Mahinda Gunasekera Tambrook Drive , Toronto, Canada

Hon. Wijayadasa Rajapaksha, MP
Minister of Justice and the Buddha Sasana
135 Srimath Anagarika Dharmapala Mawatha
Colombo 7, Sri Lanka

Copy: Hon. H.R. Sarathi Dushmantha, MP
Deputy Minister of Buddha Sasana
Copy to: Mr. Wasantha Ekanayake,
Secretary, Ministry of Buddha Sasana

Honourable Minister,

Recognition of Sri Lankan Bhikkunis and Provision of State Services

I was deeply constrained to learn that Sri Lankan Bhikkunis who recently attended a Buddhist International Conference which called for the Binara Poya to be declared ‘UN International Women’s Day’ had undergone numerous difficulties in having a National Identity Card (NIC) issued, as a result of which they faced a lot of hassle in furthering their education or availing of other state privileges available to ordained members of the sangha. A NIC should be available to all citizens on provision of relevant documentation especially to ordained members of the sangha, as it is freely issued to all lay persons.

The order of Bhikkunis in Sri Lanka has been growing and in fact foreigners interested in following the Buddhist spiritual path too are visiting Sri Lanka to ordain and practice under the guidance of knowledgeable teachers. Just as much as the Bhikku Sangha declined in Sri Lanka during various periods of our history, and our having to seek Upasampada through the good offices of the established orders in Myanmar and Thailand, and provide similar assistance to rekindle the Bhikku Sangha in those countries when they faced similar situations, the Bhikkuni Sangha in Sri Lanka too declined and was completely lost to our nation over a 1,000 years back due to invasions from Southern India and other destabilizing factors. However, the Bhikkuni Order that was established in China by Bhikkunis from Sri Lanka over 1,500 years back has continued unbroken, making it possible for Sri Lankan women interested in practising the Buddhist Path as bhikkunis to seek the assistance of Chinese/Taiwanese Bhikkunis to restore the order in Sri Lanka. As a nation that produced the first female Prime Minister in the world, it is indeed disappointing to learn that women seeking the Buddha’s Path of inner purity are being discriminated against and obstacles are being placed through their non-recognition and step-motherly treatment. We should extend the same level of treatment as extended to the Bhikku Sangha that also declined and had to be renewed from time to time with the help of the Sangha in Myanmar and Thailand to the Bhikkuni Sangha which has been restored in a similar manner after a lapse of time.

I trust that the authorities will look into this matter on an urgant basis and take steps to eliminate the discriminating circumstances prevailing at present.

Yours sincerely,

Mahinda Gunasekera
Tambrook Drive , Toronto, Canada M1W 3L9

Copy to: Dr. Anula Wijesundera and Dr. Hema Goonatilake – Kindly follow up and obtain redress for members of the Bhikkuni Sangha in Sri Lanka.  MG

Cecil Atukorale ( L.L.B- University of Colombo)

After the introduction of Buddhism to Sri Lanka King Devanampiyatissa in emulation of Ashoka who made Buddhism the state religion of India, made it the state religion of Sri Lanka also and it existed as such for over 2000 years until 1815 when the country went under a Christian power.

Thus, with Buddhism firmly established as the official religion the people soon came to accept and adopt the Buddhist way of life. It required them to believe the sanctity of the lives of insects, animals, birds , no less than human beings and acknowledgment of the conditional right of the meanest animal to retain the breath of life until the last moment permitted by nature –this was the spirit inculcated in the votaries of Buddha, the recognition that all living creatures alike men, animals, deities form a chain of existence of becoming .

Today our political leaders – perhaps with a few exceptions have completely deviated from Sri Lanka’s original heritage and path. Present political system has opted for a Western type of Democracy which has no relation whatsoever to the Sri Lankan spirit and culture and is wholly dependent on systematic imitation of the West, aping its political & economic system from A to Z. We have given a complete go by ; to the gains  of our country.

This is nowhere more marked than when we look at the rash manner in which the Buddhist religion has been demeaned by the Public Representation Committee on Constitutional reforms in the formulation of its recommendations for making a draft for a New Constitution.

In page 18 of the Report this is what it states about Buddhism. As a compromise the Committee agreed to recommend the different formulations of the members as alternative recommendations for the consideration of the constituent assembly:

1. Retain Article 9 (Chapter II) of the current Constitution with no change.
2. Heading of Chapter II of the current Constitution should state ‘Religions’ and not Buddhism and retain Article 9 as it is with no change.

iii. Reformulate Article 9 of the current Constitution as follow The Republic of Sri Lanka shall give all religions equal status. The State shall protect and foster Buddhism and the Buddha Sāsana while assuring to all religions the rights granted by Articles 10 and 14(1) e of the current Constitution

1. Sri Lanka shall be a secular State
2. Sri Lanka shall be a secular State while recognizing the role of religion in the spiritual development of people10.
3. Heading of Chapter II of the current Constitution should State ‘Religions’. The clause should be revised as follows:

The Republic of Sri Lanka will give all religions equal status”

Why are we in such a situation?

Where are the failures and who is responsible?

Are we not, as people of Sri Lanka led by few selfish leaders, responsible for this state of affairs?

What has Buddhism to do with this Tamil Ethnic problem?

Concerned Law abiding Citizen

This new items amazes me .

How come chief justice who is supposed to uphold the law and order in the country steps down form the bench which involved purported action of  some compatriots ?

Then he should also step down from a fundamental rights case  (Case number FR/141/15 ) filed by an environmentalist against a company called Northern Power where  activist  has claimed that diesel power plant installed in Jaffna to provide power during the war is ruining the environment and deprive people in the area that water wells are contaminated ?

Concerned Law abiding Citizen

ධර්මන් වික්‍රමරත්න         

 ජවිපෙ 71 කැරැල්ලෙන් පසු පක්ෂයේ කටයුතු නිල වශයෙන් යළි ආරම්භ කරමින් තාවකාලික මධ්‍යම කමිටුවක් 1975 මාර්තු 18වැනිදා පිහිටුවන ලදී. රෝහණ විජේවීර එහි සභාපතිවූ අතර වැඩබලන ලේකම් වූයේ උපතිස්ස ගමනායකය.

වසර 1971 අප්‍රේල් කැරැල්ලට සම්බන්ධව අත්අඩංගුවට ගෙන ඇති සියළුම සැකකරුවන්ට විරුද්ධව නඟා තිබූ චෝදනා අපරාධ යුක්ති විනිශ්ව කොමිසම මගින් විභාගකර මුළුමනින්ම අවසන් වූයේ 1976 නොවැම්බර් 4වැනිදාය. අවසාන නඩුව වූයේ දැදිගම ජී කුලරත්න සහ ඩබ්ලිව් ඒ. සීමන්ට එරෙහිවය. අපරාධ යුක්ති විනිශ්ච කොමිසම යටතේ  වසර 2 සිට ජීවිතාන්තය දක්වා සිරදඬුවම් ලබා සිරදඬුවම් විදි සංඛ්‍යාව 248කි. ඔවුහු උපන් දිස්ත්‍රික්ක වශයෙන් ගාල්ල 46, මාතර 42, අනුරාධපුර 38,  කොළඹ 25, කෑගල්ල 25, කුරුණෑගල 18, මොනරාගල 14, හම්බන්තොට 10, රත්නපුර 8, යාපනය 7, පොලොන්නරුව 5, වව්නියාව 2, පුත්තලම 3, බදුල්ල 2, අම්පාර 2 සහ නුවරඑළිය 1 වශයෙන් වේ.

ධර්මන් වික්‍රමරත්න විසිනි.

අප්‍රේල් කැරැල්ලට සහභාගිවීම නිසා රැකියා ආදී අහිමිවූ තරුණ තරුණියන්ට පිලිසරණක් වීමට යැයි කියමින් අගමැතිනි සිරිමා බණ්ඩාරනායකගේ පුත්‍රයාවන අනුර බණ්ඩාරනායක විසින් සහයෝගිතා පෙරමුණ නමින් සංවිධානයක්ද පිහිටුවා ගන්නා ලදී. එවකට අනුර බණ්ඩාරනායක ශ්‍රිලනිප තරුණ සංවිධානයේ ප්‍රධාන සංවිධායක සහ ආර්ථික සහ ක්‍රම සම්පාදන අමාත්‍යාංශයේ තරුණ කටයුතු උපදේශක විය. එම සහයෝගිතා පෙරමුණේ සම ලේකම්වරුන් වූයේ ආරිය බුලේගොඩ සහ නවරත්න බණ්ඩාය. එහි කාර්යාලය කොළඹ ගාලු මෝදර අංක 49/15 දරණ ස්ථානයේ අයිස්ලන්ඩ් ගොඩනැගිල්ලේ පිහිටා තිබුණි.

කොළඹ කිරුළ පාරේ අංක 65/4 දරන ස්ථානයේදී 1977 පෙබරවාරි 19වැනිදා ජවිපෙ විසින් 71 අප්‍රේල් කැරැල්ලෙන් පසු ප්‍රථමවරට ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡාවක් පවත්වන ලදී. එහිදී ජවිපෙ ප්‍රකාශයට පත්කළේ ඉදිරි මහා මැතිවරණයේදී ජවිපෙ තරඟකරන බවය. ලියාපදිංචි පක්ෂයක් ලෙස පිළිගන්නා ලෙසට මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයා වෙත ඉල්ලීමක් කල බවද එම ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡාවේ මුලසුන දැරූ ජවිපෙ වැඩබලන ලේකම් උපතිස්ස ගමනායක එහිදී කියා සිටියේය. පාදුක්ක වේරගලදී 1948 ඔක්තෝබර් 17වැනිදා උපන් ගමනායක හැදී වැඩුනේ කන්තලේ ගොවි ජනපද ආශිතවය.  ගමනායක කොළඹ සරසවියේ ශ්‍රාස්ත්‍ර පීඨයේ පළමු වසරේ සිසුවෙකුව සිටියදී අප්‍රේල් කැරැල්ලට අත්අඩංගුවට පත්ව මාස 6ක් රිමාන්ඩ් බාරයේ සිටි අතර පසුව නිදහස් විය.  පසුව පූර්ණකාලීනව 1971දීම යළිත් ජවිපෙට එක්වූ ගමනායක කැරැල්ලෙන් විපතට පත් ජවිපෙ පවුල්වල සුභසාධනය සඳහා අවිස්සාවේල්ල කේන්ද්‍ර කරගෙන වැඩසටහන් ගණනාවක් දියත් කළේය. එහි අරමුදල් තරකර ගැනීම සඳහා යටියන්තොට මලල්පොල පාරේ වතුයායක වැටුප් සඳහා රැගෙන ආ රුපියල් 40,000ක මුදලක් මංකොල්ල කෑමේදී අවිස්සාවේල්ල සාලාව කම්හලේ කලක් සේවකයෙකුව සිටි කොට්ටාවේ මාලපල්ල පදිංචි විතානගේ ධර්මසේන(ඉතාලි ධර්මේ නමින් පසුකාලීනව ඉතාලියේදී හැදින්වූයේ ඔහුය.) සමඟ යටියන්තොටදී 1973 අත්අඩංගුවට පත්විය. පොලිස් සාජන්ට් කුමාරගේ ඝාතනය කිරීමට තැත් කිරීම, වතු වැටුප් කොල්ලකෑමට තැත් කිරීම ඇතුළු චෝදනා මත ගමනායක සහ ධර්මසේනට එරෙහිව අවිස්සාවේල්ල මහාධිකරණයේ නඩු පැවරූ අතර පසුව 1976දී ඔවුහු නිදහස් විය. එම නඩුවට ගමනායක වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේ අධිනීතිඥ බාලා තම්පෝ ඇතුළු නිතිඥයින්ය. 

71 කැරැල්ලේ සිරදඬුවමින් 1977 නොවැම්බර් 2 නිදහස්වූ විජේවීර 1977 නොවැම්බර් 7වැනිදා කොළඹ නගරසභා පිටියේදී ජනතාව අමතමින්.

එම ජවිපෙ ප්‍රවෘත්ති සාකච්ඡාවට ජවිපෙ තරුණ ලීගයේ ලේකම් කෙලී සේනානායක, කාන්තා විප්ලවීය සංගමයේ ලේකම් වල්පොල බටුවත්තේ පදිංචි උන්ඩික්කුඩ්ඩ ආරච්චිගේ නන්දසීලීද, සෝමවංශ අමරසිංහද සහභාගි විය. කැරැල්ලේ 26වැනි විත්තිකරුවූ කෙලී සේනානායක 1971 මාර්තු 13වැනිදා විජේවීර සමඟ අම්පාරේ අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූවෙකි. පසුව සිරදඬුවම් විද 1976 දෙසැම්බර් 24 නිදහස් විය. අගමැතිනිය අත්අඩංගුවට ගැනීමට නියමිතව තිබූ රොස්මිඩ් ප්‍රහාරයට චෝදනා ලැබූ සෝමවංශ අමරසිංහද 1976 දෙසැම්බර් 24වැනිදා නිදහස් වී තිබිණි. අප්‍රේල් කැරැල්ලේදී කොළඹ සරසවියේ පලමු වසරේ උපාධි අපේක්ෂිකාවක් ලෙස එයට එක්වූ නන්දසීලි වසර හතරහමාරක සිර දඬුවමකින් පසුව නිදහස් වී තිබිණි. 

ජවිපෙ සතිපතා පුවත්පත ලෙස නියමුවා පුවත්පත 1977 මාර්තු 10 කොළඹ මහා තැපැල්හලේදී ලියාපදිංචි කරන ලදී. අප්‍රේල් කැරැල්ලෙන් පසු ප්‍රථම ජවිපෙ ප්‍රසිද්ධ රැස්වීමද 1977 මාර්තු 10 සවස 3.30ට වැඩබලන ලේකම් උපතිස්ස ගමනායකගේ ප්‍රධානත්වයෙන් හයිඩ් පිටියේදී පැවැත්විණි. ඉන් දෙදිනකට පෙර ඒ පිළිබඳව කොළඹ නගරය පුරා පෝස්ටර් අලවා තිබිණි. කොළඹ සහ විද්දෝදය(ජයවර්ධනපුර) සරසවි සිසු කණ්ඩායම් එහි මූලිකත්වය ගනු ලැබීය.  සරසවි ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය තුළ ප්‍රථම වතාවට මහා ශිෂ්‍ය සභාවක සභාපති තනතුරකට තරඟකර ජයග්‍රහණය ලබා ගැනීමට ජවිපෙට 1977 අප්‍රේල් 6වැනිදා පැවති පේරාදෙණිය සරසවියේ පැවති ශිෂ්‍ය සභාවේදී හැකිවිය.

ස්වභාවික විපත් වලින් පීඩාවට පත් ජනතාවට සහන සැලසීම සඳහා ආරම්භවූ ජවිපෙ සහන සේවා බලකායයේ මංගල පියවර 1976 මඩකලපුව අකරපත්තුව ගංවතුරෙන් පීඩාවට පත් ජනයා සඳහා දෙසතියක් පුරා ජවිපෙ සාමාජිකයන් 25 දෙනෙකුගේ සහභාගිත්වයෙන් අක්කරපත්තුවේ පැවති අවස්ථාවේදී එයට සහභාගිවූ කණ්ඩායම.

එතෙක් කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ලංකා ජාතික ශිෂ්‍ය සංගමයට බලය තිබූ පේරාදෙණිය මහා ශිෂ්‍ය සංගමයේ බලය ජවිපෙ විසින් සතු කරගන්නා ලදී. වසර 1986 නොවැම්බර් 12වැනිදා සිදුවූ වීරසූරිය ඝාතනයෙන් පසු රටපුරා ඇතිවුණු සරසවි සහ පාසැල් උද්ඝෝෂණ වලට නායකත්වය දෙනු ලැබුවේද ජවිපෙ සහ ජවිපෙට හිතවත් සරසවි සිසුන්ය. මේ අනුව පේරාදෙණිය සරසවියේ මහා ශිෂ්‍ය සංගමයේ සභාපති තනතුරට ජවිපෙන් අනුරාධපුර විලච්චියේ කේ. ඒ. චන්ද්‍රපාල පත්විය. ලේකම්වරයා වූයේ වමේ කණ්ඩායමේ බී. රාජසිංහ බණ්ඩාරය. ජවිපෙ විසින් 1977 මැයි 1 පැවති මැයි දිනය වෙනුවෙන් දෙමටගොඩ පිටියේ මැයිදින රැස්වීමක්ද පවත්වන ලදි.  අනතුරුව 1978 සිට 1982 දක්වා වාර්ෂිකව මැයි 1 සෑම මැයි දිනයක්ම විජේවීරගේද සහභාගිත්වයෙන් සුවිශේෂි අන්‍යතාවයක් තහවුරු කරගනිමින් ආකර්ශනීය ලෙසද සංදර්ශනවාදී ස්වරූපයකින්ද පවත්වන ලදී.

වසර 1977 ජුලි 21 පැවති මහා මැතිවරණයටද ජවිපෙ ස්වාධීන කණ්ඩායමක් වශයෙන් ආසන 4කට ඉදිරිපත් විය. ඒ අනුව තංගල්ලේදී විජිත රණවීරට 1234ද අනුරාධපුර බටහිරදී කේ.ඒ චන්ද්‍රපාලට ඡන්ද 797ක්ද හක්මනදී රොබට් ජයසේකරට 727ක්ද හොරොව්පතානේදී කේ. රණතුංගට 687ක්ද ඡන්ද වශයෙන් හිමි විය. ඒ අනුව මැතිවරණ දේශපාලනයට ප්‍රථමවරට ජවිපෙ එක්විය. එම මහා මැතිවරණයෙන් ආසන 168න් ආසන 140ක් දිනා ගනිමින් එජාපය පාර්ලිමේන්තුවේ හයෙන් පහක බලයක් හිමිකර ගත්තේය. දෙමළ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණට ආසන 18ක්ද ශ්‍රිලනිපයට ආසන 8ද හිමිවිය.

ජවිපෙ ලන්ඩන් ශාඛාව විජේවීරගේ මැදිහත්වීමෙන් 1978 ජුලි 23වැනිදා බ්‍රිතාන්‍යයේදී නිල වශයෙන් ගොඩනැගීමෙන් පසු එයට මුල්වූ පෝල් පීරිස්, ආවාද ලැනරෝල් ඇතුළු පිරිස සමඟ.

ජවිපෙ නායක රෝහණ විජේවීර ඇතුළුව 1971 අප්‍රේල් රාජ්‍ය විරෝධී කැරැල්ල සම්බන්ධයෙන් දීර්ඝ කාලීනව සිරදඬුවම් විදිමින් සිටි 125 දෙනෙක් 1977 නොවැම්බර් 2 නිදහස් කරන ලදී. ඔවුහු මෙසේ නිදහස ලැබුවේ අපරාධ යුක්ති විනිශ්ච කොමිසම් සභා පනත 1977 ඔක්තෝබර් 27වැනිදා අහෝසි කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. ඒ වන විට 1971 අප්‍රේල් කැරැල්ලට හසුව කෙටිකාලීනව සිරදඬුවම් විදි 123ක් නිදහස් වී තිබිණි.

නිදහස් වීමෙන් පසු විජේවීර රටපුරා ප්‍රසිද්ධ රැස්වීම් ගණනාවක් ඇමතීය. ප්‍රථම රැස්වීම 1977 නොවැම්බර් 7වැනිදා කොළඹ නගර සභා පිටියේදී පැවති අතර එයට විශාල ජනකායක් සහභාගි විය. ශ්‍රේෂ්ඨ ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ 60වැනි සමරුව නිමිත්තෙන් එය කලින් සංවිධානය කර තිබුණකි. එහිදි විජේවීර පැය තුනක් පමණ සිය කථාව කළේය. තවත් දේශපාලන සිරකරුවන් 20ක් පමණ නිදහස් කර නැතැයි විජේවීර එහිදී කියා සිටියේය. කතරගම ප්‍රේමවතී මනම්පේරි සිහිකිරීමේ රැස්වීමක්ද 1977 දෙසැම්බර් 03වැනිදා කතරගමදී පැවැත්විණි. නුවර බෝගම්බර ඇතුළු රටපුරා රැස්වීම් ගණනාවක් විජේවීරගේ ප්‍රධානත්වයෙන් පැවැත්විණි.

ජවිපෙ මංගල මහා සමුළුව විජේවිරගේ ප්‍රධානත්වයෙන් කුරුණෑගල ඔමාරගොල්ලේදී 1978 ඔක්තෝබර් 19 ආරම්භවූ අවස්ථාව.

විජේවීරගේ නිදහසින් පසු ජවිපෙ ප‍්‍රථම මංගල සමුළුව 1978 ඔක්තෝබර් 19 සිට සිව් දිනක් මුළුල්ලේ කුරුණෑගල ගල්ගමුවේ ඕමාරගොල්ලේදී පැවැත්විණි. එහිදී දයා වන්නිආරච්චි ප්‍රධාන ලේකම් ධූරයට පත්විය. පසුව 1980 සිට ජවිපෙ තහනම දක්වා ප්‍රධාන ලේකම් වූයේ ලයනල් බෝපගේය. සෑම වකවානුවකම අභ්‍යන්තර ලේකම්වරයෙක්ද ජවිපෙ තුළ විය. ජවිපෙට අනුබද්ධ සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමයේ මංගල මහා සමුළුව 1981 පෙබරවාරි 25 සහ 26 දිනයන්හි කොළඹ නගර ශාලාවේදීද සමාජවාදී කම්කරු සංගමයේ මංගල මහා සමුළුව 1981දීද, සමාජවාදී කාන්තා සංගමයේ මංගල මහා සමුළුව 1982 ජනවාරි 6 සහ 7 දිනයන්හිද පැවැත්විණි. රතු ගැටව් සංවිධානය 1980 දෙසැම්බර් 31 සහ 1981 ජනවාරි 1දිනයන්හි පිහිටුවන ලදී.  එමෙන්ම සමාජවාදී තරුණ සංගමය, සමාජවාදී භික්ෂු සංගමය, සමාජවාදී කලා සංගමය එම කාලයේදී ආරම්භ විය.

විජේවීර 1978 මැයි 29 සිට අගෝස්තු 23 දක්වා විදේශ සංචාරයකද නිරත විය. රුසියාව, කියුබාව, බ්‍රිතාන්‍යය සහ පෘතුගාලය යන රටවල කල එම සංචාරයේදී ලංකීය ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන් ඇතුළු විදේශීය වාමාංශික පක්ෂ නායකයින් කිහිපදෙනෙකු සමඟද සාකච්ඡා කර තිබිණි. මෙහිදී විජේවීරගේ මැදිහත්වීමෙන් ජවිපෙ ලන්ඩන් ශාඛාව 1978 ජුලි 23වැනිදා බ්‍රිතාන්‍යයේදි ගොඩනඟන ලදි. ජවිපෙ වෙත 1971 අප්‍රේල් කැරැල්ලේ සිට සහාය පළකල ගිනිපුපුර කණ්ඩායමට අයත්වූ පෝල් පීරිස්, ගුවන් ඉංජිනේරු සී. අයි ප්‍රනාන්දු, ආවද ලැනරෝල්, චන්දන පීරිස්, නීතිඥ රංජිත් මෙන්ඩිස් ඇතුළු කිහිප දෙනෙක්ම ඒ  අතර විය. කියුබාවේ හවානා නුවර ලෝක තරුණ සහ ශිෂ්‍ය උළෙලටද ජවිපෙ නියෝජිතයින් 4දෙනෙකු සමඟ විජේවීර සහභාගි විය. 

1981 ජුනි 04 පැවති සංවර්ධන සභා ඡන්දයෙන් ජවිපෙ ප්‍රථමවරට පත්වූ ජනතා නියෝජිතයින් 13. වමේ සිට බෝපගේ, ගමනායක, වාස්, ශාන්ත, රාමනායක, මහින්ද, ධර්මදාස, සිසිර, වින්සන්ට්, ජයතිස්ස, වික්‍රමපාල සහ යසපාල වේ. ගුණරත්න වනසිංහගේ ඡායාරූපය යමෙකු සතුනම් අපවෙත යොමුකරන්න.

පීඩනය සහ සමගිය තේමා කරගත් ගීත පදනම් කරගෙන විමුක්ති ගී ජුලි 26 ව්‍යාපාරය සැමරීම සඳහා කොළඹ නව නගර ශාලාවේ 1978 පැවැත්වූ සම්මන්ත්‍රණයකදී ජනගත කරන ලදී. ජවිපෙ 1983 ජුලි තහනම වන විට ලංකාව පුරා විමුක්ති ගී ප්‍රසංග 118ක් පවත්වා තිබිණි. දිනපතා, සතිපතා සහ මාසික පුවත්පත් කිහිපයක්ද පළකරන ලදී.

ශ්‍රිලනිප ගමනක අවසානය මැයින් රෝහණ විජේවීර ජවිපෙ රැස්වීම් මාලාවක් රටපුරා පවත්වනු ලැබූ අතර එහි ප්‍රථම රැස්වීම 1979 සැප්තැම්බර් 26වැනිදා කොළඹ සුගතදාස ගෘහස්ථ ක්‍රීඩාංගනයේදී පැවැත්විණි. සාම්ප්‍රදායික වම පරාජයට පත්කර ඇති බැවින් ශ්‍රිලනිපයට ප්‍රහාර එල්ලකර ප්‍රධාන විපක්ෂයවීම එහි අරමුණ විය. වාම සදාචාරයටද පටහැනිව ජවිපෙ සිදුකල එම මෙහෙයුම හේතුවෙන් සිරිමා බණ්ඩාරනායක ඇතුළු ශ්‍රිලනිප නායකයන්ට එරෙහිව කටයුතු කිරීමට පදනමක් එජාප ආණ්ඩුවට හිමිවිය. සිරිමා බණ්ඩාරනායකගේ ප්‍රජා අයිතිය වසර 7කට තහනම් කිරීම 1980 ඔක්තෝබර් 16 වැනිදා පාර්ලිමේන්තුවට ආණ්ඩුව මගින් ගෙනආ යෝජනාවක් මගින් සම්මත විය. ශ්‍රිලනිපයට එරෙහි ජවිපෙ මෙහෙයුම මගින් අවසානයේදී ශ්‍රිලනිප බලවේගයන් ජවිපෙ දිනාගැනීම වෙනුවට ඔවුන් පෙළ ගැසුනේ එජාප ආණ්ඩුව වටාය.

