චානක බණ්ඩාරගේ

(ඉන්දියාවේ New Buddhist සඟරාව ඇසුරුණි, ජුලි 2015 ප්‍රකාශය.  මෙම සිංහළ පරිවර්තනය, මුල් ඉංග්‍රීසි ලිපිය ලිවූ ලේඛකයාම විසින්ම කරන ලද්දකි)

ධර්මපාලතුමා ශ්‍රී ලංකාවේ මහත්මා ගාන්ධිද?  මෙහි සත්‍යතාවක් ඇත.

ධර්මපාලතුමා වැඩියෙන්ම සිංහල බෞද්ධයන් වෙනුවෙන් කතා කළ බව ඇත්තය. නමුත්, ගාන්ධි තුමා මෙන් ඔහුද  බ්‍රිතාන්‍ය යටත්විදිතවාදීන්ට විරුද්ධව තදින්ම සටන් කළේය. බ්‍රිතාන්‍යයෝ එවකට, ධර්මපාලතුමා ජීවත්ව සිටි කාලයේ (1864 – 1933), අනවසරන්යෙන්, ශ්‍රී ලංකාව පාලනය කළහ.

එබැවින්, ධර්මපාලතුමා සෑම ශ්‍රීලාංකිකයෙක් වෙනුවෙන්ම සටන් කළේය.

ධර්මපාලතුමා ඔහු විසින් පළ කරන ලද ලිපිවලින් ලංකාවේ ළඟම අසල්වැසියා වන ඉන්දියාව (දඹදිව), ලංකාවට ඉතාම වැදගත් වන්නේ මන්දැයි පැහැදිලිව විස්තරකර දුන්නේය.

ශ්‍රීලංකාව සිංහල, බෞද්ධ අඩිතාලමක් (foundation) ඇති රටකි.  අද දින, ශ්‍රීලංකාව ලොව තිබෙන සැම ප්‍රධානම ආගමක්ම (යුදෙව් ආගම හැරුනුකොට) අදහන ජනතාවක් සිටින රටකි. මෙම රටේ ජනතාව ඉතා මිත්‍රශීලීව සහ සහයෝගීතාවෙන් ජිවත් වෙත්.  ශ්‍රී ලංකාව වනාහි එකමුතු, සහජීවී සමාජයක් පවත්නා  රටක් සඳහා වූ  කදිම උදාහරණයකි.  ශ්‍රී ලංකාව ඉදිරියටත් ලොව ඉතා සාර්ථක බහු ජාතික/ආගමික රටක් ලෙස වැජභෙනු ඇත.

ශ්‍රී ලංකා දේශය බිහි වූයේ  බුදු රජාණන් වහන්සේගේ පරිනිර්වාණයත් සමග (මෙයට වසර 2498කට පෙර – ක්‍රි පු 498) උතුරු ඉන්දියාවේ සිංහපුර, වංග දේශයේ, ලාට රටේ (අද උතුරු බෙංගාලයේ)  සිටි විජය කුමරුගේ ශ්‍රී ලංකාවට (තම්බපන්නිය) වූ ආගමනයත් සමගිනි.  මහාවංශයට (ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය ලියැවී ඇති මහා ග්‍රන්ථය) අනුව, විජය කුමරුගේ පියා වුයේ සිංහබාහු රජතුමායි. සිංහබාහුගේ පියා වුයේ ‘සිංහයෙකි’ (ඔහුට සිංහයකුගේ මෙන් අතැඟිලි සහ පාඇඟිලි තිබුණි බැව් ඇතැම් ග්‍රන්ථ වල සඳහන් වේ).  සිංහබාහුගේ මව වුයේ එම ප්‍රදේශයේම විසු කුමාරිකාවකි (කාලිංග ප්‍රදේශයේ).

ධර්මපාලතුමා, මහාවංශය සහ වෙනත් අටුවා පොත් පදනම් කර ගෙන සිංහලයන් බුදු බුදුරජානන් වහන්සේට ඥාති සම්බන්ධතාවක් ඇති බව පෙන්වා දුන්නේය.  ලංකාවේ දෙවන රජ වූ පඬුවස්දේව (ඔහුට විජය කුමරු තම මාමණ්ඩිය විය) විවාහ වුයේ බුදු රජාණන් වහන්සේගේ  සමීපතම ලේ ඥාතියෙක් වූ බද්ධ කච්චානා (කපිලාවාස්තුහි, ශාක්‍ය වංශයේ) කුමරිය සමඟයි.

ලොව පුරා බෞද්ධයන් සලකන්නේ බුදු රජාණන් වහන්සේමේ ලොව පහළ වූ ශ්‍රේෂ්ටතම පුද්ගලයාලෙසයි.   උන්වහන්සේ ඉන්දීය (දඹදිව) ජාතිකයෙක් විය.

ශ්‍රී ලංකාව සම්පුර්ණයෙන්ම බෞද්ධ රටක් පත් වුයේ ක්‍රි පූ 307 BC සිට 267BC වකවානුවේ ශ්‍රී ලංකාව රජ කල දේවානම්පියතිස්ස රජ සමයේයි.  ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ 8වැනි රජතුමායි. එතුමාගේ සමයේ ඉන්දියාව (දඹදිව) පාලනය කලේ ඉන්දියාවේ මයුර අධිරාජ්‍යය පාලනය කල ධර්මාශෝක රජතුමායි. තම පුතුණුවන් (මිහිඳු හිමි ) සහ දියණිය (සංගමිත්තා මෙහෙණිය) ශ්‍රී ලංකාවේ  බෞද්ධ ප්‍රචාරක කටයුතු වෙනුවෙන් ධර්මාශෝක රජතුමා පුද්ගලිකවම යෙදවිය.  ඒ කටයුතු ඔවුහු ඉතා සාර්ථකව ඉටු කළහ.

තම ලිපිවලින් සිංහලුන් ශ්‍රී ලංකාවේ එවකට විසු සුළු ජාතින් මෙන් (ඉන්දියාවෙන් පැවත එන) ධෛර්යමත්ව වැඩ කල යුතු බව ඔහු පෙන්වා දුන්නේය.  සුළු ජාතින්ට වෙළඳ සහ වාණිජ ක්ෂේත්‍රයේ ඉහලටම් ඒමට හැකිනම් සිංහලයන්ට එසේ නොහැකි මන්දැයි ඔහු ප්‍රශ්න කළේය.  එවැනි උපදෙස් දීම වැරදි නොවේ. 

ධර්මපාලතුමාට අවශ්‍යවූයේ සුළු ජාතින් මෙන් (ද්‍රවිඩ, මුස්ලිම්, බෝරා, සින්ද්හි, පාසි වැනි) සිංහලයන්ද අලස නොවී ධෛර්යමත්ව වැඩ කිරීමයි. ධර්මපාලතුමා කිසිවිටකත් සුළු ජාතින් පහත් කොට කථා කලේ නැත. ඔහු ‘පර’ යන වදන ඔවුන් වෙනුවෙන් නොයෙදුවේය. බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදීන් සමඟ තිබු දැඩි තරහ නිසා ඔවුනට පමණක් ‘පර’ භාවිතා කර, පර සුද්දා කියා කිවේය. 

ස්වකීය සිංහළ ජනතාවටද ධර්මපාලතුමා ඉතා තද වචනවලින් ආමන්ත්‍රණය කළේය. ඔහු එසේ කීවේ කිසිවෙකුටවත් පුද්ගලිකව අපහාස කිරීමේ චේතනාවෙන් නොවේ. සමහරවිටක එතුමාගේ ඔවදන් මිනිසුන් බැරෑරුම්කොට සැලකුවේ එවැනි තද වදන් පාවිච්චි කිරීම නිසා විය හැකයි.  ධර්මපාලතුමාගේ ඔවදන් මිනිසුන් කිසිම ද්වේශයක් නොමැතිව පිළිගෙන, පිළිපැද්දහ.  සාමාන්‍ය මිනිසුන් එතුමාව ඉතා ප්‍රිය කළහ.

වර්තමාන සමාජය අනුව බලනවිට ධර්මපාලතුමා එදා භාවිතා කළ ඇතැම් වදන් අදට සුදුසු නැති බව සත්‍යයකි.  නමුත්, උවමනාවෙන්ම අනුන් නිගාවට පත් කර කරනලද ප්‍රකාශයන් එතුමා කළාය කියා පෙන්වීමට එතුමාව විවේචනය කරණ අයට  මේ දක්වා හැකි වී නොමැත.

ධර්මපාලතුමා තද වචන භාවිතා කලත් එතුමා ජාතිවාදියෙකු නොවීය. නමුත්, ගාන්ධිතුමා මෙන් අනිවාර්යයෙන්ම උග්‍ර අධිරාජ්‍ය විරෝධියෙක් විය.

ධර්මපාලතුමාගේ උපදෙස්  අසා බොහෝ සිං හළයෝ සාර්ථක ව්‍යාපාරිකයෝ බවට පත්වුහ. එතුමා පැවත ආවේද රටේ එදා තිබු කීර්තිමක් සිංහල බෞද්ධ ව්යාපරීක පවුලකිනිනි (ඔහුගේ පියා සුප්‍රසිද්ධ ගෘහ භාණ්ඩ සැපයුම්කරු, එච්. දොන්. කරෝලිස් විය). මෙ ම ව්‍යාපාරය අදද ශ්‍රී ලංකාවේ පැවැත්වේ.

සිය අධිරාජ්‍ය විරෝධී සටනේදී, සිංහළ, බෞද්ධ නායකයෙකු වූ ධර්මපාලතුමා සිං හළ  බෞද්ධ අයිතීන් පිලිබඳව මුලිකවම සටන් කලේ ය.

ශ්‍රී ලංකාවෙන් සිංහල බෞද්ධයන් හැර අන් අය ඉවත්විය යුතු වැනි කලහකාරී වදන් ධර්මපාලතුමා කිසිදා ප්‍රකාශ නොකළේය.

එදා ඉතා නිවට, නියාලු තත්වයේ සිටි සිංහලයන්ට එවැනි තත්වයන්ගෙන්  එලියට එන ලෙස එතුමා උපදෙස්/වීර්යය දුන්නේය.  හැකි සැම විටම ඔවුන්ව  උනන්දු/ධ්‍යාර්යමත්  කළේය. ඉංග්‍රීසින්ට කත් ඇද සිංහළ. බෞද්ධත්වය දුර්වල කිරීමට කටයුතු කළ සිංහලයන්ව එතුමා ඉතා තදින්ම විවේචනය කළේය.  මේ නිසා එතුමාට සතුරන් විය.

බටහිර අදිරජ්‍යවාදීන් විසින් මේ රටට හදුන්වා දුන් සත්ව මාංශ අ නුභවය හා මත්පැන්  පානයට විරුද්ධව ධර්මපාලතුමා දැවැන්ත සංග්‍රාමයක් ඇති කළේය.  මේ  ආදීනව පිලිබඳව මෝටර් රථයක් සරසා (සෝබන මන්දිරය නමින් ජනතාව ආදරයෙන් එම රථය හැඳින්වූහ) රට වටා ගොස් මාංශ අ නුභවය හා මත්පැන්  පානයට එරෙහිව ජනතාවට කරුණු දැක්විය. සමහර විට එතුමා ජනතාවට තද භාෂාවෙන් කතා කලේය. ඔහුට සාවධානව  සවන්දුන් ජනතාව ඔහුගේ මත පිළිගෙන මාංශ අනුබවයෙන් හා මත්පැන් පානයෙන් වැළකුණහ .1505 බටහිර  අදිරජ්‍යවාදයට පෙර සිංහළ මිනිසුන් මාං. ශ අනුභවය හා මත්පැන් පානයෙහි තොරව ජීවත්වූහ.

ධර්මපාලතුමා ස්වකිය ජනතාවගෙන් සියලු සතුන් මැරීමෙන් වළකින ලෙසට ඉල්ලා සිටියේය . ඔහු ඔවුන්ගෙන්, විශේෂයෙන්ම දරුවන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියේ බෞද්ධ පන්සිල් පද පහ (5) සුරකින ලෙසයි. ජනතාව විශාල ලෙසින්  ධර්මපාල ඔවදන් පිළිගත්හ.

පෘතුගීසි හා ඉංග්‍රීසි වැනි බටහිර නම් භාවිතා නොකරන මෙන් ධර්මපාලතුමා ජනතාවගෙන් ඉල්ලා සිටියේය. තමාට උපතින් ලැබුණු ‘ඩේවිඩ්’ යන ඉංග්‍රීසි නාමය් ඉවත් කර ධර්මපාල යන නාමය ගත්තේය. සිය පවුලේ සමාජිකයන් හටද ඔවුනට දී තිබුණු ඉංග්‍රීසි නම් ඉවත්කර සිංහළ නම් යොදා ගන්න ලෙස ඉල්විය. ඔවුන් එසේ කළහ, ඔහුගේ මෑණියන්ද ඇතුළුව. එකල රටේ බහුතරය භාවිතා කලේ පෘථුග්‍රීසි/ඉංග්‍රීසි  නම්ය. ලාංකික දරුවන්ට ඉදිරියට එවැනි නම් නොදමන මෙන් ඔහු ඉල්ලා සිටියේය.මේ පිලිබද කදිම උදාහරණයක්  වනුයේ – ධර්මපාලතුමා ඉදිරියේ වරක් කවි කථනයකට පෙනී සිටි 14 හැවිදිරි පේදිරිස් සිල්වා දරුවාව එකෙනෙහිම (දෙමව්පිය කැමැත්ත පරිදි) පියදාස සිරිසේන (පසුකාලයේ මහා ගත් කතුවරෙයෙකු වූ ) යනුවෙන් නම් කිරීමය. ධර්මපාල ආභාෂය නිසා දස දහස් ගණන් ශ්‍රී ලාංකිකයෝ සිංහළ නම් ලබාගත්හ.  මේ පිළිවෙත අදටද පැවැත්වේ.

ධර්මපාලතුමාගේ තවත් අති සාර්ථක වැයමක් වුයේ සිංහලයන්ට (පිරිමි හා ගැහැණු දෙපාර්ශවයටම ) බටහිර ඇදුම් නොඇඳ  සිංහල බෞද්ධ (ආර්ය) ඇදුම් ඇදීමට යොමු කරවීමයි.

තමන්ගේ උපදේශක සහ කලක් හාම්පුතාවූ  H.S ඕල්කට්ගේ බෞද්ධ පාටශාල ඇරබිමේ ව්‍යාපෘතියට ධර්මපාලතුමා සෘජුවම සම්බන්ධ විය. මොවුන් එක්ව  බිහිකළ පාසල් ගණන 300ට වැඩිය.(ලංකාවේ ප්‍රධානම බෞද්ධ පාසල වූ කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලය ඇතුළුව).

ධර්මපාලතුමා සිය පුවත්පත් වන The Buddhist”හා සිංහළ බෞද්ධයා”මගින් ඉතා හොද අවවාද අනුසාසනා ජනතාවට නිති පරිදි ලබාදුන්නේය. ජනතාවට දැහැමි,උසස්වූ  ජීවිත ගතකිරීම පිළිබඳව එතුමා උපදෙස්, අනුශාසනා පළ  කළේය.

බෞද්ධ නායයෙකු වශයෙන් ධර්මපාලතුමා බෞද්ධ දරුවන් ඉරිදා දහම් පාසල් යායුතු  බව කිවේය..එම දහම් පාසල් මගින් බුදු දහම හා වැඩිහිටියන්ට සැලකීම වැනි උතුම් ගුණාංග දරුවන්ට පුරුදු පුහුණු වන බව එතුමා පෙන්වා දුන්නේය. දෙමව්පියන් හා දරුවන් එතුමාගේ ඉල්ලීමට අවනත වුයෙන් රට පුරා  මහත් වූ දහම් පාසල්  පුනරුදයක් ඇතිවිය.ඒ  පුනරුදය අද දවස දක්වා සිදුවෙමින් පවතී.

ත්‍රිපිටකය පාලි බසින් සිංහලට පරිවර්තනය කිරීමට ධර්මපාලතුමාට ඉතා අවශ්‍යතාවක් තිබුණේය.ඔහු මෙම කාර්ය ස්වකියවෛද්‍ය වුර්තික සහෝදරයාවෙත පවරන ලදී.

බුද්ධසාසනයට ධර්මපාලතුමාගෙන් සිදුවූ මහාර්ගතම සේවාව නම් දබදිව වූ බුද්ධගයාව බෞද්ධයන් වෙත බේරාදීමය.බුද්ධගයාව වනාහි බුදුරදුන්ගේ උතුම් වූ බුද්ධත්වය ලැබූ, අතිශය  පුජනීයවූ ස්ථානයි. මෙයට උතුම් ස්ථානයක් ලොව වෙසෙන බෞද්ධයිනට නැත. ධර්මපාලතුමා එහි ස්තූපය ප්‍රතිසංස්කරනය කර විය.

මෙම දිනාගැනීම වූ කලි අතිශය විශාල වූවකි.

ධර්මපාලතුමා නොසිටියේ නම් බුද්ධගයාව අද හින්දු පුජස්ථානයක් බවට පත් වී තිබෙනවා නොඅනුමානය.

ධර්මපාලතුමා සාරානාත්හි (සැවැත් නුවර) මුලගන්ධ කුටි විහාරය බෞද්ධයන්ට ආරක්ෂා කර දුන්නේය. එතුමා එහි ස්තුප ගොඩනැගිය.(1930 ජවහල්ලල්නේරු විසින් මේවා විවුර්ත විය).  මුලගන්ධ කුටි යනු බුදුරදුන් ප්‍රථම ධර්ම දේශනය පස්වග මහනුන්ට  පවත්වන ලද ස්ථානයයි.  බරනැස් නුවර  ඉසිපතමාරාමය (අද වරනාසි) පිහිටියේ මේ ආසන්නයේය.

ධර්මපාලතුමා දඹදිව ඉතා වැදගත් බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන රාශියක් ස්ථාපනය කළේය. එතුමා කල්කටාවේ දැවැන්ත වූ ධර්මරාජික පන්සල පිහිටවිය. ඉන්දියාවේ නගර කිහිපයකම වන්දනා කරුවන් වෙනුවෙන් නේවාසිකාඝාර පිහිට විය.(චෙන්නායි  සහ කල්කටා ). ධර්මපාලතුමාගේ ප්‍රධාන අරමුණක් වූයේ එතුමඉතා ප්‍රියකල දඹදිව (ඉන්දියාව ) යලි බුදු දහම ස්ථාපිත කිරීමය. මේ සදහා  අවශ්‍ය අඩිතාලම  ඔහු දැමුවේය.  ඔහුගේ අනුගාමිකයෙකු  වූ අම්බෙඩ් කාර් මෙම වැයම ඉතා සාර්ථකව ඉදිරියට ගෙන ගියේය. 

ඉන්දියාවේ තිබු ඉතා වැදගත් බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන පරිහානියට සහ අභාවයට යාමගැන  ධර්මපාලතුමා ඉමහත් කම්පාවට පත්විය.  ඒවා ආරක්ෂා කිරීමට සහ ඉතා යථා තත්වයට පත් කිරීමට හැකි සෑම දෙයක්ම කිරීමට එතුමා කැප විය.  මහාබෝධි සමාගම මුලිකවම බිහි කලේ ඒ මහඟු පරමාර්ථයෙනි (අද ඉන්දීය මහාබෝධි සමාගම, පාලනාධිකාරි කිහිපයක් මඟින් පාලනය වන, අති විශාල ව්‍යාපාරයකි).

මුලුමනිම වාගේ හින්දු භක්තික රටක් බවට පත්ව තිබු ඉන්දියාවේ බුද්ධාගම නගා සිටුවීමේ කටයුතු ධර්මපාලතුමා ඉතා මැනවින්, ප්‍රවේශමින් කළේය. මෙය අතිශය විශිෂ්ටතමවූ  කාර්යයකි,නිහඩ විප්ලවයකි.  ධර්මපාලතුමාට  ද්වේශකිරීම වෙනුවට ඉන්දියානුවන් කලේ එතුමාට ඇල්ම කිරීමය. අදත් ඉන්දීය ජාතිකයෝ එතුමාට ඇල්ම කරත්. ධර්මපාලතුමාගේ 150වන ජන්ම සංවත්සරය නිමිත්තෙන් ඉන්දියානු රජය තැපැල් මුල්දින කවරයක් සහ තැපැල් මුද්දරයක් නිකුත් කලේ මේ වසරේ මුල් භාගයෙයි. ඉන්දීය ජනපතිතු ප්‍රනාභ් මුකර්ජී මැතිතුමා මේ උත්සවයට සහභාගී විය. මෙය අතිශය සුවිශේෂමය වූ සිද්ධියකි. ඉන්දියානු රජය විදේශිකයකු සමරා තැපැල් මුද්දරයක් නිකුත් කරන්නේ ඉතාම කලාතුරකිනි. කල්කටාවේ ප්‍රධාන මාර්ගයක් අදත් එතුමාගේ නමින්  ඇත (මහාබෝධි විහාරය ඇති පාර විය යුතුයි).  ඇමෙරිකාවේ සුප්‍රසිද්ධ  ගොල්ප් ක්‍රීඩක, ටය්ගර් වූඩ්ස්  ධර්මපාලතුමා සමරණ කෙනෙකි. ඔහුගේ කාමරයේ ධර්මපාලතුමාගේ රුපයක් තබා ඇතැයි වාර්තා  විය.  ටය්ගර් වූඩ්ස්ගේ   මව තායිලන්ත කාන්තාවකි . ඉන්දියාවේ වෙසෙන අති පුජනිය දලයි ලාමා තුමා ධර්මපාලතුමා ගැන නිතර ගුණ කථනයේ යෙදෙයි. මේවායින් යින් පෙනෙනුයේ ධර්මපාලතුමා ජාත්‍යන්තරවම  පිළිගන්නා කෙනෙක් බවයි.

1915 සිංහළ මුස්ලිම් කෝලාහලයට ධර්මපාලතුමා සම්බන්ධය  කියා බ්‍රිතාන්න්යන් ඔහුව සිරගතකළහ.  මෙම කෝලාහලයට ධර්මපාලතුමාගේ කිසිම සම්බන්දයක් තිබුනේ නැත. ඒ සදහා සාක්ෂි කිසිත් නොවිය. මේ සිද්ධිය හට ගන්නා  විට එතුමා සිටියේ කල්කාටාවේය. මේ මඟින්ම ධර්මපාලතුමාගේ අහිංසකභාවය සනාථ වේ. ධර්මපාලතුමා  කිසිදා  හිංසාව පැතිර නොවිය.මෙම කෝළාහලයට සම්බන්දයක් නොවූ මෙතුමාව  බ්‍රිතාන්‍ය අදිජජ්‍ය වාදීහු වසර 6 සිර (නිවාස) අඩස්සියේ කල්කටා හි තැබුහ.ජාතික නායකයන් වූ DS සේනානායක ,FR සේනානායක හා වෙනත් අය මෙම කෝලාහලය මුල්කරගෙන  සිර අඩස්සියට දැමු අයයි. විලියම් පේදිරිස් විරෝදාර තරුණයාව  අමානුෂික ලෙෂ වැලිකඩ සිර ගෙදරදී වෙඩි තබා මරාදමන ලදී.  EW පෙරේරා  තම පාවහන් අඩියේ ලිපියක් සකසා බ්‍රිතාන්‍ය මහා රජාණන්ට එය ලැබීමට සලස්විමෙන් DS සේනානායක හා FR සේනානායක වැන්නවුන් නිදහස ලෑබුහ. නමුත් ධර්මපාලතුමා  තවදුරටත් ඔවුහු  සිරගත කළහ. වාසනාවකට, විලියම් පේදිරිස් මෙන් ධර්මපාලතුමාව  ඔවුහු ඝාථනය නොකළහ.  මේ කාලයේ  එතුමා 50 වන වසර ගත කරමින් තිබුණි.  ධර්මපාලතුමා සිරගත වීම නිසා මහත්වූ මානසික පීඩනයෙන්  බැට කෑවේය. බ්‍රිතාන්‍යයන් එතුමාට දඩුවම්  කලේ එතුමා කෙරෙහි තිබු ද්වේශය නිසායි.  බ්‍රිතාන්‍යන් එතුමාගෙන් පළි  ගන්න ලදැයි ඇතැමුන් කියත්. 

වසර ගණනාවක අධිරාජ්‍යවාදී ආක්‍රමණ නිසා ධර්මපාලතුමා ජීවත්වූ 19 වන ශත වර්ෂය අග භාගයේ සහ 20න ශත වර්ෂය මුල් භාගයේ ශ්‍රී ලාංකිකයෝ  ඉතා යටහත්, හීනවූ  මානසික තත්වයකින් පසු වුහ.  මේ තත්වය නැති කර ජනතාවගේ ආත්ම විශ්වාසය සහ පෙර රජ සමයේ පැවති ආත්ම අභිමානය  යළි ගොඩ නැගීම සඳහා ධර්මපාල තුමා බොහෝ දේ කළේය.  සමාජයේ  ‘උසස් යයි’ සම්මත පවුලකින් පැවත ආ එතුමා මනා පෞරෂවයකින් හෙබි විය.  අඩි  හයකට කිට්ටු වූ උසකින්,  මනාවූ  කාළ  වාර්ණ දේහයකින් යුක්තවූ  එතුමා, කැපී පෙනෙන කහ පැහැති ආර්ය සිංහළ වස්ත්‍රයක්  ඇන්දේය.  ඔහුගේ පැවැත්ම කාගේත් ඇසට ප්‍රසන්න වූ  දසුනක් විය.  ධර්මපාලතුමා අති දක්ෂ සන්නිවෙදියකු (communicator)  විය. චතුර ලෙස ඉංග්‍රීසි බස කතා කල ඔහු ඉංගිරිසි බස ලිවීමේහිද අති දක්ෂයෙකු විය.  ධර්මපාලතුමා ඉතා හොඳින් අධ්‍යාපනය හදාරා තිබුණි (කොළඹ 12 සාන්ත බෙනඩික්ට් පාසලේ උගත් ඔහු එම පාසලේ ක්‍රිස්තියානු පුජකවරයෙකු විසින් කුරුල්ලෙකු වෙඩි තබා මරා දමනු දැක එහි පාලන අධිකාරිය සමඟ නොමනාපකමක්  ඇති කර ගත්තේය) . ඕල්කට්තුමා සමඟ සම්ම්බන්ධ වන විට එතුමා ලංකා පරිපාලන (සිවිල්) සේවයේ නිලධාරියෙක් ලෙස කටයුතු කළේය.  බෞද්ධ භික්ෂුන් සහ ක්‍රිස්තියානි පුජකයන් අතරේ වූ පානදුරා වාදය එතුමා ඇසින් දුටුවේය. ඕල්කට්තුමා බෞද්ධයෙකු වුයේද පානදුරා වාදයේ ප්‍රතිපලයක් වශයෙනි.

ආත්ම විශ්වාසයෙන් පරිපුන් වූ ධර්මපාලයෝ අසාධාරණයට සහ අයුක්තියට විරුද්ධව සටන් කිරීමට සිය ජීවිතය කැප කළේය.  සැම විටම නැති බැරි අයට පිහිටවීමට සහ ඔවුන් වෙනුවෙන් සැමවිටම කැපවීමට වැඩ කලේය.  එතුමා සමානාත්මතාවය සහ යුක්තිය සැමවිටම සෙවීය.  සැමවිටම සිය ජීවිතය අන්‍යයන්ට ආදර්ශයක් වනසේ ගත කළේය. එතුමාගේ බිය නැති, එඩිතර නායකතත්වයේ උදාහරණ කිහිපයකි මේ (මෙවැනි උදාහරණ බොහෝය) :

අ).වරක් රොබට් චාමස් ආණ්ඩුකාරයා ධර්මපාලතුමාට ස්වකිය කාර්යාලයට පැමිණෙන මෙන් ඇරයුම් කළේය. එතුමා එහි ගිය පසු ඔහු එතුමාව  පැය 2ක් පමණ උවමනාවෙන්ම රැඳව්වේය.  මේ ගැන උරණ වූ ධර්මපාලතුමා  ආපසු ගියේ චාමස් ආණ්ඩුකාරයාගේ මුහුනටම් දොස් නැගිමෙනි.  සිදුවූ වරදට සමාව ඇයද සිටි චාමස් ආණ්ඩුකාරයාට  ධර්මපාලතුමා තුමා කිවේ ඔහු තමාගේ විශ්වාසය කඩ කළ බවත්, ඔහු සමඟින් කටයුතු කිරීමෙන් පළක් නොවන බවත්ය.  චාමස් ආණ්ඩුකාරවරයාගේ සේවකයන් ඉදිරියේ ඔහුට ධර්මපාලතුමා තුමා කථා කළ එඩිතර විලාශය ඔවුනටම අදහා ගත නොහැකි විය -චාමස්ට මෙය දැනුනේ ඔහුගේ කම්මුලට ගැසුවාක් මෙනි. මෙකළ ලංකාවේ විසු ඇතැම් ඉංග්‍රිසියානුවන් සිතුවේ ශ්‍රී ලාංකිකයන් මිනිසුන්ට වඩා පහත් වූ, තිරිසන් වැනි ජන කොටසක් කියායි. එවැනි පසුබිමක්‌ තිබියදී ශ්‍රී ලංකාවේ ඉංග්‍රීසි මහා රජුන්ගේ දූතයාට ධර්මපාලතුමා මෙලෙසින් කිසුදු බියක් නොමැතිව කථා කිරීම එකල සුද්දන්ට  ඇදහිය නොහැකි සිද්දියක් විය (ධර්මපාලතුමාව සිර අඩස්සියට පත් කරනවිට රටේ ආණ්ඩුකාරයා වී සිටියේ චාමස්ය).

ආ). 1920 අග භාගයේදී කල්කටාවේ පිහිටි මහාබෝධි සමිති මුලස්ථානය  විවුර්ත කිරීමේ උත්සවයට මහත්මා ගාන්ධිතුමාද එක්විය. එහිදී කතාවක් කල ගාන්ධි තුමා කිවේ ඉංග්‍රීසි ජාතික ශ්‍රීමත් එඩ්වින් ආනොල්ඩ්ගේ ‘Light of Asia’ පොත කියවීමෙන් තමා බුදුරජාණන් වහන්සේ ශ්‍රේෂ්ටයෙක් බව දැනගත් බවය. උත්සවයේ අවසන් (ස්තුති) කතාව නියමව තිබුනේ ධර්මපාලතුමා තුමාටයි. එහිදී එතුමා කිවේ දඹදිව පමණක් නොව මුළු ලොවම පහලවූ ශ්‍රේෂ්ටතම පුද්ගලයා වන බුදුරජාණන් වහන්සේගේ  ශ්‍රේෂ්ටත්වය  දැනගැනීමට ගාන්ධි තුමාට ඉංග්‍රීසි ජාතික ශ්‍රීමත් එඩ්වින් ආනොල්ඩ්ගේ ‘Light of Asia’ ග්‍රන්ථය කියවනතුරු ඉඳීමට සිදුවීම කනගාටුවට කරුණක් බවයි.  තමන්ට කල සරදම ගාන්ධිතුමා සතුටින් භාරගෙන ධර්මපාල තුමාගේ කතාවට සිය හිස වනමින් එකඟතාවය  දැක්විය. ධර්මපාලතුමාගෙන් ඉගෙනීමට ගාන්ධිතුමා සතුටුවිය.  එම සභාවේම සිටි ගාන්ධිතුමා  සහ ධර්මපාලයන්ගේ මිතුරකු වූ රබින්ද්‍රනාත් තාගෝර් සිනාසෙමින් ධර්මපාලතුමා තුමාට සුභ පැතිය. මේ කාලයේ ඉන්දියාවේ නිදහස් සටනේ නායකයාවූ ගාන්ධි තුමාව විවේචනය කිරීමට කිසිවෙක් එකළ සිහිනෙන්වත් සිතුවේ වත් නැත. නමුත් බුද්ධාගම සහ බුදු රජාණන්වහන්සේට සිය ජීවතය කැප කර සිටි ධර්මපාලතුමාට ගාන්ධිතුමාගේ වරද නිවැරදි කිරීම අවශ්‍යම බව තේරී ගියේය. ධර්මපාලතුමා ගන්ධිතුමට ඉතාමත් ගරු කළ කෙනෙකි. ඒ කෙසේවෙතත් ඒ අවස්ථාවේදී  කිවයුතු දෙය කිව යුතුය යන්න එතුමාගේ  ප්‍රතිපත්තිය විය. මෙහි තිබෙන විශ්මය නම් ලාංකිකයවූ ධර්මපාලතුමා ඉන්දියාවේ දේවත්වයෙන් මෙන් සැලකු ගාන්ධිතුමාට, ගාන්ධිතුමාගේ ඉන්දියාවේදීම,  කිසිදු ඉන්දියානුවෙක්වත්   අමනාපද  නොකර ගාන්ධිතුමාගේ වරද නිවැරදි කර පෙන්වීමයි. 1933දී වූ ධර්මපාලතුමාගේ අභාවය පිළිබඳව ගාන්ධිතුමා ඉතා කණගාටුවූ බව වාර්තා වී තිබුණි.

