By Ganapathy Moorty-கணபதி மூர்த்தி

There had been no pre-election opinion polls conducted until about 25 years ago.  The opinion polls were first introduced in the developed countries, and followed in the developing countries later on.  The problem here is now the opinion polls publications are used for election propaganda by the relevant parties involved in the election.  In fact some parties conduct such opinion polls through agencies, called NGO’s, in order to use the result in their favour.   The NGO’s also would comply as to the demand of the parties concerned, and would release the result of the so-called opinion polls a few days before the election day.  This would result in some self-serving politicians to change their allegiance to the party said to have the chance of winning the elections.    People, who have not decided as to whom they should be voting also would (mostly) decide to vote for the winning party.   Therefore, just be aware of the honesty of any politicians who change his or her allegiance just a before the elections. What we, the people, have to observe here is whether the organization (NGO) engaged itself in conduction the opinion poll has been favourable to certain party or the poll conducted and the result of the same released in a fair manner.  It is because we have to make sure, if the organizations also function, just like most of the media are there for only business and money making purpose, for money making or other sort of interests for them only.   Therefore people should be aware of such opinion polls and the media who engaged in such activities.  The best thing for the people to do is to speak among themselves, examining as to what kind of good things and the benefits delivered to, as well as bad things caused to the country and the people by certain leaders or parties .

There had been a time, that the media ( then it were only the print and radio) published (to some extent) the news without biases, even though there were some used for propaganda.  But nowadays, all these media are engaged in money /and other kind of profits making business, rather than publishing the truth.  Even the facebook, that was mainly created for sharing personal thoughts and events of interests,  have now become a medium of propaganda.

PLEASE BE AWARE OF SUCH THINGS!

தேர்தல் கருத்துக் கணிப்புக்களும், ஊடகங்களும்.

சுமார் 25 வருடத்திற்கு முன்பு வரை ஒரு தேர்தலுக்கு முன் கருத்துக் கணிப்பு என்பது இல்லாத ஒன்று.  கருத்துக் கணிப்பை வளர்ந்த நாடுகள்தாம் அறிமுகப் படுத்தி வைத்தன.   பின்னர் அவை வளர்முக நாடுகளாலும் பின்பற்றப் படுகின்றன.  பிரச்சினை என்னவெனில், இந்த கருத்துக் கணிப்புகள் பிரச்சாரத்திற்கான ஒரு கருவியாக பயன்படுத்தப்படும் நிலை தற்போது நிலவி வருவதுதான்.  இன்னும் சொல்லப் போனால், பிரச்சாரத்திற்காகவே கருத்துக் கணிப்பு அந்தந்த கட்சிகளினால் அவர்களின் ஏஜென்சிகளால் , NGO க்கள் என்ற போர்வையில் நடாத்தப்படுகிறது.   இந்த மேற்படி NGO க்களின் கணிப்புகளும் அவற்றை வழிநடத்தும் அரசியல்  கட்சிகளின் சார்பாகவே தமது கணிப்பை தேர்தலுக்கு ஒரு சில நாட்களுக்கு முன்னர்  வெளியிடும்.  இதைப்பார்த்து , சில, பல சுய நல அரசியல் வாதிகள் எந்தக் கட்சிக்கு ஆதரவு கூடியதாக சொல்லப் பட்டதோ அந்தக் கட்சிக்கு தாவி விடுவர்.   வாக்கு யாருக்கு  அளிப்பது என்ற தீர்மானமில்லாத மக்களும், சரி நாமும் வெல்லப்போகும் கட்சிக்கே வாக்களிப்போம் என்று (அனேகமாக) தீர்மானிப்பார்கள்.     ஆகவே, தேர்தலுக்கு சிலநாட்களுக்கு முன்னர் கட்சி தாவும் சுயநல அரசியல் வாதிகள் பற்றி கவனமாக இருக்கவும்.  எனவே, இதில் கருத்தில் கொள்ளவேண்டியது, கருத்து கணிப்பு வெளியிடும் அமைப்பு எது, அதனுடைய சார்பு வரலாறு என்ன, அது நியாயமான கணிப்பைத்தான் வெளியிடுகிறதா என அறிந்து செயல்படுவது நல்லது.  ஏனெனில், அனேகமான ஊடகங்கள் போலவே, வியாபாரதிற்காகவும், பணத்திற்காகவும் செய்திகளை வெளியிடும் இந்த அமைப்புகளையும் பார்க்கவேண்டும்.   இவற்றை விடவும் மக்கள் தமக்குள்ளே கலந்து  அரசியல் வாதிகளால் கிடைத்த அல்லது கிடைக்காமல் போன நன்மைகள், மற்றும் கெடுதிகள்  பற்றி பேசி முடிவெடுப்பது நல்லது.

ஒரு காலத்தில் ஊடகங்கள் (அவை பத்திரிகைகளும், வானொலியும் மட்டும்தான்)  உண்மையான ( கணிசமாக) தகவல்களையே தந்தன.  (ஆயினும் அப்போதும் பிரசாரத்திற்காகவே பத்திரிகைகள் வெளிவந்தன.   தற்போது முழுக்க முழுக்க வியாபாரம் என்ற நிலை வந்ததால் உண்மை நிலை ஊடகங்கள் மூலம் அறிவது முடியாதுள்ளது.  சொல்லப் போனால், facebook எனப்படும் முகப்புத்தகம், ஒவ்வொருவரும் தமது கருத்தினை, அல்லது நிகழ்வுகளை,  பகிரும் ஒரு சாதனமாக அறிமுகப் படுத்தப் பட்டது.  தற்போது, அதுகூட பிரச்சாரப் பலகையாக மாறிவிட்டது.

விழிப்புணர்வு தேவை!

අධිකරණ අමාත්‍ය විජේදාස රාජපක්‍ෂ මහතාගේ පුත්‍රයා වන නීතිඥ රඛිත රාජපක්‍ෂ මහතා අගෝස්තු 8 වැනිදා දහවල් 12.02ට තමන්ගේ ෆේස්බුක් ගිණුමේ විශේෂ සටහනක් යොදමින් එක්සත් ජාතික පක්‍ෂයේ නොවන අයට මනාප නොදෙන ලෙස එක්සත් ජාතික පාක්‍ෂිකයන්ගෙන් ඉල්ලීමක් කරයි. ඔහු සිය සටහන මඟින් එක්සත් ජාතික පාක්‍ෂිකයන්ගෙන් කරන ඉල්ලීම මෙපරිදිය.

“හිතවත් කොළඹ එක්සත් ජාතික පාක්‍ෂිකයිනි එක්සත් ජාතික පක්‍ෂයේ අපේක්‍ෂකයන්ට මනාප පාවිච්චි කරන්න. බොරුවට එක්සත් ජාතික පක්‍ෂයේ අය වගේ රඟපාන අයට මනාප දෙන්න එපා. අපේ පක්‍ෂයේ නායකයන්ට හා අපේ පක්‍ෂයට බැනවැදී අපහාස කර දැන් තමන්ගේ තනතුරු, මන්ත්‍රිකම් ආරක්‍ෂා කර ගැනීම සඳහා ඊයේ, පෙරේදා එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය සමඟ එකතු වුණු අයට මනාප ගහන්න එපා.”

Shenali D Waduge

It is no coincidence that there is a sequence to the barrage of reports and media releases against Sri Lanka. It is no coincidence that they come from the same players that strove for Kosovo independence in 2008 and now using same methods to separate Sri Lanka. The sequence lies in the realization that they are all aimed to meet an already established goal. If that is not the case we have to wonder if there is a syndicate involved in pushing for refugee claims on account of the multiple avenues for asylum seekers willing to pay anything and do anything to gain entry to greener pastures. Therefore we have to wonder what the objective of Yasmin Sooka’s reports are about.

Here’s why the credibility of Yasmin Sooka is being questioned

• From a supposed to be independent member of Ban Ki Moons Advisory Panel in 2010 (report released in March 2011) Yasmin Sooka has become associated with a globally funded campaign against Sri Lanka. This removed her from being ‘unbiased’ or ‘independent’.
• In working as an employee of an EU funded entity, Yasmin Sooka is bound by employee-employer clauses again questioning her ‘unbias’ and ‘independence’. Yasmin Sooka is the Executive Director of the Foundation for Human Rights in South Africa which was set up by the European Union in 1996 and funded by the European Union (and by Belgium). Whether she likes it or not she has to abide by what her paymasters tell her. The Foundation receives funding from Ireland, CARE, UN bodies and American Foundation. Thus, she cannot work against any of them which automatically restricts her work. Moreover EU voted against Sri Lanka en bloc at the UNRHC Resolutions. http://www.interventionism.info/en/CSI-Position-Paper-on-the-Sooka-report
• Questioning her credibility is her joining Bishop Joseph Rayappu, TNA leader R Sambathan, Chief Minister C V Wigneswaran and 35 others with Archbishop Desmond Tutu (who wrote the Foreward of the 2014 Torture report) to write to the UNHRC in March 2014 appealing to set up a Commission of Inquiry to investigate war crimes against Sri Lanka. Yasmin Sooka was the 2^nd signatory in this joint petition organized by the Sri Lanka campaign for Peace & Justice in which Yasmin Sooka is a member of the Advisory Council http://dbsjeyaraj.com/dbsj/archives/28557 This organization includes a bevy of members all known for their anti-Sri Lanka rants, would Yasmin Sooka function any different? Her colleagues in this Council include:

1. Norwegian film maker Beate Arnestad – ‘My daughter the terrorist’
2. Lakhdar Brahimi – also a member of The Elders” & the Global Leadership Forum; Governing Board, SIPRI; Board of Trustees, International Crisis Group and Global Humanitarian Forum.
3. Basil Fernando – Executive Director of the Asian Human Rights Commission (AHRC) and the Asian Legal Resource Centre (ALRC).
4. Bruce Haigh – former Australian diplomat, the patron of Centre for Peace and Conflict Studies in which his colleagues are proved supporters of the LTTE (Brahmi Jegan, Dr. Sam Pari) Dr. Sam Pari is designated by the GOSL as a terrorist supporter under UNSC Resolution 1373
5. Bianca Jagger – a member of the Executive Director’s Leadership Council for Amnesty International USA, the Advisory Committee of Human Rights Watch America. Amnesty International accepted $50,000 from Canadian Tamil Congress also designated as a LTTE front by the GOSL under UNSC Resolution 1373
6. Tissainayagam – now living in the US

• When she declares we released the report in time before the Geneva Resolutions because we wanted to influence the Geneva Resolution” dose that not make her report ‘An unfinished war: Torture and Sexual violence in Sri Lanka 2009-20014” politically motivated? And is it wrong that the sequel to this report has now come out just before the September Geneva sessions?
• Is it also wrong for us to point out that her report is funded by the British Foreign Office through the Bar Human Rights Committee of England and Wales
• It is also wrong for us to ask why Yasmin Sooka is purposely mixing civilians with LTTE terrorists as her selected cases in the 2014 report were mostly LTTE cadres who had fled Sri Lanka and were seeking asylum.
• When she is appealing and recommending to the UNSG’s Special Representative on Sexual Violence in Conflict and the Special Rapporteur on Torture to initiate a special inquiry into rape and sexual violence is it possible that she may be funded by these asylum seekers to validate their asylum claims through bogusly funded reports?
• The Sri Lanka Campaign for Peace & Justice released a report Crimes against Humanity in Sri Lanka’s Northern Province’ in March 2014 of which the foreward by the Centre for Justice & Accountability was endorsed by Yasmin Sooka herself! Isnt that strange as she was a Advisory Council member of the Campaign for Peace & Justice! http://cja.org/downloads/Crimes%20Against%20Humanity%20in%20Sri%20Lanka_s%20Northern%20Province.pdf
• Is it also wrong to question Yasmin Sooka when she becomes guest speaker at the 2013 Global Tamil Forum-GTF (a UNSC 1373 resolution banned LTTE terrorist front). GTF organizers introduced her as ‘comrade’. She was joined by TNA leader Sambanthan and TNA MP Sumanthiran.
• What is unusually amazing is that GTF conference were guests who have been used as ‘independent’ analysts. GTF conference invitees were Prof. William Schabas (he appeared on the Channel 4 video) Dr. Elvira Dominguez Redondo an expert of R2P, Dr. Manivannan Associate Professor and Sri Lanka specialist (Univ of Madras), Yolanda Foster of Amnesty International. Why would they appear as invitees to events organized by designated LTTE fronts?
• Yasmin Sooka’s credibility is further questioned with her vociferous campaign to boycott the Commonwealth Heads of Government Meeting in Sri Lanka in 2013 and praising Canada for saying it was boycotting going.
• Would an unbiased person write an article to the Mail & Guardian Sri Lanka: Living in fear of the white vans” (31 March 2014) http://mg.co.za/article/2014-03-31-sri-lanka-living-in-fear-of-the-white-vans. She writes All the indications are that the Sri Lankan government now has sophisticated facial recognition software for identifying those of interest. They also have an extensive database now of Tamils from the former conflict areas to which they can match photos. Every survivor of the war was photographed, their personal details recorded in the giant internment camp in 2009. We now know that it’s standard operating procedure for the security forces to photograph and fingerprint all those they abduct illegally in white vans”. This includes often photographing their bodies for scars from the war or previous torture sessions.” (how much funding did it cost to write this!)
• Previously the New York Times published an article in 2012 co-authored by the 3 UNSG Panel Members  MARZUKI DARUSMAN, STEVEN RATNER and YASMIN SOOKA titled ‘Revisiting Sri Lanka’s Bloody War” immediately after the 3 submitted their report to the UNSG. They must think that we are illiterate to ignore how they have manipulated words. The Darusman report of 2011 spoke of ‘credible ALLEGATIONS’. Their article to the New York Times in which they say ‘our report’ they claim to have ‘credible EVIDENCE’. . http://www.nytimes.com/2012/03/03/opinion/revisiting-sri-lankas-bloody-war.html?_r=0
• Let us also remind that the UNSG Panel in their report say ‘as many as 40,000 may have died’, why would she next say 70,000 died during the last phase and that there are 147,000 unaccounted for? Surely the dead cant increase after the conflict is over and to satisfy the sale or distribution of books/reports? Let us also remind all that the UNHRC head Navi Pillay herself quoted 2800 deaths by 13 March 2009 since January 2009, how could the figure have shot up to 40,000, 70,000 or even 147,000 in just 36 days when close to 300,000 Tamils were rescued by 15^th May 2009?

Even if we leave aside all above when Yasmin Sooka says Last but definitely not least, we thank our funders – the Sigrid Rausing Trust and the Open Society Foundation” we have every right to raise eyebrows on the intent of the report.

George Soros & Open Society Foundation: Soros runs a global empire of NGOs promoting human rights” freedom” democracy” & transparency” to cover institutional crimes in collaboration with neo-conservatives of the US State Department-funded National Endowment for Democracy & subsidiaries. Congress annually funds $100 for NED to promote ‘democracy’ in developing nations while Soros funds Amnesty International & Human Rights Watch.

Its time we realize that these NGOs are modern day imperial administrators funded to undermine national governments and replace them with a homogeneous ‘civil society’ agreeable to prostitute themselves to be run by Wall Street & London.

George Soros who has funded Yasmin Sooka’s report also supported the independence of Kosovo enabling the US/NATO to create a protectorate that recently attacked Macedonia.

Proof of Soros’s involvement in regime change through his network of Foundations is given in the 2011 article in the New York Times (US Groups Helped Nurture Arab Uprisings”. The article confirms that training & financing for the Youth Movement in Egypt, the youth leader in Yemen were given by the National Democratic Institute, Freedom House based in Washington. It isn’t odd that USAID is funding Sri Lanka youth!  It turns out that the new Egyptian Constitution has already been drafted not by the Egyptians but by ‘civil society’ funded by George Soros Open Society! NED funds Transparency Sri Lanka as well as National Peace Council. NDI, USAID, funds the Centre for Policy Alternatives. http://www.dailynews.lk/?q=features/investigate-ngo-heads.

Opposition in Myanmar are funded through Aung San Suu Kyi (earmarked to overthrow & replace the government of Myanmar) via NED, Soros. A report titled ‘Failing the People of Burma’ along the lines of reports generated about Sri Lanka shows the manner in which ‘pro-democracy’ is being built up. Thaksin Shinawatra is another Wall Street Thai proxy. NED subsidiary, Freedom House is chaired by neo-conservative Kenneth Adelman who was Shinawatra’s lobbyist and is a trustee on Soros-funded International Crisis Group. Soros also attempted to overthrow the Russian Government funding the theme ‘rigged’ elections and the accusers were all funded by Soros and the NED using a Soros funded ‘independent’ poll monitor (Golos). So no one should think we are paranoid when we question these NGOs/independent civil society/polls groups/ research agencies because all of them find connection to the Western regime change/neo-con agenda.

Similarly the other party to fund Yasmin Sooka’s report is Sigrid Rausing Trust. Sigrid is the grand daughter of Tetra Pak founder Ruben Rausing. Sigrid is owner of the Granta publishing house and one of Britain’s richest women. She has been accused of storing her fortune ($1.7million) in a secret HSBC Swiss Bank account to avoid paying UK taxes! Her brother was arrested on suspicion of drugs in 2012 and police also discovered the decomposing body of his wife, Eva. http://www.telegraph.co.uk/culture/books/authorinterviews/10820277/Sigrid-Rausing-on-money-addiction-and-collective-farming.html

What is also interesting about the possibility of asylum seekers funding the Sooka report is when Soros funds Evangelicals to lobby for immigration laws planning to bribe up to 13.8 million legal immigrants to become citizens before the 2016 election. it would cost 680 million dollars to naturalize 1 million new voters via the National Immigration Forum funded by Soros.

What we need to identify from above is that these reports almost always end up linked to entities that are funded to advance imperial agendas and these same entities are used having linked up with local ‘civil society experts’ and are heavily funded through every mode of communication to undermine governments they feel are impediments to their objectives.

The Sooka report is no different. When conflict of interests glares in the face and when that is never highlighted by the very parties claiming to be ‘unbiased’ we should immediately call the bluff.

The next instalment will deal with allegations in the Sooka report.

Shenali D Waduge

https://www.barhumanrights.org.uk/unfinished-war-torture-and-sexual-violence-sri-lanka-2009-2014

By Gomin Dayasri

One has to lose – other has to win, to say the obvious. Who’s going to be the fall guy – Ranil or Mahinda – in electing the Lord of the Throne for the Negatives? Picking the loser is less onerous task than the winner. Two defeated old codgers closing on seventy need a wake up call, being out of touch with reality. A match is on…crowds are bussed….song and dance… applause is orchestrated; we go through the stupid motions that is no longer exciting except for the performers on stage. Geek is the term, young generation refer to such silly festivity. It enthuses the party workers, if at all, and sourpuss for others.

New names, new face evinces an interest. Scroll down the candidates’ lists…. uninspiring names where posters feature photos of a youthful past and the image of a sordid present. Deception begins from the poster onwards. Serves us right for living amongst muck.

Neither can afford to lose –a twice trounced Mahinda, war hero in the past tense, will slide down several pegs and find being targeted by a pack of blood thirsty hounds cut loose to hunt his cronies ill gotten funds. Next time only the ineffective Attorney General’s department will save them. Even an election will not rejuvenate these lawyers as they have careers to be safeguarded in revolving times.

Recurring loser Ranil, kept democratic traditions alive notwithstanding repeated defeats, will have to hide in shame after Sirisena won the event in comfort. Otherwise it is further proof of an established habitual loser –not the way to end a remarkable career.

Style of governance of the UNP has not reached expectations it held out- if defeated; the root cause is churning reams of false pretense. Facebook Society treats both sides with disdain after anchoring Sirisena previously. Ranil needlessly had to follow Sirisena, whereas he should have been leading upfront, if he dared to contest. Boy, he is got a phobia of losing otherwise he would have been reigning as the President. With a lackluster performance he may not able to retain premiership. For Mahinda without the State to prop him is unable to navigate a take off. Is his address in Mean Street?

Whoever loses, this result is going to lead to a night of sharpening the carving knives- many will desert to the other side in search of unjust enrichment. Election results looks distorted when the portfolios are offered.

Supporters deem it a lap of honor while others deem it the final lap. To the faithful, their leaders will linger in their minds affectionately due to the uninterrupted unstinted support extended to the UNP/SLFP in days good or bad.

Who ever looses, Sirisena will have a wry smile that will soon break out into a chuckle. Why? Polonnaruwa Lad outsmarted two giant political parties between bouts of egg hoppers and red rice. Made them grovel before him for a fleeting moment.

Sirisena holds a unique position. A President elected by the people with the help of the UNP; thereupon anointed as the party President by the SLFP- he reached the zenith of his power. Enjoys the immense interim powers of an executive President, much of the honors denied to his successors, conferred on him exclusively for his term by a tailor made constitution. Balancing delicately perched on two stools the day he falls, may not find a leg to stand.

History will fault the Rasputin sect of monks for engineering a constitution that will disorient a nation to usher an Elam. This constitution is geared to support weak governments that have to carry on with all its infirmities for 52 months compulsively while the country bleeds. Doors are closed for elections for four years and six months.

Saffron peril has killed democracy at conception. How can they govern for four and a half years if a hung parliament emerges, a likely eventuality. Monks have a important place in society but not take on the task of constitution making and look giddy.

Rajapakse overrated his populist tendencies to suffer grim consequences: a reality check would not have been called for, if he retired gracefully at the end of term two to lead a resplendent life as an respected elder statesman who cleansed the country of dreaded terrorism. He would have been among the untouchables in life and a legend in local politics. Loosing the third without thinking twice and contesting for the fourth time he could look a lesser mortal. This election comes too early for Rajapakse’s comfort.

Ranil suffers from an impaired diffident complex: dodged contesting Presidency twice in fear of losing having lost elections too often, still would have gathered more votes than Fonseka and Sirisena to become the President in 2015- not 2010. Now in Round Two of 2015 – it may not to be and may never be – after another dismal performance of governance.

An untried Ranil is stronger than a tried Ranil with an assortment of’ Sirisena’s farm hands in the cabinet. Why were they assembled if that weakened the UNP? To enable Sirisena to remain supremely alive in the SLFP! That was not to be. Today, most stand to a man with Mahinda to fight the UNP. Tomorrow some of them may be in a UNP cabinet via Sirisena to destabilize another UNP administration. This election comes too late for Ranil’s well being. Procrastination made him the reluctant candidate for a job that was truly his: functioning in a lesser role ineffectively might find him demoted to his former assignment.

Hocus – pocus man says there is a weird barometer reading to determine which side is loosing? In a nutshell it is to determine for whom is the former Chief Justice now a political operator Sarath Silva working? I am no believer of this mumbo-jumbo but that guy takes it in his stride all his aberrations in his lust for a position.

This is an election where all may fall, except for the JVP that survives on account of the hollowness of the other contestants. It’s a temporary rise that will make them effective for a short term while the two senior parties will surge again, primarily because of their democratic ideals if captained by a new leader. Remember the mystery of a virtually unknown man who became the President.

The most significant factor in the coming election is that the Northern vote reigns in the province only and cannot extend its influence elsewhere unlike at a presidential election.

We are in or a hard day’s night – whoever wins. Who cares except those whose lives will be better or worse after the result and work towards it?

Venerable Reverends, Ladies and Gentlemen, My Friends,

I, the candidate from the district of Colombo for the General Election 2015 as the Group Leader of United People’s Freedom Alliance, humbly request you to give your support to the party and myself.

Educated at St. John’s College, Nugegoda, having obtained the Bachelor of Laws in 1982 and passing the Attorney-at-Law Examination in 1984, I enrolled as an Attorney-at-Law in the Supreme Court of Sri Lanka in March 1985. Since my appearance as a Defence Counsel in the Colombo High Court from 1985 to 1994, I have worked on a vast number of criminal cases including the case of the Parliamentary Bomb Attack in 1988. I have also served at the Bank of Ceylon from 1977 to 1985.

After contesting the 1991 election under the Sri Lanka Freedom Party, I was elected as the Vice Chairperson for Sri Jayewardenepura Kotte Urban Council.

In 1993, after winning the Provincial Council Election from the Western Province, I was elected for the Colombo District, as a Provincial Council Minister in 1994 and later as the Chief Minister of the Western Province in 1995. Obtaining the highest number of preferential votes from the Western Provincial Council Election in 2000, I was elected as the Chief Minister of the Western Province for the second time, in the same year, I became a Parliamentarian for the first time at the General Election in 2000, after gaining the highest percentage of votes from the Gampaha District and held the position of Minister of Education from 2000-2001.

In 2004, I was appointed as the Secretary of the UPFA, of which I still carry out the responsibilities, and was later appointed the National Organiser of the SLFP.

Since 2004, I have fulfilled the responsibilities bestowed upon me as the Minister of Power and Energy, Education and High Education, Petroleum Industries and as the Minister of Environment and Renewable Energy to the best of my ability. I have attended numerous international Conferences representing Sri Lanka, while holding Ministerial positions. In addition I was an Executive Member of UNESCO for Asia from 2006-2010. In 2007, I followed a Diploma Course in Leadership at the Harvard University in the United States. In 2004 I obtained my Post Graduate Degree in Public Administration from PIM University of Sri Jayewardenepura and am reading for PhD in Business Management.

After the Presidential Election of 2015, I have taken a tremendous effort to lay the necessary background for a joint UPFA/SLFP candidacy for the 2015 General Elections, as well as for the candidacy for the Former President Mahinda Rajapaksa.

As the organizer of SLFP Kaduwela Electorate and leader of the Colombo District, I have given my support since 2000, for the development projects in the Colombo District by facilitating employment opportunities and infrastructure while strengthening the SLFP.

Being a Minister in a country which ended a 30 year war on terrorism, I will dedicate myself of carry out constitutional legal reforms and the programmes specified in the election mandate which are to be implemented under a UPFA Government after the upcoming election, while improving the people’s standard of   living by promoting conciliation among communities through implementing policies of UPFA and SLFP.

Let’s protect our motherland which has been freed from the hands of terrorism.

Let’s united despite all differences.

Let’s line up for the victory of United People’s Freedom Alliance.

Achchige Don Susil Premajayantha

Colombo District UPFA Group Leader

 වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

සිංහරත්න වෙද මහත්තයා පාරම්පරික වෙදෙකි. ගුලි, කල්ක පිළිබඳ මනා දැනුමක් තිබෙන සිංහරත්න වෙද මහත්තයා නිතරම සිංහල වෙදකම පාරට්ටු කළේ ගෞරවයෙනි.

“අපේ මේ වෙදකම එන්නේ රාවණාගේ කාලේ හිටං. ඕනෑම ලෙඩකට බෙහෙත් අපේ පුස්කොළ පොත්වල ලියලා තියෙනවා. ඉස්සර කාලේ අපේ වෙද්දු මොලේ ශල්‍යකර්ම පවා කරලා තියෙනවා”

තැපැල් මහත්තයා සිංහරත්න වෙද මහත්තයා සමග ඉඳ​හිට වාද කළේය.  ඉංග්‍රීසි බෙහෙත් වලට පුරුදුව සිටි තැපැල් මහත්තයගේ දියවැඩියා බෙහෙත් වල අගුණ කියාපෑමට සිංහරත්න වෙදමහතා පැකිලූණේ නැත.

” බලන්න තැපැල් මහත්තයෝ,  ඔහේ දියවැඩියාවට ඔය කොච්චර කරල් ගන්නවද? දැන් අවුරුදු දෙකයි. කෝ, ලෙඩේ සනීපද?

පරාදවීමට අකමැතිවූ තැපැල් මහත්තයා සිංහරත්න වෙදමහත්තයාගේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දුන්නේ තවත් ප්‍රශ්නයකිනි.

” ඉතිං සිංහල වෙදකමේ දියවැඩියාව නිට්ටාවට සුවකිරීමට බෙහෙත් තියෙනවද?

“නැතුව  තැපැල් මහත්තයෝ,  අපේ පුරාණ පොත් වල දියවැඩියාව නිට්ටාවට සුවකිරීමට හැකි බෙහෙත් වට්ටෝරු තියෙනවා.”

” ඉතිං තියෙනවා නම් ඒවා එළියට දාලා  මේ රටේ ඉන්න දියවැඩියා රෝගීන් ටික සනීපකරලා දානවකෝ” තැපැල් මහත්තයා දුමක් අදින ගමන් කීවේය.

“ඒවා එහෙම එළියට දාන්න පුළුවන් වට්ටෝරු නෙවෙයි. ඒවා පරම්පරාගත රහස්. ඒවා ඔය එක එකාට ඕනෑ විධියට එළියට දාන්න බැහැ. එක එකා අතට පත්කරන්න බැහැ.”

” ඒක මොන කුහක කමක්ද වෙදමහත්තයෝ. දැන් බලමු. සුද්දා වසූරිය රෝගය වලක්වන්න එන්නත හොයා ගත්තා. ​ ඒක පරම්පරා රහස් වට්ටෝරුවක් කියලා හංගාගෙන හිටියේ නැහැනේ. මුළු ලෝකේම යහපතට ඒක ඉදිරිපත් කළා. දැන් බලන්න, වසූරිය මේ ලෝකෙන් තුරන්වෙලා. බැරිවෙලා හරි වසූරිය එන්නත ඔහේලගේ වෙද මහත්තයෙක් සොයාගත්තනම් ඒක වට්ටෝරුගත කරලා මඩිගහ ගනියි. ඒක උන්දැගේ මරණෙත් එක්කම යට යාවි.”

තැපැල් මහත්තයාගේ කථාවට සිංහරත්න වෙදමහතාට ඇතිවූයේ කෝපයකි. “කථාකරන්න එපා තැපැල් මහත්තයෝ සුද්දෝ ගැන. පස්ස හොදාගන්නේ නැති මිනිස්සු නෙවැ. උන් කොච්චර උත්සාහ කරනවද අපේ රහස් වට්ටෝරු අරගන ඒවා පිටරට ගෙනියලා ඛෙහෙත් හදන්න.”