ගී ප්‍රසංග 118ක් පැවැත්වූ විමුක්ති ගී ප්‍රසංගයක දර්ශනයක්. විමුක්ති ගී සඳහා  නායකත්වය දුන් ලයනල් බෝපගේ, පූරකවරයාවූ බුද්ධදාස විතානාරච්චි, සුවිශේෂි කැපකිරීමක් කල නන්දන මාරසිංහද මෙහි වේ.

කොළඹ නගර සභා මැතිවරණයට 1978දී උපතිස්ස ගමනායකගේ නායකත්වයෙන් ජවිපෙ විසින් කණ්ඩායමක් ඉදිරිපත් කලද ආසනයක් හිමි නොවීය. සමසමාජ සහ කොමියුනිස්ට් පක්ෂවලට වඩා වැඩි ඡන්ද ප්‍රමාණයක් ලබාගන්නා ලදී. එජාප ආණ්ඩුව මගින් අතුරු මැතිවරණ 1977 නොවැම්බර්  දෙහිවල, 1978 මාර්තු බටහිර කොළඹ, 1979 දෙසැම්බර් ගාල්ල, 1980 මැයි ආනමඩුව සහ 1981 ජනවාරි කලවාන යන ඡන්ද කොට්ඨාශවල පැවැත්වූ අතර එහිදී ජවිපෙ ආනමඩුව සහ ගාල්ල ආසන 2ක සඳහා ස්වාධින කණ්ඩායමක් වශයෙන් සිනුව ලකුණෙන් තරඟ කරන ලදී. ආනමඩුවට තරඟකල උපතිස්ස ගමනායකට ඡන්ද 857ක්ද ගාල්ලට තරඟකල ලයනල් බෝපගේට ඡන්ද 3,366ක්ද හිමිවිය. ගාල්ල ආසනයට ලංකා සමසමාජ පක්ෂයෙන් තරඟකල 1971 කැරැල්ලේ 7වන විත්තිකරු වික්ටර් අයිවන්ට එහිදී ඡන්ද 634ක් හිමිවිය.

ජවිපෙ රැස්වීම් ගණනාවකටද ආණ්ඩුවේ ඇතැම් දේශපාලඥයින්ගේ මැදිහත්වීම් මත මැර පිරිස් විසින් ගල් මුල් ප්‍රහාර වේදිකාවට එල්ලකර තිබිණි. කොළඹ කැම්බල් පිටියේදී 1978 සැප්තැම්බර් 22, යාපනයේදී 1978 සැප්තැම්බර් 24, පුංචි බොරැල්ලේදී 1981 මැයි 28, හක්මන ගංගොඩගම හන්දියේ 1981 අගෝස්තු 13, මිහින්තලේ, දොම්පේ එවැනි සිද්ධීන් ඇතිවූ ස්ථාන කිහිපයකි.

1982 ඔක්තෝබර් 20 පැවති ජනාධිපතිවරණයට 1982 සැප්තැම්බර් 17 නාමයෝජනා දුන් අවස්ථාවේදී එජාප ජේ.ආර්. ජයවර්ධන, ශ්‍රිලනිප හෙක්ටර් කොබ්බෑකඩුව සහ ජවිපෙ රෝහණ විජේවීර.

අසූවේ ජුලි වැඩ වර්ජනයටද ජවිපෙ එක් නොවූවද වෘත්තිය අංශයේ ඉහළ නායකයින්ට වර්ජනයට එක්වන ලෙසට ඉල්ලීමක්කර තිබිණි. ලංකා ගුරු සංගමය සහ ජවිපෙ අතර ප්‍රතිවිරෝධයක් ගොඩනැගුණු අතර වර්ජනය පාවාදුන් බවට ජවිපෙට එරෙහි මතයක් එච්. එන්. ප්‍රනාන්දු ආදීහු විසින් සමාජගත කරන ලදී. එය ජවිපෙට පසුකාලීනව සැලකිය යුතු බලපෑමක් ඇති කරන්නක් විය.

අධ්‍යාපන ධවල පත්‍රිකාවට එරෙහිව අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය මෙහෙයවීමෙන් 1981 පෙබරවාරි 26වැනිදා කොළඹ හයිඩ් පිටියේදී පැවති රැස්වීම අමතමින් ජවිපෙ නායක විජේවීර කියා සිටියේ එජාප රජය ශ්‍රීලංකාව කාබාසිනියා කිරීම සඳහා කටයුතු කරන බවය. පේරාදෙණිය සරසවියේ මහා ශිෂ්‍ය සංගමයේ ලේකම් ඩී.එම් ආනන්දගේ ප්‍රධානත්වයෙන් පැවති එම රැස්වීම පැවැත්විණි. අධ්‍යාපන ධවල පත්‍රිකාව හකුලා ගැනීමට රජයට සිදුවූයේ ජවිපෙ නායකත්වයෙන් අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය ගෙනගිය දැවැන්ත උද්ඝෝෂණයන්හි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. පසුකාලීනව ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලේ නායකයින් බවට පත්වූ ඩී. එම් ආනන්ද, එච්.බි හේරත්, කේ. ඩබ්ලිව්  සමරනායක අමරසිරි, උපාලි ජයවීර ආදීහු අධ්‍යාපන ධවල පත්‍රිකාවට එරෙහි සටනේ නායකයින් විය. 

1982 දෙසැම්බර් 22 ජනමත විචාරණයේදී එයට එරෙහිව කලය සලකුණ වෙනුවෙන් රූපවාහිනියෙන් ජනතාව අමතන විජේවීර.

දිස්ත්‍රික් සංවර්ධන සභා මැතිවරණය 1981 ජුනි 04 පැවති අතර එහි අරමුණ වූයේ ආණ්ඩුවේ පරිපාලනය විමධ්‍යගත කිරීමය. ශ්‍රි ලංකා නිදහස් පක්ෂය, කොමියුනිස්ට් පක්ෂය සහ සමසමාජ පක්ෂය එම සංවර්ධන සභා මැතිවරණය වර්ජනය කල අතර එයට තරඟ කළේ එක්සත් ජාතික පක්ෂය, දෙමල විමුක්ති පෙරමුණ, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සමඟ ස්වාධීන කණ්ඩායම්ය. මැතිවරණයට සතියකට පෙර 1981 මැයි 26 වැනිදා උතුරේ එජාප නාමයෝජනා ලැයිස්තුවේ ප්‍රමුඛයෙකුවූ වඩුක්කෝඩෙයි හිටපු මන්ත්‍රී ඒ ත්‍යාගරාජා දෙමළ බෙදුම්වාදී සන්නද්ධ කණ්ඩායමක් විසින් 1981 මැයි 24වැනිදා ඝාතනය කරන ලදි. පොලිස් භටයින් දෙදෙනෙකුද මැයි 30වැනිදා වෙඩිතබා මරා දමන ලදී. උතුරේ එම සංවර්ධන සභා මැතිවරණය එජාප මැදිහත්වීම මත අන්ත දූෂිතවූ බවට වාර්තා විය. කොළඹින් ගිය දේශපාලන මැර පිරිස් විසින් යාපනය පුස්තකාලයද ගිනිබත් කරන ලදී.

එම සංවර්ධන සභා ඡන්දයට දිස්ත්‍රික්ක 8කින් තරඟකල ජවිපෙට ඉතිහාසයේ ප්‍රථමවරට ජනතා නියෝජිතයින් 13ක් සංවර්ධන සභා මන්ත්‍රී වශයෙන් හිමිවිය. එම දිස්ත්‍රික්ක 8 ජවිපෙට ලැබුණු ඡන්ද සංඛ්‍යාව 327,149කි. ඒ අනුව ජවිපෙ සංවර්ධන සභා මන්ත්‍රීවරුන් වශයෙන් කොළඹින් උපතිස්ස ගමනායක, ජයසිංහ(මහින්ද) පතිරණ, ශාන්ත බණ්ඩාර, වින්සන්ට් සමරසේකරද, ගම්පහින් වාස් තිලකරත්න, ජයසිංහ ලොකුතාඹුගල, ගුණරත්න වනසිංහද ගාල්ලෙන් ලයනල් බෝපගේ සහ ධර්මදාස ජයසිංහද, බදුල්ලෙන් වික්‍රමපාල හේරත් සහ ජී. යසපාලද හම්බන්තොටින් පියසේන රාමනායකද, අනුරාධපුරෙන් සිසිර(කුමාර) රන්දෙණියද තේරී පත්විය. ජවිපෙ එහිදී තරඟකල කළුතර සහ මාතලේ යන දිස්ත්‍රික්කවලින් ආසනයක් දිනා ගැනීමට ප්‍රමාණවත් ඡන්ද සංඛ්‍යාවක් හිමිනොවිණි. කළුතර කණ්ඩායම් නායකයා සෝමවංශ අමරසිංහවූ අතර මාතලේ කණ්ඩායම් නායකයා වූයේ කලක් පේරාදෙණිය සරසවියේ සමාජවාදී ශිෂ්‍ය සංගමයේ හිටපු සභාපති කූඹියන්ගොඩ ලලිත් සේනාරත්නය.  අළුතින් පත්වූ ජවිපෙ සංවර්ධන සභා මන්ත්‍රීවරුන් 13 දෙනාගෙන් මාසික දීමනාව ජවිපෙ පක්ෂ අරමුදලට බැරවිණි. මෙම සංවර්ධන සභා මන්ත්‍රීවරුන් කිහිපදෙනෙකු ඉවත් කිරිම, ඉවත්වීම සහ ජවිපෙ තහනමින් පසු රැස්වීම් වලට සහභාගි නොවීම නිසා ඔවුන්ගේ ධූරයන් අහෝසිවූ අතර කණ්ඩායමේ සෙසු අය ඒ වෙනුවට මැතිවරණ කොමසාරිස් විසින් ඡන්ද ලබාගත් අනුපිලිවෙල අනුව පත්කරන ලදී. එසේ පසුව පුරප්පාඩුවලට පත්වූ අය අතර පියසෝම මල්ලිකාරච්චි, ජී. ඩබ්ලිව් ගාමිණී ජයලත්, බී. විතානාරච්චි, අයි. කුවින්ස්ටන් ප්‍රනාන්දු ඇතුළු පිරිසක් විය.

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථමවරට ජනාධිපතිවරණයක් පැවැත්වීම සඳහා 1978 සම්මත කරගත් නව ව්‍යවස්ථාව අනුව නාම යෝජනා කැඳවීම 1982 සැප්තැම්බර් 17වැනිදා සිදුවූ අතර ඒ සඳහා ජවිපෙ වෙනුවෙන් රෝහණ විජේවීරද තරඟ වැදිණි. ප්‍රථම ජනාධිපතිවරණය 1982 ඔක්තෝබර් 20 පැවැත්වූ අතර එහි ප්‍රතිඵල අනුව එජාපයේ ජේ.ආර් ජයවර්ධනට ඡන්ද 3,450,811ද, ශ්‍රිලනිපයේ හෙක්ටර් කොබ්බෑකඩුවට ඡන්ද 2,548,438ද, ජවිපෙ රෝහණ විජේවීරට ඡන්ද 273,428ක්ද, සමස්ථ ලංකා දෙමළ කොංග්‍රසයේ කුමාර් පොන්නම්බලම්ට ඡන්ද 173,934ක්ද, ලංකා සමසමාජ පක්ෂයේ කොල්වින් ආර් ද සිල්වාට 58,531ද නව සමසමාජයේ වාසුදේව නානායක්කාරට ඡන්ද 17,005ක්ද හිමිවිය. සමස්ථ වලංගු ඡන්ද සංඛ්‍යාවෙන් ජවිපෙට සියයට 2.67ක් හිමිවූ අතර සමසමාජය සහ නසසප යන පක්ෂ දෙකටම හිමිවූයේ සියයට 1ක් පමණය ජවිපෙට වැඩිම ඡන්ද ප්‍රමාණක් වූ 28,835 හිමිවූයේ හම්බන්තොට ප්‍රදේශයෙනි. ඡන්ද 20,000කට වඩා හිමිවූ දිස්ත්‍රික්ක වූයේ කොළඹ(28,580), ගම්පහ(23,701), මාතර(22,117), කුරුණෑගල(21,835) සහ ගාල්ල(20,962) වශයෙනි.

ජනාධිපතිවරණ ප්‍රතිඵල ජවිපෙ තුළ අභියෝගයකට ලක්වූ අතර එය එහි ඇතැම්  නායකයින් සහ ක්‍රියාකාරින්ගේ ඉච්ඡාභංගත්වයටද හේතුවිය. ජවිපෙ බිඳ වැටීමකට ලක්ව දුර්වලවී, මූල්‍ය සහ පුද්ගල සදාචාරයන්ද පිරිහිමකට ලක්විය. ඇතැම් නායකයින් සහ ක්‍රියාකාරිකයින් ඉවත්කිරීමට සිදුවූ අතර එමගින් සංවිධාන ක්‍රමවේදයන්ද පසුබෑමකට ලක්විය.

ජනපතිවරණ ජයග්‍රහණයෙන් උද්දාමයට පත්වූ එජාප ආණ්ඩුව පාර්ලිමේන්තුවේ ආයු කාලය තව වසර 6කින් දිගු කරගැනීම සඳහා ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථමවරට ජාතික ජනමත විචාරණයක් 1982 දොසැම්බර් 22වැනිදා පවත්වන ලදී. පාර්ලිමේන්තුවේ නිල කාලය කල් ඉකුත්වීමට තිබුණේ 1983 අගෝස්තු මාසයේදීය. එජාප ආණ්ඩුව මුහුණදුන් ගැටළුව වූයේ මහ මැතිවරණයක් පැවැත්වූවහොත් එජාපය පරාජයට පත්වී අති බහුතර පාර්ලිමේන්තු බලය අහිමිවීමේ අවදානමක් පැවතීමය. මැතිවරණයේදී ඡන්ද දායකයන් වෙත ඉදිරිපත් කෙරුණේ පාර්ලිමේන්තුවේ ආයුකාලය දිගු කරලීම සඳහා යෝජනාවක් වන අතර එයට පක්ෂව ඔව් ලෙසින් කියන අයට ලාම්පුව ඉදිරිපිට කතිරයක්ද එයට විපක්ෂ අයට කලය ඉදිරියේ කතිරයක්ද මගින් සිය ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමට සිදුවිය. ඡනමත විචාරණයට එරෙහිව ශ්‍රිලනිප සිය වගකීම් පැහැර හැරියද ජවිපෙ එහිදී  ප්‍රබල භූමිකාවක් ඉටු කළේය. 

එජාප ආණ්ඩුවට පක්ෂව ඡන්ද 3,141,223ක්ද විපක්ෂව ඡන්ද 2,605,983ක් ලැබී තිබිණි. ජනමත විචාරණයෙන් වැඩි ඡන්ද 535,240කින් එජාප ආණ්ඩුව ජයගත් අතර එය අන්ත දූෂිත ඡන්දයක් බවට චෝදනා රැසක් එල්ල විය. එහිදී ශ්‍රිලනිප හිටපු ජනාධිපති අපේක්ෂකයාවූ කොබ්බෑකඩුවගේ ඡන්දය පවා ලින්ඩ්සේ බාලිකා විද්‍යාලයට පෙරවරු 11.15ට ඡන්දය දීමට යනවිට වෙනත් අයෙකු එයට කලින් දමා තිබිණි. ජවිපෙ නායක රෝහණ විජේවිර විසින් ජනමත විචාරණයට එරෙහිව අධිකරණය හමුවේ නඩුවක්ද නීතිඥ ප්‍රින්ස් ගුණසේකරගේ මැදිහත්වීමෙන්  නීතිඥ ෆිලික්ස් ඩයස් බණ්ඩාරනායක මගින් පවරන ලදී. ජවිපෙ 1983 ජුලි තහනමින් පසු පෙත්සම්කරුවන විජේවීර යටිබිම්ගත වූ හෙයින්ද පෙත්සම්කරුගේ නීතිඥ ෆිලික්ස් ඩයස් තාවකාලිකව විදේශ පදිංචියට යෑම නිසාද පෙත්සම නිශ්ප්‍රභා කිරීමට අධිකරණයට සිදුවිය. 

ජනමත විචාරණයේදී මැතිවරණ ආසන 168න් ආසන 48ක් ආණ්ඩුව පරාජයට පත්වී තිබිණි. ඉන් උතුරු සහ නැගෙනහිර ආසන 19ක හැර සෙසු ආසන 29න් ආසන 18 සඳහා අතුරු මැතිවරණයක් 1983 මැයි 18 පැවැත්වීමට ජනාධිපති ජයවර්ධන විසින් තීරණය කරන ලදි. අතුරු මැතිවරණ පවත්වන එම ආසන 18න් ආසන 5ක් සඳහා ජවිපෙ තරඟ වැදිණි. හබරාදූවේදී ස්වාධීන අපේක්ෂක ප්‍රින්ස් ගුණසේකරට සහාය පළකරන ලදී. ඒ අනුව ජවිපෙන් තරඟ කල විජිත් රණවීරට තංගල්ලේදී ඡන්ද 5,840ක්ද , වෛද්‍ය නන්දසේන ප්‍රනාන්දුට රත්ගමදී ඡන්ද 1,582ක්ද, ප්‍රේමචන්ද්‍ර මුණසිංහට අකුරැස්සේදී, ඡන්ද 2,062ක්ද, කේ.එච් ජයන්තට දෙවිනුවරදී ඡන්ද 3,591ක්ද, ඊස්වරගේ එස්.අයි. ආරියසේනට බෙලිඅත්තේදී ඡන්ද 2,550ක්ද හිමිවිය. ජවිපෙ හබරාදූවේ සහාය දුන් ස්වාධීන අපේක්ෂකයෙකු වශයෙන් තරඟ වැදුණු හිටපු මන්ත්‍රී ප්‍රින්ස් ගුණසේකරට හිමිවූයේ 1,163කි. එම අතුරු මැතිවරණ 18න් 14ක්ම එජාපය ජයගනු ලැබීය. විපක්ෂ මන්ත්‍රීවරුන් වශයෙන් මහරගමට මඑපෙ දිනේෂ් ගුණවර්ධන වැඩි ඡන්ද 5,791කින්ද මතුගමට ශ්‍රිලනිප අනිල් මුණසිංහ වැඩි ඡන්ද 964කින්ද, අක්මිමනට ශ්‍රිලනිප රිචඩ් පතිරණ වැඩි ඡන්ද 2,778කින්ද බද්දේගමට ශ්‍රිලනිප අමරසිරි දොඩන්ගොඩ වැඩි ඡන්ද 1,093කින්ද ලබා තේරී පත්විය. මහර ඇතුළු ආසන ගණනාවක අතුරු මැතිවරණ ඡන්දය දා දූෂණ චෝදනා රැසක් සිදුවූ බවට චෝදනා විය.

ජවිපෙ 1983 ජුලි තහනම් කිරීමට පෙර අවසන් මධ්‍යම කාරක රුස්වීම 1983 ජුලි 21වැනිදා සිට තෙදිනක් පැවැත්වූයේ තංගල්ල විතාරන්දෙණිය විජිත රණවීරගේ නිවසේ පිහිටි පක්ෂ පාසැලේදීය.

උතුරේ දෙමළ බෙදුම්වාදීන්ගේ බිම් බෝම්බයකින් හමුදාවේ 13දෙනෙකු ඝාතනයට පත්වී ඔවුන්ගේ සිරුරු බොරැල්ල කනත්තට ගෙන ඒමත් සමඟම ඇතැම් දෙමළ ජන කොටස් වලට එරෙහිව කළු ජූලිය 1983 ජුලි 24වැනිදා ඇරඹුණු අතර එහිදි එජාප රජයට එල්ලවූ විවේචන වලට පිලිතුරක් වශයෙන් ආණ්ඩුව සිදුකලේ ජවිපෙ, ශ්‍රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, නව සමසමාජ පක්ෂය 1983 ජුලි 31වැනිදා ගැසට් මගින් තහනමට ලක්කිරීමය. කොමියුනිස්ට් සහ නවසමාජ පක්ෂ නායකයෝ කෙටි කලක් සැඟවී සිට ආණ්ඩුවට භාරවූහ. ජවිපෙ සිය පක්ෂ තහනම ඉවත්කරන ලෙස ජාතික සහ ජාත්‍යන්තර වශයෙන් ඉල්ලීම් කරන ලදී. පක්ෂ තහනම මගින් රහසිගත දේශපාලනයකට ජවිපෙ තල්ලු කරන ලදී. එජාප ආණ්ඩුව 1983 අගෝස්තු 8 සම්මත කර ගන්නා ලද වෙනම රාජ්‍යයක් රාජ්‍යයක් පිහිටුවීමට සහාය නොදෙන බවට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා 6වැනි සංශෝධනය හේතුකොටගෙන එයට පක්ෂව දිවුරුම් නොදීම නිසා දෙමළ මන්ත්‍රීවරුන්ටද පාර්ලිමේන්තු නියෝජනය අහිමි විය.

 ජවිපෙ ඉතිහාසය තුළ 1977 සිට 1983 ජුලි දක්වා කාලය වූ කලී සංකීර්ණ අත්දැකීම් සහිත එක් යුගයක නිමාවකි. ජවිපෙ පක්ෂ තහනමෙන් පසු එහි ඊළඟ ඇරඹුම වූයේ 1986 සිට 1990 දක්වා පැවති ජවිපෙ 2වැනි කැරැල්ලට පෙර ප්‍රතිසංවිධානයන් හරහා රහසිගතව සහ ප්‍රසිද්ධියේ දෝලනය වූ ක්‍රියාකාරිත්වයයි.(ජවිපෙ 2වැනි කැරළි සමයවූ 1986 සිට 1990 දක්වා පළවන මෙම ලිපි මාලාව ලබාගැනීම පිළිබද විස්තර පහත ලිපිනයට ඔබගේ ලිපිනය යොමු කිරීමෙන් ලබාගත හැකිය. ධර්මන් වික්‍රමරත්න, තැපෙ 26, 434/3 ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර. දුරකථනය: 011-5234384 විද්‍යුත් තැපෑල: ejournalists@gmail.com)The writer ධර්මන් වික්‍රමරත්න Dharman Wickremaretne is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com OR 011-5234384.

Dr Ruwan M Jayatunge  

The Buddha’s Charter of Free Inquiry and judging truth are found in the Kalama Sutra of the Anguttara Nikaya. In Kalama Sutra Buddha emphasized the importance of critical thinking that involves seeing things in an open-minded way. Critical thinking helps to evaluate and challenge the thoughts and ideas   and rethink conclusions in the light of new knowledge.

Buddhism was conceived as a rational way of thought, being entirely in accordance with the latest findings of the natural sciences and Buddhism was not based on ‘dogmas of blind belief and revelation, but on rational thought and experiential examination. (Martin Baumann – Global Buddhism: developmental periods, regional histories, and a new analytical perspective – Journal of Global Buddhism 2001)

Critical Thinking

 In 1987, Michael Scriven & Richard Paul gave a detailed description on Critical Thinking. According to Michael Scriven & Richard Paul Critical thinking is the intellectually disciplined process of actively and skillfully conceptualizing, applying, analyzing, synthesizing, and/or evaluating information gathered from, or generated by, observation, experience, reflection, reasoning, or communication, as a guide to belief and action. In its exemplary form, it is based on universal intellectual values that transcend subject matter divisions: clarity, accuracy, precision, consistency, relevance, sound evidence, good reasons, depth, breadth, and fairness. It entails the examination of those structures or elements of thought implicit in all reasoning: purpose, problem, or question-at-issue; assumptions; concepts; empirical grounding; reasoning leading to conclusions; implications and consequences; objections from alternative viewpoints; and frame of reference. Critical thinking — in being responsive to variable subject matter, issues, and purposes — is incorporated in a family of interwoven modes of thinking, among them: scientific thinking, mathematical thinking, historical thinking, anthropological thinking, economic thinking, moral thinking, and philosophical thinking.

The Kalama Sutra and the Modern   Scientific Method

Scientific method refers to a body of techniques   for investigating phenomena    acquiring new knowledge    or correcting and integrating previous knowledge. It is based on   principles and empirical processes of discovery and demonstration considered characteristic of or necessary for scientific investigation, generally involving the observation of phenomena, the formulation of a hypothesis concerning the phenomena, experimentation to demonstrate the truth or falseness of the hypothesis, and a conclusion that validates or modifies the hypothesis. Scientific inquiry is generally intended to be as objective   as possible, to reduce biased interpretations of results.

In Kalama Sutra, the Lord Buddha encouraged critical thinking. These are the words of the Lord Buddha in Kalama Sutra

Do not go by revelation or tradition, do not go by rumour, or the sacred scriptures, do not go by hearsay or mere logic, do not go by bias towards a notion or by another person’s seeming ability and do not go by the idea “He is our teacher”. But when you yourself know that a thing is good, that it is not blamable, that it is praised by the wise.

(Come Kalamas. Do not go upon what has been acquired by repeated hearing; nor upon tradition; nor upon rumour; nor upon what is in a scripture; nor upon surmise; nor upon an axiom; nor upon specious reasoning; nor upon a bias towards a notion that has been pondered over; nor upon another’s seeming ability; nor upon the consideration, The monk is our teacher.” Kalamas, when you yourselves know: These things are bad; these things are blameable; these things are censured by the wise; undertaken and observed, these things lead to harm and ill,” abandon them.’Kalama Sutta -Translated from the Pali by Soma Thera The Wheel Publication No. 8 )

According to Bertrand   Russell   Buddhism is a combination of both speculative and scientific philosophy. It advocates the scientific method and pursues that to a finality that may be called Rationalistic. In it are to be found answers to such questions of interest as: ‘What is mind and matter? Of them, which is of greater importance? Is the universe moving towards a goal? What is man’s position? Is there living that is noble?’ It takes up where science cannot lead because of the limitations of the latter’s instruments. Its conquests are those of the mind.

Gay Watson of the University of London makes a comparison between modern science and Buddhism. He further says that the Buddhism, based as it is upon experience and a psychological understanding of body and mind, is one of the oldest systems of thought yet most in tune with contemporary neuroscience and with other strands of contemporary discourse.

Scientific methods are the procedures, or steps used to gain information on something previously unknown. It is a method for investigating phenomena and acquiring new knowledge. The Scientific Method helps to organize thoughts and procedures within limited parameters.   However, there are explicit differences between science and Buddhism. Ven Walpola Rahula highlights this fact more elegantly in his writings. Ven Rahula states that   Buddhism aims at the discovery and the study of humankind’s inner world: ethical, spiritual, psychological, and intellectual. Buddhism is a spiritual and psychological discipline that deals with humanity in total. It is a way of life. It is a path to follow and practice.