ඇ).ඉන්දියාවේ සහ ලංකාවේ දුමිර්යෙන් ගමන් කරද්දී (සිද්ධීන් 2කි) ධර්මපාලතුමාට එතුමා ගමන් කළ 1වැනි පන්තියේ මැදිරියන්හි සිටි සුදු ජාතික මහත්වරු දෙදෙනෙකුගෙන් ප්‍රශ්න ඇති විය (ලංකාවේදී හමු වුයේ වතුපාලක සුද්දෙකි). අමුතු ඇඳුමක් ඇඳ තමන් යන දුම්රිය මැදිරිය තුල සිටින, දුම්රිය තුල තමන්ගේ මත්පැන් (විස්කි) පානයට විරුද්ධ වූ මේ කළු මිනිහාට මැදිරියෙන් බැස යන ලෙස සුද්දෝ ඉල්ලුහ. නමුත් ධර්මපාලතුමා ඔවුනට අවනත නොවිය.  ඔවුන්ට වඩා වැඩි වූ, තදබල පෞරෂයක් ධර්මපාලතුමාට තිබුණි.  අවසානයේදී, අවස්ථා දෙකෙහිදීම, සුද්දෝ දුම්රිය මැදිරියෙන් බැස  ධර්මපාලතුමාට පමනක්  මැදිරියේ ගමන් කිරීමට ඉඩ සලස්වා ගියහ. ගාන්ධි තුමාටද මෙවැනි තත්වයක් දකුනු අප්‍රිකාවේ ප්රීටෝරියා නගරයේදී අත්විඳීමට සිදු විය. දුම්රියේ පළවැනි පන්තියේ මැදිරියක ගමන් කල ඔහුව ඉංග්‍රීසි ජාතිකයෙකුගේ ඉල්ලීමට දුම්රිය බලධාරීන් විසින් එම මැදිරියෙන් ඇද එලියට විසි කළහ. මෙය ගාන්ධි තුමා මුහුණ දුන් ප්‍රථම ජාතිවාදී සිදුවීමයි.  ධර්මපාලතුමාව දුම්රියෙන්  ඈද දැමීමට සුද්දන්ට පුළුවන් වුයේ නැත.

ධර්මපාලතුමා විශාල වශයෙන් දේශ සංචාරය කළේය. එකළ විදේශ ගමන් සිදු කළේ නැවෙනි.  සිය බුද්ධ ධර්ම ප්‍රචාරක කටයුතු සඳහා ධර්මපාලතුමා බොහෝ රටවලට් ගියේය. 1893දී ඇමරිකාවේ චිකාගෝ නුවර පැවතී ලෝක ආගමික සහ ප්‍රජා නායකයන්ගේ සමුළුවට සහභාගී විය.  එහිදී එතුමා බෞද්ධාගම සහ බුදු රජාණන්වහන්සේ අළලා වේගවත්, විචිත්‍රවත් කථාවක් කළේය. සමුළුවට පැමිණි 6,000 ට නොවැඩි ආගමික සහ ප්‍රජා නායකයෝ සිය අසුන් වළින් නැගිට එතුමාගේ කතාවෙන් පසු විනාඩි ගණනක් අත්පොලොසන් ගැසුහ.  කහ පැහැති ආර්ය ඇඳුමෙන් සැරසුණු, ඉතා දැකුම්කලු මේ කාළ වර්ණ තරුණයා එදා එම සමුළුවේ සිටි ජනප්‍රියතම පුද්ගලයා විය.  ඔහුට සමුළුව ඇමතීමට වාර ගණනාවක් ලබා දුණි. ධර්මපාලතුමා හමුවීමට  සමුළු සාමාජිකයන් උත්සුක වුයේ ‘හොලිවූඩ් නළුවෙක්’ හමුවෙන තරම් වූ ආසාවකිනි. සමුළුවට සහභාගිවුවන්ගෙන් වැඩි දෙනෙක් ක්‍රිස්තියානු භක්තිකයෝ වුහ. සමුළුවට ඉන්දියාවේ හින්දු භක්තිකයන්ව  නියෝජනය කළේ එවකට ඉන්දියාවේ සිටි ප්‍රසිද්ධතම හින්දු පූජක නායකයෙකුවූ විවේකානන්ද ස්වාමි තුමායි. එතුමා ප්‍රසිද්ධියේම  ධර්මපාලතුමා වැළඳගෙන එතුමාට තම භක්ත්‍යාදරය පෙන්විය. චිකාගෝ සමුළුව ධර්මපාලතුමාගේ ජීවන් ගමන් මග වෙනස්කළ ප්‍රධාන සංදිස්ථානයක් විය.

ධර්මපාලතුමා ලොවේ වෙනත් බෞද්ධ රටවල් සමඟ ඉතා කිට්ටු මිත්‍රත්ව පැවැත්වූයේය. එවකට අන් රටවල් (බටහිර) මඟින් පෑගීමට ලක්ව තිබු ජපානය කෙරෙහි සාධාරණවූ සැලකිල්ලක් ලැබිය යුතු බව එතුමා  කියා සිටියේය.  ධර්මපාලතුමාට ජපානයෙන් යම් තරම්වූ  මුල්‍ය ආධාර ලැබුණි.  එතුමාට ජපන් ජාතික ව්‍යාපාරික මිත්‍රයෝ සිටිහ.  ධර්මපාලතුමා බුරුමයට ගිය අවස්ථාවන්හිදී ඒ රටේ රජ මැදුරේදී එරට ඔටුනු පලන් කුමරු බැහැ දැකිය. ධර්මපාලතුමාගේ ධර්මදූත කටයුතුවලට විශේෂයෙන්ම  දඹදිව බුද්ධගයාව බේරාගැනීමේ කටයුතුවලට එම කුමරා යම් ප්‍රමාණයකින්  මුල්‍ය ආධාර එතුමාට දුන්නේය. ධර්මපාලතුමා තායිලන්තයේ රජ පවුල සමගද සම්භන්ධතා පැවැත්විය.  ධර්මපාලතුමා චීනයේ ෂැන්හයි නුවර කීප වරක් සංචාරය කළේය. එතුමා වෙනත් ආසියාතික සහ යුරෝපිය රටවලද  සංචාරය කළේය.

ධර්මපාලතුමාට  ජාත්‍යන්තර කටයුතු සහ ලෝක ආගම් පිළිබඳව ඉතා උසස්වූ දැනුමක් තිබුනේය.

ධර්මපාලතුමා බටහිර  ‘පොහොසත් සමාජ’ සංකල්පය (ධනවාදය ) ප්‍රතික්ෂේප නොකළේය.  ධර්මපාලතුමා විශිෂ්ටවූ දැහැමි, ව්‍යාපාරික ඥානයෙන් හෙබි අයෙක් විය.  ස්වකිය වැඩකටයුතු සඳහා එතුමා දස දහස් ගණනින් මුදල් සෙව්වේය  බොහෝවිට ඒවා විදේශ මුදල් විය.  එතුමාගේ ‘බුද්ධගයාව බේරා ගැනීමේ’ සටනට පමණක්  අති මහත් මුදලක් අවශ්‍ය විය.  එම නඩු හබ දීර්ග කාලයක්  ඉන්දියාවේ උසාවි  වල ඇසුනි.  බුද්ධගයාව අත් පත් කර සිටි හින්දු මහන්තයාව එතනින් එළවීමට විශාල වන්දි මුදලක් ගෙවීමටද සිදු විය.  හින්දු ආගමික රටක් වූ ඉන්දියාවේ ඉතා බලසම්පන්න හින්දු ආගමික නායකයෙකුවූ මහන්තා ලැගුම්ගෙන සිටි සිද්ධස්ථානයෙන් (බුද්ධගයාවෙන්)  ඔහුව ඉවත් කිරීම ලෙහෙසි පහසු කාර්යක් නොවන බව ඕනෑම කෙනෙකුට වැටහෙනු ඇත.  විශේෂයෙන්ම, විදේශ රටකින් (ශ්‍රී ලංකාවෙන්) ඉන්දියාවට ගොස් සිටි  විදේශිකයෙකුට. එවැනි කර්තව්‍යක් කළ හැකි වේයැයි කිසිවෙක් සිතන්නෙන් නම් ඒ ධර්මපාලතුමා විසින්ම පමණක්ම විය යුතුය්. සැබවින්ම, ධර්මපාලතුමා ඒ කාර්යය ඉෂ්ට කළේය. ධර්මපාලතුමා විසින් ලංකාවේ බෞද්ධ සහ ප්‍රජා සංවර්ධන ව්‍යාපෘති රාශියක් ඉතා සාර්ථකව ක්‍රියාත්මක කළේය. ඇතැම් ව්‍යාපෘති අදටත් ක්‍රියාත්මක වේ.  ධර්මපාලතුමා ඉන්දියාව සහ බටහිර රටවලද (විශේෂයෙන්ම ඇමරිකාව සහ එංගලන්තය) බෞද්ධ ප්‍රචාර ව්‍යාපෘති ක්‍රියාත්මක කළේය.  ඒ වෙනුවෙන් ඔහු බොහෝ අරමුදල් සෙව්වේය.  අද පවත්නා එංගලන්තයේ,  ලන්ඩන් නුවර බෞද්ධ විහාරය ධර්මපාලතුමාගේ  වැයමක සාර්ථක ප්‍රතිපලයකි.  අද, මෙම ස්ථානය (ලන්ඩන් නුවර සද්ධාතිස්ස බෞද්ධ මධ්‍යස්ථානය), එංගලන්තයේ ථෙරවාද බෞද්ධාගමේ ප්‍රධානතම ස්ථානයයි.  ධර්මපාලතුමා ඇමෙරිකාවේ සැන් ෆ්රැන්සිස්කෝ, බොස්ටන්, නිව්යෝක් යන නගරවල බෞද්ධ සම්බන්ධතා ඇති කළේය.  මුදලින් සපිරිණු සිය පවුලෙන් තම බුද්ධ ප්‍රචාරක කටයුතුවලට නොමසරු ආධාර ලබා ගැනීමට ධර්මපාලතුමා සමත්විය.  එතුමාගේ ධර්ම දුත සහ ප්‍රජා සංවර්ධන කාර්යයන් සඳහා මුලිකවම දායකත්වය සැලසුවේ ඇමරිකන් ජාතික මේරි ෆොස්ටර් රොබින්සන් මැතිණියයි. ධර්මපාලතුමාගේ චිකාගෝ දේශනය ගැන අසා, ඉතා පැහැදී, මැරෙනතුරු (වසර 25 ට කිට්ටු කාලයක්) ධර්මපාලතුමා සරණ ගිය කෙනෙකි මෙතුමිය.  ඉතා ධනවත් කාන්තාවක් වූ ඇය `විසින් ධර්මපාල තුමාට එවන ලද මුදල් සම්භාරය ඩොලර් ලක්ෂ හෝ  කෝටි ගණනකි (ධර්මපාලතුමා තුලින් තමන්ගේ මියගිය  ආදරණීය පුතා සිහිපත්වෙන බව ඇය වරක් පවසා තිබුණි) .  ධර්මපාලතුමා ගාල්ලේ හිනිදුම අක්කර සිය ගණනක කෘෂිකාර්මික ව්‍යාපෘතියක් ඉතා සාර්ථවක පවත්වාගෙන ගියේය. ගාන්ධිතුමා අනුකරණය කරමින් ලංකාවේ ප්‍රථම අත් යන්ත්‍ර පේෂකර්මාන්ත පුහුණු පාසැල රාජගිරියේ පණ ගැන්විය. ඒ, හේවාවිතාරණ අත් යන්ත්‍ර පුහුණු පාසලයි.  ශ්‍රී ලාංකිකයනට විදේශ රෙදි අත්හැර මෙරට වියු අත් යන්ත්‍ර රෙදි අඳින මෙන් ඉල්ලා සිටියේය.  හෙතෙමද එවන් වස්ත්‍ර ඇන්දේය.මේරි ෆොස්ටර් රොබින්සන් මැතිණිය මියගිය පසු එතුමිය සිහිවීම පිණිස එතුමියගේ නමින් නොමිලේ ප්‍රතිකාර කරන ආරෝග්‍යශාලාවක් එතුමා මරදානේ ඩීන්ස් පාරේ පිහිටවිය. ධර්මපාලතුමාගේ  ‘දිනපොත් කියවනවිට පෙනී යන්නේ කොතරම් මුදල් රැස් කලත් ධර්මපාලතුමා ‘ඒ මුදල් වියදම් කලේ ඉතා සැකසුරුවම්ව, ප්‍රවේශමින් බවයි.  මුල්‍ය පරිහරණයේදී ධර්මපාලතුමා ‘100%ක් අවංක විය.  මුල්‍ය කටයුතු පිලිබඳ ලිපිගොනු, පොත් තැබීම් නොපිරිහෙලා අකුරටම ඉටු කළේය.  මේරි ෆොස්ටර් රොබින්සන් වැන්නන් එතුමා වෙත බිය සැක නැතුව මුදල් එව්වේ එබැවිනි.  ධර්මපාලතුමාගේ මුදල් සෙවීම සහ සම්බන්ධතා ගොඩ නගා ගැනීමේ තිබු මහා හැකියාව ගැන ඊර්ශ්යාවෙන් පෙළුනවුන් එතුමා ජීවත්ව සිටියදී එතුමාට ‘උඩින්, පහලින් සහ මැදින්’ පහර දුන්හ.

ධර්මපාලතුමා අති විශිෂ්ටවූ බෞද්ධයෙක් විය.  බුදු රජාණන්වහන්සේ  ගිහියන්ට දෙසු දහම් ඒ අයුරින්ම අනුගමනය කිරීමට එතුමා සැමවිටම උත්සහ කළේය.  අන් අයටද ඒවා අවබෝධ කරවිය.  සිය මුළු වැඩිහිටි දිවියම බුදු දහම සහ බුදු රජාණන්වහන්සේ වෙනුවෙන් කැප කළේය.  එතුමා ‘අනගාරික’ වුයේ එබැවිනි.  දිනපතා බුදුන් ඇදහු එතුමාගේ සැම දේශනයකම බුදු දහමේ කරණා අඩංගු විය.

ස්වකිය මැනියන්ට එතුමා ඉමහත් ආදරය කළේය.  ඇය මිය යාමට කලින් ඔහු මිය ගියේය.

නැවත නැවතත් දඹදිව ඉපදීවා යනුවෙන් එතුමා ප්‍රාර්ථනය කළේය. එසේ කලේ තමන් උපන් ශ්‍රී ලංකාවට ආදරය නැති නිසා නොවේ.  ධර්මපාලතුමා ලංකාවට ආදරය කළේය. මෙම ලිපියේ දක්වා ඇති පරිදි ශ්‍රී ලංකාවේ උන්නතිය උදෙසා බොහෝ දේ එතුමා කළේය.  එතුමා ඉන්දියානුවන්ටද ආදරය කළේය. 

තම නායකයා වූ බුදු රජාණන්වහන්සේ උප්පතිය ලැබූ සහ තමන් විසින් ලෝක බෞද්ධයන්ට බේරා දුන්,  බුදු රජාණන්වහන්සේ බුද්ධත්වය ලැබූ  බුද්ධගයාව පිහිටි දඹදිවම  නැවත නැවත ඉපදීමට එතුමාට උවමනා විය. ජීවතයේ සැඳා සමයේදී  සිරි දේවමිත්ත ධම්මපාල  නමින් ලංකාවේදී මහණ වී දඹදිවදී උපසම්පදාව ලැබුහ.  ධම්මපාල  ස්ථවිරයෝ අපවත් වුයේ සැවැත්නුවර මුලගන්ධකුටි විහාරයේ, තමන් විසින්ම  නිම කරනලද ස්ථුපයන් දෙස බලා වන්දනා මාන කරමිනි. උන් වහන්සේට එවන් ස්ථුපයන් දැක බලා ගනු වස් සහෝදර භික්ෂුන්වහන්සේලා  විසින් උන්වහන්සේගේ ඇඳ පන්සලෙන් එලියට ගෙනවිත්  මුලගන්ධකුටි ස්ථුපයන් පෙනෙන අයුරින් සකස් කර තැබුහ.

අපවත් වූ පසු උන්වහන්සේගේ භාෂ්මවශ්ස කොටසක් විශේෂ වූ ‘බෞද්ධ දුම්රියකින්’ ඉන්දියාවේ සිට ලංකාවට (කොළඹට) වැඩම කරවන ලදී.  දුමිර්ය මාර්ගය දෙපස සිටි ලක්ෂ සංඛ්‍යාතක්  වැසියෝ එම දුමිරියේ වැඩම කරවන ලද භෂ්මවශේශයන්ට සාධු නාද දෙමින්, සුවඳ පුෂ්පයෙන් පූජෝපහාර කළහ. දුම්රිය පිළිගැනීමට කොටුව දුම්රිය ස්ථානයේ පමණක් සිටි ජනතාව 50,000 නොවැඩි  විය. තවත් විශාල ජනකායක් දුම්රිය ස්ථානයෙන් පිටත සිටියහ.  අති දැවැන්ත වූ ගුනානුස්මරණ උත්සවයක් මාලිගාකන්දේ විද්‍යෝදය පිරිවෙන් භූමියේදී පැවැත්වුවේ අතිගරු මහා නායක මාහිමිවරුන්ගේ ප්‍රධානත්වයෙනි. ගාන්ධිතුමා, තාගෝර් තුමා, ලංකාවේ බ්‍රිතාන්‍ය ආණ්ඩුකාරවරයා, සහ දෙස් විදෙස් නායකනන් බොහෝ දෙනෙක් ගුණ වර්ණනා පණිවුඩ ඒවා තිබුණි. ඉන්දියාවේ බිහාර් ප්‍රාන්තයේ  රජයයේ සහ පෞද්ගලික ගොඩනැගිලි රාශියක එතුමාගේ අභාවය වෙනුවෙන් සුදු කොඩි ඇද තිබුණි.

ජාත්‍යාන්තර නීතිඥවරයෙක්  වන මෙම  මුල් ලිපියේ කතුවරයා (සිංහළ පරිවර්තකයාද ඔහුම වේ) , ශ්‍රී ලංකා සහයෝගිතා කණ්ඩායමේ (ලෝකව්‍යාප්ත) නායකයාවේ.

පුවත්පත්වල දැන්වීමක්

පසුගිය ජනාධිපතිවරණයෙන් පසු දින 100ක් තුල ඉටු කරන බවට එක්සත් ජාතික පක්ෂය ප්‍රමුඛ යහපාලන ආණ්ඩුව පොරොන්දු වූ ප‍්‍රධාන කාරණා ගැන පසුවිපරමක් අද දිනයේ ජාතික පුවත්පත්වල දැන්වීමක් ලෙස පල කෙරුණි. මෙහි දැක්වෙන්නේ එයයි.. පහත පින්තූරය මත ක්ලික් කර විශාල කර බලන්න.

පසුගිය ජනාධිපතිවරණයට පෙර එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය, ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ඇතුළු විපක්‍ෂ විසින් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ඇතුළු සංධාන නායකයින්ට එරෙහිව නොයෙකුත් අභූත චෝදනාවන් එල්ල කළෝය. ඒ ආකාරයෙන් රට හමුවේ තබන ලද එහෙත් මෙතෙක් ඔප්පු කර නැති ප‍්‍රකාශ ලේඛණගත කර සති අන්ත පුවත් පත් හරහා මීට පෙර ප‍්‍රකාශයට පත් කෙරුණි. ‘දින 100ට ගෙතූ බොරු 100′ ලෙස දැක්වෙන එම දැන්වීමයි මේ. පහත පින්තූරය මත ක්ලික් කර විශාල කර බලන්න.

යාලුවන් අතරේ Share කරන්න.

තිස්ස ගුණතිලක, සිඞ්නි නුවර සිට

එක ඡන්දයකි. සංධාන දෙකකි. ප්‍රතිපත්තීන්ද දෙකකි. එක් සංධානයක් රට බටහිරට හා බෙදුම්වාදයට පාවාදෙන පංච කර්ම (කරැම පහක) යහපාලන ප්‍රතිපත්තියකුත් අනෙක් සංධානය පසුගිය මාස හය තුල ආර්ථිකව හා සමාජියකව විනාශවුන අප මවුබිම නැවත ජවසම්පන්න කිරිමට ‘අඵතින්ම පටන් ගන්නා’ ප්‍රතිපත්තිකුත් ඉදිරිපත්කර ඇත. තෝරාගැනීම බුද්ධිමත්වු ජනතාව සතුය.

ලිච්චවීන් බෙෳද්ධයන්ය. බුදුන්වහන්සේ වෛශාලි නුවර විසූ වජ්ජීන්ගෙන් පැවතෙන ලිච්චවීන් හා ඔවුන්ගේ ඇවතුම් හා පැවතුම් සම්බන්දව විවිධ ස්ථානවල උදාහරණ ලෙස දක්වා ඇත. ලිචචවි සූත්‍රය, රතන සූත්‍රය, මහාපරිනිබ්බාන සූත්‍රය, පේතවත්තු සූත්‍රය සමහරක් නිදසුන්ය. ඒ සෑම තැනකම ඔවුන් ඉතාමත් ප්‍රබුද්ධ ලෙස රාජ්‍යපාලනයක යෙදුන බව සඳහන්ය. මාස හයක සුඵතර රජයක් බලහත්කාරයෙන් පිහිටුවා ජනතාව මුලාකර සමස්ත ශ්‍රී ලංකාවේ එදාමෙදා තුර සිදුවූ මහා බැංකු සුරැකුම් පත් මංකොලේලයට සෘජුවම සහභාගීවූවන් ලිච්චවී පාලනයක් ගැන පැවසීමම විහිඵවක් බව ජනනාවට දැන් හොදින් අවබෝධවී ඇතුවාට සැකයක් නැත. ලිච්චවී පාලනයක් ඇතිකරන බව පැවසීම එක්කෝ මොහු අනවබෝධයෙන් පස්දුන් කෝරලේ අහල පහල අනෙකුත් කෝරලවලට පස්දුන්  නිසා ඇතිවුවක්සේ කල මන්දබුද්ධික මුග්ධ කතාවක්ද? නැතහොත් ජනතාවගේ බුද්ධිය තුට්ටු දෙකට දමා කල සමප්‍රප්ප්‍රලාපයක්දැයි විමසිලිමත් විය යුතුය. යහපාලනය හඳන්වාදුන්දා සිට අදවනතෙක් මොවුන් මැතිවරණ වේදිකාවලත් ඉන්පිටතත් මොරදෙන්නේ බේගල්මය. ලිච්චවීන් රට  ජාතිය ත්‍රස්තවාදයෙන් මුදවාගත් ජනනායකයින්ට අපහාස උපහාස කලබවක් කොතැනකහෝ සඳහන්ද? උදේ සිට රෑ වනතුරැ මොවුන් පතුරැගසන්නේ ජනතාව තුන් බියෙන් මුදාගෙන සත්‍ය නිදහස ලබාදුන් ජනහඳවත් දිනූ ජනනායකත්වයයි. අප රටේ තිස් අවුරැද්දක් පුරා පැවති, යහපාලකයින් ඇතුඵ බටහිරයන් පෝෂණයකල ත්‍රස්තවාදය විසින් මුදාහල භීතිය මහින්ද හා ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂයන් අපේ වීර රණවිරැවන් හා එක්ව අවසන්කලේ බුදුන්වහන්සේ ඇතුඵ මහා සංඝරත්නය රතන සූත්‍ර දේශනාවෙන් වෛශාලි නුවර එවකට පැවති තුන්බිය දුරැකලාසේය.

ඉතාමත් පිරිසිදුව හා අලංකාරව තිබූ කොළොම් පුරවරය නැවත කැලිකසලින් පිරවූ යහපාලනය හා එහි නියමුවා අලංකාර වෛශාලි නුවරක් පවත්වාගෙන ගිය ලිචචවීන් සමග කෙසේ නම් සසදන්නද?

යමපාලනය බෙෳද්ධ ලිච්චවී පාලනයට සමකරනා පාපතර ක්‍රියාවට අමතක නොවන පාඞමක් ඉගැන්වීම අගෝස්තු දහහත්වනදා අපට යෙදී ඇති ප්‍රධානතම කටයුත්තයි.

මොන ක්‍රමයකට අන්තර්ජාල පහසුකම් ලබාදුන්නත් අවසානයේ එය අප නිවසට ලඟාවන්නේ මහපාරේ පිහිටුවා ඇති ටෙලිෆෝන් තඹ කම්බි ජාලය හෝ රේඞියෝ  තරංග සංඥා හරහා ජංගම දුරකතන ඔස්සේය.  මුදල්ගෙවා ලබාගතයුතු ගූගල් බැලුම් අන්තර්ජාලයද අවසානයේ නිවසට  හෝ ජංගම දුරකතනයට සම්බන්ධවන්නේ මෙසේය. අව්වට වැස්සට,සුලඟට හෝ අකුණු සැරයට ටෙලිෆෝන් ජාල බිදවැටෙන සෑම මොහොතකම අන්තර්ජාලය විසන්ධිවී එය නැවත යතාතත්වයට පත්වීමට දින ගනන් බලා සිටින අපේ මාස්පතා ගෙවන මුදල්වලින් කොපමනක් අපතේ යයිද? අවශ්‍යවන්නේ ගූගල් බැලුම් නොව නිවසතුලටම අන්තර්ජාලය රැගෙන පැමිනෙන කාලගුනික තත්ව අනුව විසන්ධි නොවන ෆයිබර් ඔප්ටික් (fibre optic) ජාලයකි. අද උපරිම වේගයෙන් දත්ත සමිප්‍රේෂණය කරනා දියුණු බටහිර රටවල භාවිතාවන ෆයිබර් ඔප්ටික් අන්තර්ජාලය අපට අහිමි කිරීමටද මේ බැලුන් දෙන්න හදන්නේ? අනාගතයේ යහපාලන රජයක් යටතේ අකුණු සැර වැඞිවැඞියෙන් පහත්වීමට නියමිත අතර ජාල විසන්ධිය බහුලවන රටකට අවශ්‍යවන්නේ බැලුම් තාක්‍ෂණයට වඞා එහායන විශ්වාසණීය අන්තර්ජාලයකි.

ඔබට සුභ පැතුම්

තිස්ස ගුණතිලක, සිඞ්නි නුවර සිට

2015 ජූලි මස 30වන දා

නලින් ද සිල්වා 

මෛත්‍රිපාල හැකි කමක් ඇත්නම් ජනවාරි 9 වැනි දා කළ දේ අගොස්තු 18/19 වැනි දා ද කරනු ඇත. ඔහු හැකිනම් රනිල් පික්පොකට් අගමැති කරනු ඇත. එසේ නොහැකි නම් ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයේ මහින්ද නොවන අයකු අගමැති කරනු ඇත. එහි දී මුදල් ලබාදීම්  ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂයෙන්් මන්ත්‍රීන් බා ගැනීම්, ආදිය සැලසුම් කෙරෙන බව රහසක් විය නො හැකි ය. 

පික්පොකට් ආණ්ඩුවේ ඇමතිවරුන් ලෙස සේවය කළ ශ්‍රී ල නි පාක්‍ෂිකයන් කිහිප දෙනකුගේ පක්‍ෂ සාමාජිකත්වය පසුගිය දා මෛත්‍රිපාල සිරිසේන අතින් තහනම් වීම ගැන ප්‍රමෝදයට පත්විය යුතු නො වේ. මෛත්‍රිපාල සිරිසේන එසේ කෙළේ එමගින් ශ්‍රී ල නි ප  මධ්‍යම කාරක සභාව රැස් නොකර සිටීමට ඔහුට අවස්ථාව ලැබෙන බැවිනි. යථාකාලයේ දී මේ සියළු දෙනා පික්පොකට් ආණ්ඩුවක සාමාජිකයන් වීමට නියමිත ය.  

ජනතාවට මෛත්‍රිපාල සිරිසේනගේ හා ඔහුගේ විජාතික උපදේශකයන්ගේ සැලසුම් පැරදවිය හැකි ය. පළමුවෙන් ම කළ යුත්තේ සංධානයට මන්ත්‍රීවරුන් 125 දෙනකුට වැඩි සංඛ්‍යාවක් ලබා දී මන්ත්‍රින් බා ගැනීමට ඇති ඉඩකඩ අවම කිරීම ය. එවිට බොහෝ විට මෛත්‍රිපාල සිරිසේනට සංධානයෙන් අගමැති කෙනකු පත් නොකර සිටීමට නොහැකි වනු ඇත. දෙවනුව මනාප සටනේ දී මහින්ද සමග නොසැලී සිටින අයට පමණක් මනාප දීමට ඉටාගත යුතු ය. චන්ද්‍රිකා, මෛත්‍රිපාල ආදීන් සමග හොර රහසේ කටයුතු කරන සංධානයේ අපේක්‍ෂකයන්ට මනාපයක් නොදිය යුතු ය. ඔවුන්ට මනාප දී ඔවුන් මන්ත්‍රීවරුන් වුවහොත් ඔවුන් සමග ද එකතු වී මහින්ද රාජපක්‍ෂ අගමැති නොවන බවට මෛත්‍රිපාල සිරිසේන වග බලා ගනු ඇත. අද බටහිරයන්ට හා ඉන්දීයයන්ට අප රට ලේ විලක් බවට පත්කිරීමේ අවශ්‍යතාව ඇත. රට අස්ථාවර කිරීම ඔවුන්ගේ අරමුණ වෙයි. එහෙත් අපට කරුණු තේරුම් ගෙන කටයුතු කිරීමෙන් ඔවුන් පරාජය කළ හැකි ය. 

මෙය ශ්‍රී ල නි පක්‍ෂය කැඩීමක් නො වේ. පක්‍ෂයට ද්‍රොහිකම් කර පක්‍ෂය ඝාතනය කළ සෝමාරාම පරදවා ශී්‍රී ල නි පක්‍ෂය ශක්තිමත්ව යළි බිහිකර ගැනීමකි. එහි දී පක්‍ෂය යළි ඉපදෙනු ඇත්තේ මහින්ද රාජපක්‍ෂ සමග මිස ඝාතකයන් සමග නො වේ.  මෛත්‍රිපාල සිරිසේන හා ඔහුගේ උපදේශකයන් සැලසුම් කෙළේ මහින්ද රාජපක්‍ෂට නාම යෝජනා නොදී සිටීමට ය. එහෙත් මහජන බලය හමුවේ මෛත්‍රිපාල සිරිසේනට එසේ නොදී සිටිමට නො හැකි විය.

ජනතා අවශ්‍යතාව නිසා ම මහින්ද රාජපක්‍ෂ කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ සංධාන නායකත්වයට පත් විය. එය ද මෛත්‍රිපාල සිරිසේනගේ කැමැත්ත නිසා සිදු වූවක් නො වීය. මෛත්‍රිපාල සිරිසේනගේ අකමැත්ත තිබිය දීම ජනතාව මහින්ද රාජපක්‍ෂ කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කයේ සංධාන ලැයිස්තුවේ නායකත්වයට පත් කර ගත්හ. 

සංධානයට ආසන 125ක් පමණ ලැබුණහොත් මෛත්‍රිපාලට ජනබලයට පිටුපා මහින්ද රාජපක්‍ෂ අගමැති නොකර සිටීමට නො හැකි වනු ඇත. අද කළ යුත්තේ මෛත්‍රිපාලලාගේ සැලසුම් ගැන කල්පනා කර ඔවුන්ට තම අපේක්‍ෂා මුදුන්පත් කර ගැනීමට අවස්ථාව ලබා නො දීම ය. ජනතා බලයට අවසානයේ දී මෛත්‍රිපාලට යටවීමට සිදුවනු ඇත. එහෙත් එතෙක් ඔහු බටහිර හා ඉන්දීය සැලසුම් ක්‍රියාත්මක කර රනිල් වික්‍රමසිංහ හෝ මහින්ද නොවන වෙනත් ශ්‍රී ල නායකයකු හෝ  අගමැති ලෙස පත්කිරීමට හැකි සෑම උත්සාහයක් ම දරණු ඇත. 

අප සැම විට ම සතුරාගේ සැලසුම්   අධ්‍යයනය කර ඒ පරාජය කිරීමට ක්‍රියා කළ යුතු ය. මෛත්‍රිපාල සිරිසේන ජනාධිපති ලෙස කටයුතු කරනතාක් මහින්ද රාජපක්‍ෂට විවිධ බාධක ඇති කරනු ඇත. අද කළ යුත්තේ අගොස්තු 19 වැනි දාට පසු මෛත්‍රිපාල සිරිසේන ආපසු පුලස්තිපුරයට යැවීමට ක්‍රමයක් කල්පනා කිරීම ය.

නලින් ද සිල්වා 

2015 ජූලි 30

Dr Sudath Gunasekara  President Senior Citizens Movement Mahanuwara 29.7.2015.

