අද (01) දින ඒකාබද්ධ විපක්ෂය  මාධ්‍ය සාකච්ඡුාවට සහභාගි වූ නියෝජිතයින්

පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍ර කනක හේරත් මහතා
පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍ර ඞී. වී. චානක මහතා
හිටපු පළාත්සභා මන්තී‍්‍ර ප‍්‍රමිත බණ්ඩාර තෙන්නකෝන්

පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍ර කනක හේරත් මහතා

රේගු අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල් චාල්ස් මහත්මිය ඉවත් කර ඒ වෙනුවට තමන්ගේ අවශ්‍යතාවන් ඉටුකරන විශ‍්‍රාම ගිය හමුදා නිලධාරියෙක් පත්කර තිබෙනවා. මේ තනතුරට සුදුසුකම් ඇති අය නැතිව හෝ තමන්ට හිතවත් රාජ්‍ය නිළධාරීන් නැතිව නෙවෙයි මෙවැනි පත්කිරීමක් කර තිබෙන්නේ. රේගු ආඥාපනත පිටින් කටයුතු කරන්න සහයෝගය දෙන පුද්ගලයෙක් පත්කර ගැනීමයි කරලා තියෙන්නේ. ඇමරිකානු අවබෝධතා ගිවිසුමක් සම්බන්ධයෙන් මේ දිනවල මාධ්‍ය ඔස්සේ කතා කරනවා. රට ඇතුළට ගෙන එන අවි ආයුධ ගබඩා කිරීමට ගෙන යන ගමනේදී රේගුවේ පරීක්ෂාවෙන් මිදීමේ බලාපොරොත්තුවක් තියෙනවා. පහුගිය දිනවල ගුවන් තොටුපළට අවි ආයුධ ගුවන් යානාවක් ආවා. ඒවා රේගුව හරහා යනවා වෙනුවට වෙනත් කුඩා ගුවන් යානා ම`ගින් අපේ සාගරයේ තියෙන නෞකාවකට ගෙනයාමටයි මේ අය බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නේ. මෙහිදී රේගුවට හොරෙන් කිසියම් වැඩපිළිවෙලක් කි‍්‍රයාත්මකයි. ඒ වගේම හමුදාවට එරෙහිව ගැතිකම් කරමින් හමුදාව පාවාදුන් කෙනෙක්වයි මංගල සමරවිර ඇමැතිවරයා පත්කර තිබෙන්නේ. තමන්ගේ අවශ්‍යතාවය ඉෂ්ඨ කර ගැනීමට බැරි වූ තැන හිටපු රේගු අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල්වරයා ඉවත් කිරීම වගේම ජාත්‍යන්තරයේ තියෙන හොර ගිවිසුමේ අවශ්‍යතාවයන් ඉෂ්ඨ කර ගැනීමත් මේ මගින් සිදුවෙනවා. මේ සිද්ධිය රේගුවට පමණක් බලපාන කාරණයක් නෙවෙයි.

පසුගිය කාලයේ ආදායම් බදු දෙපාර්තමේන්තුවේ අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල්වරයාවත් ඉවත් කලේ ඇමැතිවරයාට අවනත නොවීම නිසයි. අද වන විට රටේ මැතිවරණ නැහැ. අද ජනාධිපතිවරයා පසවනවා පරිපාලන සේවය අකර්මන්‍ය කිරීමේ වැඩ පිලිවෙලක් දියත් වෙන බව. අපි මේ බව හෙළිකලේ මිට වසර දෙකකට පමණ පෙර සිටයි. වෘත්තීයවේදින් හා රාජ්‍ය සේවකයින්ට අපි කියන්නේ යකාගේ තරම යකා ළ`ගට එනතෙක් බලාසිටින්නේ නැතිව හ`දුනා ගෙන සිටින යකාව දමනය කරන්න එක්වෙන්න කියලයි. රජය ගෙනයන මේ වැඩපිළිවෙල නිසා ළ`ගදීම රාජ්‍ය නිලධාරීන් පාරට බහුන බවත් විශ්වාසයි.
පළාත්සභා මැතිවරණයත් දිනෙන් දින කල්යමින් තිබෙනවා. පක්ෂ නායක රැුස්වීමක් තියලා එජාපයට සම්බන්ධ පක්ෂ නියෝජිතයින් එක්ක තීරණය කරනවා සියලූම පළාත් සභා මැතිවරණ එකම දිනයකදී පැවැත්විය යුතුයි කියලා. මොකක්ද මේ එකම දිනය කියන්නේ. ඌව පළාත් සභාව විසිරවෙන්න තියෙන්නේ ඔක්තෝම්බර් මාසයේ. ඒ වෙද්දි අනෙක් පළාත් සභා සියල්ල විසිරිලයි තියෙන්නේ. ඔක්තෝම්බර් 12 වෙද්දි ජනාධිපතිවරණය සම්බන්ධයෙන් දින තීරණය කෙරෙනවා. මෙයින් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ පළාත්සභා මැතිවරණය ජනාධිපතිවරණය දක්වා කල්දමාගෙන ලබන වසර දක්වාම මැතිවරණය නොපවත්වා සිටීමයි. එජාපය මැතිවරණය තියන්න කැමැති නැහැ. රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහත්තයාව මැතිවරණයකට ගෙන යන එක හරියට බැදලා ඉන්න පිස්සු බල්ලෙක් නාවන්න ගෙනියනවා වගේ අමාරු කාර්යයක්. රටේ ජනාධිපතිවරයා මැයිවෙද්දි පළාත් සභා මැතිවරණය පවත්වන්න ඕනේ කියනවා. අපේ දින 52 ආණ්ඩුව තියෙන කාලයේත් මැතිවරණය පවත්වන්න අවශ්‍ය බව කියමින් කැබිනට් එකට යෝජනාවක් ඉදිරිපත් කළා. දැන් ඒ යෝජනාවම දෙවැනිවරට ජනාධිපතිවරයා විසිනුත් කැබිනට් එකට ඉදිරිපත් කරලා තිබෙනවා.

ඒ වගේම අධිකරණය පළාත් සභා මැතිවරණය කල්දාන්න බැහැකියලා තීරණයක් දීලයි තියෙන්නේ. මැතිවරණ කොමිෂමේ සභාපතිවරයාත් ඔක්තෝම්බර් වෙද්දි පළාත් සභා මැතිවරණය තිබ්බේ නැත්නම් ඉල්ලා අස්වෙන බව සදහන් කරනවා. අපි කියන්නේ මැතිවරණ කොමිෂමේ සභාපතිවරයා ඉල්ලා අස්වෙනවා වෙනුවට ජනාධිපතිවරයා මාර්ගයෙන් මේ සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙක් තීන්දුවක් ගන්නයි ඉල්ලා සිටිනවා.

මේ මැතිවරණය කල් දාන්න පාර්ලිමේන්තුව රාත‍්‍රී අටවෙනකල් පැවැත්වුවා. අවසානයේ ඡුන්ද 06ක් අඩු වුනාම ඒ ස`දහා අවශ්‍ය සහාය දුන්නේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණයි. ඒ ඡුන්ද හය නිසයි පලාත්සභා මැතිවරණය එදා කල්දාගන්න ලැබුනේ. ජනතා විමුක්ති පෙරමුනේ අය අද මොකද කියන්නේ? ඒ වගේම විග්නේස්වරම් මහත්තයා දෙමළ සන්ධානය එක්ක ඉන්න බැහැ කියලා දෙමළ සන්ධානයෙන් ඉවත් වෙලා වෙනත් දේශපාලන පක්ෂයක් පිහිටුවනවා. නමුත් මැතිවරණය සම්බන්ධයෙන් කිසිවක් ප‍්‍රකාශ කරන්නේ නැහැ. ඒකීය කියන එකටත් ඔරුමිත්තනාඩු කියන එකටත් එතුමා එක`ග නැති බව පැවැසුවා. ඒකෙන් උතුරු දකුණු ජනතාවට බොරු කරලා තිබෙන බවත් එතුමා ප‍්‍රකාශ කරලා තියෙනවා. එතුමාට මේ අවස්ථාවේදී මැතිවරණය වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් වෙන්න බැරි ඇයි? රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ අගමැතිකම නැති වුනු අවස්ථාවේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය වෙනුවෙන් හඩා වැළපුනු සිවිල් සංවිධානවලින් අපි අහනවා මේ සම්බන්ධයෙන් මොකද කියන්නේ කියලා. රනිල් වික‍්‍රමසිංහ කියන්නේ මැතිවරණවලට බය කෙනෙක්. මැතිවරණය තිබ්බොත් එක පළාත් සභාවක්වත් එජාපයට දිනාගන්න බැරි නිසා ඒ අය මැතිවරණවලට බයයි. ඉතිහාසයේ මැතිවරණ හකුලා ගත් සෑම අවස්ථාවකම පැවැති රජයන් පරාජයට පත්වුනා. මේ අවස්ථාවේ මැතිවරණය නොපැවැත්වූවොත් සිද්ධ වෙන්නේ රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ඇතුලූ එජාපය අන්ත පරාජයකට පත්වීමයි.

එජාප විරෝධී පුලූල් බලවේගයක් ගොඩනගමින් තිබෙන මේ අවස්ථාවේ එය කඩාකප්පල් කරන්න නිල්, කොල, රතු පිරිස් ජනාධිපති අපේක්සකයා ගැන විවිධ අදහස් දක්වනවා. එක්සත් ජාතික පක්ෂයට සහයෝගය ලබා දෙන පිරිස් තමයි ඔය ඉදිරිපත් කිරීම් කරන්නේ. පුලූල් සංධානයක් තුළින් එජාප විරෝධී බලවේගයක් විදියට කටයුතු කරන විට අපිටත් ගැටලූ තියෙනවා. නමුත් ඒ සියල්ල යටපත් කරගෙන මේ ආණ්ඩුව ගෙදර යැවීමේ වැඩපිීලවෙලට අපි එකාවන්ව කටයුතු කරනවා. ඒ කටයුත්ත කඩාකප්පල් කරන්න පියවර ගන්න අය ගැන තේරුම් ගන්න කියලා අපි ජනාධිපතිවරයාගෙන් ඉල්ලා සිටිනවා.
මේ රටේ සම්පත් විදේශීකරණය කිරීමේදී අපේ විරෝධතා හමුවේ හම්බන්තොට වරාය අපිට අහිමි වෙලා තියෙනවා. මත්තල ගුවන්තොටුපල විකිනීමේ වැඩපිළීවෙල කඩාකප්පල් කරන්න අපි පියවර ගත්තත් අද වනවිට නැවතත් මත්තල විකිණීම කරළියට ඇවිත් තියෙන්නේ. මේ ආණ්ඩුව ඉන්දියාවේ සිවිල් ගුවන් සේවා අධීකාරියට මත්තල ගුවන් තොටුපල විකුණාදමන්නයි උත්සාහ කරමින් සිටින්නේ. ඉන්දියාවේ සිවිල් ගුවන් සේවා අධිකාරිය ඉන්දියාවේ තියෙන තමන්ගේ ගුවන්තොටුපළ පාලනය කිරීමත් පෞද්ගලික සමාගම්වලට භාරදීලයි තියෙන්නේ. 2010 අංක 14 දරන සිවිල් ගුවන් සේවා පනතට අනුව අපේ රටේ ගුවන්තොටුපලක් වෙනත් රටකට විකුණන්න බැහැ. ඒ පනත වෙනස් කරලාද දන්නෙත් නැහැ. සිංගප්පූරු ගිවිසුම අත්සන් කරලා ඉවර වෙලයි නිතිපතිවරයාගෙන් උපදෙස් ගත්තේ සහ එය කැබිනට් එකට ඉදිරිපත් කලේ. සිංගප්පූරු ගිවිසුම අද අපිට අවලංගු කරන්න බැරි තත්ත්වයකට පත්වෙලාතියෙනවා. ඒ හා සමානව මත්තල ගුවන් තොටුපල විකිණීමේ ගිවිසුම අත්සන් කළාට පස්සේ පාර්ලිමේන්තුවට හා කැබිනට්ටුවට ඉදිරිපත් කිරීමේ අවධානමක් තියෙනවා. ඒ නිසා මේ සම්බන්ධයෙන් රට දැනුවව් කර අපේ ඉදිරි අනාගතය සදහා පවතින සම්පත් ආරක්ෂා කළ යුතුයි.
වතු කම්නරුවන්ගේ රුපියල් 1000 ඉල්ලීම වෙනුවට රුපියල් 700ක්ලබා දෙන්න පියවර ගත්ත බව ආන්ඩුවෙන් ප‍්‍රකාශ කළා. ඇත්තටම වැඩිකරලා තියෙන්නේ රුපියල් 20යි. සුරේෂ් වඩිවේල් ඇමැතිවරයා වසර දෙකතුනකට කළින් පළවෙනියටම පාර්ලිමේන්තුවට ආවේ භූමිතෙල් ඔලූවේ ඉදලා වක්කරගෙන. ඊට පස්සේ දින 52 ආණ්ඩුවේ අපිත් එක්ක හිටියා රුපියල් 1000ක් කර ගන්න ඕනේ කියලා. ඊට පස්සේ ෂතියක් ඇතුළත අනෙක් පැත්තට ගිහින් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ එක්ක සම්බන්ධ වුනා රුපියල් 1000 මේ පැත්තේ ආණ්ඩුව හදපුවාම ගන්නවා කිව්වා. දැන් සුරේෂ් වඩිවේල්ට භූමිතෙල් ටිතවත් රුපියල් 20ට ගන්න බැහැ. අපි අභියෝග කරනවා රුපියල් 20ට වඩා වැඩිවෙලා නැත්නම් ලබන සතියේ පාර්ලිමේන්තු එද්දිත් භූමිතෙල් ඔලූවේ තවරා ගෙන එන්න කියලා.

පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍ර ඞී. වී. චානක මහතා

අද රට තුළ ආර්ථික, සමාජයීය, දේශපාලන වශයෙන් විශාල අර්බුද. හෙට වෙද්දි අපි ඉන්නේ කොතැනද කියලා විශ්වාසයක් නැති තැනකට ආණ්ඩුව රට ගෙනත් අවසන්. රටතුළ මොන අර්බුදය තිබුණත් ඒවාට විසදුම් හොයනවා වෙනුවට මේ කණ්ඩායම කරන්නේතමන්ගේ සාක්කු පුරවා ගැනීම ගැන විතරයි. රටේ බහුතර ජනතාවක් ඉන්නේ එදා වේල් තුන කන්නේ කොහොමද කියලා හිතා ගන්න බැරි තත්ත්වයකයි. ඒ ප‍්‍රශ්නවලට විසදුම් හොයනවා වෙනුවට එජාපයට තියෙන්නේ ඇමැතිකම් වැඩිකර ගැනීම සදහා ජාතික ආණ්ඩුවක් නිර්මාණය කිරීමේ ප‍්‍රශ්නය විතරයි.එජාපය ඇතුලේ ප‍්‍රධාන අර්බුද දෙකක් තියෙනවා. හෙට අනිද්දා ගෙන ඒමට නියමිත අයවැය සම්මත කර ගන්නේ කොහාමද කියන කාරණය සහ රනිල් වික‍්‍රමසිංහ අගමැතිවරයාගේ අගමැතිකම තව දුරටත් තියාගන්නේ කොහොමද කියන කාරණය පක්ෂය ඇතුලේ තියෙනවා. එජාපයේ මන්තී‍්‍රවරු අට දෙනෙක් කියනවා කැබිනට් ඇමැතිධූර අටක් මාස දෙකක් ඇතුළත දුන්නේ නැත්නම් එතුමන්ලා අයවැයට විරුද්ධව ඡුන්දය දෙනවාලූ. තව මන්තී‍්‍රවරු පහළොවක් නියෝජ්‍ය හෝ රාජ්‍ය ඇමැතිධූර දෙන්නේ නැත්නම් අයවැයට ඡුන්දේ දෙන්නේ නැහැලූ. දැන් අර්බුදය ගොඩනැගිලා ඉවරයි. අමාත්‍යංශ නොලැබුනොත් අයවැයට පක්ෂව ඡුන්ද ලැබෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසා එජාපය උත්සාහ කරන්නේ ව්‍යවස්ථාවෙන් පිටට ගිහින් හරි ජාතික ආණ්ඩුව හදන්නයි. සරත් ෆොන්සේකා කියනවා මුස්ලිම් කොංග‍්‍රසයෙන් ඉන්න එකම මන්තී‍්‍රවරයා එක්ක ජාතික ආණ්ඩුවක් හදනවාලූ. දේශපාලන තක්කඩිකම් කරන්න එපා කියලා අපි ආණ්ඩුවට කියනවා. ව්‍යවස්ථාවේ 46 වගන්තියේ පැහැදිලිව තියනවා ජාතික ආණ්ඩුවක් කියන්නේ පාර්ලිමේන්තුවේ වැඩිම මන්තී‍්‍රධූර සංඛ්‍යාවක් සිටින පක්ෂය හා අනෙකුත් පක්ෂ හෝ ස්වාධින කණ්ඩායම්වලින් හැදුනු එකක් කියලා. මෙතුමන්ලාට තියෙන්නේ පක්ෂ දෙකයි. ඒ කියන්නේ කිසිසේත් ජාතික ආණ්ඩුවක් හැදෙන්නේ නැහැ. එහෙම තියෙද්දිත් ජාතික ආණ්ඩුවක් හදන්න පාර්ලිමේන්තුවට යෝජනාවක් ගෙනත්. මේ ජාතික ආණ්ඩුව හදන්න අපි විපක්ෂයේ ඉන්නකල් කිසිසේත් අපි ඉඩ දෙන්නේ නැහැ. බදු අඩු කරන්න යෝජනාවක් ගේන්න. අපි සහාය දෙන්නම්. රැුකියා විරහිත උපාධීධාරින් රැුකියා දෙන්න යෝජනාවක් ගෙනාවොත් අපි සහයෝගය දෙන්නම්. තෙල් මිල අඩු කරන්න යෝජනාවක් ගෙනාවොත් අපි සහාය දෙන්නම්. ඇමැතිකම් වැඩි කරගන්න ගේන යෝජනාවලට අපෙන් කිසිම සහායක් නැහැ. පාර්ලිමේන්තුවේ ඉන්න ලාබාලම මන්තී‍්‍රවරයා විදියට මම ජනාධිපතිවරයාගෙන් ඉල්ලීමක් කරනවා. ව්‍යවස්ථාවෙන් පිට ගිහින් ජාතික ආණ්ඩුවක් හැදුවොත් කිසිසේත් ඇමැතිකම් දෙන්න එපා. ඔබතුමන් අතෙයි ඇමැතිකම් තියෙන්නේ. ඒ වගේම ජාතික ආණ්ඩුවක් හදන්නේ නැත්නම් මේ ආණ්ඩුවට ඉදිරියට යන්න බැහැ. අයවැය පරද්දන්න අපි සූදානම්. එහෙම වුනොත් මේ අයට අනිවරායයෙන් මැතිවරණයකට යන්න සිද්ධ වෙනවා. නැත්නම් අගමැතිවරයාට ගෙදර යන්න වෙනවා.

අපිට තවත් ගැටලවක් තියෙනවා. දෙමළ සන්ධනායට අවශ්‍ය වෙලා තියෙන්නේ උතුරු නැගෙනහිර වෙන් කර ගන්න. ව්‍යවස්ථාවක් හරහා රට කෑලි නවයකට කඩලා උතුරු නැගෙනහිර වෙන් කර ගන්න එතුමන්ලා උත්සාහ කරන අතරේ අනෙක් පැත්තෙන් ලෝකේ ඉන්න බලවත් රාජ්‍ය කිහිපයකට රටේ සම්පත් ටික භාරදෙන්න එජාපය සූදානම් වෙනවා. හම්බන්තොට වරාය ඇතුලූ අක්කර 20000ට ආසන්න ප‍්‍රමාණයක් චීනයට දෙන්න සියලූ දේක රලා අවසන්. ඊට කිලෝමිටර් 12ක් එහා පැත්තේ මත්තල ගුවන්තොටුපල ඇතුලූ අක්කර 5000ක් ඉන්දියාවට දෙන්න සූදානම් කරලා ඉවරයි. රටේ අනෙක් පැත්තට යද්දි ති‍්‍රකුණාමලය, පලාලි ගුවන් තොටුපළ ඇතුලූ අක්කර 35000ක් ඇමරිකාවට දෙන්න සුදානම්. ලෝකයේ බලවතුන් අතර සීතල යුද්ධයක් මේ වෙද්දි කි‍්‍රයාත්මකයි. ඉන්දියාව, චීනය, ඇමරිකාව අතර ලොකු ප‍්‍රශ්නයක් තියෙන බව ලෝකයම දන්නවා. පොලව යට ගෙනියන මේ යුද්ධය භූමිය මතුපිටට එන්නේ අපේ රට ඇතුලෙනුයි. එක පැත්තකින් චීනය, අනෙක් පැත්තෙන් ඇමරිකාව, ඊටත් එහා පැත්තෙන් ඉන්දියාව. මේවත් එක්ක අපේ රටේ සම්පත් විකුණපුවාම අපිට අදාල නැති යුද්ධයකට අදාල නැති දේකට පැටලිලා වන්දි ගෙවන්න වෙන්නේ අපේ රටේ ජනතාවටයි. හෙට අනිද්දා හැදෙන්නේ ඒකීයවත් එක්සත්වත් රාජ්‍යයක් නෙවෙයි. ලෝක බලවතුන්ගේ යුදපිටියක්.