Dr. Chula Rajapakse MNZM FRCP/FRACP Spokesperson, United Sri Lanka Association

Rt Hon. John Key MP,

The Prime Minister of New Zealand.

Dear Mr Key,

I write to thank you very much indeed   for your tempered and supportive response to the provocative questions raised regarding human rights issues in Sri Lanka , at the joint press briefing that was shown on TV1 6pm News  today.

In this regard, I wish to recall some of the quite extraordinary measures the current administration has taken on this issue  and  in their efforts at ethnic reconciliation in Sri Lanka as follows;

• President Sirisena was sworn into his office following his election on the 8th of January 2015 by the then Supreme Court Judge K Sripavan, an ethnic Tamil, by passing the incumbent Sinhalese Chief Justice, who was replaced almost immediately by Justice Sripavan as Chief Justice.
• The governor of the Central Bank of Sri Lanka who was an ethnic Sinhalese at the time of this administration taking office was replaced almost immediately  by an ethnic Tamil  Mr. C Mahendran. He was succeeded an year later by the present incumbent , an another ethnic Tamil, the much acclaimed Mr. Indrajit Coomaraswamy
• The leader of the opposition of Sri Lanka, since this administration assumed office has been Mr R Sampanthan, an ethnic Tamil. He has received all the support and encouragement from the current administration to pursue the requirements of his office and to further ethnic reconciliation.
• The entire parliament has also been functioning as a constitutional assembly,, now drafting a new constitution with the active participation of all the parties and MP’s including the Tamil parties and Tamil MP’s . It is this assembly that is considering an MMP system to ensure the inclusion of the Tamil community at the very heart of  the process of governing the country, that you commented on favourably , at the press briefing .
• The present cabinet has a number of members drawn from the Tamil community holding very senior rankings including one member of the current delegation.
• Vast tracks of land in the northern province that were occupied by the military have been handed back to the former civilian owners of the Tamil community  that has also resulted in  the closure of a large number of army camps in this region . This is  despite many questioning it’s wisdom given that it is only few years after the end of the 3 decade long brutal terrorist war and despite the international diaspora that  sustained the terrorists with funds and propaganda being largely intact and being as vociferous as ever, even now.
• The national anthem was sung in tamil  for the first time , at the national day celebrations this year on the 4th of February , despite the constitutionality of doing so not being clarified.
• The annual commemoration of the sacrifices of life and limb of the security forces who secured liberation of Sri Lanka from three decades of terror on the 19th of May 2009, was cancelled this year through fear of injuring” Tamil Susceptibilities”.  To those of us living in New Zealand that still commemorates the sacrifices of the New Zealand security forces in Gallipoli even a century later, the omission of the commemoration in Sri Lanka 7 years after the event , makes a stark and sad contrast.
• The setting up of an Office of Missing Persons (OMP) in Sri Lanka, with wide ranging judicial and punitive powers, despite very limited consultation and wide spread opposition from the Sinhalese community and ignoring completely the report of a commission on missing persons appointed by the previous administration ,  whose work  was overseen  by three international legal luminaries . However, as expected the creation of the OMP  have won  vociferous acclaim from the  Tiger Diaspora,the very diaspora that sustained three decades of terror in Sri Lanka.
• Bowing to US led pressure through UNHCR , this administration has agreed to set up special courts with participation  of international judges with special powers, again despite opposition from many in the Sinhalese community.
• There is considerable and widespread fear among the Sinhalese that the well funded Tiger Diaspora could use their funds and international influence garnered through the use of these funds and their prowess at disseminating mis-information, could hijack both the OMP and the special courts to their advantage ,as they did with the UNSG appointed Darusman Commission, leaving the Sinhalese with no such international influence or finances , to once again become the victims as they were under Tiger Terror and  under British Colonial Rule as the victimised majority of their divide and rule policies,  for a century and half.
• The absence of any call from any international agencies or human rights groups to inquire into who, how and where from the international funding for three decades of Tiger Terror in Sri Lanka came, and the role India in training the Tigers in the initial stages of the these three decades, leaves large sections of the Sinhalese, feeling truly hopeless.

Against these extraordinary efforts of the current  Sri Lankan administration among others, at bending over backwards to please a vociferous Tiger diaspora  , that is the main obstacle to  ethnic reconciliation in Sri Lanka today, the likes of the person who raised this issue at todays press briefing and the green party and amnesty international , the other prominent groups in NZ to peddle this line, should update their script  given to them presumably  by the  international Tiger Diaspora, to include todays realities, before firing unhelpful questions and statements.

Thank you once again for your understanding and permit me to say how lucky we  in NZ are to have you as our Prime Minister.

Yours Sincerely,

Dr. Chula Rajapakse MNZM

FRCP/FRACP

Spokesperson,

United Sri Lanka Association

Kumar Moses

Sensible Tamils are distancing themselves from the racist display called Eluka Tamil recently. They correctly fear another round of war, white flags and howling Tamil war widows far too many to count. Strange that participants in Eluka Tamil were unaffected by war. Those who were affected by war didn’t participate. The inevitable end of Pongu Tamil and Eluka Tamil is Poda Tamil. All peace-loving people must appreciate this fact before it is too late.

What Vigneswaran did was worse than his predecessor Vartharaja Perumal did with his UDI (Unilateral Declaration of Independence). However, then president Premadasa was wise enough to immediately dissolve the provincial council.

Current president, came to power on Tamil votes, is too afraid to do so putting the nation in jeopardy. Sirisena is sadly mistaken if he thinks he can win Tamil votes again in 2020. By then Sirisena will be worthless for Tamils. They will go after a politician promising much more than Sirisena can deliver.

Tamils must understand it is not only them that should live in Sri Lanka or have problems. Others too have the same right to life, property ownership, live in any part of the island nation and have problems that must be addressed in any political solution. There cannot be a political solution to address only the problems of Tamils. Such a ‘political solution’ is Apartheid and no solution at all. Making vile threats doesn’t alter this reality.

Given the extremism displayed by the Northern Province Chief Minister, it is horrifying to note that he held a senior position for a very long time in the nation’s justice system. His involvement and matters handled by him must be perused to check if discrimination was ever exercised against the very people he launched Eluka Tamil. Sri Lankan government must be very careful not to allow people of this caliber to occupy top positions in the judicial system. He is not alone as LTTE’s advisor Siva Pasupathy also exploited the judicial system of the country. Other key nerve centres of the nation including economic affairs should also be perused to see if Tamil separatist interests are imposed by interested parties.

All peace loving Sri Lankans must condemn these disgusting concepts that threaten to tear the nation apart disrupting hard-won peace.

DHARSHAN WEERASEKERA

In a series of articles, as time permits, I shall discuss some of the idiocies in the present Sri Lanka constitution, because, as far as I’m aware, what little there is of discussion on constitutional matters in the media at present is entirely focused on the purported need to reform the executive presidency, the electoral system, and devolution.  In my view, if Sri Lanka is to have genuine constitutional reform, there are a host of other problems to address, which I suspect will not even be touched on in the new constitution.

The purpose of this series of articles is to briefly point out some of those problems, so that members of the public can at least ask for more time to reflect on and discus these issues, before being forced to vote ‘yes’ or ‘no’ on the new constitution at a referendum.  In this article, I focus on Articles 4(c) and 80(3).

Article 4(c)

Article 4(c) deals with judicial power, and says inter alia:

‘The Judicial Power of the People shall be exercised by Parliament through courts, tribunals and other institutions created and established, or recognized, by the Constitution, or created and established by law.’

It should be noted that, the above provision says that judicial power is to be exercised ‘by Parliament through courts’ which taken literally implies that judicial power is vested in Parliament, and the courts are the instruments or tools by which Parliament exercises the power in question.

Does the provision put Parliament above the purview of the courts?’  I’m afraid it does, and our courts have held that it does also.  The latest ruling in this regard is the one that overturned the ruling of the Court of Appeal on whether a Parliamentary Select Committee was amenable to Writs, re the impeachment of Chief Justice Shirani Bandaranaike.  The court says, inter alia:

‘It is significant that the legislative, executive and judicial powers of the People is vested either with Parliament or the President, both elected by the People, so as to maintain accountability and transparency, and the courts and like tribunals and institutions which are not elected by the People, are accountable and responsible to the People through Parliament….I conclude that, in light of the constitutional arrangements contained in  Article 4 and other provisions of our constitution, there is no room for doubt that Parliament including its select committees cannot be regarded as inferior to our Court of Appeal, when it exercises its writ jurisdiction conferred by Article 140 of the constitution, and would therefore not be amenable to such jurisdiction’ (SC/Appeal No, 67/2013, pg. 18)

The point is that, the status quo at the moment is that actions of the Parliament are beyond the purview of the courts.  Obviously, this situation would not have arisen, or at any rate much confusion not to mention waste of time of the courts would have been prevented, if those two words ‘by Parliament’ did not appear in Article 4(c).

What will happen if those two words are deleted from Article 4(c)?  Will that in any way diminish Parliament’s capacity to create or establish courts by law, in order to meet the ends of justice? Clearly, ‘No.’

Will those two words be deleted in the new constitution, and judicial power vested, say, directly in the Supreme Court or some other court recognized under the constitution itself?’  In my view, ‘No.’  Why?  Because, such a thing will make it possible for the courts to hold the politicians in Parliament accountable if and when they act as it they were a law unto themselves, and obviously, that is not in the interests of the politicians.

Article 80(3)

Article 80(3) is as follows:

‘Where a Bill becomes law upon the certificate of the President or the Speaker, as the case may be, being endorsed thereon, no court or tribunal shall inquire into, pronounce upon or in any manner call in question, the validity of such Act on any ground whatsoever.’

The above means that, once a law is passed, people have absolutely no way of challenging it in the courts, even if the law in question turns out to be unjust and oppressive later on.  What’s wrong with this situation?  I shall point out two things that are wrong with it, and they stem from my experiences in filing Special Determination cases (i.e. cases where members of the public challenge Bills prior to enactment.)

Under our constitution, before a Bill becomes law, it has to go through two steps.  It has to be first placed in the gazette, at least seven days before it is placed on the Order Paper of Parliament.  Once it is placed on the Order Paper, members of the public have two weeks within which to challenge it before the Supreme Court.

Generally speaking, it is difficult for members of the public to keep track of what Bills are coming up, unless they make it a point to read the gazette regularly.  But, supposing that there is a member of the public who does this, I’m afraid the Government has found a way to befuddle even such a person, as follows.

As I mentioned above, the rule is that the Bill has to be published in the gazette at least seven days before it is placed in the Order Paper.  But, there is no time limit for the Government to place the Bill in the Order Paper.  So, on controversial Bills, which the Government knows will be challenged, the Government takes as much time as it wants, and then all of a sudden places the Bill in the Order Paper.  (The recent Office of Missing Persons Bill is a good example.)

So, unless members of the public read every single Order Paper, they never know when the Bill has been placed there. And even if they do, it’s at the last moment, and they don’t have enough time to prepare a challenge.

Second, suppose that a person in the outstations—say, in Anuradhapura, Moneragala, or Badulla—wants to challenge a Bill.  The only way they can do it is to come to Colombo, or retain a lawyer in Colombo, to file the action.  Not many members of the public have the time or the money to do this.

In short, the idea of giving the public an opportunity to challenge Bills is a complete sham.  It is not at all a substitute for the right to seek post-enactment review, i.e. the right of members of the public in most other countries, to challenge laws after they are passed (and to challenge them starting in the lower courts, which are easier for them to access), if and when those laws become distasteful inconvenient, or oppressive.

Is there even a remote chance that this obnoxious provision—Article 80(3)—will be changed in the new constitution?  In my view, none at all.  Why?  Because, to empower people to challenge laws after they are passed means giving average citizens more control over what goes on inside Parliament, and that is not in the interests of the politicians.

And so, just like Article 4(c), Article 80(3) will also continue in the new constitution.  Will there be a squeak of protest about any of this from the professional punditry when the draft is tabled in Parliament, or during the ‘debate’ that will precede the referendum?  I bet, ‘No.’

Dharshan Weerasekera is an Attorney-at-Law.  His latest book, The Relevance of American Constitutional Principles to Solving Problems of Governance in Sri Lanka, will be in bookstores shortly.     

Henry Jay

Yesterday, the United States Congress voted to override a veto imposed by President Barack Obama, on the rights of the 9/11 victims to sue the kingdom of Saudi Arabia for state sponsored terrorism. This means that the private citizens of the United States can sue for compensation from the Saudi government. I was just listening to the President, who clearly stated what this historic precedent would mean for the United States government in regard to its operations around the world.

My intention here is not to discuss the implications that this unprecedented act of the US Congress would, in all probability have on US foreign policy, which the president clearly explained to the nation. I only want to discuss the importance this would have to small countries, particularly, Sri Lanka.

Thirty five years ago, a bunch of terrorists, led by the infamous Prabhakaran, began a terrorist campaign against the people of Sri Lanka. At the time, they were a ragtag bunch of thirty or so Boys,” with illusions of grandeur, clearly copied from the Tamil movies of South India.

At the time also was the government of India, plagued by the separatist voices of Tamilnadu, bolstered by the Nazi-styled Global Tamil Front, which not only considers the Tamils as Shiva’s chosen race, but suffers untold longings for a place to call their own. So the government of India comes up with Indira Gandhi’s grand plan. Help the terrorists to grab a piece of land from little Sri Lanka, and rid themselves of the Tamilnadu menace. The boy Prabhakaran is given refuge in Tamilnadu, and provided with training facilities and whatever other logistics he would require to form a gang of vicious terrorists to wage a terrorist war on the Sri Lankan Nation. The rest is history.

So coming back to the intention of this piece, the US Congress has set up an important precedent for the victims of the carnage wrought by the LTTE over the thirty years preceding its ignominious defeat in May of 2011. The victims of the LTTE car, and train bombings and attacks on villages, public buildings and events can now sue the government of India for the mayhem they unleashed on an unsuspecting neighbor. That’s not all. The many innocent victims of the terror unleashed by the IPKF, gangs of Indian government troops literally forced upon the Sri Lankan citizens in the north and east of Sri Lanka, can also sue the government of India for the rape, murder and looting enforced on them under the guise of saving them from the LTTE.

It is time for the Sinhalese and Muslim victims, all but forgotten by everybody concerned, who have suffered so much due to the unscrupulous self serving actions of Indian governments of the past to sue them for compensation, for the lives of their loved ones, and the suffering they have had to endure.

Also, it is time for the formation of a Universal Sinhala Organization to be formed to protect the Sinhala nation from the threats it faces on many fronts, some of which, sadly are within the boundaries of the country itself.

Henry Jay

Dr Sarath Obeysekera

People in the street ,workplace,over the internet ,trains and buses talk about inefficiency ,nepotism ,corruption ( at a lesser extent) ,failure of judicial system ( except in the case of slaying of an Ex MP) ,and turning blind eye on big time crooks freely walking around, politicians accused of bribery and corruption freely travelling abroad to move the stash to location which cannot be detected,

VAT,SAITEM,GMOA,WIGGY,JOC,PURPETUAL,MEGAPOLIS,      THAJU DEEN AND LASANTHA etc etc are the most used words in the press and TV and people tend to forget or forced to lose memories about  almost 18 months of the Baby of Yahapalanaya .

It is high time that we have a National Dialog ( jathika kathikawa) to analyse the performance and guide the rulers to get in to the right track before it is too late .

Dr Sarath Obeysekera

by Sanjana Hattotuwa Courtesy The Island

October 1, 2016, 8:41 pm
My conversations with individuals and institutions over the course of last week highlighted what a few in government and many more outside already know and fear. Since January 8, 2015, politics as usual has trumped the promise of a new political culture, captured best by the yahapalanaya brand. This was expected, though to see and live through it is no less depressing. A friend succinctly flagged salient features of the challenge at a meeting held to trace the contours of what today is a promising, new, government led communications initiative. Those in power now trust more those they perceived to be loyal (either to self or party) more than those with skills and experience. Critical commentary, including that which holds the President, PM and the rest of government accountable to the promises they themselves made, is seen as unnecessary, inconvenient and as a sign of trouble. So instead of attending to or focusing on the short-comings flagged, attention is almost entirely devoted to deny, decry or destroy the messenger. Adding to this is a new and already complex constellation of party political appointees and personal favourites, acting as gatekeepers and firewalls to ideas, information and input that can from those without any interest in SUVs, the perks of office or foreign jaunts, strengthen governance.

by Zacki Jabbar in Auckland New Zealand Courtesy The Island

Prime Minister Ranil Wickremesinghe said yesterday that the government was planning to abolish the Executive Presidency at the end  of President Maithripala Sirisena’s current term.

Asked by a Sri Lankan domiciled in New Zealand during  a reception hosted for him at the  Auckland City Council, if he would contest the next Presidential election, Wickremesinghe replied ” We are working on scrapping the Executive Presidency.”

The prime minister said that it had still not been decided  as to which system would replace the Executive Presidency.” Whether its powers would be fully transferred to Parliament or a combination of the national legislature, Senate and Provincial Councils is being discussed.”

සමස්ත ලංකා ප‍්‍රවාහන සේවක සංගමය

ගරු ජනාධිපති,
මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන මැතිතුමා,
ජනාධිපති ලේකම් කාර්යාලය,
කොළඹ 01.

ගරු ජනාධිපතිතුමණි,

ශී‍්‍ර ලංගම සියඹලාණ්ඩුව ඩිපෝව වසා දැමීමේ ජාතික අපරාධය වැලැක්වීමට කඩිනමින් මැදිහත් වන ලෙස ඉල්ලා සිටීම – CTB – 2016.10.02

ශී‍්‍ර ලංගම සියඹලාණ්ඩුව ඩිපෝව වසා දැමීමේ කුමන්ත‍්‍රණයක් මේ මොහොතේ කි‍්‍රයාත්මක වෙමින් පවතී. ශී‍්‍ර ලංගමය දුර්වල කර විනාශ කිරීමේ කි‍්‍රයාවලියට අනුගතව මෙම ඩිපෝව වසාදමා එහි සේවකයන් මොණරාගල ඩිපෝවට අනුයුක්ත කිරීමට බලධාරීන් සැලසුම් සාදා ඇත. මෙම ඩිපෝව වසා දැමීමෙන් ප‍්‍රදේශ වාසීන්ට ඉමහත් පීඩාවන්ට, ඉමහත් අසීරුතාවයන්ට මුහුණ දීමට අනිවර්යයයෙන්ම සිදුවේ.

 ශී‍්‍ර ලංගම සියඹලාණ්ඩුව ඩිපෝවේ සේවකයින් 40 ක් පමණ සේවය කරන අතර බස් රථ 12 ක් දිනපතා ධාවනය වේ. එම ඩිපෝවට ලබාදී ඇති ආදායම් ඉලක්කය කිලෝ මීටරයකට රුපියල් 40/= ක් පමණ වුවත්, එම ඉලක්කය අභිබවා මේ මොහොත වන විට කිලෝමීටරයකට රුපියල් 73 ක ආදායමක් උපයා ගනී. ඒ අනුව දිනකට එම ඩිපෝවේ ආදායම රුපියල් 237000/= කට අධික වේ. බලධාරීන් සිදු කළ යුත්තේ මෙම ඩිපෝවට තව තවත් සේවකයින් සහ නව බස්රථ ලබාදී ඩිපෝව ශක්තිමත් කිරීමයි. නමුත් මුදල් අමාත්‍යංශයේ අවශ්‍යතාවය මත ශී‍්‍ර ලංගමය දුර්වල කර විනාශ කිරීමේ ප‍්‍රථිව්‍යුහගත කිරීමේ සැලැස්මට යටවී බලධාරීන් විසින් ඉහළම සේවාවක් සපයන, ඉහළම ආදායමක් ලබන මෙම ඩිපෝව වසා දැමීමේ ජාතික අපරාධය සිදු කිරීමට සැදී පැහැදී සිටී. 

ශී‍්‍ර ලංගම මොණරාගල ඩිපොවේ සේවකයන් 300 ක් පමණ සේවය කරන අතර එම ඩිපෝව කිලෝ මීටරයක ආදායම රුපියල් 40/= අඩු මුදලකි. මෙම සේවකයින් 300 අතරින් කිසිදු කාර්යයක් නැති අතිරික්ත සේවකයින් 50 ක් පමණ සිටින බව අප සංගමයට තොරතුරු ලැබී ඇත. දිනකට බස්රථ 36 කට ආසන්න ප‍්‍රමාණයක් ධාවනය කරන අතර මොණරාගල ඩිපෝවේ දිනක ආදායම ලක්ෂ 04 කට ආසන්න වේ. ඉහත තොරතුරු අනුව බලධාරීන් කළ යුත්තේ සියඹලාණ්ඩුව ඩිපෝවට වැඩි වැඩියෙන් සම්පත් ලබාදී එම ඩිපෝව දියුණු කරනවා මිස එම වසා දැමීමේ ජාතික අපරාධය නොවේ.

 ගරු ජනාධිපතිතුමනි, ශ‍්‍රී ලංගම ශක්තිමත් වීමට නම් ශ‍්‍රී ලංගම සේවක ප‍්‍රමානය, ඩිපෝ ප‍්‍රමානය, ආයතන ප‍්‍රමානය වාඩිවිය යුතුය. ඒ අනුව ජනතාවට ඉහළම සේවාවක් සපයන, ඉහළම ආදායමක් උපයන ශී‍්‍ර ලංගම සියඹලාණ්ඩුව ඩිපෝව වසා දැමීමේ ජාතික අපරාධය වැලක්වීමට කඩිනමින් මැදිහත් වන ලෙසත්, ශී‍්‍ර ලංගමය දුර්වල කර විනාශ කිරීමේ ප‍්‍රතිව්‍යුහගත  කිරීමේ කි‍්‍රයාවලිය නතර කිරීමට මැදිහත් වන ලෙසත්, ශී‍්‍ර ලංගම සියඹලාණ්ඩුව ඩිපෝව ශක්තිමත් කිරීමට නව බස්රථ හා සේවකයින් ලබා දීමට මැදිහත් වන ලෙසත් අප සංගමය ඔබතුමාගෙන් ඉමහත් ගෞරවයෙන් ඉල්ලා සිටින්නෙමු.

ස්තුතියි,

මෙයට විශ්වාශී,
සේපාල ලියනගේ
ප‍්‍රධාන ලේකම්
සමස්ත ලංකා ප‍්‍රවාහන සේවක සංගමය
සම්බන්ධීකරණය  – 071-5152319

ලංකා සී නිවුස්

වකුගඩු රෝගය මෙරට ව්‍යාප්තවන රෝග අතර ඉතාම භයානක රෝගයක්වී තිබේ. වකුගඩු රෝගය නිවාරණය කිරීම සදහා මෙරට දේශපාලන අධිකාරිය ඇතුලු විවිධ  පාර්ශවයන් ගනු ලබන උත්සහයන්  පිළිබදව සිතා බැළිමේදී  පෙනී යන්නේ මෙරට වසර 33 නක් පැවැති යුද්ධය නිමාකිරීමට සැළසුමි කළ ආකාරයට වකුගඩු රෝගය මෙරටින් තුරන් කිරීම සදහා ද සැළසුමි සෑදිය යුතු බවයි. ඒ මක්නිසාද යත් මෙරට 27000 කට වඩා වැඩි තරුණ ජීවිත යුද්ධයෙන් විනාශවූ අතර ලක්ෂ සංඛ්‍යාත තවත් සිවිල් වැසියන් මියගිය අතර තවත් විශාල පිරිසක් සදාකාලික අබාධිත තත්වයට පත්විම   යුද්ධයේ කුරිරු බව ලෝකයට මනාව කියාපාන්නක් වන නිසාය.

කෙසේ වෙතත් වකුගඩු රෝගයද යුද්ධයට දෙවැනි නොවන මාරක රෝගයකි. ඒ බව වටහාගෙන අප කටයුතු කරන ආකාරයක් අපට නමි පෙනෙන්නට නැත. මක්නිසාද යත් වකුගඩු රෝගය වැළදෙන්නේ රසායනික පොහොර භාවිතා කිරීම විශේෂයෙන්ම

ග්ලියිපොසේටි භාවිතය නිසාම බවට අප විසින් නිගමනයකට පැමිණ කටයුතු කිරීම නිසාය.ඒ අනුව අදාල රසායනිකය ගෙන්වනු ලබන සමාගමි මත අදාල වරද පටවා අප අත සෝදගෙන ඇත. ඒ අනුව දැන් සමාජයේ ඇත්තේ ග්ලිපසෝටි වලට විරුද්ධ හා විරුද්ධ නොවන පාර්ශව දෙකක් පමණි. 2007 වසරේදී ජාතික රාජ්‍යයක් පිහිටුවීම සිය න්‍යාය පත්‍රය බවට පත්කරගත් අතුරලියේ රතන ස්වාමින් වහන්සේ දැන් කථාකරන්නේ වසවිස නැති ලංකාවක් පිළිබදවය. එය ඉතාම හොද තත්වයක් වන්නේ අපගේ ජනතාව වසවිස කන තරමට ජාතික රාජ්‍යයක් පිහිටවූවද එහි ජීවත්වීමට පුරවැසියන් ආනයනය කිරීමට සිදුවන බව රතන හිමියන් වටහා ගෙන ඇති නිසාම පමණක් නොව බංකොලොත් දේශපාලනයෙන් ගොඩ ඒමට ඇති අකර්ෂණීයම මdතෘකාව වන්නේ ද වසවිස නැති ලංකාවක් යන මතෘකාව බවට හොදින් දේශපාලන නාඩි පිලිබදව අවබෝධයක් ඇති රතන හිමියන් දන්නා නිසාය.     ඒ කෙසේ වෙතත් සුරක්ෂිත ආහාර ලබාගැනීමට අයිතියක් පාරිභෝගිකයාට ඇති නිසා වසවිසවලින් තොර ආහාර පිළිබදව අප දිගින් දිගටම  කථා කරනුයේ අද  ඊයේ සිට  නොවේ. රතන හිමියන් ජාතික රාජ්‍යයක් පිළිබදව කථාකරන යුගයේ සිටය.

අප මෙහිදී පෙන්වා දෙන්නේ වකුගඩු රෝගයට තුඩු දෙන වෙනත් පානයක් පිළිබදවය.වකුගඩු රෝගයට තුඩුදෙන තවත්  හේතු සාධක රැසක්  ඇති බවට සමාජය දැනුවත් කිරීමය.තවද අපට මෙතක් කළක් වකුගඩු රෝගය පැතිරෙන්නේ රසායනික පොහොර මතම බවට සාක්ෂාත් කළ පිරිසගේ ඇස් ඇරවීමටය.

