011 declared that there could have been as many as 40,000 civilian deaths.”   http://www.onlanka.com/news/ how-media-and-hr-groups-purposely-   misinterpreted-ban-ki-moons-panel-of-expert-report.html	‘as many as 40,000’ became 40,000 and more deaths quoted without any sources/evidence The guilty are India Today, PBS, NDTV,
Challenging the 40,000 and more dead figures	Accusers need to give valid explanation and evidence as to why GOSL should wish to kill 40,000 and more while physically saving close to 300,000 at the risk and loss of lives of their own soldiers? Whether deaths were 40,000 or more the accusers have yet to give a single name to the dead. Accusers need to explain why US satellite failed to pick up 40,000 or more burials. US satellite found only 3 mass graves – 1 was a LTTE grave.
Investigate the dead figures   Investigate on what grounds the PoE refused to accept the UN Country Team estimate of 7721 deaths a report which the UN is not making public?   Investigate how and who started making obnoxious death toll figures and how the media was allowed to ridicule and humiliate a country without any basis for accusations.	13 March 2009 – Navi Pillay quoted 2800 deaths 24 April 2009 – UN gave 6432 deaths 13 May 2009 – UN country team gave 7721 deaths SL government census in the war zone which was carried out by Tamil teachers in the region in Feb/March 2011 came with a figure of 7432 un accounted Even pro-LTTE website gave death total as 7,398
Investigate the Charles Petrie report	Investigate why the UN did not wish to disclose the UN country team death estimate report Investigate why Charles Petrie report was established to create the notion that because of its conclusion that the UN Failed the report was kept from being made public Tell the Sri Lankan public why the UN failed the 20m people throughout 30 years by the UN doing nothing to stop LTTE terror
Investigate Gordon Weiss	He was the UN Spokesman in Colombo Investigate his associations with pro-LTTE groups and in what capacity he is attending pro-LTTE events and speaking at pro-LTTE events as well Investigate on what basis he hyped civilian death toll figures from initial 10,000 to 30,000 and 40,000
Was there an official NO FIRE ZONE	Rule of armed conflicts and establishment of a no fire zone requires both parties to the conflict to agree and officially accept the demarcation. There was no such accepted written agreement. The No Fire Zone was only a one sided demarcation created by the SL troops to ask civilians to move to safety. Investigate why LTTE moved into an area that was meant to be for civilians Investigate why LTTE moved artillery into the area and fired from within civilians
Allegations of Navi Pillai taking case of Sri Lanka	Conflict of interest in her ethnicity Her neutrality questioned in using LTTE sources she has issued derogatory statements against Sri Lanka from her office without any evidence or quoting from LTTE sources Ignoring 30 years of LTTE crimes and insisting only on the last 3 months of the conflict procedural bias by circulating her own incriminating report while refusing to attach Sri Lanka’s response attempting to polarize communities by bringing up isolated cases of religious issues while totally ignoring the over 700 attacks of mosques in the UK and attempting to link rapes in the North with military presence in order to use that as a ground to demand the removal of the military, another imperial outsourced agenda item. making statements without substantiate evidence in accusing the GOSL as being ‘authoritarian’.
Investigate the credibility of the 3 members appointed by Navi Pillai   http://www.onlanka.com/news/ navi-pillai-appoints-martti- ahtisaari-bribed-by-albanian- mafia-to-deliver-kosovo- independence-to-   investigate-sri-lanka.html	Has the UN conducted and concluded an investigation on Marti Ahtisaari accused of accepting bribes by the Albanian Mafia to deliver Kosovo independence
Investigate how UNHRC war crimes forms came to be in the hands of TNA-LTTE	This is the most shocking and astonishing disclosure and completely exposes the UNHRC An immediate investigation needs to be launched as to how UNHRC war crimes forms have been given to only one party This connects to former allegations of how sample letters of how to lodge complaints to the PoE was made available via internet and questions the credibility of the PoE witness sources too though these sources have got 20 years anonymity.
Investigate the organizations taking an anti-Sri Lanka campaign	The organizations that have teams tasked to campaign against Sri Lanka need to be investigated. Who is funding them, why are they been funded, how much are they paid, what is the motive behind the funding – if parties are being paid to carry out an anti-Sri Lanka campaign of slander, lies and distortions all these entities need to be investigated. Ex: Canadian Tamil Congress is proscribed as  a pro-LTTE organization by the GOSL, the same CTC donated $50,000 to Amnesty International and AI has been at the forefront of anti-SL campaigns.
Investigate Foreign Parliamentarians coerced into supporting pro-LTTE and taking an anti-SL line using their portfolios http://www.defence.lk/new.asp? fname=YOUR_MAJESTY _Are_you_aware_that_UK_MPs_ openly_support_LTTE_terrorist_   fronts_20130306_03	All foreign parliamentarians and international officials need to be investigated for their association with the proscribed entities named by the GOSL These investigations will reveal in what manner these foreign MPs and international figures have agreed to provide backing to pro-LTTE groups
Investigate Channel 4     http://tamiltigeractivities. wordpress.com/ 2014/09/17/ ltte-member-vany-kumar- how-many-ltte-terrorists-   have-become-witnesses/	Who funded the Channel 4 documentaries On what basis can a documentary which inserts edited clippings and inserts them to a storyline the producers and funding parties wish to convey become a transparent and factual account? Investigate some of the characters that C4 interviews for many of the star witnesses have been proven LTTE members Investigate and disclose the sources to verify authenticity of the video and whether the clips were actually taken from mobile phones as was claimed.
Investigate the documentary ‘Lies Agreed Upon   http://www.defence.lk/new.asp ?fname=lies_agreed_upon_20110801’	Testimonies of over 50 Tamil civilians that confirmed there was no direct fire from SL forces Testimonies that praised the SL forces Testimonies that the SL forces only returned fire when LTTE fired first
Investigate the 6 Tamil doctors and their affidavits   http://www.defence.lk/new.asp? fname=Vanni_Pocket_in_Refutation   _of_Channel_Four_20140108_06   http://www.dailynews.lk/?q=features/ dr-varatharaja-show-his-true-colours-geneva	Investigate the doctors confirming adequate medical supplies Investigate the doctors assessment of civilian deaths Investigate the doctors who confirmed that LTTE repeatedly located their artillery in close proximity to hospitals
Investigate all the 16 organizations and 424 individuals most of whom are now holding foreign passports	GOSL has banned 16 pro-LTTE organizations and declared 424 individuals as supporting terrorists under UN Security Council Resolution 1373 All members of the UN who have endorsed the Counter Terrorism Committee Resolution 1373 need to assist the GOSL to investigate and charge these entities and individuals for their links to a designated terrorist organization. All foreign passport  holding Tamils need to be thus investigated immediately
Investigate the precedent being created	Sri Lanka is the first country that the UNHRC is investigating a concluded conflict without UN Security Council or UN General Assembly sanction. Sri Lanka needs to know why throughout 30 years the UN did not investigate or declare the LTTE as a terrorist entity despite its terror ways and despite LTTE being designated as a terrorist entity since 1997.

The UNHRC panel must have already prepared their report but the compelling data available is sufficient for the Sri Lankan State to demand that answers to their questions be given first before the UNHRC reveals their report to make recommendations we know will only target the Sri Lankan Government which has been the plan all along.

We need to be given a rational, a logical, a legal and acceptable answer to all and more questions above.

The Sri Lankan Government must now itself demand that questions to their queries must be answered before the UN points any incriminating fingers at the Sri Lankan nation or attempts to make any proposals that set out to divide the country.

– by Shenali D Waduge

නලින් ද සිල්වා

පසුගිය දා පැවති මැතිවරණයෙන් ජයගත් දේශපාලන පක්‍ෂයක් හෝ කණ්ඩායමක් හෝ නැත. එහෙත් රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා අගමැති ය. අද ඊනියා ජාතික ආණ්ඩුව යන මැයෙන් හවුල් ආණ්ඩුවක් නිර්මාණය කෙරෙමින් පවතියි. එය හවුල් ආණ්ඩුවකටත් වඩා අවුල් ආණ්ඩුවකි. එහෙත් බොරු ජාතික ආණ්ඩු කතාවක් ජනමාධ්‍යයෙහි ද ආධාරයෙන් නිර්මාණය වෙමින් පවතියි. අද එ ජා ප හා ශ්‍රී ල නි ප අතර ඊනියා ජාතික ආණ්ඩුවක් නිර්මාණය වෙමින් පවතින්නේ යැයි කියැවෙයි. කාලය වෙබ් අඩවියෙන් පහත දැක්වෙන්න උපුටා දැක්වෙයි. කණින් කොණින් ඒ ගැන දැන ගන්නා ජනමාධ්‍යවේදීහු පු්‍රළුල් ප්‍රචාරයක් ලබා දෙති. එහෙත් දහනවවැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් පක්‍ෂ දෙකක් අතර ජාතික ආණ්ඩුවක් ගැන නො කියැවෙයි. පක්‍ෂ දෙකක් හෝ කිහිපයක් හෝ අතර ඇතිවිය හැක්කේ හවුල් (සභාග) ආණ්ඩුවක් පමණකි. දහනවවැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ 46(5) ව්‍යවස්ථාව අනුව ජාතික ආණ්ඩුවක් යනු පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩිම ආසන සංඛ්‍යාවක් ලබාගන්නා දේශපාලන පක්‍ෂය හෝ කණ්ඩායම හෝ අනෙක් දේශපාලන පක්‍ෂ හා කණ්ඩායම් සමග පිහිටුවන ආණ්ඩුවකි. මේ පිහිටුවීමට යන ආණ්ඩුවට දේශපාලන පක්‍ෂ කොපමණ අයත්විය යුතු ද? ජාතික ආණ්ඩුවකට විරුද්ධ පක්‍ෂයක් තිබිය හැකි ද? ඒ පිළිබඳ අර්ථනිරූපණයක් ලබා ගැනීමට අධිකරණයට යා යුතු ද? 46(5) ව්‍යවස්ථාවට ඊනියා වාස්තවික අර්ථකථනයක් නමටවත් දිය නො හැකි ය. එය ඒ තරමට ම දියාරු ලෙස කෙටුම්පත් කෙරී ඇත. ……….. ජාතික ආණ්ඩු සංකල්පය රනිල් මෛතී්‍ර යමපාලනයේ තවත් ව්‍යාජයක් පමණකි. එයින් සිදුවන්නේ හවුල් ආණ්ඩුවකට ඊනියා ජාතික ආණ්ඩු සංකල්පයක් පට බැඳී ඇමතිවරුන් සංඛ්‍යාව වැඩිකර යමපාවාදීමකට මග පෑදීම පමණකි. ඊනියා ජාතිවාදයකට විරුද්ධව කතා කිරීමට පටන්ගෙන ඇති මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා සාම්පූර් ඉඩම් බෙදීම දැනටමත් ආරම්භ කර ඇත. අපට මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා ඇතුළු ඊනියා මානව හිතවාදීන්ගෙන් අසන්නට ඇත්තේ එකම එක ප්‍රශ්නයක් පමණකි. එංගලන්තයේ ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියට හිමි තැන ලංකාවේ කිනම් වුව බෞද්ධ සංස්කෘතියකට තිබේ ද? ඒ ප්‍රශ්නයට දෙන පිළිතුර අනුව අපි ජාතිවාදය ගැන සාකච්ඡාවක් ආරම්භ කරමු. ..…..මෙරට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය විශිෂ්ට මට්ටමක පවතින බවට බටහිර රටවල් හා ඉන්දියාව ලවා සහතික නිකුත් කරවා ගැනීම රනිල්ට හා මෛත්‍රිපාලට අපහසු නොවන්නේ ඔවුන් ඒ ඒ රටවල ඉත්තන් හා ගැත්තන් බැවිනි. මහජනයා විසින් ප්‍රතික්‍ෂෙප කරනු ලැබූ අප්පච්චි මළා කණ්ඩායමේ (මහින්ද විරෝධී ශ්‍රී ල නි ප කණ්ඩායම ම එනමින් හඳුන්වමු) අය ජාතික ලැයිස්තුව මගින් පාර්ලිමේන්තුවට පත්කිරීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවදය, යහපාලනය නැත්නම් අහවල් එකදැයි සෝභිත හාමුදුරුවෝ අපට තේරුම් කර දෙන සේක් ද? හැමදාම කරන පරිදි බොරු පුවත්පත් ප්‍රකාශන මගින් සෝභිත හිමියන්ට රනිල් මෛත්‍රි දුස්සංයෝගය ආරක්‍ෂා කරගත නො හැකි ය. ඊනියා යහපාලනය වෙනුවෙන් සෝභිත හිමියන්ගේ අපවත්වීමාන්තික උපවාසය ඇරඹෙන්නේ කවදා ද?… .. 

මැතිවරණයේ අවසාන සතියේ දී මෛත්‍රිපාල මහින්දට යැවූ ලිපිය, ශ්‍රී ල නි ප මධ්‍යම කාරක සභාව තම හිතුමතයට වෙනස් කිරීම, වාරණ නියෝග ලබා ගැනීමට කටයුතු කිරීම, පක්‍ෂ හා සංධාන ලේකම්වරුන් වෙනස් කිරීම ආදී මෛත්‍රි සහගත නොවන ක්‍රියාමාර්ග මගින් රටේ ජනාධිපති ක්‍රියා කරද්දී මහානායක හිමිවරු යමපාලනය වෙනුවෙන් එක්කෝ මුනිවත රැක්කාහ. නැති්නම් ඒ අනුමත කළහ. සිංහල ථෙරවාද බුදුසසුන මහානාම හිමියන්ගෙන් අවුරුදු එක්දහස් පන්සියයකට පමණ පසුව තම ආයුකාලය අවසන් කරමින් සිටින බව ඊනියා යථාර්ථවාදී බෞද්ධයන්ට වැටහෙන විට ඒ ප්‍රමාද වැඩිවනු ඇත.”

සැප්තැම්බර් 2 වැනි දා කැබිනට් මණ්ඩලයෙහි ඊළඟ අදියර දිවුරුම් දෙන්නේ යැයි කියැවෙයි. ඒ කුමක් වුවත් සියල්ල ඉතා තාවකාලික පියවර පමණක් වෙයි. මෙරට ඊනියා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලනයේ ව්‍යාජත්වය හෙළිදරවු වෙමින් පවතියි. 1948 ඇරඹී ව්‍යාජත්වය සිය ගමන් ගමෙහි  කෙළවරට පැමිණ ඇත. රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා නැවතත් 1931 රාජ්‍ය මණ්ත්‍රණ සභා බොරුව දෙසට හැරෙන්නේ එබැවිනි. එහි කාරක සභා බොරුවෙන් ඊනියා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් ඇති කරගත නො හැකි ය. අපට බොරුවෙන් තවත් වැඩ ගත හැකි ද?

ඇමරිකාවේ බිස්මාල් මහත්මිය ද රැවටීමක නිරත වෙයි. මෙරට දේශපාලනයෙහි ප්‍රධාන භූමිකා රඟ දැක්වෙන්නේ එංගලන්තය හා ඉන්දියාව මගිනි. එය අවසානයේ දී රනිල් මෛත්‍රිපාල ගැටුමක් ලෙස වර්ධනය වේ යැයි එක් බොරුවකට (ඊනියා ප්‍රවාදයකට) අනුව විස්තර කළ හැකි ය. අද තත්ත්වය අනුව නම් අපේ පට්ටපල් බොරු ප්‍රවාදයෙන් කියැවෙන්නේ ඉන්දියාවට වඩා වාසි බව ය. අප කල්පනාවෙන් වැඩ නොකළහොත් ඉන්දියාවේ ග්‍රහණයට හසුවිය හැකි ය. සැප්තැම්බර් 2 (4) වැනි දා දිවුරුම් දෙන්නේ කවුරුන් ද කිනම් අමාත්‍යාංශයක ද  යන්න රටට වැදගත් නො වේ. කිනම් ආකාරයකට බැලුව ද එය අවුලකි.

බිස්වාල් ඊනියා අභ්‍යන්තර පරීක්‍ෂණයක් ගැන කෑගසන අතර දෙමළ සන්ධානය එයට විරුද්ධ වෙයි. මේ සියල්ල එක් අතෙකින් බැලූකල ඇස් බැන්දුම් පමණකි. අද බටහිරයන්ට මහින්ද රාජපක්‍ෂට විරුද්ධව අභ්‍යන්තර හෝ බාහිර හෝ පරීක්‍ෂණ අවශ්‍ය නැත. බටහිරයන්ට තමන්ගේ කාර්ය කෙරී ඇත. මහින්ද රාජපක්‍ෂ බලයෙන් පහකෙරී ඇත. ඉන්දියාවට තවමත් එහි  ගැටගැසිය යුතු තැන් කිහිපයක් තිබෙන්නට හැකි ය. එහෙත් ඒ සියල්ල මෛත්‍රිපාල තමාගේ ඉන්දීය උපදේශකයන් සමග තමාට වඩා වාසිසහගත අයුරින් විසඳනවා ඇත. බිස්වාල් තව කිහිප වාරයක් ලංකාවට පැමිණ යනු ඇත. කාරිය කරන ඉන්දීයයෝ අපට නො පෙනෙති. අපි ඇමරිකාව දෙස බලාගෙන සිටිමු.  

ජ වි පෙරමුණට හා වෙනත් බොහෝ දේශපාලන පක්‍ෂවලට කිසිදු ජනතා පදනමක් නැත. අද ඊනියා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ක්‍රියාත්මක වන්නේ (විිද්‍යුත්) ජනමාධ්‍ය මගිනි. එයටත් වඩා ව්‍යාජත්වයක් තිබිය හැකි ද? මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා සංධානයේ ලේකම් මාරුකරන්නේ කවර නම් ව්‍යවස්ථාවකට එකඟව ද? මේ බොරු හෙළිදරවු කරගත හැක්කේ නිවන් අවබෝධයෙන් පමණක් ද? 

බටහිර බොරුවලින් ගැල වී අපට ආවේණික ක්‍රමයකට ලෝකයක් නිර්මාණය කර ගැනීමට ඉතා හොද ඉඩකඩක් මතුවෙමින් පවතියි. අද ඇති ලොකුම බොරුව ඊනියා ජනවාර්ගික ප්‍රශ්නය ය. බොහෝ අවුල්වලට මුල මේ බොරුව ය . ලංකාවේ සිංහල ජාතිවාදයක් නැත.  අපට ඉගෙන ගැනීමට බොහෝ දේ ඇත. පනස්හයේ වැරදුණු තැන් අපට නිවැරදි කර ගැනීමට සිදු වී ඇත. ඒ කළ හැක්කේ කෙසේ ද? කාගේ නායකත්වයෙන් ද? ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය මරා දමා ඇති නමුත් ථෙරවාදය තම  ආයු කාලය අවසන් කරමින් සිටින නමුත් සිංහල බුද්ධාගම මැරී නැත. අප නැවතත් චුල්ලහත්ථිපදොපම සූත්‍රයට (උගත් බෞද්ධයන්ගේ එනමින් හැඳින්වෙන සූත්‍රයට නොව) පමණක් නොව දම්සක් පැවතුම් සූත්‍රයටත් මධ්‍යම ප්‍රතිපදාවටත් ආපසු යා යුතු ය. 

ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය බණ්ඩාරනායක මහතාගේ කාලයෙහි සිට මධ්‍යම ප්‍රතිපදාව ගැන කතා කරයි. චන්ද්‍රිකාට හෝ මෛත්‍රිපාලට හෝ ඇති මධ්‍යම ප්‍රතිපදාවක් නැත. මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාගේ කෙතරම් අඩුපාඩුකම් තිබුණත් සිංහල බුද්ධාගමකට වඩා සම්ප ඔහු ය. අද මහින්ද හැඳින්වීම සඳහා බටහිර ගැත්තන් නියෝෆැසිස්ට් බෞද්ධයා ආදී ප්‍රකාශන යොදා ගන්නේ නිකමට නො වේ. මේ ඊනියා ජාතික ආණ්ඩුව (අවුල් ආණ්ඩුව) සිංහල බෞද්ධ විරෝධී ආණ්ඩුවක් මිස වෙනත් දෙයක් නො වේ. 

අවුරුදු දෙකක් කරගෙන යෑමට බලාපොරොත්තුවන නමුදු සිංහල බෞද්ධ විරෝධී ආණ්ඩුවට එතරම් ආයුකාලයක් නැත. එකිනෙකා අවිශ්වාස කරන ගැතිකම පළිගැනීම හා ගසාකෑම මිස වෙනත් අරමුණු නැති ආණ්ඩුවකට පරස්පර විරෝධතා මත වැඩිකලක් පැවතිය නො හැකි ය. බටහිර හා ඉන්දියාව ලංකා වසන්තය මගින් ඉටුකර ගැනීමට බලාපොරොත්තුවන දේ සිංහල බුද්ධාගමට පරාජය කළ හැකි ය. එහෙත් අප ඒ සඳහා පළමුව සිංහල බෞද්ධ චින්තනය හඳුනාගෙන බටහිර  ව්‍යාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයෙන් ගැලවිය යුතු ය. මේ ව්‍යාජ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයෙන් බිහි වී ඇත්තේ ආත්මාර්ථකාමී කපටි රැළක් මිස මහාසම්මතය ගරු කරන පිරිසක් නො වේ.  මහාසම්මතය යනු කෙසේ නමුත් සියල්ලන් එකතු කිරීම නොවන බව මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා තේරුම් ගැනීම මෙහි දී වැදගත් වෙයි. ඔහු සමග ශ්‍රී ල නි ප වටා හෝ වෙනත් පක්‍ෂයක් වටා හෝ මුල දී එකතුවන ශ්‍රී ල නි ප මන්ත්‍රීන් සංඛ්‍යාව සුළු විය හැකි ය. එහෙත් ඒ ප්‍රශ්නයක් නො වේ. සිංහල ජාතිකත්වයට දුර ගමනක් යෑමට ඇත. 

නලින් ද සිල්වා

2015 අගෝස්තු 30

Kusal Perera

The 19 Amendment is a total fraud on the people who wanted a different government to that of Mahinda Rajapaksa. To be different from Rajapaksa, immunity allowed for a President had to be removed completely to begin with. That was quite consciously dropped. The promise to abolish the presidency that was the rallying call to oust President Rajapaksa, also did not happen with  19A. Social resentment and anger over Rajapaksa’s mega cabinet of ministers was also circumvented in a very crude manner to play out the people’s resentment and anger. This Wickramasinghe government with President Sirisena can now go sky high with any number in both the cabinet and outside the cabinet of ministers.

With the 19 Amendment to the Constitution, the people were told, [quote] 46. (1) The total number of– (a) Ministers of the Cabinet of Ministers shall not exceed thirty (30); and (b) Ministers who are not members of the Cabinet of Ministers and Deputy Ministers shall not, in the aggregate, exceed forty (40) [unquote]. Hereafter, people were made to understand there will not be Rajapaksa type mega cabinets.

Thus all added together the total of privileged men and women in parliament as ministers and deputy ministers would be seventy (70) in all. This would mean, if they had formed their own government, there could be only 70 men and women as ministers and deputies. That’s two thirds (2/3) of the number elected (106) on the UNP lists. Do we need such large numbers to run a government for only 20 million people? In India that has a population of1,236,344,631 (1.24) billion people, Manmohan Singh had a cabinet of 77 ministers and Modi’s present cabinet has only 66 ministers. IF India goes on our 19A ratio, India would have to have over 4,300 ministers and deputies in their government. That’s how absurd the calculations are in this much hyped 19A. IF these political creatures are honest and sincere in what they say and do, this country can easily manage with a cabinet of 15 ministers and 20 deputies.

They are nowhere near honesty and are never sincere to what they say. That’s what 19A is all about. They thus included Article 46(4) to circumvent Article 46(1). This Article 46(4) has no logic. No rational It simply says, [quote] (4) Notwithstanding anything contained in paragraph (1) of this Article, where the recognized political party or the independent group which obtains highest number of seats in Parliament forms a National Government, the number of Ministers in the Cabinet of Ministers, the number of Ministers who are not Cabinet of Ministers and the number of Deputy Ministers shall be determined by Parliament. [unquote]

How does ministerial responsibility in a country go up in numbers merely because 02 or 03 political parties come together to form a government? How does number of political parties in a government increase the number of subjects for ministerial portfolios? What’s that logic? In 1965 when Dudley Senanayake formed the first coalition government by the UNP that was labelled the Hath Havula” (Bunch of 07) he had only 17 cabinet ministers. Just 01 more than what Madam Bandaranayake had in her cabinet of ministers (16) since July 1960. Out of the 17 ministers in Dudley’s cabinet, 02 were from SLFSP (C.P de Silva faction), 01 from MEP that was Philip Gunawardne and 01 from ITAK that was Senator M. Thiruchelvam. Have we accrued more subject areas in excess of what was there in 1965 that cannot be divided between 17 ministries? Or even among 20 ministers, giving 03 more in excess of 17 ?

Honestly nothing. In fact we can now easily reduce number of ministries with Provincial Councils given quite a load of responsibility in many areas of social and economic development. In fact we don’t need a Provincial Council and Local Government Minister at the Centre. We don’t need a minister for social services and we don’t need ministers to be in charge of a department or an agency or two. For instance, minister of Transport and Public Commuting can have everything from road, rail and air in a single ministry. We usually have 03 ministries to cover that subject area.