දැන් නැවතත් උද්ඝෝෂණ වැඩිවෙමින් තිබෙනවා. අපේ දින 52 ආණ්ඩුව කාලයේ උද්ඝෝෂණ නැති වුනේ අපි ජනතාව එක්ක කතා කරපු නිසා. නමුත් මේ ආණ්ඩුව නැවතත් බලයට ඒමත් සම`ග නිලධාරින් වේවා ශීෂ්‍යයන් එක්ක වේවා සාකච්ඡුා ප‍්‍රතික්ෂේප කරලා. ඒ නිසයි උද්ඝෝෂණ ඇති වෙන්නේ.රේගුවේ ප‍්‍රශ්නය අපි දැක්කා. අද වෙද්දි රේගු අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල්තුමිය ඉවත් කරලා. හොරකමට වංචාවට විරුද්ධ නම් ඇමැතිවරුන්ගේ හිතවතුන්ට බදු සහන දෙන්නේ නැත්නම් මේ ආණ්ඩුවේ ඉඩක් නැහැ. ගම්මිරිස් ප‍්‍රතිඅපනයනය කරලා පාඩු වෙද්දි, හොරාට බදු අඩු කරලා ප‍්‍රාඩෝ ගෙන්වන්න යද්දි ඒවාට විරුද්ධව කතා කරපු නිසා තමයි අද එතුමියව ඉවත් කරලා තියෙන්නේ. වැඩ වර්ජනය නිසා දින දෙකට මිලියන 6000ක් පාඩු වෙලා. මේක සාකච්චා කරලා නිවැරදි විසදුම් දුන්නා නම් මේමුදල් ඉතිරි කර ගන්න තිබුනා. සේනා දළඹු හානියට ලක්වුනු කණ්ඩායමට සහන දෙන්න වැය කලේ කෝටි 25යි. දවස් දෙකේ රේගුවේ පාඩුව කෝටි 600යි. මේකට රජය වගකියන්න ඕනේ. මේවා සාකච්ඡුා කරලා විසදා ගත්තේ නැත්නම් රටේ ආර්ථිකය තවත් විනාශ වෙන එකයි වෙන්නේ.
සජිත් පේ‍්‍රමදාස මහත්තයා ගෙවල් හදාදෙනවා කියලා රටට බොරු මවා පෑමක් කළා. ඒ ව්‍යාපෘති පෙන්නුවට ඇත්තටම ගෙවල් හැදුවේ නැහැ. ලක්ෂ 4 ගානේ ණය දුන්නා විතරයි’.හම්බන්තොට දිස්ති‍්‍රක්කය ගැන අවධානය යොමු කලොත් ලක්ෂ 4 ගානේ ණය දිලා ගෙවල් 1000ක් හදලා තියෙනවා. මේකේ ඇතුලේ අලූත් සේවකයෝ 1008ක් ඉන්නවා. හැම නිවසකම එක සේවකයෙකුට වැඩිය ඉන්නවා. එක නිවසක් හදන්න ඒක බලන්න නිවාස අධීකාරියේ එක්කෙනෙක් ඉන්නවා. මේ අය ගත්තේ ප‍්‍රාදේශීය සභා මැතිවරණයට කළින් ඔය ගෙවල්වල සජිත් පේ‍්‍රමදාසගේ පෝස්ටරේ ඇලෙව්වද කියලා බලලා හරියක් දාන්නයි නිලධාරින්ට තිබුනේ. රුපියල් 20000 පළවෙනි වාරිකය දුන්නට පස්සේ දෙවැනි වාරිකය ගන්නනම් පෝස්ටරය ගහන්න ඕනේ. නිවාස සංවර්ධන අධිකාරියේ සබාපතිවරයා කියා තිබුණා එතුමන්ලා පළකයක් හදන්න රුපියල් 5000ක් පමණක් වැය කරපු බව. අමූලික බොරු. මෙතුමන්ලා දෙලක්ෂ තිස් එක්දාහක් වියදම් කළා. මෙතුමන්ලාගේ සභාපතිවරයා අත්සන් කරපු ලියවිල්ලේ තියෙන්නේ පළක සදහා පමණක් පක්ෂ 430ක් වැයකරපු බවයි. එක පළකයට 5000ක් වැය කළා නම් ගම්මාන 8600ක් මේ වෙද්දි හදලා තියෙන්න ඕනේ. නමුත් මෙතුමන්ගේ මුහුණු පොතේ තියෙන්නේ උදාගම්මන 160ක් විවෘත කරපු බව. මෙයින්ම පේනවා බොරුවක් කරන බව. නිවාස හදනවාට වඩා වියදමක් තමන්ගේ ප‍්‍රචාරණ කටයුතු වෙනුවෙන් වැය කරලා බදු සල්ලි වැඩියෙන්ම නාස්ති කරන අමාත්‍යංශය නිවාස අමාත්‍යංශයයි. ගිය වසරේ වැඩිම මුදල් ප‍්‍රචාරණය ස`දහා වැය කලේ නිවාස අමාත්‍යංශයයි. ඇමැතිතුමාගෙනුයි සභාපතිවරයාගෙනුයි අපි ඉල්ලා සිටින්නේ රටේ ජනතාව එක්ක සෙල්ලම් කරන්න එපා කියලයි. ඔබලා ඇත්තටම නිවාස හැදුවා නම් බෝඞ් ගහන්න පෝස්ටර් ගහන්න ඕනේ නැහැ. ජනතාව කියයි අපිට ගෙවල් හදලා දුන්නා කියලා. බොරු කරපු නිසයි පෝස්ටර් ගහන්න රූපවාහිනි දැන්වීම් දැන්න වෙලා තියෙන්නේ. මේ විදියට ජනතාවගේ බදු සල්ලි නාස්ති කරන්න එපා.

මාධ්‍ය – දුමින්ද දිසානායක මන්තී‍්‍රවරයා කිව්වා කැබිනට් මණ්ඩලයේ ප‍්‍රධාන සාමාජිකයා ජනාධිපතිවරයායි. ඔහුට ඇමැතිධූරයක් තියෙන නිසා කොහොමත් තියෙන්නේ ජාතික ආණ්ඩුවක් බවයි ඔහුගේ අදහස වුනේ.

ඞී. වී. චානක – ජනාධිපතිවරයාට නිල බලයෙන්ම අමාත්‍යංශය ලැබෙනවා. නමුත් කිසියම් ආකාරයට මෙය ජාතික ආණ්ඩුවක් වෙන්න නම් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ ලේකම්වරයා හා එක්සත් ජාතික පන්ෂයේ මහලේකම්වරයාත් අතර ගිවිසුමක් ඇති වෙන්න ඕනේ. ඒ ගිවිසුම තුලිනුයි ජාතිකආණ්ඩුවක් ඇති වෙන්නේ. කළින් වතාවේ ගිවිසුමක් තිබුණා. එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ ලේකම්වරයා ලිපියක් දෙමින් ඉල්ලා අස්වුනා. ජාතික ආණ්ඩුවක් හදන්න නම් මුස්ලිම් කොංග‍්‍රසයට අමතරව මේ අය තවත් කණ්ඩායමක් එකතු කරගන්න අවශ්‍යයි. ඕනේ නම් හැංගිලා ඉන්න ජනතා විමුක්ති පෙරමුනේ අය එක්ක එකතු වෙලා ජාතික ආණ්ඩුවක් හදන්න පුලූවන්. එහෙම නැතුව ජාතික ආණ්ඩුවක් හදන්න අයිතියක් නැහැ.

කනක හේරත් – 2001 – 2004 ආණ්ඩුවේ ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක මැතිණියයි. ජාතික ආණ්ඩුවක් තිබුනේ නැහැ. ආණ්ජුව රනිල් වික‍්‍රමසිංහ මහත්තයාගේ. දුමින්ද දිසානායකට එතනදි පොඞ්ඩක් වැරදිමක් වෙලා.

මාධ්‍ය – සජිත් පේ‍්‍රමදාසට විරුද්ධව ටොප් 10 වගේ වැඩක් කරන්නේ නැද්ද?

කනක හේරත් – අපි ටොප් 10 කළා. මමත් අල්ලස් කොමිෂමට හා අපරාධ පරික්ෂ දෙපාර්තමේන්තුවට චෝදනා භාරදෙන්න ගිහින් තියෙනවා. අද වෙනතුරු පැමිනිල්ල භාරදුන් අපෙන් කටඋත්තර ගත්තා පමණයි. ඒ චෝදනාගත් නිලධාරින් හෝ ඇමැතිවරුන්ගෙන් කිසිම විමසිමක් කරලා නැහැ. අපි කොහොමද ඉදිරියට කටයුතු කරන්නේ. මේ අය ඒවා නොසලකා හරිනවා. නමුත් අපි ඉදිරියේදී අනෙකුත් අමාත්‍යංශවල වංචා ¥ෂණ සම්බන්ධයෙනුත් නීතිමය කි‍්‍රයාමාර්ග අපි ගන්නවා.

Insight EP 97 With Waruna Chandrakeerthi

පසුගිය ඉරිදා (ජනවාරි 27 වැනි දා) රාත්‍රි 8 ට දෙරණ 24 X 7 නාලිකාවෙන් විකාශය කළ Insight වැඩසටහන මෙම Youtube සබැඳිය තුළින් නැරැඹිය හැකිය.

By C. A. Chandraprema Courtesy The Island

January 24, 2019, 12:00 pm

When former minister Sarath Fonseka was denied a ministry by President Sirisena last December, he threatened to go before courts to obtain what he deems to be his rightful place in the UNP government, formed following the restoration of Prime Minister Ranil Wickremasinghe to that post. He has not yet followed up on that threat, but we now hear that some of the SLFP members who defected to the UNP recently are also contemplating petitioning courts because they, too, have been denied ministerial appointments. The fact is that after the 19th Amendment, these aggrieved parties do have provisions under which they can petition courts to seek redress.

Article 43(1) of the present Constitution, as amended by the 19th Amendment, states that the President shall, in consultation with the Prime Minister, where he considers such consultation to be necessary, determine the number of Cabinet Ministers and the assignment of subjects and functions to such Ministers. Thus, to determine the number of ministries in the government and the assignment of subjects to those ministries, the President is not bound to obtain the Prime Minister’s advice but can do so if he so wishes. However, under Article 43(2) when the President appoints individuals to the Cabinet slots determined in accordance with Article 43(1), he is mandatorily required to obtain the advice of the Prime Minister. Article 43(2) goes as follows: “The President shall, on the advice of the Prime Minister, appoint from among Members of Parliament, Ministers, to be in charge of the Ministries so determined.” The word ‘shall’ denotes a mandatory requirement.

The 19th Amendment made the President’s actions justiciable and that is what gives certain individuals the confidence that they would be able to go to courts and obtain redress. According to the system that all Sri Lankans had got used to until the 19th Amendment came along, it was the President who would decide who got ministries and who didn’t, and there was no higher authority that could be appealed to if the President refused to appoint someone as a minister. What happened after 1994 and 2001 when the parliamentary elections of those years were won by political parties opposed to the incumbent President was that the latter bowed to the public will and appointed as Ministers anybody recommended by the Prime Minister. After 15 December 2018, we once again have a situation where the President represents one party and the Prime Minister another political party.

Where today’s situation differs from that of 1994 and 2001 is that in this case, the President tried to call a general election and was thwarted in that attempt due to new provisions, introduced into the Constitution by the 19th Amendment, and now he is constrained to work with the very people he had tried to get rid of. Thus, the new Article 43(2) now comes into play and though the President is required by the Constitution to heed the advice of the Prime Minister in appointing Ministers, he has not abided by that requirement. In the recent judgment in the fundamental rights case relating to the dissolution of Parliament and the calling of a general election, the Supreme Court has observed as follows:

“Article 35 (1) of the 1978 Constitution stipulated that during the period when a President holds office, no proceedings can be instituted or continued against him in any court or tribunal in respect of anything done or omitted to be done by him in his official or private capacity. Thus, prior to the 19th Amendment, Article 35 (1) conferred a blanket immunity upon a President [so long as he holds office] from being sued in respect of any act or omission done by him in his official capacity qua President or in his private capacity. However, as is well known, the proviso to Article 35 (1) introduced by the 19th Amendment to the Constitution introduced a very significant change. It states, “Provided that nothing in this paragraph shall be read and construed as restricting the right of any person to make an application under Article 126 against the Attorney-General, in respect of anything done or omitted to be done by the President, in his official capacity.”

“Thus, the proviso to Article 35 (1) entitles any person who complains that an act or omission by the President in his official capacity has violated a fundamental right of that person to institute a fundamental rights application under and in terms of Article 126 of the Constitution against the Hon. Attorney General and seek a determination by the Supreme Court with regard to his complaint. In other words, the proviso to Article 35 (1) makes acts or omissions by the President in his official capacity justiciable within the limited sphere of an invocation of the jurisdiction for the protection of fundamental rights conferred on the Supreme Court by Article 118 (b) read with Article 126 of the Constitution and subject to the stipulation that the Hon. Attorney General [and not the President] is to be made the Respondent to the fundamental rights application filed by that person.”

Give and take: Giving and then taking, literally!

If the dissolution of parliament and the calling of a general election are deemed to be within the rubric of ‘executive and administrative’ action of the President, then the appointment of ministers also falls into the same category, and the parties, aggrieved by President Sirisena’s decision to refuse ministerial appointments to some MPs, recommended for appointment by the PM, can, in fact, move the courts. What then is preventing them from filing action in courts? We saw that in the wake of the SC suspending the gazette dissolving Parliament and calling a general election, some people were so emboldened as to actually file a petition in courts asking for an order to have the President’s mental health examined. Then why has no one yet gone to the Supreme Court to complain that there has been a fundamental rights violation due to the President’s refusal to appoint certain individuals as ministers?

The stumbling block is Article 43(3), which was also introduced to the Constitution by the 19th Amendment. What Article 43(3) says is that “the President may at any time change the assignment of subjects and functions and the composition of the Cabinet of Ministers. Such changes shall not affect the continuity of the Cabinet of Ministers and the continuity of its responsibility to Parliament.” What this means is that even if the aggrieved parties go to courts and obtain a judgment to the effect that their fundamental rights have been violated because the President has not abided by Article 43(2) of the Constitution, and the President is forced to swear the said individuals in as ministers of varying rank to the few vacancies still available, the President can sack the whole lot under Article 43(3) even before they leave the Presidential secretariat after the swearing in! Article 43(3) does not restrict the President’s ability to change the composition of the Cabinet in any way he likes and at any time he wishes.

There is a practical issue here in that the 30 Cabinet slots available under the Constitution are already taken and those who have been left out may have to be satisfied with a non-Cabinet portfolio. What Article 44(1) says about non-cabinet Ministers is that “The President may, on the advice of the Prime Minister, appoint from among Members of Parliament, Ministers who shall not be members of the Cabinet of Ministers. The use of the word ‘may’ in this provision indicates that it will be the President who has the discretion to decide whether he is going to appoint any non-Cabinet ministers at all. Even if the Prime Minister advises him to appoint some non-cabinet ministers, the final decision whether to do so or not will be the President’s. If, by some chance, the President decides to have non-Cabinet ministers, under article 44(2) it will be the President who determines the assignment of subjects and functions to those no-Cabinet Ministers. He can consult the Prime Minister on the assignment of functions to those non-Cabinet ministers only if he deems such consultation to be necessary. Furthermore, under Article 44(3) the President may, at any time, change any assignment made to any non-Cabinet Minister. That basically leaves only the deputy minister slots. However, according to Article 45(1), it is the President who has the final discretion to decide whether there will be any deputy minister positions at all. What Article 45(1) says is that The President ‘may’ on the advice of the Prime Minister, appoint from among Members of Parliament, Deputy Ministers to assist Cabinet Ministers in the performance of their duties. Once appointed, it will be the minister concerned who will assign subjects to his deputy and the President has no role in that. However, the initial decision to have a deputy minister for a given Cabinet minister will be with the President. Thus, we see that even though article 43(2) purports to empower the Prime Minister to appoint Cabinet Ministers, he actually has no such power in terms of the other provisions of the 19th Amendment. Welcome to the madhouse that is the Constitution of Sri Lanka today!

By C. A. Chandraprema Courtesy The Island

January 31, 2019, 12:00 pm

For nearly two decades, the view that appointments to high state positions should be made only on the recommendations of an apolitical vetting body styled the Constitutional Council has been propagated by certain interested parties. The need for some kind of a vetting process in making high state appointments became a matter for discussion because unsuitable appointments were in fact made at various times and certain parties were able to use that to propagate the view that the elected government and especially the elected President could not be trusted to make such appointments and that a mechanism had to be set up to confer that power on an apolitical body that brings both the government and the opposition together along with some wise and distinguished non-politicians. On the face of it, this seems quite a reasonable idea. The problems arise when you try to put what looks like a good idea into practice.

The key state appointments that were deemed to need a wider consultative process were positions like the Judges of the Supreme Court and the Court of Appeal, the Attorney-General, Auditor-General, Inspector-General of Police, Parliamentary Commissioner for Administration (Ombudsman) and the Secretary-General of Parliament, the Chairmen and members of the Election Commission, Public Service Commission, National Police Commission, Audit Service Commission, Human Rights Commission of Sri Lanka, Commission to Investigate Allegations of Bribery or Corruption, Finance Commission, Delimitation Commission and the National Procurement Commission.

Under our present Constitution (after the 19th Amendment), the Constitutional Council consists of the Prime Minister; the Speaker; the Leader of the Opposition; one Member of Parliament appointed by the President; five persons nominated jointly by both the Prime Minister and the Leader of the Opposition of whom two persons shall be Members of Parliament; and one Member of Parliament nominated by agreement of the majority of the Members of Parliament belonging to political parties or independent groups, other than the political parties to which the Prime Minister and the Leader of the Opposition belong. The Speaker of Parliament is the ex-officio Chairman of the Constitutional Council. Thus at present the Constitutional Council is made up of seven Parliamentarians and three outsiders. In naming their five nominees to the CC, the Prime Minister and the Leader of the Opposition are required to consult the leaders of political parties and independent groups represented in Parliament so as to ensure that the Constitutional Council reflects the ‘pluralistic character’ of Sri Lankan society.

The three non-parliamentarians who are to sit on the CC are to be persons of eminence and integrity have distinguished themselves in public or professional life and who are not members of any political party. Even though the three wise outsiders are not supposed to be members of any political party, the Constitution requires the Prime Minister and Leader of the Opposition to consult the political parties in Parliament when making appointments to these three positions! In the Constitutional Council that was set up immediately after the 19th Amendment was promulgated, appointing the CC was a simple matter because the Prime Minister Ranil Wickremesinghe and Opposition Leader R. Sampanthan were both on the same side and had contributed to getting President Maithripala Sirisena elected to power. Thus the first CC appointed under the 19th Amendment was a 100% yahapalana outfit. The Prime Minister was a yahapalanite, the leader of the opposition was a yahapalanite, the Speaker was a yahapalanite, the five nominess to be appointed by the Prime Minister and leader of the opposition were all yahapalanites, the President’s nominee to the CC was a yahapalanite and the nominee of the political parties to whom neither the Prime Minister nor the leader of the opposition belongs was a yahapalanite.

Thus the body which was supposed to ensure that appointees to high state offices would not be political appointees became the body that guarantees that every person elected to high office in the past four years was a yahapalanite. Even the former Solicitor General turned UNP provincial councilor Srinath Perera admitted in an interview with this newspaper, that top positions were being given to political fellow travelers of the government. Probably, never before in a democratic country has a constitutional provision introduced specifically with a view to ushering in good governance, been perverted in that manner. Despite the fact that the yahapalanites themselves perverted the Constitutional Council in that manner, the idea that this CC should consist of a majority of non-parliamentarians in order to ensure that it was not politicized and continued to hold sway so much so that in the proposed new constitution, provision has been made to reduce the number of parliamentarians on the CC and to make the number of non-parliamentarians the majority.

Going round and round in circles

Under the proposed draft constitution, the Constitutional Council is supposed to be made up of the following persons – the Prime Minister; the Speaker of Parliament; the Leader of the Opposition; the Speaker of the Second Chamber; one person appointed by the President; five persons appointed on nomination by both the Prime Minister and the Leader of the Opposition; and one person nominated by agreement among the majority of the Members of Parliament belonging to political parties or independent groups, other than the political parties to which the Prime Minister and the Leader of the Opposition belong. Thus we see that the number of persons on the CC is to go up from ten to eleven with the addition of the speaker of the second chamber. The composition is also to change from having seven parliamentarians and three non-politicians at present to just four parliamentarians seven non-politicians under the proposed constitution. This is obviously in keeping with the idea that non-politicians were somehow more exalted, more independent, more upright and less likely to do the wrong thing than a politician.

There is a specific provision in the draft constitution which says that other than the Speaker, Prime Minister, Leader of the Opposition and the Speaker of the proposed second chamber, none of the other members of the CC should be Members of Parliament, Members of the proposed Second Chamber, Members of a Provincial Council, or members of any political party. However in selecting their supposedly non-political nominees, the Prime Minister and the Leader of the Opposition are mandatorily required to consult the leaders of political parties represented in Parliament ‘so as to ensure that the Constitutional Council reflects the pluralistic character of Sri Lankan society, including professional and social diversity’. The now defunct 17th Amendment also had very similar provisions in appointing the ostensibly non-political majority in the CC. What the 17th Amendment said was that in nominating the said five persons, the Prime Minister and the Leader of the Opposition are to consult the political parties represented in Parliament and three such persons were to be appointed only in consultation with the Members of Parliament who belong to the respective minority communities, so as to represent minority interests. The proposed draft constitution has not been as specific as the 17th Amendment in stating that the minority community political parties had to be consulted. However, when it is said that the Prime Minister and the Leader of the Opposition have to consult the leaders of political parties and independent groups represented in Parliament ‘so as to ensure that the Constitutional Council reflects the pluralistic character of Sri Lankan society’, what is meant is more or less the same thing.

In an adversarial political system with the Prime Minister and Opposition Leader representing opposing sides, the only practical way an agreement can be reached on making nominations to the CC will be if the two sides divide up the slots among themselves with the PM appointing two of his catchers, the Leader of the Opposition appointing two of his, and taking turns to appoint the remaining member. That is how things happened when the 17th Amendment was operational. In addition to these five persons, the President can appoint someone to represent him and the smaller parties in Parliament who have not been able to get either the position of Prime Minister or the position of Leader of the Opposition can nominate their own representative to the CC.

What happened in these instances also was that the President appointed his catcher and the smaller parties took turns appointing their catchers to the CC in turn. When the 17th Amendment was first promulgated nearly two decades ago, many people thought there would be a gridlock because the adversaries in parliament may not be able to agree on nominees to the CC but a ‘I’ll scratch your back, you scratch my back’ kind of cooperation soon evolved with the political parties sharing out the slots among themselves. From the very first Constitutional Council that was formed, it was painfully obvious that all those sitting on it were stooges of various political parties just as it is obvious today that the three ostensible non-politicians on the CC are all yahapalanites.

Why this proposal for a Constitutional Council has been included in the draft constitution at all is a moot point. The purpose of having a CC was to curb the power of the executive President had in making these appointments. If the executive presidency is going to be abolished as the draft constitution has proposed, then what is the purpose of this Constitutional Council? If the executive power is to be exercised by a Prime Minister and Cabinet appointed from within parliament as has been proposed, why would a committee of Parliament like COPE not be able to do the same job even better? It will of course be argued in keeping with the ideas driving this proposal that even if the executive power is to be exercised by the Prime Minister and cabinet appointed from within Parliament, they are still politicians and therefore they cannot be trusted to make the correct decisions. If politicians elected by the sovereign people are not to be trusted, how can anyone trust the catchers, friends and fellow travelers of these very same politicians who are nominated to the CC?

The purpose of the CC appears to be to provide the cronies of politicians with a respectable station in life. Furthermore if politicians are so untrustworthy, why do we have elections at all? It should be recognized that all mechanisms that have been proposed to keep politicians out of the decision making process are bound to fail because even if the politician is not involved in making the relevant appointments, his catchers will be; under all the hare brained schemes that have been proposed in this regard over the past two decades. Perhaps it’s time to take due cognizance of the fact that the elected representatives of the people cannot be kept out of the loop no matter what mechanism we try to devise. The present arrangement where seven of the ten members are parliamentarians is in fact better than the arrangement that existed under the 17th Amendment and which has now been proposed once again in the draft constitution. At least the seven members of Parliament on the CC are peoples’ representatives and not foreign funded agents masquerading as do gooders. The most rational course of action may be to get rid of the three remaining non-parliamentarians in the CC and to turn it into a permanent parliamentary oversight body like COPE which is made up of representatives of all parties in Parliament.

That should more than suffice to supervise the appointments to high office made by a Prime Minister and Cabinet selected from within the same Parliament. Even if the executive presidency were to remain, such a parliamentary committee will be able to do the work of the CC much better and the people will have the benefit of knowing that these decisions were at least being made by people’s representatives and not by unelected agents of foreign interests and various cronies of politicians.