“ඉතින් ඒකේ වැරැද්දක් තියෙනවද? තැපැල් මහත්තයා  ශාන්තව ඇසුවේය. “සුද්දා  ඒක අරගන යයි. ඒක පේටන්ට් ගතකරලා වෙළදපෙළට දායි. ඊට පස්සේ ලෝකේ ඕනෑම කෙනෙකුට ඒක මිළදී ගන්න පුළුවන්. වට්ටෝරු ගතකරලා කාටවත් නොදී යටි මඩි ගහගෙන ඒක එක්ක මැරිලා යනවාට වඩා ඒක හොඳ නැද්ද?˜

තැපැල් මහත්තයාගේ කථාවට වෙදමහත්තයාට හොඳටම තරහ නැග්ගේය.

“මොන දේශද්‍රෝහී කථාවක්ද තැපැල් මහත්තයා ඔහේ කියන්නේ. එතකොට අපේ පාරම්පරික දැණුම සුද්දට විකුණා ගෙන කන්න දෙන්න ඕනෑ”

” වෙදමහත්තයා දැන් බලමු, ගිය අවුරුද්දේ ඔහේගේ ලොකු අයියා වකුගඩු අමාරුවක් හැදිලා ඉන්දියාවට ගිහිල්ලා වකුගඩුවක් බද්ධ කරගන ආවා. ඒක කළේ සුද්දා හොයාගත්ත දැණුමෙන් නේද? බැරිවෙලා සුද්දා වකුගඩු බද්ධ කිරීම පිළිබඳ දැණුම තුන් වෙනි ලෝකේ රටවලට දෙන්න බැහැ  කියලා තහනමක් දාලා තිබුනා නම් ඔහේගේ ලොකු අයියා අද මේ ලෝකේ හුස්ම ගන්නවාද? මේ බලන්න වෙද මහත්තයෝ, ඔහේලාගේ කට්ටිය කුහකකමට දැණුම හංගාගෙන හිටපු එකයි කරේ.  ඒක හරියට දිමියන් වසා ගන්නා දිමි ගොට්ට වගේ. කාටවත් පළප්‍රයෝජනයක් ගන්න දුන්නේ නැහැ.  ඒ දැණුම එක්ක උන්දලාද මිය ඇදුණා. පරම්පරාවල මිනිස්සු පුස්කොල වට්ටෝරු හැංගුවා. අන්තිමට වංශේ කබල්ගානවා වගේ සිංහල වෙදකමේ ප්‍රාතිහාර්ය ගැන කථාකරනවා.”

“එහෙම කථාකරන්න එපා තැපැල් මහත්තයා˜” වෙදමහත්තයා   ආවේගයෙන් කථාකළේය. “ඔහේ ළිඳෙන්  වතුර බීලා මුහුදට ආවඩනවා.”

තැපැල් මහත්තයත් අත ඇරියේ නැත. “ළිඳෙන්  වතුර බොන්න ළිඳේ   වතුර තියෙන්න එපැයි වෙද මහත්තයෝ,   ඔය පෙනිසිලින් කියන ප්‍රති ජීවකය හොයා ගැනීම නිසා මිලියන ගණනක ජීවිත බේරුණා කියලා මම ළඟදී පත්තරේක කියෙව්වා. දැන් ඔය පෙනිසිලින් බෙහෙත  වෙද මහත්තයෙක් සොයා ගත්තා නම් ඒක ලෝකේ ජනතාව අතරට පත්කරයිද, නැත්නම් වට්ටෝරු ගත කරලා  හංගා ගනියිද, කියලා ඔහේම කල්පනා කරල බලන්න. වෙදකමට රහස් තියෙන්න බැහැ. සුද්දා කරත් වෙද මහත්තුරු කරත් කරන්නේ ජීවිත බේරගන්න එක. ඒ නිසා මිනිස්සු ජීවත් කරවන මිනිස්සු සුවපත් කරවන දැණුම සමාජ ගත කරන්න ඕනෑ. ඒවා හංගාගෙන ඉන්නේ අන්තිම කුහකයෝ. ඒ මිනිස්සු අන්තිමට කසාය වලට ඉංග්‍රීසි  බෙහෙත් දියකරල දෙනවා කිසිම ලැජ්ජවක් නැතුව. ඔන්න වෙදකමට ගිය කල”

“ඔහේ එක්ක වාද කරන්න අපි ඉගෙන ගත්තා මදි තැපැල් මහත්තයෝ. ඔහේලා ඉතිං සුද්දට කත් ඇද ඇද ඉන්නවකෝ. මම යනවා.”

වෙද මහත්තයා තම බස්තම අතට ගත්තේ තැපැල් කාර්යාලයෙන් පිටවීමටය. වෙද මහත්තයාට තරහා ගියබව දැනගත් තැපැල් මහත්තයා සන්සුන්ව කතා කළේය.

” වෙද මහත්තයෝ, මම සුද්දන්ට කත් අදින්න කතා කළේ නැහැ. මම කතා කළේ ඇත්ත යුක්ත. සුද්දා  උනත් හොඳක් කළොත් ඒක කියන්න ඕන. දැන් බලන්න වෙද මහත්තයා පොඩි කාලේ ක්ෂය රෝගයට එන්නත් ලබා ගත්තනේ. මටත් පොඩි කාලේ එන්නත් කරලා තියෙනවා. අපිට කාසෙ නොහැදුණේ ඒ එන්නත් නිසා. ඒක හොයාගත්තේ සුද්දෙක්. සුද්දගේ දැනුමෙන් අපි ජීවත් වෙනවා. අපේ දැණුමෙන් සුද්දත් ජීවත් කරවනවා. අන්න ඒකයි අපි කරන්න ඕනේ. ඔය රහස් වට්ටෝරු තවදුරටත් රහස් වශයෙන් තියාගෙන ඉන්න එපා. මිනිසුන්ගේ යහපතට මානව වරගයාට ඒක දෙන්න.”

සිංහරත්න වෙද මහත්තයාගේ මුහුණට සමච්චල් සිනහවක් අවේය.

“මහත්තයෝ, ඔය එක එකා කියන විදියට අපේ රහස් වට්ටෝරු එළියට දාන්නේ නැහැ. ඒවා අපි පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට ආරක්ෂා කරගෙන ආවේ පණ වගේ. මං යනවා යන්න”

මෙසේ කියූ වෙද මහත්තයා තැපැල් කාර්යාලයෙන් ඉවතට පැමි‚යේ තැපැල් මහත්තයාට හොඳ හැටි හිතෙන් බනිමින්ය.

 වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

Courtesy adaderana

Best Campaign Video EVER! 

Forget about your political party and color. Just listen to this song…..

Senaka Weeraratna Courtesy:  Sri Express

August 15 is the day Japan commemorates the war’s end. Soon it will be 70 years after that day in 1945 when two Atomic Bombs dropped from American planes on Hiroshima and Nagasaki forced Japan to surrender.  Japan lost to foes enjoying overwhelming superiority in both numbers and material. Nevertheless Japan’s entry to war in 1941 was not without significant consequences for the rest of Asia. It had redeeming features. Within a few years of Japan’s surrender in 1945 a host of leading Asian countries achieved independence from western colonial domination after centuries of abject rule. Japan’s legacy is that the people in Asia are now free.

The purpose of this article is to re – visit the subject and re- examine it from the point of view of the de-colonized and pose the unthinkable and once unimaginable question, Are we in Asia and particularly South – East Asia indebted to the Japanese for their blood sacrifices which undoubtedly contributed to the winning of our freedom from colonial rule?

Japan is the first Asian country to modernize and then take on one of the Great Western powers, the Russian Empire and defeat the Russian Navy in an epic naval battle at Port Arthur in 1905. This raised a great deal of hope in many Asian countries that were suffering under the Western jackboot. Who else in Asia at that point in time were capable of taking on the mighty West except for Japan? Despite Japan’s ultimate defeat it’s victories over Western colonial occupation armies in the early period of WW 2, triggered the independence of many Asian countries. Japan changed the colors of both East Asia and South East Asia on the world map.

Was Japan like its Western adversaries yet another colonial power seeking to expand its empire by war?

Yes and No. In fact, according to observers Japan had never actually been an “empire” before its colonization of Korea with the tacit approval and support of America. Japan had learned lessons from its “Western adversaries” and developed its technology on western lines after the so-called Meiji Restoration had established a theocratic oligarchy based on the model of a British peerage with a hastily adopted “Constitution” predicated on the German model, which had an autocratic ruler i.e. the Kaiser that could amend the law by a simple edict.

The only time that Japan set out to conquer and colonise foreign lands in the medieval period was under Toyotomi Hideyoshi in the 16^th century when he set out to conquer Korea. His naval armada was unsuccessful largely as a result of the valiant defence mounted by a Korean naval commander called Yi Sun-sin,who is a legend in Korea because of his victories against the Japanese Navy.After Hideyoshi’s death, the succeeding Tokugawa government not only prohibited any further military expeditions to the Asian mainland, but closed Japan to nearly all foreigners during the next 300 years.

It is time for people in Asia to review and re-write our history books. Start looking at issues not necessarily from the point of view of victors but also from the point of view of the defeated. Japan suffered defeat. But should Japan due to that alone continue to live in disgrace burdened with a heavy dose of ‘war guilt’ while others from the Occident who had benefited from colonial conquest, oppression and occupation of poor countries all over the world for centuries tend to walk with their head held high without accountability without remorse and without payment of reparations. There is an inversion of morality when such people loudly preach ‘tongue in cheek’ to the rest of the world on human rights, democracy, equality, rule of law and what not, without a qualm of conscience.

Who won freedom for Sri Lanka?

We obtained Independence in February 1948 because India and Pakistan received their independence in August 1947 and Burma in January 1948. It worked cumulatively almost in the form of a package deal.

When we talk of Asian independence movements it would be a remiss to ignore Japan’s significant military contribution towards weakening the might and resources of the British Empire during the 2nd World War.

Japan was the first Asian country to militarily defeat Russian and Anglo – American imperial armies and navies in epic battles in the Pacific and Indian Ocean regions that captured the spirit and imagination of the people of Asia long suppressed by western colonial powers and yearning for liberation, under the banner ‘Asia for Asians’.

Though Japan eventually lost the war its military effort was not in vain. It substantially weakened and demoralised the western countries then in occupation of large tracts of Asia, such as Britain, France, Netherlands, Portugal and USA that they were forced to quit Asia in next to no time.

It is political correctness and revelations of Japan’s conduct in war related atrocities during the Second World War that prevent Japan from being given due credit for its unique contribution towards hastening the liberation of Asia from western colonial rule.

Though we in Sri Lanka live under a self – styled grand delusion that independence for Sri Lanka was won from Britain exclusively by the efforts of our own leaders through exchange of letters over cups of tea, it is factually incorrect and a big myth. We were simply lucky. Our local effort was relatively minimal. History shows that it is the intervention of an external power that had always helped us to get rid of a foreign occupier from the soil of Sri Lanka.

For example, the Portuguese were expelled from Sri Lanka (then called ‘Sinhale’) in 1658 when the Kandyan King Rajasinghe II combined forces with the Dutch (an external power) to militarily defeat the Portuguese based on a treaty between the Kingdom of Kandy and the Dutch Republic. It was signed by King Rajasinghe II for the Kingdom of Kandy and Adam Westerwold and William Jacobsz Coster, a commander and vice commander of the Dutch Naval Forces respectively, for the Dutch East India Company. The treaty was signed on 23 May, 1638 in Batticaloa. The treaty secured the terms under which the two nations would cooperate in defending the Kandyan Kingdom from the Portuguese. However this Treaty was very favourable to the Dutch. Then at the insistence of King Rajasinghe II who in 1647, requested for few modifications to a few articles of this agreement, the Dutch envoy Maetsuijker ‘negotiated the matter with great skill and patience and in the mid of 1649 the treaty of 1638, was in certain aspects altered and re-empowered’. (Valentijn vol. v, pt. 1 c Ceylon, page 121 vv,  Berigten van Historisch Genootschap VII, 2, pp. 377 vv.).

The Dutch in turn were expelled when the Kings of Kandy appealed to the British (an external power ) who took over the coastal areas of Lanka from the Dutch in 1796. The intervention of an external power (in this case the British) was pivotal to get rid of the Dutch from Sri Lanka.

The people of Sri Lanka had to wait for nearly another 150 years when another external power i.e. Japan, intervened to defeat allied armies (and navies) all over Asia including Sri Lanka which was bombed by the Japanese in April 1942. As much as the Japanese Armies were welcomed in Burma, Indonesia, Malaya, Singapore, Philippines, Hong Kong, and wherever they went, it is likely that had the Japanese Imperial Army stepped foot on Lankan soil in 1942 the majority of the people particularly the Sinhala Buddhists would have welcomed the Japanese. The people of Sri Lanka particularly the Sinhalese have always resisted colonial occupation of the country. Further both the Japanese and the Sinhalese have a strong bond by sharing a common faith i.e.Buddhism, and the Japanese have always had a high regard for the Buddha whom they refer to as Sakyamuni.

J.R. Jayawardene in defence of  a free Japan at the San Francisco conference (1951)

The words of Ceylon´s delegate Finance Minister J.R. Jayawardene in defence of  a free Japan at the San Francisco conference on September 06, 1951 is worthy of reproduction here. He said:

We in Ceylon were fortunate that we were not invaded, but the damage caused by air raids, by the stationing of enormous armies under the South-East Asia Command, and by the slaughter-tapping of one of our main commodities, rubber, when we were the only producer of natural rubber for the Allies, entitles us to ask that the damage so caused should be repaired. We do not intend to do so for we believe in the words of the Great Teacher whose message has ennobled the lives of countless millions in Asia, that hatred ceases not by hatred but by love”. It is the message of the Buddha, the Great Teacher, the Founder of Buddhism which spread a wave of humanism through South Asia, Burma, Laos, Cambodia, Siam, Indonesia and Ceylon and also northwards through the Himalayas into Tibet, China and finally Japan, which bound us together for hundreds of years with a common culture and heritage. This common culture still exists, as I found on my visit to Japan last week on my way to attend this Conference; and from the leaders of Japan, Ministers of state as well as private citizens and from their priests in the temples, I gathered the impression that the common people of Japan are still influenced by’ the shadow of that Great Teacher of peace, and wish to follow it. We must give them that opportunity.”

After 1848 we never fought against the British Imperial armies through force of arms. There were neither civil disobedience movements in Sri Lanka like in India. In India the last great armed uprising by Indian soldiers was in 1857. The so – called Indian Mutiny was crushed but the Indian people with leaders like Mohandas Gandhi, Jawaharlal Nehru and Sardar Vallabhai Patel (a Gujerati) never gave up hope of liberation. They organized country wide civil disobedience movements under the banner of ‘Satyagraha ’.  Netaji Subhas Chandra Bose took the radical step of joining hands with the axis powers i.e. Germany and Japan and raising an Indian National Army to liberate his country. Other fellow Asians in Japan, Burma, Indonesia, Vietnam, China, Malaya and Singapore fought and shed their blood fighting for Asia’s liberation from the yoke of Western imperialism. We benefited from their bloody sacrifices though we have yet to concede this fact. The British Empire would have clung to its colonial possessions in Asia for a much longer time, if Japan did not make aggressive war against the West in Asia with the support of the colonized people of Asia, and drive fear into the colonial west of the dangers of continuing with european colonial rule East of the Suez Canal. This was the only language that the imperial west understood and grudgingly respected.

Who won freedom for India?

Indian-born American writer, author and blogger, Dr. Susmit Kumar PhD, has claimed that Hitler, not Gandhi, should be given credit for the independence of India in 1947.

http://rehmat1.com/2014/06/30/hindu-author-india-owes-its-indepence-to-hitler/

There is a saying that history is written by the victors of war. One of the greatest myths, first propagated by the Indian Congress Party in 1947 upon receiving the transfer of power from the British, and then by court historians, is that India received its independence as a result of Mahatma Gandhi’s non-violence movement. This is one of the supreme inaccuracies of Indian history because had there been no Hitler and no World War II, Gandhi’s movement would have slowly fizzled out because gaining full independence would have taken several more decades. By that time, Gandhi would have long been dead, and he would have gone down in history as simply one of several great Indian freedom fighters of the times, such as Bal Gangadhar Tilak, Lala Lajpat Rai, Motilal Nehru, Dada Bhai Naoroji, and C.R. Das. He would never have received the vast publicity that he did for his nonviolence movement. Political independence for India was achieved not by Mahatma Gandhi, but rather by Hitler rendering the British Empire a bankrupt entity.”

The reasons behind Indian independence are nicely summarized by the esteemed Indian historian Ramesh Chandra Majumdar:

There is, however, no basis for the claim that the Civil Disobedience Movement directly led to independence. The campaigns of Gandhi … came to an ignoble end about fourteen years before India achieved independence … During the First World War the Indian revolutionaries sought to take advantage of German help in the shape of war materials to free the country by armed revolt. But the attempt did not succeed. During the Second World War Subhas Bose followed the same method and created the INA. In spite of brilliant planning and initial success, the violent campaigns of Subhas Bose failed … The Battles for India’s freedom were also being fought against Britain, though indirectly, by Hitler in Europe and Japan in Asia. None of these scored direct success, but few would deny that it was the cumulative effect of all the three that brought freedom to India. In particular, the revelations made by the INA trial, and the reaction it produced in India, made it quite plain to the British, already exhausted by the war, that they could no longer depend upon the loyalty of the sepoys [low-ranking Indian soldiers under British command] for maintaining their authority in India. This had probably the greatest influence upon their final decision to quit India.”

British Prime Minister Atlee says Gandhi’s effort was ‘minimal’

It was British Prime Minister Clement Atlee who, when granting independence to India, said that Gandhi’s non-violence movement had next to zero effect on the British. In corroboration, Chief Justice P.B. Chakrabarty of the Kolkata High Court, who had earlier served as acting governor of West Bengal, disclosed the following in a letter addressed to the publisher of Ramesh Chandra Majumdar’s book A History of Bengal:

You have fulfilled a noble task by persuading Dr. Majumdar to write this history of Bengal and publishing it … In the preface of the book Dr. Majumdar has written that he could not accept the thesis that Indian independence was brought about solely, or predominantly by the non-violent civil disobedience movement of Gandhi. When I was the acting Governor, Lord Atlee, who had given us independence by withdrawing the British rule from India, spent two days in the Governor’s palace at Calcutta during his tour of India. At that time I had a prolonged discussion with him regarding the real factors that had led the British to quit India. My direct question to him was that since Gandhi’s Quit India” movement had tapered off quite some time ago and in 1947 no such new compelling situation had arisen that would necessitate a hasty British departure, why did they have to leave? In his reply Atlee cited several reasons, the principal among them being the erosion of loyalty to the British Crown among the Indian army and navy personnel as a result of the military activities of Netaji [Subhash Chandra Bose]. Toward the end of our discussion I asked Atlee what was the extent of Gandhi’s influence upon the British decision to quit India. Hearing this question, Atlee’s lips became twisted in a sarcastic smile as he slowly chewed out the word, m-i-n-i-m-a-l!”

In a remarkable documentary now available on YouTube under the title

‘Truth of World War II – What did Japan fight for?’

Japan’s sacrifices for Asia

The following excerpts are found:

” You don’t understand  how Malaysians and Singaporians and other nations of  S E Asia felt and thought  when Japanese military attacked and occupied Malaysia, Singapore, Burma and Indonesia etc. in the earlier part of the “Pacific War”  They were all inspired by the victories of the Japanese military which motivated their aspirations for independence, freedom from the yoke of colonial powers of the West.”

” Britain was colonizing, enslaving Asian people before WW2. They ruled the Indian people for 180 years. It was Japan that got rid of the British from most of Asia and later all those countries gained independence”

” Japan lost WW2 but as the consequence of Japan’s entry to war all S E Asian countries and India achieved their long hoped for independence from the Western colonial powers within 15 years after the end of the War. As the famous British historian Arnold Toynbee and Lord Mountbatten, uncle of Queen Elizabeth II, said:

Japan put an end to West’s colonialism in Asia once and for all”

That’s why all S E Asian nations have sent their Kings, Presidents, Prime Ministers and other high ranking officials to visit Yasukuni Shrine to pay respect for the war dead. Not only that; American sailors, Italian soldiers, Argentine sailors, German military officials, French military, Spanish, Israelian, Chilean military, the former Indian National Army Colonel Sharzada Brandin Khan, Pakistani general　Mohamed Musa and so many other  military officials from other countries have paid their respects at Yasukuni every time they visited Japan. They know the meaning of WW2 or the “Greater East Asian War” (as Japanese used to call it) and have showed their respect to the war dead.”

In Japan except for special occasions, showing the national flag is considered to be an abnormal nationalist or right wing conduct. After WW2 Japanese people have been brain washed to be hesitant, passive and only learn exaggerated/fabricated stories showing the negative side of the war. This masochistic view of the war inculcated by the foreign victors, who were afraid of Japanese people’s potential, has successfully removed the sense of patriotism and pride from the hearts of the Japanese people. However today more and more Japanese people are beginning to wake up and realize the true factual position. We will become a strong nation again. Please support Japan and Japanese people! We are always very happy to welcome you”

Need for War Memorials in Sri Lanka to remember our heroes

Japan honors its war dead and their patriots who have sacrificed their lives over the years for the defence of Japan at the Yasukuni Shrine.A section of theYasukuni Shrine Museum in Tokyo is also devoted to Asian independence. It highlights the role of the Indian National Army and the Indonesian and Vietnamese anti-colonial struggles.

If we in Sri Lanka wish to honour our heroes who fought and sacrificed their life and limb for our liberation from foreign armies, then we must re-visit the battles of Danture ( 1593), Randeniwala (1630), Gannoruwa (1638), Matara (1765), Uva – Wellasa (1818), Matale (1848) among others. Like in other countries our school children must be given a sense of national pride through proper identification of our authentic national heroes.

A Nation that fails to pay tribute to its war heroes and martyrs who had sacrificed their lives for the liberation of one’s country from foreign conquerors is an ungrateful nation. The absence of appropriate war memorials, plaques, statues in remembrance of our heroes and historic battle grounds that kept the light of freedom burning until 1815 in the Kandyan Kingdom is adequate testimony to this monumental lapse.

The more we forget history the more we allow history to repeat itself to our detriment. We must keep our memory alive. It is time to recover our national pride.

Call for Reparations

In May, 2015 the Oxford Union held a debate on the motion “This house believes Britain owes reparations to her former colonies”. Speakers included former Conservative MP Sir Richard Ottaway, Indian politician and writer Shashi Tharoor and British historian John Mackenzie. There were no representatives from Sri Lanka but Tharoor spoke for all former colonies with a special focus on India.

http://www.bbc.com/news/world-asia-india-33618621

Tharoor, said that Britain’s rise for 200 years was financed by its depredations in India” We paid for our own oppression,” he said It’s a bit rich to impress, maim, kill, torture and repress and then celebrate democracy at the end of it” Tharoor also called on Britain to apologise for colonial rule. To many Indians, British colonialism is nothing but a history of loot, massacres, bloodshed, and the banishing of the last Mughal emperor on a bullock cart to Burma. Sri Lanka too was a victim of western colonialism.

The Indian Prime Minister Narendra Modi has endorsed the call for Britain to pay reparations for colonial rule. Centuries of injustice cannot be compensated for with any specific amount. What’s important than the quantum of reparations that colonial countries should pay, is the principle of atonement.

Western countries can no longer hide behind the veil of human rights, democracy, rule of law and other hackneyed propaganda when its sordid past now lies exposed on center stage. Very soon the rest of Asia, Africa and Latin America among others will join India in calling for an apology and adequate compensation from the West.

In 1953 the West German government agreed to pay reparations to Israel for damages suffered by the Jews under the Hitler regime. Japan had to pay reparations after World War II. The United States administered removal of capital goods from Japan, and the USSR seized Japanese assets in the former puppet state of Manchukuo. Japan also agreed to settle the reparations claims of Asian nations by individual treaties with those countries. These treaties were subsequently negotiated.

At a United Nations World Conference against Racism, Racial Discrimination, Xenophobia and Related Intolerance held in Durban, South Africa from 31 August – 7 September 2001 representatives from third world countries, primarily African, told the Conference that the problems facing their nations, among them, widespread poverty and underdevelopment, stemmed in part from slavery and colonialism. The wrongs, they further said, could only be corrected by clear acceptance of the past by the oppressing countries, and by developing schemes for compensation. A number of the speakers urged the Conference to recognize that colonialism and slavery were crimes against humanity.

The world will no longer tolerate double standards.  Instead of preaching to others incessantly the West must now make a concerted effort to come to terms with its disreputable past and engage in a process of catharsis in the public domain.

Senaka Weeraratna

By Van Jackson Courtesy The Diplomat

Crimea and the complex military occupation that now exists in Ukraine is an all too reasonable and underexplored model for future conflict in Asia.

When we think about conflict in Asia, a handful of flashpoints come to mind: the Taiwan Strait, East China Sea, and the Korean Peninsula. Increasingly the South China Sea. And when we think about how these conflicts might erupt, we almost inevitably imagine a confrontation in which two parties deliberately confront each other, a test of resolve occurs, and undesirable but essential escalation ensues. In essence, we imagine a deterrence game between national militaries that gets out of hand. Far from being unthinkable, sadly, such scenarios are by far the most thinkable.

But modern conflicts don’t really look like that, and futurists who concern themselves with war and strategy suggest a different model for what future conflicts and conflict processes might resemble: Crimea.

At least four features of the Crimea conflict apply to the Asia context: ethnic divides clashing with spheres of influence; non-state groups with geopolitical demands; the potential for unlikely partnerships between states and social groups; and gray zone conflict. Each of these characteristics was central to the Crimea conflict, but each constitutes a largely overlooked factor germane to Asia and the prospect of future conflict.

Ethnic Divides and Spheres of Influence

The Crimea conflict was only possible because a large ethnically Russian population existed in Ukraine, combined with Russian ambitions to secure a European sphere of influence and prioritizing those lands with large Russian ethnic populations. While ethnic divides abound in Asia, they frequently fall along nationalist lines between states, fueling conflict in a very traditional manner. This is why most Asia hands still focus on states and national militaries as the primary security challenges, even in an era of globalization, integration, and individual empowerment.

But China, India, and Japan are beginning to seek spheres of influence in the region. Sometimes this may bring these countries into conflict as they contest one another’s spheres. In other instances though, it brings outside powers into the affairs of smaller states. In these instances, ethnic rivalries are as much a motivation as securing strategic resources or transit routes for trade. Key flashpoints often overlooked in this regard are the ethnically Chinese population in Myanmar (parts of which are fighting an insurgency against the central government), the Tamil population in Sri Lanka (which has a complex relationship with neighboring India, and Nepal (which intermingles ethnic Indian and Chinese populations). Each of these locations fall in the overlapping spheres of influence for multiple countries, but also includes a considerable ethnic population that favors one outside power over another.

Geopolitical Demands from Non-State Groups

This is becoming more of a problem over time, though depending on your perspective, it may be seen as an indicator of democratization and individual empowerment. In Ukraine, a large ethnically Russian population initially sought to align Ukraine more closely with Russia, but as political events transpired, eventually sought outright secession of Crimea from Ukraine. Russia obliged these demands and possibly instigated them.

In Asia, we still think of geopolitics as primarily (or even solely) the domain of states, yet there are numerous social groups with geopolitical demands and the ability to occasionally mobilize collectively to pursue their demands. Myanmar, the Philippines, and Sri Lanka are homes to three of the most demanding sets of non-state groups—all fighting outright insurgencies that challenge the legitimacy of those governments.

But there are also less likely hotspots exhibiting the same dynamics. In Taiwan, when the ruling Guomindang sought to close a trade deal with China that would have brought it much more fully under mainland China’s political orbit, the Sunflower movement was born. College students, academics, and opposition politicians mobilized in the streets and the legislature to protest and ultimately block the Taiwan-PRC trade deal. And around the world but particularly in South Korea, there are large semi-organized populations who seek regime change in North Korea. However justified their goals, the fact remains that in all these cases and more, large non-state groups in Asia have shown an ability to pursue, and occasionally secure, geopolitical aims.

Potential for Unlikely Alliances

Nobody predicted that Russia would form a quasi-alliance with the ethnically Russian population of another country, funneling paramilitary forces, weapons, and logistics support to help the cause of secession. In hindsight that prospect seems all too obvious. Similar potential exists across Asia today and in the future.

Any non-state group with geopolitical ambitions that align with those of another government is a possible latent alliance that would disrupt traditional national boundaries. Ethnically Chinese populations in Myanmar or the Philippines may have the same interests as mainland China. North Korean diasporas across Asia, especially in China, are key to illicit trafficking networks into and out of North Korea, which is reliant on these networks for foreign currency. And Sri Lanka’s ethnic minority Hindu Tamils have occasionally found common cause with Hindus occupying southern India, which far outnumber the Sinhalese ruling government in Sri Lanka.

The point is that when non-state groups have geopolitical interests, they become interested in aligning themselves with states that may be able to help them. States, in turn, may be willing to partner with non-state groups in various ways if it gives them some advantage in securing their geopolitical goals.

Gray Zone Conflict

Crimea was also an example of a gray zone conflict—militarized violence occurred, but in such a way that Russia was able to maintain a thin veil of deniability. Why would Russia seek to deny responsibility for aggression in Crimea? To fracture international consensus, rally domestic opinion, and evade international opprobrium as much as possible. Those seem like pretty good—and universal—reasons for denying being a provocateur. These same incentives exist for any conflict by any perpetrator in Asia—even North Korea.

No aggressor in an age of complex interdependence can afford to be seen as a naked aggressor, which is why China has pioneered gray zone coercion in the East and South China Seas. It’s also why North Korean provocations often take the form of guerrilla and clandestine activities it can deny. When states decide to wage violence, they must do so in a limited way to mitigate penalties against their economic interests or energy imports. This makes limited war the most likely type of war in Asia’s future.

A future of limited, gray zone conflicts can be seen as good or bad. It’s good in the sense that wars of mass mobilization (and thus mass casualties) are less likely over time. It’s bad to the extent that states realize there are strong incentives all around for any conflict to remain limited because they might be emboldened by that fact to take greater risks.

The collective imagination of European and NATO specialists failed to foresee Russia’s conflict with Ukraine. Asia faces comparable risks, and in many instances they’re more acute than in Russia’s periphery. Hopefully the collective imagination of Asia specialists doesn’t leave the international community blindsided by failing to see Crimea as a possible model of future war rather than a distant anomaly.