නෙස්ලේ සමාගම විසින් නෙස් ටී නමින් තේ පැකැටිටුවක්   මේ  වනවිට අලෙවි කරමින් සිටි. අදාල නෙස් ටී නිෂ්පාදය සදහා trisodium phosphate  නමි රසායනිකය අනතර්ගත කර ඇත.

trisodium phosphate යනු සේදිමට භාවිතා කරනු ලබන රසායනිකයකි. නෙස් ටී සදහා මෙම රසායනිකව භාවිතාකරනු ලබන්නේ තේ කැටි ගැසීම වැලක්වීම සදහා හා වඩාත් අලංකාරව අවසන් නිෂ්පාදනය තබා ගැනීමටය.

ලෝකසෙෘඛ්‍ය සංවිධානය (WHO) පවසන්නේ මෙම trisodium phosphate රසායනිකය ආහාර සදහා භාවිතා කිරීමෙන් වකුගඩු රෝගය ඇති විමට බලපාන බැවින් එය ආහාර නිෂ්පාදන වලින් ඉවත් කල යුතු බවයි.

ලෝක ආහාර හා ඔෘෂධ අධිකාරිය ප්‍රකාශ කරන්නේ(FDA) trisodium phosphate මිලි ගෑමි 70 කට වඩා දිනකට භාවිතා කිරීම නුසුදුසු බවයි. මෙම රසායනිකය මිනිස් සිරට අහිතකරනමි අප භාවිතා කරන්නේ ඇයි? ද යන්න  මෙරට පාරිභෝගිකයා විසින් තිරණය කර යුතු අතර මෙම නිෂ්පාදනය තහනමි කිරීම සදහා බලපෑමි කිරීම වසවිස වළින් තොර ආහාර පිළිබදව හා වකුගඩු රෝගය වැලැක්විමට හඩ නගන අතුරලියේ රතන ස්වාමින් වහන්සේ ඇතුලු සේමා ආයතනය විසින් කළයුතුය. මෙරට පුරවැසියන් වශයෙන් අප එය බලාපොරොත්තුවන අතර එම සටනට උන්වහන්සේ සහ පිරිවර නොපැමිණියහොත්  ජනාධිපතිවරයා මේ පිළිබදව දැනුවත් කිරීමට හා පාරට බැස මහජනයා දැනුවත් කිරීමටද අප සූදානමිය.

රංජිත් විතානගේ
සභාපති
පාරිභෝගික අයිතීන්   සුරකීමේ ජාතික ව්‍යාපාරය

By Garvin Karunaratne, Ph.D Michigan State University Former Government Agent, Matara District,

The IMF has in its recommendation to the Government on Sri Lanka in their evaluation to grant the second tranche- $ 1.5 billion stated  that they could not in good conscience” release the funds unless the Government passes the VAT increase to 15%. (Daily FT, 24/09/2016). In detail they state it is important that the Government expedites the legislative process of implementing the VAT amendments that are needed to support revenue targets for 2016 and 2017.

This amounts to an interference into the administration of a sovereign country.

Let us read the recommendation of the IMF in the historical light, when the IMF started its inroads into the economic affairs of sovereign countries in the Seventies.  Till then the IMF never interfered with the manner in which the sovereign governments ran their countries.  As a senior administrator we admired then how the World Bank and the IMF were supportive.

However things have changed.

Noble laureate Professor Jeffery Sachs states in his book: The End of Poverty:

Western Governments  enforced draconian budget policies in Africa during the Eighties and Nineties. The IMF and the World Bank  virtually ran the economic policies  of the debt ridden continent recommending regimens of  budgetary belt tightening known technically as the Structural Adjustment Programme. These Programs had little scientific merit and produced even fewer results. By the Start of the Twenty First Century Africa was poorer than in the later 1960s when the IMF and the World Bank  had first arrived on the scene.”

Professor Jeffery Sachs is no outsider to the IMF and the World Bank. He was an agent of these two institutions in serving several countries to implement the Structural Adjustment Programme. In Bolivia in 1985, in Poland in 1989 and in Russia in 1991, Professor Sachs was advising his shock therapy”. How to be a success in following the market economy. Then he arranged loans for them and paved the path for them to get caught in the trap of indebtedness.

Both Professor Jeffery Sachs as well as Professor Joseph Stiglitz (once Chief Economist of the World Bank) now happen to be sharp critics of the IMF and World Bank policies. In fact Jeffery Sachs in his latest book The Price of Civilization states that free market policies implemented by the IMF do not work and has said:

The free market system  must be complemented  with government institutions  that accomplish three things: provide public goods such as infrastructure, scientific research and market regulation, ensure the basic fairness  of income distribution and long term help for the poor to escape poverty”.

The recommendation of the IMF today to the Government of Sri Lanka has to be viewed from the points of view expressed by Professor Jeffery Sachs.

It is a fact that African countries were made poorer by the World Bank and the IMF and so is Sri Lanka a country that had a foreign debt of only $750 million in 1977(taken for project development and not for liberalized spending) when it commenced following the IMF and gradually piled up its foreign debt because the IMF advised Sri Lanka to liberalize the use of foreign exchange and when its resources were insufficient, advised  Sri Lanka  to borrow and spend. The IMF is itself to blame because the IMF gave loans on generous terms like  grace periods of even 5 to  10 years where the country need not pay back.  The leaders were enticed to take the loans and spend as they would not be there to repay. The very fact that grace periods were offered indicates  complicity on the part of the IMF to make the countries indebted. The aim of the IMF was to make the Third World countries indebted so that they can be controlled. They all became ‘colonies’ once again.

In my words;

The Structural Adjustment Policies of the IMF are so flawed that any country that follows them  is doomed to a situation of increased poverty, increased deprivation and increased indebtedness. What is necessary today is for the IMF to understand that its Structural Adjustment Programme  will not function in the interests of the Third World countries.”(From Garvin Karunaratne: How the IMF Ruined Sri Lanka…(Godages)

Instead of making superficial provisions like insisting that Sri Lanka should  implement the VAT provisions, it would behove of the IMF to come up with a growth strategy, a strategy that will alleviate poverty, increase production, create employment  and help build a sustainable economy. Every country that had followed IMF’s advise has failed and in fact the IMF’s teachings to the Third World was the laughing stock of the Wall Street Journal

The IMF Drill is as follows. A Third World poor country with a pegged currency is working towards taming its inflation. Instead of a growth formulae it gets the IMF’s  old austerity dosage which slows down the economy. The banks begin to falter in  paying their old debts,  The IMF recommends  yet more medicine- devaluation making the bank predicament and capital flight worse.  The currency slumps and the banks are now in real trouble.  Is this any way to run an international monetary system.” 22/02/2001)

That very wise statement of the IMF was a full one and a half decades ago. Is it not sad that all this while the IMF has failed to come up with a growth strategy.

It is upto our countries to understand the fact that the IMF is leading our countries to become debt ridden, to economic  ruin and commence action to create employment by getting people into production- the only way to alleviate  poverty and deprivation.

Garvin Karunaratne, Ph.D Michigan State University

Former Government Agent, Matara District,

30 ^th September 2016

ධර්මන් වික්‍රමරත්න විසිනි

මෙරට ජන සමාජය තුළ සමාජගතවූ ඓතිහාසික චරිතයක්වූ රජයේ මිනින්දෝරුවන්ගේ වෘත්තීය ජීවන රටාවේ කැපකිරීම් සහ අභියෝගයන් මෙන්ම රසමුසු තැන්ද , අත්දැකීම්ද අළලා ලියන ලද පිටු 384කින් යුත්  ග්‍රන්ථයක් දැන් නිකුත්වී තිබේ. මිනින්දෝරුවෙකු ලෙස දශක දෙකක් පමණ රජයේ සේවයේ නිරතවූ වසර 27 අත්දැකීම් ඇති වර්තමානයේ බලයලත් මිනින්දෝරුවෙකු වන සුනිල් කුසුම්සිරි එහි කතුවරයාය.

පේදුරුතුඩුවේ සිට දෙවුන්දර තුඩුව තෙත් සියළු ගම් නියම්ගම්හි දිවා රෑ නොතකා කැපවූ රජයේ මිනින්දෝරුවන් විවිධ යුගවල මුහුණපෑ රසවත් අත්දැකීම් සිතුවම් පටයක් මෙන් මෙම ග්‍රන්ථය මගින් පාඨකයන්ට විවරකර දී ඇත. මිනින්දෝරු වෘත්තිකයන් පිළිබඳව මෙවන් ග්‍රන්ථයක් නිකුත්වී ඇත්තේ ප්‍රථමවරටය.

මායිම්ගල ග්‍රන්ථය.

අද වන විට ශ්‍රී  ලංකාවේ බ්‍රිතාන්‍යය පරිපාලන ජාලය ස්ථාපිත කර වසර 218ක් ගෙවී ගොස් ඇත. සිවිල් සේවය ස්ථාපිතකර වසර 215කි. පරිපාලන සේවය ස්ථාපිතකර වසර 53කි. ප්‍රථම රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවවු ලංකා මිනින්දෝරු දෙපාර්තමේන්තුව පිහිටවූයේ 1800 අගෝස්තු 2වැනිදාය. ඒ අනුව මිනින්දෝරු සේවයේ ඉතිහාසය වසර 216කි. එම වංශකථාවේ ත්‍රාසය, භීතිය මුසු අත්දැකීම්ද සහිතව ජේෂ්ඨ මිනින්දෝරුවන් විසින් මිනින්දෝරු දිවියේ සොදුරු මතකයන් පිළිබඳව ආවර්ජනය කරන ලද කථා පුවත් 59ක් මායිම්ගල ග්‍රන්ථයට අයත්ය.  

රජයේ මිනින්දෝරුවෝ දිවා රෑ නොතකා කැපවූවෝ වෙති. දුෂ්කර ප්‍රදේශයන්ගේ ජනතාවගේ වේදනාබර කටුක අත්දැකීම් මෙන්ම, සොබාව සෞන්දර්යයෙන් අනූනවූ  ගම්මානවල අසිරියෙන් ඔවුන්ගේ රාජකාරි දිවිය පොහොසත්ය. සියවස් දෙකකට අධික කාලයක් පැවතුණු කඳවුරු දිවිය එහි සොදුරු මෙන්ම රසවත් වංශ කථාවකි. කතුවරයාවන සුනිල් කුසුම්සිරි මායිම්ගල ග්‍රන්ථයෙන් එය අපූරුවට ගෙන හැරදක්වයි. මිනින්දෝරුවෙකුගේ වෘත්තීය දිවිය ගෙවුණු ආකාරය කථාංගයක් ලෙස ඉන් එළි දක්වා තිබේ.

ග්‍රන්ථයේ කර්තෘ බලයලත් මිනින්දෝරු සුනිල් කුසම්සිරි

එදා බ්‍රිතාන්‍ය පරිපාලන ජාලය තුළද ශ්‍රී ලංකාවේ සාහිත්‍ය සහ කලා කේෂේත්‍රයේ නිරත වුණු පිරිස අතර ජෝන් ඩෙයිලි, විලියම් ග්‍රැන්විල්, රැල්ෆ් හෙන්රි බැසට්, හ්‍යූ ක්ලිෆර්ඩ්, තෝමස් ස්ටීල්, ලෙනාඩ් වුල්ෆ්, එස්.සී.ඩබ්ලිව් රොක් ඇතුළු පිරිසක් විය. පසුකාලීනව සිවිල් සේවය තුළද විමලරත්න කුමාරගම, සරත් අමුණුගම, ආරියවංශ රණවීර, ජයසුමන දිසානායක, ස්වර්ණා සුමනසේකර, ප්‍රේමණී සභාරත්නම්, රූපා ඒකනායක, එරික් ඉලයප්ආරච්චි, සුමිත්‍රා රාහුබද්ධ, අශෝක කොලඹගේ, තිල්ලෙයි නඩරාජා, ජයන්තා රුක්මනී සිරිවර්ධන, එඩ්මන් ජයසූරිය ඇතුළු පිරිසක්ද එම සාහිත්‍ය පෝෂණය කිරීමට එක්විය. එම සාහිත්‍ය කෙත අස්වැද්දුමෙහි යෙදුණු මිනින්දෝරු දෙපාර්තමේන්තුවෙන් බිහිවූ සුනිල් කුසුම්සිරි එම පරපුරට අයත්වන බව මායිම්ගල කෘතිය මගින් ඉතිහාසයට පසක් කර ඇත.

මිනින්දෝරුවන්ගේ ජිවිතය රසබරය. සොඳුරුය. මායිම්ගල කෘතිය පිළිබඳ විස්තර 077-7582588 අංකය ඇමතීමෙන් විමසිය හැකිය. ලාංකීය මිනින්දෝරුවන් මායිම්ගලෙන් ගෙත්තම් කල මුළු රටම මැනීමකල කථාන්දරය සුවබරය. සෝබරය. රසබරය. කටුකය. එමෙන්ම ත්‍රාසජනකය. සුනිල් කුසුම්සිරිගේ මායිම්ගල ග්‍රන්ථය එහි මාහැඟි කැඩපතකි.

තේජා ගොඩකන්දෙආරච්චි

‘රණ මග ඔස්සේ නන්දිකඩාල්’ නම් කෘතිය පිලිබඳව මේ දිනවල විවිධාකාරයේ මත පල වෙමින් පවතී. එහි ප්‍රකාශකයන් වූ විජිත යාපා ප්‍රකාශන ආයතනයට අනුව එම පොතෙහි අලෙවිය නව වාර්තා පිහිටුවන්නට සමත්ව තිබේ. එම ග්‍රන්ථයෙහි කතෘ මේජර් ජෙනරල් කමල් ගුණරත්න සමග විද්‍යුත් හා මුද්‍රිත මාධ්‍ය බොහෝ ගණනක් පවත්වන ලද සම්මුඛ සාකච්ඡාවන් අපට අසන්නට දකින්නට ලැබිනි. ඒ සෑම විටෙකම වඩාත් කැපී පෙනුනේ කතුවරයා සතුව තිබූ ඍජු ප්‍රතිපත්තිමය ස්වභාවය සහ තම ජ්‍යෙශ්ඨයන් වෙත පලකල ගෞරවයයි. එවන් සාකච්ඡා බොහෝ ගණනකට සවන් දුන් මට නම් සිතුනේ කාලීන අවශ්‍යතාවක් මේ පොත නිසා

සපිරුන බවය. ශ්‍රී ලංකාවේ හමුදාවනට යුධ අපරාධ පිලිබඳ චෝදනා එල්ලවන මේ මොහොතේ, දරුණු ප්‍රහාර මගින් රටේ නිරායුධ සිවිල් ජනතාවද, දේශපාලකයින්ද ඝාතනය කරන්නට දායක වූ ත්‍රස්තවාදීන්, දේශපාලන සිරකරුවන් ලෙස ලේබල් කර නිදහස්  කරන්නට කැසකවන මේ මොහොතේ, දශක තුනක විනාශකාරී යුද්ධය සමග ක්‍රියාකාරීව සම්බන්ධ වී එහි අවසානය පිලිබඳ සාක්ෂිමය සනිටුහන් කිරීමකට ප්‍රමුඛවම දායක වූ අයෙකු අතින් යුද්ධය සිදු කෙරුන ආකාරය පිලිබඳ ලියැවුන මේ පොතෙහි වන නිර්ව්‍යාජ බව බහුතර ජනතාව පිලිගත් ආකාරය මේ වාර්තාගත අලෙවිය තුලින් පිලිබිඹු විනි. පොත මිල දී ගැනීමෙන් නොනැවතී කතුවරයාගේ අත්සන ලබා ගනු රිසින්, ඔහු සමග වදනක් දොඩනු රිසින්, පෙල ගැසුුන ජනතාව ඊට සාක්ෂි දැරුවෝය.

මෙය ජනතාව තුල යුද මානසිකත්වය ඉස්මතු කරලීමක් ලෙසද, ජාතිවාදී දේශපාලන වුවමනාවක් සපුරාලීමක් ලෙසද සමහරු චෝදනා කල අතර ප්‍රධානම ප්‍රහාරකයා වූයේ හිටපු හමුදාපති  වන වත්මන් පාර්ලිමේන්තුවේ අමාත්‍ය ධූරයක් දරන සරත් ෆොන්සේකාය. ඔහුට රාජපක්ෂ යන නමම ඇලජික් බව කවුරුත් දනිති. ඔහුට ලොකුම  හිතේ  අමාරුව වී  තිබුනේ මේ පොත දොරට වැඩිය  දා ප්‍රධාන ආරාධිත අමුුත්තන් අතරට හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ සහ හිටපු ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ යන දෙපල එක්ව සිටීමය. මේ මෑතකදී, ප්‍රභාකරන් මරා දැමූ 8 කණ්ඩායමේ ප්‍රධානී කර්නල් රවිප්‍රියට තමා ඍජුවම උපදෙස් ලබා දුන් බව ඔහු පැවසීය. ඔහුට අනුව මෙය සිදුවුනේ ‘පොත ලියූ එක්කෙනා’ ගේ සම්බන්ධයක් නැතිවය. ප්‍රශ්නය නම් මේ බව හෙලි කරන්නට ඔහු මෙතරම් ප්‍රමාද වූයේ ඇයිද යන්නය. මන්ද මේ කතාව එකල පුවත්පත්වල ඕනෑ තරම් පල වී තිබිනි.එමෙන්ම මේජර් ජෙනරල් කමල් ගුණරත්නට එරෙහිව විනය පරීක්ෂණයක් තිබියදීද එය නොසලකා ඔහුව ඉදිරියට ගෙන ඇත්තේ සරත් ෆොන්සේකාය. එසේ නම් එම පොතේ සඳහන් කරුණුද සලකා බැලූ කල්හි ඉන් අදහස් 2 ක් ගම්‍ය වෙයි. එක්කෝ වෙලාවේ හැටියට කෝන්තර නොබලා ඉදිරියට යවන්නට තරම් ඔහු දක්ෂයෙකු විය යුතුය. නැතිනම් හමුදාපති සිතාමතාම තමන්ට අවශ්‍ය අය ඉදිරියට යැවීම පිනිස කරුණු යට ගසන්නෙකු විය යුතුය.

2009 මැයි 18 වන දිනය අවසන් වන විට අවසන් බිම් අඟලත් යුද හමුදාව විසින් අත් කරගත් බව යුද හමුදාපතිවරයාට දැන්වූ මොහොතේ, ප්‍රභාකරන්ගේ මලසිරුර දකින තුරු යුද්ධය අවසන් වනු නැතැයි ඔහු පැවසූ බව කතුවරයා තම කෘතියේ මෙන්ම සියලු සාකච්ඡාවලදී ද නිහතමානීව පැවසීය. ඔහුට අනුව 2009 මැයි 19 වන අඟහරුවාදා උදෑසන තවත් ත්‍රස්තවාදීන් පිරිසක් කඩොලාන කැලෑව තුල ඉතිරිව සිටින බව (එවකට) කර්නල් රවිප්‍රිය දැනුම් දී ඇත්තේ බ්‍රිගේඩියර් කමල් ගුණරත්නට මිස යුද හමුදාපතිවරයාට නොවේ. අද ද සරත් ෆොන්සේකා සතු උද්දච්ච හා පුහු මානයෙන් පිරුන ගති පැවතුම් දකින විට ඔහු සේනාංක භාර ඉහල නිලයක අයෙකුට මිස ඊට වඩා අඩු මට්ටමේ කෙනෙකු සමග ඍජුව ගණුදෙනු කරනු ඇතැයි සිතිය නොහැකිය. අනික මේ සේනාංක සහ හමුදා අනුඛණ්ඩ පාලනය වන ආකාරය ගැන, ගෞරවණීය හමුදා නිළධාරියෙකුව සිටි කතුවරයාට, ලිඛිත ප්‍රකාශයක අවදානම දැන දැන බොරු කියන්නට අවශ්‍ය නොවනු ඇත. කෙසේ හෝ ප්‍රභාකරන්ගේ මලසිරුර හමුවී, එය කලපු ඉවුරට ඇදගෙන ආ විට, මේ ආරංචිය යුද හමුදාපතිට දැන් වූ කල්හි සිදු වූ දුරකථන සංවාදයේ මුල් පේලි දෙක එම පොතේ මෙසේ සටහන් වී ඇති බව කියවේ.

  ”සර් ! මහ එකාගෙ බොඩිි එක හම්බ වුනා”

   ”What?”

කුඩා කාලයේ සිට ඕනෑම වර්ගයක පුවත්පත්, පොත්, සඟරා කියැවීමට ඇබ්බැහි වී සිටි පොත් කාවෙකු වැනි වූ මට මේවායේ තිබූ බොහෝ දේවල් මතක තිබේ. විශේෂයෙන් මේ යුද සමයේ පලවූ පුවත් කියවීමට මම උනන්දු වීමි. ඒ අතර යුද්ධය නිම වීමට සති කිහිපයකට පෙර ඉරණමඩු වැව් බැම්ම පිපිරවීමට එල්ටීටීඊ ය විසින් යෙදවූ මුහුදුකොටි බලකායේ තරුණයන්  දෙදෙනා පිලිබඳව ඉරිදා ඔබ්සර්වර් පත්‍රයේ පලවූ ලිපිය මට අදටත් හොඳින් මතකය. ඉන් එක් අයෙකු ධීවර පවුලක වැඩිමහල් පුතාය. අනෙක් තරුණයා රජයේ සේවකයෙකුගේ පුතෙකු වූ ගණකාධිකරනය හදාරන ශිෂ්‍යයෙකි. තම පවුල් වෙතින් පැහැරගනු ලැබූ මේ දෙදෙනා ඔවුන්ගේ දක්ෂතාවය නිසා මුහුදුකොටි බලකායට බඳවා ගැනීමත්, ඔවුන් පුහුණුව අවසන්කර, තනතුරු ලබන දිනයේ එල්ටීටීඊ නායකයා සහ පවුලේ අය සමග භෝජන සංග්‍රහයකට එක් වන්නටත්, එම දරුවන් හා කතාබහ කරන්නටත් අවස්ථාව ලැබුන හැටිත්  පුවත්පතට පවසා තිබිනි. එය දිග කතාවකි. තමන් ඉරණමඩු වැව පිපිරවීම පසෙක තබා හමුදාවට භාර වන්නට තීරණය කලේ ඇයිද යන කතාව ඉතාම සංවේදීය. ජාතික ලේඛණාගාරයේ 2009 මාර්තු, අප්‍රේල් මාසවල ඉරිදා ඔබ්සර්වර් පුවත්පත් නිරීක්ෂණය කල හැකි නම් ඔබට පිටුවක් පුරා ලියැවුන මේ ලිපිය හමුවනු ඇත. මේ ආකාරයෙන්ම මගේ සිතට තදින්ම වැදුන තවත් ලිපියක් වූයේ 2009 මැයි 24 වන ඉරිදා ලංකාදීප පුවත්පතේ 4 වන හෝ 6 වන පිටුවේ පලවූ යුද්ධයේ නිමාව ගැන විස්තර කෙරුන ලිපියකි. එතැනදී එම මාධ්‍යවේදියා (එවකට) බ්‍රිගේඩියර් කමල් ගුණරත්න සමග කතා කල මොහොතේද ප්‍රභාකරන්ගේ මලසිරුර හමුවූ පසු, ඔහුත්, හමුදාපතිත් අතර අැති වූ දුරකථන සංවාදයේ එම මුල් දෙපේලිය මෙසේ සිංහලෙන් සටහන්ව තිබිනි.

”සර් ! මහ එකාගෙ බොඩි එක හම්බ වුනා”

” මොන මහ එකාගෙද?”

හමුදාපති, පෙරලා සේනාංකයේ අධිපතිගෙන් ඇසූ ප්‍රශ්නය ගැන එම පුවත්පතේ සඳහන් වූයේ එසේය.

එදා එය කියවූ මට මේ ප්‍රශ්නය හා පිලිතුර අදටත් මතක තිබෙන්නේ ඒ ගැන දැඩි කුතුහලයක් ඇතිවූ නිසාමය. මන්ද එවෙලේ මුලු රටේ ජනතාව, කොටසක් ඕනෑකමින්ද, තවත් කොටසක් බිය මුසු ශෝකයෙන්ද බලා සිටියේ එකම එක ‘මහඑකෙකු’ගේ මලසිරුර දකින්නටය. ”මොන මහ එකාගෙද?” එහි අදහස, එදා හිටපු හමුදාපතිවරයාට ඉවර කරන්නට අවශ්‍ය වූ තවත් මහ එකෙක් හෝ කිහිප දෙනෙක් සිටි බවද? තම පොත ලියත්දී මේජර් ජෙනරල් කමල් ගුණරත්න මේ ප්‍රශ්නයේ බර අඩුවන අයුරින් ලියා තැබීම තුල ඔහුගේ මහත්මා ගතිය පිලිබිඹු වෙයි. ‘මේ ආරංචිය වෙන කාටවත් කියන්න එපා’ යැයි හමුදාපති තමාට කියූ බවද මේ පොතෙහි සටහන් වෙයි. ඒ කියන ‘කිසිවෙකු’ යනු ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ විය යුතුය. අතීතයේ ඒ දිනය සිහිවන  විට ඊටද සැබෑ හේතුව ඕනෑම අයෙකුට පැහැදිලිය. එදා 2009 මැයි 19 වනදා ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ පාර්ලිමේන්තුවේ සිට ජාතිය අමතන විට ඔහු ප්‍රභාකරන් මියගොස් ඇති බව දැන නොසිටියේය. ජනාධිපති තම කතාව නිමකල පසු රූපවාහිනිය ඔස්සේ ජාතිය ඇමතූ යුුද හමුදාපතිවරයා, ප්‍රභාකරන්ගේ මලසිරුර හමුවීම සහ ඒ අනුව යුද්ධයේ නිමාව සනිටුහන් වන බව ජනතාවට දැනුම් දුන්නේය. පිලිගත් රීතියට අනුව මේ ප්‍රකාශය සිදුවිය යුතුව තිබුනේ රටේ සේනාධිනායකයා වන ජනාධිපතිවරයා අතිනි. ඉතින් ප්‍රභාකරන්ගේ මලසිරුර හමුවූ මොහොතේ එය ආරක්ෂක ලේකම්වරයාට දැනුම් දුන්නා නම් අනිවාර්යයෙන්ම ඒ බව ජනාධිපතිවරයාට දැනුම් දී, ඒ ඔස්සේ මහජනතාවට දැන ගන්නට ලැබෙනු ඇත. එබැවින් මේ කතා පුවත් ඔස්සේ එදා හමුදාපතිවරයා තම ප්‍රතිරූපය ඉස්මතු වන ලෙස ක්‍රියාකල ආකාරය, ඉන් මතු ඉදිරි මාස 7 තුල තමා පැලඳ සිටි වෙස් මුහුණ ගලවා කරලියට අා අන්දම ගැන දකිත්දී අපූූරු පෙර නිමිත්තක් වූයේය.