I produce below the heading of a malicious and disgraceful news item published in Wall Street Journal on our former President as reported by GORDON FAIRCLOUGH on July 28, 2015 5:27 p.m. ET

Ousted Sri Lankan Leader Angles for a Comeback

Ex-President Rajapaksa leads ethnically charged campaign, vows closer ties to China

Look at the language WSJ has selected to report this hateful message. Doesn’t this clearly display the anti -Sinhala anti-Buddhist attitude of this journal and the vindictive foreign policy of the country it represents? Isn’t it a disgrace and a tragedy too for another country to blatantly interfere in the internal affairs of another sovereign country in this manner? Do these people of yesterday know that this country inherits a long and unique legacy of a glorious nation called Sinhalayo and Sinhala Buddhists for the past 2500 years? Do they know that every grain of sand in this land is soaked with the blood of millions of Sinhala Buddhists patriots who died in battle against foreign invaders in defense of their motherland? Do they know that in spite of thousands of years of struggle the Sinhalayo and Buddhists still constitutes 75 % of the population of this country? Do they know that Indians, especially South Indians have been fighting and struggling for millennia desperately to annex this tiny and precious Island and in the process they have devastated our pristine world famous Kingdomas of Anuradhapura and Polonnaruwa up to the end of the 13^th century beyond recovery? Do they know that since then our heroic king had been shifting their Kingdoms desperately from place to place like gypsies in desperation in the south western corner? Do they know that from 1505 to 1948 we had been invaded, plundered and destroyed as a nation by your ancestors of Portugal, Holland and finally England? Do they know that until 1815 this country was called Sinhale meaning the land of the Sinhala people? Do they know all people in this country (including Sinhala, Tamil and Muslim) were called Sinhalese up to 1815 and the country remained to be called Sinhale and Sri Lanka even up to 1972 as the term Ceylon duped by the British also meant nothing else but Sinhale.

Do they also know that it was the British who planted the seeds of communal division and hatred on this Island and instigated and trained Tamils in Jaffna to start divisive politics on ethnic grounds? Do they know that as a result British Trained Jaffna Tamil leaders like Arunasalam Ponnanmbalan initiated the EELAM campaign forming Ceylon Tamil Congress in 1911 with the blessings of the British Government? Thereafter in 1921 they broke away from the Ceylon National Congress which had leaders of all three communities Sinhala, Tamil And Muslim and in 1947 a Singapore born Christian Tamil named Samuel Joseph Chelvanayagam who migrated to Sri Lanka at the age of 11 years around 1910 for some reason formed the Ilankai Tamil Arasukachchhi (Ceylon Tamil State Party) in 1948 with the object of forming a separate mono Tamil State in the North and East of this country covering 1/3 the total area and 2/3 the coastal belt for about 5 % of the population of this country while 20 % of the Tamils in Sri Lanka live in the South west  peacefully with the Sinhala majority. Do they know that it was the same Tamil leadership who nurtured their Boys called Liberation Tigers of Tami EeLAM . Do they know that this LTTE outfit was the most dangerous savagious terrorist Organization that killed all the Democratic Tamil Leaders of Sri Lanka, President Premadasa and all potential future Sinhala leaders making Sri Lanka almost leaderless reducing this country to a, politically rudderless Ship and Finally Rajive Ghandhi. I am sure these enemies of Sri Lanka who harbor enormous enmity (may be for LTTE money), for what reason I do not know, should know what happened in 2009.

Thanks to our admired and adored leader of the nation, the then President Mahinda Rajapaksa and the patriotic forces we were able wipe out these terrorists who were labeled as invincible by everybody including America, England, Norway (god fathers of LTTE) and India (that played the foster father and foster Mother role as well by providing shelter on Indian soil, training them and proving all facilities including arms, ammunition, medicine and food and even by presenting the bullet proof jacket of Rajive to LTTE leader at a meeting in Tamilnadu, may be to protect Pirapaharan from the bullets of the Sri Lankan Army to enable him to realize his EELAM dream, in spite of the warning given to him by the writer of this piece, few months prior to his assassination) for which he paid dearly with his life in retribution.

Now coming back to the WSJ heading, I repeat it again here.

Ousted Sri Lankan Leader Angles for a Comeback

Ex-President Rajapaksa leads ethnically charged campaign, vows closer ties to China. ( I hope MR will reply this allegation ASAP)

Isn’t it a disgrace for WSJ to use words like this regarding a populist leader of another country who is loved and adored by the people of their country as a patriot and a hero who has liberated their country from a barbarous and savage war which has brought fear and for its people, destruction devastation for its economy for 30 long years. It must be made very clear for the WSJ for what it has spilled out as news based on ill-informed or misinformed information it may have picked up either from the dustbins of GTF or LTTE agents, may be for sterling pounds or American dollars that Mahinda Rajapaksa was never ousted by the people of this country.

Let it be known to the WSJ that his defeat was only a direct result of a very well planned anti-Sinhala and anti Buddhist conspiracy and a coup meticulously orchestrated by a vcious bunch of people at home as well as living abroad. At home it was led by Chandrika Kumaratunga and Ranil using Maitripala Sirisena as a cat’s paw, who was disgruntled for not making him the Prime Minister. Beyond the shores the all mighty whole western world and India were there. Unlike Sarath Fonseka, Maitripala was able to muster all UNP votes totaling to about 4.2 m by promising that Ranil will be made the PM if he wins. Ranil who knows his potential of winning elections more than anyone else through bitter experience ,knowing that he want get a better chance than this immediately assured his block vote Added to this was the Tamil, Muslim and JVP votes. A third factor was the SLFP disgruntled votes and new youth vote. This is how Sirisena polled 6.2 m. The role of urban based 100 odd so-called Civil movements and NGOO also supported him. Mahinda  on the other hand as the leader of the UPFA  without anyone else’s support polled 58.4. As such WSL must be warned not jump the gun without authentic data. It affects you credibility.

It is also disgraceful to say Rajapaksa Angles to come back. Its too sarcastic and sadistic as well. It is the people of this country and his admirers who wants him back. He doesn’t fish either nay with hook and line at all. He is also not seeking to be PM by devious methods.                                                                                                              ‘Rajapaksa leads ethnically charged campaign’ is the worst statement you ever made in this news publication. What is the evidence you have to prove your assertion? The whole world knows that he is a Sinhalese- a proud Sinhalese for that matter. Also they know he is a Buddhist. So why can’t he mention that. But do you know that he stands for all people in Sri Lanka. Unlike Samandan and his bunch of Tamil Politicians or Hakim and his Muslim politicians MR never has  said that he is serving only Sinhalese and Buddhists.  Why can’t you see all Tamil and Muslim racist politicians yelling that they are appearing only on behalf of their ethnic communities. When it come to minorities you all keep deaf dumb and blind. Why this duplicity and selective discrimination against the Sinhalese who are the real owners of this country for the past 2500 year and who were having flourishing civilizations for millennia years ago.  In fact you should tender an open apology to the people of Sri Lanka, particularly the Sinhalese for writing unfounded and unauthentic rubbish like this in the name of journalism.

Regarding the statement ‘Rajapaksa vows closer ties to China.’ What harm is there our having closer ties with China or any other country o four choice.  Does this mean that you want us to be friendly only with your friends? Have you people forgotten that, though small in size, we are also an independent sovereign country in any world body? We also have one vote as much as you do. It is a fact that we are a small country, perhaps 1/150^th of the size of your country. But we too have a mighty will second to none. We are friendly with everybody but naturally friendlier with countries that are friendlier with us. On the other hand if your country can be friendly with China why can’t we be friendly with her as well? Isn’t this blatant and undue interference with our independence and sovereignty?  Why this duplicity and double standard. Is that the gospel of western democracy?

WSJ Please don’t disgrace our country and our beloved leader.  I demand you tender an open apology to the Sri Lankan nation for disgracing their leader.

Lastly,    I would like to request you to be mindful of the  famous prophesy made by Samuel P. Huntington in his ‘Clash of Civilization and the remaking of the World Order’(1997)   regarding the future of your own country. So please don’t humiliate other countries and their leaders. Please abstain from intervention in matters of other civilizations.  We thought you have learnt a bitter lesson from thr Cuban experience which Island at your door step was your sworn enemy till yesterday. It is high time that you people should get rid of your dominant mentality. You should first learn to respect other nations then only they will respect you.

Kanthar P Balanathan, Australia

Imperialism one world policy coated Ranil Wickremasinghe (RW), somehow planned his strategy, to siphon out a Russian trained HE Maithripala Sirisena, into his clan of imperialist congregations to capture power with the help of Tamil Separatist voters on the 8^th of January 2015, under false agenda. This is an indication, beyond doubt, of power hunger, as the ideologies of the two gentlemen is totally contrasting. RW was appointed Prime Minister from a minority party membership in parliament, which is undemocratic.

Citizens of SriLanka should be astute to ask a question from RW, on the volume of developments that RW carried out or completed during his past political career. Well, the fact is that he has not completed any development/ projects that will accrue adequate return to the country or has a positive Net Present Value (NPV). The only project the imperialistic leader did was to finally sign a Cease Fire Agreement (CFA) with the LTTE, under the direction of Norway, allowing LTTE, access to the Colombo ports to deal and wheel heavy weapons into Vanni, and bring weapon advisers under the sentimental name, NGO”. The leader, RW, took the country to risk of national security and threat to sovereignty of SL by drafting an agreement called, Interim Self Governing Authority” (ISGA) for the LTTE. It was fortunate that the document was not signed. If LTTE and GOSL did sign the document then it was a clear path for LTTE to declare an independent state of Tamil Eelam with foreign troops flooding the country to take over possibly Trincomalee”. The above acts were carried out by RW when Chandrika Bandaranaike (CB) was the Executive President. To classify, the president and the PM were in opposite camps, however, did CB question, and explain to the people of SL why such an agreement was signed, and such a frightful agreement, ISGA was prepared? Does it not illuminate that CB was incompetent in her position as an executive President? Can we hide facts and truths for long? When late Srimavo Bandaranaike came to power in 1970, she made people to realise that they have to grow more food for their consumption. She made people to realise the value of Kahata”. What a contrast between the mother and the daughter.

RW’s and the UNP’s did not develop the country or kept abreast of technological advancement. If the citizens would do a root cause analysis on the problems, they will arrive at the wrongdoers are the imperialistic cohorts under the Senanayaka, Jayawardhane, and Wickremasinghe era.

Since 2005, the country was subject to eradication of terrorism, rehabilitation of LTTE terrorists, investments, and development. Since 2005 to January 8^th 2015, citizens could observe that SriLanka had completed development in infrastructures, investments, technology, communication, academic institution, medical facilities, research and scientific affairs. Colombo city, which was dirty was cleaned up and developed under the Mahinda Rajapaksa (MR) regime. The Hambantota port and airport was ridiculed as white elephants by wags and pranksters with lack of perception and intelligence, however, it is an investment that gears to positive NPV on a long term. People and politicians who have shortfall in strategic vision may not understand the value of investments. They could enhance their knowledge to understand development policies. Both the investments are foreign exchange earning investments. Only strategic initiative framework planners can engage in such planning, and act, which is what MR government did.

 The Tamil issues were almost extinguished by conducting elections to the Northern Provincial Council (NPC). However, power greed Tamil Diaspora who are the left overs of the Ramanathan/Arunachalam were not contended, but want their own power. It is the Tamil Diaspora elites who forcefully brain washed the Tamil politicians to fight for more power. The dollars and pounds dictate terms to the TNA.

 Just to refresh our memories:

The Banda–Chelva pact was an agreement signed between the PM and the leader of the ethnic party Chelva on the 26^th July 1957. In September 1957, Jayawardena announced a 72 mile march from Colombo to Kandy in opposition to the pact. Although the proposed march was banned by the government, the ban was ignored by the UNP.

The very same imperialistic tyrant leader, Jayawardhane signed the 13^th amendment on the 29^th July 1987, known as the Indo-SriLanka accord with the Indian PM Rajiv Ghandi, which avowed the devolution of powers to the provinces. If we go back to history, Tamils were, and, are demanding for devolution of powers with an objective of achieving a separate state for the elites in a few years. To whom are they demanding the devolution of power? It is only a few aristocratic elites, who are drenched with power avidity to control the Tamil mass, are demanding devolution of power. Devolution of power will definitely not help the Tamils for various reasons. Who are the people who are in politics now? It is the very same aristocratic elites and those offspring are rotating among the Tamil political party. To give a clear picture the following diagram indicates the people in power.

The orbital team is full of the clandestine Ramanathan, Arunachalam offspring, and the satellite parasites are the second generation offspring of these clandestine aristocrats. Those elites will never allow any outsiders to come into politics. The clandestine elite is constituted with Diaspora, in the ring of power gang.

The country belongs to the people who are citizens of SL and not the politicians. Politicians are elected representatives to administer on behalf of the people. People own the country, not the elite politicians.

 A few politicians claim of their rapport to older royalty. One must think that the kings and queens did not work and earn to buy a land, but killed people and seized the land by force. It’s another form of pillaging. Politicians must understand that they do not own the land that they govern. Democracy was introduced to eliminate monarchy, and govern through elected people’s representatives. However, in the third world, particularly in SriLanka, the monarchy cousins have surfaced with their wealth to capture power.

What is RW’ goal? Divide the country to please the west? Will he recoup his left over projects in 2002 such as the bridge to India, give more federal powers to the North and the subsequent division? Can the country afford to run such a depressing administration? Where will RW accrue his funds to operate a federal administration? Does the North accrue revenue to operate a federal administration? It is the Sinhalese people’s hard work will sacrifice to fund such federal administration. Where is RW’s thoughts focussed? Has he become an entertainer to the west, when we already know that he is an imperialism coated politician?

This is what will be the outcome in six years.

දේශානුරාගය නැති  සැලැස්මක් –  දැම්ම දැන ගන්න

 August 17/2015 is a crucial, definitive, Election Day, when SriLankan must focus and give their serious thoughts and analysis on RW’s past and present cunningness & unpatriotic acts, and cast their vote to MR’s team, and remove RW and UNP from politics.

One Nation, One Country, is Mahinda Rajapaksa and his team. People should vote for MR and his team to keep the country in tact as one country, one nation. 1.5 million Tamils in the N&E, against 20 million people in SriLanka does not need a separate governance. The proletariat and the low caste Tamils in the N&E should think and understand whether the federal administration is for them, or for the Ramanathan/Arunachalam elites only.

Kanthar P (Nathan) Balanathan,

DipEE(UK), GradCert(RelEng-Monash), DipBus&Admin(Finance-Massey), MIEE, CEng, MIEAust (Ret), CPEng(Ret)

Retired Director & Power Systems Specialist Engineer,

Rowville

Palitha Senanayake (The writer of this article is a founder member and an ex. District organiser of Sihala Urumaya)

Champika Ranawake and his Hela Urumaya has now joined the UNP in a coalition to promote Good Governance.  Good governance, no doubt, is what every citizen in a country aspires for, but this alignment of Champika with Ranil’s UNP certainly come as a surprise because it was just two days before that Champika, holding a press conference, accused the UNP Government of getting the Parliament dissolved to save face from its many corrupt activities, including the tabling of the COPE report on the Central bank BOND scam. During the run up to the 19A vote Champika even called Ranil Wicremesinghe, ‘a cheat’ stating that the gazetted version of the 19 A by the Prime Minister’s office is not what the party leaders amended and agreed upon but the original version drafted by Ranil. In addition, Nishantha Warnainghe, the JHU spokesman, continuously criticised the UNP Government action in public press stating that ‘Ranil is day dreaming of a UNP victory’. Judging by all that, this unprecedented alliance of anti-nationalist and ultra-nationalist appear more of an alliance for political survival than an alliance for ‘good governance’. This fact however was admitted by both Ranil and Champika at their ‘yaha palana’ agreement signing ceremony where they inferred the need to be strong to face Rajapakse.

Patali Champika Ranawake came to political lime light when he took up the Sinhala cause with Sihala Urumaya back in the years 1999 with SL Gunasekara and Thilak Karunaratne. That was the time when Chandrika with her ‘no war’ philosophy had brought a ‘no peace’ situation subjecting the country to ‘‘no hope’. Coffins of soldiers from the north was the order of the day and you could witness those being carried across Colombo to be delivered to some part or other in the country. Singhala patriotism was non-existent and anybody who voiced for the rights of the Singhalese would be labelled as ‘jathivadiya’ or extremist by the government press aided and abetted by the pro-Tiger NGO’s. To add insult to injury Chandrika and Ranil were expressing accommodative views on brutal terrorism blaming it all on unfounded ‘Sinhala extremism’.

The situation certainly brought about a political vacuum for the nationalist and what was even worst was that the national psych was being atoned to accept terrorism and its attendant exigencies as a way of life. In this milieu a set of intellectuals headed by former Central bank governor Neville Karunatileke and Prof. AKDS Indraratne formed an organization called the National Movement Against Terrorism and invited eminent lawyer S L Gunesekera, who had written a few books exposing the ‘Tamil grievances’ hoax, to re-orient the national psych and to halt the country from being devoured by terrorism.  Among the crowd that gathered Patali champika Ranawke stood out with his articulated Singhala speech and the rebelling attitude to effect change.  The activities of NMAT gathered momentum but yet it was ignored by the ruling parties of both Chandrika and Ranil since it was but only a pressure group lacking a vote bank among the polity.

This prompted the organizers to contemplate entering main stream politics and Thilak Karunarate who had resigned from both the SLFP and the UNP, due to their competing anti national agendas offered to be the political God- father for the movement. SL Gunesekara whose sincerity of purpose and integrity were beyond question became the President of the party with Thilak Karunarate , the Secretary, and PCK, the National organiser.

The idea in entering electoral politics is to become the third and decisive force that would control the two main parties headed by anti-national leaders; a task up to then performed by Ashraf’s Muslim Congress and Thondaman’s CWC. However, the name of the party became a much debated issue and initially the idea was that the name should signify the party’s opposition to terror and racialism as pursued by the Tamil chauvinistic political establishment. PCR and his team including Ven. Athuraliya Ratana however wanted to the name of the party to be more focussed on the Singhala cause and argued that ‘if we are afraid to identify with the Sinhala cause how could, we then say that we would serve the Singhala cause’. Thus the party became known as the Sihala Urumaya. The main agenda of the party was to campaign against the federal constitution of Chandrika but the team headed by Champika that included Athuraliye Ratana and Sujith Akkarawatte wanted a campaign against proselytization too to be included. This proposal however was deferred as the party leaders preferred to concentrate more on the immediate dangers brought about by Chandrika’s asinine ‘solutions’.

The party contested the Parliamentary election in the year 2000 as the youngest political party in the fray but the polling results fell far short of the buoyancy manifested at the electoral level. Party stalwarts like SLG, TK and PCR failed to gain the minimum vote percentage required to secure a parliamentary seat. The day after the election however, the news came that Sihala Urumay had obtained a total vote at the national level to win a single seat in the Parliament. And with that news all the Sihala Urumaya organisers and district leaders were summoned to the party head-quarters at Narahenpita. The idea of this invitation was to thank the party rank and file for the country wide vote that secured a single seat for the party, but in its midst Nishantha Warnasinghe who was in charge of the poster distribution had initiated action in one corner to collect signatures of party men to a petition that said that Champika Ranawaka is the most suitable candidate for the single seat that has come the party way.  This created confusion and disunity within the party and a few heated debates, official and unofficial, ensued.

The party Ex- Co decided that SL Gunesekara, being the Chairman should represent the party in the Parliament. This decision was vehemently criticised by Athraliya Ratana and Sujith Akkarawatta who maintained that Gunesekra, being a Christian should not be the only representative of the party in a Busdddhist country. This created religious issues in the party but the rebellion in Athuraliya Ratana and Akkarawatte even went to the extent of physically attacking the members of the Ex. Co and ten they went in a procession to Prof. Indraratne’s house that was located in the vicinity and attacked it prompting Prof. Indraratne to lodge a complaint with the police. The Government press, where forming of Sihala Urumaya did not make news, gave headline publicity to the incidents at Narahenpita, with an ‘extremist’ twist. SL Gunesekera and Prof. Indraratne resigned from the party calling Champika and his cohorts ‘Sinhala Taliban’.Thilak karunaratne and Champika Ranawaka shared the Parliamentary seat that the party became entitled to.

Ven. Gangodavila Soma thera has been adding a strong dash of nationalism to his regular bana preaching’s since the late 90’s and as a result his bana became popular among Singhala Buddhist who were disenchanted with the anti-national agenda a of the two main stream political parties. The thera expressed forebodings that the Sinhala Buddhist would be extinct in a few more years at the rate the power greedy Sinhala politicians betray their interest for minority votes.

During the 2000 election campaign an unofficial delegation from Sihala Urumaya met Ven. Soma to obtain his patronisation for the party. The response of Ven. Soma was that SL Gunasekara, the leader of SU was not a Buddhist and that Champika Ranawake, he did not know. Ven Soma however cautioned us not to be fodder to persons with dubious agendas now fishing in troubled waters in the guise of Sinhala nationalism. By this time aspersions were also cast on Champika when Prof. Nalin de Silva called him a ‘Signhala Prabhakaran’ and when Dr. Harischandra Wijetunge described him as a ‘political opportunist’. It became known that Champika had been an ex. JVPer and also ex Janatha mithuro supporter of mangala samarawera.  But the supporters of Sihala Urumaya continued to patronize the party as that was the only means of political expression available to the Sinhalese at the time.

The death of Gangodavila Soma thera and the questionable circumstances under which he died in 2003 became an emotional issue for the Sinhala Buddhist and thus, a finger was pointed at the prominent businessman and UNP supporter Lalith Kothalawala.  Champika and company cashed in this situation by suggesting that the political sentiments expressed by Ven. Soma should be realized and in order to do that the priest should form a political party. He then managed to persuade Thilak Karunaratne to offer (puja) the party to the Sanga with himself continuing to be the Gen. Secretary. The prominent priest led by Ven. Ellawala Medhananda, though popular among the Buddhist, were clueless in politics and hence expected Champika, now an MP, to show them the way. This movement of Buddhist priest, championing the vision of late Soma thera, achieved at the 2004 election what Champik and SU could not in the 2000 elections. They polled more than 500,000 vote and obtained 11 seats in Parliament becoming the crucial third force in Sri Lankan politics.

At the 2005 Presidential election, the JHU knowing what to expect if Ranil wins the election offered its support to Mahinda Rajapakse as the candidate with a sense of ‘Apey kama’.  The Government of Mahinda Rajapakse during the last 10 years, has achieved most of what the Sihala Urumaya and JHU stood for, against heavy international odds, even though the JHU’s anti conversion bill could not see the light of day due to shenanigans of the human rights NGO’s. The popular perception is that the Rajapakse regime’s accomplishments in the fields of national security, infrastructure development, education and national reconciliation during the last 10 years would never have been possible if the Government followed the flawed vision of Chandrika and Ranil. The issue now before the voters of SU and JHU is; should Champika and Ven.Ratana compromise at this stage with proven enemies for what they could not get from natural allies?

There is no way that the supporters of JHU could ever think of pursuing further the goals Champika and Ven. Ratana espoused so far by coming in to an alliance with Chandrika and Ranil and instead there is the danger that all what has been achieved would now be compromised, rock stock and barrel, at the altar of ‘Yaha palanaya’. An example is that Mr. Sumanthiran, former TNA MP disclosed in a recent interview with Shakthi TV that the understanding they reached with the present President at the time of Jan.8 elections is that the Tamils cannot solve their problems within the ‘Single state’ concept and to this, according to Mr. smanthiran, even the JHU agreed.  Thus the signs are that Champika and Ven. Ratana are now beginning to be the most politically expedient leaders to have been elected with the Singhala vote bank, even beating the record of betrayal by Chandrika and Ranil. Sihala Urumaya and JHU firmly believed that ‘Prabhakaran was only a terrorist attempting the bifurcation of Sri Lanka and the day he is over-powered the problem is over, but the real enemies of the nation are the ones who proposed legitimacy for bifurcation in the name of ‘solutions’ paving the way for a permanent war’.

Champika authored the book ‘Challenge of the Singhalay’ and said that there are Tiger terrorist (Tamil) in the North, Camel terrorist (Muslim) in the East and Cock bird terrorist( Estate Tamil) in the Centre posing the challenge to the existence of the Sinhala race. But today he has come in to an alliance with these very same terrorist and their natural ally, Ranil’s UNP, for supposedly good governance. If good governance is found only among the minorities and their promoters Champika and Ven. Ratana has been deceiving us for the past 15 years!

It was the JHU that said that Wickremebahu Karunaratne is in the pay of the Tamil Diaspora. It was the JHU that maintained that Mano Ganeshan is the ‘Colomba kotiya’. It was the JHU that said TUF are the Prajathanthravadi Koti (democratic Tigers). It is the JHU that said that Jehan Perera and Pakyaothy Saravanamuttu are paid by the church to destabilise the Sinhala Buddhist state. It was the JHU that maintained that Chandrika is the reincarnation of Kuveni who cursed the Singhalese that an ‘Ali-Koti sapaya’( Elephant-Tiger curse) will finish their race. It was the JHU that said that Ranil is a fool who plans to be an ‘internationalist’ by failing his own nation.

The other aspect of Champika Ranawaka politics is that he has by now offended all the ex. leaders who have accommodated him in politics. If SL Gunesekera is living today he would give a good account of Champika’s betrayals for his own personal aggrandisement. Speak to Thilak Karunaratne, Ven. Ellawala Medhananda and now Mahinda Rajapakse and they will say in one voice the calculating agenda of the character called PCR. It is, but a trail of betrayals. Now that he has joined Ranil, providence will prove that Ranil would be the next casualty. However, as for the UNP, it is now or never and hence it will align itself even with a devil, to come to power.  As for PCK ‘yahapalanaya’ is but only another vehicle for power, just as the Sinhala cause, Soma Hamuduruwo, has been.

(The writer of this article is a founder member and an ex. District organiser of Sihala Urumaya)

Chanaka Bandarage

Courtesy – ‘New Buddhist’, India (July 2015 edition)

Is Anagarika Dharmapala the Mahatma Gandhi of Sri Lanka?  There is a truth in this statement.

True, Dharmapala spoke largely for the Singhalese Buddhists.  But, like Gandhi, Dharmapala too fought fiercely against British imperialism (the British were ruiling Sri Lanka during his lifetime (1864 – 1933).

Thus, Dharmapala fought for all Sri Lankans.

Dharmapala reminded his fellow Sri Lankans why India, a very close neighbour, is so important to Sri Lanka.

Though Sri Lanka has a Singhala, Buddhist base (foundation), it is today a country where people of all major world religions (except Judaism) live in a friendly and harmonious manner.  It is a fine social experiment of a ‘melting pot’.  Sri Lanka will continue to prosper as a fine ‘multicultural’ country.

Sri Lanka was founded soon after the demise of Lord Buddha (2498 years ago – (498 BC), where Vijaya, a Prince from northern India (Singhapura Village in Wanga Land of Lata Nation, located in the present day northern Bengal ) landed in Sri Lanka (Thambapanni).  According to Mahavamsa (the chronicled history of Sri Lanka), Vijaya’s father was King Singhabahu; and  Singhabahu’s father was a lion (his hands and feet were like a lion’s paws). Singhabahu’s mother was a princess from the same area (Kalinga).

Dharmapala in his writings pointed out that according to Mahavamsa and other Chronicles, Sri Lanka’s second king, Panduvasdeva (Prince Vijaya’s nephew), married a blood relative of Lord Buddha (Baddha-Kacchayana of the Buddha’s Shakya Wangsha of Kapilavastu); thus, the Singhalese are able to trace a lineage to Lord Buddha.  According to Buddhists, Lord Buddha, a citizen of India (Dambadiva), is the Greatest Person to have lived in the world.

Sri Lanka became a fully-fledged Buddhist nation during the reign of King Devanampiya Tissa (Sri Lanka’s eighth King; 307 BC to 267BC.), after the  arrival of Buddhism in Sri Lanka under the aegis of the Maurya Emperor, Dharmashoka (this happened about 200 years after the arrival of Prince Vijaya). He utilized his son (Mihindu) and daughter (Sanghamittha) for the propagation of Buddhism to Sri Lanka.  They carried out the missions extremely successfully.

In his writings Dharmapala stressed that his fellow countrymen (Singhalese) should work hard like the ethnic minorities of the country of the time (largely of Indian decent). He questioned his fellow Singhalese that if the minority races could do so well in trade and commerce, why could not they.

Dharmapala wanted to motivate the Singhalese to work hard and prosper just  like their Muslim, Tamil, Burgher, Bhora, Sindh and Parsi counterparts.  But, Dharmapala never addressed those minority races in derogatory terms. For example, he never used the somewhat offeensive  adjective, ‘para’ (bloody), to  describe ethnic minorities of the country;  he used the term to describe the British.

True, language such as ‘para’ is inappropriate for contemporary Sri Lanka, but, more than 100 years ago, it was acceptable.  It was one of Dharmapala’s ways of getting through the message to the masses.  And his method was effective.  People accepted his counsel without a protest.  Dharmapala never used  ‘filthy’ language against any people, including the British.

Due to the colonial (British) occupation of the country, Dharmapala was fiercely anti-British.  He vehemently opposed the unlawful British occupation of Sri Lanka.

Dharmapala never preached that  only Singhala Buddhists should live in Sri Lanka or that other races must leave Sri Lanka.  He basically wanted the Singhalese to come out of their  closets and be successful like the ethnic minorities.  Coming from an entrepreneurial family, he was totally against idleness.

At the same time, Dharmapala was always a forceful protector of Singhala, Buddhist values, culture and traditions. There was nothing wrong in this, as he did not harm other cultures or religions.

As a true Buddhist, Dharmapala launched massive campaigns against meat and liquor consumption – ills that were introduced by the western imperialists (first, by the Portuguese in the 1500s).  He travelled the whole island in a placards fixed car, demanding people to refrain from meat and alcohol consumption. Dharmapala spoke to his fellow countrymen, sometimes in harsh language; people listened to him intently, acknowledged his views and refrained from consuming meat and alcohol.

Dharmapala asked his fellow countrymen to refrain from killing all living beings; he also asked people, especially  children to follow the five Buddhist precepts – the Buddha’s preaching to the Buddhist layman.  Again, people largely followed Dharmapala’s advice.

Dharmapala asked people to change their Portuguese and English names to Singhala (a Sanskrit language of an Aryan base).  He himself changed his name from David to Dharmapala.  He persuaded his family members to change their names as well, including his mother. He advised his Singhala brethren not to give western names to their offspring.  A fine example was how he instantaneously changed (by consent) the name of young Pedris Silva (then 14 years old) to Piyadasa Sirisena.  The young boy had come to read Singhala poems before Dharmapala at a Buddhist function.  Piyadasa Sirisena went  to become one of Sri Lanka’s  Sinahala literary giants.  Owing to Dharmapala’s action, hundreds and thousands of Sri Lankans  started to have Singhala (Arya) names.  The trend continues to this day.

Another very successful campaign launched by Dharmapala was asking the Singhalese (both men and women) to renounce western attire and wear the traditional Singhala, Buddhist dress that was applicable to them.

When working with his mentor, Henry Steel Olcott (a US citizen), Dharmapala assisted Olcott’s campaign to establish many Buddhist schools in Sri Lanka (numbering about 300). This includes Ananda College, Sri Lanka’s premier Buddhist school for boys.

A prolific writer, Dharmapala wrote to his fellow countrymen regularly through his then very popular newspapers, ‘The Buddhist’ (English)  and ‘Singhala Bauddhaya’ (Singhala).  He gave good counsel  to his people to lead a pious and a meritorious life.

Being a Buddhist leader, Dharmapala stressed that Buddhist children must attend Sunday Buddhist Schools (‘Daham Pasal’) held in Buddhist temples throughout the country to study Buddhism, and among  other things such as good manners (eg. respect elders).  Parents  and teachers positively responded to Dharmapala’s request, there was a massive revival of the Sunday ‘Daham Pasal’ in Sri Lanka.  This trend also continues to this day.

Dharmapala was instrumental in translating Tripitaka from Pali to Singhala. He entrusted this work to his own brother, a medical doctor.

The biggest and the most notable contribution to Buddhism by Dharmapala was the saving of  Buddhagaya for Buddhists from Hindu fundamentalists.  Buddhagaya is the place where Buddha attained enlightenment.  Dharmapala restored stupas there.

This was an achievement of unprecedented proportion.

This is one reason why the Buddhists in India pay so much respect to Dharmapala.

Thanks to Dharmapala thousands of Buddhists from all over the world visit Buddhagaya today, one of the most sacred places for the world’s Buddhists.

If not for Dharmapala, Buddhagaya today would have become a place of Hindu worship.  He initiated legal proceedings against Mahantaya who had unlawfully occupied Buddhagaya and systematically tried to convert it to a place of Hindu worship.  The legal proceedings in New Delhi ran for several years and that drained Dharmapala physically, mentally and monetarily.  But, Dharmapala never gave up.  It was a lone fight by him against a very powerful cabal led by Mahantaya.  But, finally Dharmapala won.