BY Dr. Janaka Ratnasiri Courtesy The Island

January 31, 2019, 9:25 pm

The Cabinet decision

The Cabinet of Ministers at its meeting held on 22.01.2019 has apparently granted approval for a project for preventing floods in the Ratnapura and Kalutara districts, and providing drinking water to the Hambantota district, by diverting Kuda Ganga, which is a tributary of the Kalu Ganga, as announced in the Cabinet Office website. The decision further says that a feasibility study has been carried out to implement the Kalu Ganga development project at an investment of Rs 123 billion, and has decided to call for proposals for Expression of Interest from International Construction Companies which can implement the project with foreign investment, to call for project proposals from eligible construction companies and to appoint a Cabinet Appointed Committee to evaluate the proposals.

Flaws in the decision

This Cabinet decision raises some doubts as to the feasibility of the project. Kuda Ganga described as a tributary of Kalu Ganga commences near Molkawa after the confluence of Kukule Ganga with Maguru Ganga and ends at Mabogoda where it confluences with Kalu Ganga. Though the Cabinet has decided to divert Kuda Ganga, technically it may not be feasible to do so because Kuda Ganga flows at an elevation below 20 m according to Survey Department toposheets. To divert this water, it is necessary to build a large reservoir and the topography there does not appear suitable for that even to a layman like the writer. It is surprising that such a flawed paper has been submitted by officials of the Ministry and got it approved. So, now, international bids are to be called based on this flawed decision.

Another flaw in the Cabinet decision is that though an objective of the project is said to prevent flooding in Ratnapura District, the diversion of Kuda Ganga will not achieve this objective. Flooding of Ratnapura town and its low-lying areas is caused during heavy rain by water surging down Kalu Ganga and Wey Ganga which confluence at Ratnapura town and not by waters flowing down Kuda Ganga which is in the Kalutara District. It appears that the officer who drafted the Cabinet paper does not know his basic geography.

Thirdly, the statement that a feasibility study on Kalu Ganga development has been carried out and according to this study, an investment of LKR 123 billion is required to implement the project. However, this study may not be referring to diverting Kuda Ganga, in view of the non-feasibility of diverting that river as stated above. It may be referring to diverting either Kalu Ganga or Kukule Ganga which has been attempted a few times in the past. If this is the case, the paper is only misleading the Cabinet. Attempts by the writer to get a copy of the annexure to the cabinet paper describing the project from the Ministry to find out which river is planned to be diverted were not successful.

Further, according to the Cabinet decision, this amount of money is to be raised through foreign investments. A foreigner will invest money in a project only if it will bring some return. Does it mean that water to be diverted to Hambantota will be sold to people there enabling the investor to get a return? Or, does the government plan to export the water diverted? What is the rationale for undertaking such a massive project where there are so many uncertainties? What is the urgency for the new minister to submit a poorly drawn up cabinet paper on such a massive project soon after he assumed office without properly understanding its history and verifying the facts?

Previous proposal to divert Kukule Ganga

Proposal to divert surplus Kalu Ganga water to water-deficit Hambantota is not a new one. The initial proposal to divert Kalu Ganga basin water to Hambantota was made more than 50 years ago by an American firm of consultants under the title “Three Basin River Development” covering the three rivers Kalu Ganga, Gin Ganga and Nilwala Ganga, published in 1968. Under the Kalu Ganga basin, the proposal was made to divert water from a large reservoir built across Kukule Ganga. This river commences from hills in the Sinharaja Forest and flows at an elevation more than 200 m. Diverted water is to be taken via a trans-basin canal, comprising both open segments and tunnels, referred to as the South East Dry Zone (SEDZ) canal to be built along the 120 m contour up to Lunugamvehera Reservoir. The report also recommended building a reservoir across Kalu Ganga at Meehitiya, 3 km upstream of Ratnapura Town to control flooding and develop hydro power. However, with priority given for the development of the Mahaweli River Projects in the 1970’s, the Kalu Ganga project was not pursued.

Kalu Ganga development was undertaken in the 1990’s when feasibility studies commenced to build a 100 m high dam across the Kukule Ganga near Kalawana for the purpose of developing hydro power and to take water from the reservoir to Lunugamvehera along the SEDZ canal. The rapid gradient of the river through 200 m elevation over a short distance made it an ideal site for hydropower development. The large reservoir formed with a high dam, however, was found to cause inundation of large extent of land including Kalawana Town with the water reaching the western boundary of the Sinharaja Forest, which was declared as a UNESCO World Heritage site. This prompted many environment organizations to raise objections including affected people in the area.

In view of its serious adverse environmental and social impacts and also considering protests from the public, this proposal has not been pursued, and instead a smaller pond with a 20 m high low dam was built to operate a run-of-the-river hydro power plant of capacity 70 MW, which was commissioned in 2003. Further, the German-based Lahmeyer International, who along with Skanska and Electrowatt formed part of the Skanska International Engineering Consortium (SIEC) that was responsible for planning the dam, found the geology in the area of the head pond unsuitable to build a high dam required for a large reservoir (https://www.water-technology.net/projects/kukule/).

Proposal to build a reservoir at Ratnapura

A few years later, the diversion of the Kalu Ganga received renewed attention when the former President Mahinda Rajapaksa was reported to have said at a function of the new administrative complex in Hambantota in March 2006, that he wanted Kalu Ganga diverted to Ruhuna thereby solving two problems in one attempt, referring to the constant recurrence of floods in the Ratnapura and the occurrence of severe droughts in the Hambantota District, (Daily News of 13.03.2006).

Subsequently, several studies on preventing flooding due to spilling of Kalu Ganga waters have been undertaken including a study by a second American team, a Chinese Team, a Japanese team (JICA) and finally an Israel Team. All these teams have considered building a reservoir at Meehitiya to hold back the flood water, with varying sizes and hydro-power capacities along with other alternatives. However, according to Eng. G.T Dharmasena, a former Director General of Irrigation Department, this water cannot be diverted to Hambantota due to the low elevation of the Meehitiya reservoir site thogh it is feasible to have a reservoir there. Therefore, the benefit of Ratnapura reservoir would be for flood protection to Ratnapura city and for hydro power generation, but not for taking water to Hambantota as anticipated in the project (http://www.island.lk/2006/03/17/features1.html).

JICA study on providing flood protection for Ratnapura

The Japan International Cooperation Agency (JICA) undertook a detailed study on Flood Management Planning for Kelani, Kalu, Gin and Nilwara Rivers and its report was published in March 2009. Part II of the report covered the Kalu Ganga basin which considered four alternatives as described in the Table 1 along with the estimated costs (http://open_jicareport.jica.go.jp/pdf/11931946_02.pdf).

The comments made in the JICA report on the proposed alternatives are as follows:

“The reservoir of Malwala dam, which is planned in the upper streams of Kalu River is expected to be 4 km wide (East-West) and 8 km long (North-South). Due to the formulation of the reservoir, many communities will be submerged, which is expected to lead to the occurrence of involuntary resettlement for hundreds of households. Furthermore, the farmlands formulated in the bottom of the valleys, together with the gem mining sites in the river beds will vanish. The partial submerging of a B class national road crossing the area will spread its impact to other districts as well as the adjacent areas of the dam site. Furthermore, other factors that are expected to receive negative impact include; cultural / religious heritage, hydrology, flora/fauna and bio-diversity, landscape, and other factors relevant to construction work, and the overall negative impact of dam construction is expected to be significant. In order to minimize the impact of the dam and reservoir, a resettlement action plan with not only measures for land compensation, but also with clear measures to compensate for factors such as livelihood and economic activities must be prepared and implemented. Such action plan should be prepared based on detailed socio-economic surveys, disclosure of information/participation of local residents. Moreover, consensus on the resettlement action plan must be built with the local residents from the stage of preparation”.

“The economic analysis shows that Alternative I (flood bund) is most viable “Overall”, whereas “Short” term measures show smaller EIRR than those of Alternative IV (flood control purpose). The result of IEE shows that Alternative I is expected to have minimum negative impact among the four Alternatives. Further, since there is high potential for large scale involuntary resettlement for the Malwala Dam scheme, it was judged difficult to be implemented under present conditions. On the other hand, technical viability of the proposed works is almost equivalent among the four alternatives because the Government of Sri Lanka has experienced implementing similar structural measures and they do not involve any complex conditions and/or restrictions for design and construction phases. Hence, Alternative I was selected for the flood management master plan in the Kalu River basin”.

Feasibility study by Israel Consultants

Despite the fact that the JICA study has rejected the proposal to build a reservoir upstream of Ratnapura, the Ministry of Irrigation has entered into a Memorandum of Understanding (MOU) with TAHAL Engineering Ltd, in Israel, for Kalu Ganga development in January 2009. The development work was to take place in three phases.

i. Full feasibility study for Ratnapura reservoir. ii. Installation and calibration of the flood protection management model iii. Water Resources development study for the entire basin. According to the Ministry’s Performance Report for 2011, the Consultants were mobilized by 2011 and the prefeasibility study in the whole “Kalu Ganga” basin was going on. The consultants were also carrying out the prefeasibility study to identify the possible locations for reservoirs. It is baffling for anyone to note that Sri Lanka seeks advice on water resources from consultants coming from a desert country.

(http://www.parliament.lk/uploads/documents/paperspresented/performance_report_ministry_of_irrigation_water_resources_management_2011.pdf)

When the team visited homesteads to carry out the survey and fix stakes marking boundaries of areas getting inundated by the proposed 100 m high reservoir, people got concerned and started demonstrations expressing their protests. People argued that there was no rationale for inundating their land permanently to give relief to people in Kalutara District whose land gets inundated by floods only occasionally. They also cited previous instances when people who got displaced from such development activities were given land in alien areas lacking resources to maintain a sustainable livelihood.

It was subsequently revealed that this work was being carried out on a directive from the Secretary to the Irrigation Ministry who had issued a circular dated 02.08.2011 to the District Secretaries of Ratnapura and Kalutara Districts with copies to all Divisional Secretaries and Chairmen of all Pradesheeya Sabha in the two districts, apprising them of a ministry decision to undertake a feasibility study for the purpose of developing water resources in the Kalu Ganga basin and finding solutions to minimize the flood damage. However, the project was later abandoned on a political decision due to public protests as announced by the Minister himself at a public meeting held at Malwala Temple to apprise the public about the Government’s decision. The meeting was attended by two Ministers representing Ratnapura District and by the secretary to the Irrigation Ministry. The exercise of this futile study done by the Israel Consultants against the findings of the JICA would have cost an enormous sum of money, and who is responsible for this expenditure?

Despite this decision, more recently, in October 2018, at a meeting held at the Ratnapura District Secretariat, Minister Patali Champika Ranawaka was reported to having said that “as a permanent solution to the occurrence of floods frequently experienced in the Ratnapura and Kalutara districts, a dam will be constructed across the Kalu Ganga in Malwala, close to Ratnapura town. The Kalu Ganga will also be diverted up to Hambantota via Embilipitiya through a tunnel”, the Minister said (Daily News of 18.10.2018). It appears that the Minister was not aware of the previous attempts to build a reservoir across Kalu Ganga at Meehitiya and how the plans were abandoned. So, now he wants to start the exercise again, probably to end up in a dead-end again. Doesn’t the minister realize that making such a statement on a project twice rejected by the people will only give wrong signals to the people.

Need for diverting surplus Kalu Ganga water to the South

Kalu Ganga is Sri Lanka’s third longest river (110 km) originating from Adam’s Peak at an elevation over 2000 m above mean sea level (amsl) discharging annually about 4,000 million cubic metres of water to the sea at Kalutara. Several tributaries carry water to Kalu Ganga from a wide catchment area, and these include Kuru Ganga, Kuda Ganga (after confluencing Kukule Ganga and Maguru Ganga), Wey Ganga, Denawak Ganga and Rath Ganga. During heavy rain, the last three rivers along with the upstream of Kalu Ganga bring large amounts of flood water flowing down at high gradient to the town. From thereon the flow is slow as the low gradient of 0.15 m/km from Ratnapura to Kalutara is not adequate enough to remove these flood waters as rapidly as the incoming water and hence the frequent flooding.

While the regular monsoon rains bring minor floods inundating the low-lying areas at Ratnapura, occasional torrential rains caused by cyclonic storms originating in the Bay of Bengal once in several years cause major floods inundating land extensively both in the Ratnapura and Kalutara Districts. Such major floods had occurred in recent times in 1992, 2003, 2010, 2014, 2016 and more recently in 2017, causing many casualties and billions of rupee property damage. Hence, flood protection has been at the top of the development agenda at Ratnapura.

Though government after government has been attempting to divert Kalu Ganga surplus water to the South, no workable solution could be reached hitherto because of technical, social and environmental issues. Building a high dam across Kukule Ganga was not found feasible because of poor geology, public protests and being close to the Sinharja Forest. Further, it will not solve the flood problem at Ratnapura town. Even building a high dam across Kalu Ganga at Meehitiya is questionable because the adjoining hills are prone to land-slides as indicated on a warning sign board erected by the Disaster Management Centre in close proximity to the site. Further, it is technically not feasible to take water to Hambantota from a reservoir there and owing to public protests, the project had to be abandoned. Hence, inviting proposals from foreign parties to invest on the proposed diversion which ran into problems previously without first alerting the people and getting their consent will most likely be a futile exercise again.

An alternative proposal to prevent flooding and take water to Hambantota

In view of the impasse as described above in building reservoirs across Kalu Ganga and Kukule Ganga, the writer proposed an alternative scheme for taking surplus water from Kalu Ganga to the South, which was published in the Island of 12th and 14th of November 2011, under the caption “Flood protection at Ratnapura and taking surplus water to Ruhuna- An alternative scheme”. This article could be accessed via:

http://www.island.lk/index.-php?page-_cat=article-details&page=article-details&code_title=38840, and

http://www.island.lk/index.php?page_cat=article-details&page=article-details&code_title=39005.

If taking water from a reservoir at Meehitiya to the South is not feasible because of its low elevation, then the solution is to tap the river at a higher elevation. Meehitiya Reservoir is to receive water from the main Kalu Ganga and two of its tributaries Rath Ganga and Denawak Ganga fed by Bambarakotuwa (BK) Oya. Both these rivers, originating from the Southern wall of the Adam’s Peak Range, cover a larger catchment area than the Kalu Ganga which originates from the Peak. If one examines the path traced by these two waterways, it is possible to identify suitable locations where small reservoirs could be built at elevations high enough to feed water to a trans-basin canal for taking water to Ruhuna. Details of the proposed locations are given in the writer’s original article.

Rath Ganga flows past the 300 m and 200 m contours at Raththurugala and a bund could be built with its base at about 200 m elevation and crest below 300 m. On the BK Oya, two waterways join the river slightly below 200 m elevation near Batewela and a reservoir could be built just below the confluence. A tunnel dug through the hills in between at 200 m elevation could take water from the first reservoir to this second. A third reservoir could be built on the upstream of Wey Ganga near Madole where the river crosses the 200 m contour. Water from the second reservoir could be taken to this third reservoir through a tunnel linking the two.

A third tunnel could take water from this third reservoir to Medagan Oya which runs below 200 m elevation and this water could then be fed to the proposed SEDZ canal running at 120 m. If the outlet of this tunnel is located at an appropriate location, it should be possible to get a head of at least 50 m enabling the operation of a medium size hydro power plant. The project involves building three small reservoirs and three tunnels of total length of about 33 km, all within the capability of Sri Lankans. Thus, with this project, it is possible to fulfill the three objectives listed – flood protection of Kalu Ganga basin, supplying water to Ruhuna and harnessing water to generate hydroelectricity. Since this scheme does not involve building large reservoirs, no public protests are anticipated. A concept paper describing the above alternative project was submitted to the President’s Office, Minister’s office, Secretary’s office in early 2012, but none responded.

Need for public awareness of the proposed project

The writer made several attempts to get information on the proposed diversion project to clarify which river is planned to be diverted, whether Kuda Ganga as mentioned in the Cabinet decision, or Kalu Ganga or Kukule Ganga where previous proposals for diversion were made. Regrettably, no positive response could be obtained. What the officers do not realize is that though plans and decisions are made behind doors, their implementation has to be done in public. In view of the wide range of potential negative impacts, it is the responsibility of the authorities to make the public aware of their plans at the conceptual stage itself and get their consent to proceed, rather than do it at the final stage after spending a lot of money on designs and studies and then forced to abandon, as happened in the past.

Since a feasibility report is said to be already available, an opportunity should have been given to a professional/academic forum to deliberate on it before submitting the proposal to the Cabinet. Had this been done, the many shortcomings in the cabinet paper could have been avoided. Now the project is approved by the Cabinet, it is desirable if the Ministry commences immediately a publicity campaign through both print and electronic media to make the public aware of the proposed project, its benefits and plans for resettlement, so that they will not be taken by surprise when foreign consultants visit their homestead to carry out surveys. The sooner it is done, the better it is.

BY   KANISHKA GOONEWARDENA  Courtesy JACOBIN

Sri Lanka is being convulsed by political crisis. A lasting solution will require transcending the politics of ethnic nationalism and neoliberal technocracy.

හර්ෂනී අර්සකුලරත්න උපුටාගැණීම  මව්බිම

පන්ති සටන්, පරිසර සටන්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය දිනාගැනීමේ සටන් ඇතුළු නානා විධ සටන් කොයි කවුරුත් ඉදිරියට ගෙනාවද මේ අවස්ථාවේ රට ඉදිරියේ පවතින්නේ විදේශීයකරණයට එරෙහි වී රට බේරා ගැනීමේ සටන බව ජාතික නිදහස් පෙරමුණේ නායක පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රි විමල් වීරවංශ පවසයි.

මන්ත්‍රිවරයා මේ බව කීවේ පසුගියදා (30දා) ජාතික නිදහස් පෙරමුණ කොළඹ පදනම් ආයතනයේ සංවිධාන කොට තිබූ ‘කිරුළ නොරටුන්ට අවුල මෙරටුන්ට’ මැයෙන් පැවැති ජාතික කතිකාව අමතමිනි.
මන්ත්‍රිවරයා එහිදී මෙසේද පැවැසීය.

මාතෘභූමිය සිතනවාටත් වඩා තීරණාත්මක කාලවකවානුවක් පසුකරමිනුයි සිටින්නේ. ඔබත් මමත් අප සැම සිටින්නේ මාතෘ භූමිය තියුණු අභියෝග සමුදායකට මුහුණ දෙමින් සිටින සමයකයි.
2019 වසර මේ මාතෘ භූමිය වෙළා ගෙන තිබූ බිහිසුණු ත්‍රස්තවාදයෙන් රට බේරා ගෙන මේ වසර වෙද්දී දස වසරක් සම්පූර්ණ වෙනවා.

එදා කිරිබත් කාපු අපි නැවත දස වසරක් ආපස්සට හැරිලා කල්පනා කරලා බැලුවහම ඇවිල්ලා තියෙන්නෙ කොතැනටද? ගෙනයමින් තිබෙන්නේ කොතැනටද? ගෙන යා යුතුව තිබෙන්නේ කොතැනටද කියන ස්වරූප 3ට පිළිතුරු සෙවිය යුතු කාලයක් මේ පසුවෙන්නේ.

රට බේරා ගැනීමේ සටන තමන් ඉදිරියේ තිබේ නම් වෙන වෙන සටන් නෙවෙයි රට වෙනුවෙන් එන අභියෝගයයි පැරදවිය යුත්තේ. ජාතික රාජ්‍ය වෙනුවෙන් ඒ තීරණය ගත යුත්තේ.
මේ වන විට අප ඉදිරියේ ප්‍රධාන උපද්‍රව 7ක් පවතිනවා. මේක සප්ත මහා උපද්‍රව ලෙස හැඳින්විය හැකියි. අතිවිශාල ණය උගුලකට මෙරට හසුවෙමින් රට ඉදිරියේ පවතින ආර්ථික උපද්‍රව්‍ය ඉන් එකක්. පැරැණි ආණ්ඩු ණය ගත්තාය කියලා ඔවුන්ට අවලාද නඟන ආණ්ඩුව කෙටි කාලයක් ඇතුළත ඒ ගත්ත වගේ 50%ක ප්‍රමාණයක ණය ගනිමින් ජනතාව එදා වේල පමණක් කරගෙන යන තැනට රට වට්ටල තියෙනවා. රුපියල කඩා වැටීම ඇතුළු බොහෝ ආර්ථික ව්‍යසනයන් සිදුවෙමින් පවතිනවා.

රටේ මහ ඉහළින් කතා කරන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ගැන කතා කළොත් නාවික හමුදාවට පසුගියදා මහ ඉහළින් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය බෙදමින් යුද ජයග්‍රහණයේ ඒ දස වසර ප්‍රීතියෙන් සමරමින් ඉන්නවා. පළාත් සභා ඡන්දය ගැන අහද්දී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කතාවලින් කන් අඩි පැළෙනවා. ‘කොමිසමේ සභාපතිට යන්න කියන්න. ආණ්ඩුව අපේ අපිට ඕන විදියටයි ඡන්දෙ තියන්නේ’ අන්න අද තියෙන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය. පසුගිය දවස්වල සටන් කරලා දිනාගත්ත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තමයි ඒ. අනුර කුමාරගෙ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය. බටහිර නඩවල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තමයි ඒ.

මේ සියල්ල අතරේ දූෂණයත් අන් කවරදාටවත් වඩා ඉහළින්ම සිදුවෙනවා. මහ බැංකු බැඳුම්කර වාර්තාවේ ගිලපු ගාණ හදාගන්න පුළුවන් කෙනෙක් තාමත් මේ රටේ නැහැ. පයිතගරස් ආවත් ඒ ගාණ හදාගන්න පුළුවන් වේවිද දන්නෙ නැහැ. ඒනිසා ආසන්න අගය කිව්වත් සමස්ත අලාභය කියාගන්න අද බැරිවෙලා ඉන්නේ.

වත්මන් ආණ්ඩුව බලයට ඒමත් සමඟ ඒ බෙදුම්වාදී මතවාදය බලවත් වීම ඇරැඹෙනවා.

අපි ජවිපෙ ඉඳිද්දී චන්ද්‍රිකාගෙ මතවාදයට විරුද්ධව සටන් කළා. මතවාදය හැදුවා. ඒ කාලේ එන්.ජී.ඕ. අපිට ජාතිවාදීන් කිව්වා. පැකේජයට එහා ගිය එකක් දැන් රනිල් අරන් එනවා. දැන් ඉන්න ජේ.වී.පී. එක අර එන්.ජී.ඕ. නඩයක් එක්ක අපට ජාතිවාදීන් කියනවා. ඒගොල්ලො ජාත්‍යන්තරවාදියො වෙලා එකපාරට. අපි නම් එදා වගේමයි අදත්. වෙනස් වෙලා නෑ.