එතැනින් නොනැවතුන මොහු එවක නාවුක හමුදාපති වූ අද්මිරාල් වසන්ත කරන්නාගොඩට ප්‍රසිද්ධියේ පහර ගසන්නට විය. ඔහු හැසිරුනේ හරියට තමා පමනක් යුද්ධ කලාක් මෙනි. ඒ ආසන්න දිනයකදී ඔහු ඉගෙනගත් පාසලක් වූ අම්බලන්ගොඩ ධර්මාශෝක විදුහල මගින් ඔහුට උපහාර පිනිස උත්සවය පැවැත් වූ දා ගාලු පාර ඔස්සේ එම විදුහල පසුකර ගමන් කරන්නට ගිය ඇමතිවරුන්ට පවා විකල්ප මාර්ග සොයා ගැන්මට සිදුවන තැනට ඔහුගේ ආරක්ෂකයින් ලවා කටයුතු කර තිබිනි. තම බලය සම්බන්ධව ඔහු තක්සේරු කලේ එසේය. ඊ ලඟ මාස කිහිපය තුල ඊට උඩගෙඩි දෙමින් ඔහුව පුම්බා ලූ එජාපය ඔහුව දේශපාලනයට ඇදගෙන, රාජපක්ෂවරුන්ගේ තේරීම ඔස්සේ ගොඩ නගාගත් නම විනාශකර දැමූහ. බලය පිලිබඳ උමතුවෙන් අන්ධව ගිය ඔහුගේ මනැසට මින් පෙර මේ පුද්ගලයින්ම තමන් හෙලා දුටු අන්දම අමතකව ගියේය. කිසිවෙකුට ජයගත නොහැකි යයි ලොවම  තක්සේරු කර තිබූ ඒ සා භයංකර යුද්ධයක් අවසන් කරන්නට දායක වූ ප්‍රධානතම චරිතයක් ලෙස ගෞරවනීය අන්දමින් ගෙවන්නට තිබූ විශ්‍රාමික ජීවිතය, දේශපාලන නරාවලකට ඇද හෙලමින් එජාපය විසින් ඔහුට සිදුකල අපරාධය, රාජපක්ෂලා ඔහුව වසර 2 ක් හිරේ දැමුවාට වඩා දහස් ගුනයක් අන්තය. ඔහුට සිරබත් කැවීමට හේතු සැපයුවේද ඔහුගේ උද්දච්ච බව හා කට මැත දෙඩවීමය. අද  එජාපය විසින් ඔහුට ලබා දී ඇති ඇමතිකම, ඉතිහාසගතව තිබිය යුතු වූ රණශූරයෙකු අරභයා සිදු කල මේ අපරාධය නිවැරදි කරන්නට ප්‍රමානවත් වේද? අද සිදුව තිබෙන්නේ කිසි විටෙක පාලනය කරගත නොහැකි තම චරිත ලක්ෂණ නිසාම ඔහු තව තවත් සමාජයේ   නින්දා උපහාසයන්ට බඳුන් වීමයි. එජාපය විසින් තමන්ව ඉතා ලාභ සහ නින්දිත ආකාරයට පාවිච්චි කල බව මේ පුද්ගලයාට කෙදින වැටහෙනු අැතිද? 

2010 ජනාධිපතිවරණයේදී උතුරු නැගෙනහිර චන්ද වලින් 65% ට වඩා ලැබුනේ සරත් ෆොන්සේකාට නොහොත් හංසයාටය. එය එසේ සිතූ විට වටහා ගැනීම පහසුය. මේ පලාත්වල ජනතාව යුද හමුදා කඳවුරු ඉවත් කරන මෙන් ඉල්ලමින් අදත් පෙලපාලි (ගෙන)යති. නමුත් යුද්ධයේ රස්නය නිවෙන්නටත් පෙර, යුද්ධයට තමන් තනිවම නායකත්වය දුන්නායැ’ යි පුරාජේරු පැවසූ තැනැත්තාටම උතුරු නැගෙනහිර ජනතාව රොද බැඳගෙන ගොස් කතිරය ගැසුවෝය. නමුත් ඒ කතිරය හංසයාට මිස තමන්ට නොවන බවද, ඒ ජනතාව තමන්ව එජාපයේ බළල් අතක් ලෙස කල් තබාම දැක තිබුනු බවද ෆොන්සේකාට නොවැටහිනි. ඔහු සිතන්නට ඇත්තේ ඒ චන්ද ලක්ෂ තිස් හත හමාරම තමන්ට කියායි. ඔහු ඊලඟ චන්දයේදී තනිවම පක්ෂයක් හදාගෙන ඉල්ලූ විට මුලු දිවයිනෙන්ම ලැබුනෙ චන්ද 28,000 ක පමන ප්‍රමානයකි. ඊලඟට ඔහුගේ එජාප මිත්‍රයෝ ඔහුව ඇමති තනතුරක් දී පාර්ලිමේන්තුවට රැගෙන ආහ. එතැනදීද යම් අවස්ථාවල අගමැතිවරයා ඔහුව උපහාසයට ලක් වන අන්දමට හැසිරුන ආකාරය පැහැදිලිය. 

හංසයාට කිරෙන් වතුර වෙන්කර ගැනීමේ හැකියාව ඇතැයි කියමනක් ඇත. එහෙත් හංසයා ලකුනෙන් දේශපාලන පිටියට පැමිනෙත්දී වත් ෆොන්සේකාට හරි වැරැද්ද වෙන්කර ගැනීමේ හැකියාවක් නොතිබිනි. අද ද ඔහු රණමග ඔස්සේ නන්දිකඩාල් පොත ලිවීම සම්බන්ධව එහි කතුවරයාට අනිවාරතේ දොස් නගන්නේ එම නොහැකියාව තවමත් තමා තුල පවතින බව සනාථ කරමිනි.

දේශපාලනයක් සඳහා වැරැද්ද නිවැරැද්ද වටහා ගැනීම යනු වචන දෙකක වෙනස නොව ඉතාම පුලුල් පරාසයක පැතිර ඇති විෂය පථයක් තුල අවබෝධ කරගැන්මක් බව ෆොන්සේකා වටහා ගත යුතුය. ගඟේ ගැඹුර ගැන සිතන්නට තිබුනේ ගඟට බසින්නට කලිනි. දැන්වත් අන් අය දියේ ගිල්වා නසන්නට තැත් නොකර, හරි සිහිය ඇතුව දියේ ගමන නොකලොත් දියේ ගිලෙන්නට වන්නේ තමන්ටම බව අප හිටපු හමුදාපතිවරයා වටහා ගන්නේ නම් මැනවි.

අනිත් අතට ඇමති කමේ වරප්‍රසාද ද, හමුදාවේ ඉහලම තනතුරේ වරප්‍රසාද ද තිබේ නම්, ආත්ම ගෞරවයයත් පිට කොන්දත් ඒ උගසට සින්න වී ඇත්නම් මහත්මා දේශපාලනයක් ඕනෑ කාටද?

යතාර්ථය එයයි.

By Rohana R. Wasala

Norway this month (September) decided to destroy 70% of its wild wolf population, shocking conservationists and animal rights campaigners around the world. But there is some tragi-comic irony in the sharp numerical disparity between the potential victims and the prospective killers: The actual number of wolves affected is miserably small, that is, about 47 will be culled out of a total population of some 65 or so animals. These include wolves living in designated ‘wolf zones’. In contrast, the aspiring ‘assassins’ are in their thousands! There are 200,000+ registered hunters in Norway, where hunting is a  popular sport. A year ago, over 11,000 people sent in applications for special licenses to kill just 16 wolves! This year the number earmarked for slaughter has trebled as can be seen. When 47 wolves are gone, there will be only 20 left in the wild in Norway.

We haven’t seen anything like this in almost 100 years”, laments Nina Jensen, head of the Norwegian branch of the WWF (World-Wide Fund for Nature), when the policy at the time was to exterminate all the big predators.”

Wolves in Norway are listed as a critically endangered species” on the 2015 Norwegian list of endangered animals. As few as 65-68 wolves were registered in Norway according to information issued by the specialized body known as Rovdata, which is an independent part of the Norwegian Institute for Nature Research (NINA), where Rovdata’s role involves providing the Norwegian public, the government authorities, and the media with monitoring information and population data for the country’s large predators including the lynx, wolverine, brown bear, wolf, and the golden eagle.  It’d be reason for some relief for wildlife protection activists to know that the wolf population numbers just mentioned would have improved somewhat after the birth of new pups in April and May this year, with the addition of about 25 more wolves spotted on the Norway-Sweden border region. In spite of this, the Storting, the Norwegian parliament, in early June, agreed to curb the almost extinct wolf population in the country by limiting the number of litters to between 4-6 per year; this number is intended to leave room for at least 3 for the Norwegian wolf population and the balance for the cross border packs.

Norwegian authorities claim that this control of the wild wolf population is necessitated by the need to protect local sheep farms from these animals. Sheep farming is a large national industry in Norway. Unlike other sheep farming nations, Norway allows most of its 2 million sheep to roam free for grazing all summer, wholly without supervision, herding or fencing, a practice that leaves them vulnerable to predator attacks, and other forms of danger.  Each year, about 120,000 animals are lost, of which 20,000 are estimated to be killed by predators. Apart from this, yearly, about 900 sheep carcasses are found. Among predators, however, the wolf is largely irrelevant in this connection, for it is considered to be responsible for only 8% of the sheep killed.

Where Norwegian wildlife protection is concerned, there is a perennial conflict between conservationists on the one hand and farmers and hunters on the other. The latter favour wolf culling. In 1846, Norway passed laws offering rewards for hunting down the above mentioned top rankers in Norway’s predator hierarchy. This led to the near extinction of all those species by the mid-twentieth century. It became necessary to declare the wolf a protected animal. The animal has been given protected status since 1973.

Conservationist Sverre Lundermo of WWF Norway is an evolutionary biologist with a PhD in Biology. He opines that It seems strange that we should punish the wolf for following its natural instincts, particularly within specially designated zones where the wolf supposedly has priority over livestock”. He has also observed that actually attacks on livestock have halved despite the wolf population having doubled over the past year. According to him, Most of the injuries are inflicted by roaming young wolves from Swedish packs”.

Predator Alliance Norway (PAN), the wildlife conservationist group, is based in Trysil, the heartland of the locality where most of the recently announced wolf cull will be carried out. Naturally, opinion is divided over the subject. Farmers and hunters support the culling policy while conservationists and many common people oppose it. Cars are seen driving about the place displaying large stickers with slogans such as Real Men Shoot Wolves”. It is said that this is in order to show support for six local residents who were imprisoned last year for poaching. Ironically, this is the hometown of the founder of PAN, Lars-Erik Lie (46).  Lie, a mental health worker by profession, founded the group in 2010. The Guardian newspaper (UK) reports him as saying: I got so upset and saddened by the locals’ thirst for wolf blood, and wanted to show that not all villagers are in favour of wiping out this beautiful animal. …Many locals think there should be room for both predators and livestock, but they have kept their mouths shut out of fear for repercussions.” Lie is among those who have been threatened by wolf cull supporters. He attributes the mindlessness of the latest government approved culling operation which has been announced to the obvious lack of a scientific and professional approach to the problem.

Predator Alliance has petitioned the Norwegian Premier, Erna Solberg, asking her to intervene for protecting the nearly extinct wolves. The group has collected 35,000 signatures for their petition. We humans have become greedy , behaving like nature is there for our taking”, PAN head Lie said, When you have a population as small as the one we have in Norway now, you have to draw the line”.

Friends of the Earth, another conservationist group in Norway (This must be the local representative of the huge global network of environmental organizations in 75 countries including Australia known as Friends of the Earth International; I don’t know if Sri Lanka is in it too) suggests some simple practical solutions such as rearing more habitat-compatible breeds of sheep and cattle, better fences and more efficient methods of herding. WWF Norway is reported to be exploring the possibility of legally challenging the government decision on the wolf hunt before the D-day of January 1, 2017 when it is due to start.

The cue for writing this article came from an online petition I signed some days back demanding that the planned wolf cull in Norway be stopped.  When I checked it about a week ago, signatures had already exceeded 100,000. I am sure readers who are interested in this campaign may have already joined it by signing the petition. Following is the relevant link for others who care about environmental protection to do so.

http://www.thepetitionsite.com/459/200/467/demand-norway-stop-mass-slaughter-of-its-endangered-wolf-population/

The reader may naturally think that the subject of this column has little relevance to us because the problem of protecting the endangered wolf population in Norway is something that we could do nothing about. We don’t even have wolves in our (sadly diminished) jungle areas. Yet, a little thought will convince us that since wildlife protection is a global enterprise that is of vital importance for the very survival of the human race, anything that increases our awareness about it is useful for us. Apart from the many useful lessons and insights that we can derive from it about protecting our own wildlife, the story of the  predicament of the Norwegian wolf is a matter of personal as well as public interest as far as I am concerned.

I like dogs. The dog has probably been the most popular pet animal around the world and in many cultures for many thousands of years. There are over 340 different breeds of dogs today. These different breeds are versions of the common animal known to scientists as canis lupus familiaris. The gray wolf (canis lupus) of Central Asia is their common ancestor. The wolf in Norway belongs to the species known as the Eurasian wolf or the common wolf (canis lupus lupus) which is native to Europe and the forest and steppe zones of the former Soviet Union. It is a subspecies of the gray wolf or canis lupus above mentioned. I have a special love and respect for the wild wolf of great canine beauty as the authentic original product of natural evolution (Human genetic interference has been responsible for the ‘explosion of dog breeds’ that we have seen).

No nation can boast of greater concern with environmental (fauna and flora) protection than the people of Sri Lanka who have been influenced by the compassionate teachings of Buddhism over a period of two and a half millennia, which frequently and specifically stress its importance. The news of the Norwegian wild wolf protection controversy brought to my mind how some alleged animal rights campaigners are raising an outcry against the age-old tradition of using elephants in peraheras. They  are sponsored by certain anti-Buddhist foreign NGO’s hell-bent  on undermining Sri Lanka’s ancient Buddhist culture, which, as is well known, is part of a powerful global campaign to destroy Theravada Buddhism.  Why Buddhism should become such a target of attack is not a mystery to those who know about the evil forces that sustain the existing anomalous world order. It is not an exaggeration to say that these lovers of filthy lucre are actually ‘weaponizing’ wildlife protection slogans to attack Sri Lanka’s Buddhist cultural establishment like some others are doing with alleged human rights issues. What I wish to say here, as an aside, is that the Mahanayakes and the responsible lay Buddhist leaders must work selflessly to put a decisive final end to the artificial ‘elephants for perahera’ crisis without further ado.

Unfortunately there is little public awareness about these dangers. The hypocritical policy of ‘political correctness’ exploited by self-seeking opportunistic politicians is one of the main reasons for this. Even the local media, with remarkable indifference, propagate news stories that are inimical to Buddhist interests irrespective of their truth content.  They seemingly suppress, with the same cynical unconcern, the good things that Buddhist monks and lay persons do. For example, the first Buddhist Animal Rights Conference which was be held in Seoul, Korea today (September 30, 2016), which is co-sponsored by Coexistence of Animal Rights and Dharma Voices for Animals. The two last mentioned organizations have branches in Colombo and Kandy.

For information in the last paragraph, I am indebted to courageous journalist Shenali D.  Waduge/Lankaweb, September 26, 2016, whose insightful writings on subjects of national interest are extremely enlightening and stimulating in these critical times.

ධර්මසිරි සෙනෙවිරත්න

සිංහල ප්රාකෘතය ද්‍රවිඩ භාෂා ගණයට අයත්යය් පෙන්වන්නට ජේම්ස් රත්නම් ,පෝල් ජෙයරාජන් ආදීහු උත්සාහ කළහ 1983 අප්‍රේල් 08 දින ymca හි දී ජයරාජන් හෙට්ටිආරච්චි මහාචාර්ය තුමාගේ අදහස් විකුර්ති කරමින් කීවේ එතුමාවිසින් යක්ෂ නාග ගෝත්‍රිකයින්ගේ වචන වියහැකියය් කී ””’ඇපය ,ඔලුව කකුල ……….ආදී වචන ”ටැමිල් මුන්ඩා ” බව ට හෙටිආරච්චි මහතා පිළිගෙන ඇතිබවය .එහෙත් සින්හලවියතුන්ගේ ප්‍රශ්න කිරීමේදී ජයරාජන් නිරුත්තර විය .
12 වන සිය…වසේ ලීලාවතී රැජින ,කල්යානවතී රැජින හා 6 වනපරකුම්බා රජ දවසේ මේ රට ”ත්‍රි සිංහලේ ”’ ලෙස ව්‍යවාහාර විය ක්‍රිව 4 සියවසේ රචිත පළමු වංශ කතාව වන දීපවංශයේ ”’ලන්කාදීපෝ අ යං ආහු සීහෙන සින්හලා ඉති ”’—-ලංකා දිවයින සිංහයා නිසා සිංහල නමින් හැඳින්විණි —- යන්නද ඉහතින් දැක්වූ සියලුම කරුණුද තිබියදී ”’සිංහයාගේ ජනතාව ”’ නම් ලිපියකින් ලෙස්ලි ගුනවර්දන නම් වූ ”සිංහලයෙක් ””කියාසිටියේ සිංහල නමින් ජාතියක් මෙරටේ මුල් අවදියේ නොසිටි බවත් ජාතිය සිංහල නමින් හැඳින් වුනේ විජයගේ පැමිණීමෙන් සියවස් 15 කට පමණ පසුව බවත් ය සිංහලයන් විනාශකිරීමට ඊලාම් වාදීන් මේ මතය ප්‍රයෝජනයට ගෙන ඇත . වික්‍රමබාහු කරුණාරත්න නම් මාක්ස් වාදියාට නම් ලෙස්ලි ගුණවර්ධන යනු මහා ඉතිහාසඥයෙකි .මාක්ස් වාදියෝ කවදත් සිංහල විරෝධීහුය
දැන් සිංහල නම් වචනය දැක්වෙන මහාවංශ පාඨ කීපයක් බලමු
7 පරිච්චේධය 42 ගාථාව ”’ඒ සිංහබාහු නරේන්ද්‍ර සිංහ යා ගත්තේය .එහෙයින් සිංහල නම්වී ””ඔහු හා සම්බන්ධ ඇති සියල්ලෝද සිංහල නම් වී ””
33 පරි…45 ගා …”මහකළු සිංහලයා පලායය් ””—-ක්රි ව.103 වළගම්බා දවස.
50 පරි …37-38 ගාථා –”’ඉන්පසු වැඩි රජ තෙම සිංහල රජහු සමග මිතුරු බව කැමැත්තෙන් ……..ඒ සින්හලාධි පති තෙම ……..–ක්‍රි ව 831පලමුවන සේනරජ සමය —–
54 පරි ..12 ගා තාව -”-හේ රජ තෙමේ මෙසේ සිංහල වංශයද තැබීය ”” කලිඟු කුමරියක් අගමෙහෙසිය කිරීමෙන් සිංහල වංශය තහවුරු කිරීමක් ගැන මෙහි කියවේ . කාලින්ගයෝ ආර්යයෝය හෙළයන්ට මිශ්‍රවුයේ කාලින්ගයන්ය —4වන මිහිදු —
55පරි .12 ගාථාව –එකල එයින් සෙසු තන්හි කේරලය , සිංහලය ,කර්නාටය , යන මොවුහු කැමති පරිද්දෙන් . අධිපතිබව් දැක්විය …”’5 මිහිඳු සමයේ තැන තැන කරලිගසීම් විස්තරය —–
56 පරි ,.1 ගා—”එකල සියලු සිංහලයෝ රජකු මරු
ණට විකුම්බා යන නම්කොට ………”
72ප-‘135-138-”මට සිංහල කඩුවක් දේව ”මේ …”’කඩුව සිංහල පටුත්වය ඇත්තක් නොවේ ”’……මා ඇත ආයුධ ගන්වන්ටත් සමර්තයෙක් සිංහලද්වීපයේ නැත ””
තව විස්තර පසුව

Dr SARATH Obeysekera 

I am not a strategist like the people heading blue ship companies like Keels ,Aitken Spence ,Dimo .Laugh Gas,Softlogic ,Citrus ,etc etc .I am an engineer with much exposure all over the world and in Sri Lanka .I could have executed some scrupulous plans to acquire competitors and develop or destroy but  I always thought that where the hell I will  take the fortunes I would earn when I die .

I selected a path to establish my name to remember that I contributed to some development of this country ,full of short sighted politicians and business magnets

Prime Minister and few ministers seems to have some idea to spearhead the development ,but the whole government is swaying like a rudderless boat  in the sea with one good  captain but a useless and inefficient crew.

Many article were written how to Develop Galle by making the harbour as the development centre ,concentrate on  converting the harbour into a Marina and establish associated Industries. We proposed to invest 25  million  US Dollars but the top level ministers have no clue about developing .I found an investor not  only for Yacht Repair Facility but to put up a high-rise nest to the harbour to augment Marine Development ,Tourist Board and dilly dallying ,and does  not encourage any development .

Now some higher ups are planning to hand over the whole harbour to Indian party .

Hambanthota was also to be developed as a  bunkering centre initially and develop a shipyard with Chinese funding ,for which I gave concept ,but nothing is moving ,Now they want to hand over whole Hambantota to Chinese. Refinery, Tank farm, LPG farms were planned and only talks and promises.Of course Mattala is now ready to be taken  over by some unknown companies ,may be the Russians will come and develop a football city .like they acquired clubs in  England ??

Trinco which is one of the best natural harbours  is to be developed to do ship building ,power generation for the last two decades ,nothing is moving except the small shipyard we have established.IOC AND CPC are talking big and nothing is moving ,

Then Colombo Port City development was stalled for some stupid reason ,and now seems going  ahead ,bur when I walk along Galle Face I see some red faced Chinese doing Bar bending and dredging Beira our fall  and I hardly  see a local working .If this project is accelerated ,Port City can provide employment to over 2-300 thousand people .

But they want to hand over Eastern Terminal to outside parties ,to show that we Sri Lankans cannot manage and develop ?

Colombo Dockyard run by Japs are nor using local labour even for menial jobs like cleaning tanks of ships with some Indian Labour quietly hidden inside the harbour, before even signing of ETCA.GMOA should make a surprise visit to Harbour !

Jaffna with a very high man power bank , neglected with CV playing hell, not allowing any other investor to come on Theasawalama Concept ? Otherwise Karainagar and Killinochchi can be centre for massive development drive with ex combatants available in  plenty to work, no tourism, no marine industry bur only motor cycle riding young people living on Dollars an Kroners sent by their diaspora relatives and consuming liquor ?

If I am wrong in expressing my candid opinion  I invite the Chambers of Commerce to call for a session to deliberate the ideas of development based on these nerve centres and advise the government to change the course of sailing route out if this storm .

OPA and GMOA with Comrade Starlin fighting for their own survival and JOC pouring fuel to the fire ?

Dr SARATH Obeysekera

අද දිනයේ අධිකරණය හමුවේ විභාගයට ගැනුනු ඇවන්ගාඩු නඩුව වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට පැමිණ සිටි හිටපු ආරක්‍ෂක ලේකම් ගෝටාභය රාජපක්‍ෂ මහතා ඇතුළු සැකකරැවන් අට දෙනා වෙනුවෙන් කොළඹ මහේස්ත‍්‍රාත් අධිකරණයේදී නීතීඥයින් සියයක වැඩි පිරිසක් පෙනී සිටියහ.

ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතා වෙනුවෙන් නීතීඥයින් 60ක් පමණදි ඉතිරි පිරිස සෙසු සැකකරුවන් වෙනුවෙන්ද පෙනී සිටියහ.

ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ මහතාගේ පාර්ශවයේ නීතීඥයන් මූලික විරෝධතාවයක් ගොනු කරමින් පෙන්වා දුන්නේ මෙම නඩුව පවරා ඇත්තේ නිසි නීතිමය ක‍්‍රියාමාර්ග අනුමනය කිරීමෙන් තොරව බවයි. මේ නිසා තව දුරටත් නඩුව පවත්වාගෙන යන්නේද නැද්ද යන්න තීරණය කිරීම එළැඹෙන දෙසැම්බර් මස 03 වැනි දිනට කල් දමනු ලැබීය.

Lahiru Pothmulla Courtesy The Daily Mirror

Shenali D Waduge

 So LTTE is the sole representative of the Tamil people? Can those who say so explain why LTTE and its leader have killed the following Tamil people? If the LTTE, the TNA, the LTTE Diaspora and Tamils on foreign payroll as NGO activists are all making virtually the same demands using the ‘discrimination’ ‘minority rights’ placards as smokescreen, shouldn’t people be wondering whether they are being taken for a ride? How can you anyone agree to a separate mono-ethnic enclave  via a new constitution & devolution when clearly all these entities espousing for it have not only been killing Sinhalese, Muslims, foreigners but also killing the very people they say they are fighting for? Does the UNSG, UNHRC head, foreign envoys and all other nosy-parkers understand this! Isnt it strange that the present TNA leaders together with all elements that have been supporting the LTTE underground are demanding to mourn the dead LTTE instead of mourning the Tamil victims of LTTE terror? Are Tamils actually elated that these Tamils are dead and happy that LTTE killed them?

Below is a very inconclusive list of Tamils killed by LTTE either because they didn’t tow LTTE line or simply because they wanted to live harmoniously with the Sinhalese & Muslims?

This list is inconclusive though with over 200 names because there are many many Tamils killed by LTTE whose names are not known. These genocide killings will never get any honourable mention even in any UN report.

However, no UN, current government or any of the reconciliation bogeys can divide our nation on ethnic lines as was done in Yugoslavia (Kosovo) and South Sudan because LTTE and other militant groups were initially created by India and these groups were formed of low caste Tamils who were happy to take the gun because it gave them power over their own high caste/class people who were degrading them and taking no notice of them because of their caste.

In holding the gun they had a power over their own people that they never had because of their caste. The upper caste/class quickly turned this around to their own benefit pretending to outsource eelam quest to Prabakaran until such time they could politically capture control knowing that any man who lives by the sword, dies by the sword. Prabakaran was never ready for any political settlement because he knew it would be his end and that is why he vetoed every peace attempt and paper placed before him but used it cunningly to re-group and strategize his next kill. The only time he got caught was when he was frisked off to India and he had to agree to the Indo-Lanka Accord otherwise he would not have been allowed to return to Sri Lanka.