Dharmapala did not rest from Buddhagaya.  He saved Mulagandha Kuti in Saranath for Buddhists.  He built stupas there (opened by Jawaharlal Nehru in 1930). Mulagandha Kuti  is the place where Lord Buddha  made his first sermon, to the five disciples.  It is situated in close proximity to Isipathanaramaya in the city of Banares (‘Baranes Nuwara’ or present day Varanasi).

Dharmapala restored many important Buddhist sites in India.  He built a massive temple in Calcutta – Dharmaraajika temple,  then, pilgrims rests in major  Indian cities including  in Chennai and Calcutta.

One of Dharmapala’s  main ambitions was to educate Indians about Buddhism and Lord Buddha.  He wanted to do this without disturbing other religions and without antagonizing non-Buddhists.  Dharmapala laid the foundation to revive Buddhism in India, his followers like Ambedkar very successfully carried forward the task.

Dharmapala was sorry to see the destruction and desecration of the ancient Buddhist places of worship in India.  The Mahabodhi Society that he established (a mammoth establishment in India today) worked in restoring the ancient Indian Buddhist sites. This work continues to this day.

Dharmapala achieved tremendous successes in India, wholesomely a Hindu country, without causing any commotion there.   This is a remarkable achievement; in effect, a silent revolution.  It is a good example to present day politicians of both countries how to resolve issues in a friendly and amicable manner, avoiding conflict.  Especially, when people of the two  close neighborhoods are also distantly related to each other.

Rather than despising him, the Indians liked Dharmapala.  Even today, there is admiration for him in India.  At the beginning of this year, India honoured Dharmapala by issuing a postage stamp to commemorate his 150^th Birth Anniversary.  This is a very rare thing to happen in India –issuing a postage stamp to honour a foreign national. It was more significant because Indian President Pranab Mukherjee presided the ceremony and expressed India’s gratitude to Dharmapala. It is stated that even today one of the main streets of Calcutta – presumably,   the street where the Mahabodhi Society in Calcutta was then located, is named after Dharmapala (It has been stated that the famous US Golfer, Tiger Woods, is an admirer of Dharmapala, he had kept a portrait of Dharmapala in his room (Tiger’s mother is a Buddhist from Thailand). His Holiness Dalai Lama, a resident of India, has praised the work of Dharmapala; he has a high regard for him.

Dharmapala propagated Buddhism in many parts of India and the West.  He did this in a peaceful, non-violent manner,

This also shows that Dharmapala is a man of  truly international significance.

The British wrongfully alleged that Dharmapala instigated Buddhists to riot during the 1915 Singhala-Muslim riots.  There were no documentary evidence to prove the charges against Dharmapala, he was totally innocent.  When the riots happened, Dharmapala was in Calcutta, India.  This alone shows his innocence. Being a good Buddhist, Dharmapala never instigated violence against anyone.  Basically, he had absolutely nothing to do with the Singhala – Muslim riots.  Yet, the British incarcerated him for a long period of time (6 years).  National leaders like DS  Senanayake,  FR Senanayake and several others were also incarcerated over the same incident (the Singhala – Muslim riots; they were also innocent).  William Pedris, a brave young man, was brutally executed at Welikada prison.  EW Perera took a letter to the King of England (George Vi) concealed in his shoe sole to obtain the release of DS  Senanayake and FR Senanayake and few others.  He was successful, but the British kept Dharmapala imprisoned (under house arrest in India).  Fortunately, like Pedris,  they did not hang  Dharmapala, but, restrained  him badly.  Dharmapala was in his early 50s during that time.  Dharmapala never recovered from the mental agony he suffered as a result of the unlawful imprisonment.  He suffered because he did nothing wrong; it is alleged he was punished solely because of the British’s hatred towards him.  It is alleged, it was a case where the British took revenge from Dharmapala who spoke harshly against the British rule in Sri Lanka.  There were some Singhala leaders, loyal to the British, who worked against  Dharmapala.

During the 18th and 19^th centuries Sri Lankans were subjected to harsh, imperialistic rule and their morale was low.  Dharmapala did everything to improve the self-confidence of his fellow countrymen.  Dharmapala,  who came from a ‘high society family’, possessed a pleasing personality – a dark man of almost six foot tall, Dharmapala wore a long, yellow coloured (Singhala)  garment.  His presence caught the eye of everyone.  He was a great  communicator.   Dharmapala spoke fluent English and his English writing skills were exceptionally good.  He was  well educated (an old boy of St Benedict’s College, Colombo 12*, he was a civil servant before starting  the Buddhist propagation work  (*at St Benedict’s, he had an altercation with the school hierarchy when he saw a Catholic Priest mercilessly shooting down a bird).  Dharmapala was mentored by the American Buddhist, HR Olcott.  Dharmapala watched ‘Panadura Vaadaya’ where the Buddhist priests won the debate over their Christian counterparts (Olcott became a Buddhist owing to the outcome of this debate).

Oozing with confidence, Dharmapala was  fearless; he never hesitated to fight against discrimination and injustice.  He always fought for the downtrodden; he aspired  equality and justice.  The following  incidents illustrate his fearlessness and bravery:

a). Robert Chalmers (the then Ceylon Governor) allowed Dharmapala to attend his office, but, Dharmapala  was purposely kept waiting in the office for a long time –for nearly 2 hours.  Dharmapala became angry; during the meeting he complained to Chalmers that he too was busy and that Chalmers should have stuck to the appointment.  Dharmapala remonstrated that Chalmers deliberately wasted his valuable time, he had no confidence in Chalmers.  Despite Chalmers’ request to stay, Dharmapala left the office early without completing the meeting.  This was like a slap on Chalmers’ face,  his staff witnessed what happened.  Chalmers never expected  that type of ‘bravery’ from a Singhalese; at  that time the whites sometimes considered the locals as a species of sub-human.   Note, when Dharmapala was imprisoned, Chalmers was still the Governor of Ceylon.  It was Governor Stubbs who released Dharmapala.

b). In late 1920s Mahatma Gandhi attended the function to open the Calcutta Mahabodhi  Society.  In his address, Gandhi stated  he understood the Greatness of Lord Buddha after reading Sir Edwin Arnold’s ‘Light of Asia’.  Dharmapala was the last speaker of the event (listed to give the ‘Thank You’ address).  Dharmapala said that Lord Buddha was born closer to 2,400 years ago in India (Dambadiva), he questioned why Mahatma Gandhi had to wait to read the Englishman’s book to realise the Greatness of Lord Buddha.   Dharmapala said that Lord Buddha was not just the  Greatest person ever produced by India,  he  was the Greatest Person ever produced by the world.  Gandhi was somewhat taken back by Dharmapala’s ‘rebuke’; he nodded and smilingly listened to Dharmapala.  Gandhi was prepared to learn from his friend Dharmapala. Gandhi had a strong liking to Dharmapala. After the  speech Rabindranath Tagore, a close friend of both Gandhi and Dharmapala,  congratulated  Dharmapala for his oratory skills.  At that time no one would dare criticise Gandhi, who was the undisputed leader of  India’s independence struggle, but brave Dharmapala  did not hesitate to say what he had to about his friend , Gandhi, inside Gandhi’s  own India.   The remarkable thing is that Dharmapala did this without antagonizing Gandhi. Dharmapala had a great respect and admiration for Gandhi; but on that occasion, he believed he  had to make the utterance.  This is due to his love for Lord Buddha and Buddhism which preceded everything else for him. It is stated that Gandhi was saddened to hear the death of Dharmapala in 1933.

c).  When travelling by train in India and Sri Lanka on two separate occasions, Dharmapala was confronted by unruly white  British men (in Sri Lanka, by a white planter), who demanded that Dharmapala  leave the 1^st class compartment that they were in.   They could not tolerate travelling in the same compartment with Dharmapala – a Buddhist preacher, who wore a ‘strange’ yellow garment and demanded that they stop consuming  alcohol (whiskey) on the train.  Dharmapala, a brave man,  did not bow down to his white opponents; he directly confronted  them.   Dharmapala had a  stronger personality than his white opponents, the whites ‘lost the battle’ – they fled their respective  compartments allowing Dharmapala to travel freely (Note, Gandhi too experienced an ugly train incident in Pretoria, South Africa – his first taste of racial discrimination. Despite carrying a first class ticket, he was indiscriminately thrown out of the train by the authorities on the instigation of a white man.  The difference is that the whites failed in their attempts to evict Dharmapala from his train compartment – on both occasions).

Dharmapala was an avid traveler.   Those days the voyages were made by ship.  Lots of Dharmapala’s time was spent on travelling to various countries to promote Buddhism.  His speech at the Chicago Conference on Religion (Parliament of the World’s Religions) in 1893 was exceptionally  powerful and of very high standard.  Dharmapala became  the ‘key person’ at the Chicago conference, most of the representatives were Christian.  The thousands of delegates flocked around Dharmapala as if he was a movie star.  Dharmapala gave a mesmerising speech to the audience about Lord Buddha and Buddhism, even Swami Vivekananda who represented the Hindu faith of India had to openly  embrace him.  Chicago was a major watershed event in Dharmapala’s life.

Dharmapala supported Buddhist countries, for example,   Japan – at a time when most countries despised it.  He was clever to collect monetary donations from Japan.  He had leading Japanese business friends in Japan. When he visited Burma, sometimes he was  invited to the king’s palace where he had audiences with the Crown Prince.  The Burmese  Crown Prince made small financial contributions towards Dharmapala’s legal battles in India to save  Buddhagaya.   Dharmapala had a deep gratitude for Burma for help establishing the  Siam Nikaya in Sri Lanka.  Dharmapala maintained a good relationship with the Thai Royalty.  Dharmapala visited Shanghai in China few times, he also visited several other Asian and European  countries.

Dharmapala had a remarkable knowledge about international affairs and world religions.

Dharmaplaa liked Western Capitalism, and impliedly encouraged it.  He had a great ‘entrepreneurial  mind’; he raised hundreds and thousands of  dollars for his noble tasks.  Dharmaplaa needed money for his many projects – the ’Save Buddhagaya’ project itself needed lots of money – the litigation in India was protracted and lots of money was required for legal fees, pay compensation etc.  As stated before expelling the illegal Hindu squatter (Mahantaya) from Buddhagaya, who had patronage from the Indian state, was a herculean task; only Dharmapala could do it and so he did.  Not only Dharmapala started Buddhist philanthropy projects in Sri Lanka (there were many), he embarked on noble Buddhist projects in many countries, mainly in India, and the West – notably in  the UK and US.  He raised money well.  It is Dharmapala who founded the London  Buddhist Vihara (Saddhatissa Centre of North London is the main Theravada Buddhist centre in the UK today).  He established Buddhist presences in San Francisco, Boston and New York.  Dharmapala was clever in persuading his family to financially support his Buddhist  ventures. The main donor for his projects was Mary Foster Robinson, the US philanthropist.   Mrs Foster Robinson was impressed of Dharmapala after his historic speech in Chicago.  She donated many  thousands of dollars (possibly millions) for Dharmapala’s various causes.  Dharmapala ran a large farm type project in Hiniduma in southern Sri  Lanka.  Emulating Gandhi’s handloom co-operatives , he established Sri Lanka’s first handloom weaving school (Hewawitharana  Weaving School).  He started a Free Hospital in Colombo 10 in memory of Mrs Foster Robinson who predeceased Dharmapala.  Dharmapala’s diary notes show that though he dealt with lots of money, he spent them  thriftily and very carefully.  Dharmapala was 100% honest in financial affairs. Dharmapala valued the financial donations he received and accounted for every cent.  This is why people like Mrs Foster Robinson continued to fund him. Obviously his opponents, who were jealous of his money  raising and contact making ability and the enormous standing  he had in the community;  attacked him from left, right and the centre.

Above all, Dharmapala was a Great Practising Buddhist.  He tried to follow the Buddha’s teachings to the letter.  Dharmapala dedicated his life to Lord Buddha.  Buddha was in his mind and thoughts always.  That is the reason why he became ‘Anagarika’. Most devotedly, Dharmapala  tried his best to worship Buddha every day.  Every of his speech and writing was embedded with Buddha’s teachings.

Dharmapala venerated his mother, he predeceased her.

Dharmapala wished that he be born again and again in India (Dambadiva), not because he was disgusted with Sri Lanka.  Dharmapala loved his native land, Sri Lanka and as pointed out in this article, he did so much for Sri Lanka.  Being a follower of  Buddha (Dharmapala became a monk in the last stages of his  life – Ven Siri Devamitta Dhammapala), he wished that he be re-born in India.  This is due to his eternal love for Lord Buddha, and also of his affinity with Buddhagaya, the place that he rescued for the world’s Buddhists.  He also loved the Indian people.

Ven Dhammapala passed away  starring at the Mulagandha Kuti  Stupas that he built, his fellow monks moved his bed outside of the building that he was living; as it was the desire of Ven Dhammapala to view the Stupas upon his demise.  When a portion of Dharmapala’s  ashes were brought to Sri Lanka (Colombo) by a specially decorated ‘Buddhist  train’ from India, hundreds and thousands of Sri Lankans lined along the railway track yelling ‘Sadhu, Sadhu, Sadhu’. They threw fragrant flowers at the train. It is stated that more than 50,000 people flocked inside Colombo’s Fort Railway Station to receive the train. There were more people outside of the station. A massive Buddhist memorial service was held in Colombo where condolences were read from Gandhi, Nehru, Tagore and leaders from many nations, including from the Governor of Ceylon. It is stated that in Bihar, many state government and privately owned buildings displayed a white flag in respect of Anagarika Dharmapala.

 The writer, a Lawyer, is the President of Sri Lanka Support Group (Global)

__________

(This article was published in the magazine ‘New Buddhist’, India, July 2015. A Singhala translation of this article will be  published in Lankaweb soon)

Humane Society International, Animal Welfare Network Nepal

Gadhimai Temple Trust agrees to cancel all future animal sacrifice, urges devotees not to bring animals to the festival

Declaration

See http://www.hsi.org/assets/pdfs/gadhimai-declaration.pdf

Humane Society International, Animal Welfare Network Nepal

A water buffalo calf during the 2014 Gadhimai festival. Kuni Takahashi/AP Images for HSI

New Delhi—In a move that will spare the lives of millions of animals over coming years, animal sacrifice has been cancelled indefinitely at Nepal’s Gadhimai festival, the world’s biggest animal sacrifice event held every five years for around 265 years. The decision announced by the Gadhimai Temple Trust follows rigorous negotiations and campaigning by Animal Welfare Network Nepal and Humane Society International/India. Read the declaration.

Gauri Maulekhi, HSI/India consultant & Trustee, People for Animals, who petitioned India’s Supreme Court against the movement of animals from India to the Gadhimai festival, said, This is a tremendous victory for compassion that will save the lives of countless animals. HSI/India was heartbroken to witness the bloodshed at Gadhimai, and we’ve worked hard to help secure this ban on future sacrifice. We commend the temple committee but acknowledge that a huge task lies ahead of us in educating the public so that they are fully aware. HSI/India & People for Animals will now spend the next three and a half years until the next Gadhimai educating devotees in the states of Bihar, Jharkhand, Uttar Pradesh and West Bengal on the Temple Trusts’ decision not to sacrifice animals. Animal sacrifice is a highly regressive practice and no nation in the modern world should entertain it.”

Please thank the Temple Trustees for their compassion.

Manoj Gautam, founding member of AWNN and campaigner against the Gadhimai festival, said, We applaud the temple committee’s decision to end this mass slaughter of innocent animals and hope that they will continue to support us in our future endeavors for protecting animals in the country. AWNN’s progressive move to work directly with the temple committee, with Humane Society International/India’s support has been the key that changed the whole face of the campaign and is the reason for the achievement we have now.”

In 2014, HSI/India and AWNN’s global campaign against the Gadhimai animal massacre captured the public imagination when thousands of national and international supporters expressed their ire and displeasure against the ruthless killing. Protests were held worldwide.

With the Supreme Court of India’s intervention to prohibit the movement of animals from India to Nepal, AWNN and HSI/India saw a reduction of up to 70 percent in the number of animals sacrificed from 2009. The Supreme Court’s order resulted in more than 100 arrests of those breaching the order, and more than 2,500 animals saved. Earlier this month the Supreme Court of India issued directions to states to set up mechanisms to prevent animals from being taken to Gadhimai in future and create awareness against animal sacrifice.

Earlier this year, following the global outrage stemming from the Gadhimai massacre, the temple committee also decided not to sacrifice any animals during the harvest festival (Sankranti). Instead, the temple officials have been confiscating the animals and caring for them until rescuers can rehome them.

Mr Ram Chandra Shah, Chairman of the Gadhimai Temple Trust, issued a statement on the decision to stop holding animal sacrifices during the Gadhimai festival, which can be found here.

Please thank the Temple Trustees for their decision. Then, consider donating to support our lifesaving work. You can also sign up to receive more news and action alerts about animal protection.

Facts:

• It is estimated that more than 500,000 buffalo, goats, chickens and other animals were decapitated at Gadhimai in 2009, but in 2014 the numbers had reduced by 70 percent.
• The origins of Gadhimai date back around 265 years ago, when the founder of the Gadhimai Temple, Bhagwan Chowdhary, had a dream that the goddess Gadhimai wanted blood in return for freeing him from prison, protecting him from evil and promising prosperity and power. The goddess asked for a human sacrifice, but Chowdhary successfully offered an animal instead, and this been repeated every five years since.
• Among others, President Emeritus of the World Council of Arya Samaj and noted social activist Swami Agnivesh were at the forefront of urging Indian devotees to boycott the mass slaughter by holding a hunger strike at the heart of the temple.
• B. D. Sharma, director general of SSB, was awarded with the ‘Leadership in Animal Welfare’ award for his exemplary contribution in curbing the illegal transport of animals during Gadhimai.

http://www.hsi.org/world/india/news/releases/2015/07/gadhimai-festival-animal-sacrifice-cancelled-indefinitely-072815.html

Media Contact: Navamita Mukherjee, nmukherjee@hsi.org, +91-9985272760

කොළඹ හෙන්ද්‍රි පේදිරිස් ක්‍රීඩාංගනයේදී එළිදැක්වූ ‘අනාගතයට සහතිකයක්’එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ මැතිවරණ ප්‍රකාශය පහතින් කියවන්න.

ධර්මන් වික‍්‍රමරත්න

ඉන්දියාව බලහත්කාරයෙන් දේශසීමා නීති උල්ලංඝණය කරමින් ගුවනින් යාපනයට පරිප්පු දමා ආණ්ඩුව සහ ජනාධිපති ජයවර්ධන අත්සන් කරගත් ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට 2015 ජුලි 29වැනිදාට වසර 28ක් සපිරේ.

උතුරේ වඩමාරච්චි ප‍්‍රදේශය දෙමළ බෙදුම්වාදී ත‍්‍රස්තවාදීන් ගෙන් මුදවා ගැනීම සඳහා විමුක්ති මෙහෙයුම 1987 මැද භාගයේදී ආරම්භ කොට සාර්ථක ලෙස ඉදිරියට යමින් තිබිණි. ජාතික ආරක්ෂක ඇමති ලලිත් ඇතුලත්මුදලිගේ දේශපාලන නායකත්වයෙන් සහ ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුව, විජය විමලරත්න සහ ජෙරී ද සිල්වා යුධ හමුදා අණ දෙන නිළධාරින්ගේ දායකත්වයෙන් ඇරඹුණු වඩමාරච්චි සටනට සෙබළුන් 4,300ක් එක්ව සිටියහ. ඔබරේෂන් ලිබරේෂන් නැමති මෙම මෙහෙයුම 1987 ජුනි 3 වැනිදා ජයග‍්‍රාහීව නිමකිරීමට ආණ්ඩුවට හැකිවිය.

ධර්මන් වික‍්‍රමරත්න විසිනි.

වසර 1987 ජුනි 2 රාත‍්‍රී ටෙලෙක්ස් පණිවුඩ යන්ත‍්‍රයෙන් ලැබුණ රොයිටර් පුවතින් කියවුණේ තමිල්නාඩු රජය ශ‍්‍රී ලංකාවේ උතුරේ ජනයා සඳහා සහල්, පරිප්පු ඇතුළු ධන්‍ය වර්ග ඇතුළත් බෝට්ටු 25ක් විදේශීය මාධ්‍යවේදීන් සහ රතු කුරුස නිරීක්ෂකයින් 94 දෙනෙකු සමඟ ශ‍්‍රී ලංකාවට එවන බවය. රාමේෂ්වරම් තොටුපලේ සිට 1987 ජුනි 3 වැනිදා පැමිණි බෝට්ටු 19ක් පස්වරු 6 උතුරේ ශ‍්‍රී ලංකා මුහුදු සීමාවට ඇතුළු විය. උතුරු නාවික ආඥාපති අද්මිරාල් මොහාන් සමරසේකර‍ගේ උපදෙස් පරිදි එඩිතර නැවේ සිටි අණදෙන නිළධාරි කපිතාන් සුරාජ් මුණසිංහ ඇතුළු නාවික භටයෝ එම බෝට්ටු ඉදිරියට ඒම නැවැත්තුවෝය. ඇමති ලලත් ඇතුලත්මුදලි සහ ඒකාබද්ධ මෙහෙයුම් ආඥාපති සිරිල් රණතුංග එම මෙහෙයුමට රේඩියෝ පණිවිඩ මගින් නායකත්වය දුන්හ. පැය තුනහමාරක කාලයක් මුහුදේ නතරවී සිටි ඉන්දිය බෝට්ටු රාත‍්‍රී 9.30ට යළි ඉන්දියාව බලා ආපසු ගියහ.

යාපනයට ගුවනින් පරිප්පු ඇතුළු සහනාධාර දැමූ ගුවන් යානයක්.

ඉන්දියාවේ සිටින ශ‍්‍රී ලංකාවේ මහ කොමසාරිස් බර්නාඞ් තිලකරත්නව 1987 ජුනි 4වැනිදා පස්වරු 2.30ට ඉන්දිය විදේශ අමාත්‍යාංශයට කැඳවූ ඉන්දිය රජය එදින පස්වරු 3.30ට ගුවන් මගින් උතුරේ ජනතාවට ආධාර භාණ්ඩ හෙළීමට තීරණය කර ඇතැයි දැනුම් දුන්නේය. මහ කොමසාරිස් තිලකරත්න එදිනම පස්වරු 2.55ට කොළඹ සිටින විදේශ ඇමති ඒ.සී.එස්. හමීඞ්ට දැනුම් දුන්නේය. පණිවිඩය සැලවූ විගස ජනාධිපති ජයවර්ධන මහතා කියා සිටියේ ගුවන් සීමාව ආක‍්‍රමණය කර භාණ්ඩ ගුවනින් හෙළීමට එරෙහිව කිසිදු කියාමාර්ගයක් නොගැනීමට එජාප ආණ්ඩුව තීරණය කර ඇති බවය.

ජුනි 4 වැනිදා පස්වරු 3.55ට ඉන්දියාවේ බැං‍ගලෝරයේ පිහිටි යෙලංකා හමුදා ගුවන් තොටුපොළෙන් භාණ්ඩ ප‍්‍රවාහනය කරන ගුවන් යානා 5ක් ටොන් 25ක වියළි ආහාර ද්‍රව්‍යද රැගෙන ශ‍්‍රී ලංකාවට පියාසර කළහ. එදින පස්වරු 5ට යාපන අර්ධද්වීපයේ ඉහළ අහසේ සිට එම ගුවන් යානා මගින් පැරෂුට්වල සවිකරන ලද භාණ්ඩ පෙට්ටි බිම හෙළන ලදී. මෙසේ ඉන්දිය රජය ගුවන් සීමාව ආක‍්‍රමණය කළේ උතුරේ වඩමාරච්චි ප‍්‍රදේශයේ විමුක්ති මෙහෙයුම තවදුරටත් කරගෙනයෑම නතර කිරීමට ශ‍්‍රී ලංකා රජයට බල කිරීමටය. ඒ අනුව ඉන්දිය රජයේ විරෝධතා හේතුවෙන් යාපනය අල්ලා ගැනීම සදහා ආරක්ෂක හමුදාව විසින් ජුනි මස මැදදී ආරම්භ කිරීමට නියමිතව තිබූ මෙහෙයුම නතර කිරීමට ආණ්ඩුව තීරණය කර ඇති බව ජනාධිපති ජයවර්ධන දැනුම් දුන්හ.

ඉන්දියාවේ ගුවන් ආක‍්‍රමණයට එරෙහිව ජවිපෙ මගින් කටුනායක ගුවන් හමුදා කඳවුරේ අවි පැහැර ගැනීමෙන් පසු මෝටර් රථයකින් පලායෑමට කල උත්සාහයේදී වෙඩි වැදී මරණයට පත්වූ දේශපේ‍්‍රමි ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයේ ආරම්භක සභාපති රොනී (ඉහළ ඡායාරූපය) සහ ප‍්‍රහාරය මෙහෙයවූ නායකයින් කිහිපදෙනෙක්. පහළ වමේ සිට(ප‍්‍රධාන සැලසුම්කරුවූ සමන් පියසිරි, ෂෙල්ටන් රාජපක්ෂ , ගුවන් හමුදා කාර්මිකයෙකු වූ සිරිපාල)

නීති විරෝධී දේශදෝහි එජාප ආණ්ඩුවටත්, සන්නද්ධ දෙමළ බෙදුම්වාදයටත්, ඉන්දියානු ආක‍්‍රමණයටත් එරෙහිව සටන් කලහැකි එකම බලවේගය තමන් බව ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සිය දෙවන කැරැුල්ල 1986දී බෞතීස්ම කරමින් කියා සිටියහ. ජවිපෙ සන්නද්ධ අංශය වන දේශපේ‍්‍රමී ජනතා ව්‍යාපාරය ඉන්දියාව ගුවනින් පරිප්පු දමා දින 3කට පසු 1987 ජුනි 7 වැනිදා කටුනායක ගුවන් හමුදා කඳවුරට සහ රත්මලාන ජෝන් කොතලාවල ආරක්ෂක පීඨයට කඩා වැද ටී 56 ප‍්‍රහාරක රයිෆල් 14ක්, උප යාන්ත‍්‍රික තුවක්කු 53ක්, සැහැල්ලූ‍ යාන්ත‍්‍රික තුවක්කු 2ක්, පිස්තෝල 6ක්, වෙඩි උණ්ඩ 3,300ක් පැහැර ගත්හ. මෙහිදී කැරළිකරුවන්වන රාගම සුමිත් රණසිංහ, ජයවර්ධනපුර සරසවියේ සිසු රොනී මිය ගියේය. ජවිපෙ සන්නද්ධ අංශය 1987 ජුනි 7 වැනිදා ප‍්‍රහාරයේ වගකීම භාරගනිමින් කියාසිටියේ ඉන්දිය ගුවන් ආක‍්‍රමණිකයා හමුවේ මව්බිමේ ආරක්ෂාවට එජාප ආණ්ඩුව නොයෙක් ගුවන් ප‍්‍රහාරක අවි පැහැරගත් අතර ඒවා ඉන්දීය ආක‍්‍රමණයට එරෙහිව ඉදිරියේදී යොදවන බවය.

ඉන්දිය ගුවන් ආක‍්‍රමණයට එරෙහිව ඉන්දීය තානාපති කාර්යාලය සහ මහ කොමසාරිස් ගේ කොළඹ නිල නිවස ඉදිරිපිට දිනපතා විරෝධතා ව්‍යාපාර පැවැත්විණි. එවකට ශ‍්‍රී ලංකා‍වේ සිටි ඉන්දිය මහ කොමසාරිස් ජෝතීන්ද්‍රනාත් ඩික්සිත් ඉන්දිය ජාතිකයින්ට නිවෙස්වලින් ඉවත්ව හෝටල්වල නතරවන ලෙසටද උපදෙස් දුන්හ. ශ‍්‍රී ලංකාවේ ඉන්දිය මහ කොමසාරිස් ජේ.එන්.ඩික්සිත්, ඉන්දියාවේ හින්දු පුවත්පතේ සම කර්තෘ එම්.රාම් සහ එජාප ඇමති ගාමිණී දිසානායක යන මහත්වරුන්ගේ සහභාගිත්වයෙන් රහස් සාකච්ඡා පවත්වමින් ආණ්ඩුව සමඟ ගිවිසුමක් ඇතිකර ගැනීමට ඉන්දියානු රජයේ රෝ රහස් තොරතුරු සංවිධානයේ මෙහෙයවීමෙන් පිඹුරුපත් සැකසෙමින් පැවතිනි.

ඉන්දු-ලංකා ගිවිසුමට එරෙහිව 1987 ජුලි 28වැනිදා පැවති විරෝධයේදී ප‍්‍රථම වරට මියගිය මොරටු සරසවියේ ඉංජිනේරු සිසු ක්ලිෆඞ් පෙරේරා අවසන් හුස්ම හෙළු අන්දම(පහළ) සහ ඔහුගේ ඡායාරූපය(ඉහළ)

ඒ අනුව ඉන්දියානු මහ කොමසාරිස් කාර්යාලයේ දෙවන ලේකම් එච්. එස්. ජුරි යාපනයට ගොස් එල්.ටී.ටී.ඊ නායක වේලූ‍පිල්ලේ ප‍්‍රභාකරන් ඇතුළු දෙමළ සටන්කාමී කණ්ඩායම්වල නායකයින් හමුවී සාකච්ඡුා කෙරෙනි. මහ කොමසාරිස් ඩික්සිත් මදුරාසියට ගොස් ශ‍්‍රී ලංකාවේ දෙමළ සංවිධානවල නායකයින්ද හමුවිය. ද්‍රවිඩ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණේ නායකයෝ එහිදී කියා සිටියේ උතුරු නැගෙනහිර පළාත් දෙක ඒකාබද්ධකර වෙනම පළාත් සභාවක් පිහිටුවිය යුතු බවය. ඩික්සිත් එම යෝජනා නවදිල්ලියට රැුගෙන ගොස් ඉන්දිය රජයට සහ අගමැති රජිව් ගාන්ධිට දැනුම් දුන්නේය. ජනාධිපති ජයවර්ධන 1987 ජුලි 23 වැනිදා එජාප ආණ්ඩුවේ මන්ත‍්‍රීවරුන් කැඳවූ අතර ඉන්දියාව සමඟ සහයෝගයෙන් ප‍්‍රශ්නය විසදීමට කටයුතු කරන බව කියා සිටියේය. එජාප මන්ත‍්‍රීවරුන් එය අනුමත කළෝය.

ඉන්දියා‍ව මදුරෙයි සිට 1987 ජුලි 24වැනිදා පස්වරු‍වේ යාපනයට පැමිණි ඉන්දිය හමුදා හෙළිකොප්ටර් යානා දෙකක් මගින් එල්.ටී.ටී.ඊ. නායක වේළුපිල්ලේ ප‍්‍රභාකරන් ප‍්‍රථමයෙන් මදුරාසියට සහ පසුව නවදිල්ලියට කැඳවාගෙන ගොස් ඉන්දීය අගමැති රජීව් ගාන්ධිද මුණ ගස්සා ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමකට ඔහු එකඟ කරවා ගැනීමට උත්සාහ දැරීය. ද්‍රවිඩ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණ සහ අනිකුත් දෙමළ සන්නද්ධ සංවිධාන එයට එකඟ විය. නවදිල්ලියේ අශෝක් හෝටලයේ එම සාකච්ඡා පැවැත්විණි. එල්.ටී.ටී.ඊ සංවිධානයට අතුරු පාලනයේ වැඩි බලයක් ලබාදීමටද එහි සාමාජිකයින් එහි නව පාලනයට අන්තර්ග‍්‍රහණය වන තෙක් ඔවුන් නඩත්තු කිරීමට ඉන්දිය රුපියල් ලක්ෂ 50ක් මාසිකව ගෙවීමටද ඉන්දිය අගමැති රජිව් ගාන්ධි විසින් ප‍්‍රභාකරන් හමුවේදී එකඟ විය.

ද්‍රවිඩ කොටි නායක ප‍්‍රභාකරන්, ශ‍්‍රී ලංකාවේ ඉන්දීය මහ කොමසාරිස් ජේ.එන්. ඩික්සිත්, සහ ඉන්දීය හමුදාවේ මේජර් ජනරාල් හරිකිරාන් සිං(වමේ සිට) ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම අත්සන් කිරීමෙන් පසු යාපනයේදී

ජපානයේ නිල සංචාරයකට ගොස් සිටි අගමැති රණසිංහ පේ‍්‍රමදාස ගිවිසුම ගැන ආරංචි වී 1987 ජුලි 26 වැනිදා පෙරළා ශ‍්‍රී ලංකාවට පැමිණියේය. අගමැතිවරයාටද නොදන්වා ජනාධිපති ජයවර්ධන එකඟවූ ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම පිලිබඳව පේ‍්‍රමදාස සිය නොසතුට පළ කළේය. යෝජිත රහස් ගිවිසුම සම්බන්ධයෙන් පාර්ලිමේන්තුවද 1987 ජුලි 24වැනිදා රැුස්වූ අවස්ථාවේදී උණුසුම් තත්ත්වයක් ඇතිවූ අතර දිනේෂ් ගුණවර්ධන, රිචඞ් පතිරණ යන විපක්ෂ මන්ත‍්‍රීවරුන් එයට ප‍්‍රබල විරෝධයක් දැක්වූහ. ආණ්ඩුව සිදුකළේ පාර්ලිමේන්තුවේ මීලඟ රැස්වීම අගොස්තු 18 දක්වා කල් තැබීමේ යෝජනාවක් වැඩි ඡුන්ද 65කින් සම්මතකර ගැනීමය.