BUT Articles 46(4) and (5) was not introduced for efficient, patriotic governance. That’s out ! They were included to help share the loot with most who joined the wild hunt for power spending many millions to enter parliament. Therefore Article 46(4) says in the event a national”(sic) government is formed, the parliament can lift the limit of 30 plus 40 ministers and deputies to any number. And what is the national” government from what is written into 19A ? Another bloody fraud on the people. [quote] (5) For the purpose of paragraph (4), National Government means, a Government formed by the recognized political party or the independent group which obtains the highest number of seats in Parliament together with the other recognized political parties or the independent groups.[unquote]

What’s national” in this definition? Absolutely nothing. It is merely about two or three parties or independent groups” getting together to form a government. That has happened many times before in our parliamentary history. According to this definition, Dudley Senanayake’s 1965 Hath Havula” government was a National Government”. Mahinda Rajapaksa’s government formed with 17 UNP defectors was also a national” government. Except for numbers, that government too had part of the UNP in government and the other part in Opposition with the Leader of the Opposition. That is how this national” government is going to be with part of the SLFP in government while the other part sits in opposition with its own Opposition leader. Any clubbing together of any two parties or more, makes a national” government according to President Sirisena and PM Wickramsinghe who agreed on 19A with the JVP also consenting and thus allows any mega cabinet. In fact this malapropic” use of the word national” (should be co-habitational) is the license to have a huge cabinet of ministers just like Rajapaksa and nothing more. A fraud played on the people by President Sirisena and PM Wickramsignhe, the JVP playing into their scheme.

Unfortunately, it is the educated, intelligent” (?) middle class urbanites who still claim 19A did wonders to this country. Wonder if they would ever learn, this political system and its culture needs a heavy and a complete shake up and the crisis is such, patchwork cannot answer any issue !

Kusal Perera

29 August, 2015

Adaderana

 

by Senaka Weeraratna

A Commission on Unethical Conversions was established by the All Ceylon Buddhist Congress (ACBC) in 2006 to investigate the incidence of conversion of Buddhists into other religions by illicit and unethical means. A comprehensive Report containing the findings of this Commission was released in 2009 under the title ‘Report of the Commission Appointed to Inquire and Report on the conversion of Buddhists in Sri Lanka to other Religions by immoral and fraudulent means’. An English Translation of this Report was published in 2012. Here is the web link to this Report:

http://www.acbc.lk/images/stories/pdf/chapter%202.pdf

Here are some extracts from this Report:

” On 18th July 2001 for the second time, a Buddha Sāsana Commission was appointed by Her Excellency the President. The Chairman of this Commission was Venerable Bellana Ñāṅavimala Mahā Nāyaka Thera. The members were drawn from among Buddhist monks and the laity: Venerable Varakave Dhammāloka Thera, Venerable Kotugoda Dhammāvāsa, Anu Nāyaka Thera, Mr. Olcott Gunasekera, Dr. Anula Wijesundera, Professor Mendis Rohanadheera, Mr. Nehru Gunathilaka President’s Counsel and retired Ministry Secretary P.A. Senaratne. Mr. Somaratne Kariyavasam, A retired commissioner of Buddhist Affairs was appointed Secretary to the Commission.

Page 25

43. The core of the proposals put forward by the Buddhist Commission of 1959 appointed by the State was to bring to an end the prevailing aggression against Buddhism as well as aggression that prevailed during the British period and to nurture Buddhism back to its pristine status. A study of the mandate of the Commission of 2001 appointed to report on the same matters, makes it abundantly clear that even after the submission of such important proposals, no consideration whatsoever had been given to

them. It is a matter of regret that the Buddhist community has been treated with such disdain. This amply reflects the invisible hand of local and foreign religious fundamentalists.

44. A synopsis of the conclusions and recommendations of the Buddha
    Sāsana Presidential Commission– 2002, was presented under the following Chapters:

Chapter 1 Buddha Sāsana

Chapter 2 Buddha Sāsana and the Sri Lanka State (Church and State in Sri Lanka)

Chapter 3 Prevailing Status of the Buddha Sāsana

Chapter 4 The Bhikku

Chapter 5 Sacred Places of Buddhist Worship and Properties Belonging (donated) to the Sasana

Chapter 6 Buddhist Sacred Objects and Antiquities

Chapter 7 Dasa Sil Mātā

Chapter 8 Leading the Lay Buddhist Community to the Righteous Path

Chapter 9 Conversion of Buddhists to Other Religions

45. A National Advisory Conference was convened by the State to implement the recommendations of the Presidential Commission of 2002, on the Buddha Sāsana.

This Conference was held from 13th to 19th December 2004 at the Sri

Lanka Foundation Institute. Seven sessions were conducted barring the

Introductory and the Concluding Sessions. During the first session, Section 9 of the Constitution was subject to scrutiny. The second session was on the Community of Bhikkus, third on Unethical Conversions (or the spread of religions by methods lacking approbation), fourth on Vihāragam

and Devālagam (Buddhist Temporalities), fifth on the Preservation of Buddhist Monuments, sixth on disciplining the Media seventh on Social Reform and eighth on Dasa Sil Mātā

Each session was chaired in serial order by Mr. Douglas Premaratne, President’s Counsel, Venerable Dr. Yatagama Dhammapala Nāyaka Thera, Most Venerable Bellana Gnāñavimala Thera,

Page 27
” It is the constitutional responsibility of the State and the Executive to give Buddhism the foremost place and to protect and foster the Buddha Sāsana, while treating all other religions as equal.

A constitutional responsibility to do so has not been assigned to the State.

Therefore, establishing Ministries for other Religions is a case of vicariously violating in the breach, the assignment of the foremost place to Buddhism and thus placing Buddhism on an equal level with other Religions. What is stated in the Constitution is that Buddhism shall be given the foremost place and that the State shall protect and foster the Buddha Sāsana. It was with the intention of taking administrative and constitutional courses of action, that the Buddha Sāsana Ministry was established. This should be in accordance with the Constitution. But let alone giving the foremost place, it is our opinion that the establishment of a Ministry of Religious Affairs; thus placing Buddhism on an equal level with other Religions is an unconstitutional act.

40. With the assassination of His Excellency R. Premadasa, President, of Sri Lanka in 1992, the enthusiasm regarding the Buddha Sāsana Act also faded away. Later, the Ministry of Buddha Sāsana was abolished and as stated earlier, only a Ministry of Religious Affairs for all Religions was established”.

Pages 24 – 25 of the Buddha Sasana Commission Report

” The extent to which Buddhists have been rendered a laughing stock becomes evident when a study is made of the first of the objectives declared to be the principal ones when the Ministry of Religious Affairs was established in 2005.
It is as follows:

In as much as the Constitution provides for the protection and fostering of the Buddha Sasana and for the development of an economy based on Buddhist values so shall all religions be treated with equality and a society be built where all religious and ethnic groups could live safely.”

52. The declaration of the Ministry of Religious Affairs that its mandate is to treat all religions with equality sets aside the foremost place assigned to Buddhism as guaranteed in the Constitution of the Republic of Sri Lanka.

    Such declaration constitutes an outright breach of the Constitution. Although all Religions shall be guaranteed their constitutional freedom and rights, such guarantee shall be subject to the responsibility of the State to ensure the foremost place to Buddhism.

All religionists shall obtain a clear understanding of this legal and

constitutional position. The opinion of our Commission too, is that the singular aspiration of all Buddhists as well, is the existence of a society where all religious and ethnic groups could live together in harmony. However, this Commission stands together in its conclusion that Buddhists at large shall converge in an organized and non-violent manner, in order to take concrete steps to rise against the invasive chain of action currently adopted by fundamentalist converters, resolute upon achieving a malicious and vicious objective.

53. Recommendations made by the Presidential Commission of 1959 imply that there was no serious problem of Conversions at the time the Commission was appointed. What was included therein was that a full examination of the powers and activities of religious and charitable

institutions shall be made immediately and that a recommendation to the effect that the state shall forthwith promulgate new laws pertaining to such institutions.

The results and effects of the fact that successive governments treated this recommendation with utter contempt, is best reflected in the inclusion of the conversion of Buddhists among the terms of reference of the

Buddhist Commission of 2002

54. The Report of this Commission makes it clear that there was a movement at that time to convert traditional Buddhists to various religions, especially to Christianity. That too, mainly to lure them into fundamentalist groups. With the open economy in place from 1978, various international aid groups which arrived in Sri Lanka in the guise of non-governmental aid organizations, exerted various influences detrimental to the country in the religious, cultural and national spheres. This is a fact that Buddhists as well as Non-Buddhists accept unreservedly. A host of projects with an influx of capital in an open economy were implemented. These projects created a convenient channel for the influx of  a mass of wealth into the country.

    Drawing well upon their experiences in other countries, these International religious groups took action to establish branches of their organizations in Sri Lanka. There was no concern at all to ascertain the source of income of such local organizations. Although from 1959, influential groups of laymen and Buddhist religious organizations led by the Buddhist Commission warned against such investments by Christian religious institutions, neither the majority of the Buddhist community nor the Government paid any attention. Such warnings got submerged during a period

of time when the Buddhist community was divided or disunited both

organizationally and politically. International as well as local religious

organizations made maximum capital out of this situation, by investing money copiously within the country. The Report of the Presidential Commission of 2002 has made it clear that these organizations by providing financial assistance to them took steps to convert the Buddhist community that was falling day by day into economic decline.

They approached the rural areas with caution. It was not all at once that they made their inroads into such areas. Initially they engaged themselves in bringing the basic community services in our society under their grip and thereafter subjected them to their total control. Priority was given to training servile followers in the field with the mass media. With the take-over of schools in 1961, the Christian religious leaders sensing a possible

upcoming challenge to them, successfully inveigled themselves into this field which could exert influence over the general public. A successful attempt was made to bring up a generation of media persons that would support their assertions and aversions, by putting them through various training courses. Its success was such that by 1977 they were able, to achieve success in their endeavors. Their prime aim was to regain the social sovereignty that they had lost owing to a multi-faceted socialist economy.

By such manipulation of the mass media, a process was launched to conceal the proud history of the Buddhist and to wean them away from their cultural heritage and values to a great extent. They ensured that much of the newsworthy Buddhist information was not reported while Buddhist news unworthy of reporting were distorted.

These media persons thereafter adopted numerous lines of action to destroy or dilute the historical bondage between the Nation and the Buddhists (between State and Church). International institutions which manipulated them provided large scale financial aid and support to

this exercise. Thereafter, these international organizations took steps to

create a dependent society, to sustain by such aid and support. It is seen that to formulate their actions in this country these international organizations made maximum use of their experiences in

other countries.

Their next step was to penetrate into the village with the patronage and blessings of the State, which they had gained by shrewd stratagem. It is because the Government had no funding facilities to perform development and welfare functions, which legitimately are the responsibility of

the State, that all Governments extended their co-operation in such a

shortsighted manner. It is not that the periodic state leadership was blind to the shrewd designs of these non-governmental organizations. By this time such leadership had been fully baited by the lure of filthy lucre. The political as well as the Buddhist leadership of Sri Lanka was silenced by the provision of various perquisites, trips abroad and gifts of

properties in foreign lands. A malicious movement calculated to silence certain Buddhist leaders who rose against this was launched by media persons and subjugated by such non-Buddhist, non- governmental organizations. They were able to prevent keeping the general

public informed, of such views and opinions of powerful Buddhists when

expressed. At the bottom of all this were religious organizations, Christian or of Christian origin. Even though many Buddhists were in the midst of various economic difficulties and could barely make ends meet, they did have some understanding of this situation; but they were in a helpless position unable to say or do anything. This situation turned acute after a Government, which gave every encouragement to these international organizations to carry out their agenda, came into power in 2002.

Hitherto, what all Governments had done was to establish a Ministry of Buddha Sāsana. This was in order to fulfill the legal responsibility cast upon the State by the Constitution, to give to Buddhism the foremost place” and to protect and foster the Buddha Sāsana …”.

Until then there were only Departments of Hindu/ Christian / Muslim Affairs. What happened in 2002 with regard to religious affairs was the appointment of a Minister each for the Christian, Muslim and Hindu religions. The Minister in charge of Christian Affairs was concurrently appointed to the post of Minister in charge of internal Security. By this a catholic politician was appointed as head of internal security of the nation.

This was a stroke of shrewd strategy. From then, through the exercise of the associate powers of the Ministry of Internal Security, the civil Police force was subjected to various pressures with regard to issues related to Buddhists. Certain protests made by Buddhists were suppressed

on the pretext of resorting to regulations purported to violating the civil laws. The purpose to suppress such protests was to plant Christian Churches and Prayer Centres conducted by Christians in areas with a majority of Buddhists or with a 100% Buddhist population. On

certain occasions even the land upon which such Churches were built had been provided by the Government. On other occasions such provision was made by deceitful means. On perceiving the efforts to build Churches on these lands some agitation was caused by Buddhists. The Minister in charge of Internal Security ordered the suppression of these agitation treating it as his responsibility to do so on the pretext of maintaining law and order and basing himself upon the wrong premise that the

Constitution provides for all religions to enjoy equal rights. And this despite the special provision in the constitution with regard to Buddhism.

There are records of instances, both written and verbal, where such instructions were issued. In addition, this Minister ensured that Christmas of 2002 was celebrated on a very grand scale by issuing instructions at

ministerial level to various business persons that they should illuminate their business premises and the surrounding area, irrespective of their religion. There is evidence to show that some officers of the Police Department, with the intention of securing their own personal ends, carried out in toto the instructions given in the name of the Minister by his henchmen.

Accordingly, Buddhists were reduced to living a life of psychological insecurity. These undue pressures justifiably sparked off feelings

of helplessness among Buddhists. What especially caused this was the fact that the Mahā Sangha and Buddhist organizations who should take action on behalf of the Buddhists continued to remain silent. Although a few Buddhist monks and a few Buddhist organizations tried to give leadership to the Buddhist agitations, they failed to whip up a strong collective force.

These non-Buddhist organizations made a scapegoat of the ethnic issue prevailing in the land, to reap maximum benefit and were sufficiently vicious as to brand the Buddhist leadership that was bold enough to speak up on behalf of the rights of Buddhism, as racists and religionists.”

Pages 30 – 33 of the Buddha Sasana Commission Report

For More

Please visit the following web link

http://www.acbc.lk/images/stories/pdf/chapter%202.pdf

 

Senaka Weeraratna

(71 කැරැල්ල ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්වා පුර්ණ සමාලෝචනයක් කෘතිය​ ඇසුරෙනි – වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග)

1971 අප්‍රේල් කැරැල්ලේ විත්තිකරුවකු වූ අතුල නිමලසිරි ජයතිලක හෙවත් ලොකු අතුල 2014 නොවැම්බර් 29 දා රාත්‍රී අරලියගහ මැදුරේදී මිය ගියේය. චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග ජනපතිනිය සමයේ විදුලිබල හා බලශක්ති නියෝජ්‍ය ඇමැතිවරයකු වූ ලොකු අතුල බස්නාහිර පළාත් සභාවේ මන්ත්‍රීවරයකු ලෙස ද කටයුතු කළේය.

මහ නඩුවේ හයවන විත්තිකරු වූ ලොකු අතුල පශ්චාත් කැරලි සමයේ ආන්දෝලනාත්මක චරිතයක් බවට පත්වූ බව නොරහසකි. ලොකු අතුල හෙවත් හිටපු විදුලිබල හා බලශක්ති අමාත්‍ය අතුල නිමලසිරි ජයසිංහ මහතා මට මුණගැසුණේ (2008)  ලෝහෝර් ආර්යා ගොඩනැගිල්ලේ තෙවන මහලේ පිහිටි ඔහුගේ කාර්යාලයේදීය. තමා හමුවීමට පැමිණෙන පුද්ගලයන්ට පෙන්වන ආචාරශීලීභාවය හා මිත්‍රශීලී කථාකිරීම මම ඔහු තුළින් දුටුවෙමි. හිස උදුම්මවාගත් රජයේ උසස් නිලධාරින්ට අතුල නිමලසිරි ජයසිංහ මහතා අනගි ආදර්ශයක් වනු නියතය. 1971 පිළිබඳ පුරාවෘතය ඔහු ඇරඹියේ මෙසේය.

මම මෙම ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ උනේ 1964 පියතිලක හරහා. මමත් පියතිලකත් ස්ටැෆඩ් විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයෝ. මට අවශ්‍යව තිබුණා එකල ජනතාවට සමෘධීය උදාකර දිය හැකි දේශපාලන ක්‍රමයක් සමඟ වැඩ කිරීමට. යළි පරාක්‍රමබාහු යුගයක් ඇති කළ හැකි, දිළිඳුකම පිටුදැකිය හැකි ක්‍රමයක් ඇති කිරීමේ අවශ්‍යතාවය එකල අපට තදින්ම තිබුණා.

මෙවැනි ජනතා ව්‍යාපාරයක් තිඛෙනවා යන්න මට පියතිලකගෙන් අසන්නට ලැබුණා. ඒ නිසා මම කැමැත්ත දැක්වූවා එම ව්‍යාපාරය බැඳීමට. මුලින්ම විෙජ්වීර හමු උනේ ෆොන්සේකා කියන පුද්ගලයාගේ පියාගේ මළ ගෙදරදී. ඔහු ආකර්ශණීීය විධියට කථා කළා. ඔහු තුළ හොඳ කථීකත්වය, ස්මරණ ශක්තිය තිබුණා. මුල් කාලයේ කැපවීම ඉතා ඉහළයි. ඒත් පසුව අලස ස්වභාවයක් දකින්නට ලැබුණා.

මම මුල්කාලයේදී විෙජ්වීරට ආකර්ශණය උනත් ටික කලක් යනකොට මට පෙනී ගියා ඔහු තුළ තිබුණු දුර්ගුණ. මම දුටුවා ආත්මාර්ථකාමී, බලලෝභී, බියසුළු, හීනමාන චරිතයක් ඔහු තුළින්. ඔහු මානසිකව නරුමකාර චරිතයක්. මෙහි ඉහළම ප්‍රදර්ශනය දැකිය හැකි උනේ 88/89 කාලයේදී වරක් විෙජ්වීර කිව්වා zzඅම්මා කියන්නේ මට හැතිරියක්ZZ කියලා. මට තේරුම් ගියා විෙජ්වීර තම මව කෙරෙහි යම් වෛරයක්, අකමැත්තක් දක්වන බව.

මම මට පැවරූ වැඩ හොඳින් කළා. මුලින්ම දිස්ත්‍රික්ක 6ක් එනම් කෑගල්ල, කුරුණෑගල, මාතලේ, නුවරඑළිය, බදුල්ල, කොළඹ නුවර පාර මට අයත් උනා. මම සංවිධාන කටයුතු පන්ති පැවැත්වීම සිදු කළා. 1970 විතර මට කුරුණෑගල, කෑගල්ල දිස්ත්‍රික්කවල සංවිධාන හා සන්නද්ධ කටයුතු භාර කෙරුණා.

ව්‍යාපාරයේ මුලින්ම ඛෙදීම් හා ඝට්ටන ඇතිවුණේ විෙජ්වීරගේ ක්‍රියාකලාපය හා ඊර්ෂ්‍යාව මත. ඔහු දක්ෂයන් දුටුවේ තර්ජනයක් ලෙසටයි. ඒ නිසා මුල් කාලයේදීම නිහාල් ඩයස් පානදුරේ කණ්ඩායම කියලා කපා දැමුවා. ඔහු ප්‍රශ්න අසනවාට කැමති නැහැ. දැනුම හා අත්දැකීම් අඩු ඔහු කියන දේ දේවභාෂිතයෙන් වගේ පිළිගන්නා අන්ධ බැතිමතුන්ට කැමතියි මේ හේතුව නිසා ධර්මසේකර, රෙජිනෝල්ඩ් කුරේ වගේ ක්‍රියාකාරීන් කපා දැම්මා. ඊට අමතරව මට, බෝල සමරේට, සරත් විෙජ්සිංහට, සනත් බොරළුකැටියට එහෙමත් යටින් කැපිලි දැම්මා. ඔහු තුළ තිබුණේ නොවිසඳුනු සැක. විෙජ්වීර සැකය කේන්ද්‍ර කොට ජීවත්වූ 

පුද්ගලයෙක්. මමයි, සනත් බොරළුකැටියයි, ඉනකම්ටැක්ස් කරුයි එක කල්ලියක් කියලා චෝදනා කළා.

සනත් බොරළුකැටිය තැන්පත්, බුද්ධිමත් සමබර චරිතයක්. ප්‍රහාරයේදී ඔහු මළා. සනත් තුළ දක්ෂතා තිබුණා. මේ හේතු නිසා අපි සනත්ගේ කල්ලියේ මිනිස්සු ලෙසටයි විෙජ්වීර සැලකුවේ. අප්‍රේල් 5 වෙනිදා පහරදීම ගැන සංඝාරාමයේ තීරණය ගන්නා විට නායකයන් නවදෙනෙක් හිටියා. නව දෙනාගෙන් හයක් ප්‍රහාරයට පක්ෂව කථාකළා. ඒ අය නම් උයන්ගොඩ, සුනන්ද දේශප්‍රිය, පියතිලක, සුසිල් වික්‍රම, අනුර කුරුකුලසූරිය හා ලයනල් බෝපගේ. 

මමයි, ඉන්කම්ටැක්ස් කරුයි, සනත් බොරළුකැටියයි ප්‍රහාරය අප්‍රේල් 5 වෙනිදා කරනවට විරුද්ධ උනා. අපි කිව්වා මේ ඒකට කාලය නොවෙයි කියලා. තව ටික කලක් ඉවසමු කිව්වා. ඒත් වැඩි දෙනෙක් ප්‍රහාරයට පක්ෂ වූ නිසා අප්‍රේල් 5 දා ප්‍රහාරය සිදුකරන්න ගිවිස ගත්තා.

ඒත් මට පසුකාලයක ආරංචි උනා නයනානන්ද විෙජ්කුලතිලක පුවත්පතකට ලියපු ලිපියකින් අප්‍රේල් 5 දා පහරදීමට පියතිලක ප්‍රමුඛ පිරිස ප්‍රහාරය ගැන තීරණයක් අරගන, එදා සංඝාරාමයේදී නිකං අපිටත් කිව්වා කියන විදිහට රැස්වීමක් තියලා තීරණයක් ගත්බව අඟවලා. (මේ පිළිබඳව මම නයනානන්ද විෙජ්කුලතිලක  23/2/09 දින හමුවී විමසුවෙමි. එවැනි ප්‍රකාශයක් තමා පුවත්පතට කළ බව නයනානන්ද ප්‍රතික්ෂේප කළේය. කත_ෘ) කොහොම නමුත් ප්‍රහාරය අප්‍රේල් 5 දින සිදුකිරීමට අපි තීරණය කළා.

1971 අප්‍රේල් 5 දා මම හිටියේ කෑගල්ල බලපත්තාවේ. අපි ප්‍රහාරයට යනවිට ගල්ගමුවේදී පොලිස් කණ්ඩායමක් සමඟ ගැටුණා. කෑගල්ලේ අපිත් එක්ක සරත් විෙජ්සිංහ, වසන්ත දිසානායක එහෙමත් හිටියා. සරත් විෙජ්සිංහට අත්වැරදීමකින් වෙඩිවැදිලා මරණයට පත් උනා. ඒ සිද්ධිය උනේ මෙහෙමයි. ආයුධ පුහුණුව ඊ.සී.පී සෙනෙවිරත්න කියන හිටපු ස්වේච්ඡා හමුදා නිලධාරියා කළා. පුහුණුව ලබන හැමෝටම නියම කළා ජීව උණ්ඩ තුවක්කුවලින් ඉවත් කරන්න කියලා. එක් අයකුට උණ්ඩය ඉවත් කරන්න අමතක වෙලා ඒ වෙඩිල්ල හදිස්සියේම පත්තු උනා. ඒක අසල හිටපු සරත් විෙජ්සිංහට වැදුනා.

වෙඩිපහර වැදිලා තිබ්බේ සරත් විෙජ්සිංහගේ කණ අසලට. සරත් ඒ මොහොතේම මැරිලා තියෙනවා. මම ඒ වෙනකොට හිටියේ බලපත්තාවේ. සරත්ගේ මරණය ආරංචිවෙලා මම ගිහිල්ලා පරීක්ෂණයක් තිබ්බා. සරත්ට වෙඩි වදිනකොට සරත්ගේ මල්ලිලා දෙන්නා වන ජස්ටින් හා ඥානතිලක ළඟ හිටියා.. ඒ අයත් මට කිව්වෙ මේක අත්වැරැද්දකින් සිද්ධ වෙච්ච දෙයක් කියලා. සරත්ව ගැටියමුල්ල ඉස්කෝලේ පිටියේ වැළලූවා. පස්සේ හමුදාවෙන් මිනිය ගොඩ අරගන පරීක්ෂණයක් පවත්වලා තියෙනවා.

කැරැල්ල අසාර්ථක වූ නිසා අපි තීරණය කළා පසුබසින්න. අපි විල්පත්තුවට පසුබසින්න පටන් ගත්තා. අපේ පිරිස දිනපතා අඩු වෙනවා. එක්කෝ අත්හැරලා යනවා. නැත්නම් වෙඩි වලට ගොදුරු වෙනවා. අපි ඉඟිනිමිටිය ප්‍රදේශයට යන විට ඉතිරි උනේ 45 විතර සුළු සංඛ්‍යාවක්. ඉඟිනිමිටියේ දී හමුදාව අපට වෙඩි තිබ්බා. අපිත් වෙඩි තිබ්බා. කැරලිකරුවන්ගේ වෙඩි පහරකට හමුදා නිලධාරියෙක් මිය ගියා. මගේ කකුලටත් වෙඩි වැදුනා. මාත් එක්ක පොඩි දිසා (වසන්ත දිසානායක) ඇතුළු 16 දෙනෙක් අත්අඩංගුවට පත් උනා.