Our leaders have been fooled in not studying not just one enemy but all facets of the enemy in particular the caste reality that prevails still.

• We do not know how many of the many Tamil militant groups that India created were killed by LTTE. We do know the names of their leaders killed by LTTE, but we do not know how many of their members were also cold-bloodedly killed by LTTE.
• We do not know how many LTTE child soldiers were killed by LTTE – during the gruesome training, shot and killed when attempting to flee the training ‘orphanages’ in the thick of the jungle, died from severe training or lack of adequate food or even as a result of diseases or snake bites,
• We do not know how many adult LTTE cadres – men and women faced the same fate either as a result of not following orders, wanting to leave
• We also do not know how many LTTE injured cadres were killed by LTTE during the final stages of the conflict – we know they were put into buses and the buses blown off but we do not have their names or details.
• We do not know how many civilians were also killed by LTTE when trying to flee – we know some of them have horrifying stories to tell. How asking to be freed to give milk to one’s baby ended up in the mother getting a bullet to her head….none of these deaths have had UN tears except attempt to credit the deaths into the Tribunal against our soldiers
• We also do not know the many Tamils who LTTE Diaspora have killed overseas – some for not agreeing to pay monthly ‘tax’, others because they were not agreeable to LTTE philosophy. Many Tamils live in fear still and some Tamils live with injuries as a result of the LTTE sword gangs that prevail in particular throughout UK and EU nations. Most of these Tamils are staying illegally so they cannot even report their state to the police or take hospital treatment lest these incidents are investigated.
• The only Tamil that had cats lives has been EPDP head Douglas Devananda who has managed to survive 10 attempts by LTTE to murder him.

Note the killings of Tamils before 1983 were specifically targeting Tamil policemen to scare them from joining the police and Tamil candidates of the UNP to also scare them from joining political parties that were not only catering to Tamil sentiment.

LTTE have killed

• Tamil Mayors
• Tamil policemen
• Tamil politicians
• Tamil Academics
• Tamil public servants
• Tamil civil servants
• Tamil religious leaders
• Tamil Judges
• Tamil social service workers
• Tamil students
• Tamil children
• Tamil low caste child soldiers
• Tamil civilians fleeing for safety
• Tamil engineers
• Tamil lawyers
• Tamil journalists/peace activists and other moderates
• Tamil rival groups & their leaders
• Tamil businessmen who did not tow the line

In so doing LTTE made Tamils fear moving with other communities, in TNA and LTTE Diaspora following that same mantra they are also now responsible for the racism that prevails. In UN, foreign governments and other nosy parkers allowing that racism to continue they are not helping people to live in peace but devising ways to piece out island nation and destroy it forever.

No freedom fighters kill their own people. Terrorists have no religion, no ethnicity and no love for their nation. They are motivated by killing and the profits they make from it. All those who held guns are still better than the Tigers in suits who are now openly moving around us preaching peace when they were always part of the murderous cult to divide the nation.

Don’t you wonder why TNA, Northern Chief Minister Wigneswaran, academics and students of the Jaffna University et al wish to commemorate LTTE dead (as seen by the drama they made out of LTTE Thileepan) and why none of them has so much as lit a candle for any of the above killed by LTTE. Doesn’t this expose all of the culprits and their lies about ‘looking after their own people’

Shenali D Waduge

Tamils who escaped terror still praising SL Army” http://www.priu.gov.lk/news_update/Current_Affairs/ca201106/20110622UK_Tamil_answers_pro_LTTE_lies.htm

Shenali D Waduge

There are continuous reference being made to LTTE cadres as Prisoners of War. This is legally incorrect. Sri Lanka’s conflict is categorized as a non-international armed conflict (NIAC). Even the Ban Ki Moon personally commissioned 3 member panel which is not sanctioned by either the UN Security Council or the UN General Assembly categorized Sri Lanka as a NIAC. LTTE is a globally designated terrorist organization. Yet the UN has no legal definition for terrorists. In such a scenario we can only take provisions of International Humanitarian Law (IHL) applicable to LTTE while the government is bound to apply local laws and the violation of these IHL to take action against LTTE. LTTE are UNLAWFUL COMBATANTS.

As a NIAC the conflict was between the State and Non-State Actor (LTTE).

Given that Sri Lanka’s conflict is described as an armed conflict of a non-international character the laws applicable are

• Common Article 3 to the Geneva Convention (appears in all 4 of the Geneva Conventions)

• Article 1 of 1977 Additional Protocol II to the 1949 Geneva Conventions

The above two covers those detained to be protected against murder, torture, humiliation/degrading treatment and those detained who had been participating in hostilities are not immune from criminal prosecution under domestic laws.

Thus LTTE cadres whether rehabilitated or not cannot be referred to as Prisoners of War and should not be released without criminal charges being filed against them in Sri Lanka’s domestic court for violations of IHL as the Government deems adequate. They should not be released or compensated by the State (taxpayers) – if anyone wants to personally look after them with their personal funds they are more than welcome to do so but not with State funds.

The drafters of IHL treaty law purposefully permitted a state’s domestic law to determine the appropriate detention and internment powers in NIAC. Therefore the UNSG and UNHRC head are reminded that it is the right of Sri Lanka to first put on trial LTTE for their acts of war crimes and terror over 30 years before holding tribunals against the Government troops for defending the nation. For 30 long years the People of Sri Lanka have been waiting for justice.

LTTE genocidal terror – As civilians, we want justice for LTTE crimes committed upon us as planned, premeditated murder devising ways of creating terror and targeting civilian lives and civilian infrastructure coming into our lives to disturb us. An armed group must engage in hostilities with the State military and not upon unarmed civilians going to school, travelling to work and going about their lives nor does these armed groups have any entitlement to chase/evict Sinhalese & Muslims from their habitats and confiscating their lands and property as well.

Members of the armed forces and police some of whom have lodged over 5000 cases of missing, need to have answers for where these servicemen are as it is now over 6 years after the military defeat of the LTTE ground force but these soldiers remain MIA. The complaints by their families are lodged with the Presidential Commission on Missing Persons as well as UNHRC who have done nothing.

Legal definitions:

NIAC – non-international armed conflict – or internal conflict –

International humanitarian law applies. IHL imposes obligations on both sides of the conflict equally, though without conferring any legal status on the armed opposition groups involved. (LTTE has no legal status) The parties to non-international armed conflicts are at minimum required to comply with Article 3 common to the Geneva Conventions and with rules of customary IHL.

In a non-international armed conflict, IHL does not prevent the prosecution of captured rebel fighters for the mere fact of having taken up arms. Article 3 common to the Geneva Conventions, the mere fact that an armed group – be it labelled “freedom fighters,” “terrorist” or otherwise – is party to an armed conflict does not give it any particular status under IHL. But the application of IHL does not affect the sovereignty of a State or a government’s right to suppress rebellion through armed force and to prosecute insurgents under its own laws.(The GOSL had every right to squash the LTTE – all we now need is for the LTTE to be charged for their crimes under domestic laws even murderers like Prabakaran to be posthumously charged)

In non-international conflict insurgent groups (armed non-State actors) are not entitled to the status of combatants, nor prisoners of war.

In Non-International Armed Conflict terms COMBATANT and PRISONER OF WAR does not apply. Therefore LTTE cadres cannot be called Combatants or Prisoners of War.

John Kerry purposely referred to LTTE fighters as prisoners of war just to stir mischief.

Therefore, even if TNA, Jaffna University, LTTE Tamil Diaspora, foreign paid NGOs and their local lackeys all scream demanding the release of LTTE ‘Prisoners of War’ the term cannot be used for LTTE. There is no legal basis whatsoever.

Enemy Combatant: (lawful & unlawful)

“‘Enemy combatant’ is a general category that subsumes two sub-categories: lawful and unlawful combatants…

Lawful combatants receive prisoner of war (POW) status and the protections of the Third Geneva Convention.

Unlawful combatants do not receive POW status and do not receive the full protections of the Third Geneva Convention.

The term ENEMY COMBATANT is applicable to ONLY an International Armed Conflict. Therefore LTTE cannot be referred to as ENEMY COMBATANT.

Unlawful Combatant/ Illegal Combatant /belligerent

Unlawful Combatant is someone who commits belligerent acts but does not qualify for POW status under GCIII Articles 4 and 5. The Geneva Conventions do not recognize any lawful status for combatants in conflicts not involving two or more nation states. A state in such a conflict is legally bound only to observe Article 3 of the Geneva Conventions and may ignore all the other Articles.

Red Cross confirmed that if civilians directly engage in hostilities, they are considered unlawful” or unprivileged” combatants or belligerents.

But unlawful” combatants cannot ever be protected by the Convention on Civilians, as civilians lose any privileged status if they take up arms.(Again we ask of the UN – how many civilians were engaged in hostilities and died as a result)

Categorized terrorists like LTTE fall into unlawful combatant category. They cannot demand protection of laws of war. Unlawful combatants are likewise subject to capture and detention, but in addition they are subject to trial and punishment by military tribunals for acts which render their belligerency unlawful.

There has been a rule that those who do not openly show that they are belligerents, especially by wearing a uniform, are excluded from protective rules of the law of war. This category traditionally includes combatants who seek to blend with the civilian population (Isn’t this what LTTE committed. How can the soldier identify the civilian from a combatant in civilian uniform? (civilian by day and terrorist by night”) Such people do not deserve protection of law of war and are considered as unlawful combatants. These are better known as genocidal terrorists. LTTE were genocidal terrorists.

Prisoner of War

The status of POW only applies in international armed conflict. POWs are usually members of the armed forces of one of the parties to a conflict who fall into the hands of the adverse party. POWs cannot be prosecuted for taking a direct part in hostilities.  Their detention is not a form of punishment, but only aims to prevent further participation in the conflict. They must be released and repatriated without delay after the end of hostilities. LTTE does not qualify for this status. The term “prisoner of war” refers to a special status afforded by the Third Geneva Convention to captured enemy soldiers (“combatants”) in international armed conflicts only. Prisoners of war cannot be prosecuted for acts that are lawful under IHL (for example, for having attacked enemy forces).

Political Prisoner

Political prisoner means persons or groups who are detained for their political views. Hence, a political prisoner is someone who is imprisoned or kept under house arrest for his/her participation in political activity. Terrorism and terrorist activity does not cover political activity or views!

International humanitarian law (IHL) cannot be taken as representing the law of war – IHL is only part of a legal system applicable in war.

Therefore, the present efforts to refer to LTTE cadres as Prisoners of War must be legally refuted and publicly condemned and these hardcore unrehabiliated men should not be allowed to be released from prison. Instead the Attorney General’s Department is bound to press charges against them using domestic laws or specially created provisions and file action against them for war crimes.

If anyone has committed genocide it is no one else but the LTTE and justice must first come to the innocent people that the LTTE murdered and terrorized. UN, UNSG, UNHRC head, foreign governments and foreign payroll local lackey NGOs have no right to be seeking justice for LTTE forgetting the innocent people who are waiting for justice against the LTTE for their crimes.

A public petition must be organized demanding that LTTE must stand trial first for their war crimes over 30 years before any tribunals are introduced illegally bypassing the sovereign internal laws of Sri Lanka.

Shenali D Waduge

References:

• ICRC Law of War Manual
• Geneva Conventions & Treaties
• The Law of War and Illegal Combatants by Ingrid Dette
• Enemy Combatants – CFR publication
• Combatants – Penn State University

මතුගම සෙනෙවිරුවන්

  ලංකා ජාතික සංගමය වටා පෙළ ගැසුණු ලංකාවේ දේශපාලන ප්‍රභූහු ඩී.එස්.සේනානායක මහතා යටතේ සංවිධානයව 1946 වර්ෂයේදී එක්සත් ජාතික පක්ෂය පිහිටුවා ගත්හ. බණ්ඩාරනායක මහතාගේ සිංහල මහ සභාව නියෝජනය කළ පිරිසත් මෙයට එක් විය. එය එකල සේනානායක මහතා ලද  ජයග්‍රහණයක් විය. ලංකාවට නිදහස ලබා ගැනීමේ අටියෙන් සිංහල දෙමල මුස්ලිම් සියළු පිරිස එක්කාසු කරමින් තැනූ එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශය හෙවත් ප්‍රකාශ පත්‍රයේ  මූලික අරමුණු අතර පංච විධි නිදහසක් අපේක්ෂා කරන ලදී. ඒවා නම් විදේශීය පාලනයෙන් මිදීම අගහිඟ කම්වලින් මිදීම රැකී රක්ෂා හිඟකමින් මිදීම නොදත්කකමින් මිදීම සහ ලෙඩ රෝග වලින් මිදීම යනුවෙන් සඳහන් විය.එම ප්‍රකාශ පත්‍රයේ පක්ෂය පිළිබඳ පාලන ක්‍රම නම් මුල් පරිඡේදය ඇරඹෙන්නේ පක්ෂයේ නාමකරණය විස්තර කරමිනි. පක්ෂයේ නම සිංහල භාෂාවෙන් එක්සත් ජාතික පක්ෂය විය. එයම නැවතත් අය්කීය දේශීය කච්චි වශයෙන්ද යුනයිටඩ් නැෂනල් පාටි යනුවෙන්ද දක්වා තිබේ. සියළු ජාතීන් ගේ එක්සත් භාවයෙන් ගොඩ නැගෙන පක්ෂය යන අදහස සිංහල වාක්‍ය යේ වෙයි. දෙමල බසේ එක්සත් නමින් වචනයක් නැත. ඔවුහු සංස්කෘත බසින් ණයට ගත් ඒකීය වචනය අය්කීය යනුවෙන් වහරති. එසේම ඔවුහු දේශීය යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ අප දරන අදහස නොවේ. රට යන අදහසයි.මේ වචන හරඹයෙන්ම එක්සත් ජාතික පකෂය උපන් ගෙයි දෝෂයක් ඇති කර ගෙන ඇත. එනම් එකිනෙකාට නොතේරෙන බෙදුම්වාදයයි.

            විසිවන සියවසේ මුල් භාගයේ දෙමල ප්‍රභූවරු වශයෙන් සමාජය ඉදිරියට පැමිණි සිටියේ පොන්නම්බලම් සහොදරයන් සහ චෙල්වනායගම් වැනි තැනැත්තන්ය. අනතුරුව  අමිර්තලිංගම් වැනි නායකයන් කරළියට පැමිණියහ. මේ දෙමළ නායකයන් සිංහල දේශපාලන නායකයන් සමග හරි හරියට පණහට පණහ සම අයිතිය ඉල්ලා සිටියහ. එයට හේතුවූයේ ඒ වන විට ඔවුන් ගේ මනස තුල ගොඩ නැගී තිබූ දෙමල නිජ භූමිය පිලිබඳ සංකල්පයන්ය. සංකල්පයක් වශයෙන් එය නිවරදි නොවේ.දකුණු ඉන්දියාවෙන් මෙරටට ආනයනය කරන ලද මලබාර් දෙමල වහලුන් ගෙන් සැදුම් ලත් දෙමළ සමාජයට ලංකාවේ ඓතිහාසික දෙමල නිජ භූමියක් තිබිය හැකි නොවේ. නමුත් ආර්ය චක්‍රවර්තී පාලනයෙන් පසු ඕලන්ද පාලකයන් විසින් පත් කරන ලද දෙමළ වන්නි පාලකයන් තමන්ගේ ගෝත්‍රය දෙමළ නොවුවද දෙමල ඓතිහාසිකත්වයක් ආරෝපණය කර ගත්හ. මේ පිරිස අතලොස්සක් වුවද බ්‍රිතාන්‍යයන් යටතේ ඇමරිකන් මිෂනාරීන් යටතේ දේශපාලන පුහුණුව ලැබූවන් වෙති. හරිහරියට පණහට පණහ  ඉල්ලන්නේ මේ පිරිසයි.ඩී.එස්. සේනනායක මහතා මේ ඊනියා දෙමළ ප්‍රභූවරු තම පක්ෂයට එක් කර ගත්තේ කල් යන විට ඔවුන්ගේ දෙමළ අරමුණු වලින් ඈත් විය හැකි යයි යන බලාපොරොත්තුවෙනි යයි සිතිය හැකිය.

        ගල්ඔය සේනානායක සමුද්‍රය ඉදි කොට ජනතාව පදිංචි කරන කල්හිද වවුනියාව වැනි  ප්‍රදේශයන්හි ජනපද ඇති කරන කල්හිද ඩී.එස්. සේනානායක් මහතා ජනතාව පදිංචි කරන ලද්දේ සිංහල දෙමළ මුස්ලිම් දෙකට එක එක අනුපාතයෙනි.මේ නිසා පූර්ණ වශයෙන් නොවුවද උතුරු පළාතෙන් පන්නා දමන ලද සිංහලයන් වෙනුවෙන් යම් සාධාරණයක් ඉටු විය. එසේම දෙමල ජනතාවටද සිංහලයන් සමග වැඩ කිරීමටද සහජීවනයෙන් විසීමටද ඉඩහසර ලැබුණි.1948 වර්ෂයේ නිදහස ලබන විට නිදහස් උත්සවයට එසැවිය යුතු කොඩිය කුමක්දැයි සාකච්ඡා කරන විට ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජුගේ කොඩිය භාවිත කල හැකි නොවේදැයි අදහසක් ඉදිරිපත් කරන ලද්දේ ජේ.ආර්. ජයවර්ධන මහතා විසිනි. එම අදහසම ඔහු උපක්‍රමශීලීව මඩකලපුව මන්ත්‍රී සින්නලෙබ්බේ හරහා පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කිරීමට සමත් විය. එහිදීද බලාපොරොත්තු වූයේ රටේ ඓතිහාසිකත්වය මත සියලු ජන කොටස් සමගි විය යුතු බවයි.නමුත් එ.ජා.පය එක් බරපතල වැරැද්දක් කරන ලදී. 1815 උඩරට ගිවිසුමේ අත්සන් කරන ලද්දේ එක් පාර්ශවයක් සිංහලේ වශයෙන් සහ අනෙක් පාර්ශවය සිලොන් වශයෙනි. සිංහලේ යන වචනයෙහි පරිවර්තනය සිලෝන් විය. මේ ගිවිසුම 1818 දී ඉංග්‍රීසීන් විසින් ඒක පාක්ෂිකව උල්ලංඝණය කරන ලද නමුත් 1948 වන් විටත් මේ ගිවිසුමේ යම් වලංගු භාවයක් තිබුණි.කල යුතුව තිබුණේ ගිවිසුම පාර්ශව දෙකේ එකඟතාවය මත අවලංගු කොට ලංකාව ස්වදේශිකයන්ට භාරදීමයි.නුමුත් එසේ සිදු නොවුණි. නිදහස් ලංකාව හඳුන්වනු ලැබූයේ සිලෝන් යනුවෙන් පමණකි. එහිදී සිංහලේ යන සිංහල වදන ඉවත් කර තිබුණි..මෙම යෙදීම එක්සත් ජාතික පක්ෂය විසින් හිතාමතාම කරන ලද්දකි. දෙමළ ජන ප්‍රභූවරුන් ගේ හිත් රිදවීමට සුදුසු කාලයක් නොවන බැවින් එසේ කරන්නට ඇත.නමුත් මේ පරිවර්තනය සිංහල ජන සමාජය විසින් විශේෂයෙන් භික්ෂුන් වහන්සේලා අනුමත නොකළහ. ලංකාවේ ඓතිහාසික ජාතික අභිමානය සිංහල ජන ප්‍රධානීන්ට ඉහළින්ම තිබුණි.ඒ නිසාම අනගාරික ධර්මපාල ශ්‍රීමතාණන් විසින් අවුලවූ ජාතික බලවේගයන්හි අභිප්‍රාය වූයේ පූර්ණ නිදහස සඳහා සිංහල ජාතිකත්වය නැවතත් ඔසවා තැබිය යුතු බවයි. මේ මතය ඉතා ඉවසිල්ලෙන් ගෙන යාමට අවශ්‍ය ජාතික ව්‍යාපාරයක් නොවීය.එම නිසා මේ මතය දේශපාලන වශයෙන් තම දඩමීමා බවට පත් කර ගැනීමට බණ්ඩාරනායක මහතා ගත් උත්සාහ නිසා ඉදිරි දශකය තුළ සිංහල ජන මතයේ ජයග්‍රහණයන් ඇති නොවීය. ඒ වෙනුවට සිදු වූයේ බෙදුම් වාදය ශක්තිමත් කර ලීමට දෙමළ බසට සම තැන දීමට සිදු වීමයි.

       1960 සිරිමා බණඩාරනායක රජය බණ්ඩාරනායක ප්‍රතිපත්ති අනුව ක්‍රියා කල බව බොහෝ දෙනා පවසති. බණ්ඩාරනායක ප්‍රතිපත්ති වශයෙන් මූලිකව විග්‍රහ කෙරෙන්නේ සිංහල ජාතික මතය ඔසවා තැබීමයි.සිරිමා මැතිණියගේ ක්‍රියාකලාපය තුළ එම මතය යම් ආකාරයකින් ඉහළට ඔසවා තැබූ බව සත්‍යයකි. සිරිමා මැතිණිය ඒ යුගයේදී රටට පිරිමහින තීරණ රැසක් ගන්නා ලද්දේය.විශේෂයෙන්ම උඩරට වතු කරයේ සිංහල ජනාවාස ඇති කරන්නට එතුමිය දුන් සහාය අපට අමතක නොවේ. මැතිණිය ගේ රජය පරාජයට පත් කොට බලයට පැමිණි ඩඩ්ලි සේනානායක එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජය බලයට පැමිණිම සඳහා ෆෙඩරල් පක්ෂයත් සමග රහස් ගිවිසුමකින් කටයුතු කළහ.පසුව ඩඩ්ලි චෙල්වනායගම් ගිවිසුම අත්සන් කළහ.මේ පිළිබඳ හෙලිදරව්වක් ලෙස්ලි ගුණවර්ධන පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී වරයා කර ඇත. එමකරුණ ඔවුන්ගේ ජන මතය පත්‍රයේ  පළ ව තිබූ අතර පසුව පාර්ලිමේන්තුවේදී කරන ලද කතාවෙන් හැන්සාඩ් ගත කෙරිණ.

        ඊනියා ජාතික ආණ්ඩුව බලයට පත් වී වර්ෂයක කාලයක් ගත වීමෙන් පසුව මහජනතාව අතර පුදුම අන්දමේ පිළිකුලකට ලක් වී ඇත. ඊට හේතු කීපයක් තිබේ. පළමු කොට ආණ්ඩුව ඇති කිරීමට මුලින්ම හැකි වූයේ ෆෙඩරල් පක්ෂයත් සමග ගිවිසුමක් ඇති කිරීම කරණ කොට ගෙනය. ෆෙඩරල් පක්ෂය සමග එක්සත් ජාතික පක්ෂය එකතු වන්නේ යැයි මැති වරණ කාලයේදී සිහිනෙකින්වත් නොසිතූ මහජනයා මේ ඇතිවූ සම්මුතිය ගැන සතුටු වූයේ නැත. එමෙන්ම මැතිවරණ කාලයේදී එක්සත් ජාතික පක්ෂය දුන් පොරොන්දු ඉටු කරනවා වෙනුවට සිදුවී ඇත්තේ අනෙකකි. සභාග රජයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කිරීමට යයි බලයට පත් වූ අය කර ඇත්තේ කුමක්ද මහජනයාගේ අදහස් පත්‍ර මාර්ගයෙන් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස නැති කොට දරුණු හදිසි අවස්ථා රෙගුලාසි මාර්ගයෙන් රට පාලනය කිරීමයි.

             බෞදධාගම ආරක්ෂා කිරීමටයි  කියමින් බලයට පත් වූ ආණ්ඩුව හතර පෝය දින නිවාඩු  දින කළද එම ආණ්ඩුව යටතේ බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේ නමක් වෙඩිතබා මරණයට පත් කිරීමෙන් 1848 දී ලංකාණ්ඩුකාර ටොරින්ටන් සාමි යටතේ මෙවැන්නක් කලායින් පසු මේ දක්වා ලංකාවේ කිසිම ආණ්ඩුවක් යටතේ සිදු නොවූ අවාසනාවත්ත සිද්දියක් මතු කලේය. ඇමරිකාව සතුටු කිරීම සඳහා අපට රටට පහසුවන අන්දමට ඇමරිකන් අධිරාජ්‍යවාදීන් ගේ අසාධාරණ වන්දි ප්‍රතිපත්ති තහවුරු වන අන්දමට තෙල් කොම්පැණි වන්දි ගෙවීමේ පණතක් සම්මත කර ගන්නා ලදී. ඇමරිකාව සතුටු කිරීම සඳහා ඇමරිකන්  ජනාධිපති ජොන්සන් සහ බ්‍රිතාන්‍ය අගමැති විල්සන් එකතු වී වියට්නාමයේ යුද්ධය සමාදාන කිරීමට ඉදිරිපත් කරන ලද යෝජනාව අපරට අගමැති ඩඩ්ලි සේනානායක මහතාද අනුමත කර ඇත. මේ ආණ්ඩුව ගමන් කරන ද්‍රෝහී මාවතේ ඔවුන් ගමන් කර ඇත්තේ ත්‍රිකුණාමල වරායත් ඇමරිකානුන් හට යුද්ධ කලාපයක් සේ භාරදීම පමණයි.එහෙත් මේ සියල්ලම කලායින් පසුවත් ඇමරිකන් අධිරාජ්‍ය වාදීන් පාලනය කරන ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලෙන් ඊනියා ජාතික ආණ්ඩුව ඉල්ලන ප්‍රමාණයේ ණය මුදලක් ලැබෙනු ඇත්තේ ඔවුන් මහජනායගේ සහල් සලාකයට තට්ටු කලොත් පමණයි යයි අධිරාජ්‍ය වාදීන් ආණ්ඩුවට දන්වා තිබේ.