සුමන්තිරන්, සම්පන්දන් කියද්දී ඒ ව්‍යවස්ථාවෙ ෆෙඩරල් ලක්ෂණ තියෙනවා, ඔව් මේක ෆෙඩරල් කියලා. ජවිපෙ කියනවා අපි ෆෙඩරල් බිල්ලෙක් මවනවා කියලා. කවුද එතකොට බෙදුම්වාදයට මුට්ටිය අල්ලන්නෙ. අන්තිමට මේකෙන් වුණේ වික්‍රමබාහුගෙ ජොබ් එක නැති වුණු එක. ඒ මිනිහා ඔය ඩොලර් කීයක් හරි හොයාගත්තා දමිළ බෙදුම්වාදයට පක්ෂපාතීව මොනව හරි කියලා. දැන් ඒක හොයා ගන්නෙත් අනෙක් කට්ටිය.

දැන් ව්‍යවස්ථාදායක මෙහෙයුම් මණ්ඩලේ වාර්තාව ආවා. වික්‍රමසිංහ මහත්තයා කියනවා සැකිල්ලක්වත් නැහැ කියලා. සුමන්තිරන් කියනවා ඒක සැකිල්ලක්. සම්පන්දන් කියනවා යෝජනාවලියක්. අනුර කුමාර දිසානායක තෙමේ කියනවා මුකුත් නැහැ කියලා. මුකුත් නැත්නම් සුමන්තිරන්ට රෑට කොට්ටෙ යට තියාගෙන ඉඹ ඉඹ ඉන්න රෑට බල බල ඉන්න මේක සුළඟේ පාවෙන පෙම් කුසුමක්ද?

මේ ව්‍යවස්ථාව සම්මත කරගන්න රනිල් මහත්තයා 2/3 හදාගන්න දතකට පූට්ටු කරගෙන දත කනවා. මෛත්‍රි ජනාධිපතිට එක එක පැතිවලින් අලුත් කසාද පණිවුඩ එවනවා. දික්කසාද වුණාට කමක් නෑ. ආයෙත් බඳිමු ඕක මොකක්ද කියලත් අහනවා.

ජාතිවාදී ආගම්වාදී ගැටුම් ඇවිළීම කොයිපැත්තෙන් ආවත් වළක්වා ලියයුතුමයි. වනාතවිල්ලුවෙන්, ගෙවල් ඇතුළෙන් අවි ආයුධ අහුවෙද්දී කවුද මේකට විරුද්ව කට ඇරලා කතා කරන්නේ. කොටි පින්තූර අරගෙන සමාජ මාධ්‍යවල දාන තැනට වැටිලා තියෙන්නේ. පාසල්වල නිවාසාන්තර ක්‍රීඩා උත්සව පවත්වනවා. දමිළ ඊළාම් ලාංඡනය තමන්ගේ නිවාසයේ අලංකාරයට යොදාගෙන කොටින්ගේ වීර සාහිත්‍යයත් දකුණු ඉන්දියාවෙන් මුද්‍රණය කරලා එවනවා. ගෝලීය වශයෙන් දමිළ ඩයස්පෝරාව මේවා ප්‍රවර්ධනය කරනවා. මේ අන්තරායන් මේ විදියට අපි ඉදිරියේ මතු වෙලා තිබෙනවා.

මේ රටේ රාජ්‍ය දේපළ, ආර්ථික මර්මස්ථාන, මුළු මහත් රාජ්‍ය විදේශීයකරණය කිරීමේ මෙහෙයුම දියත් වෙලා තිබෙනවා.

මේ පොළොවේ පැළපදියම් වෙන විදේශීය බලවතුන්ට මේ රට තවදුරටත් අස්ථාවර කරන්න මෙතැන අයි.එස්.අයි.එස්. ඉන්න ඕනෑ වෙනවා. මෙතැන එල්ටීටීඊ ඉන්න ඕනෑ වෙනවා. මෙතැන තව අන්තවාදී කල්ලි ඕනෑ වෙනවා. මේ එකිනෙකා මරාගන්න ඕනෑ වෙනවා. එහෙම මරාගද්දී බටහිර බලවතුන් තමන්ගේ දෙපය මේ මහපොළොවේ හරි හැටි තියාගෙන එහි සම්පත් ගිලගෙන ඔවුන් ස්ථාවරවෙද්දී සමාජ අස්ථාවර බවක් ඇති වීම නවත්වන්න බැහැ. ඒ සියල්ල වූ විට මේක අසමත් රාජ්‍යයක් බවට පත්වෙනවා. දැන් මේ වෙමින් පවතින්නේ ඒක.

අක්කර 33,000 ඇතුළෙ වෙනමම ආයෝජන කලාපයක් හදන්න සැලැසුම් කරලා තියෙන්නේ.

එහි තියෙනවා ඉන්දීය සාගරයේ නාවික කටයුතුවලට හා සබ්මැරීන් සඳහා සේවා සපයන ඒකකයක්. ඒ අක්කර 33,000 ඇතුළෙ ආයෝජනය කළ හැක්කේ ඇමෙරිකානු, ඉන්දියානු හා ජපන් සමාගම් පමණයි. ඒ දැවැන්ත ව්‍යපෘති ඇතුළෙ ඔවුන්ගේ මිලිටරිමය වුවමනාවක් සිදු නෙවෙයි කියලා කියන්න පුළුවන් කාටද?

ඇමෙරිකාවේ සහස්‍ර අභියෝග ජයගැනීමට සැලසුම් හදන මිලේනියම් චැලෙන්ජ් කෝපරේෂන් ආයතනය මෙරටට යෝජනා එවනවා. එහි ප්‍රධානියා තමයි ඇමෙරිකානු රාජ්‍ය දෙපාර්න්තුමේන්තුවේ ලේකම්.

මිලේනියම් චැලෙන්ජ් කෝපරේෂන් සමාගමේ ලංකාවේ කාර්යාලය කොහෙද තියෙන්නෙ. වෙන කොහේවත් නෙවෙයි අරලියගහ මන්දිරය ඇතුළෙයි. මේකට අනුයුක්තව වැඩ කරනවා දේශීය නිලධාරීන් කිහිපදෙනෙක්.

මේකෙ තව යෝජනාවක් තියෙනවා. ත්‍රිකුණාමල වරාය හා කොළඹ වරාය යා කොට විශේෂ ආර්ථික පටියක් ඉදිකිරීම. රට මැදින් දිස්ත්‍රික්ක 7ක් අතරින් එය දිවෙන්නේ. දළ වශයෙන් එහි දිග කිලෝමීටර් 200යි. අක්කර කොපමණ අඩු වෙයිද කියලා ගණන් හදන්න බැහැ.

රටේ දිස්ත්‍රික් 7ක් හරහා හැදෙන මෙහි ඇමෙරිකානු නීතිය බලපැවැත්වුණොත් මෙයින් වෙන්නේ රට භෞතිකව දෙකඩ කිරීමක් නෙවෙයිද?

අගමැති රනිල්ගෙ පට්ටම නැතිවෙද්දී යුරෝපා තානාපතිවරුන්ට නින්ද ගියෙ නැත්තෙ ඇයි කියලා දැන් තේරෙනවා නේද?

මේ පැවැසුව සැලැසුම් එකකට එකක් සම්බන්ධයි. අනතුරුව ඇමෙරිකානු උපාය මාර්ගයට අනුව සියල්ල සිදුවෙන්න ගන්නවා.

ශිරාන් රණසිංහ, නිසංසලා අබේගුණසේකර උපුටාගැණීම  මව්බිම

පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර තිබෙන නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා කෙටුම්පතට අගමැති රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා එකඟද නැද්ද කියා සිය ස්ථාවරය රටට හෙළි කළ යුතු බව යුතුකම සංවාද කවයේ සභාපති ගෙවිඳු කුමාරතුංග පැවැසීය.

‘ඒකීය’ වචනය යොදා ගනිමින් තවදුරටත් ජනතාව රවටමින් කටයුතු නොකරන ලෙසද ඒ මහතා කීය.

ඒ මහතා මේ බව කියා සිටියේ කොළඹ 7 ශ්‍රී සම්බුද්ධත්ව ජයන්ති මන්දිරයේ ඊයේ (31දා) පෙරවරුවේ පැවැති පුවත්පත් සාකච්ඡාවකදීය.

ගෙනැවිත් ඇත්තේ විශේෂඥයන්ගේ යෝජනාවක් පමණකැයි අගමැතිවරයා කියා තිබූ බවද ඒ මහතා කීය. මෙය පාර්ලිමේන්තුවේදී තුනෙන් දෙකකින් සම්මත විය යුතු නිසා බිය විය යුතු නැතැයි අගමැතිවරයා කියා තිබූ බවත් පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක කැමැත්ත අකැමැත්තට ප්‍රථමයෙන් මෙම යෝජනාව ගෙනා අගමැතිවරයාගේ ස්ථාවරය රටට කිවයුතු බවද ඒ මහතා කියා සිටියේය.

මෙම කෙටුම්පතට ඒකීය නමැති වචනයක් දමා සිංහල, දෙමළ, ඉංග්‍රීසි පිටපත් හරහා වචන හරඹයක් කර ඇතැයිද ඒ මහතා කීය.

ඒකීය වචනය ඉංග්‍රීසි පිටපතට දමා යුනිටරි වචනය භාවිත නොකර ඉතා භයානක ලෙස ජනතාව රවටමින් සිටින බවද ගෙවිඳු කුමාරතුංග මහතා පැවැසීය.

මවුපියන් විසින් දරුවන් රවට්ටනවා සේ පාලකයන් එක්ව ජනතාව රැවටීම ඉතා අභාග්‍ය සම්පන්න මෙන්ම අවාසනාවන්ත තත්ත්වයක් වී තිබෙන බවද ඒ මහතා කියා සිටියේය.

රටේ ව්‍යවස්ථාව පාවිච්චි කරමින් රට බෙදා වෙන්කරලීමට මේ පාලකයන් ක්‍රියා කරමින් සිටින බවත් නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් නොවන බව කියමින් පාර්ලිමේන්තුවට අගමැතිවරයා විසින් ගෙනැවිත් ඇති මෙකී කෙටුම්පතට තමා එකඟද නැද්ද යන්න මුලින්ම ප්‍රකාශ කළ යුතු බව ගෙවිඳු කුමාරතුංග මහතා එහිදී පැවැසීය.

පාලකයන් විසින් රට බෙදන ව්‍යවස්ථාවක් ගෙන ඒම විදේශ ආක්‍රමණයකටත්, ත්‍රස්තවාදයටත්, බෙදුම්වාදයටත් වඩා ඉතා භයානක යැයිද පාලකයන්ගේ මේ දුෂ්ට ක්‍රියාවට එරෙහිව ජනතාව පෙළ ගැසිය යුතු බවද ගෙවිඳු කුමාරතුංග මහතා කියා සිටියේය.

දෙනගම ධම්මික රණවීර උපුටාගැණීම  මව්බිම

ඇමෙරිකා යුද නැව්වලට ත්‍රිකුණාමලය වරාය ලබා දීම මේ රටේ ඉඩම් ඇතුළු ස්වෛරීත්වය අහිමි කිරීම බෙදුම්වාදී න්‍යාය පත්‍රයේ තවත් අවස්ථාවක් යැයි වෛද්‍ය වසන්ත බණ්ඩාර ප්‍රකාශ කළේය.

ඔහු එම අදහස් පළ කළේ ඊයේ (31දා) ජාතික සමතා බලවේගය රාජගිරියේදී පැවැත්වූ මාධ්‍ය හමුවකට සහභාගි වෙමින්ය. එහිදී වැඩිදුරටත් වසන්ත බණ්ඩාර මහතා මෙසේද පැවැසීය.

ඇමෙරිකාවේ කඳවුරු මේ රටේ නොපිහිටුවන බව ආරක්‍ෂක රාජ්‍ය ඇමැති කියනවා. ජපානයේ ඔකිනාවහි තිබෙන ඇමෙරිකා කඳවුරේ හමුදා සෙබළු 25,000ක් විතර ඉන්නවා. එහෙම කඳවුරක් ලංකාවේ පිහිටුවන්නේ නැහැ. ඒ අතින් ආරක්‍ෂක රාජ්‍ය ඇමැති කියන කතාව ඇත්තක්. ඒ වගේම කොරියාවේ හැම්ප්‍රෙස් වගේ භටයෝ 25,000ක් විතර ඉන්න කඳවුරක් පිහිටුවන්නත් ඇමෙරිකාවට අවශ්‍යතාවක් නැහැ.

ඒත් මුළු රටම උපායමාර්ගික වශයෙන් ඇමෙරිකා අරමුණු වෙනුවෙන් යොදා ගැනීමේ අවස්ථාවක් තමයි මේ නිර්මාණය වෙන්නේ. ඇමෙරිකාවේ ජෝන් සීස්ටනිස් කියන ආරක්‍ෂක ගුවන් යානා 100ක් නතර කරන්න පුළුවන් නෞකාව මේ වන විට ත්‍රිකුණාමලයේ රඳවා තිබෙනවා. ඔවුන් කියන්නේ මේක තාවකාලික සැපයුම් කේන්ද්‍රයක් කියලයි. එහෙම කියන්නේ නැවක් නිසායි. ඒත් මේ නැව අවශ්‍යතාව අනුව සදාකාලිකවම වුවත් තියන්න පුළුවන්. එතකොට මේක සැපයුම් කේන්ද්‍රයක්.

‘පැසිපික් ප්ලීඩ්’ කියන ඇමෙරිකාවේ විශාලතම හමුදා බළඇණිය විසින් ලෝකයේ මුහුදෙන් 50%කට වඩා අත්පත් කරගෙන සිටිනවා. ට්‍රම්ප් ජනාධිපතිතුමා මේ බළඇණිය ඉන්දියා ශාන්තිකර බළඇණිය ලෙස නම් කරලා තියෙනවා. මේ හමුදා බළඇණියට අනුකණ්ඩ 9ක් තියෙනවා.

ත්‍රිකුණාමලයේ සැපයුම් කේන්ද්‍රයට කටුනායක ගුවන්තොටුපළ භාවිත කරනවා. හමුදා සෙබළු 6500කට පහසුකම් සපයන්න පුළුවන් මේ යාත්‍රාව මඟින් ඉන්දියන් සාගරයේ සියලු යුද නැව්වලට හා සබ්මැරීන්වලට සැපයුම් ලබා දෙන්න පුළුවන්. ඉන්දියාව විසින් අත්කර ගෙන සිටින ත්‍රිකුණාමලය තෙල් ටැංකිවලින් ඉන්ධන ලබා දෙන්නත් පුළුවන්.

මේ ගිවිසුම 2018 අගෝස්තු 28දා තමයි ආණ්ඩුව අනුමත කරන්නේ. ගිවිසුමක් කිව්වට ඇමෙරිකාව කළ ඉල්ලීම පිළිගැනීම තමයි එහිදී සිදු වන්නේ. 1995දී එවකට සිටි ජනාධිපතිත් ඉතා කුඩා කාරණා කිහිපයකට මෙවැනි ගිවිසුමක් අනුමත කළා. රනිල් වික්‍රමසිංහ එම ගිවිසුම පුළුල් කරලා දීර්ඝ කළා.

ඒ නිසා අමෙරිකාවේ කොන්ත්‍රාත්කරුවන්ට, භූමි හිමිකරුවන්ට, සේවකයන්ට පවා තානාපති මුක්තිය ලැබෙනවා.

ඇමෙරිකාවේ සාම හමුදාවකුත් ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවලට ඉංග්‍රීසි උගන්වන්න එනවා. ඔවුන් ඔත්තුකරුවන් ලෙස කටයුතු කරන අතරම ඇමෙරිකාවේ වුවමනාව සාධාරණීකරණය කරනවා.

ඒ වගේම මිලේනියම් චැලේන්ජ් කෝපරේෂන් කියන සමාගමකුත් තියෙනවා. ඇමෙරිකා රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවේ මූලිකත්වයෙන් හදන එම සමාගමේ කාර්යාලයක් මෙරට අගමැති කාර්යාලය තුළ තිබෙනවා. ඇමෙරිකාවේ රාජ්‍ය ලේකම් තමයි එහි සභාපති. ත්‍රිකුණාමලය ආයෝජන කලාපයක් කොට ත්‍රිකුණාමලය සිට කොළඹ දක්වා ආයෝජන පටියක් ඔවුන් නිර්මාණය කරනවා. ‘සුබානා ජුරෝම්’ නමැති සිංගප්පූරු සමාගම තමයි උපදේශන සිදු කරන්නේ. එම ආයෝජන කලාපයට එන්න පුළුවන් ඉන්දීය, ජපාන සහ ඇමෙරිකා සමාගම්වලට විතරයි. ඒ කියන්නේ යුදමය සන්ධානය තුළ ඉන්න රටවලට පමණයි.

එම ආයෝජකයන්ට ඉඩම් දෙන්න ඉඩම් බැංකු පනත ගේනවා. රාජ්‍ය ආයතන සතු ඉඩම් ලියාපදිංචි කරලා ඉඩම් බැංකුවෙන් ඉඩම් දෙනවා. 1972 ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණ කොමිසම යටතේ සුද්දන්ගෙන් ගත්ත ඉඩම් ඇතුළු සියලු දේ ආයෙත් සුද්දන්ට දීමේ දුෂ්ට පනතක් තමයි මේ ක්‍රියාත්මක වෙන්නේ.

රියාර් අද්මිරාල් සරත් වීරසේකර,
ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය සමඟ රනිල් වික්‍රමසිංහ හිතුමතයට ගිවිසුමක් අස්සන් කරලා. ඒක ගැන ජනාධිපති, කැබිනට් මණ්ඩලය හා පාර්ලිමේන්තුව දැනුවත් කරලා නැහැ. 2001 සාම ගිවිසුම අස්සන් කළෙත් කිසිවකුගෙන් හෝ විමසා නොවෙයි, මෙවැනි සංවේදී ගිවිසුම් අස්සන් කරන්න ශ්‍රී ලංකාව රනිල් වික්‍රමසිංහගේ බූදලයක් නොවෙයි.

ආචාර්ය ගුණදාස අමරසේකර මහතා,
බටහිරට අවශ්‍ය කඳවුරක් ඇති කිරීමේ ක්‍රියාමාර්ගයක් තමයි නිරන්තරයෙන් දියත්වන්නේ. ආරක්‍ෂක ලේකම් හේමසිරි ප්‍රනාන්දු අළුගුත්තේරු කියමනක් කියලා තිබුණා. රණවිරුවන්ට විරුද්ධව කටයුතු කරන්න දමිළ ඩයස්පෝරාවෙන් උදවු ඉල්ලා තිබුණා. අපේ රට ප්‍රභාකරන්ගේ ත්‍රස්තවාදයෙන් බේරාගත් රණවිරුවන් අමතක කරන හැමෝම දේශද්‍රෝහීන්.

ජේ‍යෂ්ඨ නීතිඥ කල්‍යානන්ද තිරාණගම,
ඇමෙරිකාව සමඟ ගිවිසුමක් අස්සන් කරන්න රනිල් වික්‍රමසිංහට නීත්‍යනුකූල බලයක් නැහැ. ඒක ව්‍යවස්ථා විරෝධීයි. 2007දී ඇමෙරිකාව සමඟ අනේ‍යාන්‍ය සහයෝගිතා ගිවිසුමක් අස්සන් කළා. ඒකත් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර තිබුණේ නැහැ. වාසුදේව නානායක්කාර ඇතුළු පිරිසක් එම ගිවිසුම අස්සන් කිරීමට විරුද්ධව ශේ‍ර්ෂ්ඨාධිකරණයට ගියා. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස එම ගිවිසුම පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළා.

ප්‍රභාකරන්ට විරුද්ධව යුද්ධයක් තිබුණු නිසා ජාත්‍යන්තර සහාය ලබා ගන්න එවැනි ගිවිසුම් අවශ්‍ය වුණා. වරායේදී පහසුකම් සැපයීම පමණයි ඒකෙන් සිදු වුණේ. ඒත් ඇමෙරිකාව සමඟ රනිල් අස්සන් කළ ගිවිසුම ඉතා භයානකයි. සමස්ත රටම ඇමෙරිකා කඳවුරක් බවට පත්වීම තමයි ඒකෙන් සිදු කෙරෙන්නේ. කොළඹ වරායේ සිට ත්‍රිකුණාමලය දක්වා විශේෂ කලාපයක් හෙවත් පාරක් කැපීමටද නියමිතයි. රනිල් වික්‍රමසිංහගේ මේ ක්‍රියාකලාපය නිසා රට අනාරක්‍ෂිත වෙනවා. විදේශ රටවලට රට උකස් තැබීමක් තමයි මේ කරන්නේ.

පාඨලී චම්පික විසින් රනිල් වික්‍රමසිංහ හැඳින්නුවේ නූතත ‍ෙදාන් ජුවාන් ධර්මපාල කියලයි. ඒත් ‍ෙදාන් ජුවන්ට කෝට්ටේ විතරයි පාලනය කරන්න පුළුවන් වුණේ. රනිල් වික්‍රමසිංහ මුළු රටම විනාශ කරනවා. චීනය හා රුසියාවට විරුද්ධ යුද්ධයකදී මේ රට භාවිත කිරීම මේ ගිවිසුම් අස්සන් කිරීමට ප්‍රධාන හේතුවක්.

Courtesy Adaderana

Leader of the House Lakshman Kiriella today submitted a proposal for Parliament approval to increase the number of ministerial portfolios, stating that the United National Party (UNP) has formed a national government.

The proposal states that whereas the UNP which obtained the highest number of seats in Parliament has formed a National Government, Parliament determines in terms of Article 46(4) of the Constitution of Sri Lanka that the number of Ministers in the Cabinet of Ministers shall not exceed 48 and the number of Ministers who are not Cabinet Ministers and the number of Deputy Ministers shall not exceed 45.

Leader of the House and Minister of Public Enterprise Lakshman Kiriella has handed over the proposal to the Secretary-General of Parliament in order to take steps to present it for Parliament’s approval.

Xinhua

A shield tunneling machine self-developed by China Railway Construction Heavy Industry Co. Ltd (CRCHI), a major heavy machinery producer, passed acceptance tests on Friday and will be exported to Sri Lanka soon.

It will be the country’s first domestically-made shield tunneling machine to be exported to Sri Lanka, according to the company based in Changsha City, central China’s Hunan Province.

The machine, with a diameter of 3.7 meters and a 120-meter-long body, is relatively small in size but its functions and digging efficiency are equal to larger machines, said Zhang Ruilin, a designer of the machine.

The machine will be used in drainage projects in Sri Lanka starting from April.

Courtesy Adaderana

Sri Lanka, which last year handed over a strategic port to a Chinese firm for a 99-year lease as a debt swap, will soon sign a USD 1 billion consessional loan agreement with Beijing to fund a major highway project linking Colombo to the hill capital of Kandy.

The construction of the first phase of the road linking Colombo with Kandy had been delayed for more than two years due to a lack of funding.

Sri Lankan Ambassador to China Karunasena Kodituwakku, was quoted by the official media in Beijing on Friday as saying that the USD one billion will be used for the first stage of the central highway.

The second stage will be financed by Sri Lankan consortiums and the third by Japanese loans.

Earlier, the chief of Sri Lanka’s central bank said the country will receive a sovereign loan of USD one billion from the Bank of China in the first quarter of this year, and it will be used to meet repayments in the coming months.

Kodituwakku did not confirm if it was the same loan and whether it is linked with the USD one billion loan from the Export-Import Bank of China, the state-run Global Times reported.