යෝජිත ගිවිසුමට එරෙහිව 1987 ජුලි 28වැනිදා කොටුව බෝගහ අසළදී විරෝධතා ව්‍යාපාරයක් උදෑසන 8ට ආරම්භ විණි. එදින උදෑසන 6.30ට පමණ ලියුම්කරු එය වාර්තා කිරීමට කොටුවට ගිය අවස්ථාවේ ජවිපෙ දේශපාලන මණ්ඩල සභිකයින් වන එච්.බී හේරත්, ගුණරත්න වණසිංහද මධ්‍යම කාරක සභිකයින් වන ගාමිණී විජේගුණසේකර, තංගරාජා ඇතුළු කිහිප දෙනෙක්ද ජවිපෙ ඉහළ පෙළේ ක‍්‍රියාකාරිකයින් සිය ගණනක්ද පැමිණි තිබිණි. එදින එළිවන විට ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට, දෙමළ බෙදුම්වාදයට සහ එජාප ආණ්ඩුවට එරෙහිව කොළඹ පමණක් නොව මුළු රටේම බොහෝ ප‍්‍රධාන නගරයන් රත්ත වර්ණ පෝස්ටර් වලින්ද සටන් වැකි වලින්ද කළු කොඩිවලින්ද සරසා තිබුණු බව දැනගන්නට ලැබිණි.

ඉන්දීය අගමැති සහ ශ‍්‍රී ලංකා ජනාධිපති ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට කොළඹදී අත්සන් තැබූ මොහොත. අමාත්‍යවරුන් වන ඒ.සී.එස්. හමීඞ්, ගාමිණී දිසානායක, දේවනායගම්, හුරුල්ලේ, ජනාධිපති ලේකම් මැණික්දිවෙල, ඉන්දීය රජයේ අමාත්‍යවරුන් වන නරසිංහ රාවෝ, එන්.ඞී තිවාරි, රාජ්‍ය අමාත්‍ය නට්වාර් සිං යන මහත්වරුන්ද මෙහි වෙති.

විරෝධතා ව්‍යාපාරය මව්බිම සුරකිමේ සංවිධානය වෙනුවෙන් හැඩිගල්ලේ පඥ්ඤාතිස්ස හිමි, මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමි, මුරුත්තෙට්ටුවේ ආනන්ද හිමි, ආචාර්ය විලේගොඩ අරියදේව හිමි, පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී දිනේෂ් ගුණවර්ධන, ප‍්‍රින්ස් ගුණසේකර යන අය විසින් කැඳවා තිබිණි. එම විරෝධතා ව්‍යාපාරයට සහාය දක්වමින් මව්බිම සුරකීමේ සංවිධානය නැමති ශ‍්‍රිලනිපයට හිතවත් සංවිධානය වෙනුවෙන් විපක්ෂ නායිකා සිරිමා බණ්ඩාරනායක, ජිනදාස නියතපාල, බෙංගමුවේ නාලක හිමි, ගාමිණී ඊරියගොල්ලද අනුර බණ්ඩාරනායක ඇතුළු ශ‍්‍රිලනිප මන්ත‍්‍රීවරු රැසක්ද විය. සියළු සංවිධාන කටයුතු සිදුකළේ අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය සහ භික්ෂු පෙරමුණ මගිනි. විරෝධතා ව්‍යාපාරයට රටපුරා අදිසි නායකත්වය දුන්නේ ජවිපෙ මගිනි.

ඉන්දීය අගමැතිවරයා යළි ඉන්දියාවට යැමට පෙර හමුදා පෙළපාලිය පිරික්සීම සඳහා ශ‍්‍රී ලංකාවේ නාවික හමුදාවේ ප‍්‍රධානියෙකු සමඟ පෙළෙන් පෙළට ගමන් කරමින් සිටිය දී පෙළපාලියේ සිටි නාවික සෙබළ විජිත රෝහණ විජේමුණි රයිෆල් බදෙන් ඉන්දීය අගමැතිවරයාට පහර දුන් අවස්ථාව

එදින එනම් 1987 ජුලි 28වැනිදා පෙරවරු 11.30වන විට 20,000කට ආසන්න පිරිසක් කොටුව බෝගහ ලඟට එක්වීමෙන් අවට මංමාවත් සියල්ලම වැසී ගියේය. සෙත් පිරිත් හඬ දසතින් පැතිර ගියේය. පොලිසිය මගින් කඳුළු ගෑස් එල්ල කර සිදුකල බැටන් ප‍්‍රහාරයත් සමඟම ජනගඟ කැළඹිණි. වෙඩි පිට වෙඩි හඬ ඇසිණි. පිරිස් සංවිධානාත්මකව සතර දිසාවට පෙළපාලි 10ක්  පමණ ගමන් කල අතර එක් පෙළපාලියකට දහසකට අධික පිරිසක් අයත් වූහ. විරෝධතාකරුවන් බස්රථ ඇතුළු රජයේ දෙපල ගිනි තැබූහ. කළු දුම්රොඩු අහසට නැගිණි.

ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම් විරෝධී අරගලයේ ප‍්‍රථමයෙන්ම වෙඩි තැබීමෙන් මියගියේ මොරටු සරසවියේ ඉංජිනේරු සිසු ක්ලිෆඞ් පෙරේරාය. එහිදී ලියුම්කරු ඔහුගේ සිරැුර හඳුනාගත් අතර ක්ලිෆඞ්ගේ පියා සේවය කරන කොටුව මිලර්ස් ආයතනයට පණිවියක් යැවීය. එම ස්ථානයේදීම වෙඩි තැබිමෙන් ඝාතනයට ලක්වූ පිරිස 21කි. මියගිය සහ තුවාලකරුවන් අවට සිටි අය විසින් රෝහළට ගෙන යන ලදී. බෝගහ අසළින් ඇරඹූ ගිවිසුම් විරෝධී ප‍්‍රචණ්ඩ ක‍්‍රියා රටපුරාම පැතිර ගිය අතර 1987 ජුලි 27 සිට අගොස්තු 2 දක්වා ගිවිසුමට එරෙහි විරෝධතාවන්හිදී විරෝධතාකරුවන් 132ක් මිය ගිය බවද භික්ෂූන් 56ක් ඇතුළු 712ක් අත්අඩංගුවට ගෙන තිබූ බවද එම දින පහ තුළ ප‍්‍රචණ්ඩ ක‍්‍රියා සිද්ධීන් 2,527ක් සිදුවූ බව රජයේ නිල වාර්තාවල සදහන් විය. විරෝධතාකරුවන් විසින් තංගල්ල එජාප මන්ත‍්‍රී ජිනදාස වීරසිංහ 1987 අගෝස්තු 1වැනිදා වෙඩිතබා ඝාතනය කර තිබිණි.

ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමෙන් පසු ඝාතනයට ලක්වූ සරසවි සිසුන් දෙදෙනෙකුගේ මළසිරුරු සහ ඒ අභියස සිටින සිසුන් පිරිසක්.

එජාප ආණ්ඩුව 1987 ජුලි 28වැනිදා රාත‍්‍රී සිට මුළු රටේම ඇදිරි නීතිය පැනවීය. රට පුරා විරෝධතා පෙළපාලි අගෝස්තු 2වැනිදා දක්වා පැවැත්වූයේ එම ඇදිරිනීතියද බිඳගෙනය. ජනාධිපති ජයවර්ධනට අමතරව ගිවිසුමේදී ප‍්‍රධාන භූමිකාවක් සිදුකළේ ඇමති ගාමිණී දිසානායකය. ඇමති ඇතුලත්මුදලි සහ අගමැති පේ‍්‍රමදාස නිහඬ පිලිවෙතක් අනුගමනය කළෝය. රජිව් ගාන්ධි සිය බිරිඳ සෝනියා සමඟින් ලංකාවට පැමිණියේ 1987 ජුලි 29වැනිදා පෙරවරු 10.30ටය. කටුනායක ගුවන්තොටු පොලෙන් ඔවූහු ගුවන්යානා හෙළිකොප්ටර්වල නැගී ගාලූ‍මෝදරට පැමිණියෝය.

ජනාධිපති ජයවර්ධන සහ ඉන්දීය අගමැතිවරයා අතර නිල නොවන සාකච්ඡා එදිනම පෙරවරු 11.30ට ආරම්භ විණි. එදින මධ්‍යම රත‍්‍රීය තෙක් සාකච්ඡුා තුනක්ද ජුලි 30 වැනිදා උදෑසන අවසාන සාකච්ඡුාවද පැවැත්විණි. රටපුරාම ලක්ෂ ගණන් ජනයා ඇදිරිනීති‍ය නොතකා වීදිවලට බැස විරෝධතා ව්‍යාපාර පවත්වන ලදී. ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම දෙරටේ නායකයෝ විසින් 1987 ජුලි 29 වැනිදා පස්වරු 3.37ට අත්සන් තැබූහ. අගමැති රජිව් ගාන්ධි නික්ම යෑමට පෙර 1987 ජුලි 30 වැනිදා ජනාධිපති මන්දිරය ඉදිරිපට ආචාර පෙළපාලියක්ද පැවැත්විණි. උදෑසන 9.30 ට ආරම්භ වූ උත්සවයේදී නාවික හමුදාවේ ‍ප‍්‍රධානියෙකු සමඟ ඉන්දිය අගමැතිවරයා පෙළින් පෙළට ගමන් කරමින් සිටියදී සම්මාන මුරයට සහභාගි වූ විජිත රෝහණ විජේමුණි සිය රයිෆල් බදෙන් ඉන්දිය අගමැතිවරයාට පහර දෙනු ලැබීය. ඉන්දීය අගමැතිවරයාගේ උරහිසට එම පහර වැදිණි. නාවික බටයා පහරදුන් ඓතිහාසික අවස්ථාව සේයාරුවේ සටහන් කිරීමට හැකිවූ එකම ඡායාරූප ශිල්පියා වන්නේ ලේක්හවුසියේ සේන විදානගමය. ආචාර පෙළපාලිය වාර්තා කිරිමට පැමිණ සිටි මාධ්‍යවේදීන් අතර ලියුම්කරුද විය. ඉන්දීය අගමැතිවරයා කලින් යොදාගත් පරිදිම පෙරවරු 11.30ට කටුනායකින් දිල්ලි නුවර බලා පිටත් විය.

රජීව් ගාන්ධිට පහරදුන් බලනැවි ගුවන් විදුලි කාර්මික ශිල්පි විජිත විජේමුණි රත්ගම බූස්සේ උපන් අතර එවකට 22 වියේ පසුවිය. රජීව් මැරීමේ චේතනාවක් නොවූ බවද ඉන්දීය අගමැතිවරයා කල එම බලහත්කාර ක‍්‍රියාව පිළිබදව ජාත්‍යන්තර අපහාසයක් ලබාදීමට එය සිදුකල බවද හෙතෙම යුධ අධිකරණයේ කියා සිටියේය. ස්ටැන්ලි තිලකරත්න, ඩොනල් හේවාගම, සරත් විජේසිංහ, සුසිල් පේ‍්‍රමජයන්ත ඇතුළු නීතිඥයින් රැසක්ම ඔහු‍ වෙනුවෙන් ස්වෙච්ඡුාවෙන් පෙනී සිටියහ. අනියම් මිනීමැරීමට බරපතල වැඩ සහිත වසර 6ක සිරදඬුවමක් යුධ අධිකණයෙන් විජිත විජේමුණිට නියම විය. පසුව සමාවක් යටතේ 1990 අපේ‍්‍රල් 3 වැනිදා ඔහු නිදහස් විය.

ඉන්දීය හමුදාවේ අවසාන සේනාංකය 1990 මාර්තු 24වැනිදා ත‍්‍රිකුණාමලයෙන් ඉන්දියාව බලා පිටත්වූ අවස්ථාව.

ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම අත්සන් කර අගමැති ගාන්ධි යන්නට පෙරදීම 1987 ජුලි 29 වැනිදා පස්වරු වන විට ඉන්දීය හමුදා ලංකාවට පැමිණ උතුරු නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශවල ස්ථාන ගත වී සිය කටයුතු ඇරඹුහ. ඉන්දීය හමුදා සේනාංක ලක්ෂයකට ආසන්න පිරිසක් එම වකවානුව තුළ ශ‍්‍රී ලංකාවට පැමිණි අතර උතුරු නැගෙනහිර යුද්ධයේ මියගිය ඉන්දීය නිලධාරින් සහ භටයන් සංඛ්‍යාව 1,500ක් පමණ වේ. දෙමළ බෙදුම්වාදී ත‍්‍රස්තවාදීන් ඇතුළු 8,000ක් පමණ ඉන්දීය හමුදාව මගින් ඝාතනයට ලක්විය. ඉන්දීය හමුදා සේනාංක ශ‍්‍රී ලංකාවෙන් ඉවත්කර ගැනීම 1989 ඔක්තෝබර් 25වැනිදා අම්පාර දිස්ත‍්‍රික්කයෙන් ඇරඹූ අතර  ඉන්දීය හමුදාවේ අන්තිම සේනාංකය 1990 මාර්තු 13 වැනිදා ත‍්‍රිකුණාමලයෙන් සමුගෙන ඉන්දියාව බලා පිටත් විය.

ඉන්දු-ලංකා ගිවිසුම, 13 වැනි සංශෝධනය සහ පළාත් සභා වූ කලී දම්වැලක පුරුක් මෙන් එකනෙකට බැදී පවතින්නකි. වර්තමානයේ සුදු අලියෙක් බවට පත්වී ඇතැයි චෝදනාවට ලක්වී ඇති පළාත් සභා  ඇතිකල 13වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය උපන්‍නේ ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම තිඹිරිගෙය කරමිනි. ජවිපෙ දෙවැනි කැරැුල්ලේ ප‍්‍රධාන අරමුණක්ද වූයේ ඉන්දීය ආක‍්‍රමණයට එරෙහිව සටන් කිරීම වන අතර එම කැරැල්ලේදි ඝාතනයට සහ අතුරුදහන්වූ සංඛ්‍යාව 41,813කි.

දෙමළ බෙදුම්වාදී සටන නතර කිරීමට 1987 ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමටද නොහැකි වීමෙන් පසු එජාප ආණ්ඩුව 2002දී බලයට පත්වීමෙන් පසු දෙමළ බෙදුම්වාදී ත‍්‍රස්තවාදීන් සමඟ නොර්වේ රාජ්‍ය හරහා ප‍්‍රභාකරන් සහ අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අතර අත්සන් කල සටන් විරාම ගිවිසුමක් දෙපාර්ෂවය අතර ඇතිකර ගනු ලැබූවද එයද සාර්ථක නොවීය. දෙමළ බෙදුම්වාදී ත‍්‍රස්තවාදීන් විසින් ගෙනගිය 30 වසරක යුද්ධය සහමුළින්ම පරදවා 2009 මැයි 18වැනිදා විජයග‍්‍රහණය කිරීමට ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ සමත්විය.

ධර්මන් වික‍්‍රමරත්න

නලින් ද සිල්වා

ටී එන් ඒ හෙවත් දෙමළ ජාතික සංධානය මූලික වශයෙන් මෙහෙයවනු ලබන්නේ එංගලන්තය හා ඉන්දියාව විසිනි. මුළු මහත් රට ම වෙළා ගන්නා සන්නියක් අද දෙමළ ජාතික සංධානයටත්, එදා එහි පූර්වගාමින් වූ පොන්නම්බලම් අරුණාශලම්ගේ හින්දු මහා සභාවේ සිට කොටි සංවිධානයටත් පැතිරවීමටත් හැකි වූයේ ඉංගිරිසින්ගේ දේශපාලන උපක්‍රම හා සිංහලයන්ට ප්‍රශ්නයක් තේරුම් ගැනීමට නොහැකි නිසාත් ය.  ටී එන් ඒ සන්නිය ඒ ඒ කළ විවිධ පුද්ගලයන් හරහා පැමිණ ඇති අතර අද වන විට අවුරුදු එකසිය අසූවකට වඩා පැරණි ය. අවුරුදු එකසිය අසූවකට පසුවත් සිංහලයන්ට සන්නිය තේරුම් ගැනීමට නොහැකි වී ඇත. 

ටී එන් ඒ සංවිධානය පසුගිය දා තම මැතිවරණ ප්‍රකාශය පළ කිරීමෙන් පසු සිංහලයන්ට නැවතත් සන්නිය වැළදී ඇත. සිංහලයෝ දැන් ඒ ඒ තැන්වල ප්‍රශ්නය කතා කරති. මෙහි ප්‍රශ්නයක් ඇත්තේ බටහිරයන් හා ඉන්දියයන් විසින් මෙහෙයවනු ලබන එ ජා ප, ජ වි පෙ, ජාතික හෙළ උරුමය ආදී පක්‍ෂවලට මිස අපට නො වේ. අප ටී එන් ඒ නායකයන්ට කියා සිටින්නේ ඔවුන්ට  මෙරට දේශපාලනයේ කතා කිරීමට ඊනියා දෙමළ ප්‍රශ්නයක් නැති බව ය. දෙමළ ප්‍රශ්නයට දේශපාලන විසඳුම නන්දිකඩාල් කලපුවේ දී  අවුරුදු හයකට ඉහත දෙනු ලැබිණි.

අද ටී එන් ඒ සංවිධානය ප්‍රශ්නය පටන්ගන්නේ 1948 සිට ය. ඔවුන්ට අනුව මෙරට ජාතින් දෙකක් ජීවත් වී ඇත. ඒකිය රාජ්‍යය යන්න ඉංගිරිසින්ගේ නිර්මාණයකි.  ඊනියා දෙමළ නිජභූමිය, ස්වයංනිර්ණ අයිතිය, වෙන ම ජාතිය, දෙමළ රාජ්‍යය නැතිවීම ආදිය පමණක් නොව හවුලේ භුක්තිවිඳින ස්වෛරීභාවය ද පැරණි සංකල්ප ය. 1833 දී නිල වශයෙන් බෞතීස්ම කරනු ලැබූ දෙමළ ජාතිවාදය මුල සිට ම යොදා ගනු ලැබුයේ සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය අඩු තරමෙන් දුර්වල කිරීමට ය. හැකි නම් නැති කර දැමීමට ය.   

දෙමළ ජාතිවාදීන් මුල සිට ම තම ඉල්ලීම් ඉදිරිපත් කෙළේ ඒ කරුණු දෙක පදනම් කර ගනිමිනි. ව්‍යවස්ථාදායක සභාවේ සිංහල මෛන්ත්‍රීන් සංඛ්‍යාව අඩු කිරීම, රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවේ  පනහට පනහ ඉල්ලීම, සෝල්බරි ව්‍යවස්ථාව යටතේ බහු මන්ත්‍රී මැතිවරණ කොට්ඨාශ ඇති කිරීම, පනහට පනහ ඉල්ලීම,සිංහලය රාජ්‍ය භාෂාව කිරීමට විරුදධ වීම, සිංහල නාම පුවරුවල තාර ගෑම, ශ්‍රී ප්‍රශ්නය, වඩුකොඩෙයි යෝජනා, තිම්පු සාකච්ඡා සඳහා ඉදිරිපත් කළ කොන්දේසි, ආදී සියල්ල එකම ප්‍රශ්නයකට ඉදිරිපත් කෙරුණු ඊනියා විසඳූම් ය. 

සිංහලයෝ සමස්තයක් ලෙස මේ සියල්ල ප්‍රතික්‍ෂෙප කළහ. චන්ද්‍රිකා මංගල ආදීහු විසඳුම් ලෙස පැකේජ ඉදිරිපත් කළහ. එහෙත් ඒ සියල්ල සිංහලයන් විසින් ප්‍රතික්‍ෂෙප කෙරිණි. අවසානයේ දී ඊනියා විසඳුමක් ලෙස ඉතිරි වූයේ ඉන්දියාව අද වැනි දිනෙක අප මත බලෙන් පැටවූ ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම, දහතු්වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය හා පළාත් සභා ය. ඒ එකක්වත් විසඳුමක් නොවී ය. ඒ ප්‍රභ්නයේ ම කොටස් විය. ප්‍රශ්නය සිංහල සංස්කෘතියට මෙරට හිමි තැන අහිමි කිරීම ය. එංගලන්තයේ ඉංගිරිසින්ට හිමි දෙයින් බාගයක්වත් ලංකාවේ සිංහලයන්ට හිමි නොකිරීමට ඉංගිරිසින් ක්‍රියා කරන්නේ ඇයි? එංගලන්තයේ ඇංග්ලො සැක්සන් ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියට වෙනත් කිසිම සංස්කෘතියක් සමාන නොවී තිබිය දී ලංකාවේ සියළු සංස්කෘතීන් සමාන විය යුතු යැයි ඉංගිරිසින් ද ඔවුන් අනුකරණය කරන පඬියන් ද පවසන්නේ ඇයි?

විවිධ ජනාධිපතිවරුන් යටතේ දෙමළ ජාතිවාදීන් සමග සාකච්ඡා පැවැත්වූයේ සිංහල සංස්කෘතියට මෙරට හිමි තැන අහිමි කිරීමට ය. සිංහලයෝ සියළු ඊනියා විසඳුම්වලට විරුද්ධ වූහ. ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම ආශී්‍රත විසඳුම් සිංහලයන් මත බලයෙන් පටවන ලද ඒවා ය. තමන්ට අවශ්‍ය ඊනියා විසඳුම් දීමට සිංහලයන් අකමැති වූ විට රට බෙදීම කරා යන ඒ විසඳුම් ලබා ගැනීමට දෙමළ ජාතිවාදීහු ආයුධ අතට ගත්හ. දෙමළ ත්‍රස්තවාදය යනු දෙමළ ජාතිවාදයේ ම කොටසක් විය. ත්‍රස්තවාදයට ද අවශ්‍ය වූයේ දෙමළ ජාතිවාදී ඊනියා විසඳුම් ය. 

සිංහලයෝ ත්‍රස්තවාදය පරාජය කළහ. එයින් පරාජය වූයේ දෙමළ ජාතිවාදී ඉල්ලීම් හා ඊනියා විසඳුම් ය. හමුදා මෙහෙයුම්වලින් සිංහලයෝ දෙමළ ජාතිවාදී ඉල්ලීම් පරාජය කළහ. අද ටී එන් ඒ නැවතත් උත්සාහ ගන්නේ හමුදා මෙහෙයුම්වලින් පරාජය වූ ඉල්ලීම් නැවත ඉදිරිපත් කිරීමට ය. හමුදා මෙයෙුම්වලින් ලැබෙන්නේ ද දේශපාලන විසඳුම් ය. දෙමළ ජාතිවාදී ඉල්ලීම්වලට දේශපාලන විසඳුමක් දී අවසන් ය. ටී එන් ඒ සංවිධානයට ඒ ඉල්ලීම් නැවත ඉදිරිපත් කිරීමට දේශපාලනික හෝ සදාචාරාත්මක හෝ කිසිදු අයිතියක් නැත. සිංහලයන් ටී එන් ඒ සන්නිය කුමක් දැයි පැහැදිලිව තේරුම් ගත යුතු ය. නො එසේ නම් සිංහලයා සදාකාලික ආතුරයකු වනු ඇත.

නලින් ද සිල්වා

2015 ජූලි 29

වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

  ජොනී ශ්‍රී වර්ණසිංහ ගැන වර්තමාන පාඨකයන් අසා ඇත්තේද යැයි මට සැකයක් තිබේ. ජොනී ශ්‍රී වර්ණසිංහ  යන නම යොදා ගූගල් සෙවුමක් කල විට ලැබුනේ කුරුණෑගල ජොනී පිලිබඳ විස්තර මිස මේ ලේඛකයා ගැන නොවේ. ඒ නිසා රන බළලුව නම් ලමා කථාව ලියූ ජොනී ශ්‍රී වර්ණසිංහ ලේඛකයා පාඨකයන් ගේ මතකයෙන් සදහටම ඈත් වී යාමට පෙර ඔහු ගැන කෙටි සටහනක් ලිවීම සුදුසු බව සිතේ. 

රන බළලුව පොත මා කියවූයේ ඉතා කුඩා කාලයේදීය​. ඒ වන විට මා දෙකේ පන්තියේ ඉගෙනුම ලැබුවා විය හැකිය​. කුඩා ලමයෙකු සහ පිට ග්‍රහලෝකයෙකින් පැමිණි අපූරු පූසෙකු පිලිබඳ ඒ කථාව ලමා සිත් චමත්කාරයට පත් කලේය​.ජොනී ශ්‍රී වර්ණසිංහ රන බළලුව පොත  ලියූ කාලයේ ET චිත්‍රපටය නිර්මාණය කල ස්ටීවන් ස්පිල්ට්බර්ග් උසස් පාඨශාලා සිසුවෙකු වන්නට ඇති. 

රන බළලුව පොත  ලියූ ජොනී ශ්‍රී වර්ණසිංහ මගේ පියාගේ මිතුරෙකු විය​. නමුත් ජොනී හෝ වැඩිහිටියන් කිසිවෙකු රන බළලුව ගැන අප ඉදිරියේ කථා නොකලේය​. රන බළලුව පොත ලිව්වේ ජොනී අන්කල් බව මා දැනගත්තේ බොහෝ කාලයකට පසුවය​. ඒ වන විට (1982) ජොනී ශ්‍රී වර්ණසිංහ  හෝටල් කර්මාන්තයට අවතීර්ණව තිබුනි. ඔහුගේ බිරිඳ වුයේද ප්‍රන්ස කාන්තාවකි. ඉංග්‍රීසියෙන් සහ ප්‍රන්ස භාශා වලින් නිතර කථා කල ජොනී අන්කල්  මා කුඩා කාලයේ එනම් 1974 කාලයේ පමණ ආශාවෙන් කියවූ රන බළලුව පොත ලියූ ලේඛකයා බව අහම්බයෙන් දැන ගත් විට මට විශාල විශ්මයක් දැනුනි. ඉංග්‍රීසියෙන් සහ ප්‍රන්ස භාශාවෙන් ඉතා චතුරව කථා කරන මේ පුද්ගලයා ලමා මනසට ගෝචර වන පරිදි කදිම සිංහල වචන යොදා ගනිමින් රන බළලුව පොත ලියූ බව අදහා ගැනීමටවත් නොහැකි විය​. 

සමකාලීන ලේඛකයන් ගෙන් සහ විචාරකයන් ගෙන් දිරිමත් කිරීමක් නොලැබූ ජොනී ශ්‍රී වර්ණසිංහ පොත් ලිවීම අත් හලේය​.තවද ජොනී ශ්‍රී වර්ණසිංහ ජනතා ලේඛක සංගමයේ ලේඛකයෙකු නොවූ නිසා ලේඛකයන් මත අණසක පතුරවා සිටි බලධාරීන් ද ඔහුව ගාම්භීර ලේඛකයෙකු ලෙස සැලකුවේ නැත​. සිංහල ළමා සාහිත්‍යයේ දිදුලන මිණි කැටයක් වූ  රන බළලුව ගැන ජොනී අන්කල් කථා කරනවා මා අසා නැත​. 1984 පමණ කාලයේ රන බළලුව පොත ගැන  මම පියා මාර්ගයෙන් ජොනී අන්කල් ගෙන් විමසුවෙමි. ඔහු දුන්නේ ඉතා උදාසීන පිලිතුරකි. අපේ කාලයේ දහසක් ලමුන් චමත්කාර ලෝකයකට ගෙන ගිය රන බළලුව  පොත ගැන එහි නිර්මාතෘ තුල තිබුනේ මිශ්‍ර හැඟීම් ය​. 

ජොනී ශ්‍රී වර්ණසිංහ තවමත් ජීවතුන් අතර සිටිනවා  යැයි  මම නොසිතමි. ඔහු ප්‍රන්සයේදි අප්‍රකටව මිය යන්නට ඇත. නමුත් රන බළලුව පොත කියවූ  දහසකුත් පාඨකයන් තුල ජොනී ශ්‍රී වර්ණසිංහ මැවූ චමත්කාරය තවමත් පවතී.ඒ නිසා  මේ පොත යළි මුද්‍රණය කොට වර්තමාන ලමා පරපුරටද රන බළලුව කියවීමට ඉඩ සැලසීමට යමෙක් උත්සහයක් ගන්නේ නම් මැනවි.

– විශේෂ ලියුම්කරුවෙකු විසිනි 26 ජුලි 2015- යුතුකම සංවාද කවය

1977 වසර, ලංකා ඉතිහාසයේ සනිටුහන් වන්නේ, නිදහසින් පසු ලංකාවේ දුර්දාන්ත සහ අශිෂ්ටම යුගයක ආරම්භය ලෙසයි. ධර්මිෂ්ඨ සමාජයක් උදාකිරීමට එවකට පවතී මැතිවරණ ක්‍රමයට අනුව ආසන 167 කින් 143 දිනාගෙන 5/6 බලයකින් පාර්ලිමේන්තුවට පැමිණි එජාපය ධර්මිෂ්ට යනු කුමක්දැයි සොයාගැනීමට නොහැකි වන අයුරින් පාපිෂ්ඨ වූ දුර්දාන්ත පාලනයක් අවුරුදු 17 ක් තිස්සේ ලාංකීය ජනතාවට අත් විඳීමට සැලැස්විය. දුෂණය, වංචාව මැර බලය, ස්ත්‍රී දුෂණ, මිනි මැරීම් උපරිම වූ අතර මත්ද්‍රව්‍ය රට පුරා ව්‍යාප්ත වන්නට විය.
එජාපය නැවත 2001දී බලයට පැමිණ 2004 දක්වා බෙදුම්වාදී ත්‍රස්තවාදීනට රටෙන් විශාල කොටසක් පවරාදීමේ කර්තව්‍ය ක්‍රියාවට නගන ලදී. රටේ වාසනාවට 2004 වනවිට මොවුන් පලවා හැරීමට නොහැකි විනම් අද අපට කතාකරන්නට වන්නේ කෑලි වලට කැඩීගිය අසරණවූ රාජ්‍ය කොටසක වන්නට ඉඩ තිබිණ.
නැවත යහපාලනය නමින් සිනි තැවරු දිරවා ගැනිමට නොහැකි ගුලි ගිල්ලවමින් දුෂණ වංචාවෙන් තොර ලිච්චවී රාජ්‍ය ක්‍රමයක් සහ කේතුමතී රාජ්‍යයක් මවා පෙන්වන එජාපය, මේ කැස කවන්නේ ජනතාවගේ ඇසට වැලි ගසමින් ඔවුන් 2004 දී නැවැත්වූ තැන සිට එම න්‍යාය පත්‍රය නැවත ක්‍රියාවට නැගීමටය. අද අප අවදිව නොසිටින්නේ නම්, අප නැවත අවදිවනවිට පෙරහැර ගොසින් හමාරය. කිසිදෙයක් නැවත ආපසු හැරවීමට නොහැකි වනු ඇත.

පළමුව අගෝස්තු 17 දා මේ කුමන්ත්‍රනකාරී එජාප නඩය පරාජය කර ඒකීය රාජ්‍ය රැකගත යුතුය.
දෙවනුව අපට දුෂණ වංචා පිළිබඳව ඒකිය රාජ්‍යක් තුල අවශ්‍ය පියවරයන් ගත හැකිය.
ප්‍රමුඛතාවයන් පටලවා ගතහොත් අලින්ට රැවටී අප කරන මෝඩකම් ඇතුන් ලවාවත් ඇද්දවිය නොහැකිවනු ඇත.
දුෂණ වංචා වලින් තොරවීම, මැර බලය පිටු දැකීම සහ අධිකරණයේ ස්වාධිපත්‍ය පිළිබඳව ඉතිහාසය තුලින් එජාපයේ යහපාලන කැරැට්ටුව මුලසිට විමසා බලමු . මෙහි දැක්වෙන්නේ එම ව්‍යසනයේ ඉතාම සුළු ප්‍රමාණයක් බව සලනන්න.

1977- 1994 එජාප පාලනය

1977 ජුලි මස බලයට පත් වූ ජේ ආර්- රනිල් රජය මැතිවරණ වේදිකාවලදී ප්‍රකාශ කල අන්දමට පොලිසියට නොනිල ආකාරයෙන් සති දෙකක් නිවාඩු දී විරුද්ධ පාක්ෂිකයින්ට හිරිහැර කිරීම, ශාරීරික හිංසා, දේපල විනාශකිරීම, ගිනිතැබීම, රැකියා වලින් ඇද දැමීම සහ මේවාට වගකිවයුතු කිසිවෙකුටත් දඬුවම් නොදීම.
1977 සැප්තැම්බර් මස දෙමළ දේශපාලකයින් සමග ඇතිවූ මත ගැටුමක් මත කරන ලද ප්‍රකාශයකට අනුව එජාප මැරයින් වතුකරයේ සහ අනෙක් ප්‍රදේශවල දෙමළ ජතතාව මත භිෂණය මුදා හැරිම, පහර දීම, ස්ත්‍රී දුෂණ සහ ලයින් කාමර ගිනිතැබීම. මේ පරහර දීම් විමර්ශනය සඳහා පත්කෙරුණු සන්සෝනි කොමිසමට අනුව වරදකරුවන් වූ කිසිවෙකුට දඬුවම් නොකිරීම.