          හැටපහේ ආණ්ඩුවද ජාතික ආණ්ඩුවක් විලස හඳුන්වා දී තිබේ. එම  ජාතික ආණ්ඩුව තම බෙදුම්වාදී මුල් ප්‍රතිපත්ති අනුව තවත් ඉදිර පියවරක් තබමින් ඇමරිකාවට අවශ්‍ය පරිදි නැටවෙන රූකඩයක් විලස කටයුතු කල ආකාරය මෙයින් පැහැදිලි වේ. නමුත් ජනතා බලවේග විසින් ඩඩ්ලි සේනානායක ආණ්ඩුව  පරාජයට පත් කරන ලදී. 1970 එක්සත් ජාතික පක්ෂය බිංදුවට බැස්සේ මේ නිසාය. නමුත් මැතිණියගේ රජය සිය මුල් ස්ථාවරත්වයෙන් වෙනස්ව  සමසමාජ බලවේයන්ට සහ ධනපති කොම්පැණි වල අවශ්‍යතාව  අනුව යමින් රටේ ස්වාධීනත්වය අහිමි කර ගැනීමට කටයුතු කරන ලදී. මෙහි ප්‍රතිඵලය දීර්ඝකාලීනව ලබා ගන්නා ලද්දේ ජේ.ආර්. ජයවර්ධන මහතා විසිනි.මේ යුගය වවන විට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ මර්දනය කර අවසන් වී තිබුණි. නමුත් ජේ.ආර්. පාලන කාලය තුළ එය නැවත වර්ධනය  විය. එසේම කොටි ත්‍රස්තවාදයේ මුල් බීජ තැන්පත් කිරීම ඇරඹුණි. ජේ.ආර්.ට ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම අත්සන් කිරීමට බල කරන ලදී. 1989 දී ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සහමුලින්ම මර්දනය කරන ලද බව අප සිහිපත් කළ යුතුයි.

             වර්ෂ තිහක් පමණ ඇදී ගිය කොටි ත්‍රස්තවාදය බෙදුම්වාදයේ උච්චතම අවස්ථාවකි. විසිවන සියවසේ මුල් භාගයේ දී ඇති කරන ලද දෙමළ ප්‍රභූ වරුන් ගේ ස්වයංපාලන ඉල්ලීම් ලබා ගැනීමට සන්නද්ධ අගරගලයකින් කළ යුතු යයි තිබෙන ස්ථාවරය එහි විය. මෙයට ඉන්දියාව ඇමරිකාව බ්‍රිතාන්‍යය නෝර්වේ යන රටවල් සහාය ලබා දුනි. එයට හේතුව ඔවුන්ගේ බල කඳවුරු වුවමනාවන්ය. කෙසේ වෙතත් ප්‍රභාකරන් ගේ හිතුවක් කාරී ක්‍රියාකලාපය නිසා ඔහු මර්දනය කරලීමට ශ්‍රී ලංකා රජයට සහාය දැක්වීමටද අවසානයේ ඔවුන්ට සිදු විය. එහෙත් ඔහු මරා දැමීම නොව ඔහු ජීවග්‍රහයෙන් අල්වා පුනරුත්ථාපනය කොට උතුර භාරදීම ඇමරිකාවේ ප්‍රතිපත්තිය විය. නමුත් වීරෝදාර හමුදාවන්හි ක්‍රියාකාරිත්වය නිසා සහ මහින්ද රජපක්ෂ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ යන දෙපළ ගේ නායකත්වය නිසා යුද්ධය අවසන් කිරීමට හැකි විය. නමුත් පසු කාලයේ දී ගන්නා ලද් විවිධ වැරදි තීරණ හේතු කොට ගෙන මහින්ද රාජපක්ෂ නායකත්වය ඉවත් කර රට නැවතත් එක්සත් ජාතික පක්ෂයට ලබා ගන්නා ලදී. දැන් නැවතත් ඒ බෙදුම් වාදයේ නීත්‍යානුකූළ කටයුතු එකින් එක සිදු වෙමින් පවතී.

      වර්තමාන අගමැතිවරයා සිය දේශපාලන සැලසුම දිගහැර ඇත්තේ අතීත අත්දැකීම් පදනම් කරගෙනයි.එ.ජා.ප යේ උපන් ගෙයි බෙදුම්වාදය එම සැලසුම් වල පදනමයි.දෙමල ජාතිවාදය විසින් එකින් හක පපියවරෙන් පියවර ලබාගත් ජයග්‍රහණය කරන ලද ඉල්ලීම් සම්පූර්ණ කරලීමට මෙවර විශාල උත්සාහයක යෙදෙමින් ඇත. අය්කීය දේශීය කච්චිය ෆෙඩරල් කච්චි දක්වා වර්ධනය වී ඇත.මෙය හේතුව සිංහල ජනතාවගේ ඓතිහාසිකත්වය සහ  උරුමය එ.ජා.ප.ය විසින් නොපිළිගැනීමයි.ෆෙඩරල් පක්ෂයේ මන්ත්‍රීවරයෙකු ව සිටි තංගදුරේ  විසින් මුතූර් අවට කිලිවෙඩ්ඩියේ තිබූ ඓතිහාසික සිරිවඩ්ඩන බෝධිය 1976 දී සහමුලින්මකපා විනාශ කර දැමූයේ උතුරු නැගෙනහිර පළාත්වලින් සිංහල බෞද්ධ උරුමය සදහට අතුගාදමන්නටය. එවැනි තත්ත්වයක් මත විවිධ ක්‍රිස්තියාන නිකායන්ට  සිය කුරුස ව්‍යාප්තිය ඇතිකරන්නට ඉඩ හසර ලැබුණි. අද විග්නේශවරන් සහ දකුණේ එ.ජා.ප. යේ ගිවිසුම එය බව අපට වැටහේ.

මතුගම සෙනෙවිරුවන්

මාධ්‍ය ඒකකය  දූෂණ විරෝධී පෙරමුණ 

නොරොච්චෝලේ බලාගාරයට ගල් අඟුරු මිලදී ගැනීමේදී රජයේ නිලධාරීන් විෂමාචාර සිදුකර ඇති බව සඳහන් කරමින් අද (29) දූෂණ විරෝධී පෙරමුණ අල්ලස් හෝ දූෂණ විමර්ශන කොමිසම වෙත පැමිණිල්ලක් භාර දුන්නේය. 

මෙම අවස්ථාවට දූෂණ විරෝධී පෙරමුණේ උපදේශක කීර්ති තෙන්නකෝන්, එහි ලේකම් සහ අධ්‍යක්ෂ ජේ.ඒ වික්‍රමසිංහ සහ අකලංක හෙට්ටිආරච්චි යන මහත්වරු  එක්ව සිටියහ. (එම පැමිණිල්ලට අදාල සිදුවීමේ සාරාංශය  මේ මඟ අමුණා ඇත)

ගල් අඟුරු වංචාවට අදාල සියලු සාක්ෂි සහ සාධක ඇතුළත් කොට මෙම පැමිණිල්ල භාර දුන් බවත්, රජයේ නිලධාරීන් 1954 අංක 11 දරණ අල්ලස්  පනත හා 1994 අංක 19 දරණ අල්ලස් හෝ දූෂණ චෝදනා විමර්ශන කොමිෂන් සභා පනත උල්ලංඝනය කරමින්  ගල් අඟුරු මිලදී ගැනීමේදී විෂමාචාර සිදුකර ඇති බවත් මෙහිදී මාධ්‍ය වෙත අදහස් දැක්වූ දූෂණ විරෝධී පෙරමුණේ  උපදේශක කීර්ති තෙන්නකෝන් මහතා පැවසීය. ගල් අඟුරු මිලදී ගැනීමට මුවාවී  මෙම රජයේ නිලධාරීන් බරපතල ලෙස මහජන මුදල් ගසාකමින් සිටින බවද හෙතෙම මෙහිදී පෙන්වා දුන්නේය.

මාධ්‍ය ඒකකය 

දූෂණ විරෝධී පෙරමුණ 

2016 සැප්තැම්බර් 29 

මෙම පැමිණිල්ලට අදාල සිදුවීමේ සාරාංශය මෙසේය

1954 අංක 11 දරණ අල්ලස් පනත හා 1994 අංක 19 දරණ අල්ලස් හෝ දූෂණ චෝදනා විමර්ශන කොමිෂන් සභා පනත ප්‍රකාරව නොරොච්චෝලේ බලාගාරයට ගල් අඟුරු මිලදී ගැනීමේ ක්‍රියාවලියේදී රජයේ නිළධාරීන් විසින් සිදුකර ඇති විෂමාචාරය

සිදුවීම සාරාංශය-
01. ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලයට විදුලිය සපයනු ලබන නොරොච්චෝලේ බලාගාරය සදහා ගල් අඟුරු ආනයනය කිරීමට අදාල ටෙන්ඩරයේදී අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින් පත්කල ප්‍රසම්පාදන කමිටුව දූෂණයක් වන අයුරින් කටයුතු කර ඇත.
2015 වර්ෂයේ කැදවන ලද ටෙන්ඩරය සදහා ලංසුකරුවන් 06ක් සුදුසුකම් ලබා ඇත. මොවුන් විසින් මුදල් ලංසු ඉදිරිපත් කර ඇති අතර අවම ලංසුව නෝබල් රිසෝසස් නැමති සමාගමක් විසින් ඉදිරිපත් කර ඇත. පස්වන ස්ථානයේ සිට ඇත්තේ ස්විස් සිංගප්පූර් නැමති සමාගමයි. මේ සදහා වන තාක්ෂණික ඇගයීම් කමිටු වාර්ථාව ද එම කමිටුව විසින් සපයා තිබු අතර එයින් ද අඩුම ලංසුව නෝබල් රිසෝසස් බව තහවුරු කර තිබු අතර ස්විස් සිංගප්පූර් සමාගම සිට ඇත්තේ පස්වන ස්ථානයේය.

මෙම ටෙන්ඩරයේදී ටෙන්ඩර් කොන්දේසි කඩකරමින් (ටෙන්ඩර් පත්‍රිකාවේ 5.5 වගන්තිය) පස්වන ස්ථානයේ සිටි ලංසුකරු වු ස්විස් සිංගප්පූර් සමාගම විසින් ප්‍රසම්පාදන කමිටුවට ලිපියක් ලබාදී ටෙන්ඩර් කොන්දේසි දෙකක් වෙනස් කරන ලෙස ඉල්ලා ඇත.ඒ අනුව ප්‍රසම්පාදන මණ්ඩලය විසින් අදාල ටෙන්ඩර් කොන්දේසි දෙක වෙනස් කර යළිත් ඇගයීම් වාර්තාවක් දෙන ලෙස තාක්ෂණික ඇගයීම් කමිටුවට දන්වා ඇත. ඒ අනුව එම කොන්දේසි දෙක වෙනස් කර තාක්ෂණික ඇගයීම් වාර්තාව තාක්ෂනික ඇගයීම් කමිටුවේ නිළධාරීන් විසින් ප්‍රසම්පාදන කමිටුව වෙත ලබාදී ඇත. ඒ මගින් 05 වන ස්ථානයේ සිටි ලංසුකරු 01 වන ස්ථානයට පැමිණ ඇත.

මෙම ටෙන්ඩරය අවලංගු කරන ලෙස ප්‍රසම්පාදන අභියාචනා මණ්ඩලය තීන්දුවක් ලබාදී තිබියදී, එවක අමාත්‍යවරයාද අවලංගු කිරීමට නිර්දේශ කර තිබියදී (ඇමිණුම 4 – චම්පික රණවක අමාත්‍යවරයාගේ ලිපිය) අමාත්‍යවරුන් වෙනස් වු අවස්ථාවේදී කඩිමුඩියේ කැබිනට් පත්‍රිකාව ඉදිරිපත් කර අනුමත කරවාගෙන ඇත. එය නීත්‍යනුකූල නැති බව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ද පහත පරිදි පැහැදිලිව දක්වා ඇත.

22 වන වගඋත්තරකරුට(ස්විස් සිංගප්පූර් සමාගම) ටෙන්ඩරය ප්‍රදානය කිරීමේදී විශේෂයෙන්ම එය ”මහජන මුදල් හා සම්බන්ධිත කාරණයක් බැවින් එහිදී සිදුවී ඇති ඇතැම් සිද්ධින් ගරු අධිකරණයේ හෘද සාක්ෂියට තිගැස්මක් ඇති කරයි. එබැවින් මෙම නඩුවේ හරයාත්මක අගය වෙත අවධානය යොමුකිරීමට ගරු අධිකරණය තීරණය කරන ලදි.

ඇගයීම් පටිපාටියේ 1.3 හා 1.4 පියවරයන් ගැන තැකීමකින් තොරව ලංසු නැවත ඇගයීමට ලක්කරන ලෙසට කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් පත්කරන ලද ස්ථාවර ප්‍රසම්පාදන කමිටුව විසින් තාක්ෂණික ඇගයීම් කමිටුව වෙත උපදෙස් ලබාදී ඇති නිසා ඉහත කී අවශ්‍යතා ඉටුකිරීමට කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් පත්කරන ලද ස්ථාවර ප්‍රසම්පාදන කමිටුව අසමත් වී ඇති බැවින් 22 වන වගඋත්තරකරු වන ස්විස් සිංගප්පූරු සමාගමට ටෙන්ඩරය ප්‍රදානය කිරීමට කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් පත්කරන ලද ස්ථාවර ප්‍රසම්පාදන කමිටුව ගෙන ඇති තීරණය නීතීය අනුව වලංගු භාවයකින් තොර බවට ප්‍රකාශයක් නිකුත් කිරීම හැර මට වෙනත් වික්ලපයක් නොමැත

එනම් 5.5 අතුරුවගන්තිය උල්ලංඝණය කිරීම වෙනුවෙන් කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් පත්කරන ලද ස්ථාවර ප්‍රසම්පාදන කමිටුව 22 වන වගඋත්තරකරුගේ (ස්විස් සිංගප්පූරු සමාගමේ) ලංසුව ප්‍රතික්ෂේප කලයුතුව තිබුණි. ඒ වෙනුවට 22 වන වගඋත්තරකරු විසින් එවන ලද ලිපිය සලකාබලා තාක්ෂණික ඇගයීම් කමිටුවේ නිර්දේශ මත පදනම්ව එම ලංසුව ඇගයීම සිදුකර ඇත. කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් පත්කරන ලද ස්ථාවර ප්‍රසම්පාදන කමිටුවට ප්‍රදානය කර ඇති බලතල අපයෝජනය කරමින් හෝ ඉක්මවායමින් කටයුතු කර ඇති විටදී කිසිදු නීතීමය බලාධිකාරයකින් තොරව යමෙකු එහි නිශ්චය කර ඇති සේ පැහැදිලි සහ පහසුවෙන් දැකගත හැකි වරදක් සිදුකර ඇත. සිරිසේන සහ අනෙකුත් අය එදිරිව කෘෂිකර්ම හා ඉඩම් අමාත්‍ය කොබ්බෑකඩුව නඩුව 80 න.නී.වා 01 පිටුව 169 හි විනිශ්චයකාර සර්වානන්ද මැතිතුමාගේ නිරීක්ෂණය මා අවධාරණය කිරීමට කැමැත්තෙමි.”අධිකරණයට බලය සමාලෝචනය කිරීමේ බලතල පැවතීම සහ එය ඵලදායී ලෙස ක්‍රියාවේ යෙදවීම එවැනි බලය අපයෝජනය කිරීම්වලට එරෙහිව අවශ්‍ය ආරක්ෂක පියවරකි.”

ඉදිරිපත් කරන ලද කරුණු කෙරෙහි මාගේ සැලකිල්ල උනන්දුවෙන් යොමුකොට කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් පත්කරන ලද ස්ථාවර ප්‍රසම්පාදන කමිටුව විසින් කරන ලද ක්‍රියාව හෝ තීරණය එහි බලාධිකරයෙන් පිටත කරන ලද්දක් බවට මා විසින් සලකනු ලබන බැවින් සියළුම කාරණා සම්බන්ධයෙන් එය ශූන්‍ය හා බලරහිත වේ”

කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් පත්කරන ලද ස්ථාවර ප්‍රසම්පාදන කමිටුව එහි 2015-06-29 දින පැවති රැස්වීමේදී ලංසු ඇගයීම් කිරීම සදහා 1.3 හා 1.4 පියවරයන් සැලකිල්ලට ගැනීමකින් තොරව ටෙන්ඩර්පත් නැවත ඇගයීමකට ලක්කරන ලෙසට තාක්ෂණික ඇගයීම් කමිටුවට සත්‍යවශයෙන්ම විධානය කර ඇති බැවින් මෙම කැබිනට් පත්‍රිකාව මගින් කැබිනට් අමාත්‍යවරුන් නොමග යවා ඇත. 1.3 හා 1.4 පියවරයන් අතහැර දමන ලෙසට කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් පත්කරන ලද ස්ථාවර ප්‍රසම්පාදන කමිටුව විසින් තාක්ෂණික ඇගයීම් කමිටුව වෙත කරන ලද විධානය ලංසු බැදුම්කරයේ කියා ඇති කොන්දේසි එලෙසින්ම අර්ථකථනය කිරීමක් ලෙස කිසිදු විධියකින් සමකල නොහැකිය.එමනිසා අදාල කැබිනට් පත්‍රිකාව මත ලබාගෙන ඇති කැබිනට් තීරණය ලබාගෙන ඇත්තේ කැබිනට් අමාත්‍යවරුන් නොමග යැවීම මගින්ය. කැබිනට් අමාත්‍යවරුන් විසින් ගෙන ඇති 2015-09-22 දිනැති තීරණය කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් පත්කරන ලද ස්ථාවර ප්‍රසම්පාදන කමිටුව විසින් නිර්දේශ කරන ලද ලංසුකරු සමග එක්වසරක් සදහා ගිවිසුමකට එලඹීමට සම්බන්ධවී තිබුණු පමණින්ම එය වලංගු තීරණයක් වශයෙන් සැලකීමට නොහැකිය.

මෙම ප්‍රසම්පාදන මණ්ඩලයේ කටයුතු කරනුයේ රජයේ ආයතනවල ඉහළ තනතුරු දරණ මෙම ක්‍රියාවලීන් පිළිබදව පලපුරුද්දක් ඇති ඉහළ නිළධාරීන් බැවින් මෙය නොදැන සිදුවූවක් නොවන අතර, ප්‍රසම්පාදන අභියාචනා මණ්ඩලය ද එම ටෙන්ඩරය අවලංගු කිරීමට නිර්දේශ කර තිබියදී හා එවක අමාත්‍යවරයා ද එම ටෙන්ඩරය අවලංගු කිරීමට නිර්දේශ කර තිබියදී එම ටෙන්ඩරය පිරිනැමීමට කටයුතු කිරීමෙන් පැහැදිලිව සැකයක් ජනිත වන්නේත්, පෙනීයන්නේත් හිතා මතාම එක් තෝරාගත් පුද්ගලයකුට අර්ථ ලාභයක් සිදුවන පරිදි කටයුතු කර ඇති බවයි.

2. තවද මෙම ටෙන්ඩරය සම්බන්ධව ගැටළු සහගත තත්වයක් පවතින නිසා ගල් අඟුරු හිගයක් ඇතිවී විදුලිය ඇණහිටීම වලක්වා ගැනීමට ඒ වනවිට ලෝක වෙළඳ පොලේ ගල් අඟුරු මිල අඩුවෙමින් පැවති හෙයින් ක්ෂණික මිලදී ගැනීමේ ක්‍රමය යටතේ අඩු මිලට ගල් අඟුරු මිලදී ගෙන ඇත. ඒ සදහා කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් කැබිනට් අනුමැතියද ලබාදී ඇත. එසේ තිබියදී අධිකරණය තීරණය කල පරිදි කැබිනට් මණ්ඩලය නොමඟ යවමින් ස්විස් සිංගප්පූර් සමාගමෙන් වැඩි මුදලකට ගල් අඟුරු මිලදී ගැනීමෙන් ශ්‍රී ලංකා රජයට අතිවිශාල මුල්‍යමය පාඩුවක් ද ප්‍රසම්පාදන කමිටුව විසින් සිදුකර ඇත.

මෙම සිදුවීම අල්ලස් පනතේ 36 වන අධිකාරය V වන කොටස අල්ලස් නොවන වැරදි , 70 වගන්තියට අනුව සිදුකරන ලද වරදක් බව පෙනේ.

70. ආණ්ඩුවට අයුතු සහගත ලෙස හෝ නීතීවිරෝධි ලෙස පාඩු සිදුකිරීමේ හෝ තමා වෙත හෝ යම් තැනැත්තකු වෙත අයුතු සහගත ලෙස හෝ නීතීවිරෝධි ලෙස අර්ථලාභයක්, අනුග්‍රහයක් හෝ වාසියක් සිදු කිරීමේ චේතනාවෙන් හෝ ආණ්ඩුවට හෝ යම් තැනැත්තකුට අයුතු සහගත ලෙස හෝ නීතී විරෝධි ලෙස පාඩු සිදුවිය හැකි බව නැතහොත් යම් තැනැත්තකුට අයුතු සහගත ලෙස හෝ නීතීවිරෝධි ලෙස අර්ථලාභයක් අනුග්‍රහයක් හෝ වාසියක් සැලසෙන බව දැන දැනම පහත දැක්වෙන යම් ක්‍රියාවක් එනම්,

අ) රජයේ සේවකයකු වශයෙන් වූ ස්වකීය ධුරය ප්‍රකාර කිරීමට තමාට බලය පැවරී ඇති යම් ක්‍රියාවක් කරන හෝ කිරීමෙන් වැලකී සිටින,
ආ) රජයේ සේවකයකු වශයෙන් ස්වකීය ධුරය ප්‍රකාර කිරීමට වෙනත් යම් රජයේ සේවකයකුට බලය පැවරී ඇති යම් ක්‍රියාවක් ඉටු කිරීමට හෝ ඉටුකිරීමෙන් වැලකී සිටීමට වෙනත් යම් රජයේ සේවකයකු පොළඹවන,
ඇ) රජයේ සේවකයකු වශයෙන් ස්වකීය ධුරය ප්‍රකාර තමාට දැනගැනීමට ලැබෙන යම් තොරතුරක් පාවිච්චි කරන,
ඈ) රජයේ සේවකයකු වශයෙන් ස්වකීය ධුරය ප්‍රකාර යම් තීරණයක් ගැනීමේ ලා සහභාගී වන,
ඉ) රජයේ සේවකයකු වශයෙන් වූ ස්වකීය ධුරය කෙලින්ම හෝ අන්‍යාකාරයකින් හෝ පාවිච්චි කිරීමෙන් යම් ක්‍රියාවක් ඉටුකිරීමට හෝ ඉටුකිරීමෙන් වැලකී සිටීමට යම් තනැත්තකු පොළඹවන
යම් රජයේ සේවකයකු දූෂණය පිළිබද වරද සම්බන්ධයෙන් වරදකරු විය යුතු අතර මහේස්ත්‍රාත්වරයකු විසින් පවත්වනු ලබන ලඝු නඩු විභාගයකින් පසු වරදකරු කරනු ලැබූ විට අවුරුදු දහයක් නොඉක්මවන කාලයක් සදහා බන්ධනාගාර ගතකිරීමකට හෝ රුපියල් එක් ලක්ෂයක් නොඉක්මවන දඩයකට හෝ ඒ බන්ධනාගාරගත කිරීම හා දඩය යන දඩුවම් දෙකටම හෝ ඔහු යටත් විය යුතුය.

මේ අනුව පනත හා වගන්ති කඩකර ඇති ආකාරය

අ) රජයේ සේවකයකු වශයෙන් වූ ස්වකීය ධුරය ප්‍රකාර කිරීමට තමාට බලය පැවරී ඇති යම් ක්‍රියාවක් කරන හෝ කිරීමෙන් වැලකී සිටින, වගන්තිය උල්ලංඝනය කර ඇති ආකාරය

ලංසු ලියැවිල්ලේ 5.5 උල්ලංඝනය කරමින් ස්විස් සිංගප්පූර් සමාගම ප්‍රසම්පාදන මණ්ඩලයට ටෙන්ඩර් කොන්දේසි වෙනස් කරන ලෙස ඉල්ලා ලිපිය ඉදිරිපත්කල අවස්ථාවේ එම ලංසුකරු ටෙන්ඩර් ක්‍රියාවලියෙන් ඉවත් කිරීමට තිබූ නීතීමය අයිතිය පැහැර හැරීම.

සාක්ෂි
01. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ තීරණය – ඒ අනුව අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින් පත්කරන ලද ප්‍රසම්පාදන කමිටුව විසින් 22 වන වගඋත්තරකරු වු ස්විස් සිංගප්පූරු සමාගමේ ලංසුව ප්‍රතික්ෂේප කල යුතුව තිබූ නමුත් එය සැලකිල්ලට ගෙන පිරිවිතර පිළිබද කොන්දේසි ඉවත් කර නැවත ඇගයීමට යොමු කිරීම අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින් පත්කරන ලද ප්‍රසම්පාදන කමිටුව බලතල ඉක්මවා ක්‍රියාකිරීමක් බව ඉතා පැහැදිලිව පෙනෙන්නට ඇතැයි අධිකරණ තීන්දුවේ දැක්වෙයි. (නඩු තීන්දුවේ පිටුව 15- අවසන් ජේදය The SCAPC ….)
02. ලංසු ලියැවිල්ලේ 5.5 වගන්තිය

ආ) රජයේ සේවකයකු වශයෙන් ස්වකීය ධුරය ප්‍රකාර කිරීමට වෙනත් යම් රජයේ සේවකයකුට බලය පැවරී ඇති යම් ක්‍රියාවක් ඉටු කිරීමට හෝ ඉටුකිරීමෙන් වැළකී සිටීමට වෙනත් යම් රජයේ සේවකයකු පොළඹවන.. වගන්තිය කඩකර ඇති ආකාරය

තාක්ෂණික ඇගයීම් කමිටුව විසින් කරන ලද ඇගයීම් වාර්තාවෙන් පසුව ස්විස් සිංගප්පූර් සමාගමේ ඉල්ලීම සැලකිල්ලට ගනිමින් ටෙන්ඩරයේ පිරිවිතර ඉවත්කර නැවත ඇගයීම් වාර්තාවක් ලබාදෙන ලෙසට තාක්ෂණික ඇගයීම් කමිටුවට ප්‍රසම්පාදන කමිටුව විසින් දන්වා තිබීම මගින් ඉහත වගන්තිය අනුව වරදක් කර ඇත.