මාව අත්අඩංගුවට අරගන සෙබලෙක් ක‍ඔඊ බස් එකක සීට් එකකට තියලා බැඳගන ඇඟ උඩ නැඟගෙන ගැහුවා. පස්සේ නිලධාරියෝ ඇවිල්ලා පහරදීම නැවැත්තුවා. අපව ගල්ගමුව හමුදා කඳවුරට ගෙනගියා. ඒ අය අපට හිරිහැර කළේ නැහැ. ඒ අවස්ථාවේ අත්අඩංගුවට ගත්ත ගෑණු ළමයි 3 දෙනෙක් විතර හිටියා. ඒ අයට කිසිත් හිරිහැරයක්, අතවරයක් කළේ නැහැ.

මාව රහස් පොලිස් මූලස්ථානයට ගෙන යනකොට මගේ වෙඩි වැදිච්ච කකුළ ඛෙර කොටයක් වගේ ඉදිමිලා. සීඅයිඩී එකේ නිලධාරින් හිතුවේ කකුළ කපන්න වෙයි කියලා. ඉයන් වික්‍රමනායක මගෙන් ප්‍රශ්න කළා වහාම මට ප්‍රතිකාර ලබාදෙන්න කියලා. මහ ඉස්පිරිතාලයට යැව්වා. රෝහලේදී මට ප්‍රතිකාර කළේ තරුණ වෛද්‍යවරයෙක්. ඒ ප්‍රතිකාර නිසා මගේ කකුළ සුව උනා.

මේ වෙනකොට කැරැල්ලේ නායකයෝ ඔක්කොම වගේ අත්අඩංගුවේ. ඒ අය අපව පාවලා කටඋත්තර පවා දීලා. මාව අසු උනේ සටනක දී. සමහරු කිසිම සටනක් පවා නොදී යටත්වෙලා. පොලිසිය මුලින් ජයසිංහ හා ලොකු අතුල කියන්නේ දෙන්නෙක් කියලා හිතාගන ඉඳලා තියෙන්නේ. විෙජ්වීරගේ කටඋත්තරයේදී සඳහන් කරලා තියෙනවා ජයසිංහ හා ලොකු අතුල කියන්නේ එක පුද්ගලයෙක් බව.

පියතිලක 500 අරගන යාපනේට ගියා විෙජ්වීර බේරාගන්න. නොච්චියාගමදී කට්ටිය දාලා ගිහිල්ලා සිවුරක් පොරවාගන හැංගුනා. පිරිස යාපනේ යන්න ඊබට් සිල්වා බස් බුක්කරලා තියෙන්නේ මගේ බිරිඳගේ අම්මාගේ නමට. ලයනල් බෝපගේ පානදුර පරත්ත පන්සලේ කඩවැද්දුවේ සුමංගල හාමුදුරුවන්ගේ ආවාසේ හිටියා. මේ වගේ වැඩ නිසා මට හැඟ=නා කට්ටිය මාව බිල්ලට දීලා වහංගු උන බව. මේ නිසා මම තීරණය කළා රජයේ සාක්කිකාරයෙක් වෙන්න.

නඩුවෙදි පොඩි අතුල මට කිව්වා උඹ සටනේ හිටපු මිනිහෙක් නිසා මම උඹට සලකනවා කියලා. ඒත් සමහරු මා දිහා බැලූවේ විවේචනාත්මකව. නඩුවෙදි විෙජ්වීර කිව්වා සටනේදී මම සරත් විෙජ්සිංහව මරා දැම්මා කියලා මගේ මූණට කිව්වා කියලා . අභූත චෝදනාව නිසා මට තරහ ගියා. ඒත් මම වචන තෝරා බේරාගන විෙජ්වීරට උත්තර දුන්නා. තමා එහෙම මට කවදාවත් කියලා නැහැ. එහෙම තමුන් මට කීවා නම් දත් බොල්ලෑව පිළිබඳ හීනමානය ඒ මොහොතෙම සනීප වෙන්න ඉඩ තිබ්බා කියල. 

මට නඩුවෙදි අවුරුදු 5 1/2 සිර ද~ුවම් ලැබුණා. 1971 කැරැල්ලට සම්බන්ධවීම ගැන පසුතැවිල්ලක් නැහැ. ඒත් යම් යම් සිද්ධීන් නිසා කලකිරීම් තියෙනවා. ජීවිත අත්දැකීම් මම ලැබුවා. 1975 දී මම නිදහස් උනා. මාක්ස්ගේ දර්ශනයට වඩා මම දැන් විශ්වාස කරන්නේ බුදුන්ගේ දර්ශනයයි.

  ලොකු අතුල දුන් මූලික සාක්ෂියෙන් උපුටා ගැනීම්.

මහ නඩුවේ 06 වන සැකකාර විජයමු‚ දේවගේ නිමලසිරි ජයසිංහ (වයස 28) හෙවත් ලොකු අතුල නීතිපති වික්ටර් තෙන්නකෝන්ගේ  ප්‍රශ්න කිරීම යටතේ දින 10ක් තිස්සේ (1972 නොවැම්බර් 06 සිට 27 දක්වා කාලය අතරතුර) දුන් මූලික සාක්ෂියෙන් උපුටා ගැනීම්.

සභාපති – ගරු එච්.එන්.පී.ප්‍රනාන්දු, අග්‍රවිනිශ්චයකාරතුමා

  1972 – නොවැම්බර් 06 ප්‍රශ්ණ කිරීම්

සභාපති

ප්‍ර:  තමන් පොලීසියෙන් අත්අඩංගුවට ගත්තාද?

උ:   නැහැ, යුධ හමුÞවෙන් අත්අඩංගුවට ගත්තා, 1971 ජූනි 07 වැනිÞ කුරුණෑගල දිස්ති්‍රක්කයේ ගලිගමුවේදී.

ප්‍ර:  ඊළගට?

උ:   ගලිගමුවේ ආමි කෑම්ප් එකෙන් කුරුණෑගලට ගෙනල්ලා පසුව කෑගල්ලේ පොලීසියට ගෙනාවා. ඊට පසු කුරුදුවත්ත පොලීසියට ගෙනවිත් 29 වනÞ කොළඹ මහේස්ත්‍රාත් උසාවියේදී රිමන්ඩ් කළා.

ප්‍ර:  තමාගේ ප්‍රකාශයක් සටහන් කලේ කවÞ කොහේදිද?

උ:   ජූනි මාසයේ 20 වැනිÞ පටන් ගත්තා, රහස් පොලිස් දෙපාර්තමේන්තුවේ 04 වන තට්ටුවේදී ජූනි 26 වැනිÞ තෙක් ප්‍රශ්ණ කළා. එහිදී ඉයන් වික්‍රමනායක මහතා, පොලිස් පරීක්ෂක උපාලි සෙනෙවිරත්න, ඉන්ස්පැක්ටර් විෙජ්සූරිය සහ ඉන්ස්පැක්ටර් ජෙගනාදන් සිටියා.

ප්‍ර:  තමාගේ කටඋත්තරය සටහන් කරගත්තාට පසුව එAක ආපසු කියවා තේරුම් කළාද?

උ:   ඔව් මම එAකට ඊට පසු අත්සන් කළා.

නීතිපති

ප්‍ර:  තමාව අත්අඩංගුවට ගත් හමුÞ නිළධාරීන්ගේ නම දන්නවාද?

උ:   ලෙෆ්ටිනන්ට් කලූපහන

ප්‍ර:  කී දෙනෙක් අත් අඩංගුවට ගත්තාද?

උ:   13 දෙනෙක් මාත් එක්ක, දිසානායක, ආරියරත්න, ගැහැණු ළමයි 03 දෙනෙකුත් සිටියා.

ප්‍ර:  එA අයගේ නම් දන්නවාද?

උ:   පියසීලි ජයසිංහ එA මගේ නංගි, ධම්මිකා සිල්වා මම විවාහ ගිවිසගෙන සිටින තරු‚යයි, එයාගෙ පියා 12වැනි සැකකරු ටී.ඩී. සිල්වා 03 වැනියා කෑගල්ලේ ආරියවතී,

සභාපති

ප්‍ර:  අත්අඩංගුවට ගත් 13 දෙනාම අතේ තුවක්කු තිබුණාද?

උ:   ගැහැණු ළමයි අතේ හැරෙන්නට,

නීතිපතිතුමා

ප්‍ර:  කෑගල්ලේ සිට විල්පත්තු අභය භූමියට යමින් සිටිය බව තමා පවසනවාද?

උ:   ඔව් කෑගල්ලේ අපි අප්‍රේල් 05 සිට 24 දක්වා සිටියා, අපි සටන් කළා.  එහි සිට අප්‍රේල් 24 වනÞ විල්පත්තු අභය භූමියට යාමට පිටත් වුනා.

අලස් විනිශ්චයකාරතුමා

ප්‍ර:  තමා එහි නායකයාද?

උ:   නායකයා බව කියන්න බැහැ. හමුÞවේ නායක වගකීමක් දැරුවා.

නීතිපතිතුමා

ප්‍ර:  තමා කෑගල්ලට ආවේ මොකටද?

උ:   කොළඹදී අවිආයුධ එකතුකිරීම සම්බන්ධව කටයුතු කළා. සටන් කිරීමට මට බාරව තිබුණේ කෑගල්ල සහ කුරුණෑගල දිස්ති්‍රක්කයේ, එA නිසා මම අප්‍රේල් 05 වැනිÞ කොළඹ සිට කෑගල්ලට ආවා.

ප්‍ර:  කවුද සටනක් කිරීමට තීරණය කළේ.

උ:   අපි 09 දෙනෙක් සිටියා. අපි 02වැනිÞ විද්ේ‍යා්දයේ සංඝාරාමයේදී හමුවී සටන් ආරම්භ කිරීමට තීරණය කළා. 

තමෝදරම් විනිශ්චයකාරතුමා

ප්‍ර:  එA අය කවුද?

උ:   පියතිලක සමරරත්න (පළමුවන සැකකරු), සුනිල් වික්‍රම, සනත්, ඩබ්ලිව්.ටී. කරුණාරත්න, අනුර රංජිත් කුරුකුලසූරිය (හතරවන සැකකරු) , සුනන්ද දේශපි්‍රය (පස්වන සැකකරු), ලයනල් බෝපගේ (දෙවන සැකකරු) සහ උයන්ගොඩ (තුන්වන සැකකරු) 

ප්‍ර:  එÞ තමුන්ගත් තීරණය කුමක්ද?

උ:   අපි තීරණය කළා 1971 අප්‍රේල් 05 වැනිÞ රාජ්‍ය බලය ලබා ගැනීම සඳහා සටන් කළ යුතුයි කියා. 

නීතිපති

ප්‍ර:  ඔය කිවු 09දෙනා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සංවිධානෙ කවුරුන්ද?

උ:   එA ගොල්ලෝ දේශපාලන මණ්ඩලයේ. පසුව මධ්‍යම කාරක සභාවේ සාමාජිකයෝ. පසුව එක්කෙනෙක් අයින් වුණාද කොහොමද දන්නේ නැහැ. 

ප්‍ර:  එA කොයි කෙනා ගැනද කියන්නේ?

උ:   ලයනල් බෝපගේ.

ප්‍ර:  එA 09 දෙනා හැරෙන්නට, එතැන සිටියේ නැති තවත් අය සිටියාද දේශපාලන මණඩලයට අයිති ? 

උ:   ඔව්, ෙජ්.පී.පී. ධනපාල (මට මතක විදියට 22 වන සැකකරු) සෝමසිරි කුමා නායක (09 වන සැකකරු) ටී ඩී සිල්වා (12 වන සැකකරු) ඩබ්.ටී. සිසිල් චන්ද්‍ර (14 වන සැකකරු) ලක්ෂ්මන් මාදුවගේ 

සභාපති තුමා

ප්‍ර:  අප්‍රේල් 02 වන Þ මේ තීරණය ගන්නා විට සිටි 09 දෙනාම දේශපාලන මණ්ඩලයේ සමාජිකයින්ද ?

උ:   පියතිලක නැහැ. සුසිල් නැහැ සනත් සාමාජිකයෙක් ඩබ්.ටී. කරුනාරත්න සාමාජිකයෙක් රංජිත් කුරුකුලසූරිය සාමාජිකයෙක් සුනන්ද දේශප්‍රිය සාමාජිකයෙක් ලයනල් බෝපගේ නැහැ. උයන්ගොඩ සමාජිකයෙක් 

තමෝදරම් විනිශ්චකාරතුමා

ප්‍ර: තමන් සාමාජිකයෙක්ද 

උ:   ඔව්

නීතිපති තුමා 

ප්‍ර: ඔය ජනතා විමුක්ති පෙරමුන සංවිධානයට අයත් අයට සාමාජික Þයක මුදලක් ගෙවීමට තිඛෙනවාද ?

උ:   නැහැ.

ප්‍ර:  එහෙනම් යම්කිසි පුද්ගලයෙක් එහි සාමාජිකයෙකු වන්නේ කොහොමද ?

උ:   පන්ති 05 ට සහභාගි වෙච්ච අය zzඑA ZZ ලැයිස්තුවට ගන්නවා එයට ගන්නේ සටන් කරන්නට කැමති අය පමණයි.

ප්‍ර:  ඔය ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සංවිධානයේ නායකයා කවුද?

උ:   විෙජ්වීර

ප්‍ර:  තමන් කියන්න දන්නවාද, අප්‍රේල් දෙවැනිÞ පැවැත්වුණ වැදගත් රැස්වීමට ඔහු පැමි‚ය නැත්තේ මොකද කියලා.

උ:   ඔහු සිටියේ යාපනය සිර කඳවුරේ,

විමලරත්න විනිශ්චයකාරතුමා

ප්‍ර:  එA නායකයාට යම්කිසි පදවිනාමයක් තිබුණාද?

උ:   තමන් විසින් තෝරාගත් පදවි නාමයක් දීලා තිබුණා.

සභාපතිතුමා

ප්‍ර:  ප්‍රධාන ලේකම් කියලා කිව්වා

උ:   ඔව්

ප්‍ර:  තනතුරට ඔහු තෝරාගත්තේ කොහොමද?

උ:   තමන් විසින්මයි.

නීතිපතිතුමා

ප්‍ර:  පක්ෂයේ නායකයෙක් හෝ මණ්ඩලයේ ඔහුට වැඩිය ඉහළින් උසස් නිළධාරියෙක් හිටියද?

උ:   නැහැ

ප්‍ර:  1971 අප්‍රේල් දෙවැනිÞ සංඝාරාමයේදී ප්‍රධානියා නැති අවස්ථාවේ එම රැස්වීමේ මුලසුන දැරුවේ කවුද?

උ:   පියතිලක සමරරත්න (පළමුවන සැකකරු) 

ප්‍ර:  ඔහු මොනවද කිවුවේ

උ:   මේ අවස්ථාවේ අපේ පක්ෂයේ මතබේද තිබුණා. මේවා අමතක කරලා එකතුවෙලා පොලිස් මධ්‍යස්ථාන මර්ධනය කිරීම සඳහා තීරණයක් ගන්න ඕන කියලා කිවුවා.

ප්‍ර:  ඊට පසුව මොකද වුනේ. වෙන කවුරුවත් කතා පැවැත්වුවද?

උ:   පියතිලක කිවුවා විෙජ්වීර සමග අම්පාරේදී අත්අඩංගුවට ගත් අයෙක් යාපනයේ ඉදලා එA තැනැත්තා අතේ ප‚වුඩයක් එවා තිඛෙණවාය. අපේ බඩු අහු වෙනවා, සහෝදරවරු අහු වෙනවා, අවි ආයුධ අහුවෙනවා, එA නිසා සටන් කරන්න තීරණයක් ගන්න කියලා. එයාව බේර ගන්න යාපනයට පියතිලක සහෝදරයා බාරේ තවත් 500ක කණ්ඩායමක් යවන්න කියලා තිබුණා. එතැනදී අපි තීරණය කළා අප්‍රේල් 05 වැනිÞ රාතී්‍ර 11.30 ට සටන ආරම්භ කිරීමට.

ප්‍ර:  05 වැනිÞ සටන ආරම්භ කිරීමට එතැන සිටිය කවුරුත් විරුද්ධ වුනාද?

උ:   ඔව්, ඩබ්ලිව්.ටී.කරුණාරත්න

ප්‍ර:  වෙන කවුරුත් විරුද්ධ වුනේ නෑ?

උ:   සනත් කිවුවා තවටිකක් කල් අරිනවානම් හොදයි කියලා. එයා කිවුවා යාපනයේ මාතලේ, දඹුල්ල රත්නපුර, ති්‍රකුණාමළය ආදී දිස්ති්‍රක්ක වල අපි වැඩිය වැඩ කරලා නැහැ එA නිසා ටික කාලයක් පරක්කු වෙනවා නම් හොදයි කියලා.

ප්‍ර:  තමන්ගේ තත්තවය මොකක්ද? 

උ:   මමත් එAක අනුමත කරන තත්තවයක තමයි හිටියේ, ටිකක් කල් යනවානම් හොදයි කියලා,

ප්‍ර:  අන්තිමේ 05 වැනිÞ 11.30ට සටන් ආරම්භකල යුතුයැයි තීරණයක් ගත්තාද?

උ:   ඔව්

ප්‍ර:  තමා කිව්වා 06 දෙනෙකුගේ නම් තමා කියන හැටියට දේශපාලන මණ්ඩලයට ඇතුළත් අය නමුත් දෙවැනිÞ රැස්වීමට නොපැමි‚ උදවිය?

උ:   ඔව්

ප්‍ර:  13 වැනි සැකකරු (රෝහණ විෙජ්වීර) හැර ඇත්ත වශයෙන්ම එA රැස්වීමට එන්න ඔහුට බැරිවුණා. තමා පුද්ගලික වශයෙන් දන්නවාද තවත් 05 දෙනෙකු සිටිය බව ? 

උ:   ඔව් මම දැනගෙන සිටියා. එA ගොල්ලන්ට දැණුම් දුන්නේ නැති බව, මත භේද තිබුණ නිසා කැදෙව්වේ නැහැ.

ප්‍ර:  අප්‍රේල් 05 වැනිÞ පස්වරු 11.30ට සටන ආරම්භ කිරීමටත් යාපනයට 13වැනි සැකකරු බේරා ගැනිමට කණ්ඩායමක් යැවීමටත් තීරණය කළා. එයට සභාවේ සිය`ථ දෙනාම එකඟ වුනාද?

උ:   ඔව්

ප්‍ර:  මීට අමතරව තවත්් තීරණ ගත්තාද?

උ:   ඔව්, දිස්ති්‍රක් ලේකම්වරුන්ට පළමුවෙන් මේ තීරණය දැණුම් දිය යුතුය කියලා. (දිස්ති්‍රක් ලේකම් වරුන් කියන්නේ දිස්ති්‍රක්කයක් නියෝජනය කරන උදවිය ඔවුන් මධ්‍යම කොමිටියටත් අයත්) තවද පොලිස් කොට්ඨාශවල සිටින පොලිස් කොට්ඨාශ ලේකම් වරුන්ට සූÞනම්ව සිටින ලෙසත් දැණුම් දීමටත් තීරණය කළා.

දෙහෙරගොඩ විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  යම් කිසි කාලසීමාවක් දුන්නද? සූÞනම් වන ලෙස පමණක් ඔවුන්ට දැණුම් දුන්නද?

 

උ:   දැණුම් දුන්න මොහොතේ සිට සූÞනම් වෙලා ඉන්න කියලා.

 

සභාපති

 

ප්‍ර:  කොයි විදියටද සටන අරම්භ කරන්නට තීරණය කළේ.

 

උ:   පොලිස්ථාන , හමුÞ මූලස්ථාන, ගුවන් විදුලි කාර්යාලය, රජයේ වැදගත් පුද්ගලයින් අත්අඩංගුවට ගැනීමටත්, අවිආයුධ තිඛෙන තැන් වලට පහර දීමටත්.

 

ප්‍ර:  අත්අඩංගුවට ගන්නා උදවියගේ නම් සඳහන් කළාද?

 

උ:   අත්අඩංගුවට ගතයුතු සිය`ථම වැදගත් පුද්ගලයින් අගමැති‚ය, ති්‍රවිධ හමුÞවේ නායකයින් ආදිය,

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  මොනවිදියේ ආයුධ වලින්ද පහර දීම් කරන්නට අදහස් කළේ.

 

උ:   තුවක්කු හා බෝම්බ.

 

ප්‍ර:  මේ තීරණය ගත් දිනයේ ඉදලා එAවා කි්‍රයාත්මක කරන දිනය අතර දවස් 03 යි තිබුණේ?

 

උ:   ඔව්

 

අලස් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  අප්‍රේල් 02වැනිÞට කොච්චරකාලයකට පෙරද මෙම ආයුධ රැස් කරන්නට පටන් ගත්තේ. 

 

උ:   මතක හැටියට 68 නැත්නම් 69 සිට.

 

ප්‍ර:  පොලිස් ස්ථාන වලට හමුÞවට පහර දෙන්න තිබුණු අරමුණ මොකක්ද?

 

උ:   ආණ්ඩුව බලය අල්ලා ගැනීමට.

 

විමලරත්න විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  එදින තීරණය කළ කටයුතු මොනවාද?

 

උ:   ඇවිල්ල සිටි 09 දෙනාට බාරගතයුතු දිස්ති්‍රක්ක එA ගොල්ලන් කළ යුතු වැඩ කියා දුන්නා.

 

ප්‍ර:  පියතිලකට ?

 

උ:   එයාට කොළඹ දිස්ති්‍රක්කයේ සටන සංවිධානය කිරීමට සහ යාපනයට ගිහිල්ලා විෙජ්වීර නිදහස් කර ගැනීමට භාර වුණා. 

 

අලස් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  විෙජ්වීර බේරාගෙන ගෙනියන්නේ කොහොමද කියලා තීරණය කළාද? 

 

උ:   මාතලේ ආරක්ෂක ස්ථානයක් තියනව කියලා රංජිත් කිවුවා. 

 

නීතිපතිතුමා

 

ප්‍ර:  සිසිල් චන්ද්‍රට විශේෂයෙන් වැඩක් බාරදී තබුණාද?

 

උ:   ඔව්, ඔහුට මාතලේ දිස්ති්‍රක්කයේ පොලිස් ස්ථාන වලට පහරදීමට බාරදී තිබුණා.

 

ප්‍ර:  සනත්ගේ තත්වය,

 

උ:   ඔහුට ගාලූ දිස්ති්‍රක්කයේ සටන් බාරවුණා,

 

ප්‍ර:  ඩබ්ලිව්.ටී.කරුණාරත්න

 

උ:   අනුරාධපුර දිස්ති්‍රක්කය

 

ප්‍ර:  රංජිත් කුරුකුලසූරිය (හතරවැනි සැකකරු) 

 

උ:   එයා නුවර සටන් කළ යුතුයි. නුවර එළියට දැණුම් දෙන්න තීරණ ගන්නයි. 

 

ප්‍ර:  සුනන්ද දේශපි්‍රයට 

 

උ:   බදුල්ල දිස්ති්‍රක්කය

 

ප්‍ර:  ලයනල් බෝපගේ

 

උ:   කොළඹ දිස්ති්‍රක්කය බාරව

 

ප්‍ර:  උයන්ගොඩ (තුන්වන සැකකරු)

 

උ:   කොළඹ සටන් කිරීමට සහ ති්‍රවිධ හමුÞවට තොරතුරු සපයන්න. 

 

ප්‍ර:  එA කියන්නේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ පාක්ෂිකයින් හමුÞවෙත් ඉන්නවා.

 

උ:   ඔව්

 

ප්‍ර:  ඔබට බාරදුන් කාර්්‍ය මොකක්ද?

 

උ:   කෑගල්ල සහ කුරුණෑගල දිස්ති්‍රක්කය

 

ප්‍ර:  ඔබ දිස්ති්‍රක් ලෙකම් වරයෙක් නොවේ.

 

උ:   නෑ

 

ප්‍ර:  එA වුනාට දිස්ති්‍රක් ලේකම්වරුන් කීපදෙනෙකුගේ කටයුතු ඔබ පරිපාලනය කළා?

 

උ:   ඔව්

 

ප්‍ර:  71 අප්‍රේල් වන විට ඔය පක්ෂයේ දිස්ති්‍රක්යේ ලේකම්වරුන් කෑගල්ල, කුරුණෑගල ප්‍රදේශයේ සිටියාද?

 

උ:   කෑගල්ලේ සරත් විෙජ්සිංහ, කුරුණෑගල සිටියා සමරතුංග,

 

ප්‍ර:  දේශපාලන මණ්ඩලයේ එÞ නොපැමි‚ 05 දෙනාට මොකද වුණේ.

 

උ:   එA ගොල්ලන්ට දියයුතු වැඩ තීරණය කිරීමට මටයි, සනත්ටයි, කරුණාරත්නටයි බාරවුනා. ධනපාලව (විසි දෙවන සැකකරු) කරුණාරත්න සමඟ අනුරාධපුරයට යැව්වා. සෝමසිරි කුමානායකට සහ ටී.ඩී.සිල්වාට කඩවත, සිසිල් චන්ද්‍ර ගාල්ල, ලක්ෂ්මන් මාදුවගේටත් ගාල්ල,

සභාපතිතුමා

ප්‍ර:  කෑගල්ලට තමා පිටත්ව ගියේ කොහොමද කියා මතකද?

උ:   බස් එකේ.

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  කෑගල්ලට ගිහිල්ලා මොනවද කලේ.