The envoy thanked China which he said had provided assistance to Sri Lanka in both long-term project loans and day-to-day needs. Kodituwakku also revealed that the country was negotiating with the China Development Bank for short-term loans.

Playing down the allegations that China’s financial assistance to Sri Lanka has led it into a debt trap, he said, We don’t agree with that. China never forced us to take a loan. If there is something wrong with the loans we have taken, it’s our responsibility. It’s not fair to blame China or another country, saying Sri Lanka is a victim”.

According to reports, Sri Lanka owed USD eight billion debt to China.

The envoy said though Colombo has borrowed from many countries, including India and Japan, as well as multilateral organisations, it is not heavily indebted.

This year Sri Lanka has to settle nearly USD 4 billion, and the country has more than USD 8 billion in reserves. But we cannot use all that money just to pay back. We have to keep a minimum balance,” he said.

Sri Lanka is in talks with China on a free trade agreement. They have reached consensus on many issues, but (the agreement) isn’t finalised,” the Ambassador said, adding We hope this year will be the critical year to finalise it.”

He said the Colombo port is a very crucial transit port serving India. India’s strong economy will prop up the port as a successful entity.

Sri Lanka last year granted a 99-year lease on Hambantota port to a Chinese firm over its inability to repay loans to Beijing for the USD 1.4 billion project.

He expressed hope that Chinese firm can turn the Hambantota port into a successful facility.

-Agencies

Owen Bowcott and Diane Taylor Courtesy The Guardian

By Phil Miller at Westminster Magistrates Court Courtesy Morning Star

 lanka C news

මහින්ද රාජපක්‍ෂ රජය විසින් ඇනැවුම් කර තිබූ ගුවන් යානා අහෝසි කිරීම සදහා විශාල දඩු මුදලක් ගෙවීමට සිදුවීම, නව රජය යටතේ මිලට ගන්නා ලද පරණ ගුවන් යානයක් කිසිදු ගමනක් යා ගත නොහැකිව ගාල් කර තැබීමත් ගැන සිරස රූපවානිය සිය ප‍්‍රවෘත්ති විකාශණයේදී ඇමති කබීර් හෂීම්ට දැඩි ලෙස විවේචන එල්ල කලේය.

ඇමතිවරයා විසින් අත්සන් තබන ලද කැබිනට් පත‍්‍රිකාවන් පවා උපුට දක්වන්නට සිරස රූපවාහිනිය කටයුතු කලේය.

අදාල චෝදනාවන් සම්බන්ධයෙන් ඇමතිවරයාගෙන් විමසා සිටින්නද සිරස මාධ්‍යවේදීන් කටයුතු කර තිබින.

BY EDWARD THEOPHILUS

News in Sri Lanka during the past several weeks seem to be gloomy and many Sri Lankan living in overseas and in the country question whether Sri Lanka is a corrupt state despite its label that it is a people-oriented democratic country. Several commissions appointed and investigated several cases, but results have been seen by ordinary people in the country.  Despite the commissions of inquiry news media is still talking about corruption cases and the responsible politicians for these corruption cases are successfully serving.  Although the international experts on constitutional matters state that a constitution is indispensable in order to enhance the laws and regulations for any country, the practicality in Sri Lanka shows that the constitution has not supported to eliminate or to control corruptions.

The elections held in 2015 (Presidential and general election) primarily focused on the elimination of corruption and enhance the laws and regulations and clearly defining the powers and duties of the government.  It also widely published in Sri Lanka that the  Obama administration in the USA spent millions of dollars to re-establish democracy and regime change in the country.  The regime change was visible and now people see that severe corrupt regime was established in the name of the clean regime.

Who got US money? Nobody knows about it. So-called free media or non-black media directed the blame to NGOs, who publicly talked about corruptions and the regime change.  Now these NGO representatives also silent and why they are hushed to open mouth and direct talk to the regime they supported to establish.  The experience 2015 give clear advice and directions that Sri Lankans shouldn’t listen to NGOs regarding political or any other matters as they are misguiding.  There is no clear accountability for NGO people or their advice.

Sri Lanka had corruptions in the history.  When examining the period after independence in 1948, corruption begun to grow after the 1960 election.  Since then politicians, bank employees, and social workers highly involved in corrupt activities.  The governments in the office clearly knew about the corruption and bribery and scared to publicly talking about such malpractices as they were politically disadvantaged to them.  The current situation is corruption, bribery, drug dealing and another kind of malpractices got together and have become a complex problem.

During the election period, various kind of corrupt activities expressed in election platforms and later attempted to prosecute them, unfortunate it was not possible as the speeches of election platforms were mere rhetoric with provable evidence at the court of law.  Some people publicly talked about billions of dollars but the quantum was more than the gross national product of Sri Lanka.  Many corruption cases were related to procedural issues rather than true financial deals or they do not consist with the criminal concepts of actus rues and mens rea. Procedural issues are related to the English law concept of administrative discretion and many accusers have no idea about these legal concepts.

Current president elected in 2015 with full power of an executive president and he could not be excluded from the responsibilities for corrupt activities of the own government. After the 19^th amendment, the president of the country still has impunity to avoid legal obligations in respect of corrupt activities, is not clearly understood by people. President has appointed certain so-called civil society people, who supported him come to power and some of them associated with terrorist activities or possible religious violence in the country.

The prime minister or his cabinet do not talk anything about the corruption-related issues and seem that they strongly believe that talking about past corruption would support to cover up current corruptions.

What went wrong is the question of academics in the country.

N.A.de S. Amaratunga

Several Provinces have existed without their Councils with no breakdown of essential services to the people for more than one year due to elections not being held. Though it is argued that not holding elections on time is a denial of democratic rights not holding elections for redundant institutions which in fact are a white elephant and a burden on the tax paying poor people could be considered a blessing in disguise. PCs were created as a solution to the so called ethnic Tamil problem but the silence of Tamil politicians on the issue of delay in elections to the Northern PC is deafening to say the least. If they can do without their PC there cannot be an ethnic problem of enormous magnitude which necessitated a protracted war of 30 years and the introduction by force of the 13th A by India. People of this country did not ask for the 13th A, it was forced on us by a hegemonic imperialist India partly to pacify Tamil Nadu politicians, and to prevent other interested global powers getting into the fray for geopolitical reasons. Our poor people have to pay for global geopolitical vagaries and local communal dubious ‘aspirations’.

There have been several letters in these columns asking for a clarification of the issue known by several names such as Ethnic problem, Tamil Problem, Language Problem, National problem so on and so forth. But an answer in clear terms that ordinary people understand has not emanated from those who wag eloquence on the subject. This problem could be traced back to the times before independence when Tamil leaders petitioned the British government calling for a separate Tamil state on the basis that a Tamil state existed before foreign invaders conquered the country. The fact that the Tamil state they refer to was an occupation by South Indian invaders can easily be proved but due to space constraints it could be postponed to a future occasion. The Tamil problem from that unholy beginning had evolved through several stages such as the demand for a 50% representation in the State Council for minorities, demand for federalism, anti-Sinhala demonstrations in 1956, Vadukodai Declaration in 1976 and the LTTE war for the creation of Eelam. There had always been foreign involvement and support for the so called Tamil cause and at present it is spearheaded by Britain mainly due to the political clout and vote base of the Tamil Diaspora with the British political parties vying with each other to please the diaspora to get their votes. The USA, Europe and other western countries and also the regional power India are involved due to geopolitical reasons. Thus the issue is not one that originates from the people of the country but one that has been created by minority politicians with the instigation, support and sponsorship of interested foreign powers. At present the Tamil politicians sans the LTTE seem to have reverted back to lobbying the foreign powers quite successfully with the willing support of local opportunist politicians to pursue their separatist agenda.

The Provincial Councils do not serve any useful purpose. Instead it is another bureaucratic barrier to the people that increase the red tape, inconvenience, waste of time, money and energy of the people. Further it has increased the number of corrupt politicians that people have to bribe to get any official work done. The devolution of power via these PCs is totally redundant as shown by the inability of the Northern PC, which was formed for the very purpose of solving the Tamil problem, to make use of the opportunity to serve the people. The work done by these PCs could easily be carried out by the GA and the kachcheri system we had previously without the involvement of politicians. Similarly administrative power could be devolved to the North through the local government institutions. The 13^th A with its Land and Police powers hangs over us like a Sword of Damocles which could eventually pave the way for a separate state. Thus the 13^th A and its offspring the provincial councils could be done away with bringing great benefit to the people including Tamils.

One of the main campaign slogans of he incumbent president, though he may now have changed his mind, was the abolition of the presidency. One of his main supporters the late Ven Sobitha was adamant that the presidency was inimical to the country and monstrous in its concentration of power in one office. However, those who vie for the preservation of the presidency argue that a president elected by the entire country and representing their sovereignty must have control over the provincial councils if centrifugal separatist forces which abound in Sri Lanka are to be thwarted. Yet the presidential powers relevant to this aspect of the problem become non-essential if the 13^th A with police and land powers and the PCs are abolished. Executive powers then could repose in the cabinet of ministers. This would also reduce the political institutions and the expense of electing and maintaining them which may be too heavy for a poor country. JRJ created a monster when there was no need as there were no PCs then. 13^th A added to the monstrosity. It is time to get rid of all these monsters and install a simple inexpensive system of governance consisting of incorruptible, honest, patriotic people.

One may ask what about the Tamil problem. Firstly this has not been clearly explained. As far as any fair minded person could see Tamils in Sri Lanka are better off than Tamils in India. In Tamil Nadu for instance, Tamils cannot represent a case in courts in the Tamil language, leave alone anywhere else in India, where as Tamils in Sri Lanka could do so anywhere in the country. Tamils in the North and the East have no issues that other communities do not have regarding the use of language, education, employment, economy, household income, culture, sports etc. The house hold income in Vavuniya is better than that in Kandy, so are the roads. They have excelled in education. They have no special problems that arise due to their ethnicity. If Tamils are  discriminated they would not be able to achieve what they have. As for their political rights, these could easily be addressed at the centre of political power instead of at the periphery as the country is very small. Tamil representation at the centre should be made more meaningful particularly on matters related to minorities. The money saved by the removal of the presidency, PCs and 13^th A  could be used for the benefit of everybody. Tamils and other minorities should be made to develop a sense of belonging in the country of their berth. A federal state is not necessary for this, in fact a federal state based on ethnicity would result in the hardening of ethnic identity and lead to a tendency for secession.

මාධ්‍ය නිවේදනය විපක්ෂ නායක කාර්යාලය

 2015 වසරේ සිට මේ දක්වා සිදු කොට ඇති දේශපාලන පලිගැනීම්, අසාධාරණකම් නීතීවිරෝධි කටයුතු හා වංචා දූෂණ සම්බන්ධයෙන් ගතහැකි පියවර පිළිබදව නීතී උපදේශන සේවාවක් පස්වන විධායක ජනාධිපති හා විපක්ෂ නායක ගරු මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමාගේ උපදෙස් අනුව ක්‍රියාත්මක කිරිමට කටයුතු සූදානම් කොට ඇත.

 ඒ අනුව 2019 පෙබරවාරි මස 06 වන දින සිට සෑම බදාදා දිනකම සවස 01.00 සිට 05.00 දක්වා අංක 30, ශ්‍රීමත් මාර්කස් ප්‍රනාන්දු මාවත, කොළඹ – 07 පිහිටි විපක්ෂ නායක කාර්යාලයේ මෙම නීති උපදේශන සේවාව පැවැත්වේ.

 2015 න් පසු වර්ථමාන රජයෙන් අසාධාරණවලට, පළිගැනීම්වලට ලක්වූ සැමට ඒ පිළිබදව ගතහැකි නීතීමය ක්‍රියාමාර්ග සම්බන්ධයෙන් උපදෙස් ලබා ගැනීමටත් එම කාලය තුළ රජයේ ආයතන, දෙපාර්තමේන්තු, සංස්ථාපිත මණ්ඩලවල සිදුවී ඇති වංචා, දූෂණ හා අක්‍රමිකතා සම්බන්ධයෙන් ද එකී ආයතන මගින් අසාධාරණකම් සිදුවී ඇත්නම් ඒ සම්බන්ධයෙන් ද තොරතුරු වෙතොත් අවශ්‍ය පියවර ගැනීම සදහා එම තොරතුරු ලබාදීමට අපේක්ෂා කරන සියලුම දෙනාහට සෑම බදාදා  දිනකම ප.ව. 01.00 සිට 05.00 දක්වා ඉහත ලිපිනයේ පිහිටි විපක්ෂ නායක කාර්යාලය වෙත පැමිණිමට හැකි බව කාරුණිකව දන්වමි.  

රොහාන් වැලිවිට

විපක්ෂ නායක මාධ්‍ය ලේකම්

මාධ්‍ය නිවේදනයයි Railway Technologists Union 

ගරු ප‍්‍රවාහන හා සිවිල් ගුවන් සේවා අමාත්‍ය,
අර්ජුන රණතුංග මැති තුමා, 
ප‍්‍රවාහන හා සිවිල් ගුවන් සේවා අමාත්‍යාංශය,
බත්තරමුල්ල.

2020 වර්ෂයේදී දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවේ පුහුණු ශිල්පීන්ගේ පුරප්පාඩු පිරවීමට අවශ්‍ය කඩිනම් වැඩ පිළිවෙලක් ක‍්‍රියාත්මක කරන ලෙස ඉල්ලීම

දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවේ තාක්‍ෂණ සහායක, අර්ධ පුහුණු ශිලිපීන් හා පුහුණු ශිල්පීන් යන ශ්‍රේණි තුල සිටින දුම්රිය සේවකයින්ගෙන් 75% කට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් පුහුණු ශිල්පීන් ලෙස 2019 සහ 2020 වර්ෂ වලදී විශ‍්‍රාම යාමට නියමිතව ඇත. ඒ හේතුව නිසා මතුවන පුරප්පාඩු නියමිත සේවාවන් පවත්වාගෙන යාමට නොහැකි තත්වයක් උද්ගත වන බව පෙන්වා දෙමු.

අද වන විට අලූතින් එන්ජින් හා මැදිරි ගෙන්වුවද ඒ සඳහා ශ‍්‍රම දායකත්වය ලබාදිමට අවශ්‍ය පුහුණු ශ‍්‍රමිකයන්ගේ පුරප්පාඩු සංඛ්‍යාව එම එන්ජින් හා මැදිරිවල නඩත්තු කටයුතු ඉටුකිරීමේ දී ආයතනය බලාපොරොත්තුවන පලදායිතාවය මේ වන විටත් බිඳ වැටෙමින් තිබේ. අද වන විට පුහුණු ශිල්පීන්ගේ පුරප්පාඩු 2024 ක සංඛ්‍යාවක් පවතින අතර, අර්ධ පුහුණු ශිල්පීන්ගේ පුරප්පාඩු 1024 ක ප‍්‍රමානයක් ද මේ වන විට පුරප්පාඩු වී පවතී. එම තත්වය 2020 වර්ෂය වන විට 75% අභිබවා යෑමට විය හැකි අතර, පුහුණු ශිල්පීන් ලෙස පසුගිය දිනවල කාර්මික විද්‍යාලවල පුහුණුව ලැබූ 193 දෙනෙකුට පත්වීම් ලබා දී ඇති මුත්, එම බඳවැගැනීම් ද සිදුකර ඇත්තේ වසර 10 කින් පසු බව පෙන්වා දෙමු. මේ වන විටත් දුම්රිය කාර්මික විද්‍යාල තුලින් පුහුණුව නිම කරන ලද ශිල්පීන් විශාල සංඛ්‍යාවක් සිටින අතර ඒ හා සමාන අභ්‍යන්තර සුදුසුකම් ලැබූ ශිල්පීන් ද ඇති මුත් නව බඳවාගැනීම් පරිපාටි වල මතු වී ඇති ගැටළු සහගත තත්වයන් නිසා එම ප‍්‍රශ්න දිගින් දිගටම විසඳුම් නැතිවීම උග‍්‍ර ප‍්‍රශ්නයක් බවට පත්වී ඇත. මේ පිළිබඳව රාජ්‍ය සේවා කොමිසමේ අවධානය යොමුකර ඇතත් කඩිනම් විසඳුම් ලබා නොදීම තුල බඳවාගැනීම් සිදු කිරීමට නොහැකි වී ඇත. මෙම තත්වය ආයතනයක් ලෙස දුම්රිය සේවය පවත්වාගෙන යාමට විශාල බාධාවක් වී ඇති අතර, එම නිසා මේ පිළිබඳව ඔබ තුමාගේ මැදිහත්වීම තුලින් කඩිනම් විසඳුම් ලබාදීමට අපොහොසත් වුවහොත් දුම්රිය සේවය කඩා වැටෙන තත්වයකට පත්විය හැකි බව පෙන්වා දෙමු. ඉහත කරුණු සම්බන්ධයෙන් ඔබතුාමාගේ අවධානය යොමුකොට මේ සඳහා කඩිනම් වැඩ පිළිවෙලක් ක‍්‍රියාත්මක කරන ලෙස ඉල්ලා සිටිමු.

ස්තූතියි.

මෙයට,
එම්.ඒ.රත්නසිරි
ප‍්‍රධාන ලේකම්
M. A. Ratnasiri
Chief Secretary

පිටපත්:
ගරු ස්ථීර ලේකම් තුමා
දුම්රිය සාමාන්‍යධිකාරී තුමා
සියළුම විද්යුත් හා මුද්‍රීත මාධ්‍ය

අද (31) දින ඒකාබද්ධ විපක්ෂය  මාධ්‍ය සාකච්ඡුාවට සහභාගි වූ නියෝජිතයින්

 පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍ර සෙහාන් සේමසිංහ මහතා
පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍ර ඉන්දික අනුරුද්ධ මහතා

• වහාම එක්නැලිගොඩ, ලසන්ත වික‍්‍රමතුංග ඝාතකයින් රට හමුවේ හෙළි කරන්න
• එජාපයට මාද්‍යවේදින් ඝාතනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් හොද ඉතිහාසයක් තියෙනවා.
• එජාප රජයන් යටතේ රිචඞ්ද සොයිසා, පේ‍්‍රමකිර්ති අල්විස්, එච්. ඊ. තේවිස් ගුරුගේ, ප‍්‍රභාත් ජිනදාස, මහින්ද බණ්ඩාර, ලක්ෂ්මන් පෙරේරා වගේ ලයිස්තුවක්ම තියෙනවා
•  ආණ්ඩුව කෘෂිකරම්ය විනාශ කිරීමට පිඹුරුපත් සකසමින් සිටින්නේ

පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍ර සෙහාන් සේමසිංහ මහතා

මේ ආණ්ඩුව දිගින් දිගටම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය උල්ලංඝණය කරමින් සිටිනවා. පළාත් පාලන මැතිවරණය ජනතාවට දෙන්න ආණ්ඩුවට වසර දෙකහමාරකට වැඩිකාලයක් ගත වුනා. ඒකාබද්ධ විපක්ෂය ප‍්‍රමුඛ ජනතාව ආණ්ඩුවට බල කරලයි මේ මැතිවරණය දිනාගත්තේ. එහිදී එවකට රජය නියෝජනය කරපු සෑම පාර්ශ්වයක්ම අන්ත පරාජයකට ලක්වුනා. දැන් උත්සාහ කරන්නේ පළාත් සභා මැතිවරණය නොතබා ඉන්නයි. මැයි 31ට පෙර පලාත් සබා මැතිවරණය පවත්වන්නැයි ජනාධිපතිතුමා කැබිනට් පති‍්‍රකාවක් ඉදිරිපත් කරපු කතාවක් මාධ්‍යයේ පළවුනා. මැතිවරණ කොමිෂමේ සභාපතිවරයාත් නොවැම්බර් මස 09ට පෙර මැතිවරණය නොපැවැත්වුවොත් ඉල්ලා අස්වෙන බව නිවේදනය කළා. ජනතාවත් දිගින් දිගටම මැතිවරණය බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නවා. එවැනි අවස්ථාවක තවත් මැතිවරණය කල් දා ගැනීමේ උත්සාහයක් අපි දකිනවා. අගමැතිවරයා වෙනුවෙන් මේ නිවේදනය කරන්නේ සභානායකවරයායි. මැතිවරණය ස`දහා පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවක් පත් කරනවාලූ. පක්ෂ නායක රැුස්විමක් කැදවන්න අගමැතිවරයා තීරණය කරපු බව සභානායකවරයා නිවේදනය කරනවා. ඒ වගේම මේ රටේ ස්වාධීන මැතිවරණ නිරීක්ෂකයින් පාර්ලිමේන්තුවේ තේරීම් කාරක සභාවක් පත් කරන්න කියනවා. පක්ෂ නායක රැුස්වීමක් පවත්වන්නේ මොකටද? ජනාධිපතිවරයා විසින් පළාත් පාලන මැතිවරණය පවත්වන්න කරපු තීරණයත්, කැබනට් මණ්ඩලය ගත්ත තීරණයත් අභිබවා යන්න පක්ෂ නායකයින්ට පුලූවන්ද? මේ හදන්නේ 2017 වසරේ සැප්තැම්බර් 22 කරපු විජ්ජාව නැවත කරන්නයි. පාර්ලිමේන්තුව තුළ රූකඩ ලෙස හැසිරෙන මන්තී‍්‍රවරුන්ගේ ඡුන්දයෙන් පළාත් සභා ඡුන්දය දින නියමයකින් තොරව කල් දා ගත්තේ එදායි. පක්ෂනායක රැුස්වීමක් පවත්වලා කරන්න හදන්නේ ඒදේම තමයි. වර්තමාන රජයට මැතිවරණයක් පැවැත්වීම සම්බන්ධයෙන් කිසිදු විශ්වාසයක් නැහැ. මැතිවරණ කොමිෂමේ සභාපතිවරයා ඉල්ලා අස්වෙන බවට කරපු ප‍්‍රකාශය සම්බන්ධයෙන් අපේ එක`ගතාවයක් නැහැ. නමුත් මොකක්ද ඒ ලබාදෙන පණිවිඩය. ස්වාධීනයි කියන මැතිවරණ කොමිෂමට කිසිසේත් මැතිවරණය පවත්වන වකවානුවක් ප‍්‍රකාශයට පත්කරන්නත්, මැතිවරණයක් පවත්වන්නටත් බැරිබව නේද මේ කියන්නේ? සුජිව සේරසිංහ කැබිනට් නොවන ඇමැතිවරයාගේ කි‍්‍රයාකළාපය සම්බන්ධයෙන් අපි ඉන්නේ දැඩි විරෝධයකයි. එතුමාට මහ බැංකු බැදුම්කර සිද්ධියේදී දුරකතන පණිවිඩ සම්බන්ධයෙන් චෝදනා එල්ල වි තිබෙනවා. ඒ මුදල්වලින් මැතිවරණයක් මෙහෙයවීම වගේම විදුලි දුම්රිය සම්බන්ධයෙනුත් චෝදනාවක් එල්ල වී තිබෙනවා. එතුමා පැහැදිලිව කිව්වා එජාපයට මැතිවරණයක් තියන්න අවශ්‍යතාවයක් නැහැ කිව්වා. අපේ ආණ්ඩුවක් තියෙන නිසා අපියි මැතිවරණයක් පැවැත්වීම සම්බන්ධයෙන් තීන්දු කරන්නේ. කියලා එතුමා පැහැදිලිව කිව්වා. මැතිවරණය තියන්න අවශ්‍ය නිතිමය පදනම පාර්ලිමේන්තුවේ හදන්න ඉඩ නොදෙන්නයි මේ අයගේ සූදානම. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයේ නාමයෙන් බලයට ඇවිත් යපාලනය කි‍්‍රයාත්මක කරනවා කියලා මුලික ගුණාංග සියල්ල විනාශ කරලා ඒකාධිපති වියරුවෙන් කටයුතු කිරිම ගැන අපි කණගාටු වෙනවා. වජිර අබේවර්ධන මහතාත් 2015 ජනවරමට අනුව මැතිවරණ පවත්වන බව ප‍්‍රකාශ කරලා තියෙනවා. කුමන්ත‍්‍රණකාරී ජනබලයකින් තමයි ඒ ආණ්ඩුව පිහිටවූයේ. ඒ ආණ්ඩුවට මැතිවරණ කල් දාන්න ජනතාව වරමක් ලබාදීලා නැහැ. මේ රටේ උද්ගත වි ඇති දරුණු අර්බුද අනුව රජය සම්බන්ධයෙන් මිණුම් දණ්ඩක් ලබා ගැනීමට දැනටත් අවුරුද්ධයි මාස කිහිපයක් ප‍්‍රමාද වෙලා තියෙන පළාත් සභා මැතිවරණය පවත්වන්න. මේ වසරේ විසුරවීමට නියමිත පළාත් සභාවලත් මැතිවරණය තියන්න. ආණ්ඩුව ජනාධිපතිවරණයක් ගැන කතා කරමින් ඉන්නවා. ඒක නීත්‍යාණුකූලව මේ වසරේදී පැවැත්වෙයි. අපි කියන්නේ ජනාධිපතිවරණය පැවැත්වීම වගේම පළාත් සභා මැතිවරණය පැවැත්වීමත් අවශ්‍යයි.එක පැත්තකින් ව්‍යවස්ථාව ගෙනත් මැතිවරණ කල්දාන අතරේ මොන බලපෑම ආවත් අපි කරන දේ කරනවා කියන පණිවිඩයයි ආණ්ඩුව රටට දෙන්නේ. එහෙම කරපු කිසිම ආණ්ඩුවක් දීර්ඝකාලීනව පැවැතිලාත් නැහැ. නැවත මැතිවරණයකින් දිනලත් නැහැ. මේ ආණ්ඩුව කටයුතු කරන්නේ ඒකාධිපති ස්වරුපයෙන් බව හොදින්ම පැහැදිලියි.