By M D P DISSANAYAKE

On 8 Aug during a massive rally at the Kottawa Junction, the President Mahinda Rajapakse  for the first time warned his supporters to exercise restrain in giving preferential vote to those candidates who are likely to change sides after winning their seats.

The voter education is therefore is a responsibility of the organisers at the grass root level .

The average voter has  to concentrate on several issues relating to his family, rather than getting  involved in political cocktails.  The average voter is likely to identify anyone with the logo of betel leaf as a   Pro MR candidate.     Therefore  media campaign should be undertaken by the UPFA organisers, to publish a list of Pro MR candidates, excluding the   names of those candidates whose names have been included at the instigation of President Sirisena.

We have seen candidates such as Wijethamuni Soyza, Nandimithra Ekanayake, Janaka Bandra Tennakoon already publicly apologising to the President Mahinda Rajapakse.  But how about others, such as Mohanlal Grero, Thilanga Sumathipala, Duminda Dissanayake, Upeksha Swarnamali, Pavithra Wanniarrachchi, Mahinda Samrasinghe?

How many more others?

by Dasun Edirisinghe  Courtesy Island

Former President Mahinda Rajapaksa addressing newspaper editors and other media personnel at the Hilton Residencies. He is flanked by the high command of the UPFA – General Secretary Susil Premajayantha, SLFP General Secretary Anura Priyadarshana Yapa, MEP leader Dinesh Gunawardena, NFF leader Wimal Weerawansa, Pivithuru Hela Urumaya Leader Udaya Gammanpila, Liberal Party Leader Prof. Rajiva Wijesinha, former UNP General Secretary Tissa Attanayake, UPFA National List nominee Tiran Alles, former Foreign Minister Prof. G. L. Peiris and Nawa Sinhala Urumaya Leader Sarath Manamendra.

Former President Mahinda Rajapaksa yesterday addressed newspaper editors and other media personnel at the Hilton Residencies. He was flanked by the high command of the UPFA – General Secretary Susil Premajayantha, SLFP General Secretary Anura Priyadarshana Yapa, MEP leader Dinesh Gunawardena, NFF leader Wimal Weerawansa, Pivithuru Hela Urumaya leader Udaya Gammanpila, Liberal Party leader Prof. Rajiva Wijesinha, former UNP General Secretary Tissa Attanayake, UPFA National List nominee Tiran Alles, former Foreign Minister Prof. G. L. Peiris and Nawa Sinhala Urumaya Leader Sarath Manamendra.

The former president said that according to recent surveys, the UPFA would easily secure more than 113 seats in Parliament at the forthcoming general election and the number would even go beyond 117.

Rajapaksa said that he would not form a national government as he was confident of a clear majority and the UNP’s offer to do so betrayed the government’s lack of confidence.

Rajapaksa recalled the situation that prevailed in the country when he took over in 2005 and the changes he had effected by the time he handed it over to the present rulers in January, 2015. He charged that the present government had reversed in six months what he achieved in the last 10 years.

Rajapaksa said that they had put out the manifesto, called ‘A guarantee for the Future’ to take the country forward from the reversals of the past six months.

Question – Mr. Rajapaksa, one of main allegations levelled by the UNP is that you gave money to the LTTE to get them to prevent the people of the North from voting so as to win the 2005 Presidential Election. What is your response to that allegation?

Answer – If I had given money to the LTTE, how could I have eradicated them three or four years after the Presidential election? The person who levelled the allegation against me stated that he had got information from LTTE leader Prabhakaran. Therefore a claim made by a person very close to Prabhakaran cannot be taken seriously. I had been in Parliament when the LTTE started their separatist war and I know all the deals former leaders of the country had entered into with that terrorist organization. Their blunders cost them dear and some of them perished at the hands of the LTTE.

Some leaders were accused of providing money to the LTTE to defeat the Indian Peace Keeping Force (IPKF) here. Some leaders provided them with cement and other material to strengthen them. But, we defeated them and their separatist plans. It is ludicrous that we who defeated the LTTE are being accused of having bribed Prabhakaran!

Question – The UNP repeatedly says that they will form a national government after the August 17 general election and you will be defeated for the second time. What is your response to that?

Answer – The UNP’s repeated statement proves that they know they will be defeated at the August 17 general election. If they can obtain a clear majority, there is no need to form a national government with the JVP and the TNA.

(Answer given by Weerawansa) – According to the 19th amendment, only the party which obtains the highest number of seat in Parliament can form a national government. That amendment is very clear on this.

(Answer given by Premjayantha) – There is no United National Front or any other front registered with the Election Secretariat under the Elephant symbol. Some politicians are trying to mislead the people by claiming that they are contesting from a United National Front for Good Governance, but there is no such party registered under the Elephant symbol.

Question – How can you find the money to implement the proposals in the manifesto ‘A guarantee for the future”?

Answer (given by the Former President) – When I proposed to provide fertilizer at the subsidized price of Rs. 350 in my manifesto in 2005, the UNP questioned its practicability. They wanted to know whether I had found Aladdin’s lamp to make all wishes come true. But, I implemented it for 10 years. We implemented many development projects including mega irrigation schemes and expressway projects. My government had the money to implement all those projects successfully. Some projects were completed during my tenure. But this government has no money to continue them from January this year. Around 1.5 million direct and indirect jobs have been lost due to the stoppage of 58,000 development projects.

People in Sooriyawewa told me recently that their motorcycles as well as television sets had been seized by finance companies due to the non-payment of leasing installments because they had lost their jobs.

The borrowings under the incumbent government during the last six months have already exceeded the amount obtained during the whole of 2014! The question is what has become of all these funds. There has been no development.

Question – Former President Chandrika Bandaranaike Kumaratunga recently criticized you for tarnishing the name of the Sri Lanka Freedom Party and bringing disrepute upon the country.

Rajapaksa – It’s not a new thing for her to criticize me.

Premjayantha – I must say as the first General Secretary of the UPFA when it was formed in 2003 to contest the 2004 general election, former President Kumaratunga never supported the 2005 presidential election campaign launched by then Prime Minister Rajapaksa and she also opposed making him the Presidential Candidate in 2005. She favoured Ranil Wickremesinghe.

However, we appointed Rajapaksa as the Presidential Candidate. But not a cent from the SLFP office was spent for the campaign of Mr Rajapaksa. The SLFP Head Office in Darley Road was closed to us and we had to run the Rajapaksa’s campaign office from a separate location.

Rajapaksa – Whether she is with us or against us is not a problem and that cannot influence our victory.

Premajayantha: I don’t know why she [Chandrika] hates him [Rajapaksa] so much. I think that enmity has come from her previous birth!

Question – The UNP says that your government did not bring in any real investors but only casino operators.

Rajapaksa: We brought in only real investors, but the present UNP government brought in underworld figures to the country instead of investors. There was a media hype about casino giants like James Packer coming in, but we never brought anyone to run casinos here.

Wimal: The UNP government promised to sign the CEPA agreement which allows Indian labourers to work in Sri Lanka without visas.

Former President Rajapaksa did not sign that agreement to protect the working class.

Question – It is believed that some UPFA parliamentarians would crossover to help form a UNP government after the election.

Rajapaksa:  I am confident that no one will leave the UPFA after the August 17 victory.

Wimal: If anyone leaves the UPFA which will win the election to join the defeated party to form a government, he should have his or her head examined. Usually it happens the other way around – people from the defeated party defect to the winning side. We will win and therefore the question of defections does not arise.

Question – The TNA is asking for a federal solution. What is your stance on that demand?

Rajapaksa: We never agreed to a federal solution and as always I believe any solution for the national problem has to come through a Parliamentary Select Committee.

Question – Your government was accused of the murder of Lasantha Wickremetunga and the disappearance of Prageeth Ekneligoda. What is your response to those allegations?

Rajapaksa: Now, there is a UNP government, they can investigate these cases and bring the culprits to book but they haven’t done so during the last six or seven months.

Wimal: The one who is accused of the disappearance of Ekneligoda is in the present government. Ekneligoda’s wife too did not ask this government for an investigation.

Question – What do you think about the FCID and its investigations?

Answer: The FCID was set up for to harass opponent politicians.

Wimal: Nalin Bandara, a UNP candidate in the Kurunegala district, has printed, leaflets with photos of his supporters following him brandishing pistols. I counted five firearms clearly visible in the photograph. The law does not apply to them.

Question – Those may be toy pistols like the one used by the former Hambantota Mayor?

Rajapaksa: People said that they fired into the air with those pistols. So, there is a difference.

Question – What do you say about rugby player Wasim Thajudeen’s death?  The UNP accused your government of being responsible for it.

Answer:  They must conduct an impartial investigation about it if they have any suspicions. But, it cannot do so seeking political mileage during an election.

Wimal: They started the investigation suddenly during the election campaign. Earlier they tried to label the Rajapaksas and their government as thieves. When that was not successful, they are now trying to label them as murderers. But, we promise that we will continue the investigation under our government after August 17. We ask the UNP government to also investigate lawyer Wijedasa Liyanarachchi’s death in the Batalanda torture chamber.

Gammanpila – The death of Thajudeen happened in 2012 and it is now six months since the UNP government took office. Why have they suddenly started an investigation even disregarding the opposition of Thajudeen’s family?

Premjayantha: They could also investigate the killings at Batalanda according to the recommendations of the Batalanda Commission.

Question – The UPFA under Rajapaksa did not have the support of the minorities, especially the Muslims. How would you respond to that?

Rajapaksa: We had about 18 Muslim ministers in our government. There was a conspiracy to alienate the Muslim community from our government. The Muslim people would already have realised what happened.

Mahinda Sulanga

රටක ඉරණම තීරණය කල හැක්කේ එහි ජනතාවටය. රටේ ජනතාව දැනුම් තේරුම් ඇති අය වීම, ඒ සඳහා ප්‍රයෝජනවත් වේ.

හොඳ පොතක් කියවීම තුලින්, ජංගම දුරකථනය රීලෝඩ් කරන අයුරින්, මනස දැනුමින් රීලෝඩ් වනු ඇත.

බිලියන හැටක් සොරකම් කල හැකිද? මහා මහ බැංකු කොල්ලයේ ඇත්ත නැත්ත. මහින්ද යුගයේ ආර්ථීකයට සිදුවුයේ කුමක්ද? ඇසට පෙනෙන ආර්ථීකය. මහින්ද පෙරලන්න කරන ලද කුමන්ත්‍රණ. මියගිය දේශය යලි ජීවය ලැබූ අයුරු. මහින්ද සුළඟ පිලිබඳ ඉරිදා ලංකාදීප විවාදය. සහෝදර සමාගම. යහපාලනයේ අයහපත් පැත්ත.

මේවා පිලිබඳ දැනගැනීම ප්‍රයෝජනවත් යැයි ඔබ සිතනවාද?

කැල‚ය සරසවියේ ආචාර්ය මණ්ඩලයේ, මහේන්ද්‍ර ගුණවර්ධන මහතා විසින්, මේවා පිලිබඳ ලියූ, —අරුණාලෝකය˜ පොත පිටවුණා. කෘතවේදී විද්වතෙකුගේ හෘදය සාක්ෂිය.

• කියවීමට කැමති සිතෙන භාෂා ශෛලිය.
• පාඨකයා කෙරෙහි කතුවරයා තුල පවතින හිතවත්කමින් යුතු, පණ්ඩිතමානී නොවන, ආකල්පය.
• සී. ඒ. චන්ද්‍රප්‍රේම, මොහාන් සමරනායක සහ මහාචාර්ය කාලෝ ෆොන්සේකා යන සම්භාවනීයයන් විසින් ලියන ලද හැඳින්වීම් සහිතයි.

පොතේ අඩංගු ලිපියක් දෙකක් පුවත්පත්හි පලවූ අතර, ඒ පිලිබඳ ලැබුණු හිතවත් ප්‍රතිචාර අතුරින් කිහිපයක්ද, උදාහරණ ලෙස, පොතට ඇතුලත් කර ඇත. එමෙන්ම, අහිතවත් ප්‍රතිචාර වලට උදාහරණද පාඨකයාගේ විනෝදය උදෙසා ඇතුලත් කර ඇත.

පොතේ මිල රුපියල් 220යි. එම මිල, ඔබ නිතර මිලට ගන්නා රීලෝඩ් දෙක තුනක මිලට වඩා වැඩි මිලක් නොවේ.

පොත ලබාගැනීමේ පහසුම සහ ඉක්මන්ම ක්‍රමය වන්නේ, ජංගම දුරකථන හරහා පහසුවෙන් මුදල් යවන ක්‍රමයෙන්, රුපියල් 265ක් එවා, පොත තැපෑලෙන් ඔබ ලිපිනයටම ගෙන්වාගැනීමයි.

• ඒ සඳහා, ලඟම ඇති කොමියුකේෂන් සෙන්ටර් වෙත ගොස්, ඩයලොග් ැZ ගිණුම් අංකයකට සුළු මුදලක් යවන්න අවශ්‍ය බව පවසන්න.
• එමගින්, 0779 152 080 ගිණුමට, රුපියල් 265ක් යවන්න.
• ඉන්පසු, 077-915-2080 දුරකථන අංකයට කතාකර, ඔබේ ලිපිනය දැනුම් දෙන්න.

මෙම ඊ මේල් ප‚විඩය, ඔබ දන්නා ඊ මේල් ලිපිනයන් වෙත ෆෝවර්ඩ් කිරීම ඔබ අප වෙත දක්වන සහයෝගයකි.

අපේ දේශය එක්තරා දිනෙක යලි ඉපදුන බව.

මහේන්ද්‍ර ගුණවර්ධන, අංශ ප්‍රධාන, ක්ෂුද්‍ර ජීව විද්‍යා අධ්‍යයනාංශය, කැල‚ය විශ්ව විද්‍යාලය.

අනුරාධපුර, පොලොන්නරුව, යාපහුව ආදී රාජධානි කේන්ද්‍ර කරගෙන අපේ රටේ ඉතිහාසයේ එක් එක් යුගයන් පැවතුන බව අප දනිමු. පිලිවෙලින් පෘතුගීසී, ලන්දේසි සහ ඉංග්‍රීසි යන ජාතීන්ගේ යටත් විජිතයක් බවට පත්වීමේ සන්ධිස්ථාන තුනක්ද අප ඉතිහාසයේ ඇත. 1948 වසරේදී යටත් විජිත භාවයෙන් නිදහස ලැබීමද, 1972 දී ජනරජයක් ලෙස පුර්ණ නිදහස ලැබීමද ඉතිහාසයේ වැදගත් සන්ධිස්ථානයන්ය.

2005 වසරද රටේ ඉතිහාසයේ ඉතා වැදගත් සන්ධිස්ථානයක් වූයේ, එම වසර යනු, රට ඒ වනවිට මුහුණ පා තිබුණු විපතෙන් වාසනාවකට මෙන් ඉවෙතට පියවර තැබූ වසර නිසාය.

සිහිබුද්ධියෙන් ද ගුණවත් බවින්ද දුප්පත් උදවියට සමහරවිට අමතක වී තිබිය හැකි වූත්, ෆේස්බුක් පරම්පරාව යනුවෙන් සුලබව හඳුන්වනු ලබන අපේ දරු පරම්පරාවට එතරම් අවබෝධයක් තිඛෙනු නොහැකි වූත්, එම සන්ධිස්ථානය පිලිබඳ සිතා බැලීමට දයාබර පාඨක ඔබට දැන් ඇරයුම් කරමි.

දෙදහස් පහ වසරේදී අපේ රටේ උපත ලැබූ දරුවන් මේ වනවිට දස හැවිරිදිය. පාසැල් වල බාලාංශ පන්තිවල ඉගෙනගන්නා ඔවුනගේ ජීවිත ගෙවීයන්නේ බොහෝදුරට සතුටින් සහ කෙළිදෙලෙනි. ඔවුනගේ දසුන විඩා නිවා සිත් සනහාලයි. කලාතුරෙකින් සිදුවියහැකි රිය අනතුරක් වැන්නක් හැර ඔවුනගේ ජීවිතවලට වියහැකි වෙනත් අනතුරක් ගැන සිතාගත නොහැකිය. දෙමාපියන්ගේ රැකවරණ මැද ඇති දැඩි වන ඔවුනගේ අනාගතය පිලිබඳ සිතන විට අප සිත් නැවුම් බලාපොරොත්තුවලින් පිරී යයි. සියල්ල යහපත්ය.

දැන්, දෙදහස් පහ වසර දෙස නැවත හැරී බලන්නට මම ඔබට ඇරයුම් කරමි. එය වනාහි, අද ඉහතකී ලෙස සුරක්ෂිතව වැඩෙන දරුවන් උපත ලද වසර වුවද, ඒ දිනවල එවන් සුරක්ෂිතබවක සලකුණකුදු නොවූ බව එවිට ඔබ මතකයට නැගෙනු ඇත. ඒ වෙනුවට ඒ වනවිට පැවතියේ මියගිය දේශයකි.

දෙදහස් පහ වනවිට පැවතියේ මියගිය දේශයක් බව කියන විට, සිහි බුද්ධියෙන් ජීවත් වන ඔබට එම ප්‍රකාශයෙහි අරුත වහා වැටහෙනු නිසැකය. එහෙත්, එහි කිසියම් අතිශයෝක්තියක් ඇතැයි සිතේ නම්, නැවතත් එම වකවානුවේ තතු විමසා බැලිය යුතු වේ.

දෙදහස් පහ වනවිට අපේ රට පැවතියේ අනාගතය පිලිබඳ අවිනිශ්චිත සන්ධිස්ථානයකය. එදා උතුරේ හෝ නැගෙනහිර ඉපදෙන දරුවකුගේ ඉරණම බොහෝවිට ලියැවී තිබුණේ, යන්තමින් රොටියකින් කුස පුරවා වයස දොළහක් පහළොවක් වනතුරු ඇති දැඩි වී, ඉන්පසු බරැති රයිපලයක් හෝ වෙනත් අවියක් අත දරා බංකරයක සටන් කර, බඩවැල් ඉවෙතට පනින ලෙස වැදුණු උණ්ඩයකින් මිය යන්නටය. නැතහොත්, කිසිදා නොදුටු කොළඹට පැමිණ, බඩ බැඳි බෝම්බය පුපුරවා කිසිදා නොදුටු පිරිසක් මරාගෙන මැරෙන්නටය. ගැහැණු දරුවකු නම්, එම ඉරණම ම ලැබීමට හෝ සමහරවිට, එම ඉරණමෙන් බේරීමට අඩු වයසින් විවාහ වී දරුවන් ලැබීමටය.

දෙදහස් පහ කාලයේ රටේ සෙසු පෙදෙස්වල ඉපදුණු දරුවන්ගේ ඉරණම ලියැවී තිබුණේ කෙලෙසද? සමහරවිට, පිරිසිදු සුදු ඇඳුමින් සැරසී පාසැල් ගොස් එන අතරමග බසයේ පිපිරෙන බෝම්බයෙන් මිය යන්නටය. නැතිනම් දෙමාපියන් සමග

නගරයට යනවිට දුම්රිය තුල එකවරම පිපිරෙන බෝම්බයෙන්, සියලූ දෙන එකවර මිය යන්නටය. පාසැල් ගේට්ටුව අසල බියපත් මවුවරු මුරකරුවන් ලෙස රඳවනු ලැබ සිටියහ. දවසේ වැඩ නිමවා, පියවරු ගෙදර එන තුරු මව සමග දූ දරුවන් කාලය ගතකලේ අවිනිශ්චිත බවිනි. බෝම්බයක ප්‍රවෘත්තිය කියනවිට ඉමහත් සැකයෙන් රුපවාහිනිය දෙස බැලූවේ, පිපිරීම සිදු වූයේ තම පියා ගෙදර එන පාරේදැයි බියෙනි. අනාගත බලාපොරොත්තු වෙනුවට බොහෝවිට පැවතියේ, එදා දවස නිරුපද්‍රිතව සිටීමේ බලාපොරොත්තුවයි.

ඒ වකවානුව වනවිට, දිවයිනෙහි ආරක්ෂාව භාර යුධ, ගුවන් සහ නාවික හමුදාවල සහ පොලිසියේ ඉරණම ලියැවී තිබුණේ කෙලෙසද? පුනරින්, එලිෆන්ට් පාස්, මුලතිව් ආදී දැවැන්ත යුධ හමුදා කඳවුරු ඒවායේ සිටි භටයන් සහ නිලධාරීන් අති විශාල සංඛ්‍යාවකගේ ජිවිත නැතිකරමින් සතුරා විසින් විනාශ කොට තිබු‚. 1995දී චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග මහත්මියගේ රජය විසින්, අනුරුද්ධ රත්වත්ත මහතාගේ මග පෙන්වීමෙන් යාපනය අර්ධද්වීපය භමුදාව යටතට ගෙන තිබුණද, ගොඩබිමින් සම්බන්ධතාවයක් නොතිබූ නිසා එහි හතලිස් දහසකට අධික හමුදා පිරිසක් සිටියේ කොටි තර්ජනය යටතේය. වව්නියා සිට ඒ-නයින් මග ඔස්සේ යාපනය දක්වා සම්බන්ධවීමට දියත් කල ජය සිකුරු යැයි නම් කළ හමුදා මෙහෙයුම, මාස ගණනක් තිස්සේ මාන්කුලම් මංසන්ධිය පසුකිරීමට නොහැකිව සිට, එක දිනයක් තුල බරපතල ලෙස පරාජයට පත්වී වව්නියා කිට්ටුවට පසුබැස තිබු‚. එලිෆන්ට් පාස් පරාජයෙන් පණ බේරාගත් විසිරුණු සෙබල කණ්ඩායම්, විජලනයෙන් සහ සතුරු පහරින් මිය යද්දී, පලෙයි මුහමලෙයි දක්වා පසුබැස තිබු‚. රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ මතය වූයේ ඉන්දියානු නැව් වල උදවු ගෙන, යාපනයේ සිටි හමුදාව මුහුදින් මෙහි ගෙන්වාගෙන, යාපනය කොටින්ට දී පණ බේරාගතයුතු බවය. චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග මහත්මියද එය විකල්පයක් ලෙස පිළිගෙන සිටියාය.

ඒ අතරේ, කොටි ත්‍රිකුණාමලය වරාය අවට කඳවුරු වළල්ලක් සමග බර අවි රැසක් ස්ථානගත කරගෙන, එමගින් කොයි මොහොතක හෝ ත්‍රිකුණාමලයට පහරදී යටත් කර, යාපනයට තිබූ නාවික මාර්ගය කපාහැර, යාපනයේ සිටි හමුදාව සමුලඝාතනය කර, අවසාන ඊලාම් සටන ජයගැනීමට හොඳින් සූදානම්ව සිටියහ.

පැහැදිලිවම කොටි සංවිධානයට පක්ෂපාතී ව, විටෙක කොටින්ගේ ඔත්තුකරුවන් ලෙසද කටයුතු කළ, සටන් විරාම කමිටු සාමාජිකයන් සහ නිරීක්ෂකයන් යන නමින් සිටි, සැකකටයුතුවූත්, මෝඩවූත් එමෙන්ම දුෂ්ඨ වූත් විදේශිකයන් පිරිසකගේ බලපෑමටද, ද්‍රෝහිකම් වලටද යටත් වී සිටීමට සිදුව තිබි‚.

රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා ඝාතනය කිරීමට තර්මෝබැරික් අවි තබාගෙන සිටි බවට අභූත අපබ්‍රංශ චෝදනාවක් ඉදිරිපත් කරමින්, අතුරුගිරියේ මිලේනියම් සිටි තුල රහසේ පිහිටුවා තිබූ හමුදා දිගු දුර විහිදුම් බලකායට කඩා පැන, දිවි පුදා මව්බිම රැකීමට කැපවී සිටි විරුවන් රැසක් කොටිනට හෙළිදරව් කරනු ලැබ තිබූ අතර, කොටිද එම විරුවනගේ නම් ලයිස්තුව ළඟ තබාගෙන, ඉන් එකින් එකා සොයා මරා දමමින් සිටියහ. රට රැකීම සඳහා පුහුණුව ලැබූ ගුවන් හමුදා හෙලිකොප්ටර් බලඝන නියමුවෝ, කොටි නායකයන් හට ගුවන් ගමන් පහසුකම් සලසාදීමට අණ ලබා සිටියහ. විටෙක කොටිනට ආයුධ ලබාදීමටද, තවත් විටෙක යටත් වී මියයාමටද ආරක්ෂක හමුදාවෝ අණ ලදහ. පසුකලෙක ඉමහත් ප්‍රසිද්ධියට පත්වූ සරත් ෆොන්සේකා, වසන්ත කරන්නාගොඩ, රොෂාන් ගුණතිලක, ජගත් ඩයස්, ශවීන්ද්‍ර සිල්වා, දයා රත්නායක, ප්‍රසන්න සිල්වා, කමල් ගුණරත්න ආදී ත්‍රිවිධ හමුදා නිලධාරීහු පසුකලෙක සේවයට බැඳුනා නොව, ඒ කාලයේද හමුදාවේ සිටියහ. රට කෙමෙන්

කොටිනට යටත් වන බව ඔවුනට රහසක් නොවන්නට ඇත. එහෙත්, ඒ බව පාලකයන්හට පෙන්වා දෙන්නට උත්සාහ කිරීමකට අමතරව, කොටි බලයට එරෙහිව ඔවුනට කළහැකි කිසිවක් නොතිබි‚.

දෙදහස් පහ වන විට, රටේ ආර්ථීකය පැවතියේ ඛෙහෙවින් අබලන්වය. ආර්ථීකයේ මර්මස්ථාන කොටි තර්ජනයෙන් අකර්මන්‍යව පැවතිනි. අනාරක්ෂිත තත්වය නිසා, වරායට පැමිණෙන නැවු වල අධිභාරයන්ද, රක්ෂණ වියදම්ද, දැරිය නොහැකි විය. ආයෝජන සිඳී ගොසිනි. එදිනෙදා වියදම් සොයාගැනීම සඳහා, රජය සතු ආයතන අඩු මිලට විකුණා දමමින් තිබු‚. උද්ධමන වේගය ද රටට දැරිය නොහැකි විය. සංවර්ධනය ඇනහිට තිබු‚. විටෙක, ආර්ථීක වර්ධනය ගත්තේ ඍණ අගයකි.

රට පරාජිත තත්වයක තිබේනම්, එය ඉන් මුදවා ගැනීම සඳහා සැලසුම් සකස්කර, ඒවා ක්‍රියාවට නැංවීම පාලකයන්ගේ වගකීමයි. දෙදහස් පහ වනවිට, රටේ පාලක පක්ෂයේ සහ සෙසු දේශපාලන පක්ෂවල ස්ථාවරයන් කෙසේ වී දැයි මතක් කර ගැනීමට ඔබට ඇරයුම් කරමි. එක පෙලට සිදුකරන ලද නායකත්ව ඝාතන වැලකින් පසුව, ද්‍රවිඩ දේශපාලන පක්ෂවල ඉතිරිවූ නායකයෝ, කොටිනට සිය කැමැත්තෙන්ම යටත් වී සිටියහ.

රන්ජන් විෙජ්රත්න, ආර්. ප්‍රේමදාස, ලලිත් ඇතුලත්මුදලි, ගාමිධෑ දිසානායක ආදී දේශපාලන නායකයන්, කොටි සංවිධානය විසින් පහසුවෙන් ඝාතනය කර දමන ලදී. ජනාධිපතිනි චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගහට දිවි ගලවා ගැනීමට හැකිවුයේ යන්තමිනි.

ගෞරවධෑය ශ්‍රී ලාංකිකයෙකු වූ ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර් මැතිතුමා, විදේශ අමාත්‍යවරයා වශයෙන්, කොටි සංවිධානයට එරෙහිව ජාත්‍යන්තර තලයේ ක්‍රියාමාර්ගයන් රැසකට මග පාදා තිබු‚. කීර්තිමත් නාවික හමුදා නිලධාරී වසන්ත කරන්නාගොඩ විසින්, ත්‍රීකුණාමලය වරාය සහ නාවික කඳවුරු යටත් කරගැනීම සඳහා සකස් කල කොටි සැලසුම් පිලිබඳ කරන ලද දැනුවත් කිරීම, හදිසි දේශීය සහ විදේශීය අවධානයට යොමුකරවන ලද්දේද, කදිරගාමර් මහතාණන් විසිනි. එතුමා කොළඹදී ඝාතනය කිරීමට කොටි සංවිධානය සමත් වූ පසු, අපේ දේශය පරාජය පිලිගත්තාක් මෙන් විය.

එවන් අසීරු තත්වයක් යටතේ, රටේ ජනතාව විසින් එවකට රට පාලනය කල චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග මහත්මිය වෙතින් බලාපොරොත්තු වූයේ, රටට නායකත්වයකි. කොටින්ගෙන් යන්තමින් දිවි බේරාගත් ඇය, ඒ නිසාම කොටි සංවිධානයට එරෙහිව තීරණ ගනු ඇතැයි, ජනතාව තුල කිසියම් බලාපොරොත්තුවක් විය. එහෙත්, සිදුවුයේ වෙනත් දෙයකි. තම රටට සහ ජනතාවට නායකත්වය දෙනු වෙනුවට, චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ජනාධිපතිනියද, රට දෙකට ඛෙදාගෙන දෙදෙනා දෙපැත්ත පාලනය කිරීම සඳහා, පී-ටොම් ආදී එකඟතාවයන්ට එළැඹෙන්නට එන්නැයි කොටියාට ආයාචනා කරන්නට පටන් ගත්තාය. රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා ඒ වනවිටත් සිටියේ, කොටියා සමග කිට්ටු මිත්‍රතාවයෙනි. එහෙත්, ඔහු රටට හඟවන්නට උත්සාහ කලේ, එය කොටියාව රවටන ක්‍රියාවක් ලෙසිනි. රටට, නායකයෙකු සිටියේ නැති බැවින්, දෙමල සිංහල මුස්ලිම් ආදී ජනකොටස් සියල්ල, කොටි ඉදිරියේ අසරණව සිටියහ. මුළු දේශයම මියගියා වැනි විය.