 

උ:   විල්සන් කියන සාමාජිකයකුගේ ගෙදරදී සරත් විෙජ්සිංහ සහ සමරතුංග හමු වුණා බලපත්තෑවෙදී.

 

ප්‍ර:  මේ දිස්ති්‍රක් ලේකම්වරුන් සහ කොටස් භාර ලේකම් වරුන් දැනගෙන සිටියා කොයි වෙලාවේ හෝ බලය අල්ලා ගැනීමට කි්‍රයා කරයි කියලා.

 

උ:   ඔව්

 

ප්‍ර:  උපදෙස් දුන්නේ කොච්චර කාලයකට පෙරද?

 

උ:   1970 උපදෙස් පංති පවත්වා තිබුණා.

 

තමොදරම් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  ඔය තීරණ ගැන ටී.ඩී.සිල්වට දැණුම් නොදුන්නේ ඇයි?

 

උ:   පියතිලක කිවුවා, ලේක්හවුස් එකේ වැඩකරන නිසා ඔහු ගැන සැකයි කියලා.

 

අලස් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  කොළඹ හෝ අවට අවිආයුධ රැස්කර තබාගත් ප්‍රදේශ තිබුණද?

 

උ:   ඔව්, ඩයිනමයිට්, කාට්රිජ්, වෙඩිබේත්, පොටෑෂ් වගේ දේවල් ගබඩාකර තිබුණා.

 

සභාපති

 

ප්‍ර:  බෝම්බ සෑදීමට තමා සම්බන්ධ වුණේ කොහොමද?

 

උ:   අවශ්‍ය බඩු මිලයට ගැනීමට, දිස්ති්‍රක්කවලට ඛෙÞ හැරීම ආදියෙන්,

 

තමෝදරන් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  ඔබට කවුද උදව් කළේ,

 

උ:   පොඩි අතුල,(හත්වන සැකකරු) විෙජ්පාල (18 වන සැකකරු) ආනන්ද පෙරේරා (19 වන සැකකරු) ආදියන් උදවුකළා.

 

සභාපති

 

ප්‍ර:  බෝම්බ ෂෙල් හැදුවේ යකඩ වලින්ද? කවුද බාරව හිටියේ.

 

උ:   චීනච්චට්ටි වලින්, පොඩි අතුල තමයි බාරව හිටියේ,

 

ප්‍ර:  බෝම්බ හැදුවේ 1970 අගෝස්තු මාසයේ සිට 

 

උ:   ඔව් ඊට පසුව,

 

ප්‍ර:  අගෝස්තු මාසෙට පෙරත් අවිආයුධ එකතු කිරීමක් තිබුණා.

 

උ:   ඔව්. 1968,1969 විතර,

 

ප්‍ර:  බෝම්බ සෑදීමට ඉගෙණ ගත්තේ කෙසේද?

 

උ:   අපට හමුවුණා යුධ හමුÞවේ සැලැස්මක්,

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  විෙජ්වීරගේ බොඩිගාඩ් හැටියට කටයුතු කළේ 23 වන සැකකරු (ලක්ෂ්මන් මාදුවගේ/ලොකු ලක්ෂ්මන්) පමණද?

 

උ:   නැහැ. සිසිල් චන්ද්‍රන්, ඔස්මන්ඩ් (21 වන සැකකරු) ඔස්මන්ගේ අයියා, අම්බලන්ගොඩ දෙයියා කියළ කෙනෙකුත් හිටියා.

 

ප්‍ර:  අප්‍රේල් 05 වැනිÞ තමා කෑගල්ලේ සිටියේ. යම්කිසි කි්‍රයාමාර්ගයක් ගැනීම සඳහා සූÞනම් වීමක් තිබුණා. එA මොකක්ද? 

 

උ:   කෑගල්ල පොලීසියට පහර දීම,

 

ප්‍ර:  තුවක්කු ඛෙÞ දුන්නායින් පසු මොකද වුනේ,

 

උ:   25 කණ්ඩායම් තුනක් ඛෙදලා තිබුණා, 75 දෙනෙක් ඊළගට තුවක්කු ඛෙදලා බෝම්බ ඛෙදලා නිළ ඇදුම් ඛෙදලා සූÞනම් වුණා.

 

ප්‍ර:  එA 25 කණ්ඩායම්වල නායකයෝ හිටියද?

 

උ:   වසන්ත දිසානායක, ඩේවිඩ්, අනෙක් එක්කෙනාගේ නම හරියට මතක නැහැ.

 

ප්‍ර:  ඊළගට මොකද වුණේ?

 

උ:   පාරට ආවම වාහනයක් තිබුණේ නෑ, කෑගල්ල පොලීසියට යන්නට නුවර පාරට පයින් ගියා. එතකොට රෑ 12ට විතර ඇති. ගලිගමුව හංදියේදී අපට වෙඩි තිබ්බා.

 

ප්‍ර:  ඊට පස්සේ

 

උ:   කණ්ඩායමක් යැව්ව, වෙඩි හ~ එන්ට හේතුව සොයන්න. එA ගොල්ලෝ ආපසු ආවේ නෑ, පාන්දර 04.00 වෙනකම් අපි එතැන හිටියා. සරත් විෙජ්සිංහ ආපසු යාමට යෝජනා කළා. අපි අමුගොඩ කියල ගමකට ගියා.

 

ප්‍ර:  ඊට පස්සේ

 

උ:   එහාට යනකොට 06 වැනිÞ දවල් 12.00 පහුවෙලා,  ඊට පස්සේ ආයෙත් ආවා බලපත්නාවේ විල්සන්ලාගේ ගෙදරට, අපේ කණ්ඩායමේ 40 ක් විතර සිටියා, එදින රාති්‍රය එහි ගතකළා, 07 වැනිÞ අපි පාර මුර Þගෙන හිටියා.

 

ප්‍ර:  07 වැනිÞ පොලිසිවලට පහරදීමට ගියේ නැද්ද,

 

උ:   නැහැ, එÞ ඊ.සී.බී.සෙනෙවිරත්න ඇතු`ථ පිරිසක් ආවා. සරත් හම්බවෙලා ඊළගට කරන වැඩ පිළිවෙල දැනගන්න. 

 

1972 නොවැම්ර් 07 ප්‍රශ්ණ කිරීම

 

සභාපති

 

ප්‍ර:  සරත් විෙජ්සිංහ (කෑගල්ලේ දිස්ති්‍රක්ක ලේකම්) තමනුත් සමග සිටියා නේද? 25 කණ්ඩායම් 03 සකස් කරලා විල්සන්ගේ ගෙදරින් පිටත් වෙලා නුවර පාරට එනතුරු.

 

උ:   ඔව්

 

ප්‍ර:  තමුන්ගෙන් දැණගන්නට ඕනෑ ඊට පසුව සරත් නැතිවුණේ කොහොමද කියලා.

 

උ:   එÞ රෑ ගල්ගමුවේදී වෙඩිතිබ්බාම පසුව පාන්දර 04.00 වෙනකම් එතන සිටියා. ඊට පස්සේ අපි නැවත විල්සන්ගේ ගෙදර එන අතරතුරදී එක් තැනකදී සරත්ගේ පිස්තෝලය Þලා ආවා. එAක හොයන්නට සරත් ආවාට පස්සේ අපට ඔහුව මග හැරුණා.

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  විල්සන්ගේ ගෙදර ආවට පස්සේ 07 වැනිÞ යම්කිසිවක් සිදු වුණාද?

 

උ:   07 වැනිÞ සරත් ආවා. අත්තනායක සෙනෙවිරත්න එහෙමත් ආවා. කෑගල්ලට පහර දෙන්න ආපු අනෙක් කණ්ඩායම කෑගල්ල පොලීසිය වටේ ඉදලා තියෙනවා. සරත්ගේ ඕඩරය නැති නිසා නිකං ඉදලා.

 

ප්‍ර:  ආරංචි ලැබුණද?

 

උ:   වරකාපොල, බුලත්කොහුපිටිය,අරනායක, රඹුක්කන, දැදිගම, පිංදෙ‚ය ආදී පොලීසි වලට පහර දීලා තිබුණා.

 

ප්‍ර:  08 වැනිÞ තමුන් කළ කී දෑ මතකද?

 

උ:   පොලිස් ස්ථාන වලට පහර දුන්නේ නෑ, පාර හරස් කළා. එA යුද්ධ හමුÞව ආවොත් එකපාරටම එAම වලක්වන්න.

 

සභාපති

 

ප්‍ර:  විල්සන්ලාගේ  ගෙදර තමුන් නතර වෙලා හිටිය මේ දවස්වල, ඊලගට?

 

උ:   දිස්ති්‍රක්කය අල්ලා ගැනීමට කෑගල්ල පොලීසියට පහරදීමට තීරණය කළා. කණ්ඩායම් කිහිපයක් යොÞ වටකර පහරදීමට තමයි තීරණය වුණේ. අවිආයුධ හුගක් අවශ්‍ය නිසා බෝගල පතල අල්ලා ගෙන ඩයිනමයිට් ගන්නත් තීරණය කළා. ප්‍රවෘත්ති පත්‍රයක් නිකුත් කරලා අනෙක් දිස්ති්‍රක්ක අතර සම්බන්ධතාවයක් ඇති කරන්නත් තීරණය කළා.

 

විමලරත්න විනිෂ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  තමා දැනසිටියද මේ වෙනකොට ඇදිරි නීතිය පනවා තිබුණා කියලා. 

 

උ:   ඔව්

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  10වැනිÞ වැදගත් දෙයක් සිදුවුණ බවට දෙයක් දැන ගත්තද?

 

උ:   ඔව්. සරත් මලා කියලා ගැටිය මුල්ලෙදි වෙඩි වැදිලා. 

 

ප්‍ර:  උපසේන මොනවත් කීවාද?

 

උ:   එAක පැහැදිලි කළා සෙනෙවිරත්න අපේ කණ්ඩායමට පුහුණුවක් දෙනවිට සරත් විෙජ්සිංහයි උපසේනයි එතැනින් යනකොට අපේ සහෝදරයෙක් අත තිබුණු තුවක්කුවක් එය ලෝඩ් වෙලා තිබිලා කොකා ඇදිලා තිබිලා පත්තු වෙලා තියෙනවා.

 

සභාපති

 

ප්‍ර:  ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ වනිතා පක්ෂයේ අය බලපත්නාවේ හිටියද ඔයකාලේ. 

 

උ:   ඔව්.එA අයට බාරව තිබුණේ කෑම පිසීම පත්තර ගැසීමට උදවු කිරීම ආදියයි. ප‚විඩ යැවීම ආදියටත් යොÞ ගත්තා. සුජාතා,ලීලා,සුසිලා යන අය හිටියා.

 

ප්‍ර:  එA කාලය වන විට යුධ හමුÞව ඔය ප්‍රදේශයට ඇවිල්ලද?

 

උ:   එක දවසක් ඇවිල්ලා ආපසු ගොස් තිබුණා.

 

ප්‍ර:  කොළඹ තොරතුරු තමාට ලැබුණාද?

 

උ:   සුසිලා සහ සුජාතා බස් වලින් කොළඹට යැවුවා තොරතුරු දැණගැනීමට. කොළඹ මොනවත් වෙලා නැහැ කිව්වා. ටී.ඩී. සිල්වාගේ ගෙදර පොලීසියෙන් ගිනි තියලා කිවුවා.

 

තමෝදරම් විනිශ්චකාරතුමා

 

ප්‍ර:  තමාගේ සහෝදරිය තමාගේ කණ්ඩායමට සම්බන්ධ වීමට පැමි‚යේ කොහොමද?

 

උ:   මම ගෙන්වා ගත්තා.  මට මතක විදියට ආවේ 23 වැනිÞ. 

 

නීතිපතිතුමා

 

ප්‍ර:  දැන් තමගෙන් අහන්නේ අප්‍රේල් 18 -23 කාලසීමාව සම්බන්ධවයි. එA කාලයේදී බලපත්තාවේ රැදී සිටි තමාගේ කණ්ඩායමත් යුධහමුÞවත් අතර ගැටුමක් සිදු වුණාද?

 

උ:   ඔව්, බලපත්තාවේදී අප්‍රේල් 13-20 අතර කාලයේදී දෙතුන් වතාවක් පමණ සටන් වැදුනා. ජිනÞස කියන සහෝදරයා මලා. යුධ හමුÞවෙත්  එක් අයකු මලා කියලා උදේ රේඩියෝ එකේ ප්‍රවෘත්ති වලට කිවුවා. 

 

ප්‍ර:  ෙජ්.වී.පී. සංවිධානය සම්බන්ධයෙන් පොලීසියට ඔත්තු දුන් පුද්ගලයින් සහෝදරයින් විසින් මරා දැම්මාද?

 

උ:   ඔව්, එවැනි අවස්ථා කිහිපයක් ආරංචි වුණා.

 

ප්‍ර:  බලපත්තාවෙන්  පිටත්වී 29 වැනිÞ විල්පත්තු අභය භූමියට යන්නට තීරණය කළ සැටි කෙටියෙන් කියන්න.

 

උ:   ගාල්ලට යැවු ප‚විඩය අනුව සනත් අපට දන්වා තිබුණා ගාල්ලේ බලය තහවුරු කරගැනීමට බැරි නිසා සිංහරාජයට පලා යන බවත් අපටත් මාතලේට හෝ විල්පත්තුවට පලා යන්නත් කියා තිබුණා.

 

ප්‍ර:  ඔය තොරතුරු කිවුවේ කවුද? කවÞද?

 

උ:   ලීලාවතී තමයි කිවුවේ ඇය සමග පියසීලි සහ ධම්මිකාද ආවා. 23 වැනිÞ ගෙනා ප‚විඩය මට දැනගන්නට ලැබුණේ 24 වැනිÞ.

 

අලස් විනිශ්චකාරතුමා

 

ප්‍ර:  එතකොට 24 වැනිÞ තමන් පසු බැසීමට අදහස් කළේ උත්සාහය ව්‍යාර්ත වුණා කියලා අවබොධ වෙලා?

 

උ:   ඔව්.

 

නීතිපතිතුමා

 

ප්‍ර:  පසු බැසීමට කීයක් විතර සහභාගි වුණාද?

 

උ:   127ක් පමණ සිටියා. 

 

ප්‍ර:  තමන් ඇරෙන්න තවත් සටන් කණ්ඩායම් හිටියා නම් එA වායේ නායකයෝ කවුද?

 

උ:   වසන්ත දිසානායක, බන්දුල, ගැහැණු ළමයි කිහිප දෙනෙක් සිටියා. ලීලා, සුසිලා, පියසීලි, සුජාතා, ධම්මිකා.

 

ප්‍ර:  උපසේනත් ඔහුගේ කණ්ඩායමත් පසු බැසීමට සම්බන්ධ වුණේ නැත්ද?

 

උ:   එÞ අපි එක්ක ආවේ නැහැ.

 

ප්‍ර:  තමා කෑගල්ලේ මෙන්ම කුරුණෑගල බාරව සිටියාය.

 

උ:   ඔව්. 23 වැනිÞ කුරුණෑගල සමරතුංග කිවුවා එA අය කුරුණෑගල කඳවුරු බැදලා කියලා සාකච්ඡා කරලා විල්පත්තුවට පසු බැසීමට තීරණය කළා.

 

ප්‍ර:  මගදි යුධ හමුÞවට අහු වෙලා සම්ප්‍රර්ණයෙන්ම විනාශවෙයි කියලා බිය සිතුනේ නැද්ද?

 

උ:   බිය වුණේ නැහැ. මුහුණ දෙන්න වෙයි කියලා බලා පොරොත්තු වුණා.

 

ප්‍ර:  තමන් සටන් කළේ පාරවල් දිගේද? කැලේ අස්සෙද? 

 

උ:   පාරවල් දිගෙත් ගියා. කැලෑ වලිනුත් ගියා.

 

අලස් විනිශ්චකාරතුමා

 

ප්‍ර:  රෑ, දවල් දෙකේම ගියාද?

 

උ:   සාමාන්‍යයෙන් දවල් ගියේ නෑ, රෑ ගියේ 

 

තමෝදරන් විනිශ්චකාරතුමා

 

ප්‍ර:  ගම්වලින් යනකොට ගම්වැසියන් තුළ තිබූ ආකල්පය මොකක්ද?

 

උ:   සමහර අය සතුටු බව පෙනුනා. සමහරු සතුරු වුණ බව දක්නට ලැබුණා.

 

නීතිපතිතුමා

 

ප්‍ර:  තමන් නතර වූ පළවැනි පන්සල මොකක්ද?

 

උ:   අලව්වේ රන්වල තිඛෙනවා තාපසාරාමයක්, අසෝකාරාමය කියලා.

 

ප්‍ර:  අසෝකාරාමයේදී සිදුවෙච්ච දෙයක් කියන්න පු`ථවන්ද?

 

උ:   අපේ කණ්ඩායම මිනිසුන් තුන් දෙනෙක්ව අත් අඩංගුවට ගත්තා. එක් අයකුගේ සාක්කුවේ තිබුණා පොලිස්පතිට ලිවු ලියුමක්. 

 

සභාපතිතුමා

 

ප්‍ර:  එA ලිපියේ මොනවද තිබුණේ.

 

උ:   චේ ගුවෙරා කාරයෝ තැන්තැන්වල කඳවුරු ගහලා තියෙනවා එAවා මර්ධනය කරන්න තමන් සහයෝගය දෙනවා කියලා.

 

ප්‍ර:  අන්තිමට එA පුද්ගලයාට මොකද වුණේ.

 

උ:   අපේ කණ්ඩායමේ හිටියා කලූ මල්ලි කියලා එක්කෙනෙක් එයා එම පුද්ගලයාව මැරුවා.

 

තමෝදරම් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  කොහොමද මැරුවේ. කවුරු හරි උපදෙස් දීල තිබුණද?

 

උ:   පිහියෙන් ඇණලා කියලා කිවුවා. සමරතුංග එයාට උපදෙස් දීලා තිබුණා.

 

නීතිපතිතුමා

 

ප්‍ර:  අශෝකාරාමයේ දවස් කීයක් විතර හිටියද?

 

උ:   තුන් දවසක් හිටියා. ඊට පස්සේ හක්ඛෙලි කන්ද කියලා අලව්ව ප්‍රදේශයකට ගියා. එහිදී කන්න දෙයක් හොයා ගන්න දෙන්නෙක් ගමට යැවුවා. ගමේ අය එA දෙන්නව අල්ලගෙන ග්‍රාම සේවකගේ ගෙදර බැදලා තිබුණා. අපි ගිහිල්ලා එA දෙන්නව බේරගෙන ගෙදරට ගිනිතියලා ආවා.

 

ප්‍ර:  එA ගමේ නම මොකක්ද? 

 

උ:   මගේ මතකයේ හැටියට ගලතර, ග්‍රාම සේවකගේ මල්ලි අර දෙන්නට ගහලා තිබුණා. එම පුද්ගලයාව අපි අත්අඩංගුවට ගත්තා පස්සේ එයාව මැරුවා. 

 

ප්‍ර:  තමුන්ගේ කණ්ඩායමේ පසුබැසීම පටන් ගන්නා විට 127 ක් සිටියා කිවුවා. දැන් මැයි පළමුවැනිÞ වන විට හමුÞව සමග සටන් වලින් පසු කීයක් විතර ඉතිරි වෙලා  හිටියද?

 

උ:   120ක් විතර හිටියා. ඊට පස්සේ අපි නාරම්මල සමරතුංගලාගේ ගමට ආවා, හක්ඛෙලි කන්ද ඉදලා හැතැප්ම 10ක් විතර ඇති එAහාට. එහිදීත් හමුÞව අපට පහර දුන්නා. අපි පලා ගියා. තුවාල වෙච්ච අයගෙන් සුජාතා පහුවÞ මලා. අපි එයාව වැළලූවා.

 

ප්‍ර:  ඊට පස්සේ මොකද වුණේ.

 

උ:   අපි නැවත ගමන පටන් ගත්තා. මගදි ග්‍රාමසේවක කෙනෙක් සහ තව කිහිප දෙනෙක් තුවක්කු තියාගෙන මුරÞලා හිටියා. අපි ඔවුන්ව අත්අඩංගුවට ගත්තා. අවසානයේ එA ගොල්ලන්ව මැරුවා. අණදුන්නේ සමරතුංග. අලූගෝසුවෝ විදියට හිටියේ රාහුලයි, පැටික් ප්‍රනාන්දුයි මීරිගම සෝමේ කියල එක්කෙනෙකුයි. 

ප්‍ර:  මේවෙන කොට කීයක් විතර කණ්ඩායමේ හිටියද?

 

උ:   නාරම්මලින් සෑහෙන පිරිසක් විසිරිලා ගියා. 60-80 පමණ ඉතිරි වෙන්න ඇති.

 

සභාපති

 

ප්‍ර:  අහස්යාත්‍රා වලින් බෝම්බ දැම්මේ කවÞද?

 

උ:   මැයි මාසේ වෙසක් පහුවෙලා, එතකොට කෑම හිගයි, ගස්වල ගෙඩි ආදිය තමයි කෑවේ.  ගොඩපර ගෙඩි, කෙහෙල් බොඩ කෑවා, කඩවලිනුත් කෑම ගත්තා කඩේ හැටියට තමයි සල්ලි දීම හෝ නොදීම කළේ. පොහොසත් මුදලාලිලාගෙන් බලෙන් ගත්තා. දුප්පත් කඩවලින් සල්ලිදීල ගත්තා. 

 

තමෝදරම් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  කෑගල්ලෙන් පිටත් වන විට සල්ලි කීයක් විතර තිබුණාද?

 

උ:   කණ්ඩායමට රු.2000ක් විතර තිබුණා.  

 

විමලරත්න විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  කෑගල්ලෙන් විල්පත්තුවට ගිය කණ්ඩායමේ කී දෙනෙක් හිටියද?

 

උ:   අපි පිටත් වෙනකොට 127ක් හිටියා. ගල්ගිරිය කන්දපසුකරන විට 55ක් 60ක් පමණ තමයි හිටියේ.  එතැනින් කැලේ මැද තිබුණ  කෝවිලකට ගියා. එතැනදී හමුÞව පහර දුන්නා.

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  කෝවිලෙන් පිටත් වූ පසු ?

 

උ:   අපි රාජාංගනය පැත්තට කැලේ මැදින් ගියා. ඊට පස්සේ ඔයක බැහැල ගියා. අඩි පාරවල් නොපෙනෙන්න.  ටික දුරක් යනකොට හමුÞව ඔය හරහා වැටක් බැන්Þ වගේ හිටියා. අපිට වෙඩි තිබ්බා. අපි විසිරුණා. අවසානයේ හමුÞවෙන් අපව අත් අඩංගුවට ගත්තා. 

 

අලස් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  තමුන් කිව්වා විල්පත්තුවට පසු බැසීමට තීරණය කළේ අප්‍රේල් 24 කියල. ඊට කලින් එවැනි දෙයකට. සූÞනමක් තිබුණද?

 

උ:   පංති පහේ අවසාන පංතියේදී එAක උගන්වනවා. අවශ්‍ය උණොත්, සටන දිග්ගැස්සීමක් උණොත්  පසු බැසිය යුතුයි. විල්පත්තුවට, වස්ගමුව, යාල, මිහින්තලේ, අනුරාධපුර, ඉගි‚යාගල ආදිය.

 

නීතිපතිතුමා

 

ප්‍ර:  තමාගේ පුද්ගලික තොරතුරු.

 

උ:   සහෝදරියන් 04යි, සහෝදරයෝ නෑ, වයස 28    

 

 1972 නොවැම්බර් 10 ප්‍රශ්න කිරීම්

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  තමුන් මුලින් අක්මීමන කඳවුරකට ගියා කියලා කිව්වා. ඊට පස්සෙත් ක`දවුරු වලට ගියාද?

 

උ:   ඔව්. තණමල්විල කඳවුර කතරගම, ගෝනහේන, බදුල්ල, පේරාදෙ‚ය.

 

ප්‍ර:  මේ කඳවුර මොනවගේද?

 

උ:   යුධ පුහුණුවක් දීමට පිහිටවූ කඳවුරු, අධ්‍යාපන කටයුතුත්  සම්බන්ධයි.

 

අලස් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  යුධ පුහුණුව දුන්නේ කොහොමද?

 

උ:   මාච් කිරීම, බඩගා යෑම, තුවක්කුවක් අරගෙන බඩගා යෑම, තවත් එකක් zzමංකි ක්‍රෝලින්ZZකඹයක් දමා එA කඹයේ එල්ලී යාම       

 

නීතිපතිතුමා

 

ප්‍ර:  ක`ඳවුරු වලට සහභාගිවුනේ පංති පහ කරපු අය විතරද?

 

උ:   ඔව්

 

ප්‍ර:  කඳවුරට පිටස්තර අය ආවද? 

 

උ:   මුරÞලා තිබුණා. එනවානම් කඳවුරු වලට දන්වන්න ඕනෑ. එකපාරක් විෙජ්වීර පංති කරන කොට ප‚විඩයක් ආවා එතකොට ධනපාල නැගිටලා කුකුළන් ඇති කිරීම ගවයන් ඇති කිරීම ගැන සාකච්ඡා කළා.

 

සභාපති

 

ප්‍ර:  දැන් තමුන් කිවුවා , ඔය කාලේ අත්අඩංගුවට ගත්තේ නැහැ කියලා. එහෙනම් විෙජ්වීර බය වුණේ මොකද? 

 

උ:   1969 තණමල්විල කඳවුර ඇත්ත පත්තරේ ගියා. එදා ඉදලා එයා හැංගෙන්න ගත්තා.    