1977 අපරාධ යුක්ති විනිශ්චය කොමිසම 2 මගින් වරද කරුවන් විදේශ විනිමය වංචා වලට හසුවී හිරබත් කමින් සිටි තම සගයින් මුදා ගැනීම සඳහා අපරාධ යුක්ති විනිශ්චය කොමිසම පනත අහෝසි කිරීම. මෙහි අතුරු ඵලයක් ලෙස අපරාධ යුක්ති විනිශ්චය කොමිසම 1 මගින් වරද කරුවන් කල රෝහණ විජේවීර ඇතුළු ජවිපෙ සාමාජිකයන්ද නිදහස ලැබිය.

1978 නව ව්‍යවස්ථාව සති 3 ඇතුලත සම්මත කිරීම. පැරණි ක්‍රමය මතින් 5/6 ක බලයක් ලබා නැවත 2/3 ක බලයක් කිසිම පක්ෂයකට ගත නොහැකි අයුරින් වූ ඡන්ද ක්‍රමයක් සහිත ව්‍යවස්ථාවක් ඇතිකිරීම. නව මැතිවරණ ක්‍රමය අනුව නැවත ඡන්දයකට නොගොස් විධායක ජනාධිපතිවරයෙක් දිවුරුම් දීම.

1978 නව ව්‍යවස්ථාවට ඇතුල් කල වගන්ති අනුව විශේෂ ජනාධිපති කොමිෂන් සභාවක් ඇතිකර බලය අයුතු ලෙස පාවිච්චි කළායයි බොරු චෝදනා පටලවා ශ්‍රීලනිප නායිකා සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මැතිනියගේ ප්‍රජා අයිතිය අහෝසි කර විරුද්ධ පක්ෂය විනාශ කිරීමට කටයුතු කිරීම. මෙයට විරුද්ධව බණ්ඩාරනායක මැතිණිය විසින් අභියාචණාධිකරණයෙන් රිට් ආඥාවක් ලබාගත් අතර පාර්ලිමේන්තුවේ බලය පාවිච්චිකරමින් විශේෂ පනතක් සම්මත කරවා අධිකරණ ආඥාව නිශේධනය කරන ලදී. ප්‍රජා අයිතිය අහෝසි කළ පසු ඡන්දය ඉල්ලීම මැතිවරණ වේදිකාවල කතා කිරීම ආදීය තහනම් කරමින් නීති පනවමින් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අමු අමුවේ උල්ලංඝනය කිරීම.

එවකට සිටි සියලුම විනිශ්චය කාරවරුන්ගේ තනතුරු අහෝසිකර ඔවුන් සියලු දෙනාටම අලුතින් දිවුරුම් දීමට නියෝග කරන ලදී. මේ නිසා දින දෙකතුනක් අධිකරණයක් නොමැතිව රට පැවති අතර නැවත පත්කිරීමේදී තමන්ට නොගැලපේ යැයි සිතු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවන් 7 ක් සහ අභියාචනාධිකරණ විනිසුරුවන් 7 ක් නැවත පත් නොකිරීම. 1980 විරෝධතා ව්‍යාපාරයන් දරුණු ලෙස මර්ධනය කරමින් පෙළපාලිවලට වෙඩි තබා ඝාතන සිදුකිරීම

1980 රුපියල් 300ක වැටුප් වැඩිවීමක් ඉල්ලා වැඩ වර්ජනය කල 80000-100000 පමණ වූ සේවකයින් රැකියාවලින් දොට්ට දැමීම. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සමහර රැකියා අහිමිවූවන් හා ඔවුන්ගේ බිරියන් ජිවත් වීමට නොහැකිව සියදිවි හානිකරගන්නා ලදී.

1981 යාපනයේ සංවර්ධන සභා රජයේ ඇමතිවරුන්ගේ මැදිහත්වීමෙන් බලහත්කාරයෙන් කොල්ලකා ජාතික වස්තුවක් වූ පොත් ලක්‍ෂයක් පමණ සහ ලිපි ලේඛන දස දහස් ගනනක් තිබු යාපනය පුස්තකාලය ගිනිබත් කිරීම.
බෙදුම්වාදීන් මර්ධනය කිරීමේ මුවාවෙන් යාපනයේ දෙමළ ජනයා වෙත භිෂණය මුදාහරිමින් ඔවුන් බෙදුම් වාදය දෙසට තල්ලු කිරීම.

අදුරදර්ශී ඇමෙරිකණු ගැති විදේශ ප්‍රතිපත්තිය නිසා තම අසල්වැසි ප්‍රභල රාජ්‍යට විරුද්ධ විදේශ ප්‍රතිපත්තියක් ක්‍රියාත්මක කිරීම තුලින් බෙදුම්වාදී සටන වර්ධනය වීමට අවශ්‍ය පසුබිම සැකසීම.

එවකට ඉන්දීය අග්‍රාමාත්‍ය වූ ඉන්ධිරා ගාන්ධි මැතිනියටත් ඊළඟට ඉන්දීය කොන්ග්‍රසයේ නායකයා වීමට සිටි ඇයගේ පුත් සංජය ගාන්ධිට cow and calf යනුවෙන් රාජ්‍ය නායකයා විසින් අපහාස කිරීම.

අධ්‍යාපන ධවල පත්‍රිකාව මගින් නිදහස් අධ්‍යාපනය වැළලීමට පිඹුරුපත් සැකසිම.

1982 – ව්‍යවස්ථාව නැවත සංශෝධනය කරමින් අවුරුදු 6 ගතවීමට පෙර අවුරුදු 4 කට පසු ජනාධිපතිවරණ පැවැත්වීමට තීරණය කිරීම.

1982 දී විරුද්ධ පක්ෂය විනාශකිරීමට කටයුතුකර, දුෂිතව ජනාධිපතිවරණය ජයග්‍රහණය කිරීමෙන් පසු, අපකීර්තිමත් වූ මැතිවරණ ප්‍රෝඩාව ඉතිහාසයට එක් කරමින්, ජනමත විචාරණයක් මගින් රටේ මැතිවරණ සිතියම හකුලා දමා, 5/6 න් බලය දිගටම තබා ගැනීම. මැතිවරණයකට ගියේනම් නව මැතිවරණ ක්‍රමය අනුව 2/3 ක් ලබා ගැනීමට නොහැකිවන නිසා බලට රැකගැනීම වෙනුවෙන් මේ වංචාව සිදුකර විපක්ෂය තවදුරටත් නිර්ධය ලෙස මර්ධනය කිරීම. මෙහිදී ශ්‍රීලනිප ජනාධිපති අපේක්ෂක වූ හෙක්ටර් කොබ්බැකඩුව මහතාගේ ඡන්දයද පවා හොරට දමන ලද බව ප්‍රසිද්ධ කරුණකි.
1982 – දරමිටිපොල රතනසාර හිමියන්ගේ පැවිදිහඬ සංවිධානය මගින් ජනමතවිචාරණයට විරුද්ධව පත්‍රිකා බෙදීම සහ රැස්වීම පැවැත්වීම රජයට පක්ෂ පොලිස් නිලධාරියෙකු මගින් කඩාකප්පල් කර මර්ධනය කිරීම. මෙයට විරුද්ධව මානවහිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීමට එරෙහිව ඒ හිමියන් උසාවි ගිය අතර, එම පොලිස් නිලධාරියට රුපියල් 10000 ක වන්දියක් ඒ හිමියන්ට ගෙවීමට උසාවියෙන් නියම කරන ලදී. මෙම මුදල රජය විසින් ගෙවා මෙම නිලධාරියාට උසස් වීමක් ලබාදීම.

මෙම නිලධාරියාම, ලසසප විවියන් ගුණවර්ධන විසින් සංවිධානය කර තිබු විරෝධතා පාගමනකට අවහිර කර පහර දීම; ඔවුන්ද මුලික අයිතිවාසිකම් කඩවීම පිළිබඳව උසවි ගිය අතර ශේෂ්ඨාධිකරණය මෙය පිළිගෙන තීන්දුව දුන් විට රජය විසින් පොලිස් නිලධාරියාට නැවත උසස් වීමක් ප්‍රධානය කිරීම.

1983 ජුනි 11, මෙම නඩුවේ තීන්දුව දුන් විනිසුරු වරයාගේ නිවසට, ලංගම බස් වලින් පැමිණි එජාප මැරයන් විසින් ගල් ගැසූ විට එවකට ජනාධිපති ජේ ආර් ජයවර්ධන, විනිසුරුවන්ගේ ගෙවල්වලට ගල්ගැසිමට තරම් අපේ රටේ තරු පහේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් ඇතිබව ප්‍රකාශ කිරීම. මේ එකල අධිකරණයට හිමිවී තිබු ස්වාධිනත්වයේ තරමයි.

1982 – සිංහල බලමණ්ඩලයේ රැස්වීමකට එජාප මැරයන් පහර දී මහාචාර්ය එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍රයන්ට කානුවක දමා පහර දීම. මෙහිදී මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමියන්ටත් පහර දුන් අතර දැන් එතුමන්ට ඒවා අමතකවී ඒ රජයේ සිටි ක්‍රියාකාරීන් සමගම ඊනියා යහපාලනයට උඩ ගෙඩි දෙමින් සිටි.

තම පක්ෂයේ දේශපාලකයින්ට සහ අනෙකුත් සගයන්ට අවශ්‍ය ආකාරයට හොරමැරකම් කිරීමට ඉඩදීම. මහවැලි ව්‍යාපාරයෙන් විශාල ලෙස කොමිස් ගැසීම , නැව් මිලදී ගැනීමේදී විශාල කොමිස් ගැසීම, ආනයනික භාණ්ඩ වලින් කොමිස් ගැනීමම (උදා: ආනයනය කරන සෑම ලක්ස්ප්‍රේ කිලෝවකින්ම ශත 10ක කොමිස් එක් දේශපාලකුට), වනාන්තර කපා විනාශකරමින් විශාල පරිමාන දැව කොල්ලයක් සිදුකිරීම. රැකියා ලබා දීම සඳහා විශාල වශයෙන් අල්ලස් ගැනීම ආදිය එකල එජාප රජයට එල්ලවූ චෝදනා සමහරෙකි.

එවකට හේවාහැට මන්ත්‍රී පිටරට ගොස් එන විට රත්‍රන් පොලු රැගෙන විත් රේගුවට අසුවිය. මෙය යටගැසීමට ගත් උත්සාහය අසාර්ථක වු පසු ඔහුගේ සහෝදරියක් හේවාහැට ආසනයට පත්කර ඔහු වික්ටෝරියා ව්‍යාපෘතියේ නේවාසික කරමනාකරු බවට පත් කරන ලදී. මෙය ඔහුට රත්‍රන් පොලු වලට වඩා ලාභදායි ඉල්ලමක් විය.

1983 කළු ජුලිය නිර්මාණය කොට රට තිස් වසරක් පුරා ඇදුනු බෙදුම්වාදී යුද්ධයකට තල්ලු කිරීම.1983 කළු ජුලිය එජාප මැරයන් විසින් දියත්කරන ලද වුවත් ඒ වෙනුවෙන් ලසසප, කොප සහ ජවිපෙ යන පක්ෂ තහනම් කිරීම. පසුව ලසසප සහ කොප තහනම ඉවත් කලද, ජවිපෙ තහනම ඉවත් නොකිරීමෙන් ජවිපෙ ප්‍රධාන දේශපාලන ධාරාවෙන් ඉවත් කිරීම. මෙයට විශේෂ හේතුව වුයේ ජවිපෙ විසින් අධිකරණයේ ගොණුකර තිබු ජනාධිපතිවරණ පෙත්සමයි. මෙයින් පසු ජවිපෙ භූගත ක්‍රියාත්මක වීමකට යොමුවීම තුල පෙත්සම වෙනුවෙන් ඉදිරිපත්වීමට කෙනෙකු නොවූ බැවින් එය පසුව නිශ්ප්‍රභාවිය. මේ තත්වයන් යටතේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය මර්ධනය කිරීම තුලින් 1988/89 ජවිපෙ දෙවන කැරැල්ලට අවශ්‍ය පසුබිම සකසාලන ලදී.

1983 දී පේරාදෙණි විශ්වවිද්‍යාලයේ එජාප හිතවාදී සමවාදී ශිෂ්‍යයින් රජයේ ප්‍රභල ඇමති කෙනෙකුගේ ආශීර්වාදයෙන් ආයුධ සන්නද්ධ මැරයින් විශ්වවිද්‍යාල භූමියට ගෙන්වා එජාප විරෝධී ශිෂ්‍ය කණ්ඩායම්වලට පහර දීම. තම ආත්මාරක්ෂාව සඳහා මැරයින්ට විරුද්ධව පහරදුන් ශිෂ්‍යයන්ට අවුරුදු 3-4 දක්වා ශිෂ්‍ය භාවය අවලංගුකර දඬුවම් කිරීම. භිෂණය දියත්කල එජාප සිසුන්ට මාස 2-3 පන්ති තහනම් කිරීම වැනි සුළු දඬුවම් කිරීම. මේ අසාධාරණයට විරුද්ධව ඇතිවූ ශිෂ්‍ය අරගලය විශ්ව විද්‍යාලය වසා දැමීමෙන් කෙළවර විය.

1984 – හය මසකට පසුව පේරාදෙණි සරසවිය විවෘතකරන ලද්දේ ලොව ප්‍රථම වරට විශ්වවිද්‍යාලයක් තුල පොලිසියක් විවෘත කරමිනි. මෙයට පොදු සමාජයේ තිබු විරෝධතාවය නොසලකා හරින ලද අතර මෙහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස තවත් හය මාසයක් ගතවන්නට පෙර මේ පොලිසිය විසින් සරසවි භුමිය තුලදීම වෛද්‍ය පිඨයේ තංගල්ලේ පත්මසිරි සිසුවා වෙඩිතබා ඝාතනය කරන ලදී. මින් පසුව දිගුකලකට සරසවිය වසා දැමු අතර පොලිසිය ඉවත්කරගැනීමට සිදුවිය.

පේරාදෙණි සරසවියට සාපේක්ෂව නේවාසිකාගාර අඩු බැවින් අවට ප්‍රදේශ වල ජීවත්වූ කැලණිය, කොළඹ සහ ජයවර්ධන පුර සිසු සිසුවියන් රාජ්‍ය මැර මර්ධනයට ගොදුරුවීම ඉතා බහුල විය. විශේෂයෙන්ම රජයේ ප්‍රභල ඇමතිවරයෙකුගේ ප්‍රදේශය නිසා කැලණිය සිසුන් මෙයින් මහත් පිඩා වින්දේය. මේ හේතුවෙන් වරක් ආයුධ සන්නද්ධ මැරයෙකු සරසවි ආපන ශාලාවකදී පහරකෑමට ලක්ව පසුව මරණයට පත්විය. එවකට ජනාධිපති ජේ ආර් ජයවර්ධන මේ මැරයාගේ අවමගුලට සහභාගිවීම ප්‍රකට කරුණකි.

රනිල් වික්‍රමසිංහගේ දේශපාලන සගයෙකු වූ ගෝනවල සුනිල් නැමැත්තා කොළඹ ප්‍රදේශයේ දොස්තරවරයෙකුගේ දියණියක් දුෂණයකර හිර දඬුවම් ලැබිය. රනිල් වික්‍රමසිංහ තම මාමා වූ ජේ ආර් ජයවර්ධනට කියා ජනාධිපති සමාව ලබාදී මේ දුෂකයා නිදහස් කරන ලද අතර මුළු රටටම බලපාන පරිදි සාමදාන විනිශ්චයකාර පදවියක් පිරිනමන ලදී. සපුගස්කන්දේ විශාල තෙල් ප්‍රවාහන නලවලින් හොරෙන් තෙල් ඉවත්කරගැනීමේ ජාවාරමක්ද මොහු විසින් කරෙන යන බවට එකල ප්‍රසිද්ධ විය. එමෙන්ම රාජකීය විද්‍යාලයට අල්ලස් ගෙන සිසුන් ඇතුලත්කිරීමේ පුරෝගාමියා වි ඇත්තේද මොහු බව ප්‍රසිද්ධ කරුණුය. 88/89 භීෂණ වකවානුවේදී නාදුනන තුවක්කුකරුවෙකු විසින් මොහු ඝාතනය කරනන විට, රාජකීය විද්‍යාලයට දරුවෙකු දමාගැනීමට පැමිණි දෙමාපියන්ටද වෙඩි වැදුණු බව සඳහන්වේ.

විදේශ ප්‍රතිපත්තිය කළමනා කරගැනීමේ නොහැකියාවත්, බෙදුම් වාදී ප්‍රවනතාවයන් අදුරදර්ශි ලෙස මර්ධනය කිරීම තුල සාමාන්‍ය ජනයාට වූ හිරිහැර මධ්‍යයේ වඩමාරච්චි මෙහෙයුමත් සමගම ඉන්දීය ගුවන් හමුදාව ශ්‍රී ලංකා ගුවන් සිමා උල්ලංඝනය කරමින් යාපනයට ආහාර ද්‍රව්‍ය හෙලීම වෙනුවෙන් කිසිවක් කරගත නොහැකිව රටේ ස්වෛරී භාවය නැතිවී යන තැනට කටයුතු කිරීම.

1987 දී තම ඇමෙරිකානු ස්වාමියන් තමන් අතරමං කරනු ලැබූ පසු විකල්පයක් නොමැති කමින් ඉන්දු-ලංකා සාම ගිවිසුම අත්සන්කොට රටේ ස්වෛරී භාවය විදේශයකට තවදුරටත් පාවා දීම. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඉන්දියන් සාම හමුදාවක් උතුරු නැගෙනහිර ප්‍රදේශවලට ගෙන්වා තම හමුදාවන් බැරැක්කවලට යැවීම.

1987 ඉන්දියන් සාම ගිවිසුමට විරුද්ධව, විශේෂයෙන්ම රට බෙදන පලාත් සභා ක්‍රමය වෙනුවෙන් විරෝධය පාන ලද විශාල පිරිසක් කොළඹදී වෙඩිතබා ඝාතනය කිරීම. දැඩි මාධ්‍ය මර්ධනය හමුවේ මේ පිලිබඳ විස්තර ජනතාවගෙන් වසන්කිරීමට කටයුතුකිරිම. මේ සමගම භූගතව ක්‍රියාත්මක වූ ජවිපෙ එජාපයට එරෙහි කැරැල්ලකට යොමුවීම.

1987-1989 ජවිපෙ කැරැල්ල මර්ධනය කිරීමේ මුවාවෙන් එජාප රජය 60000කට වැඩි තරුණ පිරිසක් ඝාතනය කිරීම. නොනිළ වාර්තා දක්වන්නේ මේ සංඛ්‍යාව 100000ක් පමණ බවයි. තරුණයින් මරා ටයර් සෑයවල් මත පිළිස්සීම එවකට සාමාන්‍ය දසුනක් වි තිබුණි. ගංගා ඇල දොළ වල මළ මිනි පාවීම නිතර දැකිය හැකිවිය. ජවිපෙ මර්ධනය කිරීමේ මුවාවෙන් විරුද්ධ පාක්ෂිකයන් විශාල පිරිසක් මෙලෙස ඝාතනය කරන ලදී. මේ මර්ධනයට විරුද්ධව එදා හඬ නැගු ප්‍රධාන දේශපාලකයින් දෙදෙනා මහින්ද රාජපක්ෂ සහ වාසුදේව නානායක්කාරයි.
බටලන්ද වදකාගාරයේ තරුණයින් වද බන්ධනයට භාජනය කරමින් මරාදැමීම පිළිබඳව රනිල් වික්‍රමසිංහට චෝදනා එල්ලවු අතර බටලන්ද කොමිසමෙන් රනිල් වික්‍රමසිංහගේ ප්‍රජා අයිතිය අහෝසිකිරීමට නිර්දේශ කර ඇතිබව මාධ්‍ය මගින් වාර්තා විය.

1989 රටේ පැවතුනු කැරළිකාරි තත්වය ඒජාපයට නැවත බලය ලබා ගැනීමට ඉතා සුදුසු වාතාවරණයක් ඇති කිරීමට ඉවහල් විය. විරුද්ධ පක්ෂ අපේක්‍ෂිකාව වූ බණ්ඩාරනායක මැතිනියට විශාල වශයෙන් ඡන්ද ලැබුණු ප්‍රදේශ කිහිපයක ඡන්ද පෙට්ටි අවලංගු කරනලදී. මේ හේතුවෙන් බණ්ඩාරනායක මැතිනියගේ ජයග්‍රහණය වලකාලන්නට හැකිවිය. මේ හේතුවෙන් ආර් ප්‍රේමදාස ජනාධිපති වූ අතර එජාප පාලනය එලෙසම ඉදිරියට ඇදුනේය.

1989-90 කාලය තුල ප්‍රේමදාස රජය මගින් LTTE ත්‍රස්තවාදීන්ට මුදල් සහ අවි ආයුධ ලබාදීම.

කොකාවිල් සම්ප්‍රේෂණාගාරයට එල්ල වුනු ත්‍රස්තප්‍රහාරය මැඩලීමට සහය හමුදා යෙදවීමට නොහැකිවීමෙන් එහි සිටි සේනාංකය විනාශකර සම්ප්‍රේෂණාගාරය ත්‍රස්තවාදීන් විසින් යටත් කරගන්න ලදී. ජනපති ආර්යාවගේ ආරක්ෂාව සඳහා හෙලිකොප්ටර් යානා යෙදවීම නිසා සහාය හමුදා යැවීමට නොහැකිවීම නිසා මෙය සිදු වූ බව එවකට ප්‍රසිද්ධ විය.

මුලතිවු ප්‍රදේශයේ පොලිස් නිලධාරී 600කට ආයුධ බිම තබා ත්‍රස්තවාදීනට යටත්වීමට අණකිරිම සහ පසුව ත්‍රස්තවාදීන් විසින් ඔවුන් සියලුදෙනාම අමු අමුවේ ඝාතනය කිරීම.

මේ වකවානුවේ ජනාධිපති පවුල විසින් යාල අභය භූමියේ කරන ලද නිදන් හැරිම පිළිබඳව ප්‍රසිද්ධවූ අතර දේශ පාලන වේදිකාවේ තවමත් ඒ ගැන කියවේ.

1993 දී LTTE ය විසින් ප්‍රේමදාස ජනපති ඝාතනයත් සමග එපාපයේ මැරබලය දුර්වල වූ අතර සියලුම දේශප්‍රේමී බලවේග එජාපය පැරදවීම සඳහා ඒකරාශි විය.

ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිගේ කාලයේදී ජනාධිපති මන්දිරයේ තිබු ඉතා වටිනා කෞතුක වස්තු රැසක් අතුරුදන් වි තුබූ බව එවකට ප්‍රසිද්ධ විය.

1994 දී එජාපය පරාදවි පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ බලයට පත්විය. 1988/89 භීෂණ සමයේදී ඇඹිලිපිටියේ පාසැල් සිසුන් පිරිසක් ඝාතනය කිරීම සහ ඔවුන් වල දමන ලද සුරියකන්න්දේ සමුහ මිනීවල පිලිබඳ පරීක්ෂණය මෙම මැතිවරණ ව්‍යාපාරයේ කැපිපෙනෙන සිද්ධියක් විය.

මෙහිදී බලයට පත්වූ චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග යුද්ධය ඉදිරියට යාම වැළැක්වීමට නොයෙක් පියවර ගත්තද තම පාක්ෂිකයින්ගේ විරෝධය හමුවේ පසුබෑමකට ලක්විය. එමෙන්ම ඇයගේ 1999 ෆෙඩරල් ව්‍යවස්ථාවද එලෙසම පරාජය කරනලදී.

2001 දී එපාපය නැවත බලයට එන අතර රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැති විය.

(2001-2004 රනිල්ගේ ආණ්ඩු සමය සහ 2015 ආණ්ඩු සමය පිළිබඳ තොරතුරු ඇතුලත් ලිපියේ ඉතිරි කොටස මතු සම්බන්ධයි… )

– විශේෂ ලියුම්කරුවෙකු විසිනි 26 ජුලි 2015

Asoka Weerasinghe

OPEN LETTER to Members of the Tamil National Alliance (TNA) – Ilankai Tamil Arasu Kadchi

Headquartered in Jaffna, Sri Lanka

Ladies and Gentlemen of TNA

I read with interest your Parliamentary Election, Manifesto of 2015, and have taken  the liberty to forward you a letter sent to you all a few years ago, which I believe is still relevant.  This is how one Sinhalese-Canadian sees your cunning.  Read it.

Sincerely

Asoka Weerasinghe

By Dharman Wickremaratne

It will be 28 years on July 29, 2015 since India violated Sri Lanka’s air space, dropped food items, intimidated the UNP Government and President Jayewardene and forced him to sign the Indo-Lanka Accord.

By the middle of 1987 ‘Operation Liberation’ aimed at freeing Vadamarachchi in the North from Tamil separatists was moving ahead successfully. Directed by National Security Minister Lalith Athulathmudali nearly 8,000 troops were participating in the battle under the command of Brigadier Denzil Kobbekaduwa and Colonel Vijaya Wimalaratne. Brigadier G.H. de Silva was Overall Operations Commander. The Government was able to end the operation victoriously on June 3, 1987.   It was the country’s biggest military operation since independence.

Dharman Wickremaratne

A telex message received on the previous night said that the Tamil Nadu Government were sending 25 boat loads of dhal (lentils) and other food items, foreign media personnel and 94 Red Cross monitors to the North. Nineteen boats which left Rameshwaram on June 3 entered Sri Lankan territorial waters on the same day at 6.00 p.m.  Captain Suraj Munasinghe, Commanding Officer of the naval vessel ‘Edithara’ under instructions from Northern Naval Commander, Mohan Samarasekera stopped the Indian boats from moving forward. Minister Lalith Athulathmuali and Combined Operations Commander Cyril Ranatunga directed the naval operation by radio communication.  After waiting at sea for three-and-a-half hours the boats turned back at 9.30 p.m. to return to India.

An Indian plane which dropped relief items including dhal (lentils).

The Indian Government summoned Sri Lanka’s High Commissioner Bernard Tillekeratne to Indian Foreign Minstry in Delhi on June 4, 1987 at 2.30 p.m.and informed him that they had decided to air drop relief items to Jaffna.  High Commissioner Tillekeratne conveyed the message to Foreign Minster A.C.S. Hameed in Colombo at 2.55 p.m. the same day.

After hearing the message President Jayawardene said that Sri Lanka would take no action against India’s violation of the island’s air space to drop relief supplies. At 3.55 p.m. the same day five Indian Air Force transport planes from their base in Bangalore flew towards Sri Lanka carrying 25 tons dry rations in boxes which they dropped by parachute over the Jaffna Peninsula at 5.00 p.m. India did this to force the Sri Lankan Government to stop the continuation of ‘Operation Liberation’ in Vadamarchchi to recapture Jaffna by mid-June.  Consequently President Jayewardene announced that the operation would be stopped.

Ronnie, the founder President of the Deshapremi Student Movement who was shot dead while trying to escape with weapons after the JVP attack on the Katunayake 3. Air Force Base in protest against the Indo-Lanka Accord (above photo) and some of those who led the attack: Chief planner Saman Piyasiri, Shelton Rajapaksa and Air Force Technician Siripala.   

By this time the JVP had launched its second insurgency, claiming that it was the only force that could resist the (1) ‘treacherous’ UNP Government (2) armed Tamil separatism and (3) Indian aggression.

Three days after the Indian air-drop the JVP’s Armed Wing, the Deshapremi Janatha Vyapaaraya (Patriotic People’s Movement) stormed the Katunayake Air Force Base and the Kotalawala Defence Academy, Ratmalana and seized 14, T-56 assault rifles, 53 sub-machine guns, two light machine guns, six pistols and 3,300 rounds of ammunition. In the fighting that ensued two insurgents, Sumith Ranasinghe of Ragama and Jayewardenapura University Student Ronnie, were killed. The DJV took responsibility for the June 7, 1987 attack and announced that they would use the seized weapons against the Indian aggressor since the UNP regime did not use them against the enemy in defence of the motherland.

Moratuwa University Engineering Student Clifford Perera who was the first to die in the protest against the Indo-Lanka Accord, breathing his last (below) and his picture (above).

Daily demonstrations were held opposite the Indian High Commission and the High Commissioner’s official residence to protest against India’s violation of Sri Lankan airspace.  High Commissioner J.N. Dixit informed Indian nationals in Sri Lanka to leave their homes and stay in hotels.  In the meantime secret talks were underway with the participation of Dixit, ‘The Hindu’ Associate Editor N. Ram and Minister Gamini Dissanayake on signing an accord between the two countries.  The Indian RAW (Research and Analysis Wing) agency was drawing up the necessary plans.

Accordingly, Indian High Commssion’s Second Secretary H.S. Puri left for Jaffna and met LTTE Chief V. Prabhakaran and other Tamil militant leaders.  High Commissioner Dixit went to Madras and met leaders of Sri Lankan Tamil organisations.  TULF Leaders insisted on merging the Northern and Eastern Provinces and setting up a separate Provincial Council to administer the region.  Dixit conveyed their proposals to Indian Prime Minister Rajiv Gandhi in New Delhi. President Jayewardene summoned Government MPs on July 23,1987 and informed that he would work in cooperation with India to solve the crisis. The majority of MPs approved it.

(From left to right) LTTE Chief Prabhakaran, Indian High Commissioner in Sri Lanka J.N. Dixit and Indian Army Major General Harikirat Singh in Jaffna after signing the Indo-Lanka Accord.

Two Indian military helicopters which landed in Jaffna from Madurai on July 24, 1987 took LTTE Chief Prabhakaran first to Madras and then to Delhi to meet PM Rajiv Gandhi. The purpose was get Prabhakaran to agree to a Indo-Lanka Accord to which TULF and other Tamil organisations had agreed. The talks were held at Ashok Hotel, Delhi, where Gandhi promised give more powers to the LTTE in a interim adminstration.  The PM also agreed to pay its members Indian Rupees five million monthly until the new adminstration started functioning properly.

Sri Lankan Prime Minister Ranasinghe Premadasa was on an official tour of Japan at this time returned to the island on July 26, 1987, after hearing about the planned accord. He expressed his displeasure over President Jayawardene agreeing to it without informing him.  There was a heated debate in Parliament over the proposed accord to which Opposition MPs Dinesh Gunawardena and Richard Pathirana vehemently opposed.  The Government’s response was to postpone Parliamentary sessions by a majority of 65 votes to August 18.

The signing of the Indo Lanka Accord:  Seen here are Ministers A.C.S. Hameed, Gamini Dissanayake, Devanayagam, Hurulle, Presidential Secretary Menikdiwela, Indian Government Ministers Narasimha Rao, N.D. Thiwari and State Minister Natwar Singh

The UNP Government declared an island-wide curfew on the night of July 28, 1987, following a anti-accord protest campaign which began near the Bo-Tree junction Pettah earlier on the same day at 8.00 a.m. When this writer went there about 6.30 a.m. to report the event he saw JVP Politburo Members H.B. Herath and Gunaratne Wanasinghe, Central Commitee Members Gamini Wijegunasekera, Thangaraja and hundreds of other high level JVP activists already present.

By that morning red coloured posters, slogans and black flags appeared in Colombo and many other main cities expressing strong opposition to the UNP Government, the Indo-Lanka Accord and Tamil separatism.

Venerable Hedigalle Pannatissa, Ven. Maduluwawe Sobhitha, Ven. Muruttetuwe Ananda, Ven. Dr. Wilegoda Ariyadewa, MPs Dinesh Gunawardena and Prince Gunasekera were representing the Mawbima Surekeemay Vyaparaya (Motherland Protection Movement) at the protest rally. Also participating were SLFP Leader Sirima Banaranaike, Jinadasa Niyathapala, Ven. Bengamuwe Nalaka, Gamini Iriyagolla and Anura Bandaranaike and many other SLFP Parliamentarians.  All activities were organised by the Inter-University Students’ Federation and the Bhikku Front.  The unseen hand behind the country-wide protest campaign was the JVP.

Naval Rating Vijitha Rohana Wijemuni attacking Indian Prime Minister Rajiv Gandhi with his rifle butt when the PM was inspecting the Guard of Honour, before his departure

By 11.30 a.m. that day (July 28, 1987) all roads in and around Fort area were blocked since nearly 20,000 people had gathered near the Bo-Tree junction. Seth pirith chanting was heard.  People panicked when the police baton charged after tear gassing the crowd. There was repeated gunfire.  Ten procesions, each comprising over a thousand people marched in four different directions. The protestors setfire to buses and other state property, sending clouds of black smoke int the air.