එක්නැලිගොඩ හා ලසන්ත වික‍්‍රමතුංග ඝාතන මේ ආණ්ඩුව නැවතත් කරළියට ගෙනත්. ජනාධිපතිවරණය පවත්වලා අවුරුදු හතරයි. මහ මැතිවරණයපවත්වලා අවුරුදු තුනක් වෙනවා. මේවන තුරු ආණ්ඩුව මැතිවරණ වේදිකාවේ දුන්න පොරොන්දුව ඉටු කරලා නැහැ. අපි ආණ්ඩුවට අවධාරණය කරනවා කරුණාකරලා එක්නැලිගොඩ ලසන්ත වික‍්‍රමතුංග ඝාතකයින් රටට හෙලි කරන්න කියලා. ඇයි මේ ඝාතකයින් හෙළි කරන්න තවත් ප‍්‍රමාද වෙන්නේ. සමාජය තුළ මේ අයගේ ඝාතනයන්ට සම්බන්ධ වූවන් සම්බන්ධයෙන් මතයක් තියෙනවා. එජාපය මේ සම්බන්ධයෙන් පාර්ලිමේන්තුවේ කතා කරලා තියෙනවා. මෙතෙක් කල් මේ ඝාතකයින් හෙළි නොකිරීමට හේතුව රටට හෙලි කරන්න. මේ පරික්ෂණ වාර්තාව ජනතාව හමුවේ තැබුවා නම් බන්ධනාගාරගත වෙන්න සිද්ධ වෙන්නේ වත්මන් ආණ්ඩුවේ කැබිනට් ඇමැතිවරයෙකුට හා ඇමැතිධූරය අහිමි වෙලා ජනාධිපතිතුමා එක්ක මන්තී‍්‍රධූරයක් ගන්න අරගල කරන මන්තී‍්‍රවරයෙක්. එජාපයට මාධ්‍යවේදින් මර්ධනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් දීර්ඝ ඉතිහාසයක් තියෙනවා. බහුතරයක් අද අයට අමතක වෙලා. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයට ගිහින් මාධ්‍යවේදින් කණ්ඩායමක් ලෙස පෙනී සිටි පිරිසක් මේ අයගේ ඝාතන සම්බන්ධයෙන් හෙළිදරව් කරන්න කියලා ඉල්ලීමක් කළා. අපි ඔවුන්ටත් කියනවා කරුණාකරලා රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ කණ්ඩායමෙන් බලන්නේ නැතිව අගමැතිවරයාත්, සුමන්දිරනුත් කලූ මාධ්‍ය ලෙස ඔබව විවේඡුනය කරද්දි සුදු මාධ්‍ය ලෙස මාද්‍ය ආරක්ෂා කරන කණ්ඩායමක් ලෙස පෙනී සිටියාද? නැහැ. දේශපාලන බංකොලොත්භාවය වහ ගන්න මේ ඝාතන සම්බන්ධයෙන් කතා කිරීම නතර කරලා සත්‍ය රටට හෙළී කරන්න. එජාප රජයන් යටතේ රිචඞ්ද සොයිසා, පේ‍්‍රමකිර්ති අල්විස්, එච්. ඊ. තේවිස් ගුරුගේ, ප‍්‍රභාත් ජිනදාස, මහින්ද බණ්ඩාර, ලක්ෂ්මන් පෙරේරා වගේ ලයිස්තුවක්ම තියෙනවා. එක්තරා ජනාධිපති ආර්යාවක් නෙට්බෝල් කී‍්‍රඩාවේ නිරතව සිටින අවස්ථාවක එතුමියගේ ඡුායාරූපයක් ගත්ත කියලා විමල් සුරේන්ද්‍ර මාධ්‍යවේදියාට ජිවිතයෙන් වන්දි ගෙවන්න සිද්ධ වුනා. මේ දේවල් සම්බන්ධයෙන් අවධාරනයෙන් ඉන්න කියලා අපි ආණ්ඩුවට කියනවා.

ඒ වගේම අද වෙන කොට ශී‍්‍ර ලංකා රේගුව අකුරට වැඩකිරීත්‍ම් කි‍්‍රයාදාමයක නිරත වෙනවා. රේගු අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල්වරයා ලෙස විශ‍්‍රාමලත් නාවික හමුදාවේ නිලධාරියෙක් පත්කිරිමයි මේ ප‍්‍රශ්නයට හේතුව. යුද්ධය සමයේ දිසාපතිවරුන් විදියට හමුදා නිලධාරීන් පත් කිරීමේදී එය හමුදාකරණයක් ලෙස හදුන්වා මේ විදියට සිවිල් නිලධාරීන් සිටින තැනකට හමුදා නිලධාරීන් පත්කිරීම සාදාරණද? මේපත් කරලා තියෙන නිලධාරියා කවුද? අවුරුදු 100ට වඩා වැඩි මහා ඉතිහාසයක් වෙනස් කරමින් තමයි මේ පත් කිරීම වෙන්නේ. රේගුවේ හැමදාමත් අධ්‍යක්ෂ ජෙනරාල්වරයා විදියට පත්කලේ පරිපාලන නිලධාරියෙක් හෝ රේගු නිලධාරියෙක්. මේ උත්සාහයම දේශීය ආදායම් දෙපාර්තමේන්තුවටත් කි‍්‍රයාත්මක කරන්න උත්සාහ කළා. නිලධාරියෙක් පිටින් ගෙනත් පත් කරන්නයි හැදුවේ. ඇයි මේ. මේ නැවතත් එල්. ටී. ටී. ඊ සංවිධානය වෙනුවෙන් ඔවුන් ෂතුටු කරන්න කරන පත්විමක්. ති‍්‍රවිද හමුදාවට එරෙහිව සාක්ෂි දුන් අය යි මේපත්කරන්නේ. එල්. ටි.ටී. ඊ ය වෙනුවෙන් තිළිණ ලබාදිමක් මේ කරමින් සිටින්නේ. දේශීය ආදායම් දෙපාර්තමේන්තුවට කරපු පත්කිරිමට එරෙහිව අධිකරණයට ගිහින් තාවකාලිකව ඒ පත්කිරීම නතර කරගෙන තිබුණත්, රේගුව සම්බන්ධයෙන් එවැනි පියවරක් අරන් නැහැ. මංගල සමරවිර හා වත්මන් ආරක්ෂක ලේකම්වරයා අතර සබදතාවයේ ප‍්‍රතිඵලයක් තමයි මේ. හමුදා නිලධාරීන් 11ට නඩු පවරන බව ආරක්ෂක ලේකම්වරයා කිව්වා.තවත් තියෙනවා නම් තොරතුරු දෙන්න කිව්වා. එල්. ටී.ටී.ඊ වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නන්ට තිලිණ දෙන බවත් මෙයින් ප‍්‍රකාශ වෙනවා
එජාපය ඩි. එස්. සේනානයක, ඩඞ්ලි සේනානයක මහත්වරුන්ගේ කාලයේ කෘෂිකර්මාන්තය වෙනුවෙන් මහත් සේවයක් කළා. අද ඒ තත්ත්වය නිර්මාණය වෙලා නැහැ. අද සේනා දළඹුවා නිසා කෘෂිකර්මය විනාශ වෙමින් තිබෙනවා. වෙනත් ශාඛාවලටත් සේනා දළඹුවා ඇවිත්. බඩඉරිගු ආනයනය කිරීම හරහා මේ දළඹු විශේෂය බිහිවුනා කියලත් කියනවා. බඩඉරිගු වෙනුවෙන් ගත්ත නිරෝධායන සහතිකය රටට ඉදිරිපත් කළ යුතුයි. ආණ්ඩුව හැමදාමත් වන්දි දෙන බව කියනවා විතරයි. 2018 යල කන්නයෙත් මේ විදියට රුපියල් 40000ක වන්දියක් දෙන බව කිව්වට ඒ වන්දිය ලැබුණු කෙනෙක් නැහැ. අදත් කියනවා රුපියල් 40000ක වන්දියක් දෙනබව. ඒවා තීන්දු විතරයි. මේ වන්දි ලබාදීම 40000ට සිමා නොකර බඩඉරිගු වගා නොකිරීම හරහා ඇති වන පාඩුවත් ගණනය කරලා වන්දි ලබාදෙන්න කියලා ඉල්ලා සිටිනවා.

සේනාදළඹුවා වී වගාවටත් ක‍්‍රමයෙන්පැමිණ තිබෙනවා. මේ වෙද්දි වි අස්වැන්න නෙලමින් තිබුණත් ආණ්ඩුව වි මිලදී ගැනීමේ ක‍්‍රමවේදයක් තවමත් සකසා නැහැ. වී මාෆියාවේ වගේම සහල් මාෆියාවේ සිටින කලූකඩ මුදලාලිට තුට්ටු දෙකට වි මැලදී ගන්න පරිසරයයි මේ සකස් කරමින් තිබෙන්නේ. සහල් මිල 80 සිට 100 දක්වා විවිධ මිල ගණන් වල තිබුණත් ගොවියාගෙන් මිලදී ගන්නේ 30ට. මෙ ්කලූ කඩ මුදලාලිට අවස්ථාවය දෙන්නේ. වි අලෙවි මණ්ඩලය කි‍්‍රයාත්මක විය යුතුයි.සහතික මිලක් දිය යුතුයි.මේ ආණ්ඩුව සහතික මිල ගැන ප‍්‍රකාශ කරනවා මිසක් සහතික මිලට වී මිලදී ගත්තේ නැහැ කවදාවත්. දැන්වත් වී මිලදී ගැනීමට වි අලෙවි මණ්ඩලය කි‍්‍රයාත්මක විය යුතුයි. නැත්නම් කලූකඩ මුදලාලි සකී‍්‍රය වෙනවා. ජවිපේ 2015දී රට පෙරට හාල් 60ට කියලා පෝස්ටරයක් රට පුරා ඇලෙව්වා. දැන් හාල් 100 ට යන තත්ත්වයක් ඕබේ ආණ්ඩුව විසින් ඇති කරලා තියෙන අවස්ථාවක ඔබ ඇයි නිහ`ඩව සිටින්නේ? මේක රටේ බරපතල ප‍්‍රශ්නයක්. කෘෂිකර්මය විනාශ කිරීමයි මේ කරමින් සිටින්නේ. එජාප ඇමැතිවරු කියනවා කෘෂිකර්මාන්තයට හොදම කාලය මේ ආණ්ඩුව සමයලූ.
අවසන් මහ බැංකු වාර්තාව 2017දියි ඉදිරිපත්වෙලා තියෙන්නේ. 2014 ට සාපෙක්ෂව 2017 දි ලොකුලූණූ වගා කළ බිම් ප‍්‍රමාණය 56%කින් අඩු වෙලා. නිශ්පාදනය 47%කින් අඩුවෙලා. උදු වගාකළ බිම් ප‍්‍රමාණය 26%ක් අඩු කරලා. නිෂ්පාදනය 25%ක් අඩු වෙලා. මිරිස් වගා කළ බිම් ප‍්‍රමාණය 22%ක් අඩුයි. කව්පි වගා කළ බිම් ප‍්‍රමාණය 42%ක් අඩුයි. නිශ්පාදනය 43%ක් අඩුයි. තල 38%ක් බිම් ප‍්‍රමාණය අඩුයි. 45%ක් නිෂාපාදනය අඩුයි. මුං ඇට 35%ක් වගා කරපු බිම් ප‍්‍රමාණය වගේම නිෂ්පාදනයත් අඩු වෙලා. රටකජු 12%ක් බිම් ප‍්‍රමාණය අඩුවෙන කොට නිෂ්පාදනය 11%ක් අඩු වෙලා. ඒ අනුව රජය උපක‍්‍රමශීලීව සියලූ දේ ආනයනය කිරීමට කටයුතු කරමින් සිටිනවා. රට විනාශ නොකර හරි පාලකයෙක් පත් කර ගන්න ජනතාවට අවස්ථාව දෙන්න. පොඩි කාලේ හැංගි මුත්තන් කළාට දේශපාලනයේ හැංගි මුත්තන් නොකර වහාම මැතිවරණයක් පවත්වන්නයි කියලා අපි අගමැතිතුමාට කියනවා.

•  ස්වාධීන කොමිෂන් සභා කිව්වට එක කොමිෂන් සබාවක්වත් ස්වාධින නැහැ
• ප‍්‍රශ්නවලට එකම විසදුම මැතිවරණයකින් ආණ්ඩුව වෙනස් කිරිම පමණයි.
•  මහ බැංකුව කොල්ලකනවට වඩා බරපතලයි මහජනතාවගේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදි අයිතිය කොල්ල කන එක.

පාර්ලිමේන්තු මන්තී‍්‍ර ඉන්දික අනුරුද්ධ මහතා

දළඹුවෙක්, කුරුමිණියෙක් මර්දනය කරගන්න බැරි මේ ආණ්ඩුව අවුරුදු තිහක යුද්ධය මේ දක්වා පැවතුනා නම් කොහොමට හිටීද? දැන් එක එක ප‍්‍රවෘත්ති එනවා. එක එක්කෙනාට ඕන විදියටලූ මැතිවරණ තියන්නේ. අපි අල්ලස් කොමිෂමට පැමිණිලි 10ක් අරන් ගියත් එකක්වත් ගන්නේ නැහැ. ස්වාධීන කොමිෂන් සභාවක් කිව්වට අපිට නම් ස්වාධීන බවක් පේන්නේ නැහැ. පොලිස් කොමිෂම පත්කර ගත්තාත් පොලිස්පතිරයා හා පොලිස් කොමිෂම කි‍්‍රයාත්මක වෙන ආකාරය අපි දකිනවා. පොලිස්පතිවරයා ව්‍යවස්ථාදායක සභාවටත් කැදවූවා. මේ ආණ්ඩුව හා ඇමැතවරුයි පොලිස්පතිවරයා හසුරුවන්නේ. සංවර්ධනය නැත්තට නැති වෙලා ආර්ථිකය විනාශ වෙලාතිබුණත් මේ අයට කියන්න දෙයක් තියෙනවා. මැතිවරණ කොමිෂමේ සභාපතිවරයා ඉල්ලා අස්වෙන්න හදනවා. එතුමා ඉල්ලා අස්වෙන එක නෙවෙයි වෙන්න ඕනේ. ඉබ්බන්ගෙන් පිහාටු ගන්න එක ලේසියි. මේ ආණ්ඩුවෙන් මැතිවරණ ගන්න එක ලේසි නැහැ. ඒකනේ අර එජාපයත් විවේඡුනය කරලා පසුපෙල චණ්ඩියෙක් වගේ ඉදලා පස්සේ කැබිට් නොවන ඇමැතිධූරයක් ගත්ත සුජිව මහත්තයා ඇවිත් කියන්නේ අපිට ඕන වෙලාවටයි මැතිවරණය තියන්නේ කියලා.

මහ බැංකුව කොල්ලකනවට වඩා බරපතලයි මහජනතාවගේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදි අයිතිය කොල්ල කන එක. මේ ප‍්‍රකාශයෙන් අපිට පේන්නේ එතුමාගේ සරම උස්සලා මුහුණ වහ ගත්තා වගේ. ජනාධීපතිවරණයක් ගැන මේ අය කතා කළාට ජනාධිපතිවරයාට කැමැති දවසටයි මැතිවරණයක් තියෙන්නේ. මහ මැතිවරණයට විරුද්ධව අධිකරණයට ගියා. අදටත් මේ ආණ්ඩුව ස්ථාවර නැහැ. දෙමළ ජාතික සන්ධානය හා ජවිපේ එක විපක්ෂයක් විදියට හැදුනොත් ආණ්ඩුව පරදිනවා. අපි දවස් 52ක් ආණ්ඩුව මංකොල්ල කෑවේ නැහැ. ක්ෂනිකව මැතිවරණයට ගියා. දැන් පළාත් සභා මැතිවරණයයි මැතිවරණ කාලසටහනේ ඉදිරියට ඇවිත් තියෙන්නේ. මේ අය හරි ආසයි ජනාධිපතිවරණය තියලා ඒ අයගේ කෙනෙක් ජනාධීපතිකර ගන්න. පාර්ලිමේන්තුව තුළ තියෙන ප‍්‍රශ්නය විසදා ගන්න ක‍්‍රමාණූකූලව මැතිවරණවලට යන්න ඕනේ. ශී‍්‍ර ලංකා පොදුජන පෙරමුණ මැතිවරණවලට සූදානම්.පළාත් සභාවල මේ වෙද්දි ගැටලූ. පිස්සු බලූ එන්නත මේ ආණ්ඩුවේ අය ගහගෙනද මන්දා රෝහල්වල එන්නත හිගයි කියලා ආරංචි පැමිණෙමින් තිබෙනවා. ඒනිසයි කොමිෂන් සභාවලට මුවා වෙලා කොමිෂන් සභා ඉදිරියට දාගෙන මැතිවරණ නොතියා ඉන්න බැහැ. විජිත හේරත් කියනවා ජනාධිපතිටලූ මැතිවරණය තියන්න අයිතිය තියෙන්නේ. පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට තිබුණු සම්ප‍්‍රධාය දැන් නැහැ. එතකොට ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය කොහෙද? එතුමාම තමයි සුසන්තිකාටත් වැඩිය වේගෙන් ගිහින් විශ්වාසභංග යෝජනාවක් භාරදුන්නේ. දැන් ලැජ්ජාවක් නැතිව කියනවා ජනාධීපතිට දැන් තමන්ගේ බලතල භාවිතා කරලා මැතිවරණයකට යන්න පුලූවන් කියනවා.
රේගුවේ ප‍්‍රශ්නය නිසා වරාය ගුවන්තොටුපල අකර්මන්‍ය වෙලා. මේ හරහා විදේශ විනිමය රටට ලැබෙන්නේ නැහැ. මේකට ආණ්ඩුව වගකියන්න ඕනේ. මේක ඒ තරමට අදක්ෂ ආණ්ඩුවක්. අපි ජනතාවත් රටත් දැනුම්වත් කරනවා. මැතිවරණය දිනාගන්න අපි අධීකරණයටත් යනවා. මැතිවරණයකින් ආණ්ඩුවක් හදපුවාම අපිට වැඩපිළීවෙලක් දැක්මක් ඇතිව රට ඉදිරියට ගෙනියන්න හැකියාව ලැබෙනවා. අපේ කාලයේ හිටපු ඇමැතිවරුන් හා රාජ්‍ය නිලධාරින් බුද්ධීමත්ව කටයුතු කළා. තියෙන ප‍්‍රශ්නවලට එකම විසදුම මැතිවරණයකින් ආණ්ඩුව වෙනස් කිරිම පමණයි.

Top spin by Suni

31st Jan 2019

Team fails so the coach is to blame?

No Sir !! Not true at all. It’s the team that has failed in the face of its incapability to face  real fast bowling and the lack of good captaincy.The loss of Angelo Mathews surely becomes a pivotal point here.

The performance of the team in the first Test at Brisbane was a shambles on the part of Sri Lanka and a reflection of what the team has been reduced to today regardless of who is coaching.

And it was pretty obvious that some of the team were in poor condition seen by how they ended up being injured, particularly Dushmantha Chameera and Lahiru Kumara to mention a few and gone are the days when the team was a glamour outfit feared by opponents and today seem a bunch of stragglers sans the likes of Ranatunga, de Silva, Sangakkara, Jayawardena, Muralidaran, Dilshan, Vaas et al who brought virtual glory to the team with their glittering performances.

Watching the present Sri Lankan team play at the Gabba it was pathetic and a clear case of “lambs to the slaughter” by an Australian team which had been humbled by the mighty Indians just recently but their fiery quick bowling attack and the spinners who simply ran circles round the Lankans who were well and truly humiliated.

While It may be partly true that coach Hathurusighe is ” paid much more than he deserves and perhaps has become complacent” in the eyes of the pundits it is also true that the response he got from Bangladesh was very different as the players applied themselves and performed equitably to the task.The Sri Lankans seem to be incapable of this for whatever reason and Hathurusinghe is simply not getting that response as the players flounder around and make mistakes leaving the devoted Sri Lankan fans aghast as there has never been such a debacle in recent times despite all the glorious uncertainties of the game where the only thing that seems certain here is the inevitable loss.

Hathurusinghe is an individual who knows his cricket and has given of his best to his Motherland by way of cricket and probably more where what he accomplished with Bangladesh is also a remarkable personality in many ways and should be recognized as a commendable coach where the old adage about taking the horse to water but unable to make it drink seems applicable here and its the players who have only themselves to blame as the coaches whether batting, bowling or fielding can only do so much and somewhat helpless if player responses are apathetic and willy nilly as seems to be the case here.