 

නීතිපති  

 

ප්‍ර:  ඔයකාලේ නායකයින් එකතුවෙලා පවත්වපු  විශේෂ වැදගත් රැසිවීමක් ගැන කියන්න පු`ථවන්ද?

 

උ:   මඩම්පැල්ල, ඌරුබොක්ක සහ දෙවිනුවර 

 

ප්‍ර:  පූර්ණකාලීන සාමාජිකයන් කියන්නේ කවුද? වෙනත් කිසිම රාජකාරියක් නැතිව සම්පූර්ණයෙන් කාලය ව්‍යාපාරයට යෙදවීමද?

 

උ:   ඔව්

 

ප්‍ර:  අර්ධ කාලීන කියන්නේ

 

උ:   පෞද්ගලික කටයුතු කරන අතරේ පක්ෂයේ වැඩකරන අය. 

 

ප්‍ර:  මොනවද මේ කඳවුරතුළදී සාකච්ඡා කළේ. 

 

උ:   සංවිධානකටයුතු ගැන දිස්ති්‍රක් සංවිධානය කිරීම, දිස්ති්‍රක්ක වල තොරතුරු ලබා ගැනීම, කඳවුරු පැවැත්වීම ආදිය,

 

ප්‍ර:  පාසල් ශිෂ්‍යයින් සම්බ්ධකර ගැනීමටත් අදහසක් තිබුණද?

 

උ:   ඔව් පාසල් ශිෂ්‍යයින්, ගුරුවරුන් , කම්කරුවරුන්,

 

අලස් විනිහ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  රැස්වීම් සංවිධානය කලේ කවුද?

 

උ:   1970දී දේශපාලන මණ්ඩලය තෝරණ තෙක් මමයි, සනතුයි, විෙජ්වීරයි, 

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  ව්‍යාපාරය සංවර්ධනය කිරීම ගැන තීරණ ගත්තාද?

 

උ:   1970දී යුධ හමුÞ ආණ්ඩුවක් ඇති වුණොත් එAකට විරුද්ධව සටන් කිරීමට සූÞනම් විය යුතුයි කීවා එA සඳහා අපි ආයුධ රැස් කිරීම සහෝදරයින් පුහුණු කිරීම ආදිය කළ යුතුයැයි තීරණය කළා.

 

ප්‍ර:  ප්‍රදේශවල භූමි නිර්මාණය සම්බන්ධයෙන්, පිහිටීම ගැන?

 

උ:   එA ප්‍රදේශ පිළිබඳව දිස්ති්‍රක් ලේකම් තමාගේ දිස්ති්‍රක්කයේ අඟලේ සිතියම් ගතයුතු යැයි කිවුවා.

 

භූමි ප්‍රදේයේ ගම් පිළිබඳව කඳු කැලෑ ආදිය පිහිටීම හැම අයෙකුටම දැණගන්නට කිවුවා.

 

ප්‍ර:  පොලිස්ථාන ගැන සාකච්ඡා කළාද?

 

උ:   ඔව්. පොලීසියේ හා ති්‍රවිධ හමුÞව, රජයේ වැදගත් අය වාසය කරන ස්ථාන ගැනත් තවත් වැදගත් ස්ථාන ගැනත් සාකච්ඡා කළා.

 

 සභාපති

 

ප්‍ර:  දේශපාලන මණ්ඩලයක් පත් කරගත්තේ කවÞද?

 

උ:   1970 අගෝස්තු

 

ප්‍ර:  මධ්‍යම කාරක සභාව 

 

උ:   මාවනැල්ලේ සාකච්ඡාවෙන් පස්සේ ටිකදෙනෙක් තෝරා ගත්තා ඊට පස්සේ ඌරු බොක්කේදී සහ දෙවුන්දරදී විධායක කමිටුවේ ඉවත් කරන ලද මඩම් පැල්ලේ අයත් එකතුකර මධ්‍යම කාරක සභාවක් පත් කරා .

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  අවසානයේදී මධ්‍යම කාරක සභාවේ සිටියේ කවුද?

 

උ:   විෙජ්වීර, මම, සනත්, කරුණාරත්න, ධනපාල, නිශ්සංක විෙජ්වර්ධන පොලොන්නරුවේ සුසිල්, පැන්ටිස් අයියා, ජයසිංහ අනුරාධපුරයේ ආදිය.

 

සභාපති

 

ප්‍ර:  මු`ථ දිවයිනටම දිස්ති්‍රක් ලේකම්වරු සිටියාද?

 

උ:   රත්නපුර, මඩකළපුව, ති්‍රකුණාමළය, යාපනය , මන්නාරම ඇරුණාම

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  විෙජ්වීර අත්අඩංගුවට ගත්තේ කවÞද?

 

උ:   මට මතක හැටියට 1970 මැයි 12 වැනිÞ

 

ප්‍ර:  එA දිනයත්් 1970 මහමැතිවරණයත් සම්බන්ධකර බලන විට කොයිකාලයේද දෙවුන්දර රැස්වීම පැවැත්වුයේ.

 

උ:   1970 ජනවාරි මුල විතර

 

ප්‍ර:  මොනවද කතා කළේ?

 

උ:   ඉක්මනින් කටයුතු සංවිධානය කිරීම, වැඩිවශයෙන් සහෝදරවරු බඳවා ගැනීම එA අයට පුහුණුවක් දීම, අවි ආයුධ එකතු කිරීම, ති්‍රවිධ හමුÞවේ හා පොලීසිවල රාජ්‍ය අංශයේ වැදගත් පුද්ගලයින් පිළිබඳ තොරතුරු එකතුකර ගැනීම, මුදල් ප්‍රශ්න ආදිය ගැන

 

 

1972 නොවැම්බර් 13 වන දින ප්‍රශ්න කිරීම

 

සභාපතිතුමා

 

ප්‍ර:  ඌරුබොක්කේ් රැස්වීම කාලයේ 1969 අවසාන භාගයේ  සහ 1970 මුල් කාලයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂය තමයි බලයේ සිටියේ. 

 

උ:   ඔව්. 1970 මැයි මැතිවරණයෙන් පස්සේ යුධ හමුÞ ආණ්ඩුවක් ගහවි කියලා බලාපොරොත්තුවක් තිබුණා. එයට විරුද්ධව ප්‍රහාරයක් එල්ලකිරීම සඳහා තමයි සූÞනම් වුණේ.

 

ප්‍ර:  එතකොට තමන් හිතුවද සමගි පෙරමුණ බලයට පත් වුණත් ආණ්ඩුව අල්ල ගන්න.

 

උ:   අපි විප්ලවයකට සූÞනම් වුණා. යූ.එන්.පී. ආණ්ඩුවද, ශී්‍ර ලංකා නිදහස් පක්ෂ ආණ්ඩුවද කියන එක වැදගත් නෑ කියල. පූර්ණ සමාජවාදී ආණ්ඩුවක් හැරෙන්න වෙන මොන ආණ්ඩුවක් ආවත් අපි පහර දෙන්න තමයි හිටියෙ. සමාජ වාදය කරා යනකොට පිමි කිහිපයක් පැනිය යුතුය. එකක් තමයි තිඛෙන ධනවාදී ආණ්ඩුව පෙරලා නව ප්‍රජාතන්ත්‍ර වාදි ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීම, දෙවනි අවධිය සමාජ වාදය තුන්වැනි අවධිය කොමියුනිස්ට් වාදය අවසානයේ බලාපොරොත්තු වන්නේ පංති බේදය තුරන් කරලා සමනාත්මතාවය, සහෝදරත්වය ගරු කරන ආණ්ඩුවක්.

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  ඔබලා විවේචනය කළ පක්ෂ අතර වාමාංෂික පක්ෂත් තිබුණාද?

 

උ:   ඔව්, කොමියුනිස්ට් පක්ෂය එය චීන පිලයි, මොස්කව් පිළයි ආදි ලෙස දෙයාකාරයක් තිබුණා තවත් තිබුණා. සමසමාජ පක්ෂය, විප්ලවාදි පක්ෂය, විරෝධය කණ්ඩායම.  

 

ප්‍ර:  සෑහෙන මුදල් ප්‍රමාණයක් අතට ලැබ්ච්ච හොරකම් මොනවාද? 

 

උ:   ඔක්කම්පිටිය බැංකුවෙන් 65000/} ක් විතර, බදුල්ලේ තැපැල් කන්තෝරුවෙනුත් ලැබුණා. මම සොරකම් දෙකක් සැලසුම් කළා. එකක් තමයි 1970 ජුනිවල කාර් එකක් හොරකම් කිරීම හැබැයි කට්ටියක් ජීප් එකකින් ඇවිල්ලා අපිව හරස් කළා. අපි කාර් එක Þල පැනල දිවුවා. අනිත් එක කහටගස්දිගිලියේ බැංකුවෙන් මුදල් සොරකම් කිරීම එAකත් අසාර්ථක වුණා. ඊටත් අමතරව යෝක් වීදියේ බැංකුවෙන් රුපියල් 55000/} ගත්තබව දැණගන්න ලැබුණා. සනත්ගේ උපදෙස් පිට අම්බලන්ගොඩ බැංකුවෙන් රුපියල් 30000/} ක් ගත්තා. 

 

සභාපති

 

ප්‍ර:  විෙජ්වීර ඔය මුදල් බාරව සිටියද

 

උ:   ඔහුගේ උපදෙස් පිට තමයි මුදල් යෙදෙව්වේ.

 

දෙහෙරගොඩ විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  එA කාලේ සනත් භාණ්ඩාගාරිකද?

 

උ:   නැහැ, කරුණාරත්න කියලා අනුරාධපුරයේ වැඩකරපු කෙනෙක් 

 

නීතිපතිතුමා

 

ප්‍ර:  මූලික වශයෙන් කියනවා නම් තමා තමයි අවිආයුධ රැස් කිරීමත් ඛෙÞ හැරීමත් අවිආයුධ සඳහා වෙනත් අවශ්‍ය දේවලූත් බාරව සිටියේ.

 

උ:   ඔව්.

 

සභාපති

 

ප්‍ර:  පිළිපිටියේ වාත්තු කම්හලෙන් බෝම්බ කවර කීයක් පමණ නිශ්පාදනය කළාද?

 

උ:   මා දැණුවත්ව 3000ක් පමණ

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  ඊට පස්සේ එAවා වාත්තු කම්හලෙන් ගෙන ගොස් සම්ප්‍රර්ණ බෝම්බ විදියට සකස් කරන තුරු තැබුවේ කොහිද?

 

උ:   වැලිවේරිය සිරිසේනගේ ගෙදර සහ කඳානේ කපිල මෝටර්ස් ගරාජ් එකේ. 

 

ප්‍ර:  මොනවද ටින් බෝම්බ කියන්නේ

 

උ:   චීනච්චට්ටි කවරය නිශ්පාදනය කිරීම ප්‍රමාද නිසා ටින් වලිනුත් බෝම්බ හැදුවා.

 

අලස් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  තමන් කිවුවා සරත් විෙජ්සිංහ සහ සමරතුංග කෑගල්ලේ සහ කුරුණැගල දිස්ති්‍රක් ලේකම්වරු කියලා.

 

උ:   ඔව් එAත් එA ගොල්ලෝ ගැන සැක නිසා මාවත් එA දිස්ති්‍රක්කවලට පත් කරලා තිබුණා.

 

සභාපති

 

ප්‍ර:  මොකද සැක.

 

උ:   එA අය කට්ටි වාදීන්. විෙජ්වීරට විරුද්ධව ධර්මසේකර වගේ වෙනත් ව්‍යාපාරයක් ගොඩනගනවා කියලා සැක කළා. 

 

දෙහෙරගොඩ විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  කවÞ ද නෙලූම් දෙ‚යේ බෝම්බ හදන තැනක පිපිරීමක් ඇති වුනේ.

 

උ:   1971 මාර්තු වල වගේ.

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  නෙලූම් දෙ‚යේ රැස්වීමේදී මොනවද වුණේ.

 

උ:   විෙජ්වීර පැහැදිලිකළා මර්ධනය ඉක්මනට එන තත්වයක් තියෙනවා. පොලීසියෙන් අපිව අත්අඩංගුවට ගනී. එA නිසා වහාම සූÞනම් වෙන්න කියලා. එAක තිබුණේ 1971 පෙබරවාරි වල

 

ප්‍ර:  තමා කිව්වා විෙජ්වීරව පළමුවරට අත්අඩංගුවට ගත්තේ 1970 මැයි 12 කියලා. එA කියන්නේ මහමැතිවරණයට දින 12කට පමණ කලින්.  

 

උ:   ඔව්. 1970 ජූලි 09 වැනිÞ නිදහස් කළා. දෙවැනි වරට අත්අඩංගුවට ගත්තේ 1971 මාර්තු 13 වැනිÞ. කැරැල්ල පටන් ගන්න සති 03කට ඉස්සර වෙලා.

 

1972 නොවැම්බර් 14 වැනි දින ප්‍රශ්න කිරීම 

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  වික්ටර් අයිවන් හෙවත් පොඩි අතුල (07 වන සැකකරු) තමා දන්නවාද?

 

උ:   ඔව්, 1970 දෙසැම්බර් මාසයේ නත්තලට ඉස්සරවෙලා බෝම්බයක් ටෙස්කරන කොට අතෙත් පුපුරලා තුවාළ වුනා එයාට. 

 

තමොදරන් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  ඇත්ත වශයෙන්ම පොඩි අතුල ඉන්න ඇති කියන කතාව පොඩි අතුල අනුමන කළාද?

 

උ:   සනත් මට කිවුවා එAක මම පොඩි අතුලගෙන් අහගත්තා. බෝම්බ පුපුරපු වෙලාවේ ලේ පිරිලා ගන්න දෙයක් නෑ. පොඩිඅතුල කියලා තියෙනවා මේක පස්සට ප්‍රශ්නයක් වෙයි එAක නිසා එයාට වෙඩි තියලා Þන්න කියලා. අනෙක් අය කියලා තියෙනවා කොහොමහරි සනීප කරන්න ඕන. කියලා.

 

සභාපති

 

ප්‍ර:  රෝගියා ගාල්ල ඉස්පිරිතාලෙට ඇතුල් කලේ කවුද?

 

උ:   මම, මම කිව්වා එයා අක්මීමණ ගෙදර යනකොට කවුරුහරි බෝම්බයක් එල්ලකළ බව කියන්න කියලා. නැතිනම් බෝම්බ පිපිරීම ව්‍යාපාරයට ප්‍රශ්ණයක් වෙනවා. පස්සේ සිද්ධිය වෙලා සති දෙකතුනකට පස්සේ කොළඹ ග්‍රෑන්ඩ්පාස්වල සුලෙයිමන් ඉස්පිරිතාලෙට ඇතුල් කරලා තියෙනවා. මමත් බලන්න ගියා එතැන මාසයක් විතර හිටියා. රුපියල් 5000-6000ක් විතර ව්‍යාපාරයේ මුදල් වලින් වියදම් කළා. බිල ගෙවන්න. ටිකට් කැපුවට පස්සේ නිතර නිතර ගියා ඉස්පිරිතාලයට ඛෙහෙත් ගැනීමට,

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  දැන් තමා කිව්වා අම්බලංගොඩ ලක්ෂ්මන් මහදුවගේ ගෙදර සාකච්ඡාවක් පැවැත්වූවා තමාත් එහි සිටියා කියලා.

 

උ:   ඔව්. 1970 අගෝස්තු මාසයෙන් පසුව වෙන්ට ඕන. පොඩි අතුල තුවාල වෙන්ට ඉස්සරවෙලා. මාත් ඇතුලූව 12ක් හිටියා. ඔක්කොම මේ නඩුවේ සැකකරුවෝ මම විෙජ්වීර සනත් කරුණාරත්න අනුර කුරුකුළසූරිය, සුනන්ද දේශපි්‍රය,  උයන්ගොඩ, කුමානායක, ලක්ෂ්මන් මහදුවගේ සිසිල් චන්ද්‍ර, ධනපාල සහ ටී.ඩී.සිල්වා. එක එක කට්ටියට විවිධ වැඩ පැවරුවා එතැනදී රැස්වීම් තැබීම පත්තර වලට ලිපි ලිවීම ඔත්තු බැලීම හා විවිධ දිස්ති්‍රක්කවල සංවිධාන කටයුතු ති්‍රවිධ හමුÞව තුළ අපගේ ව්‍යාපාරය පිළිබඳ වැඩකටයුතු කිරීම. වෘත්තීය සමිති. ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාර, කාන්තා අංශ, භික්ෂු පෙරමුණු ආදියේ පරිපාලන කටයුතු මධ්‍යම පංතියේ බුද්ධිමතුන් අතරේ වැඩ කිරීම බෝම්බ ලක්ෂයක් කොහොමහරි රැස් කිරීම. අවි ආයුධ පුපුරණ ද්‍රව්‍ය ආදියේ පූර්ණ ලැයිස්තුවක් සකස් කිරීම අනුරාධපුරයේ හා ගාල්ලේ ආරක්ෂිත බිම්ගෙවල් සෑදීම ආදිය.

 

ප්‍ර:  ඔය විදියෙ බිම් ගෙවල් හැදුවද?

 

උ:   උත්සාහ කළා. හදන්න බැරි වුණා. 

 

ප්‍ර:  තවත් තිබුණද, සැගවී සිටින ස්ථාන

 

උ:   මාතලේ නකල්ස් කඳු ප්‍රදේශය. මහියංගනේ මීගහකුලම ප්‍රදේශය, සිංහරාජ අඩවිය ආදිය.

 

ප්‍ර   අවිආයුධ මිළයට ගැනීමට අමතරව සොරකම් කළාද?

 

උ:   ඔව් විශාල වශයෙන් සොරකමම් කළා.

 

ප්‍ර:  පෝස්ටර් හැරෙන්නට ව්‍යාපාරයේ කටයුතු ප්‍රචාරය කරන්නට මොනවද කළේ.

 

උ:   විෙජ්වීර හිරගෙදර ඉන්න කාලේ පත්තරයක් මුද්‍රණය කිරීමට අදහස් කළා මුලින්ම පේරාදෙ‚ය විශ්ව විද්‍යාලයේ සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමයෙන් පත්තරයක් අච්චු ගැහුවා. පස්සේ කොළඹදී ජනතා විමුක්ති පත්‍රය මුද්‍රණය කළා.

 

ප්‍ර:  1970 අගෝස්තු වෙනකොට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ කියන නම Þලා තිබුණාද?

 

උ:   ඔව්. මට මතක විදියට විෙජ්වීර පළමුවෙන් අත්අඩංගුවට පත්වෙන්න මාසයකට විතර කලින් 

 

ප්‍ර:  කොයිම වේලාවක වත් ඔය ව්‍යාපාරය අදහස් කළේ නෑ ඡන්දයකට ඉදිරිපත් වීමට. එA නිසා නම වැදගත් වුණේ නෑ කිවුවොත් හරිද?

 

උ:   ඔව්.

 

ප්‍ර:  1970 ජූලි 09 වැනිÞ විෙජ්වීර සිරගෙදර සිට එළියට ආවට පසු විෙජ්වීර රැස්වීම් තබන්නට පටන් ගත්තාද?

 

උ:   ඔව්. ප්‍රචාරක අංශය එළියට දැම්මා. අනෙක් කටයුතු රහසේම කරගෙන ගියා.

 

ප්‍ර:  විෙජ්වීර පොලීසියට දීපු කටඋත්තරය ගැන තමන් දන්නවාද?

 

උ:   අපේ ව්‍යාපාරය පිළිබඳව එළිදරව් නොවන විදියට, ධර්මසේකරගේ පිටින් තියා කටඋත්තරයක් දුන්නායැයි කිව්වා. 

 

තමෝදරන් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  මොනවද ධර්මසේකර ගැන කිව්වේ. මේ වන විට ධර්මසේකර තමුන්ගේ ව්‍යාපාරයෙන් අස්කරලාද?

 

උ:   ඔව්,  එAත් කටඋත්තරයේදී විෙජ්වීරත් , ධර්මසේකරත් දෙදෙනාම නායකයින් කියා කිව්වාලූ, එA දෙදෙනාටම ලොකු මහත්තයා කියල කියනවා. කියල කිව්වලූ.

 

ප්‍ර:  ධර්මසේකර අය අතර ඔය මතභේදය ඇති උණාට පස්සේ විද්ේ‍යා්දයේ ප්‍රධාන තැනැත්තා කවුද?

 

උ:   මහින්ද විෙජ්සේකර තමයි ප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයා හැටියට හිටියේ.නමුත් අපි විශ්වාසය තිබ්බේ විපුල සේන ගැන.

 

ප්‍ර:  තමුන්ගේ ව්‍යාපාරය අදහස් කළාද? විද්‍යා්දය අල්ල ගන්න.

 

උ:   එA කාලේ සුÞනමින් සිටියා.

 

1972 නොවැම්බර් 15 වැනිÞ ප්‍රශ්න කිරීම්

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  මහින්ද විෙජ්සේකර මධ්‍යම කාරක සභාවට කැදැව්වේ නැහැ?

 

උ:   විෙජ්වීර යෝජනා කලා පක්ෂයේ මධම කාරක සභාවට පිටස්තරව බොරු මධ්‍යම කාරක සභාවක් පත් කරන්න. එA මහින්ද විෙජ්සේකර නිමල් මහගේ ඩී.එA. ගුණසේකර, සමරතුංග, සරත් විෙජ්සිංහ රවට්ටන්න. එA ගොල්ලෝ යම් සංවිධාන මට්ටමක ඉන්නවා කියලා එA ගොල්ලන්ට පෙන්වන්නයි විෙජ්වීරට උවමණා කළේ.

 

ප්‍ර:  උයන්ගොඩ(තුන්වන සැකකරු) සමග සාකච්චාවකට මහින්ද විෙජ්සේකර බදුරළියට  ගියාද?

 

උ:   විෙජ්වීර එයාව යැව්වා කියා ආරංචි වුණා. එA පක්ෂයේ ඛෙදීමක් නිසා කියලා පස්සේ ආරංචි වුණා.  පක්ෂයේ මතභෙAද ඇතිවුණාට පස්සේ බදුරලිය කණ්ඩායම අපට විරුද්ධව කොකු ගැසීමට විෂබීජ පැතිරවීම.

 

ප්‍ර:  එA කියන්නේ විෙජ්වීර අවිශ්වාස  කළ පුද්ගලයින් ?

 

උ:   මුලින්ම හිතවත්ව සිට පසුව සැක කළ අය. මම සනත් සිසිල් චන්ද්‍ර ලක්ෂ්මන් කරුණාරත්න ටී.ඩී සිල්වා ආදි අයට විරුද්ධව බදුරුලියේ විෂබීජ පැතිරවීමයි උයන්ගොඩට සහ මහින්ද විෙජ්සේකරට පැවරිලා තිබුනේ.

 

සභාපති    

ප්‍ර:  එA දිනවල විෙජ්වීර ඔබ හා වෙනත් අය ගැන සැක කළාද?

 

උ:   ඔව්, දේශපාලන කටයුතු ගැන ඔස්මන් සහ තව කිහිප දෙනෙක් මට එහෙම කිව්වා. 

 

තමොදරන් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  එA කාලයේදී (1971 මාර්තු) විෙජ්වීර සිතුවද තමුනුත් ඔහුට විරුද්ධව කටයුතු කරයි කියලා.

 

උ:   ඔව්

අලස් විනිශ්චයකාරතුමා

ප්‍ර:  1971 මාර්තු විෙජ්වීරව අත්අඩංගුවට ගන්න පෙර ඔහු කිහිප දෙනෙක් සැක කළාද?

 

උ:   සෑහෙන දෙනෙක් ගැන සැකකළා. මුලින්ම ධර්මසේකර, ඊළගට මහින්ද විෙජ්සේකර මාර්තු වෙනකොට මා ඇතුළු අය පිළිබඳවත් සැකකළා.

 

විමලරත්න විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  ඇත්ත පත්තරයේ තණමල්විල කඳවුර ගැන මොනවද තිබුණේ?

 

උ:   1969 මැද කාලෙදි තමයි තිබුණේ. හෙඩ් ලයින් එක තිබුණා සමගි පෙරමුණට මඩ ගැසීම සඳහා තරුණයින්  බිළිබාන සී.අයි.එA. කෙමක් කියලා.

 

නීතිපතිතුමා

ප්‍ර:  ඔයකාලය වෙනකොට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ද්‍රවිඩ උදවිය එහෙම කවුරුත් හිටියද?

උ:   ටික දෙනයි. පක්ෂය ජාති වාදී ස්වරූපයක් ගන්නා නිසා අදහසක් ඉදිරිපත් වුණා වතු කම්කරුවන් එක්කාසු කරගතයුතුයි කියළා. මොකද අපේ පංති පහෙන් එකක් තමයි ඉංදියානු ව්‍යාප්ත වාදය. විෙජ්වීර කිවුවේ ඉංදියානු වතුකම්කරුවන් ඉංදියානු මුන්නේත්‍ර කසාගම් පක්ෂයට ලැදියි.  එA ගොල්ලො වැඩියෙන් ආදරේ ලංකාවට නොවේ ඉංදියාවට කියලා.

 

සභාපතිතුමා

 

ප්‍ර:  විෙජ්වීරගේ එA අදහස පස්සේ වෙනස් වුණාද?

 

උ:   ඔව් සාකච්ඡාවක් තිබ්බා විෙජ්වීර හිරෙන් නිදහස් වෙලා ආවම සුසිල් සිරිවර්ධන සහ විරාජ් ප්‍රණාන්දු සමග අප වතු කම්කරුවන් අතර වැඩකළ යුතු යැයි විෙජ්වීර එකග වුණා. අපගේ ප්‍රවෘත්ති පත්‍රයට ලිපි ලිවීමට, සංස්කෘතික අංශයෙන් පක්ෂයට ආධාර කිරීමට ඔවුන් එකඟ වුනා.