ඔය අතරේ, තීරණාත්මක දෙදහස් පහ වසර උදාවිය. කොටිනට අවශ්‍ය වූයේ, වැඩේ ඉක්මනින් ඉවරයක් කරන්නටය. අවසාන සටනට සියල්ල සූදානම් කරගෙන සිටියද, සටන කලාවටම දියත් කරන්නට නම්, මේ පැත්තෙන් යම් ආරම්භයක් තිබේ නම් මැනවැයි පැතූහ. සිංහලයා සමුලඝාතනය කිරීමේ අවසාන වැඩසටහන, සිංහලයාගේ වුවමනාවට කරගත් දෙයක් සේ ලොවට හැෙඟන ලෙස කරන්නට, අලූතින් බිහිවීමට නියමිත ඊලාම් රාජ්‍යයේ රාජ්‍ය නායක ප්‍රභාකරන්, ආශාවෙන් සිටියේය. එහෙත්,

ගැහැ‚යක සේ ඇෙඟ් ඇලෙන්නට එන රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා, කිසිදා ගැටුමකට නොඑන බවත්, එහෙයින් ඔහුගෙන් වැඩක් නැති බවත් ප්‍රභාකරන් හොඳින් දැන සිටියේය. සියලූ කැපිලි කෙටිලි මධ්‍යයේ, මහින්ද රාජපක්ෂ චරිතය, ජනාධිපති අපේක්ෂක තත්වයට මතුවී එන්නේ, එවැනි තත්වයක් යටතේ දීය.

මහින්ද රාජපක්ෂ බලයට පත්වුවහොත්, බැරි මරගාතේ ගැටුමකට එළැඹෙන බවත්, එමගින් සිංහලයාගේ මරණ වරෙන්තුව, ඔවුන් විසින්ම ලියාගන්නා බවත්, ප්‍රභාකරන් කල්පනා කළේය. රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ ආදරය, ප්‍රභාකරන්හට දැනුණේ වාතයක් ලෙසය. ඒ අනුව සිතමින්, තොගය පිටින්ම රනිල්ට යන දෙමල ඡන්දය වලක්වන්නට, ප්‍රභාකරන් තීරණය කළේය. ඒ සඳහා කළ යුතුව තිබුණේ, ඉතා සරල වූත්, පහසු වූත් ක්‍රියා මාර්ගයකි. එනම්, දෙමල ප්‍රදේශවල ඡන්දය අවහිර කිරීමයි. එය ඔහු කළේය. එමගින් ප්‍රභාකරන්, ඉතිහාසයේ තමන් විසින් කරගත් බරපතලම වැරදීම, කර ගත්තේය. මහින්ද රාජපක්ෂ බලයට පත්විය.

රජීව් ගාන්ධි ඝාතනයද, ප්‍රභාකරන් විසින් ගන්නා ලද තමන්ටම හානිකර වූ තීරණයක් ලෙස අර්ථ දක්වන්නට සමහරු පෙළඹෙති. එහෙත්, එමගින් ඉන්දියාව කිසිදා තමන්ට විරුද්ධව හමුදා නොයොදන පමණට කීකරු කරගන්නට, ප්‍රභාකරන් සමත් විය. රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා බලයට එම වලකාලීමෙන්, ප්‍රභාකරන් කරගත්තේ, සැබවින්ම මාරාන්තික වැරදීමකි.

ප්‍රභාකරන් පමණක් නොව, අපට යුද්ධය බැරි බවත් අපට කල හැක්කේ සාමය පමණක් බවත් තීරණය කර සිටි දකුණේ පරාජිතයෝද සිතුවේ, මහින්ද ප්‍රභාකරන් අවුස්සාගෙන ඇන ගන්නවා ඇතැයි යනුවෙනි. එහෙත්, මහින්ද ජනාධිපතිතුමා, සියල්ල උඩු යටිකුරු කළේය.

ඉතිහාසය බොහෝවිට තීරණය වන්නේ, රටක පවතින භෞතික යථාර්ථය මත විනා, එක් එක් නායකයාගේ පුද්ගල ස්වභාවය මත නොවන බවට, අදහසක් ඇත. එහෙත්, ඉතිහාසය දෙස හැරී බැලූවහොත්, නායකයන් ගන්නා ලද තීරණ අනුව ඉතිහාසය වෙනස් වූ බවට, ඕනෑතරම් උදාහරණ හමුවේ. ලංකාවේ ඉතිහාසයද, මහින්ද රාජපක්ෂ නම් දැවැන්ත පෞරුෂය විසින්, එලෙස වෙනස් කෙරු‚. ප්‍රභාකරන්ද, සාම කාක්කෝද දෙපසට වී බලා සිටියේ, මහින්ද පාලනය වලං කඩයට ඇතුළුවූ ගොනාගේ චරිතයට පණ පොවනු ඇතැයි සිතමිනි.

මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිතුමා යනු, නායකත්ව ගුණයෙන් පරිපූරණ, කලාතුරකින් පහල වන, මහා පෞරුෂයක් බව වහා පැහැදිලි වන්නට විය. ආපසු හැරීමට හෝ, පැරදීමට හෝ, ඉඩක් නොතබා ජයගැනීමම අරමුණු කරගත්, මහා සංග්‍රාමය සැලසුම් කිරීම, මොහොතකුදු අපතේ නොහැර ආරම්භ කෙරිණ.

ආර්ථීක පෙරමුණෙහි, දක්ෂ නිලධාරීන් ස්ථාපනය කරමින්, එය සවිමත් කල අතර දේශපාලන පෙරමුණ, බැසිල් රාජපක්ෂයන් යොදවා සවිමත් කරන ලදී. ගෝඨාභය රාජපක්ෂයන්ගේ සුවිශේෂ සේවය, යුධ පෙරමුණ සවිමත් කිරීම උදෙසා, වහා අනුයුක්ත කෙරිණ. බරපතලම අභියෝගය වූයේ, පරාජිත මානසිකත්වයකට යොමු කරවනු ලැබූ ජනතාවක් අතුරින්, යුද වැදීමට අදිටන් කරගත් හමුදාවක් සාදා ගන්නේ කෙලෙසකද යන්නය. අපේක්ෂා භංගත්වයෙන් පෙළෙමින්, හමුදාව අතහැර දිනපතා පලා යන හමුදා භටයෝ සැලකිය යුතු සංඛ්‍යාවක්, හොරු, මංකොල්ලකරුවන් සහ කුලියට මිනී මරන්නන් බවට පත්ව සිටි බව, එම යුගයේ අප්‍රසන්න සත්‍යයයි. මරණයට පත්වන සෙබල පවුල්වල සහ ආබාධිත සෙබළුන්ගේ සුභ සාධන කටයුතු පැවතියේ, ඉතා අයහපත් මට්ටමකිනි. මහත් පරිශ්‍රමයකින් පසු, එම අභියෝගය ජයගනිමින්, නිර්භීත තරුණයන් හමුදාව වෙත ඇදී එන තත්වයක් ඇතිකරලන්නට,

ආරක්ෂක අමාත්‍යාශය සමත් විය. තම පුත්‍රයෙකු ආරක්ෂක හමුදාවකට බැඳවීමෙන්ද, මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිතුමා විසින්, රටට යම් මග පෙන්වීමක් සිදු කෙරිණ. විශාල ලෙස මුල්‍ය ප්‍රතිපාදන ලබා දෙමින්, නව සේනාංක ඇතිකරමින්, හමුදාවේ පිරිස් බලයද, යුධ ටැංකි, ප්‍රහාරක අවි, සරත් ෆොන්සේකා මහතා ඇතුළු වටිනා යුද්ධෝපකරණ යොදවා, හමුදාවේ ප්‍රහාරක ශක්තියද වැඩි දියුණු කරන ලදී.

යුද්ධයේ හැඩ තලය, ජන කොටස් දෙකක් අතර සිදුවන සිවිල් යුද්ධයක ස්වභාවයෙන් පැහැදිලිව වෙනස් කරමින්, ජනතාව බේරමින් සතුරු හමුදාවක් සමග පමණක් කරන, නීතිගරුක සහ යුක්තිගරුක යුද්ධයක් බවට පත් කරන ලදී. එහි නම, මානුෂික මෙහෙයුම වූයේ අහම්බයකින් නොවේ. යුද්ධයේ ස්වභාවය වෙනස් කල එම දේශපාලන තීරණයද, එය ජයගැනීමට බලපෑ බව පැහැදිලිය.

යුද්ධය ජයගැනීම සඳහා, රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා විසින්ද, වැදගත් කාර්යභාරයක් කරන ලදැයි විශ්වාස කිරීමට, අහිංසක එජාප පාක්ෂිකයන් පොළඹවනු ලැබ ඇත. රනිල් කපටියා යැයිද, කොටියා රවටමින් සිටියේ යැයිද, සමහරු කියති. කොටියා සිටියේ රැවටෙමින් නම්, ඌ බර අවි ස්ථානගත කර ත්‍රිකුණාමලය වටකරයිද? ගෙදරට හොරු ඇතුලූවන විට, විගස ඉදිරිපත් වී, ඔවුනට මුදල් සහ රන් බඩු තිඛෙන තැන් පෙන්වා, තේද සාදා දී, හොරුන්ව රැවටුවා යැයි කීම පිස්සු කතාවකි.

රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා, කාහටත් එපා වනතුරුම සාම සාකච්ඡා කලත්, එය අසාර්ථක වූ නිසා, ඒ ළඟදීම බලයට පත්වූ මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිතුමාහට, නැවතත් සාම සාකච්ඡා කරන්න යැයි තරයේ බලකර සිටින්නට, විදේශ බලවේගවලට පවා, මුලදී තරමක් අපහසු විය. කොටි සමග සාම සාකච්ඡා යනු, මෝඩ, තකතීරු, නිෂ්ඵල වැඩක් බව, නැවත වරක් ඔප්පු වීම, රනිල් ගේ සාම සාකච්ඡාවලින් මහින්ද මහතාත් රටත් ලද ප්‍රතිලාභයකි. එමගින්, කොටි සමග සාමයට යා යුතු යැයි බලකරන බලවේගවල කන්දොස්කිරියාව, මඳකට හෝ අඩුවූ බැවිනි. එහෙත්, රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාහට ඒ වෙනුවෙන් කිසිදු ගෞරවයක් හිමි විය යුතු නොවන්නේ, ඒ මහතා, එවැන්නක් සිතා මතා සැලසුම් කලේ නැති හෙයිනි. හරකා ගොම දමන්නේ, ගොම යනු, භෝග වගාවට පොහොර ලැඛෙන දෙයක් බව අවබෝධ කරගෙන කරන ලද සැලසුමක් අනුව නොවේ.

මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිතුමා විසින්, යුද්ධ කිරීමේ තීරණය ගනු ලබන විට, එමගින් තම ජීවිතයට කිසිදා නිම නොවන තර්ජනයක් එළැඹෙන බව දැන සිටියේය. එම තර්ජනයට, තමන් පමණක් නොව, ආර්යාව, දරුවන් සහෝදර සහෝදරියන් ඇතුළු, පවුලේ සියලූ දෙනාම ලක්වන බව, එතුමා හොඳින් දැන සිටියේය. එහෙත්, ජීවිත තර්ජනයෙන් බේරීම සඳහා, නොර්වීජියන් තක්කඩියන්ගේ සාම සාකච්ඡා වල පිහිට පැතීම හෝ, කොටි සමග පී-ටොම් ගිවිසුම් ගැසීමේ හෝ, ක්‍රියාමාර්ගයක් තෝරාගැනීමට එතුමා අදහස් නොකළේය. එතුමා තීරණය කලේ, කලයුතු දෙය කිරීමට විනා, ඇඟ බේරාගෙන ජනපති ධුරයෙහි කාලය ගතකිරීමට නොවේ. සැබෑ නායකයෙක් වන්නේ, එවැනිවූ නිර්භීත බවකින් පිරිපුන් අයෙක් පම‚.

දෙදහස් පහ වනවිට මියගිය දේශය යලි අවදි කරවන්නට දෛවය විසින් එවන ලද නායකයාණන් වූයේ අපේ රටේ ජනතාවගේ මහින්ද මහත්තයාය.

සැබෑ නායකයෙකු සතු නායකත්ව ගුණාංග කවරේද? මහින්ද රාජපක්ෂ චරිතය දෙස බැලීමෙන්, සැබෑ නායකත්ව ගුණාංග යනු මොනවාදැයි වටහාගත හැක. ඒ අතුරින්, මා සිත්හි තදින් සටහන් වූ ගුණාංග කිහිපයක් ඔබ සමග පැවසීමට, මට ඉඩ දෙන්න.

මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිතුමා තරම්, ජයග්‍රහණ වාර්තා කිරීමට සමත් වූ වෙනත් නායකයෙකු, ඉතිහාසයේ සොයාගත නොහැක. එතුමා විසින්, ආර්ථීක පෙරමුණේ කැපීපෙනෙන ජයග්‍රහණ රැසක් ලඟා කරගත් බව අප දනිමු. ඒ අතරේ, දිගු කාලීන ආර්ථීක කළමනාකරණ පියවරයන් මගින් ලබාගත් ජයග්‍රහණ වලට අමතරව, එදිනෙදා ගත් හදිසි තීරණ වලින් ලබාගත් ජයග්‍රහණයන් ද එමටය.

එතුමා දේශපාලන පෙරමුණෙහි ලද ජයග්‍රහණයන්ද මහත් රාශියකි. සුළු බහුතරයක් සහිතව බලයට පත්වී, පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක් දක්වා, දේශපාලන බලය තහවුරු කර ගැනීම, සුළුපටු ජයග්‍රහණයක් නොවේ. දෙදහස් හත වසරේදී, මහින්ද රජයේ අයවැය පරාජය කිරීමේ කුමන්ත්‍රණයක් තිබු‚. එය සාර්ථක වුවා නම්, යුද්ධය ජයගැනීම පසෙක තබා, පැරදී ගෙදර යන්නට සිදුවිය හැකිව තිබු‚. නමුත් මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා, එවන් අභියෝග සියල්ල ජය ගත්තේය. දෙදහස් පහේ සිට පැවැත්වූ විවිධ මැතිවරණ සියල්ල ජයගත්තේද එතුමාය. යුධ ජයග්‍රහණය යනු, මේ සියලූ ජයග්‍රහණ ඉක්මවා ගිය ජයග්‍රහණයකි.

ඉහතකී බහුවිධ ජයග්‍රහණ රැසක් අභිමුව, මහින්ද ජනාධිපතිතුමාගේ හැසිරීම පිලිබඳ සිහියට නඟා ගන්න. එවිට, ඔබ මනසට එන්නේ, එතුමා කොතරම් වැදගත් සහ තීරණාත්මක ජයග්‍රහණ රැසක් අත්පත් කරගත්තද, ඉතාම සංයමයෙන් යුතුව ඒවා දෙස බැලූවා විනා, එක වචනයකින් හෝ වහසි බසක්, කයිවාරුවක්, නොකී බවය. සැබෑ නායකයෙකු වන්නේ, එවන් සංයමයකින් යුතු අයෙකුය. එය ශක්තිමත් බවේ ලකුණකි.

එතරම් සංයමයෙන් යුතුව ජයග්‍රහණ භුක්ති විඳීමට තරම් අභ්‍යන්තර ශක්තියකින් යුතු නායකයෙකු, මෑත ඉතිහාසයේ නොවීය. ගැහැ‚යකු පිරිමියෙකු බවට පත්කිරීම හැර, අන් සියල්ල කල හැකි බවටද, ඉන්දියානු හමුදාව හමුවේ ප්‍රභාකරන් නමැති පිස්සාට කර කියාගන්නට දෙයක් නැති බවද ආදී වශයෙන් කයිවාරු ගැසුවේ, ෙජ්.ආර්. ජයවර්ධන ජනාධිපතිතුමාය. කොටි සංවිධානය, යුද්ධයට සූදානම් වන බව සඟවන්නට සාම සාකච්ඡාවලට කොළඹ එන විට, ‘කවුද හිතුවේ ඇල්ටීටීඊ එක සාකච්ඡා මේසයට ගෙනෙන්න පුළුවන් කියා’ යනුවෙන් කයිවාරු ගැසුවේ, ආර්. ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිතුමාය. මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනපතිතුමාද, යුද්ධය අවසාන සතියේ ආරක්ෂක අමාත්‍යංශයේ වැඩ බැලූවේ එතුමා බව පැවසීය. චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග මහත්මිය, ජනාධිපති තනතුරෙන් විශ්‍රාම ගෙන වසර දහයක් ගතවූ පසුද, අන් කවරදාකටත් වඩා, වහසි බස් දෙඩීමට ප්‍රිය කරන්නීය. මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිතුමා යනු, කෙතරම් සංයමයකින් යුතු නායකයෙකුද යත්, එතුමා සමග සංසන්දනය කිරීමට පවා මේ උදවිය ගැලපෙන්නේ නැත.

ජනවාරි මස පැවති ජනාධිපතිවරණයෙන් පරාජය වූ මහින්ද ජනාධිපතිතුමා තුලින් පිළිබිඹු වූයේ, බලයේ සිටි අවදියටත් වඩා ශක්තිමත් චරිතයකි. එතුමා, මැතිවරණ ප්‍රතිඵල නිකුත් වෙද්දීම ගම් පළාත බලා ගියේ, පරාජය මැදහත් සිතින් විඳ දරාගෙන වුවද, පළමු දින කිහිපය තුල, තමා බලන්නට පැමි‚ ජනතාව, හ~ නගා වැලපෙමින් දුක්වන අයුරු දුටු එතුමා සිතින් සසැලී ගිය බව රහසක් නොවේ. එහෙත්, එම ජනතාවට එලෙස සංවේදී වන අතරේම, ජනතාව මුණගැසෙමින් දිවයින පුරා කරන ලද සංචාරය, කිසිවෙකුට සිතාගත නොහැකි තරමේ මෙහෙයුමක් විය. පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය ප්‍රකාශයට පත්කරන විටත්, එතුමා මහා ජනතා රැල්ලක් මෙහෙයවා හමාරය. නායකත්වය යනු එයයි.

යහපාලකයන් ගේ හිරිහැර වලට ලක්ව රිමාන්ඩ් බන්ධනාගාරගත කරන ලද උදවිය බලන්නට යාමේදී, ඉන් සමහරවිට ඇතිවිය හැකි දේශපාලන අවාසි පිලිබඳ කිසිදු

තැකීමක්, මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා නොකළ බව මගේ මිතුරකු වරක් මා හා පැවසීය. එයද, ශක්තිමත් බවේ ලකුණක් යැයි සිතමි.

හිතවත් දේශපාලන ව්‍යාපාර එකතුවක් විසින් දියත් කරන ලදුව, එහෙත් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය හෝ, ශ්‍රීලනිපය හෝ, නායකත්වය නොගත් රැස්වීම් මාලාව, නුගේගොඩින් ආරම්භ කර, තවත් නගර කිහිපයකම අතිශය සාර්ථක අයුරින් පැවැත්වි‚. ඒ අතුරින්, කුරුණෑගල සහ මාතර රැලි පැවැත්වෙද්දී, මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමා, රැස්වීම් භූමි අසලට පැමි‚ නමුත්, වේදිකාව වෙත නොපැමි‚යේය. වේදිකාවට නැගීමට සිතාගෙන පැමි‚යේ නැති වුවත්, තමාගේ නාමයෙන් රැස්වී සිටින අතිවිශාල ජන ගඟ සහ, ඔවුන් වෙතින් තමා කෙරෙහි එන ඒකමතික ඉල්ලීම දකින, වෙනත් ඕනෑම නායකයෙකු, ජනතාවගේ කර මතින් වේදිකාව වෙත අවතීර්ණ වීමට පෙළඹෙනු නොඅනුමානය. මහින්ද රාජපක්ෂ යනු, ඊට වඩා ශක්තිමත් නායකයෙකි. රැල්ල දුටු පම‚න් එහි පාවී නොගොස්, නිසි මොහොත එනතුරු ඉවසා සිටීමට හැකිවීම, ශක්තිමත් නායකත්වයේ ලකුණකි. එතුමාට එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයෙන් නාම යෝජනා ලබා දීමට සිදුවන තැනට කරුණු යෙදුනේ, ඒ පිළිවෙත නිසාය.

බලයට පත්වීම සඳහා ජනතා කැමැත්ත අවශ්‍ය වන්නේ වුවද, ඉහලට ගිය පසු, තරමක හෝ අහංකාර බවක් සිතට ගැනීම යනු, එතරම් පෞරුෂයක් නොමැති නායකයන් හට සිදුවන දෙයකි. දශකයකට ආසන්න කාලයක් ජනාධිපති ධුරයෙහි කටයුතු කිරීමෙන් පසුව වුවද, සාමාන්‍ය ජනයා කෙරෙහි ඇති බැඳීම, බිඳකුදු හෝ නොඅඩුව පැවතීමද, මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමාගේ ශක්තිමත් නායකත්ව ගුණාංගයක් යැයි සිතමි.

ඉරිදා ලංකාදීප පුවත්පතෙහි, මගේ ලිපියක් දෙකක් පළවීමෙන් අනතුරුව, මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමාගේ ලේකම්වරයෙකු දුරකථනයෙන් මා අමතා, හිටපු ජනාධිපතිතුමා මඳ වෙලාවක් ඇතුළත මා අමතනු ඇතැයි, දැනුම් දුන්නේය. එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයෙන්, මහා මැතිවරණයට නාම යෝජනා ලැබීම හෝ නොලැබීම පිලිබඳ ඇතිව තිබූ අවිනිශ්චිතභාවය හේතුවෙන්, එදින හිටපු ජනාධිපතිතුමාහට, ඉතා කාර්ය බහුල දිනයක් වූ බව නිසැකය. ඒ සියල්ල අතරේ, පුවත්පතේ පළවූ ලිපියක් දෙකක් වෙනුවෙන් සතුට පලකිරීමට සිතූ සැටියෙන්, එතුමාගේ නායකත්වයෙහි තවත් එක් පැතිකඩක් පිළිබිඹු වේ. මියගොස් තිබූ දේශයට යලි ජීවය දුන් ජන නායකයාගේ චරිත ස්වභාවය එයයි.

============ =========

යමෙකු ගේ සේවය වර්ණනා කරද්දී, ඒ සඳහා උදාහරණ දැක්වීම අනිවාර්යයෙන් කල යුත්තකි. රටට සාමය උදා කිරීම මහින්ද පාලනය තුලින් ඉටුවූ දැවැන්තම ජනතා සේවය බව අමුතුවෙන් කිව යුතු දෙයක් නොවේ. එහෙත්, මහින්ද යුගයේ ලද රටේ ආර්ථීකය ලද වැදගත් ජයග්‍රහණ කිහිපයක් කෙටියෙන් පෙන්වා දෙමින් ලිපිය අවසන් කරමි.

දෙදහස් පහේ ජනවාරි මාසයේ සිට, දෙදහස් පහළොවේ ජනවාරි මස දක්වා ශ්‍රී ලංකාව සතු විදේශ විනිමය සංචිතය, සවිමත්ව වර්ධනය වී 2014 අගෝස්තු මාසයේදී ඇ.එ.ජ. ඩොලර් බිලියන 9 දක්වා පෙර කිසිදා ලඟා නොවූ මට්ටමක් කරා ලඟාවිය.

විදේශ වලින් නොකඩවා භාණ්ඩ ආනයනය කරන අතරේ, විදේශ මුදල් සංචිතය වැඩිකර ගැනීමට හැකිවීම දක්ෂ සැලසුම්වල ප්‍රතිඵලයකි.

ආර්ථීක වර්ධනයේ අවාසනාවන්ත තත්වයක් වන ඍන අගයක් අපේ රටේ වාර්තා වූයේ, 2001 වසර අවසානයේදීය. එහිදී රටේ ආර්ථීකය, වර්ධන වේගය ඍන 1.55 විය. 2002 වසරේ යන්තමින් වර්ධනයක් පෙන්වුවද, එය සියයට 0.3 ක් පමණක් වූ බැවින්, නොසලකා හැරිය හැකි තරම් සුළු වර්ධනයක් විය.

2005 සිට 2014 අවසානය දක්වා රටේ රටේ ආර්ථීක වර්ධන වේගයෙහි සාමන්‍යය සියයට 6.80ක ඉහල අගයක් සමත් විය. එක අතකින් යුද්ධයද, අනෙක් අතින් ලෝක ආර්ථීකයේ ඍන අගයක්ද පැවති 2009 වසරේදී ද, සියයට 3.54ක ආර්ථීක වර්ධන වේගයක් පවත්වා ගැනීමට අපේ රට සමත් විය.අවාසනාවකට මෙන් රටේ ජනතාව බහුතරයක් මේ කරුණු පිලිබඳ දැන නොසිටි බව ජනවාරි අටවැනිදා පැහැදිලි විය.

1948 සිට 2014 දක්වා ගතවූ දීර්ඝ කාලය පුරා ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපද රාජ්‍යයේ අයවැය පරතරය වූයේ 3.03% ක හිඟයකි. 2014 වසර සඳහා ජපානයේ අයවැය හිඟය එම වසරේ දල දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 7.7% ක් විය. 2014 දී චීනයේ අයවැය හිඟය 2.1% කි. එම වසරේදී එක්සත් රාජධානියේ අයවැය හිඟය 5.7% ක් වූ අතර ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ එම හිඟය 2.68% ක් විය. 2014 වසර සඳහා ශ්‍රී ලංකාවේ අයවැය හිඟය වූයේ රටේ දල දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 6% කි. 2005-2014 අතර කාලය තුල එක්සත් ජනපදයේ අයවැය හිඟයේ සාමාන්‍යය අගය දල දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 6.13% ක් වූ අතර එම වකවානුව තුල ශ්‍රී ලංකාවේ අයවැය හිඟය ඊට කිට්ටුවෙන් එනම් 7.11%ක සාමාන්‍යය මට්ටමක පවත්වා ගන්නට හැකි විය. යහපාලකයෝ ආර්ථීකය ගැන ඔබ සමග තර්ක කරන්නට එන විට, මේ ඉලක්කම් වලින් ඔවුනට දමා ගැසිය හැකි බව සතුටින් සඳහන් කරමි.

2002, 2003, 2004 වසර තුනේදීම අපේ රටේ ණය බර දල දේශීය නිෂ්පාදිතයටත් වඩා වැඩිවිය. ඉතිහාසයේ වැඩිම ණය ප්‍රමාණය වන දල ජාතික නිෂ්පාදිතයෙන් 103.2% ක් ණය බරක් බවට ණය එක්රැස් වූයේ චන්ද්‍රිකා රනිල් සුසංයෝගය රජකළ එසමයෙහිදීය. 2005 දී රටේ දල දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 100% ද ඉක්මවා තිබූ ණය බර මහින්ද රාජපක්ෂ යුගයේදී ක්‍රමානුකූලව අඩුකර 2014 දී 75.5% දකවා පහතට ගෙන එන්නට සමත් විය. එය හාස්කමක් වන්නේ එය සිදුකලේ අලූතින් ණය ලබාගැනීම අඩු කිරීමක් මගින් හෝ ගත් ණය ආපසු ගෙවීමේ වේගය වැඩිකිරීමක් මගින් හෝ නොවන නිසාය. ඇත්ත වශයෙන්ම එම යුගයේදී අලූතින් ණය ලබාගෙන රට සංවර්ධනය කිරීමද නොකඩවා සිදුවිය. ණය ආපසු ගෙවීම ප්‍රශස්ත මට්ටමකින් පවත්වාගෙන ගියා විනා එහි එතරම් ඉහල පහල යාමක්ද දක්නට නොලැබු‚. එසේනම්, මෙම වික්‍රමය සිදුකිරීමට සමත් වූයේ සමස්ත ආර්ථීකයේ විද්‍යාත්මක කළමනාකරණය මගින් බව පිළිගැනීමට සිදුවේ. එම කළමනාකරණ පිළිවෙත් මගින්, 2005-2014 අතර මහින්ද යුගයේදී රටේ දල දේශීය නිෂ්පාදිතය හෙවත් රටේ වත් පොහොසත්කම සෑහෙන මට්ටමකින් එනම් 300% කින් පමණ ඉහල ගියේය. අපේ රටේ දල දේශීය නිෂ්පාදිතය පිම්මේ ඉහල නැංවීමට හැකිවූ නිසා, ඇමරිකාවටද බැරිවූ අයුරින් අපේ ණය බර ප්‍රතිශතය පහත දැමීමට අපට හැකි විය. 2015 ජූලි 05 වැනිදා වනවිට එක්සත් ජනපදයේ මුළු ණය ප්‍රමාණය ඩොලර් බිලියන 18,153 ක් බව සටහන් විය. මෙය අප රටට සිතාගැනීමට පවා අපහසු තරමේ මුදලකි. එය එරටේ දල දෙශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 101.53 % ක් විය.

අපේ රට ණය ලබාගන්නා ජාත්‍යන්තර මුල්‍ය අරමුදල, ආසියානු සංවර්ධන බැංකුව, චීන මහජන සමුහාණ්ඩුව සහ එහි මුල්‍ය ආයතන, ලෝක බැංකුව, ජපානයේ ජයිකා

අරමුදල ආදී ආයතන සහ රටවල් අපට ණය දුන්නේ, බොරු සංඛ්‍යා ලේඛන වලට රැවටී නොව, ණය ආපසු ගෙවීමට හැකි තරම් ආර්ථීක ශක්තියක අප සිටින බව සැක හැර දැනගැනීමෙන් පසුවය. ඒ රටවල සහ ආයතනවල විශ්ලේෂණවලට අමතරව, රටක ආර්ථීක ශක්තිය තක්සේරු කරන ජාත්‍යන්තර ආයතන වල ශේ‚ගත කිරීම් මගින්ද අපේ රටේ ආර්ථීකය පිලිබඳ සංඛ්‍යා ලේඛන වල නිවැරදි බව තහවුරු වේ.

කරුණු එසේ හෙයින්, මහින්ද රාජපක්ෂ පාලන කාලය තුල, යුද්ධයක්  පැවතුනබවද නොසලකා, රටේ ආර්ථීකය දියුණු වූ බව පිළිගැනීමට අපට සිදුවේ.

Ananda Wijesinghe 

A landslide victory for the UPFA will be realized in the General Election on August 17, 2015, because President Mahinda Rajapaksa has spoken to the Patriotism inherent in Sri Lankan hearts and minds.

That will overcome the traditional “Split the Sinhala Vote” strategies of Anti-National Forces, and upset all of their careful calculations.