That he has been stripped of selection rights and has been blamed for Sri Lanka’s poor showing is an ignominy were the previous selection chairman was a joke by comparison as no one knows his players and their capabilities better than him. His selection rights should be restored and greater emphasis needs to be paid towards player conditioning, fitness and the capability to face upto skillful bowling rather than blaming the coach as what he did with Bangladesh must surely be in the offing for Sri Lanka too if they respond equitably to the task.

It’s the players who win or lose a game where the role of the coach albeit pivotal and directional without need for incarceration if the responses are positive.

Hopefully Hathurusinghe will sooner than later get the best out of a young Sri Lankan team where motivation perhaps is the key word.

By: Dharshan Weerasekera, 29th January 2019

Author’s note: I am publishing the present paper exercising my fundamental rights to freedom of thought and conscience under Article 10 of the Constitution and also the right to freedom of speech and expression under Article 14(1) (a) of the Constitution, and in the public interest, cognizant also of the fact that in order for members of the public to exercise their rights to freedom of thought and conscience they need information on which to form the relevant opinions. The Supreme Court‘s judgment of December 2018 on the dissolution of Parliament introduces certain ideas and doctrines in respect of Article 12(1) of the Constitution, based on the arguments in a series of well-known Indian cases associated with Justice Bhagawathie, an eminent judge of the Indian Supreme Court during the 1970‘s. However, according to eminent commentators of the Indian Constitution, commentators such as H.M. Seervai, the said ideas of justice Bhagawathie have subsequently been rejected or modified by the Indian court itself and otherwise found to be ‗untenable.‘ So, it is essential that there be a vibrant and substantial discussion among Sri Lankan lawyers, legal scholars, students and members of the public about the probity and wisdom of introducing Justice Bhagawathi‘s ideas to the constitutional jurisprudence of this country at this stage. To the best of my knowledge, and I confess I have only checked Google, there are no scholarly discussions of the SC judgment of 13th December 2018. The present paper is therefore forwarded in the hopes of generating such a discussion, and also to place on record the related issues so that members of the public can urge the relevant officials to take necessary action. As the famous legal maxim says: ‗Ignorantia facti excusat; ignorantia juris non excusat‘ (‗Ignorance of fact excuses; ignorance of law does not‘)]
Introduction.

Introduction

1. On 7th December 2018, Ms. Gamlath Anuradha Nirodhini Yahampath (hereinafter ‗Petitioner‘) appearing through her attorneys Ms. Dharshani Lahandapura and Mr. Dharshan Weerasekera submitted an intervenient petition (Annex 1) against a fundamental rights petition (SC/FR/352/2018) filed by Mr. Kabir Hashim and Mr. Akila Viraj Kariavasam, two Members of Parliament, against the dissolution of Parliament by the President under gazette no. 2096/20 of 9th November 2018.

2. The aforesaid petition was one of a series of such petitions filed by Members of Parliament complaining that the said dissolution had violated their right to the equal protection of the law under Article 12(1) of the Constitution by depriving them of the chance to complete a full term of office according to the provisions of Article 70(1) of the Constitution as amended by the 19th Amendment.

3. The Petitioner was one of a number of intervenient petitioners who made submissions in the aforesaid matter, but to the best of the Petitioner’s knowledge she is the only one to raise the argument in respect of jurisdiction that is the subject of the presentpetition. The petitioners in all of the aforesaid applications were granted leave to proceed (Annex 2) on the basis of a presumed violation of Article 12(1).

4. The Petitioner‘s argument in her original intervenient petition was based on a single point of law, namely, that the court did not have the jurisdiction under Articles 12(1) and 126(1) of the Constitution to grant the relief sought by the petitioners.

5. The Petitioner pointed out that, according to the tradition of interpretation associated with Article 12(1) going back to the Full Bench judgment in the Elmore Perera case (Annex 3) in order for a petitioner to avail himself of Article 12(1) he must first show that he has been treated differently or unequally in comparison with his peers in respect of the executive or administrative act against which he is complaining.

6. Since the dissolution of Parliament had affected all 225 Members of Parliament equally—i.e. they had all in effect lost their jobs—the petitioners being just two Members of Parliament could not claim that they were treated unequally in comparison with their peers, and hence had no right to invoke Article 12(1).

7. In the court‘s 88-page final judgment (Annex 4), the court has carefully considered each of the arguments presented by the intervenient petitioners, and countered them; the court has referred to or dealt with the Petitioner‘s argument on pages 26, 59 and 85-87 of the judgment.

8. In its rebuttal to the point raised by the Petitioner, the court states that the jurisprudence on Article 12(1) has evolved since Elmore Perera and that today it is possible for a petitioner to avail himself of the protection of Article 12(1) without establishing that he has been subjected to discrimination but purely on the basis that the impugned action of the State is arbitrary, unreasonable, ultra vires, unconstitutional, and/or illegal.

9. The essence of the court‘s argument is captured in the following passages. First:
The final point the Court must address is the submission made with regard to the basis of relief. Counsel for one of the intervenient petitioners submitted that the Petitioners are not entitled to the relief claimed as they have failed to demonstrate a positive act of „unequal treatment‟ among those who are equally circumstanced to the present instant. However, our jurisprudence under Article 12(1) has evolved since the doctrine of „classification.‟
“[….] notwithstanding the Full bench decision in Elmore Perera’s case, the Supreme Court has abandoned the classification theory in granting relief for infringement of right to equality. Relief is now freely granted in respect of arbitrary, and mala fide executive action in he exercise of the Court’s jurisdiction under Article 126 of the Constitution” (Hon. Justice Kulatunga PC., “Right to Equality- National Application of Human Rights” [1999] BALJ, Vol VIII, Part I, page 8)

10. SecondIf this Court were to deny relief merely on the basis that the Petitioners have failed to establish „unequal treatment,‟ we would in fact be inviting the State to „equally violate the law.‟ It would be blasphemous and would strike at the very heart of Article 4(d) which mandates every organ of the State to „respect, secure and advance the fundamental rights recognized by the Constitution.‟ Rule of Law dictates that every act that is not sanctified by the law and every act that violates the law be struck down as illegal. It does not require positive discrimination or unequal treatment. An act that is prohibited by the law receives no legitimacy merely because it does not discriminate between people.”

11. The author contends that, the court has made a series of grievous and fundamental errors both of reasoning as well as law in its sentiments expressed in the passages quoted in paragraphs 10 and 11 above.

12. The author‘s argument, which shall be explained in more detail later, is briefly as follows:

13. In regard to the sentiments expressed in the passages quoted in paragraph 9 hereinbefore the author concedes that, jurisprudence on Article 12(1) has indeed evolved, however, the nature and extent of such evolution is as follows:
a) Our courts now grant relief under Article 12(1) if the petitioner can establish that the impugned State action at issue is arbitrary, unreasonable or violative of his Natural Justice rights. The petitioner no longer has to show/aver unequal treatment/discrimination in order to invoke Article 12(1).
b) However, the aforesaid arbitrariness, unreasonableness and/or violation of Natural Justice must be specific to the petitioner. There is absolutely no evidence to suggest that our courts have evolved jurisprudence on Article 12(1) to the point where they will grant relief for State action that may be arbitrary, unreasonable and/or violative of Natural Justice rights but which affect not just the petitioner but everyone similarly circumstanced as himself.
c) Also, there is absolutely no evidence to suggest that jurisprudence on Article 12(1) has evolved to the point where relief under that Article is granted for State action that is purportedly per se unconstitutional, ultra vires, and or illegal. (It should be noted that, Writ jurisdiction has traditionally been the way that people have challenged ultra vires and/or illegal acts of the State.)

14. In support of the averments in paragraph 13 above the author will analyze each of the authorities that the court has cited in its rebuttal to the Petitioner‘s original argument.

15. To turn to the sentiments expressed in the passage quoted in paragraph 10 hereinbefore, the author contends that the court has committed a rudimentary fallacy of argument, a fallacy that in common parlance is often termed ‗False Choice,‘ that is, positing two options as the only ones available in a given situation when in fact there are many other alternatives and options available.

16. The court proclaims that, ―Rule of Law dictates that every act that is not sanctioned by the law and every act that violates the law be struck down as illegal.‖

17. Few will disagree with the court‘s lofty sentiment, however, it is also a fact that Article 12(1) is not the only means that the courts have to hold the State accountable if and when it transgresses the law.

18. For instance, as pointed out earlier, there is an extensive body of law—Prerogative Writs to be precise—that has evolved over the years specifically in order to permit people to challenge the actions of the State where they consider such actions to be illegal, ultra vires, arbitrary, and so on.

19. Therefore, the court in its judgment of 13th December 2018 has presumed that Article 12(1) is the only means that our courts have to uphold and advance the Rule of Law, a presumption that is obviously wrong.

20. To fully appreciate the implications of what the court has done with its judgment of 13th December 2018 it is necessary to consider the following matters as well.
a) There is no appeal from the judgment in a fundamental rights case.
b) Therefore, the losing party whether it is the petitioner or the State must live with the said judgment.
c) If petitioners are permitted to invoke 12(1) without showing unequal treatment, but merely on the assertion of a purported illegality or ultra vires nature of an action of the State, then any citizen, by filing a case under Article 12(1) against any action of the State that the petitioner considers illegal, can potentially make the State grind to a halt either by getting interim relief, or worse, by getting final relief without a possibility of appeal for the State.
d) Therefore, what the court has done in the judgment of 13th December is to establish a new tradition of interpretation for Article 12(1) where the court will adjudicate on the claim by a petitioner of the putative violation of his right to equal protection of the law without reference to the issue of equality.

21. No one will deny that, the courts have a solemn duty to uphold and advance the Rule of Law.

22. However, the Rule of Law requires that the courts are themselves subject to the law, which is to say, the Constitution along with judicial precedents. It should be noted that, in a Common Law system such as ours, judicial precedents are especially important, because, as the famous legal maxim states, ‗An interpretation of the law acquires the force of law.‘

23. In regard to the above, it should be noted that one of the fundamental principles of stare decisis followed by our courts when a ruling of a Full Bench of the Supreme Court is overturned or overruled by a subsequent Full Bench of the Supreme Court is that such a thing is only done if the previous ruling has been shown to be per incuriam. As Justice H. W. Tambiah , universally regarded as one of the most erudite of judges to sit on the Supreme Court states in his seminal work, Principles of Ceylon Law:
A Full Bench is bound by an earlier decision of another Full Bench, unless the decision is made per incuriam (Suppammal v. Thevar, 1950, 52 NLR 266; also dictum of Laurie J. In Raheem v. Yoosuf, where it was doubted whether a collective court can overrule another collective court).”1

24. The imperative to uphold and advance the Rule of Law is not a license for the courts to take an ‗end justifies the means‘ approach to interpretation.

25. To the best of the author‘s knowledge, there is no evidence of the courts of Sri Lanka especially the Supreme Court ever embracing or endorsing such an approach at any time during a history spanning nearly two hundred years going back to the Charter of Justice of 1833.

26. To digress a moment, it is pertinent to recall the following observation by Chief Justice S. Sharvananda in his authoritative book, Fundamental Rights In Sri Lanka: A Commentary, about the general approach that he considered the court should take when adjudicating on fundamental rights. (It should be noted that, Justice Sharvavanda, perhaps more than any other person, was instrumental in shaping the key concepts used in interpreting fundamental rights in our country, especially in respect of Article 12(1).) On page 4 of the introduction to the aforesaid book, he says:
In our Constitutional Jurisprudence the scope for judicial activism is limited. The role of the Supreme Court is interpretive and not creative so as to expand the ambit of fundamental rights. Under the guise of giving a new dimension, words cannot be changed by Courts to bear a new meaning or connotation. Courts are inhibited from assuming a legislative role. The court must not forget that its function is to interpret the plain provisions of Chapter III and that the interpretation must depend on the context and setting of the particular provision which has to be interpreted.”(2)

27. In sum, the author contends that by the judgment of 13th December 2018 the court has:
a) Decimated the tradition of stare decisis that has guided our courts for nearly two hundred years,
b) Under the pretext of advancing a purported ‗New Doctrine‘ of interpretation for Article 12(1) enabled the court to be a direct check on the Executive without the Executive having a means of appeal.
c) Obliterated the traditional distinction between Administrative Law and Fundamental Rights Law and thereby potentially violated the writ jurisdiction conferred on the Court of Appeal by Article 140 of the Constitution.

1 Hon. Justice H. W. Tambiah, Principles of Ceylon Law, H. W. Cave and Company, Colombo, 1968, page 94

2 Hon. Justice S. Sharvananda, Fundamental Rights in Sri Lanka: A Commentary, Arnold‘s International Printing, Colombo, 1993, page 4

For Full Report Please Follow the link below

https://www.lankaweb.com/news/items17/A%20Critique%20of%20the%20SC%20Judgment%20on%20the%20Dissolution%20of%20Parliament.pdf

සාකච්ඡා කලේ වෛද්‍ය රුවන් එම් ජයතුංග 

ශ්‍රී ලංකා සෞඛ්‍ය සේවය තුලදී සමරිසියන්  පීඩාවට පත් වන බව නොරහසකි. මේ නිසා  සෞඛ්‍ය සේවය තුල සිටින සමරිසි ප්‍රජාවද , සේවාලාභීන් ද නිරන්තරයෙන්ම  වෙනස්කම් වලට භාජනය වෙති. 1994 වසරේදී මා  දකුණු කොළඹ ශික්‍ෂණ රෝහල හෙවත් කළුබෝවිල රෝහලේ සේවය කල කාලයේදී එම රෝහලේ කම්කරුවෙකු ලෙස සේවය කල සමරිසි පුද්ගලයෙකුගේ චර්‍යාව නිරීක්‍ෂණය කලෙමි. ඔහු සමහර විට රෝගීන් ගේ පිරිමි ඥාතීන්ට යම් බලපෑම් කල අතර රෝහලේ අනෙකුත් කම්කරුවන් ඔහුව කවටයෙකුගේ තත්වයට පත් කොට තිබුණි.  1999 වසරේදී මම උතුරු කොලඹ ශික්‍ෂණ රෝහල හෙවත් රාගම  රෝහලේ සේවය කල කාලයේදී සමරිසි වෛද්‍යවරියක් අනෙකුත් වෛද්‍යවරුන් ගේ අවමන් සහගත කතාබහට ලක් වන අයුරු අත් දුටුවෙමි. ඇය තමන් ගේ ඥාති සොහොයුරියක් බව පවසා තම සහකාරිය රෝහල් නිල නිවාසයක නවතාගෙන සිටි අතර බොහෝ වෛද්‍යවරු මෙන්ම වෛද්‍යවරියන්  ඒ පිලිබඳව උපහාසයෙන් කතා කළහ. 

සමරිසියෙකු වූවද ඒ බව ප්‍රසිද්ධියේ හෙළි නොකොට ජීවත් වන මනෝ වෛද්‍ය මහාචාර්‍යවරයෙකු සමග මම කාලයක් වැඩ කලෙමි. ඔහු ඉහල දැණුමකින් යුතු පුද්ගලයෙකි. එහෙත් සමහර ව්‍යාපෘති වලදී මම ඔහුගේ නම යෝජනා කල විට සමහර විද්වතුන් විද්වත්වරියන් ඔහුව හෙළා දුටුවේ ඔහු සමරිසියෙකු බව කියමිනි.  තවත් ද්‍රවිඩ මනෝ වෛද්‍යවරයෙකු තම සහකරුවා සමාජයෙන් සඟවාගෙන සිටියේ ඔහු තමාගේ රියැදුරා බව පවසමිනි. මොවුන් දෙදෙනාම පිලිගත් උගතුන් වූවද ඔවුන් තම ලිංගික අනන්‍යතාව සඟවමින් ශ්‍රී ලංකා සෞඛ්‍ය සේවය තුල සේවය කලේ සමාජ අපවාද වලින් බේරීම සඳහාය. 

මම  පුත්තලම් දිස්ත්‍රික් මානසික සෞඛ්‍ය දිස්ත්‍රික් සම්බන්ධීකරණ වෛද්‍ය  නිලධාරී ලෙස සේවය කල කාලයේදී සමරිසියෙකු වූ එක් සෞඛ්‍ය ලිපිකරුවෙකුගේ චර්‍යාව නිරීක්‍ෂණය කලෙමි. ඔහු කාර්‍යාලයට එන බොහෝ තරුණ නිලධාරීන්ට බලපෑම් කලේය. එසේම ඔහු තරුණ ගිලන් රථ රියැදුරන්ට ලිංගික එස්.එම් එස් පණිවිඩ යැවීම් කලේය. තම ලිංගික දිශානතිය තුල ඔහු අතරමංව සිටි බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි. 

මා සමග මේ මාතෘකාව පිලිබඳව සාකච්ඡාවේ යෙදුනු වෛද්‍ය YKXX මහතා තමන් සමලිංගිකයෙකු ලෙස පිලිගන්නෙකි. ඔහු තම අනන්‍යතාව සඟවමින් ශ්‍රී ලංකා සෞඛ්‍ය සේවය තුලදී සමරිසියන්  පීඩාවට පත් වන ආකාරය මෙලෙස විස්තර කරයි. 

 ……මා සමරිසියෙකු බව මම වටහා ගත්තේ වයස 10 දී පමණය. මා අමුතු අයෙකු ලෙස මට දැනුනේය. එහෙත් මම අස්වාභාවික පුද්ගලයෙකු නොවන බව මගේ සිත මට කීවේය. මම ජීව විද්‍යාව සහ මනෝ විද්‍යාව පොත පත කියවමින් සමරිසි තත්වය පිලිබඳව කියවමින් දැණුම ලබා ගත්තෙමි. මේ දැණුම පසුකාලීන ජීවන අර්බුධ ජය ගැනීමටබොහෝ සෙයින් බලපෑවේය. මා අධ්‍යාපනය ලැබුවේ කොලඹ ප්‍රධාන පෙලේ බෞද්ධ පාසලකය.   මා තුල පුරුෂරූපී ලක්‍ෂණ නොමැත බව වටහා ගත් අනෙක් සිසුන් මාගේ පාසල් කාලය පුරා මාව වාචික හිංසනයන්ට ලක් කළහ. මේ නිසා පාසල් කාලය පිලිබඳව සොඳුරු මතකයන් මා තුල නොමැත.  මගේ දෙමාපියන් මා සමරිසියෙකු බව වටහා ගත්හ. මගේ මව මට භාවාත්මකව අනගි සහයක් දුන් නමුත් මගේ පියා ඒ පිලිබඳව නිශ්ශබ්ද විය. ඔහු ඔහුගේ මරණය වන තෙත් මේ පිලිබඳව මා සමග කතා නොකලේය. යම් ආකාරයකට මා ඔහුගේ බලාපොරොත්තු කඩ කල පුද්ගලයෙකු වන්නට ඇත. මගේ සොහොයුරියන් මට ශක්තියක් වූ නමුත් මාගේ එකම සොහොයුරාද මා පිලිබඳව මුනිවත රැක්කේය. 

වෛද්‍යවරයෙකු ලෙස රජයේ රෝහල් වල සේවය කරන විට සෞඛ්‍ය සේවය තුල සිටින සමරිසි ප්‍රජාවද , සේවාලාභීන්ද දරුණු වෙනස්කම් වලට භාජනය වන අයුරු මම අත් දුටුවෙමි. මාගේ අදහස අනුව ශ්‍රී ලංකාවේ රෝහල් වල සේවය කරන හෙදියෝ බොහෝ දෙනෙකු හෝමෆෝබියා තත්වයෙන් පෙලෙති. බොහෝ වෛද්‍යවරු මෙන්ම වෛද්‍යවරියන් තුලද මෙම හෝමෆෝබියාව තිබෙන බව මම අත් දුටුවෙමි. රෝහල් කාර්‍යමණ්ඩලයට මාගේ ලිංගික දිශානතිය ගැටළුවක් විය. ඔවුන් ඒ පිලිබඳව මාගේ පසුපස සිට කසු කුසු ගෑහ. මා පිලිබඳ ඕපාදූප පැවසූහ. සමහරක් මාගේ රෝගීන්ට මා පිලිබඳව අණතුරු ඇඟවූහ. මේ නිසා සමහර විට රෝගීන් මා දෙස සැකෙන් බැලූහ. 

සෞඛ්‍ය අමාත්‍යාංශයේ සිටි බලධාරීන්ටද මාගේ ලිංගික දිශානතිය ගැටළුවක් විය. එක් රෝහල් අධ්‍යක්‍ෂවරයෙක් මට සිල් ගන්නා ලෙසටද , කාන්තාවක් කසාද බඳින ලෙසටද නියම කලේය. ඔහුට අනුව මා තුල තිබුනේ ආධ්‍යාත්මික ගැටළුවකි. මේ නිසා මම රෝහල් තුලදී බොහෝ සෙයින් පීඩාවට පත් වූයෙමි. එහෙත් සමලිංගිකතාව අසාමාන්‍ය රෝගී තත්වයක් නොව එය සාමාන්‍ය ජෛව විද්‍යාත්මක තත්වයක් ලෙස වටහා ගැනීමට බුද්ධියක් තිබූ පුද්ගලයන් සුළු ප්‍රමාණයක් ශ්‍රී ලංකා සෞඛ්‍ය සේවය තුල සිටි බවද කියමි. 

 සමරිසි අයිතීන් පිලිබඳව සලකා බලන විට ඉන්දියාව ශ්‍රී ලංකාවට වඩා ආකල්පමය අතින් ඉදිරියෙන්ම සිටියි. ශ්‍රී ලාංකික සමාජය තුල හෝමෝෆෝබියාව  බොහෝ සෙයින් පැතිරී තිබේ. එය සාමාන්‍ය ජීවිතයේ පමණක් නොව සාමාජික ජීවිතය දේශපාලන ජීවිතය ආදී වශයෙන් විහිදී පවතියි. මෙහිදී සමලිංගික අයිතිවාසිකම් පිලිබඳව සටන් කරන ආයතන සහ පුද්ගලයන් ගැනද යමක් කිව යුතුය. මේ ආයතන සහ පුද්ගලයන්ට බොහෝ විට තමන් ගේ ආත්මාර්ථය වඩා ගැනීමේ පුද්ගලික ඇජෙන්ඩාවන් තිබේ. මේ නිසා සත් භාවයෙන් යුතුව සමලිංගික අයිතිවාසිකම් පිලිබඳව කටයුතු කරන්නෝ අල්පයකි. දුප්පත්කමින් සහ නූගත්කමින් මිරිකී ග්‍රාමීය ප්‍රදේශ වල ජීවත් වන සමරිසියන් පිලිබඳව බොහෝ දෙනෙකු දන්නේ නැත . ශ්‍රී ලාංකික සමාජය තුල ඔවුන් බොහෝ පීඩාවන්ට පත් වෙති. 

සමලිංගිකතාව යනු ලිංගික දිශානතිය පමණක් නොවේ. එය ජීවන ක්‍රමයකි. දියුණු රටවල සමලිංගිකතාව පිලිගන්නා නමුත් ශ්‍රී ලංකාව තවමත් එම මට්ටමට පත්වී නොමැත. කටුක සත්‍ය නම් ශ්‍රී ලාංකික සමාජයටත් වඩා ශ්‍රී ලංකා සෞඛ්‍ය සේවය හෝමෝෆෝබියාවෙන් පෙළීමය. 