 

සභාපතිතුමා නීතිපතිතුමාගෙන් තොරතුරු විමසයි. එA අනුව විරාජ් ප්‍රණාන්දු 1970 නොවැම්බර් 11 වැනිÞ  පළාලි ගුවන් තොටුපලින් ඉංදියාව බලා පිටත්වී අනතුරුව බ්‍රසීලය , ඛෙල්ජියම, එංගලන්තය, ඩෙන්මාර්කය, ජර්මනිය, ප්‍රංශය , යන රටවලට ගොස් ආපසු එන ගමනේදී එංගලන්තයෙන් පිටත්වී  පැරීසිය , බ්‍රසීලය, කයිරෝව හරහා ඉංදියාවට පැමිණ නැවත ලංකාවට පැමිණ ඇති බව හෙළිවේ. 

ප්‍ර:  ඔහු නැවත ලංකාවට ආවේ කවÞද?

උ:   1971 පෙබරවාරි 03 වැනිÞ ඔහු රට ගියේ විෙජ්වීරගේ උපදෙස් මත ජ්‍යාත්්‍යන්තර සබඳතා ඇති කිරීමට විරාජ් සොරකම් කිරීමට විරුද්ධ වූණා. ඔහු කිව්වා අහුවුණොත් ව්‍යාපාරය හෙළිදරව් වෙනවා කියා. ඔහු විකල්ප ආÞයම් මාර්ග පෙන්වා දුන්නා.  ආයුර්වේද දෙපාර්තමේන්තුවට කැලෑ ඛෙහෙත් සොයා මුදල් සෙවීම ගොම වලින් රොටි සාÞ එAවා ගොවිපලවල් වලට විකි‚ම. ගෙවල් වල කුඩා කර්මාන්ත ආරම්භ කිරීම ආදී. එහෙත් විෙජ්වීර එAවා ඒතරම්  ගණන් ගත්තේ නෑ.

නීතිපති

ප්‍ර:  ට්‍රාන්ස් මීටර් වැනි දේවල් අප්‍රේල් මාසයට පෙර ලබා ගැනීමට උත්සාහ කළාද?

 

උ:   අපි හොරෙන් ට්‍රාන්ස් මීටරයක් හැදුවා. පොඩි අතුලගේ මාර්ගයෙන් අදුරගත්ත සමරනාත කියලා කෙනෙක් හිටියා ගම්පහ රේඩියෝ සාප්පුවේ.

 

තමෝදරන් විනිශ්චයකාරතුමා.

 

ප්‍ර:  දේශපාලන කාරක සභාවේදීත් මධ්‍යම කාරක සභාවේදීත් මොනවද කිව්වේ. 

 

උ:   අපේ ජානතා විමුක්ති පෙරමුණේ ප්‍රචාරක කටයුතු සඳහා රහසිගත කටයුතු සඳහා එA වගේම රේඩියෝ සිලෝන් එක අල්ලා ගැනීමට බැරිව ගියොත් එA වෙනුවට ලෝකයටම ප්‍රචාරයක් දෙන්න.

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  ව්‍යාපාරයේ නායකයන් අතර මතභේද ඇති වුණේ කොහොමද?

 

උ:   1970 අගබාගයේ සිට තමයි පටන් ගත්තේ. සිසිල් චන්ද්‍රගේ නංගි යසෝමයි, විෙජ්වීරයි අතර තිබුණු ප්‍රේම සම්බන්ධතාවය නිසා ප්‍රේම සම්බන්ධතා තහනම් කරලා තිබුණේ නැහැ. එAත් එය ව්‍යාපාරයට හානි නොවන අන්දමට කළ යුතුය කියලා තිබුණා.

 

ප්‍ර:  චිත්‍රපට බැලීම, සිගරට් බීම, අඩි ගැසීම ආදිය තහනම් කරලා තිබුණේ එA සල්ලිත් ව්‍යාපාරයට යෙදවීමටද?

 

උ:   ඔව්. 

 

සභාපති

 

ප්‍ර:  ඔබට දැන් තේරෙනවද විප්ලවයක් සාර්තක කර ගන්න බැහැ කියලා ඔය විදියේ නීතිරීති යටතේ.

 

උ:   ඔව් මම දන්නවා.

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  ඔබ ටී.ඩී.සිල්වාගේ දුව ධම්මිකා සමග ප්‍රේම සම්බන්ධයක් ඇති කර ගත්තේ විෙජ්වීරගේ එකට පසුවද?

 

උ:   ඔව්.

 

ප්‍ර:  විෙජ්වීර යසෝමා සම්බන්ධය නිසා පක්ෂය බේද බින්නවූ ආකාරය අපට කියන්න.

 

උ:   පක්ෂයේ ප්‍රේම සම්බන්ධතාවලට ඉඩ තිබුණා. හැබැයි එAක ව්‍යාපාරයට හානියක් නොවිය යුතුයි. විෙජ්වීර මේක තදටම බැලූවා. පළවැනි සකකාර පියතිළකගේ මුල් කාලයේදී තිබිච්ච ප්‍රේම සම්බන්ධතාවයක් නවත්වන්න කියලා විෙජ්වීර අණ දුන්නා. කතරගම ඛෙනට් මුදලාලි මේ නීති නිසා හොරෙන් බැන්Þ.

 

සාභාපති

 

ප්‍ර:  විෙජ්වීරගේ ප්‍රේම සම්බන්ධයට අනෙක් අය විරුද්ධ වුණාද?

 

උ:   ඔව්. විෙජ්වීර මේක පටන් ගත්තේ 1970 නොවැම්බර් දෙසැම්බර් කායේ ඔහු මෙය පක්ෂයට දැන්වූවා. එවිට සනත් සහ සුනන්ද එය විවේචනය කළා දේශපාලන මණ්ඩලයේ.

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  එA අවස්ථාවේදී විජයවිර මොකද කිව්වේ. 

 

උ:   ගෙදරින් බල කරනවා කිව්වා රත්නපුරෙන් විවාහයක් කර ගැනීමට, අවසානයේ ඔහුට අවසර ලැබුණා. නමුත් සිසිල් චන්ද්‍රගේ ගෙදරදී නොයෙකුත් අශීලාචාර කි්‍රයා කට්ටිය දැකලා තියෙනවා. එA නිසා සනත් කිව්වා ව්ෙජ්විරට එA ගෙදරින් යන්න කියලා.

 

තමොදරන් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  එA සම්බන්ධයෙන් විෙජ්වීර මොකද කලේ.

 

උ:   සනත් සහ සිසිල්ට බැනලා තියෙනවා. එAත් එයාට අන්තිමට යන්න සිදුවුණා විරෝධය නිසා.

 

1972 නොවැම්බර් 16 දින ප්‍රශ්න කිරීම

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  13 වන සැකකරුවා ධර්මසේකගේ පක්ෂයේ අය අල්ලලා බොරුවට කටඋත්තරයක් දුන් බව තමන් කිව්වා.

 

උ:   ඔව්. විෙජ්වීර මට මෙහෙම කිව්වා.   ධර්මසේකරව හොයන්න පොලීසියත් සී.අයි.ඩී. එකත් ගිහිල්ලා තියෙණවා. නමුත් අහුවෙලා තියෙන්නේ ජයකොඩි විතරයි. 

 

ප්‍ර:  නමුත් ජයකොඩි පසුව නිදහස් වෙලා නැවත ෙජ්.වී.පී. එකට ආවා. 

 

උ:   ඔව්. එයාට විෙජ්වීර කියලා කියලා තියෙනවා අත්අඩංගුවට ගත්තට පස්සේ ධර්මසේකර විෙජ්වීරව පවා දීල තියෙනවා. එA නිසා මට කරන්න දෙයක් නැහැ. මට සී.අයි.ඩී. එකත් එක්ක ජයකොඩි අත්අඩංගුවට ගන්න එන්න වුණා කියලා. ජයකොඩි පස්සේ මාත් එක්ක කිව්වා විෙජ්වීර නොසිටියා නම් පැනලා යන්න තිබුණා කියලා.

 

සභාපතිතුමා

ප්‍ර:  තමන් කියන විදියට ධර්මසේකර අතුඅඩංගුවට ගැනීමට රහස් පොලීයට නොහැකි වුණා.

 

උ:   ඔව්

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  1971 මාර්තු 06 වැනිÞ ඇමරිකන් තානාපති කාර්යාලයට පහර දීලා තියෙනවා.

 

උ:   ඔව්. එA අපි නොවේ. ධර්මසේකරලා අපි තානාපතිවරුන් යම් කාලසීමාවක් වෙනකම් ඇම්බසි වලින් පිටවීම තහනම් කිරීමට විෙජ්වීම බලාපොරොත්තු වු‚. විශේෂයෙන්ම බටහිර රටවල් වල එAවා. 

 

අලස් විශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  තමුන් කොහොමද දන්නේ එAක ධර්මසේනලාගේ වැඩක් කියලා. 

 

උ:   එAක විෙජ්වීරට ආරංචවෙලා තිබුණා. 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                          දෙහෙරගොඩ විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  ඇයි ධර්මසේකරලා මෙවැනි දෙයක් කළේ. 

 

උ:   ඔවුන්ගේ න්‍යායක් තිබුණා සු`ථ අරගල න්‍යාය කියලා. අනාගත විප්ලවයට එඩිතර අවංක විප්ලවවාදීන් තැනීමට සු`ථ අරගල හරහා එA අය පදම් කිරීම.

 

සභාපතිතුමා

 

ප්‍ර:  නැවත අපි විෙජ්වීර- යසෝමා ප්‍රේම සම්බන්ධට යමු. මෙයට ඔබලා විරුද්ධ වුණේ ඇයි. 

 

උ:   එකක් තමයි එA දෙදෙනාගේ තිබුණු අසෝබන හැසිරීම. අනික මේ නිසා විෙජ්වීර ව්‍යාපාරයේ කරන වැඩකටයුතු ගොඩක් අඩාල වීම.

 

නීතිපතිතුමා

 

ප්‍ර:  යම් අවස්ථාවක විෙජ්වීර සනත්ට බැන වැදුනා කියා තමන් කිවුවා.

 

උ:   සනත්ට විතරක් නෙමේ, සිසිල් චන්ද්‍රට සහ ලක්ෂ්මන්ටත් බැන්නා. මම කිව්වා බනින එක වැරදි කියලා. මම දේශපාලන මණ්ඩලයේ අÞල අය රැස්වීමකට කැදෙවිවා. මම, විෙජ්වීර, සනත්, සිසිල්, ලක්ෂ්මන් සහ ඩබ්ලිව්.ටී.කරුණාරත්න රැස්වීම තිබුණේ ලක්ෂ්මන් මහදූවගේ ගෙදර.

 

අලස් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  තමා මේ සම්බන්ධයට විරුද්ධ නැහැ.

 

උ:   නැහැ.

 

ප්‍ර:  මේ වන විට තමාගේ ප්‍රේම සම්බන්ධය පටන් අරගෙන තිබුණාද?

 

උ:   ඔව්, 

 

ප්‍ර:  එA නිසා තමා සානුකම්පිතව හිතුවා, දෙනන්නම එකම බෝට්ටුවේ නිසා.

 

උ:   මම සාධාරන ලෙස බැලූවා.

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  රැස්වීමේදී මොකද වුණේ.

 

උ:   විෙජ්වීර තර්ජනය කලා ප්‍රේම සම්බන්ධය නවත්වනවාය කියලා. අපි කිව්වා නවත්වන්න ඕනෑ නෑ. සාධාරන නිගමනයකට එමු කියලා.

 

දෙහෙරගොඩ විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  විෙජ්වීරට නිළයෙන් අස්වීමට තර්ජනය කළාද?

 

උ:   එÞ නැහැ, ඊට පසු අවස්ථාවක එහෙම වුණා.

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  රැස්වීමෙන් පස්සේ මොකද වුණේ.

 

උ:   විෙජ්වීර අර තුන්දෙනාට අමතරව කරුණාරත්නටත් බනින්න පටන් ගත්තා නරක විදියට බැන්නා. මම කිව්වා මෙහෙම ගනිකාවන් වගේ බනින එක නරකයි කියලා. තීරණය කළා දේශපාලන මණ්ඩලයේ සියලූ සාමාජිකයන් කැදවලා සාකච්ඡා කරන්න 1971 පෙබරවාරි 06 වැනිÞට. හැබැයි ඊට පෙර යසෝමා පැහැරගෙන යාමට උත්සාහ කළා විෙජ්වීර. අම්බලංගොඩ සහොදරයින්ට විරුද්ධව විෙජ්වීර පෝස්ටර් ගහලත් තිබුණා.

 

තමෝදරන් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  සනත් රැස්වීමේදී මොකද කළේ.

 

උ:   ඔහු ලිපියක් දුන්නා විෙජ්වීර ඔහුට කුමන්ත්‍රණකාරයා, පාවා දෙන්නාය කියලා බනිනවා. එනිසා තවදුරටත් පක්ෂයේ වැඩ කරන්න බැහැ කියලා. මම රැස්වීමට පෙර එA ලිපිය විෙජ්වීරට දුන්නා. 

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  කවුද රැස්වීම පටන් ගත්තේ

 

උ:   විෙජ්වීර කරුණාරත්නගේ නම යෝජනා කළා සභාපති ලෙස කටයුතු කරන්න කියලා රැස්වීමේදී. කරුණාරත්න එය ප්‍රතික්ෂේප කළා. ඔහුට විෙජ්වීර ද්‍රෝහියා කියලා කියන නිසා අන්තිමට හැබැයි සාකච්ඡා කරලා කරුණාරත්නට සභාපති කම දුන්නා. 

 

තමෝදරන් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  කවුද මුලින්ම කතා කළේ?

 

උ:   සනත් මුලින්ම ඊට පස්සේ සිසිල් චන්ද්‍ර කතා කළා. එයාගේ නංගි පැහැරගෙන යන්න විෙජ්වීර උත්සාහ  කරනව කියලා චෝදනා කළා. එයා ලියුමක් පෙන්නුවා. 

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  මොනවද එAකේ තිබුණේ.

 

උ:   කාර් එකක් එවනවා එAකේ නැගලා එන්න කියලා තිබුණා. විශේෂ බලපත්‍රයක් ගෙන තිඛෙනවාය. ගෙයක් සහ බඩු අරගෙන තිඛෙනවාය, බය නැතුව එන්න කියළා තිබුණා.

 

අලස් විනිශ්චයකරතුමා

 

ප්‍ර:  එතකොට විෙජ්වීර කිව්වේ මොනවාද?

 

උ:   ඔහු ඇඩුවා.

 

තමොදරන් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  තමා කිව්වේ මොනවාද?

 

උ:   පුංචි බඛෙක් වගේ විප්ලව නායකයෙක් අඩන එකේ තේරුමක් නැහැ කිව්වා

 

සභාපති

 

ප්‍ර:  අම්බලංගොඩ පෝස්ටරයේ මොනවද තිබුණේ.

 

උ:   කට්ටිවාදීන් සිටිනවා, ඔවුන්ගෙන් ප්‍රවේසම් වෙන්න කියලා තිබුණා. අත්සන් කරලා තිබුණේ රෝහණ විෙජ්වීර කියලා.

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  මුද්‍රණය කරලද තිබුණේ ?

 

උ:   ඇදලා තිබුණේ. විෙජ්වීර පිලිගත්තා තමන් මේක කළා කියලා.

 

ප්‍ර:  මේ රැස්වීමේදි ස්වයං විවේචන ඇති වුණාද?

 

උ:   ලක්ෂ්මන්, සනත්, සිසිල් ස්වයං විවේචනය කළා. විෙජ්වීර කළේ විවේචනය කිරීම පමණයි. එයා කිවුවා ප්‍රේම සම්බන්ධය නවත්වලා පෙබරවාරි 27 වැනිÞ රැස්වීමේදී ප්‍රසිද්ධියේ පක්ෂයෙන් අස්වෙනවාය කියලා.

 

විමලරත්න විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  යසොමට වයස කීයද?

 

උ:   16ක් 17ක් විතර ඇති.

 

සභාපති

 

ප්‍ර:  පෙබරවාරි 27 රැස්වීම තිබුණේ නැද්ද?

 

උ:   හයිඩ්පාක් එකේ ප්‍රසිද්ධ රැස්වීමක් තිබුණා. හැබැයි විෙජ්වීර අස්වුණේ නෑ.

 

අලස් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  එA වෙලාව වන විට කට්ටිය අතර අමනාපකම් අඩුවෙළාද?

 

උ:   එන්න එන්නම වැඩිවුණා මිසක් අඩු වුණේ නෑ. වැඩි වුනා නොවේ. වැඩි කළා. විෙජ්වීරගේ කි්‍රයාකලාපය නිසා.

 

ප්‍ර:  මාර්තු 06 නැවත රැස්වීමක් තිබුණාද?

 

උ:   ඔව් එAකට දේශපාලන මණ්ඩලයේ අයයි, මධ්‍යම කාරක සභාවේ අයයි, එයට පිටින් පක්ෂයේ අයත් හිටියා.

 

නීතිපතිතුමා

 

ප්‍ර:  එහිදී මොකද වුණේ.

 

උ:   පෙබරවාරි 06 වැනිÞට කලින් විෙජ්වීර බැන්නේ 04 දෙනෙකුට විතරයි. පස්සේ හතර අට වුණා. zz ව්‍යාපාරයේ අම්මාZZ යැයි හිතාගෙන සිටි ධනපාලටත් බනින්න පටන් ගත්තා එAක මුලදී විෙජ්වීර Þපු නමක් ධනපාල අනෙක් අයට පුදුම විදියට සලකන නිසා තමන් ගැන සිතන්නේ නැතුව. තවත් මට දැනගන්න ලැබුනා මාර්තු තුන් වැනිදා මගේ බාරයේ තිබුණු අවිආයුධ රාශියක් මට හොරෙන්  මා තැබූ තැන් වලින් අස් කලාය කියලා. ඒක විජේවීරගේ අනින් පොඩි අතුල ගෙන ගියා කියලා මට ආරංචි වුණා. 

මම තේරුම් ගත්තා විෙජ්වීර අප පිළිබඳ වැරදි මතයක සිටින බව සහ විශාල විනාශයක් සිදු වීමට යන බව

රැස්වීමේදී සනතුත් කරුණාරත්නත් මමත් විෙජ්වීරව මරලා නායක බලය ලබා ගැනීමට කට්ටි වාදය ගෙන යනවාය කියලා විෙජ්වීර චෝදනා කළා. ධනපාලට කිව්වා ගි‚ පන්දමක් අරගෙන ප්‍රැට්රෝල් ටැංකියක් මැද්දෙන් යා හැකි පුද්ගලයෙක් කියලා. මට කිව්වා මම කැමති තැන් වලට අවි ආයුධ ඛෙදුවාය කියලා ට්‍රාන්ස් මීටර් දුන්නේ මගේ අයටයි කියලා. මගේ ප්‍රේම සම්බන්ධය ගැන ෙÞස් කිව්වා. ටී. ඩී සිල්වාට පක්ෂයේ මුදල් වලින් කුස්සියක් හÞ දුන්නා යැයි ෙÞස් කිව්වා. අංජනම් එළි බලලා තියෙනවා එA අනුව අනාගත නායකයා වෙන්නේ මම කියලා කිව්වා. 

 

ප්‍ර:  මෙම රැස්වීමට පස්සේ තව රැස්වීම් තිබුණාද?

 

උ:   නෑ විෙජ්වීරත් එක්ක නැහැ. මාර්තු 13 වැනිÞ ඔහු අත්අඩංගුවට ගත්තා. 

 

ප්‍ර:  කුරුණෑගල පූර්ණ කාලීන සහොදරවරු විෙජ්වීර සමග පැවැත්වූ රැස්වීමක් ගැන තමා කිව්වා?

 

උ:   විෙජ්වීර පැය දෙකක් විතර කතා කලා. ඊට පස්සේ සහෝදරවරු ප්‍රශ්න කළා. පක්ෂයේ මධ්‍ය ගත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් තියෙනවදච කියලා ඇහුවා. නැතිනම් ආ×Þයක පක්ෂයක්ද කියන මතය ආවා. සහෝදරවරු විෙජ්වීර ගැන කළකිරුණා.

ප්‍ර:  හිල්ඩා ඔබේසේකර ශාලාවේදීත් මතබේදයක් වුණා කිවුවා.

උ:   එතැන කතා කළේ රංජිත් ගැන. රංජිත් ආ×Þයකයෙක් වගේ කියලා කඩුගන්නාව පොලිස් කොට්ඨාශයේ පිරිසක් චෝදනා කළා. විෙජ්වීර කිව්වා සු`ථ සු`ථ අඩුපාඩුකම් කියනවා අපි එAවා හÞගන්න ඕන කියලා රංජිත්ට වාසි වෙන විදියට උත්තර දුන්නා. 

 

ප්‍ර:  විෙජ්වීර මේ කාලේ ආ×Þයකයෙක් වගේද?

උ:   ඔව් එAකේ සත්‍යයක් තියෙනවා. අපිට හොරෙන් අවි ආයුධ එකතු කිරීම අපේ සහෝදරයන්ට බනින එක. අපි එA පිළිබඳ අප්‍රසාදයෙන් හිටියා. පෙබරවාරි 27 වැනිÞ හයිඩ් පාක් රැස්වීමේදී තමාව ඉස්මතු කිරීමේ අදහසින් පොටෝ එකක් ගහල තිබුණා.

 

අලස් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  පිංතූර පෙන්නුම් කළේ මොනවාද?

 

උ:   රොහණ විෙජ්වීර, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නිර්මාතෘවරයා හා ප්‍රධාන ලේකම් විෙජ්වීර සහෝදරයාය කියලා ගහලා තිබ්බා. පෝස්ටර් එක එල්ලලා තිබ්බා. පිතූර වික්කා. පස්සේ දැනගත්තා විෙජ්වීරගේ අනුමැතිය ඇතිව එAක කළේ පියතිලක කියලා.

 

නීතිපතිතුමා

 

ප්‍ර:  කොළඹ ප්‍රදේශය කින්නේ මොකක්ද?

 

උ:   කොළඹ දිස්ති්‍රක්කය දිස්ති්‍රක්ක 05කට ඛෙදලා තිබුණා. උතුර කොළඹ, නුවර පාර, මැද කොළම, කෝට්ටේ සහ දකුණු කොළඹ. පියතිලක (පළමුවන සැකකරු), උයංගොඩ(තුන්වන සැකකරු) ලයනල් (දෙවන සැකකරු) තමයි කොළඹ බාරව වැඩ කළේ.

 

1971 නොවැම්බර් 17 ප්‍රශ්ණ කිරීම්

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  ඔබ 1971 පෙබවාරි 28 දිනය සඳහන් කළා?

 

උ:   එAක තමයි මා සමග විෙජ්වීර කුරුණෑගල, කෑගල්ල, වගේ දිස්ති්‍රක් කමිටුවලට සහභාගි වෙච්ච අවස්ථාවලදී විප්ලවය සඳහා සූÞනම් වෙන්න කියපු දවස.

 

ප්‍ර:  17 වනÞයින් පසුව විෙජ්වීර හැම දිස්ති්‍රක්කයකම සංචාරය කළ බව තමා දන්නවාද?

 

උ:   ඔව්, මාර්තු 13 වෙනිÞ වනතෙක් රවුම් ගැසූබව ඇරඹෙයි.

 

ප්‍ර:  මාර්තු 17 වැනිÞ රජය විසින් හදිසි නීතිය පැනෙව්ව බව තමා දැන සිටියාද?

 

උ:   ඔව්, තවත් ආරංචි උනා නුවර, නුවරඑළිය, මාතලේ දිස්ති්‍රක්කවල දිස්ති්‍රක් ලේකම් විසින් සකස් කරන ලද ලැයිස්තුවක් පොලීසියට අහුවෙලා කියල. එAක භයානක සිද්ධියක්.

 

ප්‍ර:  විෙජ්වීර මාර්තු 13 අත්අඩංගුවට ගත්තාට පසුව ව්‍යාපාරයට නායකයෙක් නැතිව ගියා?

 

උ:   ඔව්. සනත්, මම, කරුණාරත්න, ටී.ඩී. සිල්වා, කුමනායක, අපි එකතුවෙලා සාකච්ඡා කළා. අපිට තීරනයක් ගන්න බැහැ. විෙජ්වීර පක්ෂය දෙකට ඛෙදල තිබුණා. අපි තීරණය කළා. පියතිලක සමග එකතුවෙලා නීත්‍යාණුකූළ මගකින් ඔහු නිදහස් කර ගැනීමට.

 

ප්‍ර:  විෙජ්වීරට හිතවත් පිලේ නම් ටිකක් කියන්න.

 

උ:   පියතිලක, උයන්ගොඩ, ලයනල් බෝපගේ, ප්‍රධාන වශයෙන් ටිකක් හිතවත්ව සිටි අය රංජිත් සහ අශෝක.

 

සභාපති

 

ප්‍ර:  අර 12 දෙනාගෙන් ඉතිරි උදවිය ඔහුව විවේචනය කළා?

 

උ:   පියතිලක, ලයනල් බෝපගේ, පොලිටිකල් බියුරෝ එකේ හිටියේ නැහැ. හතර දෙනෙක් හැරෙන්නට ඉතිරි අට දෙනාට පහර දුන්නා.

 

නීතිපති

 

ප්‍ර:  තමන් සාකච්ඡා කරල මොනවද කරන්න හිතුවේ?