The Mahinda Rajapaksa led Patriotic Forces has raised hope, pride and confidence in the minds of ordinary people of Sri Lanka, that they can again become masters of their own fate; that nothing is beyond their capabilities to grasp and achieve.

Previous MR governments demonstrated in the few years they held power, that we sons of the soil of Sri Lanka can TAKE COMMAND of our own problems and SOLVE THEM better than the foreigners who condescend to preach to us solutions that fit only their self-serving agendas.

It is that sense of CONFIDENCE IN OUR OWN ABILITIES to achieve, that he infused in the hearts and minds of the people of Sri Lanka, through winning the Eelam war decisively, protecting Sri Lanka with the assistance of new global allies, undertaking a massive programme of infrastructure development not seen in Sri Lanka since the days of Prakramabahu the Great, and painting achievable vision of future progress and prosperity, that made the difference.

That vision, spelled out in the Mahinda Chintana, will be fully realized in the years ahead only if we hold together to preserve this able and tested leadership at the helm of this country, that win a massive election victory on August 17, 2015 giving lie to those who belittle the Power of Patriotism.

There are those who make fun, for overt and covert reasons, of our collective Patriotism as mere chest-beating. Just ignore them, for Patriotism in the defense of truth, justice, honor and duty to your people is supremely ennobling, and it pays rich dividends in the protection of your country and your people as you see today.

Stable governance of Sri Lanka by National Deshapremi Forces will remain pivotal to preserving the territorial integrity of Sri Lanka, and fostering its economic progress in the future, as Sri Lanka’s enemies continue to undermine it with renewed zeal. That task is but half done, and its full completion requires decades of stable patriotic governance, to achieve those goals while holding Mother Lanka’s enemies at bay.

As we see in this Parliamentaryl Election, EMBEDDING and SUSTAINING Patriotism in the Hearts and Minds of ordinary Sri Lankans is the KEY to attaining that goal of a stable and efficient Deshapremi National Government.

Helping to maintain that Patriotism will be our continuing challenge as Patriots, where ever we are, in whatever way we can.

Let us March Onward then .. to a LANDSLIDE VICTORY for the UPFA in the General Election of August 17, 2015!

Jayawewa, Sri Lanka our Resplendent Motherland! Jayawewa!

By Gandara John

By 12 January 2007 Raj Rajaratnam, a notorious criminal presently serving time for insider trading and currently under serious investigation for funding Tamil terrorism in Sri Lanka, sent a total of 3 million US dollars directly to a private current account at the Standard Chartered Bank in Colombo; the funds were to be handled according to documentary evidence on the ‘absolute and sole instructions’ of a Rogue in the UNP hierarchy.

The first tranche of the loot, one million US dollars, was received on 22 Dec 06. The monies were received at a time when the terrorists were in dire need of money to increase the numbers of their fighting cadres; the terrorists had embarked on a critical recruitment drive to match the Sri Lankan army which was furiously mobilizing the people to increase the strength of the army by an additional 100000.

It was not long, before the news of the unlawful manner of transfer to Sri Lanka of 3 million US dollars from abroad hit the fan. The issue was compounded when this sum of money was unlawfully converted from US dollars to Sri Lankan Rupees and transferred to a private call account.

The speaking defensively claimed that Rajaratnam was his friend and that Rajaratnam was a very honourable man with an impeccable reputation who had invested previously in the share market. The Rogue claimed that the money was sent to purchase shares in the Union Bank of Sri Lanka.

Said the Rogue, … you would no doubt be aware that Galleon International Master Fund SPC Ltd, USA (this is Rajaratnam’s controversial company) are well known investors in Sri Lanka and have always followed due process and have had no intention whatsoever to violate any Regulation or Act, as baselessly alleged. The said investment fund is held in very high esteem in international financial circles …”

The Rogue’s statement had serious implications: That the Rogue was aware of all of Rajaratnam’s investments in Sri Lanka: That the Rogue was aware that Rajaratnam had always followed ‘due process’ in all his investments in Sri Lanka: That the Rogue was so close to Rajaratnam that he could vouch without any reservation for Rajaratnam’s intentions. Almost as if the Rogue was the alter ego of Raj the Rogue trader (no intention whatsoever to violate any Regulation or Act, as baselessly alleged): That Rogue has an inherent problem of distinguishing between right and wrong, good men and bad (Galleon International Master Fund SPC Ltd, USA is held in very high esteem).

Indeed Rajaratnam was no stranger to Sri Lanka. In 2003 when  Ranil bartered 2/3^rd of the country’s coastline and 1/3^rd of the country to the terrorists, Rajaratnam partnering the US government provided the terrorists vital mine detection equipment. Besides, as the Rogue himself claimed Rajaratnam had previously traded in the local stock market.

Rajaratnam and the Rogue were both aware therefore that SIERRA accounts had to be statutorily opened when foreign currency was sent into the country to purchase company shares in the market

Rajaratnam if he had operated in the share market previously as claimed by the Rogue, he should already have had SIERRA accounts. This begs many questions.

How were US 3 Million dollars put directly into a current private account at Standard Chartered Bank with the connivance of the two R s? Why were US 3 million dollars put into a private account by Rajaratnam? If Rajaratnam already had SIERRA accounts (or if he were aware that only through SIERRA accounts he could operate) why were the monies not put into the SIERRA accounts if the intention were to purchase Union Bank shares? How were the US dollars unlawfully converted to Sri Lankan Rupees? Was the Standard Chartered Bank complicit in money laundering and terrorist funding?

And most importantly, why did the Rogue and Rajaratnam, who claimed they always followed due process, communicate with each other and the bank on how the account which was not by due process was to be operated?

Evidence has it … that the instructions to operate the relevant bank account would be on absolute and sole instructions from Mr. Rogue”. And that was on 19 Dec 06, before the first tranche 0f US dollars one million came in on 22 Dec 06!!

The case was bad for the Rogue; he had sufficient clout to let the case meander for nearly 5 years.

Then on 08 Jan 15, came the ‘Yahapalanaya’ government. Lo and behold ‘the Rogue’ was appointed to a top post by Wickramasinghe.

The Rogue lost no time. Within the promised 100 days of good governance the case was called up about 5 times and on the last day a judge who was due to retire anon dismissed the plaint on the grounds that it had been incorrectly filed.

The presence and interest of a politically motivated former President of the BASL in the case had undoubtedly placed a great deal of pressure on the legal process.

The plaint could have been amended within 20 odd days but it did not happen. The alternative would be to file a fresh plaint or plaints against Rogue.

Bets are that a fresh plaint will not be filed; running dog Ranil has surrendered the financial control of the country to the terrorists.

Heading the Central bank is that financial profligate with years of professional experience in money laundering; he appears to be a veteran in insider trading like his childhood friend Rajaratnam and has very close links to the terrorist networks.

The Rogue is a close associate of Rajaratnam. Rajaratnam and Rogue allegedly attempted to finance the LTTE cadre build up; during this time the Rogue made light of the ultimate sacrifices being made by the soldiers scoffing that the soldiers are not going to Alimankada but Pamankada and that Thoppigala is an insignificant rock. He has a yet – to – be filed plaint hanging over his head.

If Rajaratnam’s black money along with the money brought in by Selvaskandan of Varners were used to buy Union Bank shares one of the major beneficiaries would have been Malik Samarawickrema the intruder who was also privy to vital information at the shameful Bond scam.

Paskaralingam, brother of a top LTTE terrorist sympathiser in the UK has been brought in as a financial adviser.

These are running dog Ranil’s financial mobsters as Sri Lanka slips down the slippery slope. Today, the financial control of the country is firmly in the hands of the Tamil terrorists.

by Dharman Wickremaratne

  After the JVP was proscribed following Black July 1983, the party’s strength by early 1987 was based entirely on radical young trade union workers and university students among other youth opposed to Tamil separatism. They were represented by the Janatha Satan Peramuna (People’s Militant Front) which was formed at market complex, Dematagoda on June 8, 1986. The Mawbima Surakeemay Viyaparaya (Movement for the Protection of the Motherland) was launched at Patanagara Vihara, Dematagoda on July 26, 1986 to oppose proposals for provincial councils.During the second insurgency JVP began to rely more on radical bhikkus after Politburo member D.M. Ananda took over the bhikku section in February 1986.  By that time he was JVP Political Secretary in the Western and Sabaragamuwa Provinces and was also leading the students’ women’s and bhikku fronts of the party. He became the JVP’s unofficial leader at the end of the second insurgency.

Some of the chief Buddhist monks among 41 bhikkus the JVP assassinated (from left): (1)Ven. Poddaramulle Pemaloka Chief Sanghanayake of Thotamuna, Kalutara (2) well-known preacher Ven Kotikawatte Saddhatissa, (3) Ven.Welthota Pannadassi of Matara and Ven. Beligalle Mahinda, Chief Incumbent of Purana Viharaya, Middeniya.

Born at Wariyapola in 1954  Dissanayake Mudiyanselage Nandasena alias D.M. Ananda was the father of one child. An arts gradute of the Peradeniya University in 1980 he was at one time a Buddhist monk by the name of Ven. Narada. His activities in the JVP bhikku section were coordinated by Upali Gamage alias Mahanama an actvist in the party’s cultural section. A former bhikku by the name of Ven.Premananda of the Peradeniya University’s Arts Faculty, Gamage later disrobed and became a full time JVP activist.

By the time of the JVP’s second insurgency its all organisations were under party leader Rohana Wijeweera and the Politburo which was directly responsible for propaganda, finance, educational, armed operations (Deshapremi Janatha Vyapaaraya), workers, youth, women, students and bhikkus who were involved with the party.   The Politburo monitored the activities of 19 districts in the Uva, Eastern, Southern, Western, Sabaragamuwa, Central and North-Central Provinces under the JVP’s Central Committee.

Two of the 681 bhikkus killed by the Government’s official and unofficial armed groups (from left): Ven. Ransegoda Dhammaloka and Ven. Walallawita Chandrasiri

JVP bhikkus organized themselves via the Socialist Bhikku Union.  Even during the first insurgency of April 1971 the JVP was able to address a considerable number of bhikkus.  The number of bhikkus killed during that insurrection was nearly 50 while hundreds were arrested.  The Socialist Bhikku Union worked at national committee, district committee and electoral levels and by 1987 their activists numbered nearly 524.  In general about 750 bhikkus countrywide extended their support while thousands of other bhikkus indirectly supported the JVP.  Before the party was banned in 1983, about 550 bhikkus participated in that year’s May Day rally under the banner of the Socialist Bhikku Union.

By 1986 there were 8.582 temples which had 14,681 fully ordained monks, according to Government statistics.  The number of novice monks was 16,741.  All these bhikkus numbering 31,422 belonged 32 recognized chapters under Sri Lanka’s three main Buddhist Sects.

Fr. Michael Paul Rodrigo of ‘Subasetha’ Buttala and Pastor Lionel Jayasinghe of Lanka Dewa Sabhawa, Tissamaharama

By the time of the second JVP insurgency the Socialist Bhikku Union was a clandestine organisation. It became affiliated to the Deshapremi Janatha Vyapaaraya under the name Kudapola Balaklava (in memory of Ven. Kudapola executed by the British during the Matale rebellion of 1848).  The overt activities of JVP bhikkus during 1985 to 1989 were confined to the Manawa Hithawaadi Bhikku Sangamaya (formed at Kelaniya University after the 1983 JVP proscription) and the Inter University Bhikku Federation formed at the Kelaniya University on March 4, 1985.

These bhikkus had many organisational and strategical advantages in working closely with JVP activists in the second inurgency. Bhikkus who were graduates had become a kind of intellectual class in society. During this period these bhikkus played a leading role in the cultural and human rights areas.  The Sinhala monthly ‘Vinivida’ which the Manawa Hithawaadi Bhikku Sangamaya launched became very popular during 1987-88 and on one occasion 62,000 copies of a single issue were sold.

Grief stricken patrons after the assassination on August 29, 1989 of Ven. Pituwala Dharmakeerthi alias Lenin Haamuduruwo who was one of the leading bhikkus behind the Mawbima Surakeemay Vyapaaraya (Movement for the Protection of the Motherland)

The bhikkus who gave leadership to the JVP’s Socialist Bhikku Union towards the end of 1980 were the Ven. Balaharuwe Soma Convener of the Inter University Bhikku Federation, Ven. Tharaperiye Rathanajothi Secretary of the Deshapremi Students Movement, Ven. Egodabedde Gunasiri of the Manawa Hithawaadi Bhikku Sangamaya and the Ven. Thalakolawewa Chandraratna, President of the Eksath Bhikku Sangamaya.

Born in Balaharuwa, Matara Ven. Soma was a second year arts student of the Kelaniya University.  Ven. Tharaperiye Rathanajothi, also born in Matara, was a second year student of the Kelaniya University.

Among the other Socialist Bhikku Union leaders were Ven. Mangala and Ven. Ananda of the Colombo University and Ven. Uduwela Dhammajothi of the Kelaniya University. The security forces killed several activists of the Socialist Bhikku Union.  The victims included Ven. Gunasiri of Badulla whose body was found in Badulla. Another monk, Ven. Sapugolle Indrasiri swam to safety by jumping into a river when he was about to be executed near the big bridge on No.5 road following his arrest at Kurunegala.

Left: Ven. Beruwala Sobhitha and Ven. Piyarathana of the Kawududoowa Temple, Wadduwa standing near the body of the Ven. Pohoddaramulle Pemaloka kept at the Kalutara Town Hall on December 21, 1988  Right: The body of Rev. Lionel Jayasinghe kept at the Debaawewa Church for the public to pay their last respects. 

Before the end of the second insurgency Ven. Thalakolawewa Chandraratana, a Socialist Bhikku Union leader after being arrested at Ratnapura in October 1989 appealed to JVP university students and militant bhikkus over TV to surrender to the Government.  Later, pardoned by the Premadasa Governmen he was able to go Japan where he disrobed. Afer his mother passed away he attanded her ‘pinkama’ in Sri Lanka. He is a father of two children today. He was born in Nikaweratiya as the son of a farmer.

After the second JVP insurgency was crushed 12 surviving bhikkus of Socialist Bhikku Union’s National Committee met at the Kehelwathugoda Temple, Yakkala on December 26 and 27, 1989.  On the 27th at 11.00 p.m.  a police team led by HQI Gampaha Gamini Silva came to the temple and arrested 11 bhikkus. One of them escaped and waited in hiding for two days in the Attanagalu Oya. Thereafter in the morning of December 29 he tried to commit suicide by jumping before an oncoming train near the Daralau Oya railway station between Veyangoda and Gampaha but was saved by villagers who sent him safely to his hometown.  All other the bhikkus taken into custody – expect four – were later released.  It is said that the four had been subsequently killed.

JVP Politburo member D.M. Ananda who was in charge of the party’s bhikku section, Upali Gamage alias Mahanama of the JVP’s Culture Section,  Ven. Tharaperiye Rathanajothi Secretary of the Deshapremi Student Movement and Ven. Balaharuwe Soma, Convener of the Inter University Students Council.Ananda and Mahanama who had already disrobed while Rathanajothi and Balaharuwe Soma disrobed and sought asylum in Japan and France after the insurgency was crushed

Among those released were Balaharuwe Soma, Egodabedde Gunasiri and Tharaperiye Rathanajothi.  This writer saw Balaharuwe Soma at Horawapathana on December 29^th at 2.00 p.m. Later he disrobed and went to France. Today he is a father of three. He first came into prominence when he led the successful struggle demanding a hostel for 540 university bhikkus and occupied the university building on March 4, 1987.  It was also the beginning of the Inter University Students Federation.

Tharaperiye Rathanajothi now lives in Japan after disrobing.  This writer met Egodabedde Gunasiri by chance inside a Thai airlines plane which was about to take off on January 23, 1990. After arriving in Thailand to attend an environmental semiar organised by UN Enviromental Programme I met Gunasiri’s request to locate for him Thai Buddhist leader Sulak Sivaraksha’s residence where he (Gunasiri) was going to stay temporarily. Later he disrobed and now lives in Australia. He is the father of two children.

A sketch of how bhikkus were tortured by the ‘Dharmachakra’ method.

Ven.Pituwala Dhammakeerthi – a strong JVP Socialist Bhikku Union actvist – was popularly called Lenin Haamuduruwo.  A graduate who lost his job in the July 1980 General Strike, he was brutally killed after being abducted on August 29, 1989. Another bhikku actvist was Ven. Hikkaduwe Gunasiri, a third year student of the Jayawardenapura University and President of the University Bhikku Union. He was residing at Kotiyagala Kanda in the Agalawatte Electorate when the Mirihana Police arrested him and detained him at the Pelawatte and Boossa camps. Later he disrobed and became a Pradeshiya Sabha member under the name Hikkaduwe Dasanayake.  Today he is a teacher.

A sketch of how bhikkus were tortured after they were taken into custody

On September 7, 1988 security forces raided Gothami Vihara and seized all property belonging to the Manawa Hithawadi bhikku organisation. Eight bhikkus were arrested and questioned at length but were subsequently released following a request the UK-based Amnesty International made to the Sri Lanka Government.  The then Colombo Mayor Ratnasiri Rajapaksa coordinated these activities.  It was Ven. Undugoda Soratha who published the journal ‘Vinivida’ on the JVP’s behalf assisted by several others including Ven. Dikwelle Soratha, an undergraduate of the Jayewardenepura University.  The artist was Bandara.   Ven. Kongasdeniye Ananda who was at one time ‘Vinivida’ Associate Editor fled to France to escape the reign of terror.  Ven. Mandawala Pannawansa now resides in the USA.  Ven. Bhathiyagammana Uttarananda currently leads a meditative life at a hermitage in Nikaweratiya.

The Socialist Bhikku Union’s central publication was ‘Vimukti Maga’ (Path to Liberation) edited supposedly by Ven. Dharmakeerthi.  But the actual and unseen editor was Professor W.S. Karunaratne.  The ‘liberation sermons’ which the union prepared became very popular. These were based on Seehanada Sutra, Kootadantha Sutra and Anganna Sutra which Bhikku Union’s members used in a subtle way to popularize the JVP ideology. (The lay patrons of a Buddhist Temple in Kegalle had complained to the police against one of these so-called liberation sermons).

Sri Lanka. Monk seated on the ground surrounded by tear gas. Pettah bus stand, Colombo, 28th July 1987. Protest at the signing of the Indo Lanka Peace Accord between India and Sri Lanka.

Samanera Bhikku, Ven. Kegalle Vimala the only person who fearlessly continued his protest during the attacks on 20,000 demonstrating against the Indo-Lanka Accord on July 28, 1987

Workshops for this purpose were held at seven places including the Paragoda Raja Maha Vihara.  The credit for this goes primarily to Ven. Dr. Wilegoda Ariyadeva who worked for the party from 1969 to 1983 when the JVP was banned.  (Until recently he worked with several people’s organizations)

The country began heading towards a state of anarchy as a result of the UNP Government’s brutal repressive measures versus JVP terrorism. The reign of terror led to the government replacing normal law with the law of the jungle.  Progressive bhikkus including Socialist Bhikkus Union members were hunted down.  Some of the arrested monks were killed and their bodies burnt on tyre pyres.  The ‘Dharma Chakra’ torture method was specially meant for bhikkus.  Many were tortured to death. Some bhikkus, no longer able to bear the repression, disrobed.

Ven. Dr. Wilegoda Ariyadewa in a discussion with bhikku activists of the Kelaniya University in late 1990 on those who were killed and who dissappeared after the defeat of the second insurgency. 

What the JVP did was not to get bhikkus to study the Buddha Dhamma in depth for social progress but to use bhikkus for political purposes to spread the party’s ideology among the people. It led to disastrous consequences. The aim of the Bhikku Union members was to build a new society but the activities of the JVP’s armed wing turned everything upside down.

Eventually the JVP killed not only those who opposed the party but also bhikkus who supported the UNP and also other Left parties.  During the second insurgency, from 1986 to 1990 the JVP’s armed wing, the Deshapremi Janatha Vyapaaraya killed 41 Buddhist monks and two Christian priests.   The number of Buddhist monks killed by the Government’s official and unofficial armed groups was 681.  Accordingly the total number of members of the clergy killed during the JVP’s second insurgency was 724 out of which 722 were bhikkus.

From left: University Bhikku Leaders Ven. Athureliye Rathana (Peradeniya) Ambalangoda Jayantha Jayamuni who was a JVP assistant leader Badulla during the 1971 insurgency and later joined the Agrcultural Department Peradeniya and Ven. Kalupahana Piyarathana (Kelaniya) after a discussion on the need for a spiritually guided-indigenous political movement.

Among the chief monks the JVP killed were Venerable Pohoddaramulle Pemaloka, Chef Sanghanayake of Thotamuna, Kalutara, well-known preacher Ven. Kotikawatte Saddhatissa, Ven. Welthota Pannadassi of Matara and Ven. Beligalle Mahinda, Chief Incumbent of the Purana Vihara Middeniya.

Pohoddaramulle Pemaloka, Adviser to the Sri Lanka Mahajana Party, was a bhikku who had fought strongly against the water tax and the sale of lands in Wellassa to foreigners.  A graduate of the Jayewardenepura University he lost his teaching job at Kalutara Maha Vidyalaya when he participated in the general strike of July 1980.

Having entered LSSP politics with Dr. N.M. Perera and Dr. Colvin R. de Silva, he became one of the main speakers supporting SLFP Candidate Hector Kobbekaduwa during the Presidential Election campaigns of 1982.

Ven Pemaloka supported the Indo-Lanka Accord and was injured when a bomb was thrown at Mahajana Party meeting at Kosgas Handiya.  On December 18, 1988 at 7.30 p.m. two insurgents who entered the vihara he was staying at Thalpitiya, Wadduwa shot him on the face and stomach and fled.  Ven. Waskaduwe Wimalajeewa, Ven. Pohoddaramulle Nandaloka and Ven. Thalpitiye Wimalasara who in the temple at the time rushed the victim to hospital but he was found dead on admission.  The cermation was done in the presence of a massive crowd at the Kalutara Muncipal Grounds after being kept at the Kalutara Town Hall on December 21, 1988 for the public to pay their last respects.  Since the shooting had disfigured his face, the upper part of the body was covered.

In the same year the Deshapremi Janatha Vyapaaraya (DJV) killed Ven. Walambagama Pannasara, Chief Incumbent of the Dharmashrama Vihara, Habarakada, who was also Principal of the Bodhiraja Vihara Dhamma School, Panagoda Army Camp, for ignoring the DJV order not to conduct Dhamma classes for children of military personnel.  The insurgents even banned his cremation and the body was kept at the Dharma Hall, Panagoda.  On the same day Ariyaratne, a well-known physician of Habarakada was also killed.

During this time, the DJV had given orders on how to perform the last rites of its victims.  No funeral ceremonies were allowed and only a maximum two bhikkus were permitted to perform the religious rites. Pall-bearers were allowed to raise the coffin not more than one foot above the ground.  Not more than 10 persons were allowed to attend the funeral.  Those who ignored these orders were severely punished.

Well-known preacher and pro-UNP bhikku, the Ven. Kotikawatte Saddhatissa was killed inside his temple on August 3, 1989.  The Ven. Welthota Pannadassi of Matara was killed at the Kithalagamuwa Vihara on August 3, 1989. Ven. Beligalle Mahinda, Chief Incumbent of the Middeniya Purana Vihara was killed on May 28, 1989.  The reason for his murder was his refusal to chant seth pirith for a group which was demonstrating against the Provincial Councils Bill.  Ven. Reddagoda Saranankara who participated in farmers’ struggles in Kurunegala was also killed.

Other bhikkus the JVP killed included Ven. Kumbagoda Gnanaloka of Mihintale Vihara (July 11, 1987), Ven. Marmbe Somarathana (December 31, 1988),Ven. Upali of Angunukolapelessa (January 7, 1989), Ven. Hemaloka Nandimithra of Pallama Vihara (August 4, 1989), Ven. Pannatissa of Athurugiriya Vihara (August 13, 1989), Ven. Pannasara of Soragune Raja Maha Vihara (August 20, 1989), Ven. Kirawanagama Pannarama (August 217, 1989), Ven. Pelpola Dharmapala of Jayasumanarama (September 4, 1989), Ven. Muditha of Sudarshanaramaya (Sept.4, 1989), Kahawa Wimalasiri of Bodirajaramaya (Sept.9, 1989) and Ven. Mahanuwara Dhammarakhkhitha of Bambaragala Vihara (September 18, 1989)

The JVP also killed two Catholic / Christian Priests – Fr. Michael Rodrigo of Subaseth Gedera, Alukawila, Buttala, Kataragama and Pastor. P. Lionel Jayasinghe of the Lanka Deva Sabhawa of Tissamaharama.

Fr.. Rorigo was killed on November 10, 1987 at 7.30 p.m. for working with groups accused of supporting Tamil separatism.  The DJV publication ‘Wedi Handa’ (Gun Fire) claimed responsibility for his death.   A past pupil of St.Peter’s College Bambalapitiya, Fr. Rodrigo was known for his work in improving child education and among farmers.  He was also accused of being involved in the Kurunegala-based Janatha Sangamaya.

Pastor Jayasinghe was killed on March 25, 1988 at 8.45 p.m.  His wife was Lalani and his son Shamil Emmanuel was only 11 months old when the murder occurred.  Started in 1914 the Lanka Dev Sabhawa has 502 branches countrywide. One of its pioneers was Pastor Colton Wickremaratne.  In Tissamaarama, the Deva Sabhawa has 1500 members while the number of followers in the whole of Hambantota District is nearly 5000.

Pastor Jayasinghe came to the vilage of Sedawatte, Tissamaharama in 1980 and engaged in many community actvities with the villagers. The insurgents shot him after entering the house by opening the door.  When the serously injured victim managed to enter his room and sit the two assailants stabbed on the chest and again shot him on the face.  He was dead on admission to the Tissamaharama Hospital.  The body was buried in the General Cemetery, Tissamaharama on March 28, 1988.

On February 9, 1989 the JVP seized some weapons after attacking the police post at the Sri Dalada Maligawa, Kandy. Two insurgents were killed and three civilians were seriously injured during the attack, which was carried out by 11 rebels.  They included five women, Matale Ganga, Nadeeka, Mangalika Lilalnthi and Weerasinghe. The operation was planned by JVP Central Commitee Member Upali Jayaweera alias Manel Mahattaya.   Some of the attackers who escaped were latger arrested.  Two of them had been trained in  a jungle hideout in Meemure, Matale.

As long as people remain religious it is not possible to prevent them from coming under the influence of members of the clergy. As long as the latter maintain close relations with the public it also impossible to prevent them from being drawn into political movements.  During the JVP’s second insurgency the first victims were pro-Government Bhikkus whom the JVP killed. Eventually it boomeranged and caused the deaths by the Premadasa Government’s official and unofficial armed groups of not only pro-JVP bhikkus but also other bhikkus who supported progressive movements It was a great tragedy.(The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com)

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

ප්‍රජාත්‍රන්ත්‍රවාදි පාලන ත්‍රන්ත්‍රය සඳහා නියෝජිතයින් පත් කිරීමේ ඉතිහාසය 1911 ව්‍යවස්ථාදායක මන්ත්‍රන සභාව දක්වා දිවයයි. මේ අනුව ඡන්දයකින් පත්වු ප්‍රථම ලාංකීය මන්ත්‍රීවරයා පොන්නම්බලම් රාමනාදන් විය. පාර්ලිමේන්තු ආණ්ඩුක්‍රම ලැබුණේ සොල්බරි කොමිසමේ නිර්දේශ අනුවය. පළමු පාර්ලිමේන්තුව සඳහා මැතිවරණය 1947 ජුලි 23 සිට සැප්තැම්බර් 20 දක්වා දින 19ක්ම පැවැත්විණි. වර්තමානයේ මහජනතාව විසින් පත්කරන ලද මහජන නියෝජිතයෝ රාජ්‍ය පාලන ත්‍රන්ත්‍රය මෙහෙයවන රාජ්‍ය පාලකයෝ වෙති. එහි තවත් කඩ ඉමක් පසු කරමින් 15 වන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය 2015 අගෝස්තු 17වැනිදා පැවැත්වේ.

ශ්‍රී ලංකා ජනරජයේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව මගින් ප්‍රකාශ කරන පරිදි එහි බලය ජනතා පරමාධිපත්‍යය මත පිහිටුවන ලදී. ජනතා පරමාධිපත්‍යය නියෝජනය වනුයේ ඔවුන්ගේ වරමින් පත්වන ව්‍යවස්ථාදායකය. ව්‍යවස්ථාව අනුව විධායක ජනාධිපතිවරයෙකු පත්වූවත් නීති සම්පාදන කාර්යය මෙන්ම රාජ්‍ය මූල්‍ය පාලනයද සම්පූර්ණයෙන්ම පැවරි ඇත්තේ ජනතා පරමාධිපත්‍යය මගින් පත්කරනු ලබන ව්‍යාවස්ථාදායකය වෙතය. ශ්‍රී ලංකාවේ ව්‍යවස්ථාදායකය හැදින්වෙන්නේ පාර්ලිමේන්තුව නමිනි.

මෙවර මහ මැතිවරණය දින 7කින් උදාවේ. අගෝස්තු 18 උදෑසන වන විට ප්‍රතිඵල නිකුත්වන අතර මනාප ඡන්ද ප්‍රතිඵල නිකුත්වනු ඇත්තේ අගෝස්තු 19දාය. පරිපාලන දිස්ත්‍රික්ක 25ක් නියෝජනය කරන මැතිවරණ දිස්ත්‍රික්ක 22ක් සඳහා තෝරාපත්කර ගත යුතු මන්ත්‍රීන් සංඛ්‍යාව 196කි. ජාතික ලැයිස්තුවෙන් පත්කල යුතු මන්ත්‍රීවරුන් සංඛ්‍යාව 29කි. ඒ අනුව මුළු මන්ත්‍රී සංඛ්‍යාව 225කි.