සාක්ෂි
01. ටෙන්ඩරයක් විවෘත කිරීමෙන් පසුව ටෙන්ඩර් පත්‍රිකාවේ ඇති කිසිම ඇගයීම් සම්බන්ධ කොන්දේසියක් වෙනස් කිරීමේ හැකියාවක් නොමැති බව 2006 රජයේ ප්‍රසම්පාදන මාර්ගෝපදේශ සංග්‍රහයේද පැහැදිලිව සදහන් කර ඇති බැවින්, විනිවිද භාවය, යුක්තිය හා සමානාත්මතාවය ආරක්ෂා කිරීම සදහා ප්‍රසම්පාදන මාර්ගෝපදේශ දැඩිව අනුගමනය කලයුතුව තිබූ බව අධිකරණ වාර්තාවේ සදහන් වෙයි. (නඩු තීන්දුවේ පිටුව 12- 2 ජේදය සිට අවසානය දක්වා Counsel also …..)
ඒ අනුව ගල් අඟුරුවල ප්‍රමාණය පිළිබද පිරිවිතරයන් ඉවත් කිරීම ටෙන්ඩරය විවෘත කිරීමට පෙර කලයුතුව තිබූ දෙයක් බවත් ටෙන්ඩරය විවෘත කිරීමෙන් පසුව එය ඉවත් කිරීම අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින් පත්කරන ලද ප්‍රසම්පාදන කමිටුව බලය ඉක්මවා කටයුතු කිරීමක් බවත්, එම නිසා ඔවුන්ගේ ක්‍රියාකලාපය වලංගු නොවන බවත්, අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින් පත්කරන ලද ප්‍රසම්පාදන කමිටුව වෙත ලබාදී ඇති බලය ක්‍රියාත්මක කලයුතුව ඇත්තේ ඉතා විශ්වාසවන්තව හා අදාල කරුණට අනුකූලව පමණක් වන අතර ඉන් පරිභාහිර හේතූන්මත බලය ඉක්මවා ක්‍රියා නොකල යුතු බවත් අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින් පත්කරන ලද ප්‍රසම්පාදන කමිටුවේ ඉහත ක්‍රියාකලාපය නීතීය අනුව නිවැරදියැයි නොපෙනෙන බවද අධිකරණ තීන්දුවේ සදහන්ය. (නඩු තීන්දුවේ පිටුව 13- 2 ජේදය සිට අවසානය දක්වා Thus…..)
02. පලමු හා දෙවන ඇගයීම් කමිටු වාර්ථා

ඇ). රජයේ සේවකයකු වශයෙන් ස්වකීය ධුරය ප්‍රකාර තමාට දැනගැනීමට ලැබෙන යම් තොරතුරක් පාවිච්චි කරන.. වගන්තිය කඩකර ඇත.

මෙම ටෙන්ඩර් ක්‍රියාවලියේදී තමන්ට අසාධාරණයක් වුයේයැයි සිතූ 1,2,3,4 ලංසුකරුවන් ප්‍රසම්පාදන අභියාචනා මණ්ඩලයට පැමිණිලි කරද්දී ඒ බව දැනගත් ප්‍රසම්පාදන කමිටු සාමාජික විදුලිබල අමාත්‍යංශයේ ලේකම් විසින් අභියාචනා මණ්ඩලය විවේචනය කරමින් මාධ්‍යයට කරන ලද ප්‍රකාශ නිසා එම මණ්ඩලයට බලපෑමක් සිදුවීම.

සාක්ෂි

1. අමාත්‍ය මණ්ඩලය විසින් පත්කරන ලද ප්‍රසම්පාදන කමිටුවේ මෙම ක්‍රියාකලාපයට එරෙහිව පෙත්සම්කරු විසින් ප්‍රසම්පාදන අභියාචනා මණ්ඩලය වෙත පෙත්සමක් ඉදිරිපත් කර තිබූ නමුත් අභියාචනා මණ්ඩලයේ සාමාජිකයින්ගේ අපක්ෂපාතිත්වය ගැන පුවත්පත් වාර්ථා පලවීම හේතුවෙන් පෙත්සම්කරු අභියාචනා මණ්ඩලයට කැදවනු ලැබූවද ඒ පිළිබද කරුණු විමසීම අභියාචනා මණ්ඩලය විසින් ප්‍රතික්ෂේප කර ඇත.( නඩු තීන්දුවේ පිටුව 16 අවසන් ජේදය සිට 17 Any…)
   02. අදාල මාධ්‍ය වාර්ථාව

ඈ) රජයේ සේවකයකු වශයෙන් ස්වකීය ධුරය ප්‍රකාර යම් තීරණයක් ගැනීමේ ලා සහභාගීවන,
01. මෙම ටෙන්ඩරය පිලිබද ගැටළුවක් මතුවී ඇති නිසා ඒ වනවිට ක්ෂණික මිලදී ගැනීම් ක්‍රමය යටතේ ගල් අඟුරු මිලදී ගැනීමට කටයුතු කර තිබුණි. ඒ අනුව ඉතා අඩු මිලක් යටතේ ගල් අඟුරු මිලදී ගනිමින් තිබුණි. ඒ මෙ.ටො. 01 ක් ඇ.ඩො. 51.29 කටය. එසේ තිබියදී කැබිනට් මණ්ඩලය නොමග යවමින් එම කාල සීමාවේදීම මෙ.ටො. 01 ක් ඇ.ඩො. 51.96 බැගින් මෙ.ටො. 330,000 ක් මිලදී ගැනීමෙන් ඇ.ඩො. 221, 100ක පාඩුවක් ශ්‍රී ලංකා රජයට සිදුවන පරිදි ද
02. ක්ෂණික මිලදී ගැනීම් ක්‍රමය මගින් අඩුමිලට ගල් අගුරු මිලදී ගනිමින් සිටින විට ලෝක වෙලද පොලේ ගල් අඟුරු දර්ශක මිල 51.85 ට පවතිද්දී ස්විස් සිංගප්පූර් සමාගමෙන් 58 කට මිලදී ගන්නා පදනම මත ශ්‍රී ලංකා රජයට පාඩුවක් වන ලෙස එක් එක් මාසයේ දර්ශක මිලට ආදේශ කරන මිල සූත්‍රයක් හදුන්වාදෙමින් ස්විස් සිංගප්පූර් සමාගමට වාසිවන ආකාරයේ තීරණයක් ගැනීමට ප්‍රසම්පාදන මණ්ඩලය සහභාගී වී කටයුතු කර ඇත.
සාක්ෂි-
01. ඒ අනුව අදාල කැබිනට් පත්‍රිකාව මගින් අමාත්‍ය මණ්ඩලය නොමග යවා ඇති බව පෙනීයන බවත්, අදාල අමාත්‍ය මණ්ඩල අනුමැතිය ලබාගෙන ඇත්තේ නොමග යැවීමෙන් බවත්, එබැවින් එය වලංගු තීරණයක් ලෙස සැලකිය නොහැකි බවත් අධිකරණ තීන්දුවේ දක්වා ඇත. (නඩු තීන්දුවේ පිටුව 21- 3 ජේදයThis cabinet…. )
02. අදාල කැබිනට් පත්‍රිකාව හා ඇමුණුම
03. විදුලිබල අමාත්‍යවරයා විසින් පත්කරන ලද ත්‍රී පුද්ගල කමිටුවේ වාර්ථාවේ 06 පිටුවේ දක්වා ඇති පරිදි ක්ෂණික මිලදී ගැනීම් මගින් මිලදී ගැනීම ස්විස් සමාගමෙන් මිලදී ගැනීම සමග කර ඇති සන්සන්දනයේ පෙන්වන ඇ.ඩො. මිලියන 7.5 ක වෙනස

ඉ) රජයේ සේවකයකු වශයෙන් වූ ස්වකීය ධුරය කෙලින්ම හෝ අන්‍යාකාරයකින් හෝ පාවිච්චි කිරීමෙන් යම් ක්‍රියාවක් ඉටුකිරීමට හෝ ඉටුකිරීමෙන් වැලකී සිටීමට යම් තනැත්තකු පොළඹවන

ඉහතින් ඉදිරිපත් කරන ලද කරුණු හා සාක්ෂි අනුව මෙම වගන්තිය ද කඩකර ඇති බව පැහැදිලිය.

මෙම ටෙන්ඩරයේ ප්‍රසම්පාදන කමිටු නිළධාරීන් ලෙස කටයුතු කර ඇත්තේ පහත නිළධාරීන්ය
01. බී.එම්.එස්.බටගොඩ මයා – ලේකම්, විදුලිබල හා පුනර්ජනනීය බලශක්ති අමාත්‍යංශය, අංක 72, ආනන්ද කුමාරස්වාමි මාවත, කොළඹ 07.
02. ජී.එස්.විතානගේ මයා – ලේකම්, විදේශරැකියා අමාත්‍යංශය දෙවන මහල, ඇසෙට් ආකේඩ් ගොඩනැගිල්ල, යෝක්විදීය, කොළඹ 01.
03. එස්.ඒ.එන්.සරණතිස්ස මයා – අතිරේක ලේකම්, විදුලිබල හා පුනර්ජනනීය බලශක්ති අමාත්‍යංශය අංක 72, ආනන්ද කුමාරස්වාමි මාවත, කොළඹ 07.
04. එම්.සී.වික්‍රමසේකර මයා – සාමාන්‍යාධිකාරී, ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලය, චිත්තම්පලම් ඒ ගාඩ්නර් මාවත, කොළඹ 01.
05. ඒ.කේ.සෙනෙවිරත්න මයා – අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්, භාණ්ඩාගාරය, මුදල් අමාත්‍යංශය, කොළඹ 01.
06. පී.ආර්.එල් වසන්ත මයා, ප්‍රධාන ගණකාධිකාරී, ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව, ගුවන් හමුදා මූලස්ථානය, කොළඹ 02.

මෙම අවස්ථාවට දූෂණ විරෝධී පෙරමුණේ උපදේශක කීර්ති තෙන්නකෝන්, එහි ලේකම් සහ අධ්‍යක්ෂ ජේ.ඒ වික්‍රමසිංහ සහ අකලංක හෙට්ටිආරච්චි යන මහත්වරු එක්ව සිටියහ.

ධර්මසිරි සෙනෙවිරත්න

කෙළිදෙලෙන් දවසරින අහිංසක දරුව නේ
තෙපි නොදන්නේ වුවද බියකරුය් ලොව අ නේ
අපේ ලොව දෙබෑ කර ඔරු හබල් ගසමි නේ …
මිනිස් රකුසන් එතී , සැගවියව් පැටවූ නේ

අපේ දරුවන් කපා උයා රස කරමි නේ
තොපේ දරුවන් කවා ලොකුමහත් කරමි නේ
අපේ ගත රුහිරු මත තොපේ ලොව හෙට දී නේ
ගොඩ නැගීමද තොපේ මිනිස් කම මිනිසු නේ

පන නහන එවුන්ගේ දුක සොයන මිනිසු නේ
පන නැහෙන එවුන්ගේ දුක නැද්ද වැටහු නේ
අපි අපේ පාඩුවෙය් මෙහි ඉන්නෙ දෙවිය නේ
වනසන්නෙ ඇය් අපට උරුම ලොව මිනිසු නේ

ධර්මසිරි සෙනෙවිරත්න

සිංහල අටුවා ලියවුනේ ක්‍රි පු තුන්වන සියවසේ පමණය මේ සිංහල අටුවා 12 සියවස වනතෙක් තිබු බව පොළොන්නරු යුගයේ සාරීපුත්ත ටීකාචාරීන්ගේ ග්‍රන්ථ වලින් පෙනේ මේ අටුවා ලියු සිංහල භාෂාව හෙලබස හා එළු බස නමින්ද හැඳින්වේ දම්පියා අටුවා ගැටපදයේ සිංහල ජනතාවද ”හෙලු ” නමින් හඳුන්වා ඇත .සියවස් හතක් පමණ සිංහල ජනතාවට බුදුදහම ගැන දැනුම ලබාදුන්නේ හෙළ අටුවා ය අතිශයින් ගැඹුරු දර්ශනයක් වූ බුදු දහම තෙර…ු කරදීමට තරම් පොහොනාවූ භාෂාවක් එකල සිංහල ද්වීපයේ තිබු බව මෙයින් පෙනේ එය නම් සිංහල භාෂාවය . මිහිඳු හිමියන් විසින් එදා බුදු දහමට අර්ථ කතන සපයන ලද්දේ එදා පවතී සිංහල භාෂාවෙනි .මේ භාෂාව මේ රටේ ඊට ඉහත සිටම හැදී වැදී ආ භාෂාවකි ..
මේ භාෂාව මහින්දා ගමනයට සියවස් පහකට පෙරත් භාවිතා වී ඇති බව අනුරපුර ඇතුළු නුවරට අයත් ප්‍රදේශවල ශිරාන් දැරණියගල විසින් කල කැනීම් වලින් හෙළිවී අතය් කියවේ ..ක්‍රි පුරවා 8 වන සියවසට අයත් වලං කැබැල්ලක තිබු අකුරු දෙවනපෑතිස් සමයේ අකුරුවලට සමානය . දේවානම් පියතිස්සගේ සොයුරු උත්තිය රජු විසින් මිහින්තලේ කන්ඨක චේතිය ප්‍රදේශයේ ලියවන ලද සෙල්ලිපියක මේ සිංහල ප්රාකෘතය දැක්වේ ”””””ගමනි උති දෙවන පිය මහා රජහ ඥය ශුමන දෙවිය ලෙනේ අගත අනගත චතු දිශ ශගස ”””…
මේ භාෂාවෙන්ම තවත් සියවස් 5 ක් පමණ ලියා ඇත .එවන් ලිපි දිවයිනේ සතර දික් භාගයේම ඇත .මෙයින් පෙනී යන්නේ රටේ අස්සක් මුල්ලක් නාරම එකම භාෂාවක් භාවිතා වූ බවය්
එය සිංහල භාශාවය්
මේදක්වා හමුවී ලේඛන ගතකල සෙල්ලිපි 3000 ඉක්මවය් වැළලී ගිය විනාශවී ගිය ඒවා කොතෙක් වේද ? බෙල් මහතා විසින් 1911 පාලන වාර්තාවේ දැක්වූ සෙල්ලිපි සිය ගණනක් දැන් අස්තානගතය උතුරේ දෙමල බෙදුම් වාදීන් විසින් හා මුස්ලිම් වරුන් විසින් පැරණි සෙල්ලිපි සියගනින් විනාශ කරන බව දන්නා සිංහලයින් කීදෙනෙක් ඇද්ද . ක්‍රි පු යුගයට අයත් සෙල්ලී පි1276ක් පරණවිතාන මහතා විසින් සටහන් කර ඇත . තල්පත් ලිපි කෙතරම් තිබෙන්නට ඇත්ද
එකල භාවිතාවූ භාෂාව ”සීහල භාසා ” ලෙස දැක්වේ ”එත්ථ සීහල භාසං භිත්වා ””යනුවෙන් වන්සත්තප්පකාසිනියේද මනෝරත පුරනියේ සීහල භාසා ලෙසද දැක්වේ ”’සීහල භාසා නමස්කාර වන්නනා ””නම්වූ පොය්හේ නමින්ම සීහල භාසා යනුවෙන් දැක්වේ මෙය මුළු දිවයිනේම භාෂාව විය එනිසාම එය ”’දීප භාසා ”’ නමින්ද හැඳින් විනි උදාහරණ –1 -”දීප භාසාය සන්ටිතා ,,,ධම්ම පදට්ට කතා — 2මහාවංශය -”ධම්මං භාසිත්වා දීප භාසාය එවං ””3 අථ්ථසාලිනි –”’
-දීපවාසීනං භාසාය ”’
5 වන කාශ්‍යප රජතුමා ලියු දම්පියා අටුවා ගැට පදයෙහි ”දීපභාසා ” යන්නෙහි එකම තේරුම සිංහල බස බවත් මේ දීපවාසීන් සිංහල බවත් විස්තර කොට කියය්
යක්ෂ නාග ආදීන්ගේ භාෂාවත් ආර්ය යන්ගේ භාෂාවත් එකතුවී මෙරටේ භාෂාව වර්ධනයවිය . ඇපය, ඔලුව, කකුල, කට ,කලව , කුල්ල ,තොල පැදුර , ,පොත්ත ,බඩ , ළිඳ ,ලිප , විලුඹ , ආදී වචන යක්ෂ නාග ජනතාවගේ භාෂාවේ වචන වියහැකි බවත් මේවා කිසිදු ආර්ය හෝ වෙනත් අනාර්ය භාෂාවක හෝ නැති වචන බව මහාචාර්ය හෙට්ටිආරච්චි මහතා විසින් ලංකා විශ්ව විද්‍යාල ඉතිහාසයේ දක්වා ඇත .
ඉහතකී කරුණු අනුව මුළු ජාතියම සිංහල නමින් හැඳින්වූ බවත් ඔවුන්ගේ භාෂාව සිංහල බවත් සිංහල යන් වාසය කල මේ දිවයින සිංහලද්වීපය බවත් පෙනී යය්
මතු සම්බන්ධයසිංහල මුල 3——-”’ජාතිය පාවාදීම ” නම් වූ මගේ පොත ඇසුරෙන්
ධර්මසිරි සෙනෙවිරත්න
සිංහල අටුවා ලියවුනේ ක්‍රි පු තුන්වන සියවසේ පමණය මේ සිංහල අටුවා 12 සියවස වනතෙක් තිබු බව පොළොන්නරු යුගයේ සාරීපුත්ත ටීකාචාරීන්ගේ ග්‍රන්ථ වලින් පෙනේ මේ අටුවා ලියු සිංහල භාෂාව හෙලබස හා එළු බස නමින්ද හැඳින්වේ දම්පියා අටුවා ගැටපදයේ සිංහල ජනතාවද ”හෙලු ” නමින් හඳුන්වා ඇත .සියවස් හතක් පමණ සිංහල ජනතාවට බුදුදහම ගැන දැනුම ලබාදුන්නේ හෙළ අටුවා ය අතිශයින් ගැඹුරු දර්ශනයක් වූ බුදු දහම තෙර…ු කරදීමට තරම් පොහොනාවූ භාෂාවක් එකල සිංහල ද්වීපයේ තිබු බව මෙයින් පෙනේ එය නම් සිංහල භාෂාවය . මිහිඳු හිමියන් විසින් එදා බුදු දහමට අර්ථ කතන සපයන ලද්දේ එදා පවතී සිංහල භාෂාවෙනි .මේ භාෂාව මේ රටේ ඊට ඉහත සිටම හැදී වැදී ආ භාෂාවකි ..
මේ භාෂාව මහින්දා ගමනයට සියවස් පහකට පෙරත් භාවිතා වී ඇති බව අනුරපුර ඇතුළු නුවරට අයත් ප්‍රදේශවල ශිරාන් දැරණියගල විසින් කල කැනීම් වලින් හෙළිවී අතය් කියවේ ..ක්‍රි පුරවා 8 වන සියවසට අයත් වලං කැබැල්ලක තිබු අකුරු දෙවනපෑතිස් සමයේ අකුරුවලට සමානය . දේවානම් පියතිස්සගේ සොයුරු උත්තිය රජු විසින් මිහින්තලේ කන්ඨක චේතිය ප්‍රදේශයේ ලියවන ලද සෙල්ලිපියක මේ සිංහල ප්රාකෘතය දැක්වේ ”””””ගමනි උති දෙවන පිය මහා රජහ ඥය ශුමන දෙවිය ලෙනේ අගත අනගත චතු දිශ ශගස ”””…
මේ භාෂාවෙන්ම තවත් සියවස් 5 ක් පමණ ලියා ඇත .එවන් ලිපි දිවයිනේ සතර දික් භාගයේම ඇත .මෙයින් පෙනී යන්නේ රටේ අස්සක් මුල්ලක් නාරම එකම භාෂාවක් භාවිතා වූ බවය්
එය සිංහල භාශාවය්
මේදක්වා හමුවී ලේඛන ගතකල සෙල්ලිපි 3000 ඉක්මවය් වැළලී ගිය විනාශවී ගිය ඒවා කොතෙක් වේද ? බෙල් මහතා විසින් 1911 පාලන වාර්තාවේ දැක්වූ සෙල්ලිපි සිය ගණනක් දැන් අස්තානගතය උතුරේ දෙමල බෙදුම් වාදීන් විසින් හා මුස්ලිම් වරුන් විසින් පැරණි සෙල්ලිපි සියගනින් විනාශ කරන බව දන්නා සිංහලයින් කීදෙනෙක් ඇද්ද . ක්‍රි පු යුගයට අයත් සෙල්ලී පි1276ක් පරණවිතාන මහතා විසින් සටහන් කර ඇත . තල්පත් ලිපි කෙතරම් තිබෙන්නට ඇත්ද
එකල භාවිතාවූ භාෂාව ”සීහල භාසා ” ලෙස දැක්වේ ”එත්ථ සීහල භාසං භිත්වා ””යනුවෙන් වන්සත්තප්පකාසිනියේද මනෝරත පුරනියේ සීහල භාසා ලෙසද දැක්වේ ”’සීහල භාසා නමස්කාර වන්නනා ””නම්වූ පොය්හේ නමින්ම සීහල භාසා යනුවෙන් දැක්වේ මෙය මුළු දිවයිනේම භාෂාව විය එනිසාම එය ”’දීප භාසා ”’ නමින්ද හැඳින් විනි උදාහරණ –1 -”දීප භාසාය සන්ටිතා ,,,ධම්ම පදට්ට කතා — 2මහාවංශය -”ධම්මං භාසිත්වා දීප භාසාය එවං ””3 අථ්ථසාලිනි –”’
-දීපවාසීනං භාසාය ”’
5 වන කාශ්‍යප රජතුමා ලියු දම්පියා අටුවා ගැට පදයෙහි ”දීපභාසා ” යන්නෙහි එකම තේරුම සිංහල බස බවත් මේ දීපවාසීන් සිංහල බවත් විස්තර කොට කියය්
යක්ෂ නාග ආදීන්ගේ භාෂාවත් ආර්ය යන්ගේ භාෂාවත් එකතුවී මෙරටේ භාෂාව වර්ධනයවිය . ඇපය, ඔලුව, කකුල, කට ,කලව , කුල්ල ,තොල පැදුර , ,පොත්ත ,බඩ , ළිඳ ,ලිප , විලුඹ , ආදී වචන යක්ෂ නාග ජනතාවගේ භාෂාවේ වචන වියහැකි බවත් මේවා කිසිදු ආර්ය හෝ වෙනත් අනාර්ය භාෂාවක හෝ නැති වචන බව මහාචාර්ය හෙට්ටිආරච්චි මහතා විසින් ලංකා විශ්ව විද්‍යාල ඉතිහාසයේ දක්වා ඇත .
ඉහතකී කරුණු අනුව මුළු ජාතියම සිංහල නමින් හැඳින්වූ බවත් ඔවුන්ගේ භාෂාව සිංහල බවත් සිංහල යන් වාසය කල මේ දිවයින සිංහලද්වීපය බවත් පෙනී යය්
මතු සම්බන්ධය

අලුත් පක්ෂයක් නිර්මාණය කිරීම පිළිබඳව ආණ්ඩුව බියට පත්ව ඇති බව හිටපු ආර්ථික සංවර්ධන අමාත්‍ය බැසිල් රාජපක්ෂ මහතා පවසයි.

lankanews.org

මාධ්‍යවේදී ලසන්ත වික්‍රමතුංග  ඝාතනය කලේ හිටපු යුද හමුදාපති සරත් ෆොන්සේකා බවට වර්තමාන අග්‍රාමාත්‍ය රනිල් වික්‍රමසිංහ  මීට ඉහතදී විපක්ෂ නායක ලෙස පාර්ලිමේන්තුව තුල සිදු කල ප්‍රකාශය සමග 5000%ක් තමා එකගවන බව හිටපු ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ  පවසනවා.
මාධ්‍යවේදීන් නැගු ප්‍රශ්නයක් සදහා පිළිතුරු ලබාදුන් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ….

මම කොහොමද රටේ යුද්දේ කලේ කියලා ෆොන්සේකා  අහලා තිබුනා.සරත් ෆොන්සේකා පෙනී සිටින්නේ යුධ ඔස්තාර් හෑටියට නේ.ඔස්තාර්ගේ යුධ හමුදා මුලස්ථානය ඈතුලට අර කොටි ධේනුව ඈවිල්ලා ඔස්තාර්ට ගෑහුවා.එතකොට මේ යුධ ඔස්තාර්ට යුධ හමුදා මුලස්ථානය ආරක්ෂා කරන්න බෑරිනම් ජනතාව විශ්වාස කරනවාද මෙයාට යුද්දේ දිනන්න හෑකියාවක් තිබුනා කියලා.අපි කවදාවත් යුද්දේ කරපු අයට ගරහලා නෑ…
නමුත් මේ වගේ කැත කතා කියනකොට උත්තර දෙන්න වෙනවා.ලෝකයේ කිසිම හමුදා මුලස්ථානයකට පහරදීලා හමුදාපතිවරයාට ගහලා නෑ .මේ විකාර මෙයා කට වහගෙන ඉන්න ඕන.වීඩියෝ සහිතයි
වෑඩේ තියෙන්නේ මේකයි චන්ද දෙදාහක් අරන් ප්‍රදේශීය සභා මන්ත්‍රී වෙන්න බෑ.එහෙම වෙන්න බෑරි පුද්ගලයෙක් ඈමති කෙනෙක් වෙලා.මන්ත්‍රී වෙන්න බෑරි පුද්ගලයා කෑබිනට් ඈමතිකෙනෙක් කරාම ඒක කරපු පුද්ගලයා කියන කියන හෑමදේම කරන්න ඕනනේ.

බුද්ධි අංශ කරපුවා ,පොලීසිය ,ගුවන් හමුදාව කරපුවා නාවික හමුදාව කරපුවා නෑතුව මේ යුද්ධය අවසන් කරන්න බෑ.ඒ අයගෙන් එක හා සමාන විශාල සේවාවක් වුනා. දෑන් විදේශ ඈමති මංගල සමරවීර  පාර්ලිමේන්තුවේදී කිව්වා මෙයා හොද සෑල්වේශන් ආමි එකට කියලා දෑන් නම් මට හිතෙනවා ඒක සියයට පන්සියයක් හරි කියලා.ඒ එක්කම ජෝෂප් මයිකල්  පාර්ලිමේන්තුවේදී ප්‍රකාශයක් කලා ලසන්ත ඝාතනය සම්බන්ධව මම ඒකට සියයට දාහක් එකගයි.ඊටත් එහා ගිහිල්ලා ගරු අගමෑති රනිල් වික්‍රමසිංහ  පාර්ලිමේන්තුවේ ප්‍රකාශයක් කලා ලසන්ත මරණය සිදුකලේ සරත් ෆොන්සේකා කියලා.ඒ කතාවට මට සියයට පන්දාහක් එකග වෙන්න වෙනවා.