 

උ:   අපි තීරණය කළා, කුමාණායක ලවා බාලතම්පෝ මහත්මයා හමුවී නීතිමය කි්‍රයාමාර්ගයක් ගැනීමට විෙජ්වීර නිදහස් කරගැනීමට. එතෙක් පක්ෂය ගෙන යාමට වැඩ පිළිවෙළක් හැදීමට පියතිලක සමග සාකච්චා කරන්නටත්

 

අලස් විනිශ්චයකාරතුමා

 

ප්‍ර:  තමාටවත්, සනත්ටවත් නායකත්වය ගැනීමට අවශ්‍යතාවයක් තිබුණේ නැහැ?

 

උ:   පහරදීල වෙන්කල  අපි අට දෙනාටම එවැනි අවශ්‍යතාවක් තිබුණේ නැහැ. අනෙක් අයට තිබුණද දන්නේ නැහැ.

 

(මහ නඩුවේ 06 වන සැකකාර විජයමු‚ දේවගේ නිමලසිරි ජයසිංහ   හෙවත් ලොකු අතුල   1972 නොවැම්බර් 06 සිට 27 දක්වා කාලය අතරතුර  දුන් මූලික සාක්ෂියෙන් උපුටා  ගන්නා ලදි )

Insight by Sunil Kumar

August 31st, 2015

In post election Sri Lanka there seems to be a lot of agitation on the part of the TNA, once virtually an open front of the LTTE that  their demands and calls for autonomy need to be recognized by virtue of  gaining 16 seats in Parliament and there has also been a request albeit in a manner that sounds comical they be recognized as the official opposition.

While it must be remembered that the previous administration in the best interests of the Sinhala Nation made no concessions or acceded to the continued demands of the TNA backed by the Tamil community ie. diaspora often inspired by the Tamil Tiger idealogies they also made sure that national security was imperative and the threat of resurgence of the quest for secession was totally suppressed  while sparing no pains in prioritising the need.

Hopefully the present administration too will follow this example in making Sri Lanka a safe place for all her citizens and lessons learned from the past where bartering and bargaining with the TNA should be avoided as their past track record and their manoueverings today indicate how determined they still are towards their commitment to secession. This becomes quite apparent when calls for “two nations under one rule” a ridiculous interpretation of what tantamounts  to an unhealthy interpretation of governance are heard especially in Sri Lanka where the miniscule minority of Tamils have no right to such a demand over an overall and compelling majority of Sinhalese and provides what could be an extended dilemma for the new administration if such a demand was ceded to.

In comparing the CTC  to the TNA in the item attached in a flashbak previously published-,, the dangers expressed herein are visibly as we return to a symposium that did indeed outline all the dangers involved in a scenario that capitulates to Tamil demands where the Administration should be forewarned. There are many intermediary groups that play the role of Amnesty International in Sri Lanka today and all the more reason that the Administration should tread carefully especially with individuals like Ranil Wickremasinghe who in the past would do almost anything to preserve their agendas irrespective honour and integrity however irregular it might be.
That lipstic won’t shange the colour of pigs is an analogy well worth heeding.

TERRORIST FRONTS IN CANADA TRAP AMNESTY INTERNATIONAL

The Canadian Tamil Congress (CTC) contributed C$ 50,000 to Amnesty International (AI) in Canada in January 2012. The CTC is a Front of the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE), a ruthless terrorist group defeated in Sri Lanka. After supporting LTTE’s terrorist agenda for a decade, CTC is today seeking to manipulate the Human Rights agenda.

The President of CTC, Suntharamoorthy Umasuthan, who made the donation to AI is himself a subject of terrorist investigation. Umasuthan’s associate Thavarajah Pratheepan, Deputy Chief of LTTE procurement, is in US custody. Umasuthan and a few of his associates in Canada feature in a multinational investigation into arms, ammunition and explosives purchases from North Korea, the key supplier of LTTE weaponry.

CTC – WEAPONS LINKS :

As the LTTE is criminalized (designated, proscribed or banned), it is operating on Western soil through innocuous organizations. The LTTE advances its interests through community, charity, non-profit, human rights, media and other fronts. Despite attempts to conceal, the links between CTC and LTTE propaganda, financing, procurement, etc., their activities are extensive and have penetrated deep into the system.

The Director of Communications of CTC in 2005, Sahil Sabaratnam (28), is serving 25 years in a US Prison for procuring weapons for the LTTE. Sahil was arrested in New York in August 2006 buying 20 SA – 18 heat seeking missiles, 10 missile launchers, 500 AK 47 weapons and other military equipment. Sahil operated together with his brother in law Thani Thanigasalam (38), who headed the cell and Satha Sarachandran (27), President of the Tamil Youth Organization (TYO) Canada of the LTTE (2003 – 2005). The statement issued by Satha Sarachandran through his lawyer whilst serving his prison sentence in US clearly indicates the TYO – LTTE links and its extensions to the CTC.

Please see the link: http://news.nationalpost.com/2011/09/29/drop-tigers-jailed-arms-broker-urges.

Immediately after the arrests, the CTC Board met in Toronto decided to disassociate themselves with the LTTE procurement conducted in the US, in order to continue its uninterrupted activities. CTC’s Director of Public Relations David Poopalapillai said that he did not know Sahil Sabaratnam, the CTC Director of Communications.

CTC – LTTE LEADERSHIP LINKS :

Before David Poopalapillai travelled to Canada, he was one of the suspects who reported to have close links with LTTE hierarchy in Wanni. As the current National spokesperson of the CTC, Poopalapillai ensures that LTTE’s interests are met. It is reported that Poopalapillai has visited Malyasia in August 2009 to meet Selvarasa Pathmanathan (K.P.), the successor to LTTE leader Prabhakaran. Wanted by Interpol for his role in the Rajiv Gandhi Assassination, K.P. was to meet with Poopalapillai to discuss LTTE – CTC strategy. Today, CTC is guided by both Vishvanathan Rudrakumaran, LTTE Central Committee member, and the LTTE ideologist Father S.J. Emmanuel. Rudrakumaran succeeded K.P. and created Trans national Government of Tamil Eelam (TGTE).

CTC – HUMAN SMUGGLING LINKS :

The ongoing investigations reveal the CTC facilitated the multi-million dollar LTTE run human smuggling operations by MV Ocean Lady (76 crew and passengers) and MV Sun Sea (492 crew and passengers). Spearheaded by two former Sea Tigers, Ravishankar Kanagarajah of Canada and Shanmugasundaram Kanthaskaran of the UK, the LTTE also facilitated the passage of over 200 LTTE leaders, members and their families to Canada. The LTTE renamed its arms ship MV Princess Easwary as MV Ocean Lady and purchased MV Harin Panich 19 and renamed it MV Sun Sea. Captained by Kamalraj Kandasamy, who transported tens of thousands of tons of arms, ammunition and explosives on board MV Princess Easwary from North Korea to Sri Lanka from 1997 – 2009, today lives in Canada. With Vinod, the Deputy of Kamal claiming asylum in Norway, MV Sun Sea was captained by Sivagnanam Sivaharan alias Kausi and others who had served on the North Korean voyages smuggling lethal cargo. Further, it is revealed that, not only did CTC provide legal and financial aid to the LTTE crew and passengers but also projected that they were bona fide refugees and not terrorists. As the key LTTE cadres and their families arrived in Vancouver, the very next day Poopalapillai with his team flew to Vancouver to defend the LTTE infiltrators and counter Canadian efforts to develop tough legislation. Gary Anandasangaree of CTC provided legal counsel.

CTC – HUMAN RIGHTS LINKS :

Since its formation, CTC advanced LTTE interests and targeted the Sri Lankan government. Masquerading as a champion of Human Rights, Anandasangaree travels to Geneva annually to target Sri Lanka. Although Anandasangaree portrays himself as a Human Rights champion, it was he who masterminded the CTC campaign to vilify Jo Becker, the Children’s Rights Advocacy Director for the Human Rights Watch (HRW), who exposed LTTE extortion of the Diaspora. To counter the damning report, the CTC organized two university students, a family doctor, a settlement worker, a teacher and a lawyer. At the press conference on March 15, 2006, Shanthela Easwarakumar said “it has deep implications for us. It has exposed us to ridicule and hatred”. Since then the Sri Lankan authorities recovered the LTTE application form of Shanthela Easwarakumar filled with her own handwriting and also admitting to her family financially supporting the LTTE (please see the LTTE Recruitment Form filled by Shanthela).

When questioned that CTC denigrating the HRW report “is a front for LTTE,” Neethan Shan, who had formed the vanguard at LTTE activities in North America, acknowledged “the Congress is supportive of LTTE.”

AMNESTY INTERNATIONAL HAS BECOME A LIFE LINE OF CTC

It is poor judgment on the part of AI to get involved with a terrorist front, let alone accept money from it.Writing from a US prison to the Tamil community in August 2011, Sahil Sabaratnam, the former CTC Communication Director said “the mandates and events were well planned by the so-called well-wishers, and persons like me, served as a Communication Director, would be implementing the actions as a result of the campaign being carried out by members other than the registered members of the organization. I am fully aware that the same situation exists in such organizations today”. Confirming LTTE control of CTC, Sahil added “question such indirect or hidden agendas being carried out by LTTE related organizations such as WTM and CTC”. Referring to CTC agenda of supporting LTTE’s terrorist agenda, Sahil said “I solely believe and know for a fact that the so called well-wishers who had always stood behind the CTC are believers of a violent solution”.CTC has spread its tentacles deep into the Canadian and Western corridors of power, Human Rights organizations, and NGOs. The success of the Tamil Tiger terrorist movement was to adapt and evolve keeping its sights firmly set on its terrorist agenda. CTCs links to LTTE are well established. AI would now have a duty of care to further CTCs agenda. For CTC to function it has to keep the LTTE cause alive and AI has become a life line. Analysts believe that AI has been around long enough to know the activities of the Tamil Tiger terrorists and its Canadian arm, the CTC. The financial monitors of Human Rights organizations no doubt will investigate into the ethics of accepting funds from terrorist movements, as it throws AI’s interests in Sri Lanka into serious doubt. LTTE fronts such as the CTC carry on the Tamil Tiger agenda. Few are spared that do not fall into line with their demands. As the saying goes “lipstick won’t change the pig

Courtesy Adaderana

Courtesy The Nation

This should have been easy.  It has been easy all these years.  Hold election, release results, count numbers, pick the leader of the party which returned the most candidates to Parliament and appoint him/her as Prime Minister.  Then Parliament convenes, the Speaker is elected, the Leader of the Opposition is selected and Cabinet is appointed.  Seems pretty straightforward.

It seems easy because not only does the United National Front for Good Governance (UNFGG) have 106 seats, the coalition’s main ally, Maithripala Sirisena has effectively looted the runner-up, the United People’s Freedom Party (UPFA), dragging its main constituent the Sri Lanka Freedom Party (SLFP) out AND placing in the UPFA’s driving seat, i.e. the post of General Secretary, a loyalist.  Adding insult to injury, violating all norms of decency and giving the proverbial finger to the spirit of democracy, Sirisena smuggled into Parliament 7 loyalists who had been rejected at the polls.  Those 7 owe him.  Add 7 to 106 and you get 113.  That’s an absolute majority.

There’s a price to pay though, apparently.   The President wants his party to be part of the Government; hence all this talk of a ‘National Government’.  Negotiations between the UNP and the SLFP to divide the ministerial cake, and machinations to secure preferred portfolios  to divide the goodies are natural outcomes.

It cannot be easy for Ranil Wickremesinghe, Leader of the UNP.  If we didn’t have the 19th Amendment there’d be a long line of MPs outside the PM’s door virtually begging for party membership and a portfolio.  But Article 46 (1) of the 19th Amendment to the Constitution limits the Cabinet to 30 members and so   Wickremesinghe cannot (unlike Mahinda Rajapaksa) wave portfolio carrots at the Opposition.

A minority government is clearly an option but he would have to count on the JVP or the TNA to remain neutral in the event of a No-Confidence Motion.  It’s a risk.

Then there’s the inherent problem of ‘living together’ with people who have sorry track records as ministers and those who have been rejected by the electorate, not to mention the trust-deficit of those who don’t give a hoot to things like ‘mandates’.  Presidential machinations have not helped, this must also be noted.

Ranil Wickremesinghe obviously believes that this coalition/national government is best under the circumstances.  If his conclusions are drawn from promises made in the run up to the Presidential Election, there’s something to applaud there.  It might imply that he is serious about securing the numbers necessary for reforms as envisaged in the now dusty 20th Amendment, a Code of Conduct for Parliamentarians and the Right to Information Act in the main.  If these can be done in the honeymoon period of this strange marriage, then even if it ends on the rocks, the people would have benefitted.

There are many, however, who can pull the rug from under his feet.  He knows what Chandrika Kumaratunga did to him in late 2003.  He knows there’s no love lost between the UNP and the SLFP.  He knows all about political machinations to retain power.  He knows that his own party’s human resources are pretty thin. He knows that there are sections of the Opposition that will not suffer in silence the errors of his Ministers, especially in dealing with the Eelam lobby or those that feed Eelamist projects knowingly or unknowingly.  He needs no more proof that Maithripala Sirisena is a shrewd politician who will use the still considerable powers of his office to achieve his objectives.

It is not easy for Wickremesinghe.  But for better or worse, the majority of the people have placed trust in him.  He has to be clear.  Forthright.  Courageous. And look over his shoulder from time to time.

සමාජ සමීක්ෂණ විසිනි.

මනො මැතිවරණ කොමසාරිස්තුමා සමග පවත්වන ලද මනෝ සාකච්ඡාව

මහා මැතිවරණය අවසන්ව ඇත. මෙරට ජනතාව තුල මේ වනවිට මැතිවරණය සම්බන්ධව ගැටලු රාශියක් මතුව තිබේ. ඒ ගැටලු සම්බන්ධව ජන හදවත් තුල ඇති සැක සංකා සන්සිදවීමේ අරමුණින්  පැහැදිලිව, තර්කානුකූලව  පිලිතුරු ලබාගැනීමේ අපේක්ෂාවෙන් අපි මනෝ මැතිවරණ කොමසාරිස්තුමාව අද මනෝ සාකච්ඡාව සදහා කැදවන ලැබුවා.

නිවේදක; අපි ඔබතුමාව ආයුබෝවන් කියල පිලිගන්නවා.

මැකො ; ආයුබෝවන්!

නිවේදක; අපි කෙලින්ම අපේ සාකච්ඡාවට බහිමු. මේ රටේ මිනිස්සුන්ට තම රටේ පාලනය හා බැදෙන්නට ලැබෙන වැදගත්ම අවස්ථාව තමයි, මැතිවරණය. තම රටේ රාජ්ය පාලනය සදහා නායකයින් තෝරා ගැනීම සිදු කරන්නේ මහා මැතිවරණය හෝ ජනාධිපතිවරණය තුලිනුයි. එම කටයුත්ත නිසි ලෙස කිරීමේ වගකීම පැවරී ඇත්තේ ඔබතුමන්ටයි. ඉතින් ඔබතුමා ඒ කටයුත්ත නිසිලෙස කලායයි සෑහීමකට පත්වෙනවද?

මැකො; ඔව් මම මගේ වගකීම නිසි ලෙස කල බව ප්රකාශ  කරනවා. යම් යම් සලු සුලු අඩුපාඩුකම් තිබිය හැකියි, නමුත් සමස්තයක් වශයෙන් පිරිසිදු සාධාරණ මැතිවරණයක් පැවත්වුණා.

නිවේදක; ඔව් අපිත් පිලිගන්නවා පිරිසිදුව හා සාධාරණව ජනතාවට සිය චන්දය පාවිච්චි කිරීමට අවස්ථාව උදාකරල තිබුණ බව; ඊට පස්සෙ මොකද උනේ?

මැකො; ඔබ අදහස් කරන්නේ කුමක්ද?

නිවේදක; ඔව් ජනතාව තම චන්දය ඔබ දෙපාර්තමේන්තුවට අයත් චන්ද පෙට්ටියට දැමුවට පස්සේ එහි සම්පූර්ණ වගකීම තියෙන්නේ ඔබ සතුවයි. ඔබ ඒ වගකීම ඉටු කලාද කියලයි අප අසන්නේ? මේරට ජනතාවගේ මතයට අනුව ඔබ එ් එෙතිහාසික වගකීම ඉටු කරලා නැහැ.

මැකො; මම ඒ චෝදනාව තරයේ ප්රතික්ෂේප කරනවා.

නිවේදක; හොදයි. ඔබ විසින් මේ මැතිවරණය සදහා යොදා ගත්තේ, පසුගිය ජනාධිපතිවරණය සදහා යොදාගත් චන්ද හිමි නාම ලේඛණයයි කියල ඔබ ප්රකාශ කරල තිබුණ, ඒක සත්යක්ද?

මැකො; ඔව් ඒක සත්යක් මම යොදා ගත්තේ එම නාම ලේඛණයමයි.

නිවේදක; ඒ ලේඛණයට අනුව මුළු දිවයින පුරාම ඡන්දදායකයින් 15,044,490 ක් ලියා පදිංචි වෙලා තියෙනවා. ඒක නිවැරදිද?

මැකො; ඔබ හරි. ඒක නිවැරදියි

නිවේදක; හොදයි, අපි පසුගිය ජනාධිපතිවරය සම්බන්ධව කථා කරමු. ජනවාරි මස 8 වෙනිදා පවත්වන ලද ජනාධපතිවරණයේදී, මෙෙත්රීපාල සිරිසේන මහතාට චන්ද 6,217,162   ක් ලබා ගත්තා, ඒ අවස්ථාවේදී එතුමාට සහය දැක්වූයේ, එක්සත් ජාතික පක්ෂය, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ, ද්රවිඩ සන්ධානය, හා මුස්ලිම් කොන්ග්රසය යන දේශපාලන පක්ෂයි. මෙවර පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේදී, එම පක්ෂ විසින් ලබාගත් චන්ද වල එකතුව 6,203,027 යි.  මේ චන්ද සංඛ්යාය මගින් මනාව මෙෙත්රීපාල සිරිසේන මහතා විසින් එදා ලබා ගන්නා ලද ජනාධිපතිවරණ චන්ද සම්බන්ධව ඉතා හොද  සාධාරණයක් ඉටුකරණවා. ලක්ෂ 62 කිසිදු ආකාරයකින් වෙනස් වී නැහැ.

ඒ ජනාධිපතිවරණයේදී, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ලබා ගන්නා ලද්දේ, චන්ද 5,768,090 කි. එදා එතුමාට ඩග්ලස් දේවානන්ද මහතාගේ ඊ.පී.ඩී.පී. පක්ෂයේත් සහය ලැබුණා. මෙවර එක්සත් ජනතා නිදහස් සංධානයේ හා ඊ.පී.ඩී.පී. පක්ෂයේ චන්ද වල එකතුව 4,766,150 කි. ඒ අනුව මෙදා එක්සත් ජනතා නිදහස් සංධානයට හිමිවිය යුතුව තිබූ චන්ද 1,001,940 කට සිදුවූ දේ සම්බන්ධව සොයා බැලීමට මෙරට ජන සමාජය මාධ්යවේදීන් වන අපටද බල කරනවා. මේ මුළු ජන සමාජයම අසන ඒ ප්රශ්නයට ඔබතුමා දෙන උත්තරය මොකක්ද?

මැකො; මට ප්රශ්නය පැහැදිලි මදි.

නිවේදක;  මේ රටේ චන්ද දායකයො ඔබෙන් අහනවා, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට ලැබිය යුතු ඒ 1,001,940 වන්ද වලට සිදුවුනේ කුමක්ද? සිදු කලේ කුමක්ද? කියල.            හැබෑටම සිදු කලේ කුමක්ද?

මැකො; ඇත්තටම ඔබ මට චෝදනා කරනවාද, මේ චන්ද 1,001,940 සම්බන්ධව?

නිවේදක; නැහැ මම ඔබතුමාට එරෙහිව කිසිම චෝදනාවක් කරන්නේ නැහැ. නමුත් සමාජය, ජනතාව මේ ප්රශ්නය දිගින් දිගටම අහනවා. ඒ ප්රශ්නයයි මම ඔබතුමා වෙත යොමු කලේ.

මැකො; හොදයි මම යෝජනා කරනවා ඒ ඡන්ද දායකයින් තමන්ගේ චන්දය පාවිච්චි කරන්නට ඡන්ද පොලට නොඑන්න ඇත කියා.

නිවේදක; හොදයි අපි එහෙම හිතමු. ඔබ කියන්නේ, “සියළුම විරුද්ධ පාක්ෂිකයින් එකාවන්ව එකතුව “මහින්ද හොරා, මහින්ද හොරා කියමින් හඩ නගන වේලේ; එතුමා වෙනුවෙන් පෙල ගැසුන මිනිස්සු, සොරෙක් නොවන බව දැනගත් විට එතුමාව අත්හැර ගිය බවද? එහෙම නැත්නම්  එතුමාව නොසලකා හැර සිටියා කියාද? “

මැකො; මම එහෙම කියන්නේ නැහැ. නමුත් මිනිසුන් එතුමාට චන්දය දී නැති බව නම් පැහැදිලියි.

නිවේදක; නමුත් ජනතාවගේ පලමු චෝදනාව; ඔබ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට අයත්  චන්ද 1,001,940ක් සාපරාදී ලෙස අස්ථානගත කල බවයි.

 ඒ සම්බන්ධව ඔබට යමක් පැවසිය හැකිද?

මැකො; මම ඒ චෝදනාව තරයේ ප්රතික්ෂේප කරනවා. මම ඉතා පැහැදිලිව ගෙන හැර දක්වා ඇත්තේ මෙරට ජනමතයයි.

නිවේදක; හොදයි එසේනම් ඔබගේ අනුමැතිය ඇතිව මේ නිකුත් කර ඇති මැතිවරණ ප්රතිපල තුලින් ඔබ කියා සිටින්නේ;

ජනාධිපතිවරණයේදී මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා චන්ද 5,768,090 ලබාගත්තද, ඊට දින 211කට පසුව, එම බලවේගයම නැවත ලබා ගත්තේ වන්ද 4,732,664ක් පමණක් ලබා ගත් බවයි.

මැකො; ඔව් ඒක තමයි සිදුවෙලා තියෙන්නේ.

නිවේදක; අපි දැක්කේ මිනිස්සු, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා සොයා ගලායන යන සමාජයක්. නමුත් ඔබ කියන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා වෙතට ජනතාව ගලා යන සමාජයක් නොතිබුණ බවයි. ඒ වෙනුවට මෙහි තිබුණේ ඉතා වේගයෙන් ජනතාව මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා වෙතින් ඉවත්ව යන සමාජයක් බවයි.

මැකො; මම එහෙම කියන්නේ නැහැ. ඒ වුනාට මේ මැතිවරණ ප්රති පල වලින් පෙන්නුම් කරන්නේ ඒ වගේ තත්වයක්.

නිවේදක; ඔබ පිලිගන්නවා; සමාජයේ නොතිබුණ තත්වයක් මේ මැතිවරණ ප්රතිපල තුලින් නිර්මාණය වෙනවා කියල?

මැකො; නැහැ. හැම විටම මැතිවරණ ප්රතිපල වලින් නිරූපනය කරන්නේ සමාජයේ ඇති යථා තත්වයයි.

නිවේදක; හොදයි, ඔබ ඉදිරිපත් කරන ප්රතිපල වලට අනුව, මේ දින 211 තුලදී, ජනතාව සෑම දිනකදීම 4750ක සංඛ්යාවක්මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව හා සන්ධානය හැර ගොස් තිබෙනවා.

ඒ අනුව සෑම මසකම මිනිසුන් 1,42,500 ක ජනතාවක් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව හැර ගොස් තියෙනවා. පුදුම ජන ගංගාවක් ඔහුව හැර ගොස් ඇති බවක් පෙන්වනවා. මේ කථාව පිලිගන්න කියලද ඔබ මෙරට ජනතාවට කියන්නේ?

මැකො; මම ජනතාවට එසේ පිලිගන්නා ලෙස බල කරන්නේ නැහැ. නමුත් සිදුව ඇත්තේ එයයි.

නිවේදක; ඔබේ මැතිවරණ ප්රතිපල අනුව සිදුව ඇත්තේ එයයි. මේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව, හැරයෑමේ ප්රවාහය ආරම්භව ඇත්තේ, පසුගිය ජනාධිපතිවරණයෙන් පසුවයි. එය නිවැරදිද?

මැකො; ඔව් කෙසේ නමුත් ජනාධිපතිවරණයෙන් පසුව, චන්දදායකයින් 1,001,940 ක් එතුමාව හැරගොස් තිබෙනවා. ඒක තමයි මෙතන පෙන්නුම් කරන්නේ.

නිවේදක; හොදයි පැහැදිලි කරන්න මේ ඉවත්වූ මිනිසුන් කොහෙටද ගියේ කියලා.

මැකො මම කොහොමද ඒ සම්බන්ධව විග්රහ කරන්නේ? ඒ අය කැමති පැත්තකට යන්න ඇති. චන්දය කියන්නේ කැමැත්ත. ඒ අය තමන් කැමති දෙයක් කරන්න ඇති.

නිවේදක; ඔව් ඒ අය තමන් කැමති දේ කරලා තියෙනවා. ඔවුන් කැමති දේ ප්රකාශ වන්නේ කවර ආකාරයෙන්ද?

මැකො; මම දන්නේ නැහැ.