මේ අනුව අදාල දිස්ත්‍රික්කයන්ගෙන් පත්වන මන්ත්‍රීවරුන් 196දෙනා බෙදී යන්නේ මෙසේය. කොළඹ 19, ගම්පහ 18, කුරුණැගල 15, මහනුවර 12, කළුතර 10, රත්නපුර 11, ගාල්ල 10, කෑගල්ල 9, අනුරාධපුර 9, මාතර 8, බදුල්ල 8, පුත්තලම 8, නුවරඑළිය 8, මාතලේ 5,  හම්බන්තොට 7, දිගාමඩුල්ල 7, යාපනය 7, වන්නි 6, මඩකලපුව 5,  පොළොන්නරුව 5, මොණරාගල 5 සහ ත්‍රිකුණාමලය 4 වේ.  ශ‍්‍රී ලංකාවේ ප‍්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශ 160ක් ඇති අතර එය ග‍්‍රාම නිලධාරි වසම් 14,022ක් තුළ විහිදී ඇත. ඒවායේ ඇති ගම්මාන සංඛ්‍යාව 35,440කි. ශ්‍රී ලංකාවේ ජනගහණයෙන් සියයට 80ක් ජීවත් වන්නේ වතුකරයේ සහ ග‍්‍රාමීය ප‍්‍රදේශවලය.

ඉකුත් දශක දෙකක ඉතිහාසය ගත්විට 1994 අගෝස්තු මස මහ මැතිවරණයේ ප්‍රතිඵල වුයේ පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ ආසන 105කි. එජාපය ආසන 94කි. මුස්ලීම් කොන්ග්‍රසය ආසන 7කි. ද්‍රවිඩ සන්ධානය ආසන 5කි. ඉතිරි ආසන සෙසු පක්ෂ සහ කණ්ඩායම් වලටය. පොදුජන එක්සත් පෙරමුණේ රජයක් පක්ෂ සහ කණ්ඩායම් කිහිපයක සහාය ඇතිව පිහිටුවන ලදී. වසර 2000 ඔක්තෝබර් 10 පැවති මැතිවරණයේදී පොදුජන එක්සත් පෙරමුණට ආසන 107ක්ද එජාපයට ආසන 89ක්ද ජවිපෙට ආසන 10ක්ද ජාතික සමගි පෙරමුණට ආසන 4ක්ද, ද්‍රවිඩ සන්ධානයට ආසන 5ක්ද, ඊ.පී.ඩී.පීයට ආසන 4ක්ද හිමිවිය. සිහළ උරුමයට ජාතික ලැයිස්තුවෙන් එක් අසුනක්ද හිමිවිය. පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ රජය ගෙන ගියද බලතුලනය වෙනස් වීම නිසා ජවිපෙ සමඟ සම්මුතියකට එක්වූවද අවසානයේදී 2001 ඔක්තෝබර් 10 වැනිදා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමට සිදුවිය.

දොළොස්වන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය 2001 දෙසැම්බර් 5වැනිදා පැවැත්වූ අතර ඉන් එජාපය ජය ගත්තේය. එජාපය ආසන 109ක්ද, පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ ආසන 77ක්, ජවිපෙ ආසන 16, ද්‍රවිඩ සන්ධානය ආසන 15ක්ද, මුස්ලීම් කොන්ග්‍රසය ආසන 5ක්ද එහිදී ලබා ගනු ලැබීය. එජාප ආණ්ඩුව 2003 ඔක්තෝබර් 31වැනිදා වන විට අන්තර් ස්වයං පාලන අධිකාරියක් සදහා යෝජනා මාලාවක් ඉදිරිපත් කළේය. එජාප රජය සහ ශ්‍රිලනිප ඇතුළු විපක්ෂය අතර මතභේද උග්‍ර විය. 2004 පෙබරවාරි 7වැනිදා පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවන ලදී. 13වැනි පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය 2004 අප්‍රේල් 2වැනිදා පැවති අතර ඒ සඳහා තරඟ වැදුණු ශ්‍රිලනිප ප්‍රමුඛ සන්ධානය ආසන 105ක් ලබා ගනිමින් සුළු පක්ෂ කිහිපයක්ද සමඟ එක්ව රජයක් පිහිටුවේය. එජාපයට ආසන 82ක්ද හෙළ උරුමයට ආසන 9ක්ද මුස්ලීම් කොන්ග්‍රසයට ආසන 5ක්ද ද්‍රවිඩ සන්ධානයට ආසන 22ක්ද ඒ අතර විය. 14 වන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය 2010 අප්‍රේල් 8 වැනිදා පැවති අතර ඉන් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය ආසන 144, එජාපය ආසන 60, ද්‍රවිඩ සන්ධානය 14 සහ ජවිපෙ ඇතුළත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ජාතික සන්ධානය ආසන 7කි.

මෙවර පැවැත්වෙන මැතිවරණය ඉතා උණුසුම්ය. ඒ සන්ධානයේ මෙහෙයුම් නායකත්වය මහින්ද රාජපක්ෂට හිමිවීමත් එජාප ආණ්ඩුවක් යටතේ මැතිවරණය පැවැත්වීමත් හේතුකොටගෙනය. මේ පිළිබදව දැනටත් පිලිගත් සමීක්ෂණ ආයතන 5ක් 2015 අගෝස්තු මුල් සතියේ පැවැත්වූ සමීක්ෂණ ප්‍රතිඵල සසඳමින් පහත දත්තයන් විශ්ලේෂණය කෙරේ. මෙම සමීක්ෂණ ආයතන වලින් 2ක්ම විදේශ තානාපති කාර්යාල මගින් නිල නොවන මට්ටමෙන් දේශීය උපදේශකයින් යොදා කරන ලද සමීක්ෂණයන්ය.

කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 19න් ආසන 9ක් දිනා ගන්නේ එජාපයයි. ආසන 8ක් සන්ධානය දිනාගන්නා අතර ජවිපෙ විසින් ආසන 2ක් දිනා ගනු ඇත. කොළඹ එජාප ජයග්‍රහක අපේක්ෂකයින් අතර මුල්තැන ගෙන ඇත්තේ රනිල් වික්‍රමසිංහ, රවි කරුණානායක, පාඨලී චම්පික රණවක, විජේදාස රාජපක්ෂ, ෆෙරෝසා මුසම්මිල්, මනෝ ගනේෂන්, මුජිබ්‍රර් රහුමාන් සහ සුජීව සේනසිංහය. සන්ධාන අපේක්ෂකයින් අතර විමල් වීරවංශ, දිනේෂ් ගුණවර්ධන, සුසිල් ප්‍රේමජයන්ත, උදය ගම්මන්පිල, බන්දුල ගුණවර්ධන, ගාමිණී ලොකුගේ, ජගත් කුමාරය. ජවිපෙ ජයග්‍රාහි අපේක්ෂකයින් වන්නේ අනුර කුමාර දිසානායක සහ ලාල් කාන්තය.

ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 18න් ආසන 11ක බලය හිමිවන්නේ සන්ධානයටය. එජාපයට ආසන 6ක් හිමිවන අතර ජවිපෙන් විජිත හේරත් ජයග්‍රහණය ලබනු ඇත. සන්ධානයෙන් ඉදිරියෙන්ම සිටින්නේ ප්‍රසන්න රණතුංග, නිමල් ලන්සා, ලසන්ත අලගියවන්න, උපුල් මහේන්ද්‍ර, මොහොමඩ් නව්ෂාඩ්ය. බස්නාහිර මහ ඇමති ප්‍රසන්න රණතුංග මහින්ද රාජපක්ෂ වෙනුවෙන් සෘජුවම පෙනී සිටීම සහ පළාත් අමාත්‍ය නිමල් ලන්සා මීගමුව, කටාන, වත්තල සහ ජාඇල ආසන 4 ඡන්ද දායකයින් අතර බෙහෙවින් ජනප්‍රිය අයෙකු හෙයින් සන්ධානයට ගම්පහ හිමිවන ආසන සංඛ්‍යාව ඇතැමිවිට 12ක් පමණ විය හැකිය. එජාපයෙන් ඉදිරියෙන් සිටින්නේ රුවන් විජේවර්ධන, ජොන් අමරතුංග, අජිත් මාන්නප්පෙරුම, හර්ෂණ රාජකරුණා, රන්ජන් රාමනායක සහ ජෝෂප් මයිකල් යන අය වේ.

කළුතර දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 10න් ආසන 6කින් ජයගනු ලබන්නේ සන්ධානයයි. එජාපයට ආසන 3ක්ද ජවිපෙට 1 ආසනයක්ද හිමිවේ. සන්ධානයෙන් පෙරමුණේ සිටින්නේ කුමාර වෙල්ගම, රෝහිත අබේගුණවර්ධන, විදුර වික්‍රමනායක, ලලිත් එල්ලාවල සහ ජයන්ත සමරවීරය. එජාපයෙන් මුල්තැන ගන්නේ වෛද්‍ය රාජිත සේනාරත්න සහ අජිත් පෙරේරාය.  ජවිපෙන් පත්වනු ඇත්තේ වෛද්‍ය නලීන් ඉන්ද්‍රතිස්සය.

මහනුවර දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 12න් 6ක් එජාපය ජයගන්නා අතර සන්ධානයට 5ක් හිමිවේ. ජවිපෙට 1 ආසනයක්ද හිමිවනු ඇත. මාතලේ දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 5න් 3ක් සන්ධානයට හිමිවන අතර 2ක් එජාපයට හිමිවේ. සන්ධානයෙන් ලක්ෂ්මන් වසන්ත පෙරේරා, රෝහණ දිසානායක, ජනක තෙන්නකෝන්ද එජාපයෙන් රංජිත් අළුවිහාරේ සහ රෝහිණී කවිරත්නද ඉදිරියෙන් සිටී. නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 8න් එජාපයට 5ක් හිමිවන අතර සන්ධානයට හිමිවන්නේ ආසන 3කි. සන්ධානයෙන් ආරුමුගම් තොන්ඩමන්, මුත්තු ශිවලිංගම්, සී.බී රත්නායකද, එජාපයෙන් පාලනී දිගම්බරම්, රාජදුරේ යෝගරාජන්, බණ්ඩාර දිසානායක ඉදිරියෙන් සිටී. එජාපයේ සෙසු ජයග්‍රාහයකින් දෙදෙනා අතර සටන තියුණුය.

දකුණු පළාතේ ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 10න් සන්ධානයට 7ක් හිමිවන අතර එජාපයට 3කි. මාතර දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 8න් 5ක් සන්ධානයට හිමිවන අතර 3ක් එජාපයට හිමිවේ. හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 7න් 5ක් සන්ධානයට හිමිවන අතර 2ක් එජාපයට හිමිවේ. ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කයේදී සන්ධානයේ චන්දිම වීරක්කොඩි, වෛද්‍ය රමේෂ් පතිරණ, නිශාන්ත මුතුහෙට්ටි, මනූෂ නානායක්කාර, මොහාන් සිල්වා, බද්දේගම සමිත හිමිද එජාපයෙන් ගයන්ත කරුණාතිලක, වජිර අබේගුණවර්ධන ඉදිරියෙන් සිටී. මාතර පෙරමුණ ගෙන සිටින්නේ සන්ධානයෙන් ඩලස් අලහප්පෙරුම, මහින්ද යාපා අබේවර්ධන, ලක්ෂ්මන් යාපා අබේවර්ධන, මනෝජ් සිරිසේන, චන්ද්‍රසිරි ගජධීරය. එජාපයෙන්  බුද්ධික පතිරණ, සාගල රත්නායක සහ මංගල සමරවීරය. හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයෙන් සන්ධානයේ ඉදිරියෙන් සිටින්නේ නාමල් රාජපක්ෂ, චමල් රාජපක්ෂ, මහින්ද අමරවීර, වී.කේ. ඉන්දිකය. එජාපයෙන් සජිත් ප්‍රේමදාස සහ දිලිප් වෙදආරච්චිය.

උතුරු පලාතේ යාපනය දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 7න් ද්‍රවිඩ සන්ධානයට 4ක්ද එජාපයට 1ද සන්ධානයට 1ද ඊ.පී.ඩී.පී සංවිධානයට 1ද හිමිවේ. වන්නි දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 6න් එජාපයට සහ සන්ධානයට ආසන 1ක්ද සෙසු පක්ෂවලට ආසන 4ක්ද හිමිවේ. මඩකලපුවේ ආසන 5න් එජාපයට සහ සන්ධානයට ආසන 1 බැගින්ද සෙසු පක්ෂවලට ආසන 3ක්ද හිමිවේ.

ත්‍රිකුණාමලය දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 4න් ද්‍රවිඩ සන්ධානය ආසන 1ක්ද එජාපය 2ක්ද සහ සන්ධානයට ආසන 1ක්ද හිමිවේ. මෙහිදී සන්ධානයේ අපේක්ෂක සහ හිටපු ඇමති සුසන්ත පුංචිනිලමේට ඉහළම වාර්තාගත මනාප සංඛ්‍යාවක් හිමිවනු ඇත. එජාපයෙන් සින්න මහරැෆ් සහ එම්.එෆ්.තවුෆික්ද, ද්‍රවිඩ සන්ධානයෙන් ආර්. සම්බන්ධන්ද පත්වනු ඇත. දිගාමඩුල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 7න් සන්ධානයට ආසන 3ක් හිමිවන අතර එජාපයට ආසන 4ක් හිමිවේ. සන්ධානයෙන් හිටපු පළාත් අමාත්‍ය විමලනාත් දිසානායක, හිටපු අමාත්‍ය ඒ.එම්.අතාවුල්ලා සහ හිටපු නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය සරත් වීරසේකරය. එජාපයෙන් පී. දයාරත්න සහ රාෆුල් හකීම් ඇතුළු ඔහුගේ මුස්ලීම් කොංග්‍රසයේ නියෝජිතයින් 2කු ඉදිරියෙන් සිටී.  ද්‍රවිඩ සන්ධානය එක් ආසනයක් දිනා ගතහොත් ඒ සදහා පත්වනු ඇත්තේ නේරුය. එමෙන්ම අග්නදිග සරසවියේ හිටපු උපකුලපති ඇතුළු මුස්ලීම් කණ්ඩායමක් ස්වාධීන අපේක්ෂක කණ්ඩායමක් වශයෙන් ඉදිරිපත්වීමද ප්‍රබලව සැලකිල්ලට ගත යුතු කරුණකි. එසේ වුවහොත් එජාපයේ දිගාමඩුල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ බලය වෙනස් වී  සන්ධානයට දිගාමඩුල්ල බලය ලැබිමටද ඉඩ තිබේ.

කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 15න් සන්ධානයට ආසන 10ක් හිමිවන අතර එජාපයට හිමිවන්නේ ආසන 5කි. සන්ධානයේ අපේක්ෂකයින් අතර මහින්ද රාජපක්ෂ, ටී.බී. ඒකනායක, අනුර ප්‍රියදර්ශන යාපා, ජොන්ස්ටන් ප්‍රනාන්දු, සාලින්ද දිසානායක, දයාසිරි ජයසේකර, අසංක නවරත්න, තාරනාත් බස්නායක සහ ඉන්දික බණ්ඩාරනායක පෙරමුණේ සිටී. එජාපයේ ඉදිරියෙන්ම සිටින්නේ අකිල කාරියවසම්, ගාමිණී ජයවික්‍රම, ජේ.සී. අලවතුවල, නලීන් බණ්ඩාරය. කුරුණෑගලින් ඉදිරිපත්වන මහින්ද රාජපක්ෂට මැතිවරණ ඉතිහාසයේ ලැබුණු වැඩිම මනාප සංඛ්‍යාව ලැබෙනු ඇත. එය ලක්ෂ 5කට වැඩිවනු ඇත. මෙයට පෙර වාර්තාගත මනාප පිළිවෙලින් ලබාගෙන ඇත්තේ 1994දී චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ගම්පහින් ඡන්ද 464,588ක්ද, 2010 බැසිල් රාජපක්ෂ ගම්පහින් ඡන්ද 425,861ක්ද සහ 2004 රනිල් වික්‍රමසිංහ කොළඹින් ඡන්ද 329,524ක්ද වශයෙනි.

පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 8න් ආසන 4ක් සන්ධානයටද ආසන 3ක් එජාපයටද එක් ආසනයක් පුත්තලම නගරාධිපති බායිස්ගේ ස්වාධීන කණ්ඩායමටද හිමිවනු ඇත. මුස්ලීම් ජන කොටසේ වෙනම පාර්ශවයක් ඔවුන් නියෝජනය කරන අතර යම් හෙයකින් ස්වාධීන කණ්ඩායමට ආසනයක් හිමි නොවූවහොත් එම ආසනය එජාපයට හිමිවන අතර එසේ වූවහොත් සන්ධානයට ආසන 5ක් හිමිවී පුත්තලම් දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 3ක් එජාපයට හිමිවනු ඇත. සන්ධානයෙන් ඉදිරියෙන්ම සිටින්නේ ප්‍රියංකර ජයරත්න, සනත් නිශාන්ත, දයාශ්‍රිත පෙරේරා, අරුන්දික ප්‍රනාන්දුද එජාපයෙන් රංග බණ්ඩාර,  නිරෝෂන් පෙරේරා, අශෝක වඩිගමංගාවය.

අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 9ක් ඇති අතර ඉන් 6ක් සන්ධානයටද 3ක් එජාපයටද හිමිවේ. සන්ධානයෙන් එස්.එම් චන්ද්‍රසේන, තිස්ස කරළියද්ද, දුමින්ද දිසානායක, වීරකුමාර දිසානායක, ෂෙහාන් සමරසිංහද එජාපයෙන් පී. හැරිසන්, චන්ද්‍රානි බණ්ඩාර, චන්දිම ගමගේද ඉදිරියෙන් සිටී. වී මිල ඉතා අඩුවීම, බඩඉරිගු වලට සහතික මිලක් නොදිමද ගංවතුර සහ නියගයට නොමිලේ ලබාදුන් බිත්තරවී සදහා ගොවියාගෙන් මුදල් අයකරගැනීමට ගන්නා උද්සාහයද නිසා එජාප ආණ්ඩුව පිළිබදව රජරට ගොවින් තැබී විශ්වාසය බිඳ වැටී ඇත. ජවිපෙ වසන්ත සමරසිංහද ඉහළ මනාප සංඛ්‍යාවක් ලබාගනු ඇත.

පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 5ක් ඇති අතර ඉන් 3ක් ජයගන්නේ සන්ධානයයි. එජාපයට ආසන 2කි. ඉදිරියෙන්ම සිටින්නේ සන්ධානයේ රොෂාන් රණසිංහ, සිරිපාල ගම්ලත්, චන්ද්‍රසිරි සූරියආරච්චිද, එජාපයෙන් නාලක කොලොන්නේය. ඉතිරි එජාප ආසනය සඳහා වසන්ත සේනානායක, අන්සර් හමීඩ් සහ සිඩ්නි ජයරත්න අතර තියුණු සටනක් ඇත. පොලොන්නරුවේ සන්ධානයේ ජයග්‍රහණය බොහෝ දෙනාගේ අවධානයට ලක්වන්නේ ශ්‍රිලනිප නායකත්වය මෛත්‍රීපාල සිරිසේන පොලොන්නරුවෙන් සිය දේශපාලන ජීවිතය ආලෝකමත් කරගත් බැවිනි.

බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 8න් 3ක් එජාපය ජය ගන්නා අතර සන්ධානයට  ආසන 4ක් හිමිවේ. සන්ධානයේ නිමල් සිරිපාලද සිල්වා, උදිත ලොකුබන්ඩාර, තේනුක විදානගමද, එජාපයේ හරීන් ප්‍රනාන්දු, වඩුවේලු සුරේෂ්, රවින්ද්‍ර සමරවීර ඉදිරියෙන්ම සිටින අතර වෙනම තරග කරන ලංකා කම්කරු කොන්ග්‍රසයටද 1 ආසනයක් හිමිවේ.  බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ සන්ධානයේ ශක්තිය හිටපු විපක්ෂ නායක නිමල් සිරිපාල මතද එජාපයේ ශක්තිය ඌව මහ ඇමති හරේන් මතද රදා පවතී. බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කය ඉකුත් ජනාධිපතිවරණයේදී මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජයගත්තේ වැඩි ඡන්ද 281කිනි.

මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 5න් 3ක් සන්ධානානය ජයගන්නා අතර එජාපයට ආසන 2ක් හිමිවේ. සන්ධානයෙන් සුමේධා ජයසේන සහ විජේමුණි සොයිසාද  එජාපයෙන් රංජිත් මද්දුම බණ්ඩාරද ඉදිරියෙන් සිටී. එජාපය සහ සන්ධානයේ අවසන් ජයග්‍රාහී අපේක්ෂකයන් දෙදෙනා වීමට කිහිප දෙනා අතර තියුණු සටනකි. ජගත් පුෂ්පකුමාර, පද්ම උදය ශාන්ත ඒ අතර සන්ධානයෙන් වේ. මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කය යනු 2001දී එජාප ආණ්ඩුව පිහිටුවීමේදී පවා සන්ධානය ජයගත් දිස්ත්‍රික්කයකි.

රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 11 ආසන 7ක් සන්ධානයට හිමිවන අතර එජාපයට හිමිවන්නේ ආසන 4කි. සන්ධානයෙන් ප්‍රේමලාල් ජයසේකර, ජෝන් සෙනෙවිරත්න,  ප්‍රවිත්‍රා වන්නිආරච්චි,  ජනක වක්කුඹුර,  රංජිත් සොයිසා, වාසුදේව නානායක්කාර, සනී කොඩිතුවක්කුද,  එජාපයෙන් දුනේෂ් ගන්කන්ද, තලතා අතුකෝරාල, ජයතිස්ස රණවීරද ඉදිරියෙන්ම සිටී. එජාපයේ ඊළඟ ජයග්‍රාහකයා වීමට ඒ.ඒ. විජේතුංග ඇහැලිගොඩ ප්‍රාදේශීය සභාවේ සන්ධාන සභාපතිවරයා සිට ‘යහපාලනයට’ එක්වූ සරත් සන්දනායක සහ කරුණාරත්න පරණවිතාන අතර සටන උණුසුම්ය. ජොන් සෙනෙවිරත්න සහ පවිත්‍රා වන්නිආරච්චිගේ දේශපාලන එකතුවත් වාසුදේවගේ පරිණත දේශපාලනයත් සන්ධානයේ ඉහළ ජයග්‍රහණයට හේතුවී තිබේ.

කෑගල්ල දිස්ත්‍රික්කයේ ආසන 9න් ආසන 6ක් සන්ධානයට හිමිවන අතර එජාපයට ආසන 3ක් හිමිවේ. සන්ධානයේ ඉදිරියෙන්ම සිටින්නේ ඩබ්ලිව් ජී. පද්මසිරි, ලලිත් දිසානායක, කනක හේරත්, රංජිත් සියඹලාපිටිය, අනුරුද්ධ පොල්ගම්පලය. එජාපයෙන් කබීර් හස්මි, චම්පිකා ප්‍රේමදාස, රුක්මන් සේනානායක පෙරමුණේ සිටී. ජවිපෙ අපේක්ෂක ගාමිණී රත්නායකද ඉහළ ඡන්ද ප්‍රමාණයක් ගනු ඇතැයි අපේක්ෂා කෙරේ. මුස්ලීම් ඡන්දවල බලපෑම නිසා එජාපයට කෑගල්ලේ වැඩි වාසි අත්වූවද කෑගල්ලේ වතු ද්‍රවිඩ ජනතාව බහුතරයම වාගේ තවම නියෝජනය කරන්නේ තොන්ඩමන්ගේ කම්කරු කොන්ග්‍රසය බැවින් එය සන්ධානයට වාසි සහගතය.

සරත් ෆොන්සේකාගේ නායකත්වයෙන් යුත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පක්ෂයට දිස්ත්‍රික් මැතිවරණ ප්‍රතිඵලවලින් එකදු ආසනයක් හෝ නොලැබීමේ අවකාශයක් දැනට පෙන්නුම් කලද ජාතික ලැයිස්තුවෙන් ප්‍රජාත්‍රන්තවාදී පක්ෂයට ආසනයක් හිමිවීමේ සම්භාවිතාව වැඩිය. එය සමකල හැක්කේ සිහළ උරුමයට 2000 ඔක්තෝබර් මහ මැතිවරණයේදී ලැබුණ ජාතික ලැයිස්තු මන්ත්‍රීධූරය මෙනි.(The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com)

ධර්මන් වික්‍රමරත්න

Dr Hector Perera       London

Some energy can be saved if it was efficiently used but some people have no patience. They need to hurry up, their hands are full and the minds are occupied with too many things to do at the same time. Have you not witnessed some of those British TV chefs run in the kitchen studio like headless chicken?  There are many acceptable reasons why one should not waste energy in cooking.

Have you witnessed some British TV cooking?

Sometimes there is a competition between two contestants to make omelettes. They pour the eggs and butter or oil on red hot pans and try to make omelette because faster they made wins the competition. Most foods have more than 60% water content. Most fruits have more than 80% water and even raw chicken have nearly 70% water. Egg white consists primarily of about 90% water into which is dissolved 10% proteins (including albumins, muco-proteins, and globulins). Unlike the yolk, which is high in lipids (fats), egg white contains almost no fat, and carbohydrate content is less than 1%. Egg whites contain just over 50% of the protein in the egg.

Only when cooked on moderately high temperature, the juices in foods such as in vegetables and meat come out slowly, ooze out then gradually react with the spices or margarine or butter etc. Many people just put fire at full blast and cook then likely to burn the whole thing because the liquid evaporates quickly. Sometimes I leave the food to cook at moderately high temperature then do some other work in the kitchen or else go to the computer or watch the TV for few minutes. This cannot be achieved unless you are experienced. I have demonstrated in a few different TV channels in Sri Lanka how to cook and save energy but so far none of these British TV channels didn’t give me a chance to show how to save energy in cooking. Keep on wasting energy and burn energy unnecessarily, that is they are burning money, what a waste?

The organic chemicals in spices

The spices have very low volatile organic chemicals, if anyone puts high fire, the spices and oil vapours escape quickly and some of it likely to deposit on the person who cooks. Try and smell any spice such as curry leaves or even cloves. One cannot smell the spice unless it is very closely sniffed. When you add these to curries and cook, the chemicals in them quickly escape then anyone can detect the smell in the kitchen. They have volatile chemicals and escape due to gain of kinetic energy from the fire. Once they lose the kinetic energy, those chemicals deposit anywhere, including on the person who cooks. When they walk about they might smell like a mobile kitchen, a Tandoori kitchen. Who would like to be smelled like that way?

 Scientific energy saving cooking

My method helps to cook food better, slowly, save electricity and gas, have time to do other things and you do not get curry smell or oil smell on the clothes and on the face and hair. I have witnessed some Sri Lankan ladies open the boiling curries such as chicken, beef and fish while cooking and keep on tasting the gravy not just once but several times. In these cases then they are likely to get a shower of curry and spicy smell on them. Those chemicals can get deposited on their faces, hands, hair and even on the clothes, especially the top part of the body.  I have witnessed their cooking a few times so I am aware of the mistakes they make.
Would these people understand that cooking involves lots and lots of chemistry, chemical reactions and science? To me all foods are nothing but chemicals such as carbon, hydrogen, oxygen combined to form different chemicals. What chemical elements are in carbohydrates? Mainly it is nothing but carbon, hydrogen and oxygen combination then meat or fish is protein. Proteins are large biological molecules consisting of one or more chains of amino acids.

Elements in food

Fish, beef, chicken and even dry fish have proteins in them. Proteins again have carbon, hydrogen, oxygen then nitrogen and some phosphorus plus other chemicals in small proportions. To me cooking means a series of chemical reactions.  In the synthesis of organic chemicals some chemicals are reacted together then certain bonds break and new bonds are formed in the new compounds. Take a very simple day to day chemical reaction such as making pickle. You add vinegar, a little sugar, salt and warm with some vegetables such as green chillies, onions and carrots. Remember it’s warmed but not cooked then they are bottled or put in a large clay pot, sealed and left for few days. One cannot forget about the appetizing smell of pickle after a few days due to the formation of an ester called ethyl ethanoate.

Some British TV cooks come and hastily just add this and that without any chemical knowledge, hardly any qualitative and quantitative aspect. They put too much heat while cooking but those chefs don’t understand that foods are bad conductors so heat goes through them slowly. If they understood this simple principle, they would never tried to make omelettes in a competition. You need to put medium or low heat then only some juices ooze out of the food and other spices absorb in then there is an inter change of juices that ooze out from different ingredients. Some juices with plenty of different chemicals gets in while some get out. Cinnamon and cloves each has 18 different aromatic chemicals which are very sensitive to temperature. I am not going into the other chemicals in other spices or what’s in vegetables and meat because too many to mention over here. The spices and the cooking ingredients have complicated different chemicals. They react with the food in many different ways, some absorb some stay on the surface and we call it adsorp for both these terms we call it chemisorption.  I am sure some chemical bonds break while new ones are formed due to interactions. After a while that results a nice tasty dish.

Why boiling curries are constantly opened?

When a cooking pan with boiling chicken curry is opened, all the chemical vapours that are supposed to be reacted with the food or supposed to be reacted together escape then it is likely to get deposited on the face of that person who cooks. Our so called Sri Lankan ladies open these boiling chicken curries and get a shower of CHICKEN COLOGNE and SPICY COLOGNE then walk up and down as if they walk on CAT WALK but smelling like a MOBILE KITCHEN. Who would like that?

You must not open boiling curries, leave it to settle the steam carrying the chemical vapours then open if they wanted to mix it. I call them that have high entropy state when they are boiling, needs sometime to settle down. When these curries are boiling these ladies get a high temptation to open so they wait desperately with a long wooden handled spoon or with a polkatu handa” in hand to open, perhaps to get a shower of that traditional secret aroma beauty therapy, OK if not why they open them while they are piping hot? If they wanted to mix them, just give a few minutes to settle down then do it.

Some scientific explanation

In science we call the molecules have high entropy when it’s boiling and very hot. At that time molecules have higher molecular speeds due to gain of heat that means they have high kinetic energy. A microscopic interpretation of Gay-Lussac’s law is as the temperature of a gas is increased, the velocity of the molecules is also increased. More molecules hit the sides of the container, each with a greater impulse, so that the pressure increases. If the container has something like rice, cooking curries like chicken or vegetables then they hit on them as well with that speed. That is how they get cooked.