The first to be shot dead in the anti-accord protest was Moratuwa University Engineering Student Clifford Perera.  This writer identified the body and sent a message to his father who was employed at Millers Limited Colombo. A total of 21 persons died as a result of shooting at the same spot. People in the vicinity took the dead and the injured to hospital. The violence which started near the Bo-tree junction quickly spread all over the island.  According to official Government estimates 132 protesters were killed and 712 persons including 56 bhikkus were taken into custody during five days from July 27 to August 2.  The number of violent incidents was 2,527.  An anti-accord group (suspected to be DJV) shot dead Tangalle’s UNP MP Jinadasa Weerasinghe on August 1, 1987.

In addition to President Jayewardene, Minister Gamini Dissanayake too played a key role in connection with the Indo-Lanka Accord. Prime Minister Premadasa and Minister Athulathmudali expressed their silent disapproval of it.  Indian PM Rajiv Gandhi and wife Sonia Gandhi arrived in Sri Lanka on July 29, 1987 at 10.30 a.m.  From Katunayake they travelled by helicopter to Galle Face.

University students standing near the bodies of two fellow students killed during the protest against the Indo-Lanka Accord.

On the same day at 11.30 a.m. unofficial talks were begun between President Jayewardene and the Indian PM.  Three discussions were held till midnight and the final talks were held on the morning of July 30.  Defying the curfew hundreds and thousands of people were demonstrating against the accord, which was signed on July 29, 1987 at 3.37 p.m.   On the same day, Cabinet Minister Gamini Jayasuriya resigned from the Government in protest against the accord. MP Mahinda Yapa Abeywardena did not vote for the Provincial Council Bill when it came up in Parliament following the accord.

Before Rajiv Gandhi’s departure a Naval Guard of Honour was held opposite the President’s House, Fort. Prime Minster Premadasa and Minister Athulathmudali boycotted the ceremony which began on July 30 at 9.30 a.m.  As the Indian PM escorted by a Sri Lankan Navy Officer Lieutenant Mendis was inspecting the Guard of Honour one its members Leading Rate Wijemuni Vijitha Rohana attacked Rajiv Gandhi with his rifle butt.  Although the PM ducked to avoid the blow it struck his shoulder but with no serious injuries.  The only cameraman who was able to photographically record the incident was Sena Vidanagama of Lake House. This writer was among the media personnel who were present there to report the Guard of Honour. Rajiv Gandhi as scheduled left for Delhi from Katunayake on the same day at 11.30 a.m.

The last unit of the Indian Army leaving for India from Trincomalee on March 24, 1990

Wijemuni Vijitha Rohana, born in Boossa, Ratgama, was 22-years-old at the time.  He told the Court-Martial that he had no intention of killing the Indian PM but only did so to disgrace him internationally for intimidating Sri Lanka and using force on the country to impose the accord.  Attorneys including Stanley Tillekeratne, Donald Hewagama, Susil Premajayantha appeared voluntarily for Wijemuni who was sentenced to six years rigorous imprisonment by the Court- Martial for attempted culpable homicide not amounting to murder. Later he was pardoned and released on April 3, 1990.

Even before the Indian PM‘s departure, Indian troops – the so-called Indian Peace Keeping Force (IPKF) – had established themselves in Sri Lanka’s Northern and Eastern Provinces by the afternoon of July 29, 1987.  Nearly 100,000 Indian soldiers landed in the island during this period. The number of Indian military personnel including officers killed during the anti-LTTE operations in the North and East was around 1,500.  About 8,000 Tamil separatist terrorists and others were killed by the Indian troops. This resulted in IPKF being branded the ‘Indian People Killing Force.’ Evacuating them from Sri Lanka began from the Ampara District on October 25, 1989.  The last Indian Army unit left for India from Trincomalee on March 13, 1990.

The Indo-Lanka Accord, the 13th Amendment and Provincial Councils are links in a single chain. The Provincial Council system which has been called a white elephant was born out of the Indo-Lanka Accord which introduced the 13th Amendment.  The aim of the second JVP insurgency was to oppose the accord which India forced on Sri Lanka. The insurgency claimed the lives of 41,813 people.

Following the Accord’s failure to end the Tamil separatist struggle Prime Minster Ranil Wicktremesinghe of the UNP Government which came to power in 2002 signed a ceasefire agreement with Prabhakaran via the Norwegian Government. That too was a failure.  Eventually it was President Mahinda Rajapaksa who won the war by totally defeating the LTTE on May 18, 2009.(The writer is a senior journalist who could be reached at ejournalists@gmail.com)

Courtesy Island 28th July 2015

Prof. Nalin de Silva has sought the intervention of the Supreme Court to require former Chairman of Committee on Public Enterprises (COPE) D. E. W. Gunasekera to file an affidavit in court, along with the Interim COPE report, declaring that it is a true copy of the Interim COPE report on the controversial 30-year bond issue by the Central Bank of Sri Lanka (CBSL).

General Secretary of the Communist Party Gunasekera has been named as the second respondent in the case filed last Friday.

The petitioner has requested the SC to grant him leave to proceed, declare that the petitioner’s fundamental rights guaranteed to him under Article 12(1) of the Constitution and more importantly, Article 14 (A) have been infringed, grant an interim order requiring the former Chairman of COPE the 2nd respondent to file an affidavit in Court, along with the Interim COPE report, declaring that it is a true copy of the Interim COPE report on the 30 year bond issue of the CBSL, grant interim relief declaring that all former members of the consultative Committee COPE on the 30-year bond issue, have a right to continue to speak to media and at public forums without any impediment by law or otherwise on any matter concerning COPE and the said bond issue, as it is their duty to uphold the Right to Information of citizens guaranteed in the Constitution, by doing so;

grant Interim relief by directing the former Chairman of COPE or the former Speaker of the House of Parliament, or the Secretary General of Parliament, to release the said COPE report, now ascertained by affidavit as true and correct, to the media;

grant Interim relief by way of declaration that the former Chairman of COPE has, and had, unhindered rights to release in the public domain the COPE Interim Report, and refer to it, as he has already done; declare that the people of this country as the petitioner himself as a citizen, have the right to obtain all information regarding the COPE consultative Committee meeting, and all other credible information from official sources with regard to the bond transaction of the CBSL;

declare that the fundamental Right to Information that has been guaranteed under the constitution under section 14 (A) has been violated, with the addendum, ‘considering the suppression of information as a result of the dissolution of Parliament and the subsequent suppression of information by seeking to conceal the draft COPE report on the bond issue.’

The SC has been moved in terms of Articles 17 & 126 of the Constitution. Respondents are Ranil Wickremesinghe, D.E.W. Gunasekera, Dhammika Dassanayake, Secretary General of Parliament, P. B. Abeykoon, Secretary to the President, Sujeeva Senasinghe, Deputy Minister of Justice, Arjuna Mahendran, Governor Central Bank of Sri Lanka, Perpetual Treasuries Ltd., 10, Alfred House Gardens Colombo 3, Chamal Rajapaksa, former Speaker and the Attorney General The petitioner stated:

“A sum of Rs. 59 billion or thereabouts has been lost to state coffers as a result of the bond transaction on which the COPE Consultative Committee deliberated. Five weeks after the controversial 30-year Treasury Bond issue, the country has incurred an additional Rs. 5.3 billion as higher interest costs for this year alone and the incremental borrowing cost during the tenure of the different T-Bills and T-Bonds ‘issued within the last five weeks’ will now cost the country a staggering Rs. 42.5 billion.”

Sri Lanka News

The CHANGE the Sri Lankans voted for in the last Presidential Elections held on 8th January 2015, albeit by a narrow margin, is clearly evident after six months of the regime change. Replacement of Mr. Mahinda Rajapaksa (MR) with Mr. Maithripala Sirisena (MS) is felt like a sore thumb for Sri Lankan expatriates who have been monitoring the global operations of the Tamil Tiger terrorists (LTTE) through various front organizations operating as charitable human rights organizations.

In a nutshell, the transition from R to S has rejuvenated the Tamil Tigers in Western countries. The regime change has been a part of their plan and now the Tigers are re-emerging with a helping hand from the present Sri Lankan government after many years of restraint by the previous. It is not at all good news for Sri Lanka, though the government presents this development as improved relations with the Tamil diaspora in the Western countries in the name of reconciliation. The pro-separatist LTTE activists have been pushing for this regime change and they helped those in power now to get there. Now, the government is trying hard to appease these powerful pro-separatist Tamil groups, hoodwinking the Sri Lankan public. Let us look at just one example. Emmanuel gives Maithri the thumbs up – Global Tamil Forum”

This was the headline news in the Sri Lankan newspaper available for passengers when boarding

Emirate flights (perhaps all flights) to Sri Lanka on 18th May:
https://www.ceylontoday.lk/51-93121-news-detail-emmanuel-gives-maithri-the-thumbs-up-global-tamil-forum.html
For anyone travelling to Sri Lanka, this was the best news thrown at them in the form of the Ceylon Today paper, widely promoted around Colombo, often the only newspaper provided for customers in many upmarket venues. This news gives the illusion that the current MS regime is doing the right thing by engaging the Tamil diaspora neglected by the MR regime. It is an attempt, in colloquial terms to suck up” to the Western governments that are in turn under pressure by the pro-separatist LTTE fronts (masquerading as organizations defending human rights) that show overestimated electoral, financial and societal clout. It is also an attempt to win the electoral support of the influential and affluent Colombo elite who are keen to appease the Western powers, even at a cost to national interests.

Not in one part, did this article reveal that this Fr. Emmanuel, the leader of the Global Tamil Forum (GTF) is an avid campaigner of the LTTE. In fact, the GTF is a formidable LTTE front. This is how the Sri Lankans today are deceived by their elected leader MS and the unelected (as appointed by MS) Prime Minister Mr. Ranil Wickramasinghe (RW).

Below is photographic evidence (from Left) of Fr. Emmanuel addressing an LTTE gathering in Germany in 2009, an old photo from Jaffna days with Castro who was in charge of overseas LTTE procurements and the good Father” complaining to Mr. David Milliband about Sri Lanka at pro-separatist event held at the British parliament.

Most Sri Lankans appear to have no idea that there is a very dangerous development with the empowerment of the LTTE fronts that are spearheading a campaign to achieve their dream, Eelam, an unfair mono-ethnic Tamil state carved out of Sri Lanka. They are certainly gaining grounds and are politically lobbying at high level in Western countries. For example, UK-based GTF and the Australian Tamil Congress (ATC), another LTTE front, had discussions accompanied the TNA MP M.A. Sumanthiran to a meeting with the Australian Foreign Minister Ms. Julie Bishop on 25 March 2015. The purpose of the visit was to push Australia to support the UN resolution to conduct a war crimes probe on the last days of the war with the LTTE – as Sumanthiran told Tamil media. Previously, when the Sri Lankan High Commission was Headed by Admiral Thisara Samarasinghe (who was appointed by the MR regime and recalled by the MS regime), the Australian government appeared to listen more to facts, not fabrications of the pro-LTTE groups like these. Now, it’s all going backwards. This is the sad reality of Sri Lankan diplomatic scene now.
After their 33-year long brutal terrorist war failed in 2009, the LTTE in the West declared a political war” (manipulating international politics) against Sri Lanka. This was done in great style at the Philadelphia Convention Center in USA in May 2010 with the inauguration of the Transnational Government of Tamil Eelam (TGTE) with the support of LTTE fronts attending from all over the world.

Sri Lankans must have a look at the high level organization of this TGTE and the map of Eelam” it is claiming. Are you ready to hand it over more than 35% of Sri Lanka, with most of its coastline to these protégés of Prabhakaran? http://www.tgte-us.org/
From Left: PM of the TGTE, V. Rudrakumaran, a prominent Tamil lawyer based in the USA, addressing a parliamentary assembly held on 10th Dec 2013, at another unknown location in the USA which appears to be a classroom in a primary school and with GTF leader Fr. Emmanuel on 18th May 2012.

So what has this parliament voted on?

TGTE Adopts Resolution Calling For Prosecution of Sri Lankan Military And Political Leaders

Transnational Government of Tamil Eelam (TGTE) unanimously adopted the resolution” Accountability mechanisms” should be established so that these military & political actors are prosecuted, under all available means in international law.” Transnational Government of Tamil Eelam (TGTE) NEW JERSEY, USA, December 12, 2013 /EINPresswire.com/ 1) Urges UN….
This was the game plan to get the Western countries turn against the LTTE’s arch rival – Mahinda Rajapakse and his team that defeated LTTE terrorism in 2009. This is all about revenge.

The LTTE in the West manipulate the Western media to provoke anti-Sinhala-Buddhist sentiments in the international community.

On the Left: This distorted photo of MR is a disgusting attempt to disgrace Sinhala Buddhists. This is not a real TIME cover page, it’s the work of the LTTE in the West. On the Right: TGTE has already issued national ID cards to foreign journalists. Antony Loewenstein is an Australian freelance journalist hoodwinked by the LTTE fronts in Australia.

The activities of the TGTE in Western countries – what every Sri Lankan MUST see

LTTE activists of the TGTE demonstrating against Sri Lanka in the USA – 2014
Shockingly, these are the mobs currently telling the Sri Lankan government what to do.

Mrs. Balambihai Murugadas, Minister for Women, Children and Elderly Affairs of the TGTE in an anti-Sri Lanka protest in London in 2012

Most recent LTTE event in Australia – to remember Prabhakaran and his terrorist army and to raise funds for future work to achieve Eelam – 18 May 2015, Trade Union Hall, Springvale, Victoria.

Dr. Sam Pari, the spokesperson for the Australian Tamil Congress delivering a racial hatred inciting speech at a previou event in Sydney. She is a champion human rights activist” getting much media attention.

LTTE fronts in the UK taking part in this political war against Sri Lanka after the LTTE was defeated in 2009 – with bogus accusations of a Tamil genocide. Sri Lankans know those 300,000 Tamils were not in concentration camps” but they were in fact rescued from the brutal grip of the LTTE that held them at gunpoint as a human shield against the Sri Lankan defence forces. They were kept in temporary IDP camps and promptly resettled.

The current LTTE leader, PM of the TGTE Rudrakumaran was close to the former leader Prabhakaran.

When you allow GTF and TGTE who are behind the TNA to control politics in Sri Lanka, you allow Prabhakaran to control YOU!
Foreign Minister Samaraweera went to London to meet this GTF, TGTE Diaspora that he says we need for the development of the country.
They ARE the EXTREMIST LTTE!

Why is he lying to the people of Sri Lanka?

Sri Lankans, Wake UP to this THREAT

Over 26,000 valiant members of the Sri Lankan defence forces sacrificed their lives to save our motherland from the cruel grip of the LTTE!
We cannot allow the Tigers to win again!!

Bring back Mahinda to save Sri Lanka!!!

He wasn’t perfect (no political leader would be), but he protected our nation from the cruel LTTE TERRORISM that was a cancer for our country for 33 years….he is the ONLY leader who can save us from the present dangerous situation.

Courtesy Rivira

‘අනාගතයට සහතිකයක්’ නම් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ මහ මැතිවරණ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනය හිටපු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් ඊයේ (28) පෙරවරුවේ දී කොළඹ හෙන්රි ප්‍රේද්‍රිස් ක්‍රීඩාංගණයේ දී එළිදැක්වීය.

ජාතික ඒකාග්‍රතාව සහ තිරසාර සංහිඳියාව පිළිබඳ ප්‍රතිපත්තිය, දූෂණ පිටුදැකීම සහ අධිකරණයේ ස්වාධිපත්‍යය සුරැකීම පිළිබඳ ප්‍රතිපත්තිය, ආර්ථික කළමනාකරණ ප්‍රතිපත්තිය, විදේශ ප්‍රතිපත්තිය, නිවාස හා ඉඩම් ප්‍රතිපත්තිය, අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තිය, සෞඛ්‍ය ප්‍රතිපත්තිය, පාරිසරික, කලා සහ සන්නිවේදන කටයුතු ප්‍රවර්ධන ප්‍රතිපත්තිය, ක්‍රීඩා සහ තරුණ කටයුතු ප්‍රතිපත්තිය, කාන්තා සහ ළමා ප්‍රතිපත්තිය, ආයෝජන සහ යටිතල පහසුකම් ප්‍රවර්ධන ප්‍රතිපත්තිය වශයෙන් දොළොස් වැදෑරුම් ප්‍රතිපත්ති මාලාවක් සන්ධාන ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනයෙන් ඉදිරිපත් කර තිබේ.

සන්ධාන ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනයේ සඳහන් රටට යළි පණදීමේ කඩිනම් වැඩසටහන යටතේ අත්‍යවශ්‍ය ආහාර ද්‍රව්‍යවල මිල පහත හෙළීම, ප්‍රාදේශීය සභා බල ප්‍රදේශවල ගෘහස්ථ ජල ගාස්තුව සියයට 50 කින් හා නගරබද ප්‍රදේශවල සියයට 25 කින් වහාම අඩු කිරීම, සමෘද්ධිලාභී පවුල්වලට ගෑස් ළිපක්, ගෑස් සිලින්ඩරයක් හා ගෑස් මිලදී ගැනීමට මාසිකව රුපියල් 350 ක් ලබා දීම, රජයට අයත් නිවාසවල වසර 10 කට වඩා කල් සිටින අඩු ආදායම්ලාභීන්ට එම නිවාස සින්නක්කරව ලබා දීමේ ‍පොරොන්දු ඇතුළත්ය.

එමෙන්ම නව විවාහක පවුල් සඳහා සහන ‍පොලියට මිලියන 4 ක ණයක්, ස්වයං රැකියා සඳහා ‍පොලී රහිතව රුපියල් 50,000 ක් හා සහන ‍පොලියට රුපියල් ලක්ෂ දෙක දක්වා ණයක් ලබා දීමට අඩු ආදායම්ලාභී ගැබිනි මව්වරුන්ට රුපියල් 1500 ක මාසික දීමනාවක් ලබා දීමට, පවුල් සෞඛ්‍ය සේවිකාවන් 25000 ක් අලුතින් බඳවා ගැනීමට, උසස් පෙළ ශිෂ්‍යයන්ට හා විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යයන්ට පරිගණක මිලදී ගැනීම සඳහා ‍පොලී රහිත ණය ලබා දීමට, විශේෂ අවශ්‍යතා සහිත දරුවන්ට රුපියල් 5000 ක විශේෂ ආධාර මුදලක් මාසිකව ලබා දීමට, පෙර පාසල් ගුරුවරුන්ට මාසිකව රුපියල් 5000 ක් ලබා දීමට, සෑම අනුමත පෙර පාසලකටම රුපියල් 50,000 ක ‍පොලී රහිත ණය මුදලක් ලබා දීමට පියවර ගන්නා බව එම ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශයේ සඳහන් වේ.

වයස අවුරුදු 18 සිට 25 දක්වා තරුණ තරුණියන්ට වෘත්තීය අධ්‍යාපනය සඳහා රුපියල් 50,000 ක් ප්‍රදානය කිරීමට, විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළත් වන සෑම ශිෂ්‍යයකුටම විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළත් වන විටම රුපියල් 10,000 ක් ලබා දීමට, මහ‍පොළ ශිෂ්‍යාධාරය රුපියල් 6,000 ක් කිරීමට, ඒකාබද්ධ නව රැකියා ලක්ෂ 15 ක් ඇති කිරීමට, අඩු ආදායම් ලාභී නව විවාහක යුවළ සඳහා රුපියල් 200,000 ක යුග දිවි තිළිණ සහ ණය ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක කිරීමට, සෑම නිවසකටම බ්‍රෝඩ්බෑන්ඩ් පහසුකම් ලබා දීම, ‍‍‍ජ්‍යෙෂ්ඨ පුරවැසියන්ගේ රුපියල් ලක්ෂ 25 ක් දක්වා වූ ස්ථාවර තැන්පතු සඳහා සියයට 15 ක ‍පොලියක් ලබා දීමට, ‍‍‍ජ්‍යෙෂ්ඨ පුරවැසියන් සඳහා ලංගම බස් හා දුම්රිය වාර ප්‍රවේශ පත්‍ර රාජ්‍ය අනුග්‍රහයෙන් නොමි‍ලේ ලබා දීමට, සන්නද්ධ සේවා හා ‍පොලිස් සේවයේ වැටුප් සංශෝධන කමිටු පිහිටුවා වැටුප් වැඩි කිරීමට, පසුගිය කාලයේ දී රාජ්‍ය සේවකයන් සඳහා ලබා දුන් සියලු වැටුප් වැඩිවීම් මූලික පඩියට එකතු කිරීමට, රාජ්‍ය සේවකයන්ගේ අවම මූලික වැටුප රුපියල් 25,000 ක් කිරීමට පෞද්ගලික අංශයේ අවම මූලික වැටුප රුපියල් 3000 කින් වැඩි කිරීමට කටයුතු සම්පාදනය කිරීමටද පියවර ගන්නා බව එහි සඳහන් වේ.

මේ අතර වී කිලෝවක් සඳහා රුපියල් 50 ක සහතික මිලත්, තේ කිලෝවක් සඳහා රුපියල් 90 ක්, රබර් සඳහා රුපියල් 300 ක සහතික මිලක්, දිය කිරි ලීටරයක් සඳහා රුපියල් 70 ක සහතික මිලක්, කලාකරුවන් හා මාධ්‍යවේදීන් වෙනුවෙන් ‍පොලී රහිත වාහන ණය රුපියල් 1,500,000 දක්වා වැඩි කිරීමට හා රාජ්‍ය අනුග්‍රහය මත පිහිටුවනු ලැබූ විශ්‍රාම වැටුප් ක්‍රමයක් සකස් කිරීමට ඉතා ඉහළ වැටුප් සහිත විදේශ රැකියා 50,000 ක් උත්පාදනය කිරීමට, පාවිච්චි කරන ලද වාහන ආනයනය සඳහා අලුතින් පනවන ලද අසාධාරණ බදු සියල්ල අහෝසි කිරීමට, ත්‍රිරෝද රථ රියැදුරන්ට රුපියල් 100,000 ක විශේෂ අඩු ‍පොලී සහිත ණය පතක් ලබා දීමට, සංචාරක හෝටල්වලට විදුලිය සහන මිලකට ලබා දීමට, වතු කම්කරුවන්ගේ දිනක වැටුප රුපියල් 1000 දක්වා වැඩි කිරීමට, සියලුම ශ්‍රී ලාංකික පුරවැසියන්ට සමානාත්මතාව හා සාධාරණත්වය තහවුරු කිරීම සඳහා පුළුල් බලතල සහිත ජාතික සුහදතා කොමිසමක් ස්ථාපිත කිරීමට පියවර ගන්නා බවද සන්ධාන ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශයේ සඳහන් වේ.

Courtesy Adaderana

Former President Mahinda Rajapaksa today reiterated that that the United People’s Freedom Alliance (UPFA) has not divided into two factions. Only one faction exists and that is the anti-UNP faction, he said.

The UPFA is not a cauldron of porridge” like the UNP, he said, delivering a speech at the launch of the UPFA election manifesto at Henry Pedris Ground in Colombo. The UPFA election manifesto is titled A Guarantee for the Future.”

Rajapaksa claimed that the incumbent government is unable to pay the wages of public sector employees in the coming month, due the large number of state employees.

I believe that the country has been turned back more than 25 years,” he said.

The former President stated that if that was not the case and the people did not feel that way, he would not have to make a political comeback.

He stated that they will remain patient when required, but they are also prepared to do battle and go to war for the country when it is required.

He said that the United National Party’s policy regarding education and the youth is clearly evident through the Minister of Education appointed by them. Rajapaksa, who is contesting the parliamentary polls from Kurunegala District, stated that his party would sacrifice lives to protect the free education.

Every youth above the age of 18 will be provided Rs 50,000 for education and the Mahapola scholarship will be increased to Rs 6,000 per student, he pledged.  

The former President stated that computer literacy in the country was increased from 3% to 45-50% during his reign. But that computer knowledge was used on us on January 08 through Facebook,” he added.

Rajapaksa claimed that false propaganda was quickly spread through social media in the run up to the Presidential Election, which he lost to Maithripala Sirisena, but said they believe there is no issue with that.

We intend to provide Broadband facilities to every home and introduce an opportunity for the young generation to enter the online market, he assured.

He stated that the UPFA, if elected as the government, would introduce a new constitution within 6 months and that they will also introduce new election systems.

තිස්ස ගුණතිලක සිඞ්නි නුවර සිට

එක් එක් සංධානවල ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශ එලිදකින සමයයි මේ. පසුගිය ජනවාරි  අටවනදා සිරිසේනගේ යහපාලන ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනයෙන් රටේ ඒකියභාවය හැලුන පසු රනිල්ගේ යහපාලන සංධානයේ ප්‍රතිපත්තීන් වල වලංගුභාවක් තිබිය හැකිද?

සංවර්ධන ව්‍යාපෘති පනස් දහසකටත් වඞා ප්‍රමාණයක් නවතා පහලොස් ලක්‍ෂයකගේ රැකියාවලට තට්ටුකල රනිල් ප්‍රමුඛ යහපාලනය රැකියා දස ලක්‍ෂයක් ඇතිකරන බවට පොරොන්දු වෙයි. එවිට රැකියා නැතිවුන ඉතිරි ලක්‍ෂ පහට දෙන්නේ කුමක්ද? ඔවුන්ට යහපාලනය කවදාහෝ අවසන්වනතුරැම හූල්ල හූල්ලා සිටින්නට සිදුවන්නේද? (යහපාලන ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශය 1 වැනි පිට) 

දේශීය භාණ්ඞ සදහා ලෝක වෙළදපොල විවෘතකරන්නේලු (යහපාලන ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශය  1 වැනි පිට). මෙතෙක්කලක් අපේ භාණ්ඞ වෙළදාම් කලේ ලෝකවෙළදපලේ නොවේනම් වෙනත් ගුබ්බෑයමකද? යහපාලනයේ ආර්ථික දැනුම ගැන මීටත්වඞා සාධක අවශ්‍යද? මොවුන් මේ හදන්නේ සංවර්ධිත රටකට හිමි මාවතේ බොහෝදුර පියනගා ඇති අපව නැවතත් GSP + මත්තේ හිරකර,  බටහිරයින්ට අවශ්‍ය පරිදි සමමුතිවලට අත්සන්කර මහින්ද හා ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂයන් ඇතුඵ රණවිරැවන් හේග් වල යුද අපරාධ අධිකරණයට කුදලා බාරදීමටයි. උතුරේ හා ලොව පුරා විසිරැන බෙදුම්වාදීන්ගේ ඉල්ලීම ඉටුකර දීම මෙසේ  යූ ඇන් පි ය සිය ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශයටද ඇතුලත්කර ඇත. රටම බටහිරට උගස්කිරීමට පිඹුරැපත් සකසා අවසන්ය.

මහනුවර ඇතුඵ සංස්කෘතික ත්‍රිකෝණය තුල ගැබ්වී ඇති සංස්කෘතික වටිනාකම මිලකල නොහැකිය. අනුරාධපුරය, පොලොන්නරැව, අවුකන, සීගිරිය, දඹල්ල හා මහනුවර අයත්වන මේ භූමිය තුල අන්තර්ගතවන පුරාවිද්‍යාත්මක  වටිනාකමත්, පරම්පාරාගත දැනුමත්, ශාසනික වටිනාකමත් චීනයේ හෝ අග්නිදිග ආසියාවේ අදටත් සංරක්‍ෂණය වී ඇති ඥාණ සම්භාරය මෙන් කිප ගුණයකටත් වඞා වැඞිය. යහපාලනය යටතේ ලබන අගෝස්තු දහහත්වනදායින් පසු මහනුවර ඇතුඵ මේ සංස්කෘතික ත්‍රිකෝණය ‘සංචාරක කලාපයක්’ වීමට නියමිතය. (යහපාලන ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශය 3 වන පිට). එවිට මෙම ප්‍රදේශයේ මත්කුඞු මෙන්ම අනෙකුත් සංචාරක අවශ්‍යතා පිරිමැහෙන සේවාද නොඅඞුව සැපයෙන අතර කන්ද උඞරටින් හා ජයශ්‍රී මහ බෝසමිඳුන් වැඞසිටින පිහිටි රටින් අප ලක්දිව ආරක්‍ෂාකරන දෙවි දේවතාවුන් වහන්සේලාද නික්මයාමට නියමිතය. දැනටමත් ඉතාමත් දැඞි පාලනයකට යටත්ව සංචාරකයින් විශාලලෙස පැමිනෙන මෙම ප්‍රදේශය කෘෂිකර්මාන්තය ප්‍රධාන ආදායම  කොටගත් ලක්දිවට අභිමානයක් වූ භූමියයි. යහපාලනය යටතේ සංචාරක කලාපයක්වන මෙම ප්‍රදේශයේ සාරධර්ම පිරිහිම කොතනින් කෙලවරවන්නේදැයි කාට කිව හැකිද? සංස්කෘතිය පාඵකර අබෙෳද්ධ යහපාලනය නටන්න ලෑස්තිවන්නේ කුමන නැටුමක්දැයි අප තේරැම්ගතයුතු කාලයයි.

මෙම යහපාලන ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශයේ අඞංගු සෑම වගන්තියක්ම  වෙනවෙනම විශ්ලේෂණය කලහොත් එය සමස්තයක් ලෙස බටහිර ගැති, රටටත් සමාජයටත්, අපගේ සංස්කෘතිටත් හානිකර ප්‍රකාශයක් බව වටහාගැනීමට එතරම් අපහසු නොවනු ඇත. සෑම ප්‍රතිපත්තියක් හා වගන්තියක් තුලම දේශීයත්වය පාවාදී ඇති අතර බටහිර හා බෙදුම්වාදි ගැතිබව මොනවට පැහැදිලිවෙයි. කල්මුනේ නගරය විශාලකර සියඵ යටිතල පහසුකම් සම්පූරණ කරනේනේලු (යහපාලන ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශය  11 වන පිට). අන්ධවී ඇති යහපලනයට වෙනත්  අඞු සංවර්ධිත නගර කොතෙකුත් ඇති මේ රටේ කල්මුනය පමනක්ම පෙනීම ගැන පුදුමවිය යුතු නැත. යහපාලනය කරලියට පැමිනියහොත් රටට වන දේ මේ තනි වගන්තිය තුල වක්‍රෝක්තියෙන් අන්තර්ගතව නැත්ද?

පාරේ ඇතිවන මරණ හා අනතුරැවලට ප්‍රධාන වශයෙන් වහකිවයුතුවන්නේ රියදුරැ නොසැලකිල්ල නැතහොත් රියදුරැ දෝෂයයි. මෙය  රියදුරාගේ පලපුරැදුනොමැති කමත්, බීමත්ව හෝ මත්ද්‍රව්‍යවල අනුබලය නිසාත් ඇතිවන අධික වේගයත් හෝ සරල අනවධානයත් ලෙස ලඝුකල හැක. මාර්ග අනතුරැවල ඉතිරිය ලඝුවන්නේ  නිරැපද්‍රිත මහාමාර්ග තැනීමට හෝ නිරමාණයකිරීමට තරම් නිර්මාණක ශක්තියක් අදාල නිලධාරින්ට නොමැතිවීමටය. මේ සියල්ලටම නිසි පිලිතුරැ නම් පාරේ ධාවන අධ්‍යාපනය (road traffic education), නීතිය ක්‍රියාත්මක කීරීම  (enforcement), වාහන හා රියදුරැ බලපත්‍ර නියාමනය කිරීම (vehicle registration and diver licence regulation) හා නිරාපද සාධක මත පාර (safe roads) නිර්මාණය කිරීමතුලින් පාරේ මරණ හා අනතුරැ අවම කිරීමයි. මේවා රටක පාලන තන්ත්‍රය මෙහෙයවන්නන්ගේ යුතුකම් හා වගකිම්වන අතර එම කාරනා එකක් කෙරෙහිවත් නිසි අවධානයක් යොමුනොකර පාරේ අනතුරකින් මල පසු පදිකයන්ට රැපියල් ලක්‍ෂදහයක වන්දියක් දීම ප්‍රමානවත් යැයි සිතනා යහපාලනය ගැන ජනතාව වරක් නොව කිපවරක් සිතිය යුතුය (යහපාලන ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශය  11 වන පිට).

සවසට බීමත්ව ගෙදර පැමින බිරිඳට පහරදෙන සැමියා රෑට මහපාරේ සිටුවා ඒමෙන් ආර්ථික ප්‍රශ්ණයත් තැඵම්වලට තෙල් ගාන ප්‍රශ්ණයත් යන දෙකම  එකවර විසදාගැනීමට අවස්ථාවක් රනිල්ගේ යහපාලන ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනයෙන් ගෘහනියට ලැබෙයි.

පාරේ ආරක්‍ෂාව සැලසීමට උපක්‍රමනැති යහපාලනය යටතේ මහපාරේ සිදුවන මරණ  හා අනතුරැ සංඛ්‍යාව එසේම පවතිනු ඇත්ද?