නිවේදක; ඔව්. ඔබ  ඉතාමත් හොදින් දන්න නමුත් සමාජය නොදන්නා සිදුවූ ඉතාම වැදගත්ම කාර්යයත් එයයි.  අප  එය සොයා ගත යුතුයි. මේ චන්ද 1,001,940ට සිදුකලේ කුමක්ද? මේ මහා මැතිවරණයේ ප්රතිපලය මුලුමනින්ම කණපිට පෙරලුවේ මේ චන්ද 1,001,94 යි. මේ ගැටලුව විසදා ගැනීමට ක්රමයක් ඔබ සතුද?

මැකො; මේක ඔබට ගැටලුවක් වුනාට මට ගැටලුවක් නොවෙයි. මට විසදගන්න දෙයක් මෙතන නැහැ.

නිවේදක; හොදයි අපි ජනතාව ඔබට එරෙහිව ගොනු කරන මීලග චෝදනාව වෙත යොමු වෙමු. ඊට  පෙර මට ඔබතුමාගෙන් දැනගන්න අවශ්යයි ඔබතුමාගේ ඉතිහාස දැනුම සම්බන්ධව. කොහොමද ඒ සම්බන්ධ දැනුම?

මැකො; මට හොද ඉතිහාස දැනුමක් තිහෙනවා. ඒ සම්බන්ධව අවබෝධයකුත් තියෙනවා.

නිවේදක; හොදයි එහෙනම් ඔබට මෙරට මැතිවරණ ඉතිහාසය සම්බන්ධවත් හොද අවබෝධයක් ඇති නේද?

මැකො; ඔව්, මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයා වශයෙන් මට මැතිවරණ ඉතිහාසයන් සම්බන්ධව හොද ගැඹුරු අවබෝධයක් තිහෙනවා

නිවේදක; හොදයි අපි මේ සාකච්ඡාව එෙතිහාසිකව ඉතා වැදගත් සාකච්ඡාවක් නිසා පැහැදිලිව නිවැරදිව මේ කටයුත්ත ඉටු කරමු. ඒක ජාතික වගකීමක් ලෙසයි අපි සලකන්නේ.

වර්ෂ 1947දී එක්සත් ජාතික පක්ෂය, චන්ද 751,432 ක් ලබාගෙන තමයි ම‌ැතිවරණ සටනට පිවිසෙන්නේ,. මේ පක්ෂය රටට මහා මෙහෙවරක් සිදුකල දේශපාලන පක්ෂයක්. මේ පක්ෂය වසර 63 කට පසු, එනම් 2010 මහා මැතිවරණයේදී චන්ද 2,357,057 ලබාගන්නවා. ඒ වසර 63 කාලයක් පුරා කල කටයුතු වල ප්රතිපලයක්.

එම එක්සත් ජාතික පක්ෂයම, මේ මැතිවරණ ප්රති පලයට අනුව, වර්ෂ 2014 සිට 2015 දක්වාවූ 1 අවුරුද්දක් වැනි කෙටි කලක් තුලදී චන්ද 2,741,859 අලුතින්ම එකතු කර ගෙන කිසිදා ස්වාභාවික තත්වයන් යටතේ සිදු කල නොහැකි ඉලක්කයක්  ලගා කරගෙන තියෙනවා.

මේ වැඩිවීම ප්රතිශතයක් වශයෙන්  116.33% කි. මෙවැනි චන්ද වැඩිවීමක් සිදුකර ගත නොහැකි ඉලක්කයකි. ඒ විශ්වකර්ම සිදුවීමේ නිර්මාතෘතුමා ඔබද? මේ සම්බන්ධව ඔබට කීමට ඇත්තේ කුමක්ද?

මැකො; ඔබ කියන්නේ මෙවැන්නක් සිදුවිය නොහැකි බවයි. නමුත් මට කීමට ඇත්තේ, ඇත්ත වශයෙන් එවැන්නක් සිදුව ඇති බවයි.

නිවේදක; අපි දන්නවා එවැන්නක් සිදුව තිබෙන බව. සිදුවිය නොහැක්කක් සිදුවුණේ කොහොමද යන පැනයයි අද අප ඉදිරියේ ඇත්තේ. ජනතාව එම පැනය පුල පුලා ප්රශ්න කරණවා.. කරුණාකර පැහැදිලි උත්තරයක් දෙන්න.

මැකො; මම මැතිවරණ කොමසාරිස් චන්දය දමන අයට පහසුකම් සපයා ඒ චන්ද සුරක්ෂිතව ගෙනවිත් ගනන් කර ප්රතිපල නිකුත් කිරීම මිස වෙන කාර්යයන් සම්බන්ධව මට වග කියන්න බැහැ.

නිවේදක; මේ මැතිවරණයේදී බරපතලම මැතිවරණ වංචාව සිදුව ඇත්තේ මේ ලක්ෂයේදීයි. මුළු මහත් මැතිවරණයම මහා චන්ද මංකොල්ලයක් බව මුළු රටම විශ්වාස  කරනවා. එම වංචාවේ පදනම ඇත්තේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයට අලුතින් එකතු කරන ලද මේ චන්ද 2,741,859 මතයි. මේක බරපතලම වංචාවක් මේ සම්බන්ධව වහාම සොයා බැලීය යුතුමයි.

මැකො; මේක බරපතල චෝදනාවක් ඔබට එහෙම කියන්න ඉඩ දෙන්න බැහැ. මේක මැතිවරණ දෙපාර්තමේන්තුවට සිදු කරන බරපතලම නිගාවක්; මම ඔබේ චෝදනාව මුළුමනින්ම ප්රතික්ෂේප කරනවා.

නිවේදක; ඔබ හරියටම හරි මේක බරපතල චෝදනාවක්; මැතිවරණ දෙපාර්තමේන්තුවටම නිගාවක්. මේ නිගාව කඩා පාත් වන්නේ ඔබ මැතිවරණ කොමසාරිස් වශයෙන් සිටින මේ මොහොතෙයි. වහාම පුවත් පත් සාකච්ඡාවක් කැදවා මේ සම්බන්ධව ප්රකාශයක් නිකුත් කරන්න. ඒ සමගම ජනතාව අසන ප්රශ්න වලට න‌ිැරදිව පිලිතුරු දෙන්න. මැතිවරණ දෙපාර්තමේන්තුවේ පාරිශුද්ධභාවය සුරකින්න කටයුතු කරන්න. වැදගත් වන්නේ එයයි.

කරුණාකර පවසන්න එක්සත් ජාතික පක්ෂය ඇත්ත වශයෙන්ම 116.33%ක චන්ද වර්ධනයක් එනම් චන්ද 2,741,859 ක්ෂණිකව වර්ධනය කර ගත්තේ කෙසේද?

මැකො; ඒ ප්රශ්නය ඇසිය යුත්තේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙනුයි. මගෙන් නොවෙයි.

නිවේදක; මේක මැතිවරණයේ චන්ද මංකොල්ලයේ පදනම නම්; අපිට තව කාලයක් මේ ලක්ෂයේම සැරිසරන්න වෙනවා

මැකො; ඔබට කැමති ආකාරයකට මේ කටයුත්ත කරන්න.

නිවේදක; එක්සත් ජාතික පක්ෂය මැතිවරණ ඉතිහාසයේ ලද විශිෂ්ඨතම වාර්තාව සටහන්ව ඇත්තේ 1977දීයි. ලංකා ඉතිහාසයේ දේශපාලන පක්ෂයක් ලද විශාලම ජයග්රහණය එයයි. එම පක්ෂය සිය චන්ද ප්රමාණය 1970දී ලද චන්ද ප්රමාඞට වඩා වැඩි කරගත්තේ 68% කින් පමණයි. ඒ අනුව මේ 116.33% චන්ද ජර්ධනය නිර්මාණිත බොරුවක්. එවැන්නක් කවදාවත් සිදුවිය නොහැකියි. මෙවර මැතිවරණයේදී එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ සිදුවිය හැකි උපරිම චන්ද වර්ධනය 68% පමණයි.

මැකො; ඔබ මෙහි සදහන් කරනවා, “මෙවර මැතිවරණයේදී එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ සිදුවිය හැකි උපරිම චන්ද වර්ධනය 68% පමණයි.” කියලා. එසේ කියන්න ඔබට ඇති පදනම කුමක්ද?

නිවේදක; 1977 එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ  විශිෂ්ඨ ජයග්රහණයට පදනම වූයේ ,

1. 1971 අප්රේල් කැරැල්ලේ තරුණ ඝාතනයන්ගේ පලයන්ද
2 හාල් පොලු හා මිරිස් පොලුද,
3.උගතුන්ගේ විරැකියා ප්රශ්නය හා

4. හදිසි නීතිය හටතේ පවත්වා ගෙන ගිය රාජ්ය පාලනයයි.

1977 එක්සත් ජාතික පක්ෂ මැතිවරණ වේදිකාවේ වූයේ කතරගම රූප සුන්දරියව ඝාතනය කරන ආකාරය පිලිඹු කරන සිතුවම්ය. ඒ අනුව එදා සමාජ තත්වයන්ට අනුව, එක්සත් ජාතික පක්ෂය 68%ක දැවැන්ත චන්ද වර්ධකයක් ලැබීම තුල සාධාරණයක් ඇත.

මහින්ද රාජපක්ෂ පාලනය යටතේ,

1. 2009 සිට මෙරට යුද්ධය විසින් සිදුකල ඝාතන සියල්ලම නැවතී තිබුණි.

2.හදිසි නීතිය ඉවත් කරන ලදී.

3. සියලුම උපාධිදාරීන්ට රැකියා ලබාදී තිබිණි.
4. ඉතා වේගවත් සංවර්ධන ක්රියාවලියක් සිදුවෙමින් තිබිණි.

මේ සිදුව ඇත්තේ, 1970- 1977 දක්වා රටේ සිදුවූ දෙයට ප්රතිවිරුද්ධ ජනතා හිතවාදී කාර්යයන්. එදාට සාපපේක්ෂව මේ ප්රතිපලය විකෘතියක්. මේ සම්බන්ධව ඔබට කීමට ඇත්තේ කුමක්ද?

මැකො; මේ ආයතනය හා මැතිවරණ කොමසාරිස් වන මම, නිදහස් ස්වාධීන  විය යුතුයි. ඒ අනුව මට ඔබ කථා කරන දේශපාලනය කථා කල නොහැකියි.

නිවේදක; හොදයි. එදා සමාජ තත්වය හා සසදා බලන විට මෙදා 116.33%ක එක්සත් ජාතික පක්ෂ චන්ද වර්ධනය මහා ප්රෝඩාවක් බවයි ජනතා මතය වන්නේ එම කාර්යය, ඉතා සියුම්ව සැලසුම් සහගතව මැතිවරණ දෙපාර්තමේන්තුව තුලම සිදු කර ඇති බවට ජනතාව චෝදනා කරනවා

මැකො; ඒ කොහොමද?

නිවේදක; ඒ ප්රශ්නයට උත්තර සොයමින් තමයි අප මේ සැරිසරන්නේ. අනිවාර්යෙන්ම ඔබට වැටහෙන්න ඔ්නි , මේසා විශාල ප්රමාණයක චන්ද වර්ධනයක් වසරක් වැනි කෙටි කලෙකින් එක්සත් ජාතික පක්ෂයට ලබාගත හැක පදනමක් රටතුල නොතිබූ බව.

මැකො; මේ මැතිවරණ දෙක අතර කාලයෙ වෙනස අවුරුදු පහක් වෙනවා. 2010 සිට 2015 දක්වා; මෙ වර්ධනය වසර පහක් පුරා සිදුවුණ දෙයක්. වසරකින් සිදුවුණ වර්ධනයක් නොවෙයි.

නිවේදක; හොදයි ඔබත් හිතනවා මේ කාර්යය වසරක් වැනි කාලයකින් සිදුවෙන්න බැහැ කියලා?

මැකො; මම එහෙම කීවෙ නැහැ. මම කීවෙ මේ සිදුවීම වසර 5ක් පුරා සිදුවුණ කටයුත්තක් බවයි.

නිවේදක; හොදයි ඔබ කියන ආකාරයට 2010 සිට එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ චනඅද පදනම වර්ධනය වූවා නම් 2014 බස්නාහිර පලාත් සභා මැතිවරණයේදී එක්සත් ජාතික පක්ෂය 2009 බස්නාහිර පලාත් සභා මැතිවරණයට වඩා අඩු චන්ද සංඛ්යාවක් ලබාගත්තේ ඇයි?
මේ ආකාරයට සන්සන්දනාත්මකව බලන විට, ඔබ දක්වන එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ චන්ද වර්ධනය ආරම්භව ඇත්තේ, 2014 මාර්තු මස 29 වෙනිදාට පසුවයි. ඒ ආකාරයෙන් බලන විට මේ ආශ්චර්යය සිදුවීමට වසරක්වත් ගතව නැති බව ඔබට වැටහෙන්න ඕ්නි. මාස 10ක් වැනි කෙටි කාලයක් තුලදී, මෙරට කිසිදු පක්ෂයකට  චන්ද 2,741,859ක වර්ධනයක් කරා ලගා වෙන්න නම් බැහැ. මේක ඉතා පැහැදිලිව චන්ද වංචාවක්. මේ සම්බන්ධව ඔබතුමා ගන්නා පියවර සම්බන්ධව මුලු රටම බලා සිටිනවා.

මැකො ඔබ කියන ආකාරයේ කිසිම දෙයක් මම නම් දකින්නේ නැහැ.

නිවේදක; මේ වනවිට ඔබට හා ඔබ ආයතනයට එරෙහිව බරපතල චෝදනා දෙකක් මෙරට ජනතාව ඉදිරිපත් කරලා තියෙනවා.

1.පලමු චෝදනාව; ඔබ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට අයත්  චන්ද 1,001,940ක් සාපරාදී ලෙස අස්ථානගත කල බවත්

2. ඔබ සතු තාක්ෂණික ඥානය අපහරණය කරමින් එක්සත් ජාතික පක්ෂයට අයත් නැති චන්ද 2,741,859ක වර්ධනයක් සටහන් කරමින් ජනතා පරමාධිපත්ය බිද දැමීමට කටයුතු කර ඇති බවයි.

ඔබ ආයතනය විසින් මේ නිකුත් කර ඇති ප්රතිපල සාවද්යයි. ඔබ මේ රටට හා ජනතාවට කියන්නට උත්සහ කරන්නේ, පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණ තලයේදී,

1. 2010 සිට 2015 දක්වාවූ කාලය තුල අලුතින් ලියාපදිංචි වූ 955,990 ක් වූ චන්ද වලින්, එකද චන්දයක් වත් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ප්රමුඛ සන්ධානයට නොලැබුණ බවයි.
2. එපමණක්ද නොව, 2010 මැතිවරණයට වඩා චන්ද 113,724ක චන්ද ප්රමාණයක් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා නායකත්වය දුන් සන්ධානයට අඩුවූ බවයි.
3. මේ ජනතාවම ඉතිහාසයේ කිසිදා නොවූ විරූ ආකාරයක 2,741,859 ක චන්ද වර්ධකයක් මාස 10ක් තරම් වූ කෙටි කාලයක් තුල, එක්සත් ජාතික පක්ෂයට ලබා දුන් බවත් පවසයි.

   රටේ පවතින සැබෑ තත්වයන් යටතේ මේ කරුණු තුනින් එකද කරුණක්වත් සත්ය නොවේ. කිසිදු ජීවමය පදනමක් නැති මේ කරුණු පණ ලද පිල්ලියක්සේ සමාජය ග්රහණයට ගෙන ඇති බව ජනතාව විශ්වාස කරනවා.

මැකො; ජනතාවට ඔ්නෑම දෙයක් විශ්වාස කරන්න නිදහස තියෙනවා. ඒක ප්රජාතන්ත්රවාදී සමාජයක ලක්ෂණයක්.

නිවේදක; ඔව් ජනතාව සිතීමේ නිදහස හොදට පාවිච්චි කරනවා. ඒ අය කියනවා ජාතියේ සතුරන්ට පලමුව මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව බලයෙන් පහකිරීමට ඇවැසිව තිබූ බව. ඒ සදහා  එක්සත් ජාතික පක්ෂයට ජනාධිපතිවරණයේදීම චන්ද 2,741,859ක අසාමාන්ය චන්ද වර්ධකයක් අඩංගු කිරීමට සිදුවූ බව. එසේ කිරීම තුලින් වංචනිකව මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාව බලයෙන් පලවා හැරිය බවත් පල කරනවා.

මැකො; මේ චෝදනාව මුසාවක් එවැන්නක් කවදාකවත් සිදුව නැහැ.

නිවේදක හොදයි. මේ ජනතාවම පවසනවා. 2015 මහා මැතිවණයේදී සන්ධානය පැරදවීමට නම් ඒ එක්සත් ජාතික පක්ෂයට බැර කල චන්ද 2,741,859 ප්රමාණවත් නොවූ බැවින් ඒ ස දහා එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයට අයත් තවත් චන්ද 1,001,940 ඉවත් කර වංචනිකව මහා මැතිවරණ බලයද ලබාගත් බවයි. දැන් ජනතාවට බලවත්ම අවශ්යතාවය බවට පත්ව ඇත්තේ තමන්ගේ චන්දය තමන් සටහන් කල අපේක්ෂකයාට ලැබුණේද යන්න බලා ගැනීමේ උවමනාවයි. ඒ සදහා කල යුත්තේ,කුමක්ද?

මැකො; ඒ සදහා නීතිය ඉතා පැහැදිලිව තියෙනවා.

නිවේදක; හොදයි. අපිට තව කරුණු කාරනා රාශියක් ඔබ හා සාකච්ඡා කිරීමට තිබෙනවා නමුත් අප සතු කාලවේලාව නිමව ඇති බවයි සටහන් වන්නේ  ඉතිරි කරුණු සාකච්ඡා කිරීම සදහා යලි දිනයකදී මුණ ගැසෙන තෙක් අපි ඔබට ආයුබෝවන් කියනවා.

මැකො; ආයුබෝවන්!

සමාජ සමීක්ෂණ විසිනි.

By Shelton A. Gunaratne

MOORHEAD, MN–Jack Zaleski, the editorial page editor of my hometown newspaper, The Forum of Fargo-Moorhead, the flagship of Forum Communications, uses his Monday editorial to give Prairie Roses and Leafy Spurge awards to deserving people, places and institutions in the news.

Leafy spurge (Euphorbia esula) is a nuisance weed imported to America from Europe. It is rampant in the Red River Valley where I live.

Prairie rose (Rosa arkansana) is an ornamental plant. It is the state flower of Iowa and North Dakota.

I think it is a capital idea to give these awards to individuals, places and institutions in tropical Sri Lanka because I know that many Lankans are likely to appreciate imported awards more than the local. Moreover, I am unlikely to run out of these awards because of their abundance in the prairies.

Here’s my initial list of awards:

PRAIRIE ROSES: To Tony Blair, former Labor prime minister of Britain, for delivering his well thought-out Lakshman Kadirgamar Memorial Lecture last week in Colombo. Despite all the flack he received from his critics for being George W. Bush’s poodle in the notorious Iraq misadventure, he passed on to his eminent audience seven principles of successful reconciliation that the Sinhalese, Tamil and Muslim communities ought to follow: (1) continued absence of conflict, (2) a fair negotiation framework, (3) diversity encompassing unity, (4) recognizing reconciliation of economic development, (5) education for all, (6) maintaining dialogue, and (7) examining the past to ascertain the truth but not for future retribution.   He asserted that the last principle would be the most difficult to carry through.

Blair said he picked these principles from his quarter century of experience with resolving the conflicts in Northern Ireland and the Middle East.   All political parties in Sri Lanka should pay attention to these principles because they are in tune with the truth of the Middle Path (magga). The current government should consider these principles within the framework of the source links (nidanas) that lead to conflict as explained in the Mahānidāna Sutta–craving, pursuit, gain, decision-making, desire, attachment, possessiveness, stinginess, and safeguarding.

Critics must concede Blair’s wisdom (panna) despite his defilements, just like any other human being’s.

LEAFY SPURGE: To political commentators and journalists who acted as propagandists for political parties or candidates during the presidential and parliamentary elections in Sri Lanka this year, particularly Dayan Jayatilleka, H.L.D. Mahindapala, and C.A. Chandraprema.

Jayatilleka, a prolific propagandist for former president Mahinda Rajapakse during this year’s elections, blamed the political analysts who speculated a UNP parliamentary victory thus (Lankaweb, 9 July 2015):

These pseudo-intellectuals and commentators forgot the single most important factor in politics: the masses of people; the vast multitude. The masses have carried Mahinda [Rajapakse] back to the center stage of politics. What a comeback it has been, in just six months!”

Jayatilleka, a professed political scientist, repeated the following logic to justify his prediction on the 17 August election:

Ranil [Wickremasinghe] has been beaten twice by center-left SLFP candidates: CBK [Kumaratunga] in 1999 and Mahinda in 2005. Put differently, every time Ranil faced center-left SLFP personalities he lost, and whenever the UNP fielded him against such personalities, the UNP lost and the SLFP won. He is unlikely to be third time lucky.”

Had Jayatilleka shed his ego and grasped the Four Noble Truths, he could have assessed the outcome of the elections meaningfully as a mindful journalist.

Now, after this miserably failed political prediction, will anybody care to read Jayatilleka’s book Long War, Cold Peace: Conflict and Crisis in Sri Lanka”?

I implore Jayatilleka to share   this Leafy Spurge with at least two other political propagandists, Mahindapala and Chandraprema both of whom rooted for Rajapakse by blatantly ignoring Buddhist phenomenology and sound syllogistic reasoning. I hesitate to call them journalists because they wrote one-sided political commentaries oblivious to all the gaffes of the leader and the party they favored.

I know Mahindapala quite well. He and I were colleagues at Lake House in the early 1960s. He has enormous writing skills. However, in my view, he has ceased to be a credible journalist.

Chandraprema, a columnist for The Island, is the author of the book Gota’s War: The Crushing of Tamil Tiger Terrorism in Sri Lanka.” His weekly column on politics consistently predicted a Rajapakse victory. Will readers trust his book, now?

ALI SUKHANVER

A few days back a girl from the Indian Occupied Kashmir wrote on her face book, ‘Last night, my Mom’s phone kept ringing all night. The man on the line was drunk and spoke in accented Hindi and demanded that we talk to him or he would give our number to all the army drivers in his circles. The man was abusive and vile. It all scared us a lot and we could not sleep even for a moment. I was thinking of the girls who get terrified with such calls and have no way to articulate their frustration in the Indian Occupied Kashmir. But what can we do; we have no one there to listen to us’.

Andre Vltchek is a world-renowned filmmaker and investigative journalist. He has covered wars and conflicts in dozens of countries. This year in the first week of February, he wrote an article, with the title ‘India’s Shame’. This article was picked and published by various international newspapers and websites. In this article he narrated his experiences and observations during his visit to the Indian Occupied Kashmir. Here is an extract from India’s Shame. ‘Four kids are standing near the Grand Mosque in Srinagar. They are edgy; they appear to be ready to jump, to run, and to fight, also ready to run and retreat if necessary. It all depends on the circumstances. They are raping our sisters and mothers!” screams one youth. I am shown teargas canisters, similar to those used in so many other parts of the world to disperse protesters. They are usually fired into the air. Here they are fired by the security forces directly at people’s heads – with the intention to kill.’ Such horrible is the true face of Kashmir. The Kashmiris are being punished and penalized simply because they love Pakistan but in spite of all such examples of Indian atrocities in Occupied Kashmir, some of the pseudo-intellectuals, some of the people from trade and commerce, a few politicians and a lot of foreign-supported NGOs in Pakistan have ever been insistent on the promotion of an air of trust, co-operation and cordiality between Pakistan and India and unfortunately no one has yet succeeded. Most of the times their extra-ordinary interest in bringing two countries closer gives birth to suspicions and doubts. One feels compelled to search the actual motives behind their hard-efforts and sincere-desire in this regard but with a grain of salt. In today’s world, there are so many examples of such neighbouring countries which do not have cordial relations with each other, rather they are hostile to each other; but neither the people of such countries do any efforts for the removal of this enmity nor they allow anyone else to facilitate the ‘peace-process’ between the two countries.

When we look at the relationship between Pakistan and India, we come to the conclusion that since after its creation Pakistan has been doing a lot of sincere efforts for a deep-rooted cordial relationship with India but all these efforts have always gone waste just because of no-response from India; and this is the fault with Pakistan. It must have not wasted its time and resources on ‘insane-desire’ of peace with India. India is in no way a country from which one could expect friendliness and affability. It is a country which claims the valley of Kashmir as its integral part but at the same time the Indian forces deputed there have made the lives of the Kashmiris a hell of pain and agony. They have deprived the Kashmiris of even the basic human rights.

India is a country which always uses terrorism as a weapon. Be it Pakistan, Nepal, Sri Lanka, Bangladesh, China or the Indian Occupied Kashmir, India always patronizes the terrorists and uses them for its heinous objectives. Those who dream of friendly relations with India must also keep in their minds the statement of Mr. Manohar Parrikar in which he very innocently admitted the fact regarding using terrorism as State policy of India. A few months back Mr. Parrikar said talking to the Times of India “Many terrorists are drawn into terrorism because of financial allurements… they are paid money for it. If such people are there, why not use them.” Atrocities and human rights violations are a part of Indian temperament. Those who are the supporters of cordial relationship between India and Pakistan must review their point of view. The desire of friendly relationship with India would push Pakistan into an inferno of whole-sale destruction. Peace and friendship are no doubt wonderful blessings but the relationship of peace and friendship could never proceed one-sided; this is most of the time a two-way traffic. Indifference is always a better choice than one-sided peace efforts.