Speeds of molecules are faster than jumbo jets

The quantity u_rms is called the root-mean-square (rms) velocity because it is the square root of the mean square velocity. The rms velocity is directly proportional to the square root of temperature and inversely proportional to the square root of molar mass. Thus quadrupling the temperature of a given gas doubles the rms velocity of the molecules. Doubling this average velocity doubles the number of collisions between gas molecules and the walls of a container as well as with the contents in the vessel.  It also doubles the impulse of each collision. Thus the pressure quadruples. This can be indicated graphically but not shown here. Pressure is thus directly proportional to temperature, as required by Gay-Lussac’s law. When you open the lid of a boiling curry or even rice, the vapours escape, temperature is lost, pressure decreases. Perhaps it takes a longer time to cook and energy is wasted. This is just one way of losing energy while cooking.

Cooking and chemistry are interconnected

You may have thought you left physics and chemistry behind when you left school, but if you want to eat well, you need to understand that cooking is all about physics and chemistry, with a little magic mixed in.
What is cooking?

Cooking is the process of changing the chemistry of food usually by transferring energy in the form of heat to the food long enough so that it is safe and digestible, and achieves the desired flavor, texture, tenderness, juiciness, appearance, and nutrition. Honestly some British TV chefs, just toss in the air a few times a thick piece of beef on a hot cooking pan then shout, It’s cooked”. When it is cut what do you see, red, virtually blood dripping red meat. Their excuse was, medium cooked beef is tastier than properly cooked meat. Remember under cooked meats are loaded with germs and bacteria.  However, the trouble begins when certain bacteria and other harmful pathogens multiply and spread, which can happen when food is mishandled or not cooked or cooled properly. Foods that are contaminated may not look, taste or smell any different from foods that are safe to eat. Symptoms of food poisoning can vary and develop as quickly as thirty minutes to a few hours or take longer (up to several days) after eating food that’s been infected.

 There are five ways heat cooks food. 

Food gets hot when molecules vibrate so fast that their temperature rises. Heat is transferred to food by means of conduction, convection, radiation, excitation, and induction.

Energy saving need to be demonstrated, not just words

Whatever it is I will let the public know the technique of energy saving when I get a chance. I am able to save about 60% energy wasted in cooking certain things only but not baking and grill cooking. How many people in Sri Lanka, India, England, Europe, Australia and America eat pasta, rice, spaghetti then chicken curries and vegetable curries? If I am not mistaken many millions of people eat that kinds of food on daily basis. In that case I am able to show the people how to cook these things with 30% or 40% gas or electricity and save about 60% energy and time as well. How do I know because I practice the technique at home, that is I cook that way?

Who would like to know my technique?

May be a small amount gas and electricity is used for cooking in cold weather countries the rest is for heating the places where they live. If they eat nothing but junk food no gas or electricity are used for cooking so they are not worried about energy saving cooking. In countries like Sri Lanka and India no energy is used for heating houses but used gas and electricity mainly for cooking only. If anybody needs to know how to cut down energy wastage then please contact me. I have already demonstrated this to The Sustainable Energy Authority in Sri Lanka for their approval. Why not these so called energy saving experts in England do not come forward and inquire what I am talking about? If I was proved wrong, £50,000 will be paid. To deliver the message, how about running all the way to number 10 Downing Street or to the gate of Buckingham Palace just like Archimedeans. Your comments are welcomed perera6@hotmail.co.uk

Shenali D Waduge

Tamils account for 76million the world over. The British transported Tamils all round the world as indentured labor during colonial times. The Tamils functioned as loyal slaves of the British.  Disproportionate opportunities and privileges paved the way for Tamils to mentally believe they were superior and above all others and from this has sprouted the notion for the Tamils to have a separate state. While there are hardly 2million Tamils physically living in Sri Lanka, 72million Tamils actually live in an Indian State that is referred to as State of the Tamils (Tamil Nadu) where Tamils are over 99% of the population, where Tamil language is the state language, where Tamil culture dominates, where Hinduism prevails – virtually all ingredients need for self-determination in a state that was amalgamated by the British to be called India. It is these arguments that the Tamils of Tamil Nadu started using to demand separatism from India but with India passing the pillow to Sri Lanka by creating Tamil militancy/LTTE Sri Lanka has become saddled with India’s headache. Nonetheless, carving out separate states being the newest norm of the capitalist West outcome of which Kosovo came about in 2008 the latest attempt is Tamil Eelam but there are serious lessons for Tamils themselves to learn from. They first need to come down a peg or two from cheering an eelam to wondering if Eelam will become a nightmare as the Kosovars are now discovering with no return too!

Yugoslavia was broken into 7 states : Croatia, Montenegro, Serbia, Slovenia, Bosnia & Herzegovina, Macedonia and Kosovo.

Kosovo independence came in 2008. Kosovo Prime Minister Hashim Thaci is part of a criminal syndicate. The PDK, led by Hashim Thaci was a former Kosovan Liberation Army commander. US, the EU and the UN supported him and continue to do so. The Heritage Foundation and similar other global thinktanks support the KLA-KDP, despite its criminal connections. According to Serbian Justice Minister Vladan Batic, the prosecution at the Hague war crimes tribunal has over 40,000 pages of evidence against former Kosovo Liberation Army leader Hashim Thaci,  (quoted by Radio B92, Belgrade, 3 July 2003).

In April 2000, US Secretary of State Madeleine Albright ordered The Hague chief prosecutor Carla del Ponte to omit from the list of war crime suspects Hashim Thaci” (Tanjug, 6 May 2000). Carla del Ponte subsequently claimed that there was not enough evidence to indict Thaci on war crimes. .

Madeline Albright and KLA leader Thaci

Just as in the case of Sri Lanka a well planned and funded set of lies enabled the disintegration of Yugoslavia and the creation of independent states that were perfect for the West to advance their agendas and get their hands on resources that would make a handful rich.

It is only after the damage is one and when there is no chances to reverse that the lies are coming out in a self-boasting by the villains!A documentary by Jonathan Dimbleby in 2000 confirms MEDIA LIED on behalf of the US/NATO. Media lied that there were ‘ethnic cleansing’ of the Kosovar Albanians creating the public opinion that NATO had the right to bomb and militarily intervene (doesn’t it question the lies by MEDIA on behalf of West with regard to Sri Lanka!)

US/NATO used MEDIA to led the world to believe ethnic cleansing took place. So far only 2000 bodies have been recovered. Doesn’t that question the chorus of 40,000 to 125,000 claimed to be dead & missing in Sri Lanka without giving so much as a single name.

Rambouillet Accords were drafted with the hidden intention of creating separate states & questions the present plethora of bogus resolutions against Sri Lanka by the same players that created Kosovo. What kind of Accord inserts provision allowing NATO freedom of movement not only in Kosovo but throughout Serbia with complete immunity from all Yugoslav laws (watch out for such an inclusion in Sri Lanka’s case for the same US/NATO forces)

Ninety per cent of Kosovo’s population is made up of ethnic Albanians. At the end of the conflict in 1999 many ethnic Serbs were pushed out of Kosovo, but not all of them left. About 100,000 remained behind (recall the thousands of Sinhalese & Muslims chased out of the North by the LTTE – why was the world silence on the ethnic cleansing by Tamils)

Current situation of independent Kosovo

• Half of Kosovo’s 1.8 million people are 25 or younger. More than 30,000 enter the job market yearly but only 8000 find work.
• Only 75 out of 192 states have recognized Kosovo independence
• Russia claims it will not allow the cancelation of UN Resolution 1244, which confirms Serbia’s territorial integrity
• International isolation : Afghani passport holders can cross 22 borders without restrictions, while Kosovars can only travel to five countries visa-free: Turkey, Albania, Montenegro, Macedonia, and Haiti.
• Unemployment in Kosovo highest in Europe – 45%
• half of Kosovo’s citizens struggle to survive on social benefits of less than $2 per day.
• Kosovo economy in shambles : Domestic commerce documents are not recognized overseas due to the lack of diplomatic relations.
• Kosovo imports goods and services worth around $200 million from neighboring countries such as Serbia and Bosnia-Herzegovina, it is impossible for Kosovo to reciprocate exports because Kosovo is not recognized.
• West is no longer nice guy : Goods from Kosovo brought into the market of the European Union will be subject to extra tariffs. Kosovo’s once friends are now only concerned about business & profit!
• Kosovo has no international postal or telephone code. Mobile phone calls are channeled through Slovenia or Monaco at considerable expense.
• Kosovo cannot receive its own web IP address, inhibiting online purchasing, Internet banking, and national cybersecurity.
• Kosovo athletes cannot even join international sports associations.
• Kosovo is being slowly privatized. Properties were being offered for sale as if they were the holdings of politicians, rather than the resources of all Kosovo residents. Former Secretary of State Madeleine Albright is attempting to buy Kosovo Telecom.
• Kosovo has become a prostitute/smuggling and human trafficking hub (both areas that LTTE and Sri Lanka’s North has been notorious for)
• S. military base in Kosovo was constructed in 1999 without consulting with the government of Serbia and is the largest U.S. military base built outside of the U.S. If Kosovo has been given independence why is there need for 17,000 UN ‘peacekeepers’ to remain?

If Kosovo is the EU’s Iraq, Eelam will become West’s gateway to balkanize the 3 giants of Asia. To bring this initiative to its grand conclusion is the inclusion of the man responsible for Kosovo Independence who is now one of the 3 members of the UNHRC panel https://www.lankaweb.com/news/items/2014/06/27/navi-pillai-appoints-martti-ahtisaari-bribed-by-albanian-mafia-to-deliver-kosovo-independence-to-investigate-sri-lanka/

Who wanted Kosovo liberation, who got it and who is benefitting from it and was it really worth it in the end are questions that the Tamils living in Sri Lanka need to ask themselves in particular those living in the North. A separate state in the North means that they will not be welcome in the rest of Sri Lanka. Just as Kosovars are now isolated internationally economically disabled, internationally cut off and even those that helped them get independence giving a cold shoulder the exact same is likely to happen to the Tamils. More dangerous is the realization of the vision of the current Sri Lankan Prime Minister for a road/rail link to India which will mean the end of Sri Lankan Tamils in phase 1 and thereafter a total invasion colonization of Sri Lanka by India and end of the Sinhalese race in Sri Lanka.

With the West’s use of Islamic terrorism, the seeds are already planted for scores of future conflicts all of which will fill the purses of westerners and the local bastards enjoying making profits from facilitating the killing of their own people.

Do we really need to walk into such dismal times when we should be learning from the mistakes and manipulations taking place under our very own eyes.

Kosovo’s liberators were identical as the LTTE. The political party that holds reign in independent Kosovo is no different to the LTTE representatives the TNA. While Kosovars are now in a state of shock, vulnerable, fearful and in poverty the Tamils are continuing to vote for the TNA despite so many warnings given to them. Should Tamils listen or take instructions from the Tamil Diaspora all of whom hold foreign passports and are not citizens of Sri Lanka?

Let the Tamils of Sri Lanka realize at least now the mistake they are making in stubbornly pursuing a separate state when they should realize that the state to be declared independent is to advance the West’s geopolitical designs and have nothing to do with wanting to help Tamils. Tamils should also realize that they have used the discrimination and genocide themes beyond any level of tolerance.

Shenali D Waduge

S. Akurugoda

Ranil Wickremesinghe who took over after the assassination of Gamini Dissanayake, unlike the record kept by the UNP’s previous leaders, continues to remain in the leadership after the loss of  29 elections including several presidential, parliamentary and provincial council elections under his leadership

Over 60 UNP MPs have left the party since he assumed office and many allege that irrespective of the party constitution, Ranil is not a democratic leader but a dictator.

UNP Constitution was amended by Ranil Wickremesinghe at a Conference held at Kataragama to suit his interests. He had changed some provisions of the Constitution for his own benefits. He had secretly brought in these changes.

When Gamini Dissanayake became the party leader, Ranil was kept down. The insecurity that he felt at that time made him plan the entire secret operation of amending the Constitution to make his position secure.

That was the main reason why UNP could not change its leadership. Ranil had included provision in the party constitution to the effect that the leadership can be changed only if it falls vacant. This means that he must resign or die!

The UNP’s early Constitution was somewhat a democratic one. President J.R. Jayewardene effected some changes to make the party leader more powerful but Ranil made it worse to feel he is secure. Before talking about restoring democracy in the country, he should take steps to restore democracy within the party.

Ranil had lost credibility among the party supporters for his childish and irresponsible statements, especially during the military operations against the LTTE, wanted the LTTE to survive further so that he could capture power.

අරවින්ද රුබසිංහ

ජාත්‍යන්තර සමුද්‍ර ප්‍රඥප්තියට අනුව ශ්‍රී ලංකාවේ නැගෙනහිර සහ උතුරු වෙරළට මඳක් ඈතින් පිහිටි ඛණිජ සහ ගෑස් නිධියක අයිතිය ඉදිරි වසර 5 තුළදී ශ්‍රීලංකාවට ලැබීමට නියමිතයි. මේ පිළිබදව උපාය මාර්ග ව්‍යවසාය කළමණාකාරී ආයතනයේ අධ්‍යක්ෂ සහ   ජාතික සමුද්‍ර කටයුතු කාරක සභා කාර්යාංශයේ සභාපති ක්‍රිස් තිලක ශ්‍රී ධර්මකීර්ති මහතා සමඟ කළ සාකච්ඡාවක් ඇසුරින් සකස් කළ වාර්තාවක් පාඨක ඔබගේ දැණුම පිණිස ඉදිරිපත් කරමි.

ජාත්‍යන්තර සමුද්‍ර නීති රීති වලට අනුකූලව ශ්‍රී ලංකාව ඔබ්බෙන් සමුද්‍ර පත්ලේ ඇති අති විශාල සම්පත් නිධියක අයිතිය සඳහා ශ්‍රී ලංකාව අයදුම් කර ඇත. මෙම අයදුම් පත එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයට ඉදිරිපත් කිරීම කලක් තිස්සේ පමා උනත් ආචාර්ය එන්. විජයනන්ද මහතාගේ සහය ඇතිව පිටු 450 කින් යුත් වාර්තාවක් ධර්මකීර්ති මහතා විසින් සකස් කර එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය විසින් නියම කොට තිබූ 2009 මැයි මාසයේ අයදුම් පත් භාරගන්නා අවසාන දිනයට පෙර ඉදිරිපත් කිරීමට සමත් විය. මේ කටයුත්ත සාර්ථක කරගැනීමට බ්‍රිතාන්‍ය, නවසීලන්ත සහ ශ්‍රී ලාංකික සමුද්‍ර විද්‍යා සහ භූ විද්‍යා විශේෂඥයන්ගෙන් සමන්විත කණ්ඩායමකගේ සහය ලබාගැනීමට ධර්මකීර්ති මහතා ප්‍රධානත්වය දැරූ උපාය මාර්ග ව්‍යවසාය කළමණාකාරී ආයතනය පියවර ගනු ලැබීය.

ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව දරුස්මාන් වාර්තාවත් යුධ අපරාධ චෝදනාත් එල්ල වූයේ මේ වකවානුවේම නිසා මෙම ඉල්ලුම්පතට යහපත් ප්‍රතිචාරයක් නොලැබෙනු ඇතැයි බොහෝ දෙනකු සිතුවද එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය විසින් එම යෝජනාව පිළගන්නා තත්වයට ගෙනඒමට මෙම විශේෂඥ කණ්ඩායම කටයුතු කරණු ලැබීය.

එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය මෙම අයදුම් පත් සලකා බලන්නේ ඒවා ලැබෙන අනුපිළිවෙල අනුවයි. ඒ අනුව අප කලින් සිටියේ 43 වන ස්ථානයේය. එහෙත් ඉහත කී  ආයතනයේ නිලධාරීන් සහ එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ ශ්‍රී ලංකාව නියෝජනය කරන විද්වතුන් කිහිපදෙනකු දැඩි පරිශ්‍රමයක් දරා එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය වෙත ඉදිරිපත් කරන ලද තීරණය යලි සලකාබැලීමට කෙරුණු ඉල්ලීම හේතුවෙන් ඉල්ලුම් පත් සලකා බැලීමට පැවැත්වෙන රැස්වීම් වාර ගණන වැඩිකිරීමට අවශ්‍ය ප්‍රතිපාදන සැපයීමට බෑන් කී මූන් මහතා එකඟ කරගෙන හැම රටක්ම ඉදිරිපත් කළ අයදුම් පත් සලකා බැලීම ඉක්මන් කරලීමට සමත් වී ඇත. මෙය මුළු ලෝකයේම රටවල යහපත සඳහා අප කණ්ඩායම විසින් කරන ලද මහඟු සේවයකි. එම කාලසටහන අනුව 2027 දී ගැනීමට නියමිත වූ ශ්‍රී ලංකාවේ අයදුම් පත 2018 සහ 2020 අතර කාලය තුළදී සළකා බැලීමට නියමිතයි.

ශ්‍රි ලංකාව ඉදිරිපත් කළ අයදුම් පතට ඇතුළත් කළ කරුණු වල විද්‍යානුකූල භාවයත්, එහි අන්තර්ගත දත්ත වල ඇති නිරවද්‍යතාවයත් දත්ත විශ්ලේෂණය සදහා උපයෝගී කරගනු ලැබූ තාක්ෂණ මෙවලම් සහ පරිගණක මෘදුකාංගවල ඇති යෝග්‍යතාවයත් අනුව මෙම අයදුම් පතට අනුමැතිය ලැබෙනු ඇතැයි පූර්ණ විශවාසයක් ඇත.

මෙම සම්පත් නිධිය ප්‍රමාණාත්මකව  වර්ග.කි.මීටර් දාහත් ලක්ෂයකි (1,700000). මෙම ප්‍රමාණය පිළිබදව පාඨක ඔබට නිවැරදි අදහසක් ඇතිකිරීමට සන්සන්දනාත්මක ලෙස කිවහොත් ශ්‍රී ලංකාවේ භූමි ප්‍රමාණය වර්ග.කි.මීටර් 65,000 කි. ශ්‍රී ලංකාව මෙන් 27 ගුණයකින් වැඩි මෙම සම්පත් නිධිය කි.මී. 20 ගැඹුරට පවතී.  ඉන්ධන සඳහා යොදාගත හැකි ගෑස්, ප්ලැටිනම්, ටයිටේනියම් යනාදි අතිශය වටිනාකමකින් යුතු ලෝහ සහ මූල ද්‍රව්‍ය වලින් මෙම නිධිය සමන්විත වේ. දැනුදු ලංකාවේ නැගෙනහිර වෙරළ ආශ්‍රිතව ඉල්මනයිට් නම් වූ ඛණිජ ද්‍රව්‍යය ඇති නමුත් අපි එයින් උපරිම ප්‍රයෝජන නොගන්නා බව කණගාටුවෙන් සඳහන් කළ යුතුව ඇත. උදාහරණ ලෙස කිවහොත් මෙම  ඉල්මනයිට් ටොන් එකක් සදහා ලෝක වෙළඳ පොලේ $160ක වටිනාකමක් ඇතත් අපි එය විදේශීය සමාගම් වලට විකුණන්නේ ටොන් එකක් $40 බැගිනි. අපෙන් $40 ට ගන්නා එම සමාගම් ඒවා නිසි පරිදි සකස් කොට විවිධ ලෝහ සහ මූලද්‍රව්‍ය ලෙස වෙන්කරගත් පසු ටොන් එකක් $16,000 බැගින් විකුණනු ලබයි. මෙම කාර්යය අප විසින්ම කරන්නේනම් ඒ සඳහා ආයෝජනය කළයුතු වන්නේ ඩොලර් මිලියන 200 ටත් අඩු මුදලකි.

කෙසේ වෙතත් අප අද කතාකරන සාගර පත්ලේ ඇති සම්පත් නිධිය මේ කිසිවක් හා සැසඳිය නොහැකි තරම් අති විශාල වටිනාකමකින් යුතුවේ. ශ්‍රී ලාංකිකයකුගේ ඒක පුද්ගල ආදායම ඩොලර් කෝටි ගණනක් වනු ඇත.

මෙම වාසනාව අප රටට ලැබෙන්නට ආසන්නව ඇති මේ මොහොතේ ඊටම ඈඳුනු අඳුරු සෙවනැල්ලක්ද වේ. එනම් උතුරු සහ නැගෙනහිර පලාත් සභා වලට ස්වයං පාලන අයිතිය දීමට අදහසක් මතුවීමයි. යම් ලෙසකින් පලාත් සභාවලට මෙම අයිතිය දුනහොත් මෙම සම්පතෙහි අයිතිය සමස්ථ ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගෙන් ගිලිහී එම පලාත් සභාවලට පමණක් ලැබෙනු ඇත. අළුතින් ලැබෙන සම්පත් නිධිය පමණක් නොව, ඉහත මා සඳහන් කළ ඉල්මනයිට් නිධියද අපට  අහිමි වනු ඇත.

දේශපාලන අනාවැකි අනුව මෙවර චන්දයෙන් පත්වන ප්‍රධාන පක්ෂ වලට තනිව ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීමට අවශ්‍ය තරම් බලයක් නොලැබුණහොත් තුන්වැනි පක්ෂයක සහය පැතීමට සිදුවනු ඇත. මෙම තත්වය ඇතිවන තුරු ඇතැම් පක්ෂ මහත් උනන්දුවෙන් බලා සිටී. බලයට කෑදර අප දේශපාලනඥයන් මහ ජනතාවගේ මතයත් රටට අහිමි වන ආර්ථික වාසිත් නොතකා සුළුතර  පක්ෂ විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලබන ඕනම කොන්දේසියකට එකඟ වන බව පෙර අත්දැකීම් අනුව අපට අවබෝධ කරගත හැකිය.

මෙම අවස්ථාව මඟ හැරියහොත් අපට ඒ වරද කිසිදා නිවරද කරගත නොහැකි වනු ඇත. එනිසා එවන් තත්වයක් ඇතිවුවහොත් එහිදී නිවැරදි තීරණ ගැනීමට දේශපාලනඥයන්ට බල කර සිටීමට අවශ්‍ය අවබෝධය මහ ජනතාව තුළ ඇතිකරළීම මෙම ලිපියේ අරමුණයි.

අරවින්ද රුබසිංහ

ආචාර්ය . කොඩිසිංහ  හේරත්

අපේ පාසැල් යුගයේ මස් වැද්දා සහ වටු කුරුල්ලන්ගේ කතාන්දරය ගුරුතුමා කියා දෙන විට අපි අහගෙන හිටියේ හරිම ඉවසිල්ලෙන්.   අමරේ,විජේ , සෙයියදු, අබ්දුල් , මාරිමුත්තු  සහ සෙල්ලා අපි ඔක්කොම එක පන්තියේ.

ගෙදරදී  අපි අපේ  දෙමවුපියන් හා එක්ව  අපිට අවේනික වු  සිරිත් විරිත් අනුව  කටයුතු කලද ඒ කිසිවක් පන්තියට ගෙනාවේ නැත. පන්තියේදී සිංහළ මුස්ලිම් හා දෙමළ වූ ඔක්කොම අපි  එක පංතියක සහෝදර කැලක් විය. ඉගැනීම මෙන්ම සෙල්ලම් පිටියේද අපි කටයුතු කලේ එකටය.

සුදු වේට්ටියෙන් හා ජාතික ඇඳුමෙන් සැරසි සිටින ජයතුංග  සර්  හරිම සැරයි. ඔහු අත තිබු වේවැල පිට හරහා නොවැදුන කිසිවෙකු අපේ පංතියෙ සිටියේදැයි මම නොදනිමි. කතාන්දර කියා දෙන කැලැසියේදී  ඔහුගේ සැර පරුෂ බව මුනෙන් පහව යන්නේ කතාන්දරය තුල ඔහු ජිවත්වන නිසා විය හැකිය. අපිද ඔහු සමග කතාන්දරය තුල ජිවත් වූවෙමු.

වටු කුරුල්ලෝ කෑම සොයන් කෑවේ රංචුව එකට , පියාසර කලේ එක රංචුවට , කීචි – බීචි හඬ මැද්දේ ඔවුන් සෙල්ලම් කලේ එක රංචුවට . අනතුරක සේයාවක් දැනුන විට එක විධානයට එකවරම අහසට නැගී පියාඹා ගියේද රංචුව එකටය. මස් වැද්දා ඉතා සීරුවට දැලක් එලුවද එය ඔසවාගෙන ඉහලට පියාඹා  රුක්ෂ ගසක් මුදුනේ  එය රඳවා කුරුල්ලන් නිදහස්ව ගියේ මස් වැද්දාට දැලද අහිමි කරමින්ය

කලක් ගතවෙත්ම වටු කුරුළු රංචුවේ ප්රශ්ණ ඇතිවිය.  එකෙක් අනිකා පරදුවට තබමින් වහසි බස් දොඩන්නට විය. අනෙකාට දොස් පැවරීමට විය. ඔවුන් අතර තිබු සමගිය ක්රමයෙන් අතුරුදහන් විය. මස් වැද්දා යලිත් පැමිණෙනවිට ඔවුන් සිටියේ ලොකු රණ්ඩුවක පැටලිලාය . වෙනදා එක හඬින් එක මොහොතෙන් දැලත් ඔසොවාගෙන පියාඹා පලා යෑමට සමත් වූ ඔවුන්ට  අද සතුරෙකු ඔවුන් අබියස සිටින බව අමතකව ගොස්ය. මස් වැද්දා වෙනදා මෙන්ම ඉතා සීරුවෙන් දැල එළුවද කුරුල්ලන් හිටියේ වෙනම ලෝකයකය. ඔවුන් තමන්ට අත්වෙන ඉරණම කවරක් වුවද  අනෙකාට සිදුවන හානිය හා විනාශය දැක සතුටුවීමට බලා  සිටිyeය. මස් වැද්දා යුහුසුළුව කුරල්ලන් ටික  කුදලාගත්තේය.  තමාගේ විනාශය හමුවේ එයින් බේරීමට කටයුතු කරනවා වෙනුවට දුක සැප බෙදාගෙන එකට ජිවත් වූ තමන්ගේ පිරිස සමග උරණ වෙමින් සිටි කුරුල්ලන් එකිනෙකාට කල මෝඩකම් තේරුම් ගියේ තමාගේම  බෙල්ල වැද්දාගේ ග්රහණයට හසුවෙන විටය. -වටු කුරුල්ලන් සදහටම වනාන්තරයෙන් වදවී ගියේය.

ජයතුංග සර් අප අතරින් වියෝ වී බොහෝ කල් ඉක්ම ගොස්ය.   ජීවතුන් අතර සිටින අපි අද මස් වැද්දන්ගේ කුරුමානමට ලක්වූ වටු කුරුල්ලන් වී  සිටිමු.

මාරිමුත්තු හා සෙල්ලදොරේලා තවමත් අපේ හොඳ මිත්රයෝය. කඩමණ්ඩියේ, රෝහලේ, සේවා ස්ථානයේ මේ හැමතැනම ඔවුන් අප සමගය. කෙසේ නමුත් ඔවුන්ට උතුරේ නෑදෑයන්ගෙන් එල්ලවෙන බැලපෑම් හමුවේ ඔවුන් අසරණ වී ඇත. මේ පුංචි රට තුල කුඩා දෙමළ  රටක් හදන්නයි ඔවුන්ගේ වෑයම. දහස් ගණනින් මිනිස් ඝාතන සිදුවෙන ත්‍රස්තවාදයකට මේ ප්රශ්නය දිග්ගැස්සී ගියේය.

මුස්ලිම් මිත්රයින්වූ සෙයියදුලා සහ  අබ්දුල්ලාගේ පැත්තෙන් බැලුවම ඊටත් එහාගිය ප්රශ්ණයක් මතුවෙලා.  පුරාණ සිංහළ රජ සමයේ වෙලදාමට මෙහි පැමිණි මුස්ලිම් ජනතාව අදටත් ගමේ  කඩමණ්ඩියේ සිට නගරය දක්වා විහිදී වෙලදාම් කරති. මෑතක් වනතුරුම ඔවුන් සුහද සීලිව කටයුතු කලද දැන් වෙනස් වී ඇත. ඔවුහු   මුස්ලිම් අන්තවාදීන් හා එක්ව මේ පුංචි රට මුළුමනින්ම අල්ලා දෙවියන්ට භාර කරීමට අර අඳිති.

එදා  සාරි පොටෙන් සිය හිස පමණක් යාන්තමට වහගත් සෙයියදුලගේ නංගිලා අද පාරේ යන්නෙත් කළුපාටින් මුළු ගතම වහගෙන. ඒක ඒ ඔවුන්ගේ මුල් රටවල සිරිතක්‌  විය හැකිය. නමුත්  මෙතුවක් කල් අපේ රටේදි  නොතිබුන බුර්කාව  හදිසියේ  පාත්වුණේ වෙන කවරක් නිසාවත් නොව ? මුස්ලිම් න්‍යාය  වාදීන්ගේ උපදෙස් අනුවය. මුලින්ම ඔවුන් වෙනස් ජාතියක් බව  ඔවුන්ගේම  හිත්වලට කාවද්දන්න. ඊළඟට ඔවුන් අපෙන් වෙන්කරන තැනට පෙළ ගස්වන්න. එපමණකින් නොනැවතුණු ඔවුන් ඊළඟට අපේ සිංහළ ගැහැණු දරුවන්ද  මේ රැල්ලට හසු කර ගන්නේ ඒ දරුවන්ට නොදැනුවත්වමය.

මුස්ලිම් හා දෙමළ ජනයාගෙන් එන ප්රශ්ණ අඩුම වශයෙන් ඔවුන් පර දේශක්කරයින් නිසා ඇති වූවායයි සලකා ඒ සඳහා විසදුම් සෙවිය හැකිය. නමුත් සිංහල අපි අතරෙම ඉන්න අමරෙලා සහ විජේලට මොකද වෙලා තියෙන්නේ? ඔවුන් අද නිල්,’ කොළ සහ රතු පාට  පක්ෂවලට බෙදිලා ඔවුනොවුන් මරා ගන්නවා.  ඔවුන්ගේ  ඇඟේ දුවන ලේත් හරියට ඒ ඒ පාටවලින්ම හැදිලා තියෙන විදියටයි ඔවුන් වෙන්වෙලා බෙදිලා වැඩ කරන්නේ.  මගුළකට, පාටියකට හෝ බණ ගේකට එකතු වීම තබා අවමඟුලකදී හමුවුනත් මීට පෙර  කවදාවත්ම දැක- හමුවී නැතිවුන්  මෙන් ඇයි- හොඳයිකම් නොපවත්වයි.