Courtesy Adaderana

Customs officers attached to the Colombo Harbour have decided to refrain from work in protest over the alleged decision to appoint a retired navy officer as the new Director General of Sri Lanka Customs.

Ad Derana reporter said that all customs officers at the Colombo Harbour excluding those in the Export Division are currently engaged in trade union action and are refraining from carrying out duties.

The trade union action has been launched in protest over reports that retired Rear Admiral Dr. Shemal Fernando is tipped to be appointed as the new Director General of Customs.

The Customs trade Union Alliance says that according government laws and regulations the position of Director General can only be held by a Special Grade Officer from the State Administration Service of Sri Lanka Customs.

The association also said that they continue to engage in trade union action starting from today (30) until the decision is reversed.

Courtesy Adaderana

The leader of the Opposition Mahinda Rajapaksa says that what the Chairman of the Elections Commission should do now is not resign from his post, but hold the Provincial Council Elections under the previous election system.

He mentioned this to the media, attending a function held to open a private restaurant in the Negombo area, yesterday (29).

According to him, Mahinda Deshapriya, the Elections Commission Chairman, declaring that he would resign from the post is useless; instead, what he should be doing is holding the election as the Elections Commission chairman.

The elections can definitely be held under the old election method and if anyone objects to this, the matter can be taken up to the courts, Rajapaksa further said.

Courtesy Adaderana

President Maithripala Sirisena says the Department of National Archives has provided copies of valuable documents to foreign countries without any knowledge of the state.

The President made these remarks at the Matara district convention of drug prevention program held at Sanath Jayasuriya Stadium in Matara today (30th), stated President’s Media Division.

President Sirisena said that the people involved in drug trafficking are the ones who deplore the program of drug prevention.

He says that whatever the guise they use, it is clear that the people who try to ridicule the drug eradication programs are under the control of narcotics drug dealers.

While continuing the programs that are being implemented to control and eradicate illicit drugs, a new set of programs will also be launched within the next few months aiming at the school students and public servants to further strengthen the fight against drugs, stated the President.

He added that the fight against drugs will be carried out to win a war footing, similar to the war to defeat LTTE terrorism.

The President said that he is determined to carry out capital punishment for repeated drug offenders.

Pointing out that certain forces with an agenda carry out campaigns against the Theravada Buddhist Philosophy, the President said that the illicit drugs are also a part of a major coup of certain organized groups to destroy the country. Under these circumstances, it is essential to take stern decisions and it is the duty of everybody to join hands in the campaign to eradicate drugs, the President emphasized.

This 13th program in Matara is the district meetings of the Mathin Nidahas Ratak conducted under the instructions of President Maithripala Sirisena and operated under the Presidential Task Force Drugs Prevention. A broad set of programs were held centering Matara district in the late October. Under that, all the districts (650) were covered and 650 rural programs were held at Grama Sevaka division level and the officers and the public were made aware of the program. An awareness program was conducted covering 51 schools of five regions in collaboration of the Navy and Air Force.

The conference was held to review the progress of these programs and to appreciate the individuals who contributed towards the eradication of drugs. Presenting badges for the officers of the Drug Prevention in the schools of Matara district, presenting certificates of appreciation for active rural drug prevention committees, and for three school drug prevention committees was held under the patronage of the President.

Apart from that, a special program is conducted by the universities to eradicate drugs from the youths in universities. The President presented monetary aid to the drug prevention unit of the University of Ruhuna. Professor Saman Chandana received the cheque from the President.

The Deputy Chief Adhikarana Sangha Nayaka of Dakshina Lanka and the Chief Incumbent of Matara Isipathanarama Ven. Thalahagama Gnanarathana Thero and Mahasangha and prelates of other religions, Minister Mangala Samaraweera, Deputy Minister Buddhika Pathirana, Chief Minister of Southern Province Shan Wjieylal De Silva, Member of Parliament Chandrasiri Gajadheera, provincial ministers Chandima Rasaputhra, Manoj Sirisena, and public representatives, Matara District Secretary, Pradeep Rathnayake and other government officers and Inspector General of Police Pujith Jayasndara and the members of security forces were present in the event.

by Shamindra Ferdinando Courtesy The Island

Part I of this article appeared last Wednesday (Jan. 23)

January 29, 2019, 9:09 pm

Sri Lanka’s pathetic failure to exploit Lord Naseby’s disclosure in the House of Commons must be examined against the backdrop of an assurance given by the government of Sri Lanka to the US in late June 2016.

The Lord made his revelation in mid–Oct. 2017 whereas the US received an assurance from Sri Lanka as regards its readiness to accept a hybrid war crimes investigation mechanism in June 2016.

Tamil National Alliance (TNA) Jaffna District lawmaker M.A. Sumanthiran revealed the existence of a tripartite agreement on such a war crimes probe in June 2016. The TNA’s partner the Global Tamil Forum (GTF) revealed that this tripartite agreement had been the basis for the Geneva Resolution co-sponsored by Sri Lanka.

Interestingly, no one knew of the secret agreement, the Office of the then Opposition Leader R. Sampanthan disclosed the circumstances leading to the unprecedented agreement.

Did Foreign Ministry play a part in this agreement? Did anyone or a group of Foreign Ministry officials contribute to this project? And most importantly, when exactly, was consensus reached on foreign judges and other foreign personnel on the accountability process?

MP Sumanthiran, now in the centre of controversy over moves to introduce a new Constitution, can set the record straight.

The TNA made available Sumanthiran’s statement to The Island soon after he delivered it at the ‘Congressional Caucus for Ethnic and Religious Freedom in Sri Lanka’ in Washington. On behalf of the TNA, Sumanthiran claimed to have reached a tripartite consensus in respect of foreign judges, defence attorneys, investigators etc., in a Sri Lankan judicial mechanism to probe war crimes. This agreement was reached before the Geneva-based United Nations Human Rights Council (UNHRC) unanimously adopted a resolution to pave the way for inquiry.

Sumanthiran told the gathering that the government of Sri Lanka, the TNA and the US had been involved in the negotiations leading to the agreement.

The declaration was made in the presence of the then Sri Lanka’s Ambassador in Washington Prasad Kariyawasam.

The event was moderated by Sadhanand Dhume of the American Enterprise Institute, a Washington-based think tank. The Caucus is an initiative launched by United States House of Representatives Bill Johnson of Ohio and Danny Davis of Illinois, in Nov, 2013.

In his brief remarks, Ambassador Kariyawasam provided an overview of the measures taken by Sri Lanka to promote its two-pronged policy of reconciliation and development since the January 2015 election of the current government and reiterated in detail, measures taken by the government to vindicate its commitment to these processes and explained the several challenges that militate against government efforts. A statement issued by the Sri Lankan embassy in Washington didn’t make any reference to Sumanthiran’s shocking disclosure.

Even after two years, the government never referred/responded to Sumanthiran’s claim. However, the TNA contradicted its own statement amidst severe criticism of Sumanthiran’s declaration. The following is the full text of a TNA statement dated July 03, 2016 sent to The Island: “The Tamil National Alliance rejects the rumors that have been appearing in the public media stating that the TNA, Government of Sri Lanka and the United States have come to an agreement with regard to the implementation of the UN resolution 30/1, especially with regard to the accountability processes.

The Tamil National Alliance has always held the position that the resolution must be implemented both in letter and spirit and there has been no change in this position. We will remain committed and take all necessary steps to ensure that the resolution is implemented fully in the future.

The TNA wishes to urge all Sri Lankans not to get carried away by these rumors and to remain united in restoring justice and equality among all citizens and to work towards reconciliation and building a united undivided Sri Lanka.”

Obviously, the TNA lied in a bid to deceive the public. Perhaps, the UNP advised TNA leader R. Sampanthan and his right-hand man Sumanthiran to issue a statement.

Sumanthiran told the Washington gathering that the resolution was moved in Geneva following an understanding that the participation of foreigners wouldn’t be contrary to Sri Lanka’s Constitution. Declaring that he had been personally involved in the negotiations with the United States of America and also participated in that particular process, Sumanthiran said: “There were some doubts created, as to whether the Constitution of Sri Lanka would allow for foreign nationals to function as judges and we went into that question, clarified it, and said yes they can”.

Sumanthiran told the Congressional Caucus that the resolution accepted at Geneva had been negotiated and they settled for a hybrid model though they originally asked for an international inquiry.

The writer raised Sumanthiran’s Washington declaration with Marapana after the President’s Counsel addressed the media at the Foreign Ministry. The UNP brought back Marapana to the cabinet in Aug 2017 at the expense of Ravi Karunanayake. Standing next to Marapana was the then Foreign Secretary Prasad Kariyawasam, who had been our previous Ambassador in Washington. Kariyawasam sat next to Sumanthiran when the latter revealed the existence of a secret tripartite agreement on foreign participation in the accountability process.

In his lengthy presentation to the Congressional caucus on June 14, 2016 Sumanthiran discussed a range of issues, including the role of the US and India in the resolution of the national issue.

In response to the writer’s query, Marapana declared that the 1978 Constitution wouldn’t permit the inclusion of foreign judges in the proposed domestic Judicial Mechanism under any circumstances.

A confident Marapana strongly disputed the writer’s assertion in respect of the inclusion of foreign judges in the proposed JM in accordance with the Geneva Resolution 30/1.

Marapana quite conveniently had forgotten that a government appointed body in January endorsed the Geneva Resolution. The Consultation Task Force on Reconciliation Mechanisms (CTFRM) called for full participation of foreign judges, and other personnel, including defence lawyers, prosecutors and investigators, in transitional justice mechanism to address accountability issues.

The CTFRM released the controversial report on the eve of the third anniversary of President Maithripala Sirisena’s victory over his predecessor Mahinda Rajapaksa.

Those who had been propagating the lie that war winning President Rajapaksa’s defeat, at the January 2015, presidential polls, would automatically save Sri Lanka from the humiliation of being probed by the international community, ended up with egg on their faces. The well compiled dossier backed calls for foreign participation in the judicial process. The writer is also of the view that the victims should not be deprived of a proper inquiry. The Yahapalana government cannot ignore its own recommendations.

The CTFRM comprised Manouri Muttetuwegama, Dr Paikiasothy Saravanamuttu, Gamini Viyangoda, Prof. Sitralega Maunaguru, Dr Farzana Haniffa, Mirak Raheem, Prof. Gameela Samarasinghe, Visaka Dharmadasa, Shantha Abhimanasingham, PC, K.W. Janaranjana and Prof. Daya Somasundaram.

The Foreign Ministry owed the country an explanation as to its role in the Geneva process leading to first ‘yahapalana’ foreign minister Samaraweera co-sponsoring the 2015 resolution. The Foreign Ministry, obviously, approved Sumanthiran’s controversial Washington declaration and subsequently did everything possible to ensure the continuation of the project. Sri Lanka’s despicable decision not to utilize evidence available for its defence at the right place should be examined in this background.

Contrary to numerous presidential declarations and public assurances, President Sirisena, who is also the Commander-in-Chief of Armed Forces is yet to take tangible measures to have unsubstantiated allegations re-examined. President Sirisena never acted on Lord Naseby’s disclosure made in October 2017 though a letter of appreciation was sent to the British politician.

The Sirisena-Wickremesinghe government warmly welcomed the UK headquartered Global Tamil Forum (GTF), an organization working closely with the TNA. The TNA and the GTF, established official contact in 2011, two years after the conclusion of the war and essentially followed the same agenda. They agreed on the Geneva Resolution. The writer raised with UK based GTF spokesperson Suren Surendiran, some time ago, the possibility of them giving up the clause to have foreign judges and other personnel in judicial mechanism. Surendiran told the writer that agreement on the text of the Geneva resolution had been reached following negotiations among what he called the Core Group of members at the UNHRC, the government of Sri Lanka and representatives of Tamils. The agreement on a Sri Lankan judicial mechanism, including the special counsel’s office of Commonwealth and other foreign judges, defence lawyers and authorized prosecutors and investigators was certainly not negotiable, Surendiran stressed.

Both MP Sumanthiran and Surendiran are on record as having repeated that they expected the full implementation of the UNHRC resolution.

Foreign Ministry strategy

Foreign Minister Tilak Marapana and Foreign Secretary Ravinatha Aryasinha recently dealt with their strategy at a certificate awarding ceremony on January 11, 2019 of the two-week long Public Diplomacy and Media Relations training programme, organized by the Ministry for its officials in collaboration with the Sri Lanka Press Institute (SLPI). According to the ministry the project was meant to enhance public diplomacy and media relations skill of the officers of the 2018 intake of the Sri Lanka Foreign Service and some of mid-level officers serving in the Ministry.

Last week, we discussed Marapana’s address at the certificate awarding ceremony.

The ministry, in a statement issued two days after the certificate awarding ceremony quoted Foreign Secretary Aryasinha as having said: “…the Ministry of Foreign Affairs has a pivotal role to play in public diplomacy both at home and abroad and this rigorous training programme has equipped  several groups of foreign service officers at different levels with the necessary skills to execute the public diplomacy agenda of the government for the next twenty years.”

While emphasizing the necessity  for diplomats to build relationships with the media, Aryasinha said the programme provided a platform for the diplomats and the journalistic community to engage in understanding each other’s perspectives, paving the way for an enduring relationship.

The Foreign Ministry said: “The programme which aimed at helping participants understand the concepts and methods of public diplomacy, its dimensions, and its role in the information age, was oriented to train officials in the practical application of different public diplomacy tools in their line of work. It included lectures on theoretical aspects of public diplomacy and media relations by senior journalists, Colombo-based foreign diplomats, experts and practitioners, covering a wide range of issues including the history of public diplomacy, the role of media in shaping public opinion, social media, interaction with media and the freedom of expression in the context of the RTI Act.”

“It also included sessions with experts and practitioners including resident foreign correspondents and diplomats , on the practical aspects of public diplomacy such as news release writing, conducting press conferences, giving interviews and using social media effectively, with participants facing mock press conferences and interviews on camera. They also visited the Sri Lanka Rupavahini Corporation, the Sri Lanka Broadcasting Corporation and the Associated Newspapers of Ceylon Limited (Lake House) to gain first-hand experience of the functioning of a ‘news room’.”

“The participating officials also had discussions with journalists as to how Sri Lankan diplomats could do better in media relations and on the needs of media in Sri Lanka and abroad with respect to the Ministry of Foreign Affairs and Sri Lanka Missions overseas.”

The Foreign Ministry efforts in this regard should be appreciated. However, the country is in such a sorry state, a super human effort is required to change Sri Lanka’s direction. The country is certainly heading for a catastrophe, thanks to a corrupt political party system. Marapana must have realized the pathetic situation and desired improvement, hence his call to his ministry to depict Sri Lanka as a civilized nation. In other words, one-time Attorney General and President’s Counsel Marapana admits Sri Lanka is not a civilized nation.

The writer was among those invited by the SLPI to address the officers at its Kirulapone office. The opportunity was used to remind those present how successive governments, including the present one neglected their responsibilities much to the disappointment of the vast majority of people. Their failures finally led to yahapalana administration co-sponsoring a resolution against the country. Sri Lanka will be dealt in terms of the Oct 2015 Resolution when the human rights council convenes in March 2019.

Political crisis causing havoc

Perhaps, Sri Lanka entered a new phase of conflict with the Ceasefire Agreement between the government and the LTTE in Feb 2002. Norway arranged the CFA. The Foreign Ministry was largely overlooked in that endeavour. However, the ministry never examined the CFA even after the collapse of the one-sided agreement that seriously jeopardized national security. Sri Lanka paid dearly for the obvious negligence and the Foreign Ministry cannot absolve itself of the responsibility for the overall crisis thereafter leading to war winning Sri Lanka beinghauled up before the international community. The country coming up for discussion in March 2019 is a reminder of Sri Lanka’s dilemma.

In spite of the Foreign Ministry’s failure, serving Foreign Service officer Dr. Chanaka Talpahewa comprehensively dealt with circumstances leading to Eelam War IV in Aug 2006 in his ‘Peaceful Intervention in intra-state conflicts: Norwegian Involvement in the Sri Lankan Peace Process.’ Dr. Talpahewa’s work should be examined against the backdrop of a recent admission made by Norwegian Prime Minister Erna Solberg in New Delhi early this month. The statement couldn’t have been made at a better time for those who despised the Norwegian intervention here. Addressing the media on January 07, 2019, Soloberg acknowledged Norway’s engagement in the Sri Lankan peace facilitation was a fiasco. She was in New Delhi on a three-day state visit.

Foreign media quoted the Norwegian PM as having said: “nobody from the outside can make peace or make changes”. Acknowledging Norwegian efforts weren’t a success, Solberg said: “I’m sorry to say I don’t think our Sri Lanka efforts led to a big success and I’m still sorry for the way the conflict in Sri Lanka ended.”

Dr. Chanaka Talpahewa, dealt with a range of contentious issues, including the finalization of the CFA in February, 2002, under controversial circumstances, the assassination of Foreign Minister Lakshman Kadirgamar, in early August, 2005, as well as secret negotiations between the government and the LTTE meant to facilitate LTTE theoretician Anton Balasingham’s evacuation from Sri Lanka.. Dr. Talpahewa discussed Norway’s failure in Sri Lanka due to multiple reasons. The serving foreign service officer explained that the personal affinity between the Norwegians and the LTTE leadership, had a significant impact on the peace process.

Foreign Ministry neglected its responsibility to convince the government to commission a comprehensive study, soon after the conclusion of the Vanni offensive in May 2009. Instead, the previous government squandered massive sums of taxpayers’ money on expensive US public relations firms foolishly thinking they could change the mindset in Washington in our favour. The Lessons Learnt and Reconciliation Commission (LLRC), too, lacked the required mandate to conduct a comprehensive study, though some aspects of the Norwegian role were examined.

Did Talpahewa receive the required support for his efforts? Should he be commended for courageous no-holds-barred approach in examining an extremely sensitive issue?

Lord Naseby’s selfless efforts gave Sri Lanka an opportunity to defend itself in Geneva though our corrupt political set up squandered that chance. Sri Lanka did not take any notice of honour bestowed on Lord Naseby. Lord Naseby, on Oct 13, 2018, received the BRISLA (British Sri Lanka Association) award for being an Outstanding Friend to the British-Sri Lankan community from British High Commissioner to Sri Lanka and Ambassador to Maldives, James Dauris. Non-profit organization BRISLA recognizes achievements and contributions made in the spheres of Healthcare, Literary Arts, Performing Arts and Entrepreneurship. The Sirisena-Wickremesinghe government was represented at the recently concluded event by Sugeeshwara Gunaratna, the Acting Sri Lankan High Commissioner in the UK.

The inaugural BRISLA awards ceremony was held on Nov 15, 2015 at Grange St Paul’s Hotel in London. Sri Lanka cricket great Kumar Sangakkara was also among those honoured at the inaugural event.

Did Lord Naseby deserve Sri Lanka honours?

(To be continued on Feb 06)

Mohan Samaranayke Courtesy The Island

Since Friday 11th January on which date Prime Minister Ranil Wickramasinghe presented in Parliament, the report of the ‘Panel of Experts’ (PoE) working under the Steering Committee of the Constitutional Assembly, as an ordinary citizen with very little knowledge in constitutional matters, I became curious to know who these experts are. When the well informed editor of The Island asked, “Who are the members of the Expert Panel, which purportedly prepared the report?” in his editorial of Monday 14th January it was evident that I am not alone in raising this question. The editorial further said “The Opposition claims that their names were neither presented to Parliament nor given parliamentary approval. The public has a right to know their identities.”

While searching through the internet for the names of those experts I came across an interesting article on constitution making on a website called AGORA-Portal for Parliamentary Development and supported by the UNDP and the World Bank among others. It says at the very beginning “A constitution is the fundamental law upon which all other laws of a country are based and must conform …. A critical aspect of constitution writing is to ensure the document reflects the interests of the vast majority of the citizens of a country. A constitution should be based on a consensus and the document should reflect a set of principles that all citizens in a country can agree upon. A constitution should be above partisan politics and should define the terms of government and interaction by which any party or political group will respect.

It is indisputable that the constitution of a country is not just a legal document prepared by a group of faceless people working behind closed doors. It is the embodiment of fundamental principles of political economy and governance that collectively constitute the legal basis of the political organization of a country. It can have far reaching consequences both positive and negative, on the wellbeing of a nation. Now we all know the ill-effects of the 1978 Constitution and the 19th Amendment which was drafted by an unknown group of ‘experts’. The UNP which fathered the ’78 constitution now desperately wants to get rid of it. During the recent 50 day political crisis the fraudulent nature of the 19th Amendment covered with democratic garb was well exposed. Those MPs of UPFA who voted for the Amendment now regret their action. Whoever who writes the constitution ultimately it is the people who have to bear the consequences. As such people have a right to know all details of constitution making process including the identity of its authors.

What are the names of those experts? Why are they called experts? What are their expertise and credentials? Are they of the same or equal calibre of James Madison, the father of the US constitution or B.R. Ambedkar, the Chairman of India’s Constitution Drafting Committee who is said to have studied constitutions of about 60 countries? Have all or some of them involved in constitution making in other countries? If so what are the countries? If not do they possess a proven in-depth knowledge of constitutions of at least key nations of the world and the historical processes behind them? Are they well versed of Sri Lanka’s history, its civilization and culture, people’s aspirations, ethnic, religious and class divisions of the country and the contemporary world order? Are there NGO activists funded by hegemonic powers who insist that Sri Lanka make a new constitution in order to achieve what they call national reconciliation? Are they non-partisan and independent in their thinking and action? Are there people in the Panel who directly or indirectly supported the LTTE’s separatist cause and war?

The web search I made with those questions in my mind helped me to find the names of a ten member ‘Panel of Experts’ which was appointed on 5 May 2016, posted on the website of the Constitutional Assembly (CA). According to the CA website “The contributions of the Panel of Experts includes academic and technical input at committee deliberations, submission of position papers in respect of subject matters under discussion and the provision of general expertise”. Also it says meetings of the PoE are chaired by MPs Dr. Jayamapthi Wickramartne and M.A. Sumanthiran. I presume this must be the Panel of Experts that authored the report presented in Parliament by the Prime Minister on 11 January.

The CA website does not provide details of expert competencies of Panel Members in constitution making. I really cannot challenge their academic qualifications and experience in their respective fields. However does someone become an expert in constitution making just because he/she is a university professor in a particular subject taught in that university or a person with one or several law degrees? Majority, if not all, of the Panel Members were and are known ardent supporters and advocates of yahapalana regime. They vehemently campaigned for the regime change in 2015 both at Presidential and Parliamentary elections. Can they be non-partisan in constitution making?

These Panel Members are known for their strong conviction that there is an ‘ethnic or national question’ in Sri Lanka that can be addressed only through a new constitution with provisions to ensure extensive devolution of power to provinces. For years they have been campaigning to reach that goal. MP Sumanthiran, one of the two chairmen of the Panel meetings is a leader of the Tamil National Alliance (TNA) which in 2001 recognized the LTTE as the sole representative of Tamil speaking people of Sri Lanka. Without doubt there is a vast segment of the population of this country that do not subscribe to these ideas. So can these Panel Members write a constitution acceptable to the vast majority of citizens of Sri Lanka?

More by this Author