මෙවන් යහපාලන ප්‍රතිපත්තීන් අනුමතකරන එමගින් දේශපාලන වැලිකතරින් එතරවීමට බලාසිටින අනෙකුත් යහපාලන සංධාන පක්‍ෂ ගැනද ජනතාව ඉතාමත් කලපනාකාරීවිය යුතුය. කොටඵවෙක්වත් අසනීපයකට වතුරටිකක් ගන්න ඇතුඵ නොවන යහපාලන කූඞාරමට මේ ඔටුවන් ඇතුඵවී එහිතුල නිදිවැදීඇත. එල්ලෙන්න නිසිතැනක් නොමැතිව සිටි මොවුන් යහපාලන ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශය දෑතින්ම බදාගන්නේ ජනපතිවරණයේද එලිදැක්වු යහපාලන ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශයේ මෙන් මෙහිද ජනතාවට  හෝ රටට වන සෙතක් නොමැතිබව හොදින්ම දැනගෙනය. මොවුන් දන්නා එකම දේශපාලනය නම් ජනතාව රැවටීමය. එහෙත් ජනතාව දැන් මේ අවීනීත යහපාලකයින්ට වඞා නැණවත් බව අගෝස්තු දහහත්වනදා අපි ඔවුන්ට පෙන්වාදෙමු.

අනගාරික ධර්මපාල තුමාගෙන් පසුව අපට බටහිර වහල් මානසිකත්වයෙන් මිදෙන්නට මාර්ගෝපදේශකත්වය දෙනු ලැබුවේ මහින්ද රාජපක්‍ෂ හා ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂයි. ඒ සඳහා මහින්දගේත් ගෝඨාභයගේත් ජාතික හැඟීම් එදා ජනතාව වැලඳගත්තේ හඳ බැදි සෙනෙහසිනි.

එදා එක අඬබෙර හඞකට එක හූවකට මුලු ජාතියම සතුරාට එරෙහිව සංවිධානය වූවා සේ පසුගිය රැලිවලදී ඇසුන මහින්දයන්ගේ හඬ දැයටම අඬබෙරයක්වී මේ යහපාලන කරැමය හෙල දෙරනින් තුරන් කීරීමට අගෝස්තු මස දහහත්වනදා පෙල ගැසෙමු.  අප අතින් ජාතියටත් දේශයටත් සිදුවූ වරද නිවැරදි කිරීමට අපට ලැබෙන එකම හා අවසාන අවස්ථාවද මෙයයි. එදින සියඵම ඥාතිමිත්‍රාදීන් ‍සමග ඡන්ද පොලට පියනගමු. පසුගිය ජනවාරි අටවනදා ඡන්ද පොලට යාමට නොහැකිවූ සියඵ දෙනාවම කැදවාගෙන ගොස් මහින්ද අගමැතිකරවා අප සියඵදෙනාම රජවන දින දහසක් හිරැ පායා මේ ස්වර්ණ භූමිය ඒකාලෝකවන බවනම් සහතිකය.

ඔබට සුභ පැතුම්

තිස්ස ගුණතිලක සිඞ්නි නුවර සිට

2015 ජූලි මස 29 වන දා

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි.

ශ්‍රී ලාංකීය ඳේශපාලනය, නවතම මුහුණුවරක් ගෙන තිබේ. සටන් බිම දැඬි ලෙස උණුසුම්ව ඇත.පැහැදිලිව සටන ඇත්තේ, හෙළයා හා පරයා අතරය. එක් පසෙකින් මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා ලක්‍ෂ 58ක ජන බලකායක් සහිතව හෙළ බලය නියෝජනය කරන අතර, මෙරට බටහිර තානාපති දේශපාලන අංශ හා ඉන්දීය තානාපති දේශපාලන උපදේශකත්වය සහිතව, පර ජාතික දේශපාලන බලමුලු සටන් වදී. හෙළයාව පරදා විනාශ කර දැමීම සදහා පරයා විසින් බල ගන්වන බලවත්ම අවිය ජාතිවාදයයි. ඒ සදහා බටහිර තානාපති බලගනය විසින් ප්‍රධාන බලමුලු තුනක් සටනටඅනුයුක්ත කර ඇත. ඇත. ඒවානම්,

1.දෙමළ ජාතික සන්ධානය,
2.මුස්ලිම් කොංග්‍රසය
3.බොදුබල සේනා සංවිධානය

ම‍ෙවා සෘජුවම බටහිර තානාපති අංශ නිමයුම්ය. මේ සංවිධාන තුනට දේශපාලන ස්වාධීනත්වයක් නැත. ඇත්තේ සිය හාම්පුතාලාගේ උපදෙස් වලට අනුව කටයුතු කිරීමයි. මේ බල ඇණි තුනින් බලවත්ම සංවිධානය දෙමළ ජාතික සන්ධානය ඇතුලු දෙමළ ජාතික බලගනයයි. දෙමළ ජාතික සංවිධාන කටයුතු කරන්නේ, දෙමළ ජාතිකයින්ගේ ඕනෑ එපා කම් වෙනුවෙන් බව .ප්‍රකාශිතය. ඒ අනුව එය ජාතිවාදී දේශපාලන පක්ෂයකි. මේවා මෙරට ලියා පදිංචි දේශපාලන පක්ෂ හා සංවිධාන  බැවින්; මේ රට තුල ජාතිවාදීව කටයුතු කිරීමට නිදහස් පසුබිමක් ඇති බව  ගම්‍යයවේ. මේ දේශපාලන සංවිධාන සෘජුවම සිංහල ජාතියට එරෙහිව නැගී සිටින සංවිධාන බැවින්, සිංහලයින් වන අප විසින්, මේ දේශපාලන පක්ෂය රටතුල සිදුකරමින් සිටින්නේ කුමක්ද? කාගේ අරමුණක් සදහාද යන්න සම්බන්ධව අවබෝධයක් ලබාගත යුතුමය. ඒ සදහා අප රටේ, එෙතිහාසික මූලාශ්‍රයන් හරහා ගමන් කරමින් සිටින්නෝ බවට පත්ව ඇත. මෙලෙස කාලය හරහා ගමන් කරන විට අප දකින්නේ මොනවාද? ඉතිහාසය විසින් ඔබට පැවසීමට අපට බලකර සිටින දේවල් අපට එලි දැක්වීමට සිදුව ඇත.අපි ඒ සම්බන්ධව කටයුතු කරන්නෝ වෙමු.

ශ්‍රී ලාංකීකයින්ට දිගු ඉතිහාසයක් ඇත. එෙතිහාසිකව කිසි දිනක ජාතිවාදී පදනමින් ගැටුම් සිදුන නැත. අතීතයේදී මේ රටතුල ජාතිවාදීව, මිනිසුන් දෙස බලන දෘෂ්ඨි කෝණයක් නොතිබිණ. සිංහලයාද, දෙමළාද, මරක්කලයාද යන්න ජනතා ගැටලුවක් නම් නොවිණි. එවන් පසුබිමක් තුල, සිංහලේ රජු වශයෙන් සියලූම වංශවතුන් එක්ව ඒකමතිකව, කන්නසාමි නම් වූ  ද්‍රවිඩ ජාතික ශිව භක්තික නායක්කාර. රාජ ගෝත්‍රික කුමරෙක්ව, ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ නමින් සිංහාසනාරූඩ කරවන ලදී. සැබෑ සිංහලයා යනු මහා අභිමානවත් පුද්ගලයෙකි. ඕහුට මොකෙක් හෝ සතෙක් සිංහාසනාරූඩ කරවීමට ඇවැසි නොවීය. සිංහාසනයට සුදුසු වූ මහා සිංහයෙක‌් වන්වූ අභීත රාජවංශිකයෙක් සිංහාසනාරූඩ කරවීම ඔහුගේ ඒකායන බලාපොරොත්තුව විය. එහි ඵලයක් වශයෙන් සිංහයෙක් වන්වූ  ද්‍රවිඩ කුමරෙක් සිංහාසනාරූඩ විණි. රජුට  ජාතිය වැදගත් නොවූවා සේම ජනතාවටද ජාතිය වැදගත් අංගයක් නොවීය. ඕහු රටට ජාතියට ලැදි රට, ජාතිය හා ආගම සුරකින රාජකීය ලේ හා සබැදුන අයෙක් වීම බලවත්ම සුදුසුකම විය.

ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජතුමා මහා බලවත් තේජාන්විත රජෙක් විය. සිය රටේ ජාතික ආරක්ෂාවට මුල්තැන දෙමින්, නව නගර නිර්මාණය කරමින්, නව සංවර්ධන සැලසුම්ද හදුන්වා දෙමින් කෘෂිකාර්මිකව සරුසාර භූමියක් ජනතාවට උරුම කරමින්, රජ කල  රාජ්‍ය පාලකයකු විය. එදා මේ රජතුමාට හා රටට තිබුණ බලවත්ම තර්ජනය,  ඉංග්‍රීසි  ආක්‍රමණිකයින්ගෙන් උරුම වූ අතර, රජතුමා මේ සියලූම ආක්‍රමණිකයින්ට සෘජුවම මුහුණ දෙමින් සතුරාව හා සතුරු බල ඇණි මැඩලමින් අති සාර්ථකව  රාජ්‍ය  පාලනය කලහ,

ආක්‍රමණිකයා සුද්දා වූ අතර, සෑම සටනකදීම සතුරාට උරුම වූයේ නින්දා සහගත පරාජයන්ම විය. ලෝකයම ජය ගැනීමට වෙර දරමින් සිටි සුද්දාට මේ පරාජයන් දරා ගැනීමට නොහැකි විය. මේ තත්වය මත සිංහලේ අල්ලා ගැනීමට නම් මේ  ද්‍රවිඩ නායක්කාර්  ගෝත්‍රික රජතුමාව කෙසේ හෝ විනාශකල යුතු බව වටහා ගත්හ.. රජතුමා බලවත් වන්නේ,රටේ ජනතා මනස තුල රජතුමා සම්බන්ධව ගොඩනැංවී ඇති ප්‍රතිරූපයයට අනුකූලවය. එදා මේ ප්‍රතිරූපය මහා බලවත් තලයක වැජඹිණි.  සුද්දාට ජය ලැබීමට නම්, පලමුව මේ ප්‍රතිරූපය  විනාශ කලයුතු බව පසක් කරගත් සුදු, ආක්‍රමණිකයා නවතම ආකාරයක ප්‍රහාරයක් දියත් කිරීමට තීරණය කලහ. මේ අනුුව ඩොයිලිලා වංශවතුන් හා ජනතාව අතරට යමින් කමින් බොමින් බුලත් හපමින් රජුට එරෙහිව නවතම ආකාරයක සංග්‍රාමයක් දියත් කලහ. ඒ සදහා උපයෝගී කරගත් බලවත් අවිය වූයේ, ජාතිවාදයයි. මහරජතුමා   ද්‍රවිඩ ජාතිකයකු බැවින් ඒ ජාතිකත්වයට එරෙහිව ජන මනස සැකසීම ඩොයිලි හා පරදේශක්කාර බල ඇණිය විසින් මනාව සංවිධානාත්මක කාර්යභාරයක් ඉටුකරන ලදී. රජුට එරෙහිව දෙමළා, දෙමළා , දෙමළා යන්න හාස්ය උපදවන ආකාරයට සමාජය පුරාම කථාවට භාජනය වන ප්‍රධාන මාතෘකාවක තත්වයට පත්විය. ඊටඅමතරව, හොරා, හොරා, හොරා, යන්නද , දූෂිතයා, දූෂිතයා, දූෂිතයා යන්නද කාලාන්තරයක් ජන මනස තුල වැපිරීමත් සමග රජුටනැති ඒ ගුණාංග  සත්‍යය ලෙසම රජු තුල ඇතැයි යන අදහසක් ජන මනස වෙලා ගති. මේ සිතුවිල්ල සමාජ මානස තලය තුල රජුට උරුමව තිබූ දැවන්ත ගෙෘරවණීය ප්‍රතිරූපය ක්‍රම ක්‍රමයෙන් සිද බිදලා රජුව ජනතාවගෙන් වියෝවුණ චරිතයක් බවට පත් කලහ. මේ නිර්මාණිත අසත්‍යය ජාලය රජතුමා කරාද හඹා ගිය අතර, එමගින් රජතුමා තුල කෝපය ඇති කර එය  තීව්ර කලහ. කෝපය  සිදු කරන්නේ එය හටගත් පුද්ගලයාට විනාශය ලගා කරදීම බැවින්, කෝපයට පත් රජතුමාදටද ඒ නියමයේ උරුමයට ලගාවිය. වඩ වඩාත් කෝපයට පත්වන්නා වඩ වඩාත් වැරදි සිදු කරනබැවින් කෝපිත රජ වැරදි සමූහයකටම දායක වී කෘෘරත්වයද වැලද ගත්හ. එහි අවසන් ඵලය වූයේ, ඇහැලේපොල කුමාරිහාමි ඇතුලු දරුවන් ඉතා කෘෘර ලෙස ඝාතනය කර දැමීමයි. මෙම ඝාතනයන් සමගම රජු හා ජනතාව සම්පූර්ණයෙන්ම දුරස්ත වූ අතර,මේ ගාම්භීර රජතුමා ජනබල ශුන්ය තත්වයකට පත්විය.

තවද මෙම කාලය තුලදීද බ්රිතාන්ය සුද්දෝ විවිධ කොන්දේශි ඉදිරිපත් කරමින් රජුව යටත් කර ගැනීමට වෙර දැරූවද කුමණ පදනමකින්වත් පරදේශක්කාරයින්ට යටත් වීම සිංහලේ රජෙකුට උචිත නොවන බව එතුමා විශ්වාස කලහ. ඒ වනවිට ජන මනස මහරජතුමාව, ආරක්ෂා කරනවා වෙනුවට,පාවාදීමට සූදානම් තත්වයකට ගොඩනැංවී තිබිණි.මේ තත්වය මනාව වටහා ගත් ඉංග්රීසි ආණ්ඩුව විසින් 1815 ජනවාරි මස 13 වෙනි දින රජුට එරෙහිව යුධ ප්රකාශ කරන ලදී. 1815 පෙබරවාරි මස 18 වෙනිදා එක්නැලිගොඩ නිලමේ ප්රමුඛ ජනතාව රජතුමා අල්ලා කුදලා ගෙන විත් පර සතුරාට බාරදුණි.

1815 පෙබරවාරි මස 18 වෙනිදා යනු, ශ්‍රී ලාංකා ද්වීපය තුල  රජතුමෙක්, රාජවංශයක්, යලි කිසිදා උරුම නොවන ආකාරයට වල දැමූ දිනයයි.

.මහා බ්රිතාන්ය ප්රමුඛ ඉංග්රීසි ආණ්ඩුව සෑම විටම කියා සිටියේ, සිංහලේ පාලනය කිරීමට දෙමළ රජතුමෙකුට ඉඩදිය නොහැකි බවයි. එසේ කියමින් සිංහලේ ජීවත්වූ සෑම දෙමළ වැසියෙක්ම පෙලමින්,ඔවුන් සතු දේපල කොල්ල කමින්, තමන් සිදුකරන සෑම ක්රියාවක්ම සාධාරණීය කිරීම සදහා නීති සකස් කරමින් සිටින මේ වකවානුවට පැමිණෙන ලෙසට අප වර්තමානයේ ජීවත් වෙන, මෙරට, සියලුම පුරවැසියන්ට ආරාධනය කරමු.

එන්න වරෂ 1815 පෙබරවාරි මස 18 වෙනිදාට මහනුවරට එන්න. ඔබ බුද්ධිමත් නම් ඔබට ඇවැසි නම්, කාලය තරණය කරමින් පැමිණීම අසීරු නොවේ. බලන්න සිදුවෙන දේ ! සුද්දාට ඇවැසි විදියට කටයුතු නොකිරීමේ වරදට, එදා මේ රටත් ජාතියත් ආගමත් සුරැකීමට සටන් වැදුන, ඒ ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජතුමාව අඩනිරුවත්ව ගස් වැල් වලින් ගැට ගසා ගෙන එන ආකාරය බලන්න. එතුමාගේ බිසවුන් වහන්සේලා දෙදෙනා අද නිරුවතින් කන් පෙති වලින් ලේ බේරෙමින් ගෙන එන ආකාරය දෙස බලන්න.

වර්තමානයේ සිට මේහි එන සිංහල ඔබට සිතෙන්නේ මොනවාද?

වර්තමානයේ සිට මේහි එන දෙමළ ඔබට සිතෙන්නේ මොනවාද?

ඔබ කුමක් සිතුවද, මේ සිදුවීම දකින්නට එන දෙමළ ජාතික ඔබ මේ ක්රියාවට එරෙහි වනු ඇත. නමුත් ඔබට සිදුවීම වෙනස් කල නොහැක. නමුත් සිදුවීම හොදින් දැකගත හැක. මේ සිදුවීම සිදුකරන්නාව හදුනාගත හැක. මේ සිදුවීම සිදු කරන්නේ අන් කිසිවෙක් නොව, වර්තමානයේ දෙමළ ඔබට පාලනය කරන්න ලංකාවෙන් කෑල්ලක් කඩල දෙන්න වලිකන සුද්දාම බව ඔබට හදුනාගත හැක. වර්තමානයේ පවතින ජාතිකත්ව ගැටලුවේ ආරම්භක ලක්ෂයයි ඔබ මේ 1815 පෙබරවාරි මාසේ 18 වෙනිදා දකිමින් සිටින්නේ.

දෙමළ ජාතික සබද, වර්තමානයේ ඔබේ ගැලවුම් කාරයාණන් ලෙස පෙනී සිටින ඒ යුරෝපා ජාතීන් මේ ගැටලූව නිර්මාණය කිරීමේදී ඔබව පෙලන ආකාරය මැනවින් අවබෝධ කරගනු මැනවි. යලි වර්තමානයට විත් එදා ඔබව පෙලූ ඒ පර සුද්දාට එරෙහිව සෘජුව සිටගනු මැනවි. 2015 අගෝස්තු මස 17 වෙනිදාට ඒ පර සුද්දාට එරෙහිව මහින්ද රාජපක්ෂ නම්වූ, අභීත සෙන්පතියාට ඔබේ වටිනා ඡන්දය ලබා දෙනු මැනවි. ඔබ එසේ කල යුතුය. එසේ කල යුත්තේ,

1. එදා ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජතුමා මෙන්ම මෙදා මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාද සුද්දාට යටත් නොවී, පරයා ඉදිරියේ අභීතව සිටගත් රාජ්ය නායකයෙකු බැවිණි.

2.සුද්දා එදා ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජතුමාව කුදලා ගෙන ගිය ආකාරයටම මෙදා සුද්දාට; මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාවද කුදලා ගෙන යාම සදහා නීති රීති පසු පස හඹා යමින් සිටින නිසාය.

මෙහි සපැමිණි සබද දැන් අප වර්තමානයට යා යුතුය. මෙහි පැමිණි ඔබ,  උඩරට ගිවිසුම අත්සන් කරන ඒ අති විශේෂ දිනයේදී මහනුවර මගුල් මඩුවේදී සිදුවෙන කාර්යයන්ද දැකබලා ගන්න. මේ ඒ එෙතිහාසික ගිවිසුම අත්සන් කරන කරන දිනයයි. 1815 මාර්තු මස 2 වෙනිදා, බලන්න මෙහි සිදුකරන කාර්යයන් මොනවාද කියා.

උඩරට ගිවිසුම

ද්‍රවිඩ ජාතික ශිව භක්තික නායක්කර් රාජගෝත්රයට අයත් ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජු සෙංකඩගලපුර සිංහාසනයෙන් නෙරපා දමා මහා බ්රිතාන්යේ, තුන්වෙනි ජෝර්ජ් මහා රාජෝත්තමයාණන් වහන්සේට සිංහලේ රාජ්යේ අනාගත පාලන බලය කොන්දේසි සහිතව පැවරීමේදී, එංගලන්තයේ මහ රජුගේ ප්රතිරාජයා වශයෙන් සේනාධිපති රොබට් බ්රවුන්රිග්ද, සිංහලේ වැසියන් වෙනුවෙන් ඇහැලේපොල මහ නිලමේද, මොල්ලිගොඩ මහ අධිකාරම් තුමාද, දිසාපතිවරද, ශ්‍රී ශක වර්ෂයෙන් එක්වා දහස් හත්සිය තිස්හවැන්නේ නවම් මස අව සතවක් තිථියලත් ගුරුදින(වර්ෂ 1815 මාර්තු මස 2 වෙනි දින) මහනුවර මාලිගා අභ්යන්තරයට අයත් මගුල් මඩුවේදී කරගත් ගිවිසුම.
සබද ඉහත ඇත්තේ ඒ ගිවිසුමේ ආරම්භක වදන් පෙලයි.මොනවද මේ පවසන්නේ දෙමළ වංශික රජතුමාව පලවා හැර ඒ ස්ථානයට සුද්දන්ගේ මහ රජතුමාව ආදේශ කරන බව නේද? බලන්න උඩරට ගිවිසුමෙන් දෙමළ කමට ගරහන ආකාරය, ඒ සිංහලයා නොව ඔබව අද ස්වර්ග රාජ්හට ගෙනයාමට පැමිණසිටින යක්ෂයාය.

2. වගන්තිය.   ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජ්ජුරුවෝ, රජදරුවන්ගේ ප්රධාන තවද මහත් අසීලාචාරවූ යුතුකම් කඩකරන ස්වභාවයකින් ඒ තරගයට ඇත්තාවූ සියලූම අයිතිකම්ද ඊට වැදගත් බලයද නැතිකර රජගයෙන් බැහැර කරන්නට යෙදුනාහ. එම ගෝත්රයද මව් පිය දෙපක්ෂයෙන් පැවත එන අනාක ප්රකාර නෑදෑයින්ද හැම කල්ම සිංහාසනයෙන් දුරු කරන්ඩ යෙදුනාහ. සිංහලේ ආණ්ඩුකිරීමට දෙමළ වර්ගයට ඇත්තාවූ සියලුම අයිතිවාසිකම් නැතිකරන්ඩද විනාශ කරන්ඩද යෙදුන වග මෙයින් එලිදරව් කරනු.

බලන්න උඩරට ගිවිසුම, සුද්දා දෙමළ මිනිස්සුන්ව කොතරම් පහත් ජාතියක් ලෙසද මෙහි සටහන් කරන්නේ. සිංහලයින් විසින් ඒකච් ඡන්දයෙන් බලයට පත්කරගත් දෙමළ රජතුමාව 1815 මාර්තු මාසෙ 2 වෙනදා ගිවිසුමකින් පන්නනවා විතරක් නෙමෙයි. කිසිම දවසක මේ රට පාලනය කරන්න දෙමළ මිනිසුන්ට කිසිම අයිතියක් නැති බවත් ලිඛිතව ප්රකාශ කරනවා. ඒ විතරක් නොවෙයි එවකට මහනුවර සිටි සියලුම දෙමළ ප්රජාව කුඩා දරුවන්ද ඇතුලුව ද්රෝහීන් බව මෙහි  3. වෙනි වගන්තියෙන් පැහැදිලිවම දක්වනවා. එදා මේ බිමේ දෙමළ ප්රජාවට තිබුණ ඉහළම තත්වහන් නීතිමය පදනමකින් පවා පහලට ඇද දැමූ සුද්දා; අද සිංහල මිනිසුන්ගෙන් දෙමළ ජනතාව මුදවා ගැනීමේ රංගනයක යෙදී සිටින බව මේ තීරණාත්මක දිනයේ මගුල් මඩුවේදී අත්සන් තැබූ ඒ  එෙතිහාසික ගිවිසුම මගින් මනාව පෙන්වා දෙන මේ මොහොතේ, දෙමළ ජනතාව වන වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනවා යයි කියන, කාටද කොදු ඇට පෙල ඇත්තේ මේ සිදුකල මහා අපරාධහට එරෙහිව නැගී සිටින්නට.

මෙරට සිටින දෙමළ ජනතාවට එරෙහිව සිදුකල බලවත්ම මානව හිමිකම් කඩ කිරීම වර්ෂ 1815 මාර්තු 2 වෙනිදා මහනුවරදී බ්රිතාන්ය අධිරාජ්යවාදීන් පැහැදිලිව ලිඛිතව විවෘතවම සිදුකර ඇත. මිනිසුනේ, ඔබම තීරණය කරන්න මේ බිමේ දෙමළ මිනිහාගේ හා සිංහල මිනිසාගේ සතුරා සුද්දා බව; මේ අවබෝධය 2015 අගෝස්තු මස 17 වෙනිදා පැවැත්වෙන මහා මැතිවරණයේදී පර සුද්දන්ගේ බලවේගයන් පැරදවීම සදහා මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට ඔබේ ඡන්දය පාවිච්චි කිරීමට ප්රමාණවත්ය. ඒ ඔබ බුද්ධිමතෙක් නම් පමණි.

චන්ද්‍රසේන පණ්ඩිතගේ විසිනි.

මනුෂ නානායක්කාර

මිනිස්සු මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමාව පරංජය කළේ   වෙනස සංකල්පය ඉදිරියට ආපු නිසා.මිනින්සුන්ට නිදහස්  රටක් තිබුනා. අතේහොදින්  සල්ලලි ගැවසුනා ඉතින් මිනිස්සු වෙනසක් බලාගෙන හන්සයාට ඡන්දය දුන්න.දැන් ඔවුන් මේ වෙනස හරහා වුනේ රටට විනාශය කියල ඔවුන්ම පිළිගන්නවා. ඔවුන් පසුගිය කාලේ හිටපු ජනාධිපතිතුමා හා එම පවුල ඉලක්ක කරගෙන දැවැන්ත මඩ ප්‍රචාර එල්ල කලා.ලැම්බෝගිනි,රත්තරං අශ්වයො,හෙලිකොප්ටර් ගැන කිවුවා. නමුන් පසුගිය මාස 6 ඇතුලත ඒ කිසිම දෙයක් ඔප්පුකරගන්න බැරිවුනා.අවසානයේ මේ රටේ විශාල වන්චාවක් වෙච්ච බැදුම්කර වන්චාව සිදුකරා.

දවසින් දවස ආර්ථිකය පිරිහුනා.තේ මිළ රබර්මිළ විශාල වශයෙන් අඩුකළා.අද ග්‍රාමීය ආර්ථිකය කඩා වැටිලා.රට පුරාම කෙරෙමින් පැවතුන සංවර්ධන ව්‍යාපෘති නැවතුන නිසා මේ වන විටත් රටේ රැකියා විශාල ප්‍රමාණයක් අහිමි වෙලා.

ආපස්සට යමින් තියෙන රට යලි ගොඩ ගැනීමට අපට  තිබෙන  එකම සාදකය තමා මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා  නැවත බලයට ගෙන ඒම.ඒකට අපිට විශාල කැප කිරීමක් කරන්න සිදු වුනා.අපි පාර්ලිමේන්තුව තුළ හා ඉන් පිට විරෝධතා සංවිධානය කළා. මේ අතර අපි විශ්වාසභංගය අත්සන් කරන්න පටන් ගත්තා.එක්සත් ජාතික පක්ෂයට විරුද්ධව විශ්වාසභංගය ගෙන ඒද්දී ඒකට අත්සන් නොකරපු අපේ සංධාන මන්ත්‍රීවරු සිටියා.අප කල සියලු සටන්වල ප්‍රතිඵලයක් හැටියට  අපට හැකි වුනා මහින්ද රාජපක්ෂ  මහතාට නිකරුනේ එල්ල වන චෝදනා වලින් නිදහස් කරන්න.

ඒත් එක්කම  අපට හැකි වුනා ගතවුන මාස 6 තුළ ලංකාවේ සිදුකල විශාලතම මූල්‍ය වංචාව සිදුකල බව ඔප්පු කර පෙන්වන්න.

අපි බල මණ්ඩල රැස්වීම් සංවිධානය කරල ජනතාවට කිවුව අපේ මන්ත්‍රීවරුන්ට බලපෑම්  කරන්න මහින්ද රැල්ලට එක්වන්න කියල.අවසානයේ අපිට අපිට පුලුවන් වුනා මන්ත්‍රීවරු 86ක් මාතර වේදිකාවට නංවා ගන්න.

දැන් මහින්ද ඕන කියන මතය සමාජගත වී අවසානයි.මහින්ද අගමැති කරවන එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධාන රජයක්  අගෝස්තු 18 වැනිදයින් පසු වැනිදායි පසු අපි අනිවාර්යෙන් පිහිටුවනවා.

Sri Lankan News

Past and Present Political Power Player Paskaralingam has been living under a pseudo name at the Galadari Hotel Colombo this year. Late Minister Lalith Athulathmudali once famously said that Sri Lanka was ruled by 3 people: Premadasa, Paskralingam and Prabhakaran. Intriguingly, despite being the Right Hand” of President Premadasa, Paskaralingam was quick to take a flight out of Sri Lanka when Premadasa was assassinated by an LTTE suicide bomber.

Recently, Mr. R. Paskaralingam, an advisor to Sri Lankan (unelected) Prime Minister Wickramasinghe was amongst a group of pro-separatist Tamil activists in Australia promoting the creation of Eelam by the pursuit of their political war” – manipulating Sri Lankan and international politics.

In any other country, this would be considered high TREASON, but, in Sri Lanka these days, this is normal business.

Shiva Pasupati, standing directly behind the LTTE flag (3rd from Right) next to the current LTTE leader Rudrakumaran as he took part in LTTE political leadership meeting in Paris on 23 August 2003. He represented the LTTE in the Norway-mediated peace talks with Sri Lanka during 2002 – 2006

The Sunday Times recently reported R. Paskaralingam, the influential former Finance Ministry Secretary widely known as late President R. Premadasa’s right-hand man, is back after eight years in self-exile and is playing a key behind-the-scenes role in the present regime as advisor to Prime Minister Ranil Wickremesinghe.” (http://www.sundaytimes.lk/020414/bus/5.html)

He returned to Sri Lanka after living in England for many years and is now advisor to the Ministry of Policy Development and Implementation.

A large number of Tamil professionals living in Australia and New Zealand have been actively taking part in the massive international campaign to carve Eelam out of Sri Lanka. These include many young Prabhakran-venerating Tamil activists like Dr. Sam Pari (Australian Tamil Congress) as well as old veterans like Shiva Pasupati, longest-serving former Sri Lankan Attorney General (1975-88) and Solicitor General (1974-5) who later became a legal advisor to the LTTE terrorists after migrating to Australia. Pasupati, recipient with the highest national honours of Sri Lanka with the Deshamanya title, has done nothing but the opposite Deshadrohi” work with the LTTE – fueling the separatist war that plunged the country into a blood bath. Pasupati has been chairman of Australians for Human Rights of the Voiceless, a bogus front organization of the LTTE that has campaigned against Sri Lanka for many years and he is also the president of the Tamil Senior Citizens’ Association (NSW).

Foreign Minister Samaraweera is a puppet of the separatist LTTE Tamil Diaspora living in the Western countries. They are the extremists who are controlling the current Sri Lankan government of Sirisena and Wickrmasinghe. Yet, this is how the Minister is lying to the people of Sri Lanka!

Development or Destruction

The recent pro-separatist Tamil gathering that discussed Sri Lankan politics with Paskaralingam – openly expressing their plans to create Eelam, made it clear that there is no alternative to Eelam. They strongly hold the view that Sinhalese are naïve and can easily be won over by the superior Tamil intellect. They are pushing for an election win in favour of the UNP which will set the political climate right for the establishment of this mono-ethnic separate Tamil state Eelam.

Meanwhile in Sri Lanka, the TNA (the political proxy of the LTTE) is openly declaring that they are progressing in their political war to get Eelam. K.T.Rajasingham reported (in the Asiantribune.com) that at the first political campaign of the TNA, held on 25th July at Maruthanarmadam, TNA speakers told Prabhakaran was their leader and the people in the crowd started chanting Prabhakaran .. Prabhakaran,” clapped their hands, whistled and danced in frenzied mood in a highly emotional scene.

Sri Lankans, when you allow the Separatist Tamil Diaspora who are behind the TNA to control politics in Sri Lanka, through their agents like Paskaralingam you allow Prabhakaran to control YOU!

Sri Lankans, Wake UP to this THREAT

Over 26,000 valiant members of the Sri Lankan defence forces sacrificed their lives to save our motherland from the cruel grip of the LTTE!

We cannot allow the Tigers to win again!!

Bring back Mahinda to save Sri Lanka!!!

He wasn’t perfect (no political leader would be), but he protected our nation from the cruel LTTE TERRORISM that was a cancer for our country for 33 years….he is the ONLY leader who can save us from the present dangerous situation where the LTTE is taking control again through treacherous politicians like Ranil, Chandrika, Maithri, Champika etc.

Source;  Email Message

The Original analysis by NAPETS is modified to incorporate presence of international crooks in political parties and previous economic performance . The higher educational qualification has been ignored due to the fact that top entrepreneurs of the world such as Steve Jobs ( Apple computers) and Richard Branson (virgin Atlantic)and also the father of the nation D.S.Senanayake did not have any higher education . So there is no requirement for a politician to have a higher educational qualification.