සැබෑ  කුරුළු වැද්දා එදා තම ගොදුර  කොටු කර ගැනීමේ අරමුණින් වටු කුරුල්ලන් අතර අසමගිය වැපුරුවේදැයි අපට පිළිගත නොහැකිය. නමුත් අද ශ්රී ලංකාව අගාධයකට ඇද දැමීමට පෙළ ගැසී සිටින විදේශ බලවේගයන් හා ඔවුන්ගේ ඔත්තු කරුවන් මස් -වැද්දාගේ භූමිකාවට පිවිසීමත් සමග මේ රටේ ජනතාව වටු කුරුල්ලන්ගේ තැනට හෙලීම පමණක් නොව ඔවුනොවුන් අතර අසමගිය ජනිත වන  පසුබ්මක් නිර්මාණය කර ඇති බව මොනවට පැහැදිලිවන්නේය

පරන්ගින්,  ලන්දේසින්  හා  ඉංග්රීසින් මේ රට ආක්‍රමණය කරද්දී ඔවුන් හා සටන් වැදුනේ සිංහළයින්ය. ඒ ශ්‍රී ලංකාව ඔවුන්ගේ එකම මව්බිම වු නිසාය. එදා ආක්රමණිකයන් කතෝලික  හා ක්රිස්තු දහම රට තුල ව්යාප්ත කිරීමට  විරුද්ද වුයේ බවුද්ධයින්ය. එදා ශ්‍රී ලාංකීය ජනතාව බුදු දහම හිස් මුදුනින් පිළිගෙන ඒ අනුව ජිවත් වූවෝය.  මේ අනුව බැලූ  කළ  එදා ආක්‍රමණිකයන්ට  මුහුණ දීමට තිබුණු එකම අබියෝගය සිංහල බවුද්දයින්ය. ආක්‍රමණික මස් වැද්දන් සිංහල බවුද්දයින්ව  දඩයම් කිරීමෙහි නිරත විය. එදා දියත්වූ මේ සීතල යුද්දය නොයෙක් වර නොයෙක් මුහුණුවරින් ශ්‍රී ලාංකීය ජනතාව පිඩාවට පත් කර ඇතත් සිංහල බවුද්දයින් සිය මවුබිම ආරක්ෂා කරගැනීමේ වෑයම අතහැර නැත.

වර්ෂ 1948 දී  ආක්රමණිකයින් නිළ වශයෙන් මේ රට හැරගියද ඔවුන්ගේ න්යාය පත්රය තවමත් හකුලා නැත. එය ඔවුන්ගේ ඒජන්තයින් ලවා නොකඩවා ක්රියාවට නංවයි. මේ රටින් සිංහළ බවුද්දයින් අතුගා දමන තෙක් එය අත නොහරිනු ඇත. ඔවුන් විවිද උපක්රම යොදා අප වටා ශක්තිමත්ව තීබු සමාජීය බැඳීම්  දියාරු කොට ඇත. එදා අපේ  බවුද්ද සමාජය තුල මුල්බැස තිබු ‘වැවයි දාගැබයි ගමයි පන්සලයි’ සංකල්පය හකුලා දමා ඇත. අද දෙමළ,  මුස්ලිම් හා සිංහළ ජාති වාදය ඇවිස්සෙන පසුබිමක් ගොඩ නැගී ඇත. දකුණේ සිංහළයින් සමග සම අයිතිවාසිකම් බුක්තිවිදිමින් ජිවත් වන දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනතාව සිංහලයින්ගෙන් තොරව ජාති වාදී ලෙස  ඔවුන්ට පමණක් වෙන්වූ රාජ්‍යයන් දෙකක් පිළිවෙලින් උතුරේ සහ නැගෙනහිරින් වෙන් කිරීමට ඔවුන්ට අනුබල දෙන්නේය.

විදේශීය රාජ්‍ය අනුග්‍රහය සහිතව වසර 30ක් තිස්සේ සිංහල ජනතාව පිඩාවට පත්කළ දෙමළ ත්‍රස්තවාදය හා ඔවුන්ට සහය දුන් සියලු බල වේගයන් පරාජය  කිරීමට මහින්ද රාජපක්ෂ රජයට හැකිවිය. එපමණකින් නොනැවතුණු රාජපක්ෂ රජය රටේ සංවර්දනය ඉලක්ක කොට මහා පරිමාණයේ ව්‍යාපෘති දියත් කළේය.  මෙහිදී අද වෙළඳ ලෝකයේ ප්රමුකයෙකු වී ඇති චීනය සහභාගී කර ගැනීම සහ අද ගුවන් හා නැව් ගමනා ගමනයේදී  සිංගප්පුරුවට හිමි තැන හම්බන්තොට වරාය  හා ගුවන් තොටුපොල හරහා ශ්රී ලංකාවට හිමි කර ගැනිමටත් කටයුතු සැලසුම් කරන්නට විය

මේ නව ක්රියාදාමය ඇමෙරිකාවට සහ අසල්වැසි ඉන්දියාවට තද පහරක් විය.  වහා ක්රියාත්මක වූ ඇමෙරිකාව හා ඉන්දියාව එතෙක් ශ්රී ලංකාවට එරෙහිව  ක්රියාත්මක වෙමින් සිටි මස් වැද්දන් හා එක්විය. මහින්ද රාජපක්ෂ  නෙරපා ඔවුන්ට අවනතව කටයුතු කරණ පිරිසක් බලයට පත් කළේ සිංහල බවුද්ද බලවේගය කොල, නිල්,   රතු දේශපාලනය තුල දිය කර හරිමින්ය. අද බවුද්ද ජනතාව කොතෙක් දුර භේද -බින්න වී ඇතිදැයි කියතහොත්  ගිහි බවුද්ද පිරිස පමණක් නොව පැවිදි බික්ෂුන් වහන්සේලා  පවා කොල, නිල්,  රතු පාටවලට වැසී අධර්මය හා මිත්‍යා දෘෂ්ටිය තුල ජිවත් වන්නෝය. බවුද්ද භික්ෂුන් වහන්සේට ඇති ගවුරවය සිඳී යන තැනට කටයුතු සිද්දවී ඈත. ගමේ පන්සල කේන්ද්ර ගතකොට ඒ වටා ගොඩ නැගුණ ගමේ ජන සමාජය නොබෝ දිනකින් ඉතිහාසයට එක්වූ ශ්රී ලාංකීය  සමාජ රටාවක් පමණක් වෙනු ඇත.

මේ අනුව බලන විට එදා මෙන්ම අදත් මස් වැද්දා ජයගෙන ඇත. එහෙත් වටු කුරුල්ලන්ට මෙන් නොව සිංහළ බවුද්දයින්ට ශ්රී ලංකාව තුල සිය ආරක්ෂාව නැවතත් තහවුරු කර ගැනීමට තවත් එක අවස්ථාවක් ඇත. 

ඔවුන්ට එල්ලවී ඇති විදේශ බලවේග හා ඔවුන්ගේ ඒජන්තයින් පරාජය කොට පෙර සේම සියලු ජාතින් හා එක්ව කටයුතු කරණ සිංහළ බවුද්ද රටක් ගොඩ නැගීමට  ලබන  17 දාට  යෙදෙන චන්දය පාවිච්චි කල හැකිය.

එච්.එම් .කොඩිසිංහ

එස්. අකුරුගොඩ

එකදහස් නමසිය පනස්හයේ සිදුකල සමාජ පෙරලියේ පුරෝගාමියා වුයේ හොරගොල්ලේ වලව්වේ එස්.ඩබිලිව්.ආර්.ඩී.බණ්ඩාරනායක මහතාය. ඉන් වසර තුන හමාරකට පසුව, එවන් අඟනා සේවයක් කළ එතුමා ඝාතනය කරවන ලද්දේ තල්දූවේ සෝමාරාම නම් භික්ෂුවක් යොදවා ගෙනය. එම ඝාතනය කුමන්ත්‍රණය කිරීමේ වරදට එවකට කැළණි වහාරාධිපතිවූ මාපිටිගම බුද්ධරක්කිත හිමිද හසුවිය. අද ද රට බෙදුම්වාදීන් ගෙන් මුදවා රට එක්සේසත් කළ නායකයා දේශපාලනමය ඝාතනයකට ලක්කිරීමට නූතන බුද්ධරක්කිතලා සහ සෝමාරාමලා යොදවා ගෙන ඇති බවක් පෙනෙන්නට තිබේ.

බණ්ඩාරනායක මහතා ගේ හදිසි වියෝවෙන් කම්පාවට පත් ජනතාවගේ ආරාධනයෙන් දේශපලනයට පිවිසි සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මැතිනිය ජනතාවගේ අභිලාශයන් නොයෙකුත් බාදක මැද ඉටුකරමින් හොරගොල්ලේ වලව්ව තව තවත් ජාතික හදවතට ලoකළේය. එහෙත් අද හොරගොල්ලේ වලව්වෙන් ඇසෙනේ මොනවාද? ඒ ‘මිස්ටර්’ ප්‍රභාකරන්ගේ අවතාරයේ හඞය. එස්.ජේ.වී.චෙල්වනායගම්ගේ ගුණවරුනය. ‘සිoහල බෞද්ධ ආධිපත්‍යය’ විනාශ කළ යුතුය යන්නය.   මේ වෙනස සිදුකිරීමට හොරගොල්ලට ඇතුලුවූ හෝ ඇතුලුකළ අබෞද්ධ විජය කුමාරතුoගලා සහ අසිoහල සම්භවයක් ඇති කුමාර් රූපසිoහලා කිසියම් අයුරින් දායක වුනිද?

එදා ඉන්දු-ලoකා ගිවිසුමට එරෙහිව හඞ නැගීම නිසා එ.ජා.පය රජය මගින් නිවාස අඩස්සියට ගත් මාදුවේ සෝභිත හිමි,  එවක් පටන් අප සැලකූවේ අපේ ජාතකත්වයේ මුර දේවතාවෙක් හැටියටය.  එහෙත් අද කෝට්ටේ නාග විහාරයෙන් ඇසෙනේ මොනවාද? ඒ බලය බෙදීමය. අද සෝභිත හිමි එදා තමා නිවාස අඩස්සියට පත්කළ එ.ජා.පය සමග ගිවුසුම් ගහයි! මේ වෙනස සිදුකිරීමට නාගවිහාරයට ඇතුලවූ හෝ ඇතුලුකළ අබෞද්ධ  හා අසිoහල   රවි කරුණායකම්ලා සහ පරගැති හා බෙදුම්වාදී රජයේ නොවන ආයතන මගින් සැපයිය හැකියයි හැඟෙන  මුදල්, විදෙස් චාරිකා සහ වෙනත් සම්පත් කිසියම් අයුරින් දායක වුනිද?

ආරම්භයේ සිටම ජාතිකත්වය වෙනුවෙන් කටයුතුකළ ශ්‍රී ලoකා නිදහස්පක්ෂය, 1994 දී චන්ද්‍රිකා කුමාරතුoග විසින් ‘හයි-ජැක්’ කිරීමෙන් පසු, යාපනයට ඊනියා සාම ගමන් ගොස් කොටින්ගේ තුවක්කු වැළඳගෙන පෙන්වූ විජය කුමාරතුoගගේ බoකොළොත් මහජන පක්ෂයේ  මඟ ගත්තේය. චන්ද්‍රිකා විසින් ගෙන ආ ඊනියා බලය බෙදීමේ පිලල අද ද පක්ෂය තුල හොල්මන් කරයි.

මේ අතර උතුරු-නැගෙනහිර බෙදුම්වාදයට අමතරව නැගී එන තවත් අන්තවාද ගැන ජනතාව අවදි කළ ගoගොඩවිල සෝම හිමි සඳහටම නහඞ කළේ කෙසේද? සෝම හිමි ගේ අපවත් වීමෙන් හෝ අපවත් කිරීමෙන් පසු ඒ තැනට ආ සිහළ උරුමය, පසුව හෙල උරුමය වි දැන් ‘හෙල කරුමය’ වූයේ කෙසේද?

ඉන්දු-ලoකා ගිවිසුම ට හා 13 වෙනි ව්‍යවස්තා සoශෝධනය ට එරෙහිව තරුණ ජීවිත දහස් ගනනක්  බිලිදී, රනිල්-ප්‍රභාකරන් ගිවුසුමට, චන්ද්‍රිකාගේ ඊනියා සුනාමි මණ්ඩලේට සහ පැකේජයට එරෙහිව 2008 තෙක් ජාතිකත්වය සමග පෙනිසිටි ජනතා විමුක්‌ති පෙරමුණ අද සිටින්නේ කොයිබද? අද ජා.වි.පෙ, එදා තම නායක රෝහණ විජේවීර අත්අඩන්ගුවේදිම පුලුස්සා මරාදැමූ එක්‌සත් ජාතික පක්‍ෂයේ ශාඛා සමිතියක්‌  බවට පත්ව ඇතැයි පවසනේ අන් කවරෙකු නොව සෝමවoශ අමරසිoහමය .

හෙල උරුමයේ සහ ජා.වි.පෙයේ වත්මන් නායකයින් අන්ත අවස්ථා වාදීන්වීම, ඔවුන් දැන් සිටිනා තැනට තල්ලු කිරීමට ගුප්ත හස්තයන්ට පහසුවී ඇත.   හොරගොල්ල, කෝට්ටේ නාග විහාරය, ජා.වි.පය හා හෙල උරුමය  පැහැදිලිවම දේශපාලන වශයෙන් අතරමන්වී ඇත. ඔවුන්ගේ දේශපාලන ‘ගමනක අවසානය’ වැඩි ඈතක නොවේ.

ගුප්ත බලවේග වල සැලසුම ජාතිකත්වය අඞපන කොට රට බෙදා අස්ථාවර කොට තමුන්ගේ දීර්ඝ කාලීන අරමුණු කරා යෑමය.  පසුගිය ජනවාරි 8 වෙනිදා මෙරට සිදුකළ ඊනියා වෙනස  පිටුපස  මේ ගුප්ත බලවේගයන් සිටින බව නම් ඉතාම පැහැදිලිය.  එම බලවේග හඳුනාගෙන ඔවුන්ගේ අරමුණු පරාජය කළයුතුමය.

එස්. අකුරුගොඩ

By M D P DISSANAYAKE

The President Sirisena, Self-appointed Prime Minister Ranil Wickremasinghe and redundant Chandrika Bandaranaike did every political manoeuvring to prevent President Mahinda Rajapakse entering the General Election of Sri Lanka.   The harsh reality is that if MR did not enter the contest, it was a foregone conclusion that Mr Ranil Wickremasinghe would have roped home with almost 70% or more  of the seats in the 225 seats Parliament.

The trio never expected MR  to enter the fight, assuming the resurgence of public support for MR will diminish with the passage of time.   The illegal government headed by Mr Ranil Wickremasinghe wanted to buy time till next year, so that many allegations MR government could be brought before the Judiciary, via FCID.

RW STRATEGIES  BACK-FIRED BY MR’S INTELLIGENCE:

(a)  The original draft of the  19 Amendment to the Constitution had several clauses, empowering the  Prime Minister to take control of the state of affairs and reduce the level of President to an almost a ceremonial role.  The briefless Barrister Mr Ranil Wickremasinghe recruited a replica of Jayampathi Wickremasratne, to do the legal draftsman’s duties.    The MR camp had other strategies.  They made several amendments to reduce the powers included in the original draft, to prevent RW becoming a “dictator”.  Without  the support of the MR camp, the 19 amendment would not have secured the 2/3 rds majority of Parliament.

(b)  The MR camp was not in favour of 20th amendment.   With a General Election to be held in the near future, the existing system favours UPFA much more than the UNP.   Hence, several delaying tactics were adopted to prevent the passage of 20th amendment.

(c)  MR camp was more inclined to have the General Election, following a dissolution as early as possible.  RW insisted passage of 20 amendment before the Parliament is dissolved.  RW wanted to buy more time to firm up his authority.  RW’s blunder of appointing a Tamil Singapore citizen to head the Central Bank and the subsequent allegations that Arjun Mahendran squandered billions of state funds reached nervous headlines for the self-appointed Prime Minister.

(c) MR camp could have initiated action during March or April to bring a no-confidence motion against the Prime Minister.  But it was not the correct timing. The Central Bank fiasco was the ideal scenario to justify a no-confidence vote against the Prime Minister.    MR camp knew that RW will lose the motion and therefore exercise the option of recommending the dissolution of the Parliament.   MR camp achieved its overall plan at a time RW was totally unprepared to face an election.

(d) Having had his “house of cards” tumbling down at an unexpected time, RW had to seek salvage from CBK.   Neither UPFA Secretary Mr Premajantha nor SLFP Secretary Priyadarsana Yapa did take part in any of the “bring back Mahinda” campaign pioneered by Messrs. Weerawansa, Gunawardene, Nanayakkara and Gammanpila.  After the dissolution of the Parliament, both secretaries publicly declared their allegiance to Mr Mahinda Rajapakse, which was a death blow to Chandrika and Ranil.

It appears very clearly that both Ranil and Chandrika are extremely angry and upset by the change of events within a short period of time. If MR did not enter the election, Mr Ranil Wickremasinghe would have won by a landslide,  as there was no other alternative political leader in the SLFP to take on RW.

The Prime Minister is fearing the publication of COPE report after the election and possible legal actions against him.   This will be the last opportunity for MR Ranil Wickremasinghe.   The UNP candidate from Hambantota will be eagerly waiting to take over the leadership of UNP.

Shenali D Waduge

Meeting the challenges resulting from rising populations decreasing resources give credence to the maxim ‘nations have no permanent friends or allies except permanent interests’. That this understanding has not been factored into the foreign policy dealings with nations by Sri Lanka, has left the country vulnerable to numerous incursions. Combined with this is the manner all post-colonial independent nations have been saddled with issues related to divide & rule pitching minorities against the majority. At a time when globalists have created an avenue to intervene in countries using the doctrine of R2P the role played by minorities in facilitating these interventions is worthy of attention.

The role of Tamils

While politicians have used the ‘Tamil discrimination’ theme to advance their political agendas often influenced, funded and aligned to the agendas of India & West, the ordinary Tamils have seen this as a golden opportunity to use the issue as a platform to live and work in the West enabling them to take care of their families back home. Thus, we find close to 1million Tamils now living overseas and realize that to enable those to continue to seek asylum the false flag of ‘Sinhala discrimination’ needs to be used as a battering ram while the institutionalized Tamils who have set up powerful organizations overseas drum the ‘war crimes’ and other propaganda making use of the tax-free money pouring into their ‘charities’ to influence even foreign envoys/UN officials. They totally ignore the damage these lies are causing to their birth nation.

It appears they have paid little attention to thinking about what will happen if at all Eelam is given! Will they have the capacity to run their own state! Do they have the resources! Will other nations recognize them (Kosovo is still not recognized and they are into the 7^th year of independence & Kosovo is now a military base for NATO and people are having to prostitute themselves to survive) Will Eelam leaders be able to handle incursions by India which will be far stronger and bolder than now. How will the Tamil people make a living, educate their children and will they be given access overseas as is happening now! Have the Tamils thought about these questions as both India and the West have seen these demands as golden opportunities for them to pretend to be helping the Tamils to eventually take over an entire territory for their own aims. Tamils still do not realize that the involvement of West & India using UN is to divide Sri Lanka not out of any love for Tamils. It cannot be that the Tamils have not thought of this but obviously they have taken the risk of getting as much benefit as they can before that. However, the Tamils should seriously think of the future. They are walking into a very dangerous future.

 Role of Muslims

At the other spectrum we have the Muslims falling prey to both Muslim politicians as well as the global Islamic movement spearheaded using Saudi Wahhabis aligned to the West’s imperial agenda. The incursions were warned but ignored. Halal labels were never used, why suddenly now, people asked. Full black dress for women, night-gown like dress for men and unshaven beards were shown as not been Islamic but part of Wahhabi culture but Wahhabi-funded mosques and Wahhabi funded Muslim politicians have ensured the increase in such among poor and lower middle class Muslims. These are being used as incursions to create disharmony and with disharmony there is opportunity for external forces to enter as conflict resolutionists when they were really the creators and likely to fuel more trouble with their presence

We need to take note that the West are today using Islamic terror supplied via their friends Saudi and partners to invade and occupy nations. The next theatre of conflict is likely to be in the East where already the Wilpattu settlements (with the allegation of foreign settlers also living) rings alarm bells of a future scenario.

Have Muslims thought about this future. Do they not realize that it was with the help of the Saudi, Qatar and other US friendly Muslim states that enabled the Middle East Spring and the West now controls the oil and the sea gates for trade! Do Muslims in Sri Lanka not realize that while the West trains the Islamists the men are supplied via Saudi-funded mosques and madrassas indoctrinating the Muslim youth and is this not why the Sinhalese reading the writings on the wall appealed to the Muslims which were instead taken negatively.

US will always use the ‘war on terror’ as excuse to land and take over countries. With the Google balloon now used as surveillance the US can easily cook up stories of Jihadists operating in Sri Lanka send US military personnel, then suggest a UN team and thereafter there will be no reduction in the West flying over to the East on the guise of counter terrorism. Even if East is not officially separated it would fall into the hands of the West and with that the Trinco natural harbour the prize catch and the reason why both India and West wants to get their dirty hands on it using the discrimination to minorities theme!

Obviously Muslim politicians are least bothered about these scenarios but we would have expected Muslim civil society to play a bigger role knowing how LTTE was used by the West via the Church. Nonetheless the SLMC now claims that they have been promised a separate state and this appears their slogan for votes. The country’s division and ultimate disintegration is least on their minds.

Both Tamils and Muslims do not stop to think that for every conflict the men who have come forward to defend the nation laying down their lives, saying untimely goodbyes to their children and families have been the Sinhalese and a handful of Malays but most of these have been wiped out thanks to Ranil & John Amaratunga after giving their names to the LTTE to be killed (Millennium City debacle). It is not the Tamils or Muslims who come forward to defend the nation (apart from a very small handful). It is the Sinhalese who defend their nation because it is they who built the nation and they feel it in their blood the need to protect it. What is unfortunate is that the minorities end up creating the trouble and then the Sinhalese have to come forward to undo the damage and end up dying and then getting no gratitude for saving the nation!

At the other spectrum are the handful of Christian Sinhalese who are unable to pick whether priority should be given to the allegiance to the Church objectives of Christianizing the world or to saving the Nation. There is undoubtable links to the LTTE & Church and to date the Church has not taken action against Christian/Catholic priests who have been directly and openly supporting the LTTE. Moreover with the Church’s ultimate mission conflicting with the desire of Sri Lanka’s majority to remain a majority Buddhist nation and continue to keep its Buddhist identity there is continued conflict of interest wherein politicians do not wish to draw the line because of advantages they are able to secure via the Church-West global political handouts! Thus, the space and place of Buddhism has been incrementally targeted and lost with each year.

Role of the ‘Kalu Sudda’s’ in destabalizing Sri Lanka

From the time the white Christian colonials landed they were able to create groups of people loyal to them. They were showered with perks and privileges and shown as the ‘preferred’ lot. These came to be known as sepoys, lascoreens and they even went against their own by fighting on the side of the enemy using firepower against the handmade tools used by the natives to defend their nation. India even had a sepoy army and it was part of this army called during the 1818 rebellion and these Indian sepoys stayed for over 100 years before they were asked to return. The carrot of buying native loyalty has become more sophisticated over the years and the new breed of ‘kalu suddas’ given perks, privileges, job titles, salaries far above the rest making them paid servants with the specific same objective to look down on their own. It is these who are now been deployed as high commissioners, envoys/UN officials to denigrate their own birth country and they seem to have little conscience to feel any pang of guilt for helping to destroy their nation.

Role of the West in destabalizing Sri Lanka

While the West’s objectives are clear there is little point in finding fault with the West if we do not foresee these plans and diplomatically address them at political level. It is in the failure to read how the West operates and to deploy counter measures that leads to destabalizing opportunities and the failure to read these fall at the feet of the foreign ministry, the defense as well as the political establishment who even after warnings have been given allow incursions for political gain. The West is always in search of natives ready to function as sepoys at whatever levels. When a sepoy native working in the interests of the foreign nation and not the interest of his nation happens we see chaos take place wherein state assets are sold/privatized to foreigners, strategic hubs and resources are given to foreigners/foreigners representing organizations known for destabalizing countries are welcomed with open arms that we begin to see their successes incrementally until such time we are totally benumbed into countering as they have encircled every area where the country can defend itself and have bought over entities using the age old tactic of money and perks.

Moreover the trend is to use NGOs as fronts of Western regime change and these are invariably all linked to sub-groups that eventually entail a handful of very powerful people determining which countries are to be targeted, why and how and thereafter distributing the wealth of these invaded nation among themselves and launching new systems that entail profits to them.

Role of India in destabalizing Sri Lanka

Whether it was in keeping with Kautilya’s Arthashastra or due to an unwarranted jealousy, we still do not know why India continues to suffer a complex of having to continue to destabalize Sri Lanka and prevent it from developing on its own. Whether India was egged on by another foreign power or not, India did create, nurture, armed and financed Tamil militancy creating over 30 Tamil armed militant groups from which LTTE emerged as the deadliest to eventually kill the son of the mother who first cradled the cub to tigers. Not stopping there, India forced Sri Lanka to tweak its constitution enabling the merger of two provinces solely for India to take a grip on the strategic port of Trincomalee located in the East of Sri Lanka. The IPKF exercise failed when probably the West was quick to realize that a Sri Lanka falling under total influence of India was not what the West was prepared for. Nevertheless India is now using all its influence to commercially take over Sri Lanka and with the absence of patriotic politicians or public officials Sri Lanka seems to be nicely falling into Indian hands.

Role of UN in destabalizing Sri Lanka

To understand the UN’s role within the Western agenda it is necessary to realize that the UN is just a puppet of the West and has its work curtailed and controlled via the West’s funded NGOs that influence UN decision making. None of US/NATO crimes have ever been investigated or punished by the UN contrasted with the manner the UN viciously pursues nations the West wishes to target and national leaders that the West feels are impediments to their objectives. These national leaders are invariably killed or put into jail on bogus war crimes charges cooked up using NGOs and Western funded local ‘civil society’!

So where do we go from here?

We are fighting amongst our own on issues that are generally imported and drilled into the minds to create conflicts that bring advantage to external sources. The weaker among us fall prey and are used as pawns in this game. Invariably loss of life and property ensues and thereafter we have now come to a stage where territory is the piece of flesh but will that be the end of the story? Not likely because these divisions, separations and disintegrations are all done by a handful of people to secure personal profits and satisfy their sadism. In understanding these scenarios we may be able to realize that we have come to a point where we should not be flirting or sleeping with the enemy and need to now identify the enemies.

• 7,475 cases of rape in a state where 99.9% are Tamil (Tamil Nadu)
• Half of Britains mosques have been attacked since 9/11
• The number of Asian Americans in New York City has topped one million, nearly 1 in 8 New Yorkers, but only one Asian-American serves in the State Legislature

Shenali D Waduge

Courtesy Island

Certain matters do not get the attention they deserve because everybody is so focused on the election. Last week, a group of 38 NGO activists sent off a petition to President Maithripala Sirisena demanding that Sir Desmond de Silva QC, be removed from the panel of international lawyers advising the government of Sri Lanka on the Geneva issue. What they did was to get one NGO to lodge a complaint against Sir Desmond with the British Bar Standards Board and then send a petition to the president demanding his removal on the grounds that he is being investigated by the British Bar Standards Board! These are the same NGOs that presided over the removal of former Chief Justice Mohan Peiris through a combination of mob action and yahapalana executive fiat. They are now trying the same tactics to get Desmond de Silva removed.

The reason why de Silva has earned the ire of these NGOs is because of the legal opinions that he provided to the Sri Lankan government on the law of armed conflict in relation to the accusations that had been made against the Sri Lankan government. These opinions were secret documents until The Island serialized them some months ago. The opinions that Sir Desmond and all the other international lawyers gave were in fact the only opinions they could give in terms of the existing international law of armed conflict. If readers look into the archives of The Sunday Island, they will see that this columnist too has said much the same things about the international law of armed conflict long before this panel of lawyers came on the scene. You don’t have to be a lawyer to read and understand what has been laid down clearly in black and white.

The only thing that these NGOs can expect to gain from the orchestrated complaint made against Sir Desmond to the UK Bar Standards Board is to use that as an excuse to get him removed from the Sri Lankan panel of advisors. They will not be able to gain anything else from it because the international law of armed conflict was shaped entirely by the Western powers with Britain playing a prominent part in it. All that Sir Desmond has done is to apply that law of armed conflict to the Sri Lankan case. He and the other lawyers on the panel could not have said anything different because they are all Westerners and have to back to their countries after giving their opinions in Sri Lanka. The British Bar Standards Board for its part will examine whether what Sir Desmond said was in accordance with the law of armed conflict and once they do so they will throw out the complaint. If the British Bar Standards Board gives any ruling that will have the effect of altering the present law of armed conflict that will earn the ire of the British establishment and raise howls of protest from the allies of the UK – particularly the USA.

It is with some difficulty that the Western powers have managed to keep the international law of armed conflict within parameters that make it possible to wage war when necessary. International NGOs like the ICRC have been consistently trying to make it impossible for anyone to wage war or even defend oneself and the Western powers up to now have done a good job of beating off the attempts of assorted do-gooders, feminists, anarchists and other such flotsam and jetsam to enable terrorists to take over the world without resistance. The British Bar Standards Board has no option but to fall in line. One of the charges made by the local NGOs against Sir Desmond is that he failed to ‘win the confidence of the victims’ in the Sri Lankan conflict. A lawyer can’t be expected to change the law to win the confidence of victims. If the British Bar Standards Board upholds this charge against Sir Desmond, can anyone imagine what that will do to the involvement of Britain in conflicts around the world?

This writer would like to come back to this topic when the election is over and matters like this will take centre stage with the Geneva matter coming soon afterwards. This is only a hurried note to say that the opinions expressed by Sir Desmond and all the other international lawyers advising the Sri Lankan government was all that could be said about the Sri Lankan case in terms of the existing international law of armed conflict.